Plotkara: Wejście Carlsów 3: Daj mi szansę [Cecily von Ziegesar] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00189 006350 21531652 na godz. na dobę w sumie\nPlotkara: Wejście Carlsów 3: Daj mi szansę - ebook/epub\nISBN: 978-87-26-53580-8 Data wydania: 2020-11-09\nWiemy, czym jesteśmy, ale nie wiemy, co się z nami stanie. Hamlet William Szekspir Tragedie tom I, PIW 1974, s. 126, przekład Józefa Paszkowskiego plotkara.net 1 tematy na celowniku wasze e-maile zapytaj Wszystkie nazwy miejsc, imiona i nazwiska oraz wydarzenia zostały zmienione lub skrócone, po to by nie ucierpieli niewinni. Czyli ja. hej, ludzie! Mamy połowę października, czyli tak zwane indiańskie lato – schizofreniczną porę roku, kiedy dziewczęta noszą sukienki z Alice + Olivia do wełnianych legginsów Tibi i wszyscy zaczynają nagle zamawiać gorącą kawę zamiast mrożonej. Mimo to pewne osoby – wiecie, o kim mówię – wciąż uważają, że w sobotnie i niedzielne popołudnia można się opalać w bikini Malia Mills na Sheep Meadow w Central Parku, żeby zwrócić na siebie uwagę chłopaków ze św. Judy, którzy z zacięciem grają w nogę. Według legendy, gdy nadchodziło indiańskie lato, stosunki między tubylcami a naszymi przodkami – przybyszami – stawały się wyjątkowo napięte. I tu, na Upper East Side, historia wydaje się powtarzać. Przykład? O i R byli kiedyś najlepszymi kumplami, symbolami męskiej przyjaźni. Razem pływali, razem biegali, razem pili – słowem wydawali się nierozłączni. Dopóki R nie przyłapał O na całowaniu się z jego dziewczyną. O dostał w nos… i dziewczynę w spadku. Od tamtej pory chłopaki ze sobą nie rozmawiają. Smutne. Jednak nie wszystkim można się dzielić. Ale to nie jedyna zadyma tej jesieni. Piegowata baletnica J i aspirująca do śmietanki towarzyskiej A stoczyły już pojedynki o wszystko, od mody po popularność. Już się wydawało, że A będzie górą, kiedy jej siostra, B, chodziła z eksem J. Ale teraz B lata solo, a A nadal o wszystko walczy. Całe szczęście A będzie popołudniami siedzieć bezpiecznie zamknięta w przeszklonym biurze, odbywając swój wymarzony staż dziennikarski. Ale J wróciła do byłego chłopaka, może zapomni i przebaczy. Cuda się zdarzają, prawda? I to nie tylko na Trzydziestej Czwartej ulicy? Co robić, jeśli czujecie w powietrzu chłód niezwiązany ze spadkiem rtęci w termometrze? Taki, na który nie pomoże nawet nowy płaszcz w jodełkę o linii „A” Diane von Furstenberg? Może warto pójść za przykładem pewnej nimfy o roziskrzonym spojrzeniu i cygańskich upodobaniach i wyrwać się z miasta? B zamieniła amerykańskie dramaty na odkrywanie plaż, sklepów i kawiarni na hiszpańskim wybrzeżu – solo. Zwiedza Barcelonę, a może raczej się zastanawia, czy postąpiła pochopnie, zrywając z przyszłym potentatem na manhattańskim rynku nieruchomości? Zagląda w głąb swej duszy, czy szuka pewnego Hiszpana, który niedawno odwiedził Nowy York? Jedno jest pewne – może i B jest singielką, ale nie samotną. Gdziekolwiek się pokaże, ciągnie za nią sznur adoratorów. Niektóre dziewczyny to prawdziwe fuksiary! na celowniku A przy kiosku z gazetami na skrzyżowaniu Siedemdziesiątej Drugiej i Lexington wertuje amerykańskie, francuskie i włoskie wydania „Vogue’a”, „Harper’s Bazaar” i „Tatlera”. Czyżby chciała wybadać konkurencję tuż przed wielkim stażem w „Metropolitan”? A może przygotowuje naprawdę ambitny kolaż? O i K migdalą się przy regale z chipsami w bodedze na rogu Madison i Sześćdziesiątej Drugiej. I w Central Parku. I w metrze linii 6. Albo nie słyszeli o ustronnych tarasach na dachu, albo naprawdę kręci ich publiczne okazywanie sobie czułości. J i J.P., którzy znów są parą, piją wspólne latte w Corner Bakery na Dziewięćdziesiątej Trzeciej w towarzystwie pugli J.P. R wyrzuca dziesiątki podartych zdjęć do East River, nie przestając płakać. Topienie smutków nabiera zupełnie nowego znaczenia. Auśmiechnięta B na Rambli w Barcelonie słucha pełnych uznania gwizdów ze wszystkich stron. Hola, bebé! wasze e-maile P: Chismosa! Doszły mnie plotki, że pewna brązowowłosa piękność szuka w Barcelonie mężczyzny poznanego w Nowym Jorku. Pewnie chodzi o mnie. Proszę, powiedz jej, że jestem na Majorce na mojej łodzi podwodnej i bardzo chciałbym się z nią zobaczyć. Latynoski Kochanek O: Drogi L.K.! Niestety, ja też nie wiem, gdzie się podziewa nasza rozczochrana cygańska piękność. Miejmy nadzieję, że niedługo wróci do domu. P. P: Droga Plotkaro! Studiuję na ostatnim roku w Barnard i miałam się załapać na fantastyczny staż w „Metropolitan” – legendarnym nowojorskim magazynie mody, w którym rozkwitły kariery wszystkich osób liczących się w tej branży. I nagle dowiaduję się, że staż dostała jakaś licealistka! Co to ma do cholery znaczyć? Idę o zakład, że nawet nie odróżnia Joan Didion od Mary McCarthy. Co się stało z naszym światem? Serio, mam zamiar zrezygnować z Nowego Jorku. Wypalona O: Droga W! Czasem o wszystkim decydują znajomości. Czyżby ta dziewczyna miała po prostu lepsze wejście? Ale popatrz na to z drugiej strony – może wcale nie chcesz poznać tych wszystkich ludzi? P. Ze świata mody Nastały dziwne dni. Jednego ranka miałabyś ochotę opalać się w Sagaponack, zamiast rozwiązywać w pocie czoła zadania z algebry i trygonometrii, a następnego znów jest lodowato. Zmykam do Barneys kupić kilka cieplutkich kaszmirowych kardiganów TSE. Możesz nie mieć wpływu na opinię publiczną, ale nic nie powstrzyma cię przed dbaniem o własną wygodę. Bez względu na to, jak zimno się zrobi – ani jak ozięble traktują cię twoje dawne najlepsze przyjaciółki – zawsze będziesz najgorętszą dziewczyną! Wiecie, że mnie kochacie. plotkara\nA jak… stażystka – Szlag! – krzyknęła Avery Carls w piątek po szkole, wchodząc w wielką kałużę przed budynkiem Dennen Publishing Enterprises. To był pierwszy dzień jej stażu w „Metropolitan”, legendarnym nowojorskim magazynie mody. Teraz jej nowe czarne pończochy Wolforda ze szwem w stylu niegrzecznej sekretarki były przemoczone do kostki, a szpilki retro Prady z pionowym paskiem z przodu skrzypiały przy każdym kroku. Dennen Publishing Tower, naprzeciwko stacji Grand Central, był całkiem nowym, inspirowanym stylem art déco cudem architektury, który idealnie wpisywał się w krajobraz Nowego Jorku. Wiotkie kobiety w szpilkach Jimmy’ego Choo i masywnych botkach Stelli McCartney tłoczyły się przed rzędem obrotowych szklanych drzwi, zaciągając się parliamentami i warcząc do swoich blackberry. Z rowerów zeskakiwali gońcy obładowani ciężkimi torbami i pakunkami, a wzdłuż krawężnika czekał cierpliwie sznur lśniących czarnych samochodów. Avery wzięła głęboki oddech i przepchnęła się nerwowo przez obrotowe drzwi. To był pierwszy dzień jej nowego, lepszego życia. Pobyt w mieście nie zaczął się zbyt dobrze. Od razu skłóciła się z Jack Laurent, najbardziej zdzirowatą, próżną i niepewną siebie dziewczyną w klasie. Potem wygrała konkurs na upragnione stanowisko w szkolnej hierarchii, ale okazało się, że oznacza to cotygodniowe spotkania z radą nadzorczą Constance Billard – grupą równie zdzirowatych siedemdziesięciolatek ze skłonnością do nadużywania alkoholu. Ale, przypomniała sobie, gładząc grubą, srebrno-czarną opaskę od Marca Jacobsa na pszenicznozłotych włosach, wreszcie uśmiechnęło się do niej szczęście. Ticky Bensimmon-Heart – światowej sławy naczelna „Metropolitan” – należała do rady nadzorczej Constance i uratowała Avery, proponując jej staż w tym prestiżowym piśmie. Wkrótce cały światek nowojorskich mediów pokocha Avery, a Jack Laurent i jej zdzirowate psiapsiółki będą sikać w majtki z zazdrości. Podeszła do biurka ochrony w rogu. Miało marmurowy blat. Znudzony, białowłosy ochroniarz otaksował ją spojrzeniem. Wyłącznie ze względów bezpieczeństwa. – Avery Carls, do „Metropolitan” – oznajmiła najbardziej profesjonalnym tonem. Imponujące lobby miało wspaniałe marmurowe posadzki, a po obu stronach wind spadały w dół wodospady. Avery miała ochotę okręcić się jak Audrey Hepburn w filmie Zabawna buzia. – Dowód? – zapytał znudzonym głosem ochroniarz, nieświadomy uniesień, jakie właśnie przeżywa Avery. Wyłowiła wystawione w Massachusetts prawo jazdy z nowiutkiej torby Hermesa, którą kupiła w ten weekend w Soho w ramach prezentu z okazji rozpoczęcia nowej pracy. – Powodzenia. – Ochroniarz mrugnął, wręczając jej obciachową wejściówkę dla gościa. – Trzydzieste piąte piętro. Na samej górze. Proszę nie zapominać o identyfikatorze, dopóki nie załatwimy pani stałej przepustki. Avery przypięła wejściówkę do spódnicy w miejscu, gdzie mogła zasłonić ją torbą. Nie miała najmniejszego zamiaru obnosić się z idiotycznym identyfikatorem. Wjechała ruchomymi schodami za stadem przypominających gazele dziewcząt i ruszyła ku windom, udając, że wie, dokąd idzie. Na trzydziestym piątym piętrze drzwi otworzyły się na całkowicie białą recepcję, w której wisiały olbrzymie powiększenia najlepszych okładek „Metropolitan”. Avery patrzyła na zdjęcia Andy Warhola, Edie Sedgwick i Jackie Kennedy. Wzięła głęboki oddech. Dostała się do lepszego świata. – Mogę w czymś pomóc? – Dziewczyna za biurkiem nie raczyła oderwać wzroku od białego lśniącego iMaca. Miała proste czarne włosy, które opadały jej do połowy pleców, i gęstą grzywkę wpadającą w oczy. Wyglądała jak Angelina Jolie w mrocznym, gotyckim wydaniu. – Mam się spotkać z Ticky Bensimmon-Heart – oznajmiła Avery, zadowolona, że zabrzmiało to tak oficjalnie. Była bardziej podekscytowana niż pierwszego dnia w szkole. Pamiętacie, jak wspaniale zakończył się tamten dzień? – Jak się nazywasz? – Sobowtór Angeliny Jolie podniósł wzrok znad komputera. Avery obdarzyła recepcjonistkę swoim najlepszym uśmiechem z repertuaru na pierwszy dzień w pracy i się wyprostowała. Fotografia Jackie wydawała się do niej uśmiechać. – Avery Carls? – Była zła, że zabrzmiało to jak pytanie. – Avery Carls – poprawiła się, podkreślając nazwisko. – Jestem stażystką – dodała. – Jesteś stażystką – powtórzyła recepcjonistka tonem, jakim mogłaby powiedzieć: „Jesteś śmieciarzem” albo „Jesteś proktologiem”. – Nie jesteś umówiona z Ticky, uwierz mi. Zawołam McKennę. To nasza poganiaczka stażystek. Avery zmarszczyła brwi. Poganiaczka stażystek? Za kogo oni ją uważali, bydło? Usiadła na czarnej skórzanej kanapie i przekartkowała najnowsze wydanie magazynu. W dziale mody dziewczyny pozowały rozłożone zmysłowo na Brooklyn Bridge, co groziło rozjechaniem przez nadjeżdżające samochody. Spojrzała na nagłówek: Zagrożenia miejskiego looku. Tekst wyśmiewał styl boho. Avery uśmiechnęła się krzywo, myśląc o tych wszystkich uczennicach z Constance, które próbowały przytłumić prostą elegancję swoich mundurków przez zestawianie ich z japonkami, arafatkami i podartymi legginsami. Bez dwóch zdań będzie jej się tu podobać. – To ona? Avery podniosła wzrok. W szklanych drzwiach stała superwysoka, superchuda blondynka o twarzy w kształcie serca okolonej paziem z wystrzępioną grzywką. Pewnie właśnie skończyła college. Była w dżinsach o prostych nogawkach i różowym blezerze Thakoon, który Avery widziała w „Vogue’u” z tego miesiąca. – Avery, to McKenna Clarke – powiedziała Gotycka Dziewczyna i wróciła do iMaca. – Avery Carls. – Avery wstała i wyciągnęła oficjalnie rękę. – Miło cię poznać, McKenna. – Chodź ze mną. – McKenna obróciła się energicznie na dziesięciocentymetrowych obcasach fioletowych zamszowych botków Christiana Louboutina. Avery musiała prawie biec, żeby dotrzymać jej kroku, gdy szły białym korytarzem. – Od jak dawna tu pracujesz? – zaćwierkała Avery, z trudem nadążając za przewodniczką, która wyciągała nogi jak prawdziwa supermodelka. Wewnątrz biura ciągnęły się jeden za drugim rzędy boksów. Minęły przeszkloną salę konferencyjną pełną smukłych, nadąsanych modelek. Blondynka o znękanym wyglądzie trzaskała im wściekle zdjęcia polaroidem. McKenna westchnęła i, nie zwalniając ani trochę, zaczęła lawirować między labiryntem rozstawionych w holu wieszaków z płaszczami. – Rok. Słuchaj, z reguły stażystkę widać, ale jej nie słychać. Tak już jest w „Metropolitan”. Doprawdy? W końcu McKenna zwolniła trochę przed przeszklonym narożnym biurem. Avery dostrzegła w nim Ticky, która w jednej dłoni trzymała słuchawkę staromodnego telefonu, a drugą stukała z zapamiętaniem w klawiaturę maszyny do pisania. Ognistorude włosy, poprzetykane ufarbowanymi henną pasemkami, miała spiętrzone na dobre pięć centymetrów nad wygładzonym botoksem czołem. Miała na sobie wyszywaną złotem marynarkę Chanel. – Przywitam się tylko z Ticky, oczekuje mnie – wyjaśniła Avery, ruszając w stronę urządzonego w stylu lat pięćdziesiątych biura. – Psst! – syknęła McKenna. Oplotła jej nadgarstek chudymi palcami i wlekła dalej korytarzem. Otworzyła nieoznakowane drzwi, wciągnęła ją do środka i zamknęła drzwi za nimi. Pokój okazał się pomieszczeniem bez okien, pełnym półek zastawionych kosmetykami. W pudłach na podłodze było ich jeszcze więcej. Przy długim biurku, zgarbione nad laptopami, siedziały trzy dziewczyny, a w rogu ciągle dzwonił telefon. – Hm, wydaje mi się, że powinnam porozmawiać z Ticky o jej planach wobec mnie. Ale dzięki za pomoc – powiedziała uprzejmie Avery, odwracając się do drzwi. McKenna rzuciła jej mordercze spojrzenie. – Posłuchaj, opiekuję się wszystkimi stażystkami i uważam, że najlepiej będzie, jeśli przez kilka pierwszych dni nie będziesz się rzucać w oczy. Dopóki nie dowiesz się czegoś więcej o zwyczajach panujących w „Metropolitan”. Gemmo? – Dziewczyna o brązowych włosach siedząca przy jednym z laptopów odwróciła się i uniosła brew. – Stażystko, chodź tu! – zawołała ze zniecierpliwieniem, wstając i podchodząc do rzędu wielkich plastikowych szuflad. Poprawiła czarne oprawki Prady na nosie zadartym jak skocznia narciarska i obcięła Avery spojrzeniem Stażystko? Nie zasłużyła nawet na wołanie po imieniu? – Uporządkuj te szuflady na początek. – Gemma odwróciła się twarzą do Avery. Miała plamistą cerę i grożącego eksplozją pryszcza na kanciastym podbródku, ale była ubrana w szarą swetrosukienkę Driesa van Notena i czarne legginsy z suwakami na łydkach, które z jej wzrostu robiły największy atut. Była cool i wiedziała o tym. Avery ukryła rozczarowanie pod uśmiechem. Szybko otworzyła szufladę i zaczęła wyjmować szminki, segregując je na białym blacie pod jedną ze ścian. A więc nie będzie pisać reportaży. Ani stylizować modelek do sesji zdjęciowej. Ale też nie będzie musiała przesiadywać z zalatującymi dziwnie starszymi paniami, do czego była zmuszona przez kilka ostatnich tygodni. Była właśnie w połowie układania szuflady z bladoróżowymi pomadkami, gdy drzwi znowu stanęły otworem. – Co tu robi ten burgund? – McKenna wyciągnęła z szuflady szminkę MAC i zamachała nią oskarżycielsko przed nosem Avery. Dziewczyna wzięła ją z poczuciem winy, czując się jak przedszkolak, na którego nakrzyczano, bo nie odłożył kredek na miejsce. – Przepraszam – wymamrotała. – Musisz bardziej uważać – ostrzegła Gemma, wpatrując się w szufladę zmrużonymi oczami. – A zresztą, skoro to zbyt skomplikowane, w Meatpacking District jest przedsezonowa wyprzedaż Stelli McCartney. Tu masz listę. Możesz mi przywieźć te rzeczy? Jestem trochę drobniejsza, więc to, co będzie na ciebie zbyt obcisłe, powinno na mnie pasować. – McKenna uśmiechnęła się anielsko, podając Avery kartę American Express. Avery zmrużyła oczy. McKenna chciała, żeby robiła dla niej zakupy? – Mam nadzieję, że przyjmują karty! Och, a skoro już będziesz w okolicy, możesz zwrócić te buty do Jeffrey? Zupełnie do mnie nie pasują. Ani do gazety. – McKenna uniosła brew. W tej samej w chwili w torebce Avery komórka rozdzwoniła się głośno przeróbką Madonny w stylu techno, którą Baby ustawiła wyłącznie po to, żeby wkurzyć siostrę. – Czy to rozmowa prywatna? – McKenna wystukiwała stopą rytm, jak gdyby była kierownikiem zmiany w fabryce. – Przepraszam. – Avery gwałtownie przerwała połączenie i natychmiast na ekranie pojawiła się wiadomość od Baby: „Wróciłam!” Super. Jej siostra poleciała sobie do Hiszpanii, a ona musiała jechać do Meatpacking District. Chwyciła ciężkie rączki torby z Jeffrey i odwróciła się raźno na pięcie. Wyszła z biura i z uniesioną głową przemaszerowała przed gotycką Angeliną. Może i jej wymarzona praca okaże się koszmarem, ale nie zamierzała załamać się na oczach całej redakcji „Metropolitan”. Od czego są tylne siedzenia taksówek.\nkozetka Białe hawajskie japonki Baby Carls kłapały na lśniącej drewnianej podłodze Constance Billard. Japonki nie stanowiły oficjalnego elementu mundurka tej elitarnej szkoły dla dziewcząt, ale Baby złamała ostatnio tyle zasad, że wątpiła, by kogokolwiek to obchodziło. Samolot wylądował raptem dwie godziny temu, więc marzyła tylko o tym, żeby wpełznąć do łóżka i uciąć sobie długą drzemkę. Ale ledwie wylądowała, dostała od spanikowanej mamy wiadomość, że pani McLean, dyrektorka Constance Billard, chce ją natychmiast widzieć. Baby wiedziała, że prędzej czy później będzie musiała przed nią stanąć. W końcu zrobiła sobie bez zapowiedzi tydzień wolnego. Donna, sekretarka o ulizanych włosach, wysunęła głowę z biura, gdy tylko Baby wyszła zza rogu. – Pani McLean czeka na ciebie – oznajmiła poważnym głosem. – Dzięki – mruknęła Baby i, szurając nogami, weszła do gabinetu pani McLean. Nie potrzebowała wskazówek. W zeszłym miesiącu była tu już cztery razy. – Baby! – zawołała pani McLean, wystawiając dużą, ciastowatą twarz zza drzwi. Baby obdarzyła ją swoim najlepszym uśmiechem z serii „Jestem tylko głupią, ale czarującą nastolatką, która działa pod wpływem impulsu”. Była to mina, którą opanowała do perfekcji podczas krótkiego pobytu w Constance. Miała nadzieję, że to wystarczy, aby pani McLean puściła jej płazem ostatni wybryk. Po raz kolejny. Baby opadła na środek granatowej aksamitnej kanapki. – Witaj z powrotem. Twoja mama powiedziała, że mogę się ciebie dziś spodziewać – zaczęła pani McLean, osuwając się za ciężkie, dębowe biurko. Zwykle nosiła garnitury w śmiałych kolorach, ale dziś była ubrana w prosty czarny żakiet i spódnicę. Baby kiwnęła uprzejmie głową. Niczego nie pragnęła bardziej, niż przenieść się z powrotem do całonocnej kafejki przy Rambli, gdzie mogłaby sączyć trifasico, przepyszną kawę z odrobiną alkoholu. Na jej ustach pojawił się cień uśmiechu, gdy przypomniała sobie, jak jeden z kelnerów próbował nauczyć ją katalońskiego. To, co mówił, brzmiało absurdalnie seksownie, nawet jeśli cały czas opowiadał tylko o tym, że uwielbia swoją vespę. Cała ta wyprawa była magiczna. Kiedy wyjeżdżała, nie miała konkretnego celu, chciała się po prostu wyrwać z Upper East Side, gdzie wciąż jeszcze nie znalazła dla siebie miejsca. Wszyscy tu walczyli o jak najwyższy status. Zupełnie tego nie rozumiała. – Baby, martwię się o ciebie. – Pani McLean oparła się tłustymi łokciami o biurko i przyjrzała dziewczynie z zamyśloną miną. – Czy ty się o siebie nie martwisz? – Przepraszam – odpowiedziała ze skruchą Baby. – Myślałam, że uda mi się wszystko nadrobić. – Wzruszyła ramionami. Oczywiście, że ucieczka do Barcelony nie była zbyt odpowiedzialna, ale wiedziała, że jej koleżanki z klasy znikały na całe tygodnie, żeby pojechać z rodzicami na narty do Gstaad albo na safari w Afryce. Przecież nie opuściła niczego naprawdę ważnego. – Nie chodzi o twoje stopnie – powiedziała ze smutkiem pani McLean, najwyraźniej żałując, że problem nie dotyczy nauki, bo wtedy mogłaby wynająć prywatnego nauczyciela i mieć kłopot z głowy. – Szczerze mówiąc, chodzi o twoją postawę. Dawałam ci już kilka szans i dołożyliśmy starań, żebyś zaaklimatyzowała się w Constance. Może czas, żebyś ty wykonała jakąś pracę i udowodniła mi, że naprawdę chcesz – i zasługujesz na to – żeby dalej należeć do naszej społeczności. Twierdzisz, że tak, ale twoje zachowanie temu przeczy. – Pani McLean zacisnęła wyczekująco usta. – Pozwalam ci tu zostać wyłącznie ze względu na twoje zaangażowanie, choćby krótkie, w pracę nad „Zadrą”. – Podsunęła jej przez blat cienki magazyn. Baby zerknęła na okładkę, przez którą biegł różowy, stylizowany na odręczny napis: Zoom na modę. Baby się uśmiechnęła. Razem z koleżanką z klasy, Sidney Miller, feministką lubiącą piercing, stworzyły cały dodatek o modzie z chłopakami przebranymi za dziewczyny i vice versa. Pomysł był fajny i śmiały i Baby żałowała, że akurat nie było jej w szkole, kiedy magazyn się ukazał. – Ten numer wywołał niemałe poruszenie – oświadczyła pani McLean z wymuszonym uśmiechem. – Choć chętnie przedyskutowałabym waszą, hm, wizję artystyczną, doceniam ciężką pracę, jaką włożyłyście w to z panną Miller. – Mogę napisać wypracowanie o wycieczce. – Baby wbiła wzrok w dyrektorkę, dokładnie w punkt między jej krzaczastymi brwiami w stylu Erniego i Berta z Ulicy Sezamkowej. Nauczyciele uwielbiali, kiedy uczniowie sami proponowali dodatkową aktywność. Na Nantucket napisała na odwal wiele nadprogramowych prac za swojego ćpającego chłopaka Toma, żeby nie został wylany ze szkoły. – Nie, to nie będzie konieczne – odparła pani McLean lekceważąco. Zaczęła przerzucać wielką obrotową kartotekę. Baby zmrużyła oczy. Co pani McLean mogła mieć na myśli? Szorowanie gabloty z trofeami uczennic? Odlepianie kulek bezcukrowej gumy od brzozowych blatów w szkolnej stołówce? – Chciałabym, żebyś inaczej ukierunkowała swoje zamiłowanie do odkryć – oświadczyła pani McLean. Wyrwała z kartoteki jakąś fiszkę i razem z kartką papieru przesunęła po biurku w jej stronę. – Rozmawiałam już o tym z twoją matką. Masz odbyć dwadzieścia godzin terapii i dostarczyć ten formularz podpisany przez terapeutę, kiedy leczenie dobiegnie końca. Pozwoliłam sobie wyznaczyć ci pierwsze spotkanie na dziś na szesnastą. Czyli za kwadrans – dodała ostrzegawczym tonem. – Dziękuję – wymamrotała Baby, spoglądając podejrzliwie na grubą wizytówkę barwy kości słoniowej. „Dr Rebeka Janus, psychoterapeutka” głosił napis. Pod spodem widniał adres na Piątej Alei. W szkole pełnej narcystycznych, egzaltowanych zakupoholiczek to ona potrzebowała terapii? Pani McLean oparła się łokciami o blat i pochyliła do przodu. – Dr Janus jest terapeutką polecaną przeze mnie wielu uczennicom, ale jeśli wolisz chodzić do własnego lekarza, nie mam nic przeciwko. Za to jeśli do końca miesiąca nie odbędziesz dwudziestu godzin terapii, będziesz musiała znaleźć szkołę, która ci bardziej odpowiada. Baby skinęła głową. – Myślę, że podróż w głąb umysłu przypadnie ci do gustu. – Pani McLean uśmiechnęła się, odprowadzając Baby do drzwi. – Chyba tak – zgodziła się bez przekonania Baby. Nie miała wyboru. Odnalazła budynek z czerwonego piaskowca na Wschodniej Osiemdziesiątej i weszła do poczekalni, której ściany ozdobiono tandetnymi reprodukcjami van Gogha. Na zabytkowej dębowej ławie leżały stare numery „New Yorkera” i „Economist”. Drzwi do gabinetu otworzyły się niemal natychmiast. – Spóźniłaś się – stwierdziła nienagannie ubrana wysoka blondynka. – Przepraszam. – Baby wzruszyła ramionami i przestąpiła z nogi na nogę. – Często punktualność pacjenta wiele mówi o jego stosunku do terapii – zauważyła kobieta, jakby czytała Baby w myślach. – Jestem doktor Janus. – Wyciągnęła rękę, którą dziewczyna ostrożnie potrząsnęła. – Proszę za mną – powiedziała psychoterapeutka, wpuszczając Baby do środka. Ściany i sufit gabinetu były puste i białe, ale światło wpadające przez wielkie wykuszowe okna sprawiało, że pokój wydawał się cieplejszy. – A teraz się połóż – poleciła, wskazując niską skórzaną kozetkę na środku gabinetu. Zabrzmiało to tak, jakby próbowała nauczyć psa nowej sztuczki. Na miejsce Baby! Na miejsce! – Tylko usiądę. – Baby rozpostarła na dżinsach zwiewną bordową sukienkę, którą kupiła w Barcelonie na straganie ulicznym. – Połóż się – nalegała doktor Janus. – Tak będzie lepiej. Nie chcąc wyjść na niegrzeczną, Baby usiadła na kozetce, a potem położyła się na plecach, podciągając kolana. Na półce, obok rzędów książek Freuda i o Freudzie, stały wyrzeźbione z drewna figurki słoni. Była ciekawa, co miały symbolizować i gdzie poprowadzić jej myśli. – Opowiedz mi o sobie – poleciła doktor Janus, obniżając głos o oktawę. Baby wbiła wzrok w sufit. – Nazywam się Baby Carls. Mam szesnaście lat i jestem jedną z trojaczków. Mam brata Owena i siostrę Avery. Kiedyś mieszkaliśmy na wyspie Nantucket, ale miesiąc temu przeprowadziliśmy się do Nowego Jorku. Trzy godziny temu wróciłam z wycieczki do Barcelony i jestem bardzo zmęczona – dodała. Może doktor Janus zlituje się nad nią, uzupełni formularz i pozwoli jej wrócić do domu, żeby mogła się wyspać. – I? – podsunęła psychoterapeutka zza biurka. Baby odwróciła się w jej stronę, podpierając głowę na łokciu. A o czym jeszcze miała opowiadać? Spojrzała na doktor Janus w nadziei, że ta zada jakieś inne, prostsze pytanie, zupełnie jak madame Rogers, która na lekcjach francuskiego zawsze przechodziła na angielski, gdy tylko zorientowała się, że nikt nie rozumie, o czym mówi. – Nie patrz na mnie – ostrzegła doktor Janus. Baby westchnęła i opadła z powrotem na kozetkę. Biały sufit szpeciła paskudna żółtawa plama. Czy to jakiś rodzaj testu Rorschacha? – A co z twoimi rodzicami? Mamą? Tatą? – podpowiedziała terapeutka. – Mieszkam z mamą. Jest wspaniała. Nie znamy naszego taty. Nie byliśmy planowani, pewnie przyszliśmy na świat za sprawą Płonącego Człowieka 2 . – Przed ich narodzinami Edie podróżowała po Stanach na tyłach autobusów różnych zespołów. Avery czuła się upokorzona tą częścią ich historii, ale Baby uważała, że jest czadowa. – I? – naciskała doktor Janus. – To już wszystko – oświadczyła Baby. Nie chciała być jedną z tych osób, które narzekają, że rodzice zmarnowali im życie. Jasne, ich mama była trochę zwariowana, ale można się było z nią dobrze bawić. – W porządku. – W głosie psychoterapeutki słychać było rozczarowanie. – Opowiedz mi o Barcelonie – powiedziała w końcu. – Było fajnie – odparła Baby, wspominając. Fajnie, ale cały czas miała wrażenie, że czegoś jej brakuje. W roztargnieniu zaczęła żuć kosmyk włosów. Kiedy były młodsze, robiła to specjalnie, żeby wkurzyć Avery, ale z czasem rozładowywanie w ten sposób napięcia weszło jej w nawyk. – Po prostu pomyślałam, że wyjazd z Nowego Jorku dobrze mi zrobi. Wie pani, chciałam oderwać się od rodziny i szkolnych mundurków. Może powinnam zostać nudystką czy coś w tym stylu – palnęła. Podniosła wzrok, żeby sprawdzić, czy doktor Janus się uśmiechnie, ale ta tylko pokiwała obojętnie głową, jak gdyby Baby rzeczywiście zamierzała się rozebrać. Dziewczyna z zażenowaniem owinęła się ciaśniej bluzą Nantucket High. – Tylko żartowałam – dodała głupio. Czego w ogóle chciała od niej doktor Janus? Oprócz dwustu pięćdziesięciu dolarów za godzinę? – Czego tam szukałaś? – naprowadziła ją zamyślonym tonem doktor Janus. Odgłosy szumu wydobywające się z generatora przypominały Baby początek letniej burzy. Skrzyżowała ręce na piersi, a potem je rozprostowała. To wszystko było takie przemyślane i ukierunkowane na relaks, że efekt był dokładnie odwrotny od zamierzonego. – Szukałam Mateo. Chłopaka poznanego w Nowym Jorku – zaczęła. Powiedział jej, że przyjazd do Nowego Jorku był swego rodzaju wyzwaniem rzuconym przez przyjaciela. Baby wydało się to tak wyjątkowe i spontaniczne, że zapragnęła zrobić to samo. Zaplotła palce i uniosła ręce nad głowę, przeciągając się. Może gdyby udało jej się wyjaśnić racjonalnie całą tę sytuację, doktor Janus zrozumiałaby, że jest zupełnie normalna i nie potrzebuje dwudziestu godzin obowiązkowej terapii. – Pomyślałam, że razem będziemy się po prostu dobrze bawić. Wprawdzie nie udało mi się go znaleźć, ale bawiłam się świetnie sama. Naprawdę chciałam tylko odkryć nowe miejsce… – Rozumiem, ale czego szukałaś? – zapytała ponownie doktor Janus, powtarzając się jak zdarta płyta. – Chyba przygody. Myślałam, że będzie fajnie. – Skrzywiła się. Nie zabrzmiało to przekonująco. – To znaczy pomyślałam, że to dobry sposób, aby odnaleźć samą siebie. – Tak. Takie ujęcie sprawy bardziej pasowało do terapii. – Mam inną teorię – oznajmiła doktor Janus, z podniecenia podnosząc głos o oktawę. – A gdybym ci powiedziała, że szukałaś swojego ojca? Baby zamrugała. Słucham? Czasem przesłuchiwała nielegalne kasety matki, próbując ustalić, czy któreś z piosenek nie są o Edie – na wypadek gdyby jej ojciec był słynnym hippisowskim muzykiem. Ale poza tym rzadko o tym rozmyślała. – Nie. Szukałam Mateo – odparła stanowczo. Usiadła i zsunęła nogi z kozetki. Czy terapeuta nie powinien pozwolić pacjentowi na znalezienie własnych odpowiedzi? Doktor Janus westchnęła ciężko. Z generatora szumów zamiast odgłosów oceanu popłynęły dźwięki ulewy. Usłyszała sztuczny grzmot. – Wygląda na to, że więcej czasu poświęcasz na uganianie się za chłopakami niż odkrywanie samej siebie. Co ty na to? – Doktor Janus zastygła z uniesionym piórem jak reporter sądowy. Baby westchnęła z irytacją. – Jesteś oporna – stwierdziła gładko terapeutka. – W porządku. To bezpieczna przestrzeń. Nie musisz nic mówić. Możesz po prostu leżeć, dopóki nie upłynie godzina – zaproponowała, oglądając paznokcie pociągnięte bezbarwnym lakierem. – To chyba bezcelowe? – zapytała niegrzecznie Baby. Skoro miała tylko leżeć, wolała to robić we własnym łóżku. – Bynajmniej. – Doktor Janus otworzyła oczy jeszcze szerzej i Baby zauważyła, że ma lekkiego zeza. Jedno niebieskie oko było wbite w Baby, podczas gdy drugie spoglądało na papier leżący na biurku. Było to szalenie denerwujące. – Musisz poznać swoją wewnętrzną motywację. A to zajmie trochę czasu – wyjaśniła rzeczowo. – Zapewne zechcesz przychodzić codziennie – zakończyła, zamykając mały, oprawiony w skórę notes. – Co takiego? – Baby uniosła podejrzliwie głowę. O czym miałaby opowiadać codziennie? – Razem wyruszymy w podróż w głąb twojej psychiki. – Doktor Janus z uniesieniem klasnęła w dłonie, jakby nie mogła się już doczekać. – Kto wie? Jedna z moich pacjentek odwiedza mnie już od dwudziestu lat. Nie uwierzysz, jak ogromną pracę wykonałyśmy. – Skinęła głową z ważną miną. – Czy mogę się nad tym zastanowić i zadzwonić do pani? – zapytała Baby. Nie czekając na odpowiedź, wstała i pobiegła do drzwi, po czym zatrzasnęła je za sobą z hukiem. – Nie zdołasz zamknąć drzwi do osobistego oświecenia – zawołała ze środka doktor Janus. Baby pospiesznie otworzyła drzwi poczekalni i nie zwracając uwagi na portiera, wypadła na zewnątrz. Wolność!\nrien de rien – Muszę sobie zrobić brazylijską depilację. Ktoś ma ochotę iść ze mną? – zapytała Sarah Jane Jenson, gdy razem z Jiffy Bennet, Genevieve Coursy i Jack Laurent wychodziły z Constance Billard. Przemknęły szybko pod oknami, żeby dyrektorka nie spostrzegła ich z gabinetu. Jack z trudem pohamowała chęć przewrócenia oczami. Po co Sarze Jane Jenson, która ostatni raz miała chłopaka na obozie w ósmej klasie i w najbliższym czasie nie planowała iść na plażę, brazylijska depilacja? Kilka dziesiątoklasistek stłoczonych na frontowych schodach Constance spoglądało w ich stronę, czekając na dalszy ciąg. – Chciałabym, ale nie mogę – skłamała Jack. Przetrząsnęła ogromną niebieską torbę Balanciagi, skąd wyłowiła merity. Zapaliła papierosa i podała paczkę Genevieve, rozglądając się za swoim chłopakiem, J.P. Cashmanem. Nie podobało mu się, że Jack pali, a po ich krótkim rozstaniu raptem kilka tygodni temu, nie chciała mu się narażać. – Umówiłam się po południu z J.P. – Potraktuj to jako prezent dla niego! – zaproponowała Jiffy. Nigdy nie miała prawdziwego chłopaka, ale jej trzydziestodwuletnia siostra była już zamężna trzy razy, więc Jiffy uważała się za ekspertkę od facetów. – To takie męskocentryczne podejście – stwierdziła lekceważąco Genevieve, dmuchając Jiffy dymem w twarz. Zaczęła ostatnio czytać Simone de Beauvoir, żeby trafić do obsady nowej biografii Sartre’a kręconej przez jej ojca, reżysera i widać było, że jest pod jej dużym wpływem. Niedługo przekłuje sobie sutki i zacznie się zadawać z tą dziwaczką, a pewnie i lesbijką, Sydney. Jack zmarszczyła nos. Cieszyła się, że ma chłopaka.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Plotkara__Wejscie_Carlsow_3__Daj_mi_szanse-ebookRO/p1190768i1371787" target="_blank" title="Plotkara: Wejście Carlsów 3: Daj mi szansę [Cecily von Ziegesar] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Plotkara: Wejście Carlsów 3: Daj mi szansę [Cecily von Ziegesar] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Bartoszycach - Przechowywanie paliwa i innych cieczy palnych\njest dopuszczalne przechowywanie w jednej strefie pożarowej, zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi innej niż ZL IV (budynki mieszkalne) oraz o przeznaczeniu innym niż handlowo-usługowe do 10 dm3 cieczy o temperaturze zapłonu poniżej 294,15 K (21 °C) oraz do 50 dm3 cieczy o temperaturze zapłonu 294,15÷328,15 K (21÷55 °C), a w mieszkaniach odpowiednio do 5 i do 20 dm3 cieczy;\nPodczas przechowywania cieczy o temperaturze zapłonu poniżej 373,15 K (100 °C) w garażach (§ 8. 2 ww. rozporządzenia):\no powierzchni do 100 m3 innych niż wymienione w pkt 3 (np. garaże szeregowe lub wykonane z materiałów palnych) jest dopuszczalne przechowywanie do 20 dm3 cieczy o temperaturze zapłonu poniżej 294,15 K (21 °C) lub do 60 dm3 cieczy o temperaturze zapłonu 294,15÷373,15 K (21÷100 °C);\nMateriałów niebezpiecznych pożarowo (ciecze palne o temperaturze zapłonu poniżej 328,15 K (55 °C)) nie przechowuje się również w pomieszczeniach piwnicznych, na poddaszach i strychach, w obrębie klatek schodowych i korytarzy oraz w innych pomieszczeniach ogólnie dostępnych, jak również na tarasach, balkonach i loggiach (§ 7. 2 ww. rozporządzenia).\nDystrybucja i przeładunek ropy naftowej i produktów naftowych w obiektach i na terenach nieprzeznaczonych do tego celu jest zabroniona (§ 4. 1 pkt. 20 ww. rozporządzenia).\nPrzykładowe temperatury zapłonu wg. kart charakterystyk producentów:\n- olej napędowy - >55 °C,\n- benzyna bezołowiowa - -51 °C.


Bungalow Rusowo - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 32 oferty noclegoweoferty (0 w Rusowie oraz 32 w okolicy)\nBungalow w Rusowie, województwo zachodniopomorskie, powiat kołobrzeski\nBungalow w miejscowości Rusowo. Porównaj możliwość zakwaterowania w Rusowie w zależności od standardu oraz ceny. Rusowo, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Rusowie:


Amulety, cudowne herbatki nie uchronią przed koronawirusem. Policja tropi oszustów żerujących na epidemii - Portal asta24.pl - Piła - informacje i wydarzenia\nAmulety, cudowne herbatki nie uchronią przed koronawirusem. Policja tropi oszustów żerujących na epidemii\nPolicja ostrzega przed oszustami, którzy żerują na epidemii koronawirusa. Oferują do sprzedaży środki mające rzekomo właściwości zwalczające wirusa.\nPolicjanci w ostatnim czasie otrzymali sygnały o przypadkach oszustw z tym związanych. W sieci pojawiły się oferty sprzedaży środków m.in. amuletów czy cudownych herbatek, które mają rzekomo uchronić przed zachorowaniem na koronawirusa czy też w przypadku zarażenia spowodować cudowne ozdrowienie. Problem dotyczy nie tylko nieuczciwych sprzedawców, ale i podszywania się pod służby sanitarne i Ministerstwo Zdrowia oraz inne instytucje i organizacje, które walczą z rozprzestrzenianiem się i szerzeniem koronawirusa.\n- Nie dajmy się zwieść, nie kupujmy cudownych środków mających nas rzekomo uchronić przed zachorowaniem na koronawirusa, czy nagle uzdrowić. Nie wpuszczajmy też takich osób do swoich domów i o każdym tego typu przypadku informujmy policję - apelują policjanci.\nPrzeczytaj więcej o: Amulety, cudowne herbatki nie uchronią przed koronawirusem. Policja tropi oszustów żerujących na epidemii, policja koronawirus, koronawirus piła , kpp piła, policja w pile, oszuści na koronawirus,


romper - wszystko na temat romper w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : romper (3)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia romper. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku romper) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem romper posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania romper jesteśmy w stanie zaprezentować Ci romper materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 02.05.2011 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 02.05.2011. W naszym serwisie znajdziesz również 1 galerii opisanych słowem romper. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania romper ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu romper.


NADZÓR NAD WIZERUNKIEM TWÓRCY | Joanna Gawryś - Artist Management\nNADZÓR NAD WIZERUNKIEM TWÓRCY\nJak stworzyć pożądany wizerunek?\nW jaki sposób chronić się przed bezprawną eksploatacją: wizerunku, imienia, nazwiska, znaku towarowego, logo?\nJak zarządzać swoim wizerunkiem i go chronić, udzielać praw do niego na Twoich (jasno określonych), zrównoważonych zasadach?\nJak zdobyć wpływ na to, kiedy i w jakim kontekście zostanie zaprezentowana Twoja marka osobista, imię, nazwisko, zdjęcie – Ty?\nJak egzekwować od partnerów biznesowych i mediów pokazywanie oczekiwanego wizerunku twórcy?\nJak chronić swoją prywatność wobec popularności?\nJesteś marką, a wizerunek marki to 80% jej wartości.\nZacznij nim umiejętnie zarządzać\nUfam, że teraz rozumiesz, dlaczego dobrzy managerowie przykładają do wizerunku tak dużą wagę. Na wizerunek składają się: pozycja twórcy na rynku, jego doświadczenie zawodowe, potencjał sympatii jaką twórca generuje, relacja z fanami i sposób, w jaki artysta jest postrzegany.\nWszystkie informacje na temat artysty/twórcy, jakie ukazują się w mediach – nie tylko to, o czym media piszą, ale również kontekst, w jakim pokazują twórcę – wpływa na jego ostateczny wizerunek, tzn. sposób, w jaki jest postrzegany przez otoczenie.\nSkoro wizerunek stanowi 80% wartości marki twórcy, niezwykle istotne jest, aby nim w sprawny i przemyślany sposób zarządzać oraz odpowiednio go chronić. Stworzenie Strategii Rozwoju Wizerunku jest jedną z kluczowych czynności, od których rozpoczynam współpracę z twórcą, nadzór nad wizerunkiem jest komplementarną częścią realizacji Strategii Rozwoju.\nProfesjonalną analizę obecnego wizerunku\nManager potrafi chłodnym okiem ocenić wady i zalety obecnego wizerunku oraz wskazać przestrzeń do zmian.\nZyskujesz doradcę wolnego od przywiązania do określonego Twojego wizerunku, zdolnego do wyboru optymalnych rozwiązań.\nStrategię Rozwoju Wizerunku\nManager jako osoba trzecia jest najlepszym twórcą i realizatorem Strategii Rozwoju Wizerunku, ponieważ towarzyszy mu zawodowy dystans. Zyskasz profesjonalną strategię i osobę odpowiednią do jej realizacji.\nAktywne zarządzanie wizerunkiem\nZyskasz eksperta, który będzie egzekwować zmiany dokonane w Twoim wizerunku podczas realizacji bieżących projektów.\nManager dzięki znajomości prawa autorskiego i prasowego potrafi chronić wizerunek twórcy w wyżej wymienionym zakresie.


CBA: Zatrzymano byłego senatora. Chodzi o korupcję - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 14 stycznia 2020, 08:31\nJak powiedział Brodowski:\n„Wszyscy zostaną przewiezieni do Prokuratury Regionalnej w Katowicach, gdzie usłyszą zarzuty korupcyjne”\nByłemu senatorowi i jego synowi mają zostać postawione zarzuty m.in. przyjęcia wielomilionowych łapówek, a dyrektor oddziału PFRON zarzut wręczenia korzyści majątkowej w formie kontraktów zawartych z Fundacją Pomocy Osobom Niepełnosprawnym w Stróżach, założoną i prowadzoną przez b. senatora i jego syna - wynika z informacji.\nCZYTAJ TEŻ: Trzaskowski się doigrał. CBA w warszawskim ratuszu


Powązki Wojskowe, Belweder i Łazienki Królewskie to w Warszawie miejsca, gdzie było wiele ważnych w histirii Polski wydarzeń.\nPowązki Wojskowe to pierwszy punkt zwiedzania. Krótka historia powstania tej części warszawskiego cmentarza i aleje zasłużonych z pomnikami poległych bardziej lub mniej znanych Polaków oraz polkegłych żołnierzy w różnych bitwach zainteresowały młodzież najbardziej. Przedstawiciele złożyli zapalone znicze pod Pomnikiem Ofiar Katastrofy Smoleńskiej i w Panteonie - Mauzoleum Żołnierzy Wyklętych. W tym właśnie historycznym miejscu, w atmosferze skupienia, z dużym zainteresowaniem uczniowie wysłuchali historii żołnierzy Armii Krajowej, którzy wiele lat po zakończeniu II wojny światowej walczyli z sowieckim okupantem.\nLINK Zdjęcia Powązki Wojskowe\nDługi czas młodzież spędziła w Belwederze i Łazienkach.\nWystawy poświęcone Marszałkowi Józefowi Piłsudskiemu, jego komnaty oraz kaplicę w Belwederze powinien zobaczyć każdy.\nZabytek na skalę światową - Teatr Stanisławowski w Starej Pomarańczarni, jak zawsze i na wszystkich zrobił niesamowite wrażenie.\nTego dnia młodzież zwiedziła wszystkie udostępnione obiekty, a słoneczna pogoda pozwoliła na zwiedzanie w wiosennej, przyjemnej atmosferze.\nW Sejmie młodzież przywitał Poseł na Sejm PR Piotr Polak i Pani Przewodnik, która opowiedziała w Sali Wszechnicy o historii Sejmu w Polsce. Po budynkach Sejmu uczniów oprowadzał poseł. Uczniowie zwiedzili najważniejsze sale i hole sejmowe. Obrad wysłuchali z galerii. Każdy z młodych ludzi miał możliwość rozmowy z posłem, kto chciał i był zainteresowany mógł zadać każde pytanie. Pan poseł odpowiadał na wszystkie, a młodzież zadawała je z każdej dziedziny...\nLINK Foto Sejm\nNa zakończenie Piotr Polak zaprosił młodzież do udziału w organizowanych przez parlamentarzystów patriotycznych konkursów, a szczególnie do konkursu o Żołnierzach Wyklętych, obiecując zarazem, że osobiście pojedzie przeprowadzić go w przyszłym roku szkolnym w tej szkole.\nPan poseł na ręce Pani Aleksandry Kurkowskiej złożył podziękowania za zorganizowanie tego wyjazdu i wkład w patriotyczne wychowanie młodzieży.\nPiotr Polak podziękował również za pomoc i opiekę Pani Izabelli Patyk - Sadowskiej i Panu Marcinowi Poznańskiemu.\nUczniów po Warszawie oprowadzała Dorota Więckowska - dyrektor biura poselskiego\nSpotkanie z młodzieżą było bardzo owocne i budujące. Jeszcze raz dziękuję wszystkim za wizytę w Sejmie.


Profil publiczny teatrrampa\nPrzypominamy wszystkim wspierającym o podanie adresu wysyłki, abyśmy mogli wysłać wybrane przez państwa nagrody!\nProponujemy ustawić przypomnienie na godzinę 18:00, bo już niedługo swoją premierę będzie miał internetowy koncert młodzieży z Kętrzyna!\nO naszych młodych wokalistkach i wokalistach pisze Gazeta w Kętrzynie!\nKętrzyńska młodzież zaśpiewa on-line dla szpitala\nDziewczyny z działającej przy I Liceum Ogólnokształcącym grupy wokalnej Wrzaski i Krzyki śpiewać zdecydowanie potrafią i kochają to robić. Nawet w obecnej sytuacji, kiedy są zamknięte w domach i nie mogą występować na scenie. Postanowiły więc dać koncert w internecie, a przy okazji zebrać pieniądze na rzecz kętrzyńskiego szpitala.\nW tym trudnym dla wielu osób czasie młodzież chce oderwać nas od problemów obecnej codzienności i zabrać w kojący świat dźwięków. - Epidemia, z którą dzisiaj walczymy, sieje w każdym z nas niepokój i wymaga wielu wyrzeczeń. By umilić ten nadzwyczajny i niezbyt przyjemny czas, postanowiłyśmy wykorzystać nasze umiejętności. Stajemy więc do toczonego przez wszystkich boju za broń mając muzykę - mówią wokalistki.\n- Trudna sytuacja, jakiej doświadczamy pozbawia nas dobrego humoru i pozytywnej energii. Dlatego właśnie chciałybyśmy pomóc wam uzupełnić te braki - dodaje Paulina, jedna z artystek.\nNa muzyczną podróż zapraszają już w najbliższy czwartek, 23 kwietnia o godz. 18.00 na swoim kanale youtube Młoda Kultura.\nPrzy tej okazji dziewczyny chcą też włączyć się w pomoc dla kętrzyńskiego szpitala. - Kadra zaangażowana w pracę na rzecz ochrony i leczenia pacjentów potrzebuje od nas każdej, nawet najmniejszej pomocy - uzasadnia Ola.\nCelem jest uzbieranie 25 tys. zł, które przekazane zostaną dla Szpitala Powiatowego w Kętrzynie na zakup środków ochrony osobistej.\nlink do artykułu:http://ketrzyn.wm.pl/644365,Ketrzynska-mlodziez-zaspiewa-on-line-dla-szpitala-VIDEO.html?utm_campaign=shareaholic&utm_medium=facebook&utm_source=socialnetwork&fbclid=IwAR15hh13UeJfhxEGbdCfId3SDbXmq66S9f2D8eqs96HvOdccAA6yMIl74z0\nNie tak dawno temu przedstawiciele naszego koła teatralnego mieli okazję wypowiedzieć się na temat spektaklu "Młodzież '44" - pracy nad scenariuszem, towarzyszących im emocjach i trudnościach, które musieli przezwyciężyć. Zapraszamy do słuchania!


Jak wygląda cesarskie cięcie? Mamy video! | Super Mamy\nWłaśnie tak wygląda cesarskie cięcie? Mamy video!Właśnie tak wygląda cesarskie cięcie? Mamy video!\nKobieta w czasie cięcia cesarskiego jest znieczulona do kręgosłupa, nie czuje nóg, w ogóle niczego od ramion w dół. Nie może się poruszać, leży na stole operacyjnym. Jest przytomna i świadoma tego, co się dzieje, ale nie ma żadnej władzy nad swoim ciałem. Cesarka jest postrzegana, jako gorszy poród - mama nie przytula swojego dziecka, może je tylko na chwilę zobaczyć, a potem jest ono zabierane na badanie i pomiary, a oddawane mamie dopiero na sali pooperacyjnej.\nW czasie naturalnego porodu jest inaczej, tam jest czas na pierwsze przytulenie, kontakt skóra do skóry. W trakcie cięcia nie ma takiej możliwości. Niektóre mamy są bardzo ciekawe przebiegu cięcia i czekają na moment wydobycia dziecka patrząc w lampy operacyjne. Czasem mama jest zdana tylko na komentarze lekarskie.\nJeśli jesteś w ciąży lub rodziłaś to wiesz, że poród wcale nie wygląda jak w hollywoodzkich produkcjach. W sieci coraz częściej można trafić na filmiki i fotorelacje z porodów, a nawet relacje na żywo z sali porodowej. Jednak filmy czy zdjęcia cesarskiego cięcia, które w zasadzie są operacjami, zdarzają się znacznie rzadziej. Niedawno można było zobaczyć w sieci naturalne cesarskie cięcie.\nZobacz więcej: Kolejna mama brutalnie szczera na temat cesarki\nJednak takiego filmu jak ten, do tej pory jednak nie było. Ten filmik jest absolutnie niesamowity i hipnotyzujący. I pokazuje w sumie nie samo cesarskie cięcie, a to jak na świat przychodzi maluszek, który był ułożony pośladkowo. Na filmiku można zobaczyć, z jakim szacunkiem i czułością i delikatnością położnik pomaga maluszkowi się urodzić.\nCięcie cesarskie - zobacz wideo\nPost udostępniony przez Stepha Lawson (@doulascienceandsoul) 13 Mar, 2017 o 8:33 PDT\nciąża pierwszy poród


Pracownia SK ARCHITEKCI Sp. z o.o. poszukuje osobę do pracy przy projektach osiedli mieszkaniowych Wymagania: - znajomość współczesnych trendów w architekturze mieszkaniowej polskiej i zagranicznej, - 2 – letnie doświadczenie w projektowaniu budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego, - znajomość prawa budowlanego, - znajomość programu Autocad, - mile widziana znajomość Revit, - skuteczność w działaniu, - kreatywność, - samodzielność. Osoby zainteresowane prosimy o przesyłanie CV i portfolio na adres: sk@skarchitekci.pl z informacją od kiedy mogą zacząć pracę. Kontakt: sk@skarchitekci.pl\nPracownia SK ARCHITEKCI Sp. z o.o. poszukuje osobę do pracy przy projektach osiedli mieszkaniowych Wymagania: - znajomość współczesnych trendów w architekturze mieszkaniowej polskiej i zagranicznej, - 3 – letnie doświadczenie w projektowaniu budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego, - znajomość prawa budowlanego, - znajomość programu Autocad, - mile widziana znajomość Revit, - skuteczność w działaniu, - kreatywność, - samodzielność. Osoby zainteresowane prosimy o przesyłanie CV i portfolio na adres: sk@skarchitekci.pl z informacją od kiedy mogą zacząć pracę. Kontakt: sk@skarchitekci.pl\nPoszukujemy pracownika na stanowisko biurowo-administracyjne do pracowni architektury. Opis stanowiska: Prowadzenie sekretariatu pracowni architektury, zajmowanie się sprawami kadrowo-administracyjnymi. Sporządzanie pism i ofert, fakturowanie. Prowadzenie strony www oraz profili w portalach społecznościowych, kontakt z księgowością. Prowadzenie archiwum. Wymagania: - znajomość zagadnień administracyjno-kadrowych - doświadczenie na podobnym stanowisku mile widziane - umiejętność fakturowania - znajomość programów biurowych i obsługi urządzeń biurowych - znajomość internetu oraz social media - umiejętność zarządzania własnym czasem - mile widziana znajomość fotografii, podstaw grafiki Oferujemy: -praca na stabilnym stanowisku - umowa o pracę - praca od pn-pt 8-16 - praca w małym zespole


Zdrowe i wygodne przekąski do pracy\nPrzedstawiamy klika pomysłów na niewielkie przekąski, począwszy od bardzo lekkich dla tych na "wiecznej diecie", po bardziej treściwe propozycje dla łasuchów.\n1. Owocowy raj\nBanany obfitują w witaminy z grupy B i są bardzo sycące. Dostarczają sporo energii (kalorii), więc trzeba uważać z ilością. Winogrona są bardzo smaczne, jednak zawierają bardzo dużo cukru. Na co dzień, lepiej wybrać jabłka - są mniej kaloryczne i zawierają pektyny , wspomagające przemianę materii.\nCytrusy (pomarańcze, grejpfruty) są zdrowe, smaczne, ale mniej wygodne w jedzeniu (trzeba je obrać se skórki i na dodatek sok tryska na prawo i lewo, więc istnieje ryzyko, że będąc w pracy sprawimy sobie plamy na bluzce i na twarzy...ze złości. Wygodniejsze będą mandarynki .\nZ sezonowych owoców warto skusić się na truskawki . Dostarczają sporo witaminy C i mają niewiele kalorii (pod warunkiem, że nie dodajemy do nich śmietany z cukrem)\n2. Mix owocowo-orzechowy\nPrzykładowo figi, morele, śliwki oraz orzechy (np. mieszanka studencka). Zawierają dużo kalorii, ale też mnóstwo witamin i mikrolelementów. Poza tym, sycą na długo. Warto po nie sięgać, ale w rozsądnych ilościach.\n3. Warzywa w różnych postaciach\nSmaczną, zdrową i niskokaloryczną przekąskę stanowią ogórki kiszone oraz małosolne . Poza tym, przed wyjściem z domu można przygotować sobie szybką sałatkę, którą zabierzemy do pracy w małym pojemniczku próżniowym.\nMoże to być np. sałatka z kalafiora , pomidora i ogórka. Robi się ją bardzo szybko i łatwo. Gotujemy kalafior i studzimy (możemy też dodać surowy - jest bardzo smaczny), następnie wrzucamy pokrojonego pomidora i ogórka. Potem dodajemy sos: jogurt naturalny, troszkę pieprzu, soli i ulubionych ziół. Gotowe.\nInną propozycją jest chrupanie obranych, gotowych do spożycia mini marchewek (Marwitki do kupienia w supermarketach). Zamiast tego same możemy obrać i pokroić marchewki oraz jabłko, zapakować do pojemniczka i podjadać przy biurku w pracy.\nNiskokaloryczny i bardzo smaczny jest też sok pomidorowy . Zawiera jedynie 18 kcal/100 ml, więc szklanka to tylko 45 kcal.\n4. "Białe szaleństwo"\n- serek wiejski light (3% tłuszczu, sporo białka i 98 kcal/100g): opakowanie 150 g jest w sam raz na posiłek. Możesz do niego dodać pokrojone rzodkiewki i szczypiorek lub zjeść serek w towarzystwie ogórka i razowej bułeczki (lub chleba chrupkiego, np. Wasa)\n- jogurt naturalny (dostarcza sporej ilości wapnia) z ulubionym muesli\n- kefir Piątnica 0% tłuszczu (dostarcza tylko 25 kcal/100 ml) lub kefir tradycyjny. Można go wypić zagryzając grahamką z masłem i pomidorem.\n- jogurt Jogobella light z kawałkami owoców (np. ananasowy, brzoskwiniowy, truskawkowy)\n- ryż na mleku Belriso: ma dość sporo kalorii, ale je jest sycący i wyjątkowo smaczny\n5. Zbożowa uczta\n- pieczywo chrupkie pełnoziarniste Wasa (najlepiej posmarować je dżemem lub zjeść jako dodatek do serka wiejskiego)\n- Sucharki Beskidzkie/Bieszczadzkie z kminkiem , chociaż mają trochę kalorii są zdrowe i sycące.\n- pełnoziarniste ciasteczka LU Go: zawierają witaminy i błonnik i uwalniają węglowodany stopniowo przez 4 godziny (dzięki temu sycą na długo, nie powodując nagłych skoków glukozowych, jak słodycze). Całe opakowanie ma 220 kcal.\n- pełnoziarniste wafle ryżowe Sonko: w wersji z czekoladą stanowią pyszną i zdrową przekąskę dla łasuchów\n- maca pełnoziarnista\n- batoniki zbożowe (muesli), najlepiej zawierające słodzik zamiast cukru\nCzytaj w Znam.to: Klasyczny samoopalacz w przebraniu kremu na dzień


Trinidad, El Nicho i Cienfuegos z Varadero – Hola Cuba\nPragniesz wyrwać się z hotelu i zobaczyć codzienne kubańskie życie oraz zniewalającą przyrodę? To właśnie zapewnia wycieczka do klejnotu Kuby – Trinidadu, oraz do „kubańskiego Paryża”, czyli Cienfuegos i Parku Narodowego El Nicho nad wspaniałe kaskady wodne. To w tym miejscu zobaczysz, jak bardzo zielona jest Kuba (najbardziej ze wszystkich karaibskich wysp!). To tutaj zobaczysz małe wioski położone dziesiątki kilometrów od najbliższego miasta. Wreszcie w Cienfuegos, stolicy regionu będzie okazja zobaczyć tętniące życiem miasto i załatwianie codziennych spraw przez mieszkańców. Trinidad z kolei to podróż w czasie, pełna kolorów, której nie można przegapić. To długa wycieczka, ale wrażenia z niej będą niezapomniane!\n6:30 Odbiór z hotelu w Varadero.\nPierwszy przystanek to przyjazd do Parku Narodowego El Nicho. Czas na trekking i kąpiele pod wodospadami.\nDalej ruszamy do Trinidadu, by zwiedzić historyczne centrum miasta. Wejdziemy na wieżę, by zobaczyć piękną panoramę, zobaczymy Plaza Mayor, słynne schody Trinidadu i brukowane uliczki z kolorowymi kolonialnymi domami. Chętni mogą wejść do Baru Canchanchara na drinka, który ma swoją legendę. Czas na obiad w lokalnej restauracji.\nW drodze powrotnej przystanek w „kubańskim Paryżu”, czyli Cienfuegos – krótkie zwiedzanie centrum miasta. Przejazd przez dzielnicę willową Punta Gorda, w której Amerykanie porzucili swoje wille oraz przez tutejszą promenadę, czyli Malecon w Cienfuegos. Przystanek przy Palacio de Valle – tzw. pałacu miłości w eklektycznym stylu.\nOk. godz. 21:00 Powrót do hotelu w Varadero.\nCena za osobę (w przypadku 2 osób): 240 EUR (przedpłata 90 EUR)\nCena za osobę (w przypadku 3 osób): 175 EUR (przedpłata 135 EUR)\nCena za osobę (w przypadku 4 osób): 140 EUR (przedpłata 170 EUR)\nCena za osobę (w przypadku 5 osób): 120 EUR (przedpłata 190 EUR)\nCena za osobę (w przypadku 6 osób): 105 EUR (przedpłata 220 EUR)\nCena za osobę (w przypadku 7 osób): 95 EUR (przedpłata 255 EUR)\nPrywatny transport (samochód lub bus od 5 osób). W wycieczce nie biorą udziału inne osoby dołączone do rezerwacji.\nOpieka przewodnika w j.polskim. W przypadku braku dostępności możliwy j. ang. lub j. hiszp. – po uzgodnieniu.\nCena nie zawiera: posiłków, napojów, wydatków własnych, biletu do Parku Narodowego (10 EUR).\n1. Kiedy należy zarezerwować wycieczkę?\nWycieczkę należy zarezerwować min. tydzień wcześniej poprzez formularz na stronie internetowej. Nie realizujemy wycieczek rezerwowanych później niż 3 dni przed terminem wycieczki.\n2. Jak wygląda płatność?\nPłatność wykonywana jest w dwóch transzach. I transza to zaliczka przelewem na wskazane konto. II transza to płatność w gotówce na miejscu. Szczegółowe informacje nt. płatności odeślemy w potwierdzeniu rezerwacji oraz voucherze.\n3. Kiedy dostępne są wycieczki?\nWycieczki mają charakter prywatny i odbywają się w dowolnym terminie.\n4. Jakim transportem realizowana jest wycieczka?\nWycieczka realizowana jest klimatyzowanym samochodem – jest to amerykański oldtimer lub samochód współczesny.\n5. W jakim języku mówi przewodnik?\nPrzewodnik mówi w j. polskim. W razie braku terminu możliwi są przewodnicy mówiący w j. angielskim lub hiszpańskim – po wcześniejszym uzgodnieniu.


Zbigniew Boniek ostro o zamieszaniu z odebraniem trofeum za mistrzostwo. "Kogoś p******o!" - Sport WP SportoweFakty\nZbigniew Boniek ostro o zamieszaniu z odebraniem trofeum za mistrzostwo. "Kogoś p******o!"\nZbigniew Boniek odniósł się do zamieszania z odbiorem trofeum za ewentualne mistrzostwo Polski przez Legię. - Kogoś p******o - nie przebierał w słowach prezes PZPN.\nDawid Borek 11 Maja 2018, 15:45\nLegia Warszawa może zapewnić sobie mistrzowski tytuł już w niedzielę. Stanie się tak, jeśli Wojskowi pokonają u siebie Górnika Zabrze, a Jagiellonia Białystok nie wygra w Lubinie z KGHM Zagłębiem. W przeciwnym wypadku losy tytułu rozstrzygną się dopiero w ostatniej kolejce ligowej.\nW 37. rundzie Lotto Ekstraklasy Legia zagra na wyjeździe z Lechem Poznań (20 maja). Jeśli jednak podopieczni Deana Klafuricia wywalczą tytuł na Inea Stadionie, trofeum odbiorą poza Poznaniem.\nDo takiego rozwiązania na Twitterze odniósł się Zbigniew Boniek. Prezes PZPN stanowczo dał do zrozumienia, że nie jest zwolennikiem takiego scenariusza. Użył nawet stwierdzenia, że "kogoś p******o".\nLegia jest obecnie liderem Lotto Ekstraklasy, ma trzy punkty przewagi nad drugą Jagiellonią. Pięć "oczek" mniej od zespołu z Warszawy ma w tabeli Lech.\nkrysmet 12-05 20:35 Zgłoś komentarz\nCzy przekret Marciniak juz dostal wytyczne odnosnie meczu Legia-Gornik Z ? Czy Zibi z Szopenem, tak na wszelki wypadek przepytali lysego przekreta co i jak ma zrobic aby Legunia nie przegrala z\nGornikiem ? Szymonku, cala nadzieja w Tobie. Bo tu juz nie ma co liczyc na los- tu trzeba krecic jak pingpongiem. Nie zawiedz zaufania. Dyplomy juz wypisane, pamiatkowe medale odlane- pamietaj o tym. Mogles krecic w mecxu Tottenham - Juve to dasz tez rade na krajowym podworku.Studio ANAL+ i glupkowaty Slawus wierza w Ciebie najbardziej. Do roboty.\nMo39 12-05 10:29 Zgłoś komentarz\nTakie wypowiedzi Prezesa to zwykłe chamstwo!\nJagafannn 12-05 08:10 Zgłoś komentarz\nMam tak samo jak ty........ligę mistrzów w tv .....buchachachacha !!!\nFlashridero 11-05 23:15 Zgłoś komentarz\nA kto to Klafuric i Inea Stadium bo nic nie wytłumaczone jest... i co to Ł3? I co to znaczy p.......o?\nrrrrrrrrrrrrrr 11-05 22:07 Zgłoś komentarz\nAlf Frank 11-05 21:47 Zgłoś komentarz\nhoho ale mamy wysyp słoików;P\nArtur Podolski 11-05 17:43 Zgłoś komentarz\nw takim razie cała Polska trzyma w niedzielę kciuki za Górników z Zabrza!!\nNyctereutes 11-05 17:28 Zgłoś komentarz\nPo zajawce na stronie głównej sądziłem, że prezes wypowiada swoje zdanie na temat powołania dla Peszki czy Krychowiaka.\nKazimierz Klimek 11-05 16:42 Zgłoś komentarz\n>Legia Warszawa może zapewnić sobie mistrzowski tytuł już w niedzielę. Stanie się tak, jeśli Wojskowi pokonają u siebie Górnika Zabrze, a Jagiellonia Białystok nie wygra w Lubinie z\nKGHM Zagłębiem. W przeciwnym wypadku losy tytułu rozstrzygną się dopiero w ostatniej kolejce ligowej. jesli Legia zremisuje a Jagiellonia przegra (i Lech nie wygra) to tez Legia bedzie w stanie swietowac tytul Mistrza na kolejke przed koncem w sumie uwazam, ze (niestety) na 45% bedziemy juz znali Mistrza po 36 kolejce Legia byliby ciezkimi frajerami, gdyby obecnie wypuscili tytul z rak\nRozpierdek 11-05 16:26 Zgłoś komentarz\nStawiam na wygraną Legii i remis Jagi z Zagłębiem.....i nie będzie wtedy żadnego problemu :)) Świętowanie mistrza będzie w niedzielę na Ł3:))\njagaafan 11-05 15:54 Zgłoś komentarz\nDelegat miał za dużą flagę :) .......buuuuchachachacha !!!........ale parking mamy wygodny.......nie sądzisz?\nRicciardo 11-05 15:54 Zgłoś komentarz\nTak, to będzie ładne święto - takie bardzo rodzinne, jeśli Legia będzie fetować na stadionie Lecha. Tylko żeby tak po połowie kibiców wpuścić, żeby były równe siły.\nMaikel 11-05 15:51 Zgłoś komentarz\nPanie Boniek polecam się zająć tym, że Jagiellonia nie wpuszcza kibiców z Warszawy po raz kolejny na swój stadion - zwłaszcza, że przyjechał z nami delegat PZPN.\nZbigniew Boniek Piłka nożna Legia Warszawa Polska PKO Ekstraklasa PZPN Warszawa


Przepisy i dokumenty | Wydział Prawa i Administracji\nStrona główna / Jeśli studiujesz / Doktoranci / Przepisy i dokumenty\nwtorek, 26 stycznia 2021 roku, 9:52\nUstawa z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (tj. Dz.U.2014 poz.1852 z późn.zm.)\nUstawa z dnia 25 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tj. Dz.U. z 2012 r. poz.572 z późn.zm.)\nRozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 30 października 2015 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora.\nRozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 września 2016 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora.\nRozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych(Dz.U. z 2011r. nr 179, poz. 1065\nRozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011r. ze zm. w sprawie wysokości i warunków wypłacania wynagrodzenia promotorowi oraz za recenzje i opinie w przewodzie, postepowaniu habilitacyjnym oraz postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz.U. z 2014r. poz. 48).\nRozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 kwietnia 2016r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz.U. z 2016r. po.558).\nUchwała w sprawie zasad pobierania opłat za studia\nZarządzenie Rektora w sprawie obniżenia lub zwalniania z opłat za świadczone usługi edykacyjne w UG studentów i doktorantów\nInformacja o przebiegu przewodu doktorskiego.\nDane wnioskodawcy i klauzula RODO\nOświadczenie dot. kosztów postępowania o nadanie stopnia doktora\nZgoda do Biblioteki WPiA UG na udostępnienie niepublikowanych prac doktorskich do wglądu.\nOświadczenie o zgodności pracy doktorskiej z wersją elektroniczną.\nWniosek o powołanie recenzentów rozprawy doktorskiej i powołanie Komisji przeprowadzającej egzaminy doktroskie (stary tryb)\nWniosek o wyznaczenie promotora (nowy tryb - doktoranci WPiA UG)\nWniosek o wyznaczenie promotora (nowy tryb - eksternistyczny)\nPRZYDATNE DRUKI - STUDIA DOKTORANCKIE\nSprawozdanie z działalności naukowo-badawczej doktoranta.\nZgoda opiekuna naukowego na objęcie opieką naukową doktoranta.\nPodanie o zmianę opiekuna naukowego.\nPodanie o przedłużenie studiów doktoranckich.\nOświadczenie o ukończeniu szkolenia BHP.


Pedagogika naturalistyczna | eioba.pl\nPedagogika Naturalistyczna Spis treści: 1.Główne pojęcia pedagogiczne 2.Termin pedagogika 3.Społeczne funkcje pedagogiki 4.Przedmiot badania pedagogiki 5.Nauki wsp&oacu...\nWyświetlenia: 1.304 Zamieszczono 07/06/2017\n1.Główne pojęcia pedagogiczne\n3.Społeczne funkcje pedagogiki\n4.Przedmiot badania pedagogiki\n5.Nauki współdziałające z pedagogiką\n6.Termin pedagogika naturalistyczna\n7.Założenia pedagogiki naturalistycznej\n7.2 Opinie zwolenników\n8.Inne nurty w pedagogice\na)Wychowanie-termin ten oznacza całokształt oddziaływań rodziców, innych wychowawców oraz środowiska na rozwój dzieci i młodzieży.Obejmuje określone wpływy i odziaływania na wszystkie aspekty rozwoju dzieci i młodzieży (rozwój fizyczny,umysłowy moralny i estetyczny)\nb)Kształcenie-tutaj nauczanie szkolne,oznacza takie działanie nauczyciela aby umożliwić im osiąganie celów dydaktyczno-wychowawczych (opanowania wiedzy,zdobycia umiejętności,wdrażania jej w życie,poglądu na świat,rozwijanie zdolności i zainteresowań,zachęcanie do samokształcenia)\nc)Edukacja-czyli nauczanie przez przezywanie np.dzieła muzycznego.\nd)Samowychowywanie-z samowychowywaniem mamy do czynienia,gdy wychowanek sam z siebie podejmuje czynności wychowawcze np.określa cele,planuje zadania,dokonuje oceny czyli ewaulacji.\ne)Autoedukacja-zbliżony termin do samowychowywania. Polega na wydobywaniu sił drzemiących w człowieku w toku własnej aktywności jednostki, a więc bez jakiejkolwiek stymulacji z zewnątrz.\nTermin pedagogika wywodzi się z języka greckiego i oznacza „kierowanie dzieckiem”Współcześnie pedagogika stanowi jednorodną naukę,zajmującą się ogółem zjawisk wychowawczych:\n-warunkami w których one przebiegają\n-celami,które mają jej służyć\n-procesami i działalnością wychowawczą\n-metodami,które maja zapewnić skuteczność działań\n-instytucjami,które tę działalność prowadzą\na)funkcja diagnostyczna-czyli rozpoznawanie,polega na gromadzeniu wiedzy o tym co było i co jest w rzeczywistości.\nb)funkcja prognostyczna-polega na określeniu na podstawie poznanych zjawisk przyszłego kierunku ich rozwoju.\nc)funkcja instrumentalno-techniczna-polega na dostarczaniu wiedzy o tym jak realizować cele.\nd)funkcja humanistyczna-polega na zaspokojeniu potrzeb człowieka w dziedzinie jego dążeń do poznawania obiektywnej rzeczywistości.\nPrzedmiotem badania pedagogiki są nie tylko wpływy wychowawcze świadome i celowe lecz również niezamierzone i żywiołowe.Niezamierzone wpływy wychowawcze mogą być współdziałające lub sprzeczne z założeniami wychowywania w podmiotach edukacyjno-wychowawczych.Dlatego nauczyciel/wychowawca musi brać pod uwagę istnienie celów niezamierzonych i przeprowadzać ich ocenę pod katem wychowawczym.\nŚrodowiska wychowawcze powinny zadbać o to, aby wychowanie dzieci i młodzieży było świadome, celowe i ukierunkowane co do celów i zadań, które literatura ujmuje następująco:\na) Wychowanie człowieka wszechstronnie i harmonijnie rozwiniętego zdolnego do pełnego udziału w rożnych formach życia społecznego, posiadającego poczucie odpowiedzialności za losy ojczyzny.\nb) Wychowanie człowieka wyposażonego w takie wartości i umiejętności, jakie są mu niezbędne do wypełnienia określonych zadań (ról) w społeczeństwie\nc) Wyposażenie jednostek w niezbędną wiedzę, służącą do rozumienia i prawidłowego odbioru i przekształcania rzeczywistości.\nd) Kształtowanie pożądanych z moralnego, wychowawczego i społecznego punktu widzenia postaw, przekonań, hierarchii wartości, rozwój zainteresowań, zamiłowań, talentów\ne) Wdrażanie do samokształcenia, samorealizacji, samowychowania\nf) Wskazywanie istoty dążeń, aspiracji, formułowanie celów życiowych.\ng) wychowywanie w oparciu o zasady, normy, tradycje, obyczaje i kulturę obowiązującą w danym społeczeństwie.\nh) Wspomaganie rozwoju jednostek o specjalnych potrzebach edukacyjnych.\nBadaniem wychowania zajmuje się wiele innych dyscyplin naukowych. Różne czynniki i uwarunkowania powodują, że dzia- łalność wychowawcza w obecnych czasach jest bardzo zróżnicowana a jej rola i społeczny zasięg ciągle wzrasta. Zjawisko wychowania musi być przedmiotem refleksji różnych dyscyplin naukowych.Nauki te nazywamy obecnie naukami pomocniczymi pedagogiki,są to:\na)nauki przyrodnicze, obejmujące dyscypliny zajmujące się badaniem procesu wychowawczego, zagadnieniami dziedziczności, fizjologii wyższych czynności nerwowych, sprawności fizycznej i temperamentu, biologicznych podstaw pamięci i uczenia się, jak również badaniem higieny osobistej, szkolnej i społecznej.\nb)nauki medyczne, współdziałające z pedagogiką w zakresie różnych defektów i psychopatologii.\nc)nauki psychologiczne, jak psychologia ogólna i rozwojowa, które zajmują się badaniem funkcjonowania psychiki a zwłaszcza rozwoju osobniczego.\nd)psychologia wychowawcza, której zadaniem jest badanie psychicznych uwarunkowań i skutków wychowawczej dzia- łalności\ne)nauki socjologiczne, współdziałają z pedagogiką:\n-Socjologia pracy i zawodu\n-Socjologia miast i wsi\nWażne znaczenie dla pedagogiki mają także nauki polityczne – zajmujące się państwem, prawem, ideologią społeczną i formułują podstawy wychowania obywatelskiego.\nZwiązek pedagogiki z innymi dyscyplinami i naukami wynika z faktu, iż korzysta na tym nie tylko pedagogika ale i nauki które z nią współdziałają. Taka współpraca leży więc we wspólnym interesie naukowym i społecznym. Nauczyciel-wychowawca nie może ograniczać się do poznania pedagogiki w ramach swego przygotowania zawodowego, jeśli ma świadomie realizować zadania dydaktyczno-wychowawcze.\nPedagogika naturalistyczna-nurt pedagogiczny , którego początki stworzył Jan Jakub Rousseau , głosząc tezę swobodnego wychowania zgodnego z naturą dziecka . Naturalizm pedagogiczny odkrywał dziecko, jego potrzeby, zainteresowania, ograniczając rolę wychowawcy do czuwania nad jego rozwojem ( pajdocentryzm ).\na)wychowanie powinno być dostosowane do naturalnego rozwoju dziecka\nb)dziecko powinno uczyć się wtedy, gdy poczuje potrzebę zdobywania wiedzy\nc)nauczyciel ma stwarzać warunki do rozwoju potrzeb poznawczych i moralnych dzieci\nd)nauczanie powinno być zindywidualizowane\ne)szkoła ma pobudzać aktywność dziecka\nf)ocena prac indywidualnych i zbiorowych oraz testy pomiaru uzdolnień dzieci zamiast egzaminów\ng)udział uczniów w planowaniu programu\nh)nieprzywiązywanie znaczenia do nagród i kar z zewnątrz, poleganie na wewnętrznej motywacji dziecka\ni)położenie nacisku na kooperację i pracę zespołową oraz twórczą ekspresję\na)wychowanie jednostronne, oparte na nieuzasadnionych nadziejach co do rzeczywistego wpływu spontanicznej działalności ucznia na jego rozwój intelektualny ,\nb)przesadne zainteresowanie dzieckiem,\nc)niedocenianie planowego wysiłku w zdobywaniu wiedzy,\nd)przedkładanie swobody nad karność, chwilowej potrzeby nad dalsze cele wychowania,doświadczenia indywidualnego nad społeczne, psychologiczną organizację nauczania nad konsekwencję logiczną, inicjatywę ucznia nad inicjatywę nauczyciela, przerost zajęć praktycznych, często przypadkowych pod względem treści, nad zajęciami umysłowymi, które zapewniałyby dzieciom podstawy usystematyzowanej wiedzy o świecie.\na)Maria Montessori , włoska lekarka i pedagog z początku XX wieku, pisała: Dziecko jest twórcą samego siebie, Zadaniem otoczenia nie jest kształtowanie dziecka, lecz pozwolenie mu na pokazanie siebie. Dzieci wchłaniają świat od początku swojego życia. Jeśli im na to pozwolimy.\nb) Również żyjąca w tym samym czasie na Węgrzech Emmi Pikler, lekarka i pedagog, założycielka przyszłego instytutu Emmi Pikler "Loczy" w Budapeszcie , podkreślała rolę samodzielnego działania dziecka dla jego rozwoju: Istotne jest, żeby dziecko możliwie wiele rzeczy samo odkryło. Jeśli pomagamy mu przy rozwiązaniu wszystkich zadań, odbieramy mu właśnie to, co dla jego rozwoju najważniejsze jest. Dziecko, które poprzez samodzielne eksperymenty coś osiągnęło, posiada całkowicie inną wiedzę od tego, któremu zostało podane rozwiązanie.\n8.1 Socjologizm pedagogiczny\nKierunkiem przeciwstawnym w stosunku do nurtu naturalistycznego jest socjologizm pedagogiczny, którego istotą jest utożsamianie procesu wychowania z urabianiem jednostki przez grupę społeczną oraz całe zewnętrzne środowisko. Wychowanie jest więc tutaj pojmowane jako proces kształtowania jednostek według z góry, ściśle założonego wzoru, jest ono adaptacją do istniejących warunków. Spontaniczny rozwój z koncepcji naturalistycznej ("od wewnątrz") został tutaj zastąpiony urabianiem jednostki "od zewnątrz".\nDo zalet socjologizmu pedagogicznego między innymi zalicza się:\n-wpływ na rozwój i pogłębienie problematyki pedagogicznej\n-zwrócenie uwagi pedagogów na społeczne uwarunkowania procesów wychowawczych, co zaowocowało bogatym zbiorem opracowań na ten temat\n-pomoc wychowawcom i nauczycielom z zrozumieniu społecznej funkcji szkoły i innych instytucji wychowawczych\nZ drugiej strony, kierunek socjologiczny reprezentując skrajne podejście został poddany surowej krytyce; wymienia się tu następujące zarzuty:\n-poprzez swój konserwatywno - oportunistyczny charakter, pedagogika socjologiczna utrwala przekonanie o istniejącym układzie sił i stosunków społecznych jako trwałych i wartościowych, co implikuje adaptacyjny charakter wychowania (jednostka ma się przystosowywać do warunków zewnętrznych)\n-statyczny sposób pojmowania środowiska, ustroju społecznego (a nie dynamiczny)\n-operowanie mylnymi teoriami grup społecznych, tj. pojmowanie społeczeństwa jako wiele zachodzących na siebie i krzyżujących się grup i środowisk społecznych (zawodowych, wyznaniowych, narodowościowych) przy jednoczesnym braku dostrzegania zasadniczego podziału społeczeństwa - na antagonistyczne, walczące ze sobą grupy społeczne\n-skrajny determinizm środowiskowy i socjologizm ograniczają w pedagogice celowość i efektywność intencjonalnej pracy wychowawcy, przez co prowadzi (tak jak i koncepcje naturalistyczne) do tzw. fatalizmu, mówiącego o przesądzonym - przez pochodzenie społeczne i środowisko - losie człowieka, a także pesymizmu pedagogicznego oraz negacji szkoły i wychowania\n-środowisko nie tylko wpływa, urabia jednostki, ale również samo jest przekształcane, o czym nie wspomina ten kierunek\n8.2 Pedagogika kultury\nPodstawowym założeniem pedagogiki kultury jest to, że człowiek przede wszystkim jest istotą kulturalną, a więc uczestniczy on w procesie przyswajania sobie, rozumienia i używania gotowych dóbr kultury, oraz wytwarzania nowych, który to proces dokonuje się na drodze przeżyć w świadomości człowieka. Kultura składa się z dwóch głównych elementów: wartości kulturalnych (czyli dóbr kultury) oraz procesów duchowych (te odbywają się na podstawie przeżywanych dóbr). Głównym zadaniem wychowania w tym nurcie jest więc przygotowywanie młodego pokolenia do czynnego oraz twórczego udziału w tworzeniu nowych wartości, w oparciu o już istniejącą kulturę.\n8.3 Koncepcja wychowania przez pracę\nKoncepcję szkoły pracy do pedagogiki wprowadzili Dewey i Kerschensteiner, którą to zasadzili na argumentach zarówno psychologicznych, jak i filozoficznych i socjologicznych.\nZ psychologicznego punktu widzenia, za takim pomysłem przemawiała aktywność dziecka, jego praktyczne zainteresowania i ich aktywny charakter. Z punktu widzenia filozofii, dla Deweya argumentem za wprowadzeniem takiej reformy były tezy pragmatyzmu, natomiast Kerschensteiner odwoływał się do zadań państwa prawa i kultury jako najwyższej wartości. Socjologiczna argumentacja zwraca z kolei uwagę na uspołeczniający wpływ swobodnych wspólnot pracy (jakimi miały by być szkoły pracy) oraz wychowawcze i państwowe znaczenie pracy zawodowej - w tej koncepcji wykształcenie ogólne nie jest bardziej elitarne od zawodowego.\n8.4 Pedagogika marsistwoska\nGłównymi przedstawicielami tego kierunku byli Marks i Engels a ich sposób myślenia o wychowaniu w pełnej mierze był determinowany ich poglądami komunistycznymi.\nMarksiści byli zdania, iż rozwój przemysłowy determinuje konieczność przechodzenia od wychowania rodzinnego, w kierunku wychowania społecznego. Głównym celem stawianym przez ustrój socjalistyczny wychowaniu, było przygotowanie wszechstronnie rozwiniętych członków społeczeństwa. Wychowanie komunistyczne składało się z wychowania umysłowego, fizycznego oraz kształcenia technicznego, a także moralnego i estetycznego.\nGłównymi wadami tego systemu były:\n-popełnianie licznych błędów pedagogicznych\n-brak kształtowania społeczeństwa elastycznego\n-brak indywidualności poszczególnych ludzi\n-praktycyzm edukacyjny (ludzie nadawali się tylko do jednej pracy)\n-charakter pedagogiki dworskiej (wąski krąg potakiwaczy formułował twierdzenia dla polityków)\nDo pracy wykorzystano książkę:\nLeon Zarzecki,Teoretyczne podstawy wychowania,Teoria i praktyka w zarysie


Wysłany: Wto 25 Gru, 2018 Lumix TZ10 vs. Samsung Galaxy (S5)\nPosiadam Lumixa TZ10-tkę i Samsunga Galaxy S5.\nO ile aparat w telefonie zawsze traktowałem jako dodatek, tak coraz częściej robiąc zdjęcia przede wszystkim bez lampy, z ręki, przy słabym oświetleniu Samsungowskie zdjęcia wychodzą bardziej nasycone światłem, z większą stablilizacją = po prostu lepsze.\nCzyżby to już schyłek aparatów kompaktowych na rzecz tych w telefonach? Warto inwestować w kolejne Lumixy (Upodobałem sobie TZ) a może coś innego lub może po prostu się mylę?\nZałączam dwa zbliżenia zdjęć - jedno z TZ10 drugie S5. Które wg Was jest które i które lepsze?\nPlik ściągnięto 3373 raz(y) 67,72 KB\nPlik ściągnięto 3373 raz(y) 97,15 KB\nJakość matryc w tańszych kompaktach i telefonach jest dość zbliżona. Jednak kupno kompaktu dalej ma sens gdy potrzebujemy zoomu. W innych przypadku smartfon może okazać się lepszy, zwłaszcza w pomieszczeniach.\nZoom w Samsungu oczywiście odpada ale w Lumixie też nie daje satysfakcji - szarość obrazu - jednym słowem widac że to zoom.\nJak chcesz lepszą jakość szukaj czegoś z matrycą minimum 1". Dodatkowo trzeba też wziąć pod uwagę jasność obiektywu. Z tego co na szybko sprawdziłem trzeba za taki kompakt dać z 1,5 tyś\nLumix TZ 10 swego czasu kosztował ponad 1000 zł tylko czy teraz byłby sens skoro za chwilę Samsung Galaxy S10 ma stworzyć potwora fotograficznego?\nOptia, każdy następny dobry smartfon jest lepszy pod wieloma względami (fotograficznymi), ale podstawowe ograniczenia zostaną – brak zooma i mała matryca, która jest problematyczna w słabym oświetleniu. Producenci telefonów bardzo mocno rozwinęli technologię obrazowania, sztucznej inteligencji, obróbki sygnału itd., ale cele, które chcą osiągnąć, są troszeczkę inne niż tradycyjni producenci fotograficzni. Jeżeli chcesz bezproblemowo robić wakacyjne itd., to dobry smartfon powinien być dobrym wyborem. Jeśli zależy Ci na czymś więcej (hobby foto), to dobry kompakt będzie lepszy. Z tym że dobry kompakt kosztuje obecnie niestety sporo więcej niż 1000 zł.\nWiem że producenci smartfonów opanowali dosyć dobrze obróbkę tzn np wygłuszanie szumów i niby to sztuczne ale daje już coraz częściej lepsze efekty niż dobre kompakty. Sztucznie ale efekt końcowy lepszy\nWiem że producenci aparatów fotograficznych idą nieco inną droga ale co z tego skoro odwzorowywanie na przykład większej ilości detali wiąże się z szumami większymi niż na zdjęciu ze smartfona.\nRobię zdjęcia nie tylko wakacyjne. Zazwyczaj nie używam smartfona ale czasem porównując tak jak np: powyżej zamieszczone przeze mnie zdjęcie (wycinek) jestem w szoku. Kompakt powinien bic na głowe smartfon a tymczasem... Smutne bo wiele osób / w tym ja przez dobrych kilka lat nie brało nawet pod uwage robienia zdjęć telefonem a tutaj proszę...\nKompakt powinien bic na głowe smartfon a tymczasem...\nTo za duże uproszczenie. To tak jakby w kiepskich warunkach oświetleniowych zrobić zdjęcie jakąkolwiek lustrzanką APS-C z kitowym zoomem, a potem jakimś lepszym kompaktem z jasnym szkłem, np. Fuji X-100 i pytać jaki jest sens lustrzanki, skoro z kompaktu jest lepsza jakość (bo będzie lepsza)... Tutaj masz telefon kilka lat młodszy niż ten Panas i do tego z jaśniejszym obiektywem, więc co się dziwić. A próbowałeś porównać zdjęcia z maksymalnie wyciągniętym zoomem z tego aparatu i odpowiednio wykadrowane z Samsunga? Obstawiam, że Samsung nie ma żadnych szans - i to właśnie będzie jeden z plusów aparatu nad telefonem.\nA co do zdjęć, to Y bardziej mi się podoba (nie jest tak mocno odszumione), z którego to ?\nZdjęcie Y to Lumix. Szczerze to widzę co prawda w nim więcej szczegółów ale uzyskanych chyba trochę na siłę bo z szumami. Zdjęcie X jest łagodniejsze.\nCo do zoomu samsung nie ma szans ale siłą rzeczy nie ma obiektywu.\nPiszesz że Lumix jest starszy. Chcesz mi przez to napisać że starsze kompakty choć nie tak stare przestają się liczyć bo wchodzą coraz to lepsze smartfony? W takim razie za chwilę kompakty nie będą miały sensu. ? / co wiecej używałem już nowszych kompaktów i zdjęcia wychodzą gorzej niż na tej tutaj Tz10 ale jeśli ona już powoli nie daje rady to czy kompakty mają sens?\nWkrótce zamierzam przesiąść się znów na jakiś nowszy kompakt ale skoro różnice są tak małe względem smartofnów.\n...czy kompakty mają sens?...\nPewnie wiele osób się ze mną nie zgodzi, ale wszystko zmierza do smartfonów, później długo nic i aparatów pełnoklatkowych. I tu nie widzę różnicy czy to będą lustrzanki czy bezlusterkowce. Z konkretnymi obiektywami (za takie uważam np.: 24-70 f/2,8 i 70-200 f/2,8) będzie to "cegła".\nOptia, jakich nowszych kompaktów uzywales, że zdjęcia były gorsze niż z TZ10?\nKompakty też są różne, skoro zależy Ci na jakości w kiepskim świetle to seria Travel Zoomow Panasonika czy inne aparaty z klasy podróżniczej (mały aparat, duży zoom - czyli mała matryca i ciemny obiektyw) jest najgorszym mozliwym wyborem . Jak ma być kieszonkowe, to wez coś z większą matryca, minimum ten 1'', z małym zoomem około 3-5x, ale jasnym obiektywem, powiedzmy te f/2 na szerokim koncu. I żaden smartfon nie da podobnej jakości.\nNie wiem co ma mieć S10, ale będzie kosztował tyle, że kupisz taki właśnie kompakt i przyzwoity smartfon, np. ja ostatnio kupiłem za tysiaka Samsunga A5 2017, bo jak dla mnie niestotnie różni się od flagowcow, np S8...\nWszystko zależy od zastosowań, ogólnie obecne smartfony robią ładniejsze zdjęcia od tanich kompaktów, jednak mimo wszystko aparaty dają większe możliwości. Na przykład zoom i mniej sztuczne zdjęcia. Nawet biorąc pod uwagę Twoje wycinki to jedni wolą ładniejsze zdjęcie z S5, a dla innych lepsze będą bardziej szczegółowe (chociaż zaszumione) zdjęcie z TZ10. Sam przeżyłem szok gdy po kupnie telefonu z lepszym aparatem okazało się że mój "megazoom" okazał się gorszy w wielu sytuacjach, gdzie wcześniej nie narzekałem na jakość zdjęć z niego, ale i tak używałem go często do takich zdjęć do których telefony nie będą się na pewno nadawać przez najbliższe kilka lat\nPiszesz że Lumix jest starszy. Chcesz mi przez to napisać że starsze kompakty choć nie tak stare przestają się liczyć bo wchodzą coraz to lepsze smartfony?\nDokładnie tak, technologia idzie do przodu a TZ10 to dzisiaj zabytek!\nKompakty nadal mają sens zarówno pod kątem jakości jaki zoomu, ale trzeba patrzeć na modele w miarę współczesne\nTS: Używałem np: wyższych TZ-ek Lumixa, Olympusa (Choć te odpadły dosyć szybko) - Wszystko oczywiście kompakty.\nTomPL2: To nie tak że kompaktem nie zrobię lepszych zdjęć niż smartfonem. Robię, co więcej - zazwyczaj w 95% ale i tak dziwi mnie to że zostaje 5%! Wg mnie fotografia, nawet jej amatorski ułamek to aparat a nie telefon. Czy TZ10 to zabytek? - Nie wiem - nie używałem wszystkiego co potem zdarzyło się na rynku. W czasach gdy go testowałem po raz pierwszy (ok 2010) i znów kilka lat później (około 2013) w kompaktach to było coś! Pewnie że była jeszcze seria G ale to już poważniejsze pieniądze i brak kompromisu odnośnie ceny a jakości.


Platforma Przemysłu Przyszłości w wersji regionalnej – Instytut Studiów Regionalnych\nZespoły złożone z przedsiębiorców, naukowców i samorządowców będą w regionach pracowały nad wdrażaniem rozwiązań dla przemysłu 4.0.\nPlatforma Przemysłu Przyszłości powstała, żeby wzmacniać kompetencje i konkurencyjność przedsiębiorstw, prowadzących działalność na terenie Polski, poprzez wspieranie ich transformacji w kierunku przemysłu 4.0. Teraz tworzy swoje regionalne struktury. Pierwsza grupa została powołana w Wielkopolsce. Po dzisiejszej inauguracji działalności wybierze ona prezydium i przyjmie plan prac. W skład Wielkopolskiej Regionalnej Rady Przemysłu Przyszłości weszli przedsiębiorcy, naukowcy i samorządowcy, którzy dobrze znają lokalny rynek i sytuację firm. Zajmujące się rozwojem przemysłu 4.0 regionalne zespoły złożone z przedsiębiorców, naukowców i samorządowców powstaną w całej Polsce. Będą miały za zadanie opiniowanie programów wsparcia transformacji cyfrowej i promowanie nowoczesnych, biznesowych rozwiązań.\nPlatforma Przemysłu Przyszłości ma za zadanie unowocześnianie i rozwój polskiego przemysłu, w tym poprzez pozyskiwanie precyzyjnych informacji z rynku oraz przekształcanie ich w użyteczną wiedzę. Rady mają wspierać Platformę Przemysłu Przyszłości swoim spojrzeniem z perspektywy danego regionu. będą prowadziły przedsięwzięcia promujące rozwiązania z zakresu przemysłu 4.0, zajmą się również opiniowaniem programów wsparcia transformacji cyfrowej. Przedsiębiorcy zyskają łatwiejszy dostęp do praktyków i naukowców z doświadczeniem we wdrażaniu nowych technologii oraz do warsztatów i szkoleń. Eksperci pomogą im w opracowywaniu strategii transformacji cyfrowej dopasowanych do sytuacji konkretnych podmiotów.\nFora złożone ze specjalistów powstaną we wszystkich województwach. W październiku ma zostać powołana druga Regionalna Rada, tym razem na Podlasiu. Trwają też przygotowania do utworzenia podobnych grup na Śląsku i Pomorzu.\nPoza wojewódzkimi zespołami w programie Polski Przemysł Przyszłości działają organizacje, które dysponują wiedzą, doświadczeniem i kompetencjami biznesowymi oraz instytucje takie jak PARP czy NCBR, przygotowujące finansowanie dla firm unowocześniających swoje procesy i produkty. Przedsiębiorcy dołączą też do grup badawczych, przez co pomogą w gromadzeniu aktualnych danych o stanie przemysłu 4.0 w Polsce.\n15 stycznia 2022 15 stycznia 2022 Sławomir Doburzyński


1 hoteli w mieście Dunboyne, Irlandia - Booking.com - Zarezerwuj hotel już teraz!\nSzukasz idealnego miejsca na wyjazd? Użytkownicy ocenili miasto Dunboyne jako bardzo dobre.\nWitaj w mieście Dunboyne\nWybierasz się w podróż służbową do miasta Dunboyne?\nw mieście Dunboyne\nSzukasz ofert w mieście Dunboyne? Sprawdź ceny i dostępność na: Najlepsza oferta\nObiekty, które kochamy w mieście Dunboyne\nElegancki i romantyczny obiekt Dunboyne Castle Hotel & Spa oferuje trzypoziomowe centrum spa. Obiekt jest położony w spokojnej okolicy, zaledwie 19,2 km od centrum Dublina. Natalia.\n"Pobyt uważamy za udany obsługa sympatyczna i pomocna .pokoj czysty i komfortowy . Naszym glownym celem pobytu był relax wiec spa świetne miejsce szczególnie zachwalamy jakuzzi na świeżym powietrzu . Napewno..."\nW pobliżu miasta Dunboyne\nLocated in Blanchardstown in the Dublin County Region, this detached holiday home is 2.2 km from Blanchardstown Shopping Centre. The holiday home is 4.1 km from Connolly Hospital. 271 zł\nWbudowany w czasach, gdy Arthur Guinness tworzył swoje browarowe imperium, Court Yard jest wyjątkowym, zabytkowym hotelem usytuowanym kilka minut jady od międzynarodowego lotniska w Dublinie oraz...\n"Rooms are really large and there is a nice large bathroom as well!"\nOcena na podstawie 1 566 opinii\nPołożony zaledwie 15 minut jazdy od centrum Dublina hotel Springfield znajduje się w centrum miasta Leixlip. David.\nZobacz najlepsze hotele, pensjonaty B&B, zajazdy i obiekty na wynajem wakacyjny w mieście Dunboyne wybrane w oparciu o 899 opinii prawdziwych Gości. Dunboyne – najlepsze hotele\nNa podstawie 900 opinii Gości\nNr 1 z 1 hoteli w mieście Dunboyne\n„Pobyt uważamy za udany obsługa sympatyczna i pomocna .”\nDunboyne – czytaj więcej opinii o hotelach\nZaoszczędź nawet 50% w mieście Dunboyne\nPopularne obiekty w mieście Dunboyne\nW mieście Dunboyne i okolicy Miasta\nHotele w mieście Dunboyne\nNoclegi w mieście Dunboyne nawet 50% taniej


Lato w teatrze w NoVa Park, rozrywka, rozrywka i hobby\nLato w teatrze w NoVa Park\nID artykułu: 57894 / 10866\nW sobotę 6 lipca w godzinach 13.00-15.00 NoVa Park zamieni się w teatr, w którym będzie wystawiany spektakl Żywiołowe lato z młodymi Gorzowianami w roli głównej. Zaplanowane wydarzenie będzie zwieńczeniem warsztatów i półkolonii artystycznych Lato w teatrze. NoVa Park już po raz trzeci będzie gościć u siebie młodych artystów biorących udział w projekcie organizowanym przez Teatr im. J. Osterwy w Gorzowie.\nTegoroczna edycja półkolonii artystycznych Lato w teatrze przebiega pod hasłem Żywiołowe lato. W projekcie bierze udział 30 dzieci w wieku 8-12 lat, którzy pod okiem instruktorów Kamili Pietrzak-Polakiewicz, Bartosza Bandury, Joanny Sapkowskiej-Pieprzyk, Dariana Wiesnera i Sylwii Radziwanowskiej-Zadłużnej poznają pracę w teatrze od kuchni. Zwieńczeniem teatralnych działań najmłodszych mieszkańców Gorzowa i okolic będzie pokaz finałowy inspirowany czterema żywiołami powietrzem, ogniem, wodą i ziemią, który będzie można oglądać w sobotę 6 lipca od godziny 13.00 w NoVa Park. Przedstawienie inspirowane siłami natury będzie opowiadać o przeżyciach człowieka w relacji z żywiołami. Dzięki wykorzystaniu różnych form artystycznego wyrazu, wykreowana uniwersalna opowieść będzie dostępna dla widza w każdym wieku.\nJuż po raz trzeci NoVa Park podejmuje współpracę z Gorzowskim Teatrem im. Juliusza Osterwy przy akcji Lato w teatrze. Cieszymy się, że możemy wspólnie z lokalnymi artystami wspierać pasje naszych najmłodszych klientów, a przy tym być miejscem propagowania kultury oraz stwarzać możliwości do kontaktu ze sztuką dla tych, którzy na co dzień z nią nie obcują mówi Anna Krajczyńska, specjalista ds. marketingu NoVa Park.\nŻywiołowe lato to półkolonie artystyczne organizowane przez Teatr im. J. Osterwy w Gorzowie w ramach ogólnopolskiego programu Instytutu Teatralnego im. Z. Raszewskiego Lato w teatrze. Inicjatywa jest realizowana ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Sponsorem akcji jest również NoVa Park.\nUdział w pokazie finałowym Żywiołowe lato jest bezpłatny.\nAktywacja: 03/07/19 09:10, odsłony: 323\nSłowa kluczowe: nova park, lato, teatr, wakacje, sztuka