Remont dróg powiatowych - Starostwo Powiatowe w Łosicach\nJuż niedługo zakończą się remonty dwóch dróg powiatowy na terenie Gminy Łosice. Dzięki dofinansowaniu 80 % kosztu zadania z budżetu państwa odbudowywana jest droga powiatowa Woźniki Czuchleby – Chotycze w miejscowości Meszki, Chotycze Kolonia i Chotycze, na odcinkach o łącznej długości 2,145 km. Wartość zadania to 1 407 488 zł. Pozostałą kwotę pokrywa Samorząd Powiatu Łosickiego i Miasto i Gmina Łosice.\nNową nawierzchnię położono również w Patkowie na odcinku, od świetlicy wiejskiej do przejazdu kolejowego. Inwestycja ta realizowana jest we współpracy z Miastem i Gminą Łosice. Przebudowa 190 metrów drogi to koszt 89 930 zł., w którym partycypują samorządy.


Fina³ Zambrów - mecze grupowe\nDodane przez zibi dnia Marzec 30 2011 00:07:42\nFINA£ OOM PODLASIE / ZAMBRÓW 29.IV -3.V.2011\nWIELKOPOLSKIE - PODKARPACKIE - 91 :60 STATYSTYKI\nPOMORSKIE - DOLNO¦LASKIE 51 : 71 STATYSTYKI\nPODKARPACKIE - DOLNO¦L¡SKIE 54 : 88 STATYSTYKI\nW kolejnym dzisiejszym meczu zmierzy³y siê ze sob± dru¿yny z Podkarpacia i Dolnego ¦l±ska(faworyci ca³ych zawodów, którzy ju¿ raz pokonali Podkarpacie). Muszê siê przyznaæ, ¿e ten mecz trochê mnie znudzi³, bowiem ¦l±zacy byli wyra¼nie lepsz± dru¿yn±. Od samego pocz±tku nie pozwalali na skuteczne akcje „Górali”, sami efektownie atakuj±c. Do¶æ powiedzieæ, ¿e pierwsze punkty Podkarpacie zdoby³o dopiero, gdy Dolny ¦l±sk mia³ ju¿ ich 11 i do koñca spotkania nie zdo³a³o odrobiæ tej straty. Pierwsza kwarta zakoñczy³a siê wynikiem 17:11 dla ¦l±zaków. W drugiej kwarcie by³o coraz gorzej dla Podkarpacia, które coraz bardziej traci³o do swych rywali, tak, ¿e na przerwê traci³o 22 punkty. Druga po³owa znaczy³a siê desperackimi próbami „górali”, które rzadko koñczy³y siê umieszczeniem pi³ki w obrêczy. Dolny ¦l±sk za¶ spokojnie i rozwa¿nie utrzyma³ sw± przewagê do koñca spotkania, wygrywaj±c 88: 54. Najlepsi strzelcy z obu dru¿yn to Maciej Muska³a(D¦, 15 pkt.) i Dawid Zagu³a(12 pkt.) Alan Rashid\nWIELKOPOLSKIE - POMORSKIE 87 : 65 STATYSTYKI\nTrzeci dzisiejszy mecz odby³ siê miêdzy reprezentacjami województw wielkopolskiego(w bia³ych koszulkach) i pomorskim(¿ó³to- czarne). Aby przekonaæ Was o klasie tego meczu wspomnê o tym, i¿ Pomorze mia³o w swoim sk³adzie mistrzów Polski U- 14, a ze strony Wielkopolski zagrali m.in. Filip Preufer(którzy uczestniczy³ w obozie szkoleniowym w USA z Jordanem) oraz Zywert(uczestnik zesz³orocznego Allstar), bêd±cy w polskiej kadrze rocznika '95. I kwarta by³a z pocz±tku wyrównana i pi³ka wpada³a do obrêczy raz po raz. Zarysowa³a siê jednak lekka(na razie) przewaga Wielkopolan, przejawiaj±ca siê w wyniku 17: 14. W II kwarcie rozpoczê³a siê klêska Pomorza, które przez dobre piêæ minut nie do¶æ, i¿ nie strzeli³a, to straci³a 7 punktów. Dopiero wtedy im siê uda³o rzuciæ do kosza. ¯ó³to- czarni nie cieszyli siê jednak d³ugo, bo zaraz potem biali rzucili w piêknym stylu zza linii 3 punktów, a potem nie dali rady trafiæ: obrona Wielkopolan by³a za silna. Pod koniec tej kwarty by³o ju¿ 39- 22.\nCzêsto III czê¶æ spotkania bywa decyduj±ca: to wtedy szala mo¿e siê przechyliæ z pewno¶ci± na jedn± ze stron. Przechyli³a siê na stronê Wielkopolski, która pod koniec, dziêki solidnej obronie i skutecznemu atakowi, prowadzi³a 64:46, przez wiêkszo¶c czasu trzymaj±c przeciwników na odleg³o¶æ 18 punktów. Ostatnie dziesiêæ minut spotkania to chwilowe zniwelowanie straty do tylko 12 punktów, aby potem jeszcze mocniej dostaæ. Mecz skoñczy³ siê wynikiem 87: 64 dla Wielkopolski, najlepszymi strzelcami z obu dru¿yn byli F. Preufer(18 pkt.) i Pawe³ Krefft(21 punktów). A.R\nPOMORSKIE - PODKARPACKIE 91 : 58 STATYSTYKI\nPierwszym meczem w dniu 1 maja by³o spotkanie pomiêdzy województwem Pomorskim a Podkarpackim. Obie dru¿yny jak dot±d w czasie zawodów zalicza³y tylko pora¿ki, co by³o zaskoczeniem dla fanów Pomorza, poniewa¿ w dwóch poprzednich latach zajmowa³o ono wysokie miejsca. Nieszczê¶liwie trafi³o do silnej grupy i w obu meczach wygra³ lepszy. Dzisiaj jednak mog³o siê zrehabilitowaæ. I kwarta by³a bardzo wyrównana, utrzymywa³a siê nieznaczna przewaga Pomorza, pod koniec wynik wynosi³ 19:15. Jednocze¶nie da³o siê zauwa¿yæ pierwsze symptomy zmêczenia zawodników intensywno¶ci± turnieju: dochodzi³o czêsto do niedok³adnych podañ i b³êdów w kryciu. W II kwarcie coraz mocniej zaczê³a siê rysowaæ przewaga Pomorza, które regularnie przejmowa³o pi³ki pod swoim koszem i przeprowadza³o szybkie kontrataki. Podkarpacie nie potrafi³o za¶ wykorzystaæ rzutów osobistych, przez co ta czê¶æ spotkania zakoñczy³a siê z wynikiem 47:31 na tablicy. III kwarta by³a ju¿ lepsza dla obu dru¿yn, ale Pomorze ci±gle utrzymywa³o przewagê i powoli stawa³o siê jasne, ¿e na pewno wygra. Ostatnie dziesiêæ minut zaznaczy³o siê zdobyciem najwy¿szego jak dot±d w zawodach wyniku. Pomorze wygra³o z Podkarpackim 91: 58... Pogrom. Na wspomnienie zas³uguj± Cezary Zawalich z Pomorza, który zdoby³ 14 punktów i Mateusz Burek, który zdoby³ 11 punktów dla Podkarpacia.\nDOLNO¦L¡SKIE - WIELKOPOLSKIE 50 : 70 STATYSTYKI\nDrugie dzisiejsze spotkanie miêdzy Dolnym ¦l±skiem a Wielkopolsk± by³o jednym z najciekawszych na turnieju, a to w du¿ej mierze za spraw± kapitalnej gry najwy¿szego zawodnika turnieju, Filipa Preufera(2,07m.), sekundowanego przez braci Zywert, którym dzielnie czo³a stawili reprezentanci Dolnego ¦l±ska. Jak zawsze pierwsza kwarta by³a bardzo wyrównana, raz nawet by³ remis po 7. Pod koszem Dolnych ¦l±zaków raz po raz zdobywa³ punkty Preufer . Kwarta zakoñczy³a siê wynikiem 12:21. W drugiej kwarcie na boisku nie by³o ju¿ Preufera oraz Zywertów, ale Wielkopolska nadal wy¶mienicie gra³a, pokazuj±c, ¿e o jej sile nie decyduj± indywidualno¶ci. Móg³bym powiedzieæ teraz o tym, jak wyrównana gra by³a, jak Dolny ¦l±sk mia³ lepszy moment i zbli¿y³ siê bardzo do Wielkopolski. Pozwolê sobie na ma³± dygresje dotycz±c± Mercelego Ponitki, którego starszy brat gra dzisiaj w dru¿ynie Politechniki Warszawskiej o Ekstraklasê i jest jednym z najbardziej utalentowanych graczy m³odego pokolenia. Otó¿ w³a¶nie przez to ich ojciec mia³ do podjêcia trudn± decyzjê i wybra³ siê do Zambrowa wspomóc m³odszego syna. Nie zawiód³ siê, gdy¿ w czwartej kwarcie, po kilku udanych akcjach(w tym fenomenalnym bloku Preufera zakoñczonym rzutem do kosza Dolnego ¦l±ska) Wielkopolska wygra³a z wynikiem 70: 50. Gratulujemy. ¯yczymy tak¿e Filipowi, by kontuzja z koñca tego meczu nie by³a powa¿na. A.R\n1 WIELKOPOLSKIE 3 6 3 0 248 175 73\n2 DOLNO¦L¡SKIE 3 5 2 1 209 175 34\n3 POMORSKIE 3 3 0 3 207 216 -9\n4 PODKARPACKIE 3 3 0 3 172 270 -98\nMAZOWIECKIE - ¦L¡SKIE 66 : 54 STATYSTYKI\nKUJAWSKO-POMORSKIE - MA£OPOLSKIE 59 : 60 STATYSTYKI\n¦L¡SKIE - MA£OPOLSKIE 73 : 77 STATYSTYKI\nW drugim dniu Ogólnopolskiej Olimpiady M³odzie¿y jak dot±d by³em ¶wiadkiem dwóch spotkañ. W pierwszym z nich star³y siê reprezentacje ¦l±ska i Ma³opolski. Muszê przyznaæ, ¿e tak ciekawego meczu dawno nie widzia³em. Obie dru¿yny gra³y ju¿ dawniej i ka¿da raz wygra³a. Pierwsze dwie kwarty spotkania przebiega³y pod wyra¼ne dyktando ¦l±ska, który bez k³opotu utrzymywa³ przewagê co najmniej piêtnastu punktów, zdobywaj±c punkty „z gry”, Ma³opolska za¶ goni³a go, wykorzystuj±c liczne rzuty osobiste oraz kilka ³adnych akcji. Po³owa meczu zakoñczy³a siê wynikiem 46: 29 dla ¦l±ska. Trzecia kwarta z pocz±tku te¿ nie zapowiada³a katastrofy, ale Ma³opolska zaczê³a coraz lepiej sobie radziæ i wreszcie, tu¿ pod koniec tej czê¶ci spotkania jej kapitan bezlito¶nie wykorzysta³ dwa rzuty osobiste- 55: 56 dla Ma³opolski! Ostatnia kwarta by³a wspania³± konfrontacj± dwóch zawodników, Paw³a Wieczorka(¦l±sk, 18 pkt.) i Mateusza Zimy(Ma³opolska, w ca³ym meczu zdoby³ 19 pkt.), którzy raz po raz umieszczali pi³kê w obrêczy. Prowadzenie przechodzi³o z r±k do r±k, napiêcie wzrasta³o, a¿ na minutê przed koñcem Ma³opolska prowadzi³a dwoma punktami. Mimo usilnych starañ ¦l±sk nie tylko nie da³ rady zniwelowaæ straty, spotkanie skoñczy³o siê wynikiem 71: 76 dla Ma³opolski. Najwiêcej punktów w spotkaniu zdoby³ Artur W³odarczyk z Ma³opolski: 24. Alan Rashid\nMAZOWIECKIE – KUJAWSKO-POMORSKIE 66 : 60 STATYSTYKI\nOstatnim meczem w dniu 30.04 na OOM w Koszykówce by³o spotkanie dru¿yn z województw Kujawsko- Pomorskiego i Mazowieckiego. Liczy³em na ciekawe spotkanie i nie zawiod³em siê. Przez pierwsze kilka minut spotkania dru¿yna z Kujawsko- Pomorskiego zdoby³a 10 punktów, jednak oko³o 5 minuty Mazowsze prze³ama³o impas i zaczê³o trafiaæ do kosza, dziêki czemu widzieli¶my wiele ³adnych akcji. Przewaga K- P utrzymywa³a siê jeszcze przez ca³± II kwartê, zakoñczon± wynikiem 29: 22.\nPo przerwie(d³u¿szej ni¿ zwykle z powodu k³opotów technicznych) rozpoczê³a siê ofensywa Mazowsza, które nie pozwala³o ju¿ przeciwnikom na skuteczne ataki, samemu zdobywaj±c punkty oraz racz±c widzów piêknym rzutem za 3 punkty... w ostatniej sekundzie kwarty, zakoñczonej wynikiem 38: 49! Jak widaæ, wynik by³ kwesti± otwart±, ale powoli zaczê³o stawaæ siê jasne, ¿e K- P ju¿ nie wygra: na 4 i pó³ minuty przed koñcem traci³o14 punktów. Strata ta okaza³a siê nie do odrobienia, chocia¿ pod koniec meczu ró¿nica nie by³a ju¿ tak du¿a: 60: 66. Najlepszymi strzelcami byli Igor Wadowski z Mazowsza(23 pkt.) i Bartosz Jankowski z Kujawsko- Pomorskiego. A.R\nKUJAWSKO-POMORSKIE - ¦L¡SKIE 82 : 78 po dogrywce STATYSTYKI\nPrzed chwil± by³em ¶wiadkiem najbardziej emocjonuj±cego jak dot±d spotkania turnieju, miêdzy Kujawsko- Pomorskim a ¦l±skim. Jak dot±d pewnie przesadza³em ze s³owem „wyrównane”, ale w tej sytuacji jest ono najlepsze. Niby po pierwszej kwarcie by³o 24:19, ale w po³owie meczu by³o ju¿ tylko 36:31. Potem, przy wyniku 68:66 ¦l±sk zebra³ siê w sobie(albo to Kujawsko- Pomorskie nie dawa³o ju¿ rady) i po akcji 2+1 w wykonaniu Oskara Sanny oraz piêknym rzucie za 3 P. Wieczorka ¦l±sk wyszed³ na prowadzenie- 4 minuty przed koñcem. Pó¼niejsza wymiana ciosów doprowadzi³a do dogrywki(której notabene mo¿na by³o unikn±æ, jednak gracz Kujawsko- Pomorskiego niepotrzebnie rzuca³, maj±c jeszcze 3 sekundy) przy stanie 74:74. Po ciê¿kiej walce w dogrywce i ogromnych emocjach ostatecznie wygra³o... Kujawsko- Pomorskie! Gratulujê, bo mecz by³ bardzo dobry. Pierwsze da mecze jutro rozegraj± zatem Podkarpackie i ¦l±sk oraz Kujawsko- Pomorskie z Pomorskim. A.R\nMA£OPOLSKIE - MAZOWIECKIE 56 : 82 STATYSTYKI\nW ostatnim dzisiejszym meczu zmierzy³y siê ze sob± reprezentacje województw Ma³opolskiego i Mazowieckiego. By³o to spotkanie z jednej strony przewidywalne(ju¿ w drugiej kwarcie mo¿na by³o bezpiecznie zak³adaæ siê o wynik), a z drugiej trochê nieszczê¶liwe dla niektórych zawodników. Otó¿ w II kwarcie, po dwóch trafionych rzutach osobistych i po pó¼niejszym przyjêciu pi³ki pod koszem zawodnik Ma³opolski, Adam Kulawiak, zachwia³ siê i zacz±³ utykaæ, przez co musia³ zej¶æ z boiska. Liczymy, ¿e to nic powa¿nego. Spójrzmy jednak na wyniki po ka¿dej kwarcie(nie myliæ z ilo¶ci± punktów zdobytych w kwarcie)- 11:19, 25:40, 37:63 i 56:82. Gratulujemy Mazowieckiemu i ¿yczymy obu dru¿ynom powodzenia w pó³fina³ach. Obie strony mia³y jednak lepsze momenty, przyk³adowo jeden z zawodników Ma³opolski strzeli³ piêknie z po³owy boiska. Je¶li siê nie mylê, Zibi nagra³ ten piêkny strza³.\nMamy ju¿ zatem pary pó³fina³owe: Ma³opolska kontra Wielkopolska, Mazowsze kontra Dolny ¦l±sk.\n1 MAZOWIECKIE 3 6 3 0 214 170 44\n2 MA£OPOLSKIE 3 5 2 1 193 214 21\n3 KUJAWSKO-POMORSKIE 3 4 1 2 201 204 -3\n4 ¦L¡SKIE 3 3 0 3 205 225 -20


ArsNeo > Wyposażenie wnętrz > Ilustracje, rysunki, fotografia > The lesson,fotografia autorska\nThe lesson,fotografia autorska\nAutorska fotografia czarno- biała w formacie A4 (ok 20/30 cm) - sprzedawana bez oprawy widocznej na zdjęciu. Zrobiona w Akabie, Jordanii. Wydruk na profesjonalnym matowym papierze fotograficznym z białą obwódką (marginesem) ok 0,5-1 cm ułatwiającą estetyczną oprawę (na zyczenie możliwy wydruk bez obwódki). Termin realizacji 2-5 dni. Możliwy wydruk w innym formacie - w razie pytań proszę o kontakt (nie w przypadku wszystkich fotografii możliwy wydruk w większym rozmiarze).


Pierwszy tegoroczny śnieg w Karkonoszach - PTTK Sudety Zachodnie\nPierwszy tegoroczny śnieg w Karkonoszach\nśroda, 12 października 2011 19:05\nWybierając się w sobotę 08 października 2011 roku w Karkonosze słyszałem w rozmowach, że spadł tam pierwszy śnieg. Ponieważ moim celem było wykonanie zdjęć kilku obiektów, pomyślałem sobie, iż mam ostatnią sposobność by tego dokonać zanim śnieg mi to uniemożliwi. Zatem, nie zwracając uwagi na pogodę ruszyłem w góry. Podjechałem do Karpacza, skąd udałem się w stronę Pielgrzymów. Zanim dotarłem na Polanę dojrzałem pierwsze białe miejsca. Faktycznie spadł śnieg. Nie było go zbyt wiele więc góry wyglądały jakby ktoś je pobielił.\nZaraz też zaczęły sypać, najpierw drobniutkie, po chwili coraz grubsze płatki śnieżne. Do tego miotał nimi mocny wiatr. Jednak po chwili wszystko zaczęło topnieć gdyż zaczął padać deszcz. Niestety zrobiło się zimno. Na Polanie było zielono. Widać jednak było jak roślinność zmienia swoje barwy. Pojawiły się ni to mgły ni to chmury, nawiewane i rozwiewane przez wiatr. Tak, że raz widać było wszystko bardzo wyraźnie, a za chwilę wszystko spowite było gęstą bielą. W chwilach gdy była ona rozwiewana wyłaniała się Strzecha Akademicka i górna stacja wyciągu.\nOba obiekty przyprószone świeżym śniegiem, tak jak i ich otoczenie, wyraźnie pokazywały, iż zima idzie na całego. Wszystko robiło się biało - czarne. Pogoda wyraźnie się psuła. Dobrze, że zabrałem ze sobą kurtkę wiatroodporną z kapturem bo zimno wiejącego wiatru w połączeniu z deszczem i topniejącym śniegiem szybko zmusiłyby mnie do odwrotu. Wkrótce dotarłem do Pielgrzymów, chowających się co chwilę we mgle. Idąc drewnianymi kładkami musiałem bardzo uważać by nie poślizgnąć się na śliskiej warstwie topniejącego śniegu. Ruszyłem Drogą nad Reglami oglądając z zaciekawieniem najbliższe otoczenie ścieżki. Zieleń rosnących tu choinek mieszała się z wieloma odcieniami brązów drobnych listków roślinności niskiej. Do tego płaty traw świeżo przyprószone śniegiem. Połączenie tego wszystkiego sprawiało bardzo ciekawy widok. Gdy tak przyglądałem się nastąpiło załamanie pogody. Najpierw zaczął padać mokry śnieg, po chwili zmienił się on w białe kulki by ostatecznie stać się drobnymi ziarnkami gradu. Do tego zerwał się silny wiatr miotający tymi kulkami we wszystkie strony. Postanowiłem zatem zawrócić. Muszę powiedzieć, że była to trafna decyzja. Zmarzłem nieźle a do tego na śliskim podłożu poleciałem jak długi doznając bliskiego kontaktu z glebą. Nie dość, że zabolało to jeszcze cały byłem w błocie. Zaraz jednak ogarnąłem się i po dotarciu do samochodu wypiłem ciepłą herbatę. Gdy byłem zdecydowany na powrót pogoda zmieniła się radykalnie. Wyszło piękne słonko, przestało padać i wiać. Zacząłem zastanawiać się co robić dalej. Po krótkim namyśle wsiadłem w samochód i podjechałem na przełęcz Okraj. Tam zaparkowałem przy restauracji i ponownie wyruszyłem w góry. Pomyślałem sobie, że zobaczę ten "wielki" śnieg z bliska. Jak się okazało wcale nie było go za wiele. Bez problemu wdrapałem się na Czoło, gdzie po czeskiej stronie ujrzałem nowo budowany wyciąg narciarski. Pomyślałem sobie: Jak to jest, Czesi mogą budować takie obiekty a u nas nawet nie można o tym pomyśleć. Pogoda w dalszym ciągu była względna więc ruszyłem przez Siodło na Skalny Stół, z którego roztaczały się rozległe widoki. Jednak wkrótce znowu coś zaczęło się dziać. Pojawiły się gnane przez wiatr chmury, co chwilę zasłaniające widoki. Raz widziałem zabudowania na Śnieżce, za chwilę już nie. Nawet pobliska Jelenka zniknęła mi z widoku. Znowu zaczęło robić się mokro i coraz zimniej. Tym razem nie miałem wątpliwości, że naprawdę trzeba wracać. Zszedłem zatem do czerwonego szlaku i udałem się nim z powrotem na przełęcz Okraj. Wkrótce zaczął sypać śnieg. Momentami białe płatki porywane wiatrem tak siekały po twarzy, że szczelnie zakryłem się kapturem i uważnie zmierzałem w dół. O dziwo spotkałem grupkę osób idących pod górkę pchających przed sobą wózek z dzieckiem. Co prawda było ono szczelnie opatulone, więc zapewne nic mu się nie stanie. Jednak sam widok był poruszający. Po chwili dotarłem do wspomnianego wcześniej nowobudowanego wyciągu narciarskiego. Byłem w jego dolnej części, tam gdzie stoi jeszcze niedokończony budynek do obsługi przyszłych narciarzy. Faktycznie trasa wygląda bardzo ciekawie. Zapewne będzie dobrze się na niej jeździło. Gdy dotarłem do samochodu byłem nieźle przemarznięty, zwłaszcza, że spodnie całkowicie mi przemokły. Nie były one z takiego materiału jak kurtka. Dlatego zaraz przebrałem się w suche rzeczy i ruszyłem do domu. Byłem jednak zadowolony, że mogłem zobaczyć jak Karkonosze, po raz pierwszy w tym roku, pokryły się świeżym śniegiem.\nodsłon - 1995


Pielgrzymi ze Świebodzic dotarli na Jasną Górę - Parafia Św. Brata Alberta Chmielowskiego w Świebodzicach\nStrona Główna > Aktualności > Pielgrzymi ze Świebodzic dotarli na Jasną Górę\n14. Piesza Pielgrzymka Świdnicka zameldowała się u stóp Jasnogórskiej Pani w środę 9 sierpnia. Pielgrzymi dotarli na jasnogórski szczyt ok. godz. 7.00 rano.\nW tym roku pod hasłem „Totus Tuus” wędrowało 600 osób. Najmłodszy pielgrzym miał 11 miesięcy, najstarszy – 87 lat. Przemierzyli ponad 250 km w ciągu 10 dni. W pielgrzymce udział wzięło 24 księży, 13 kleryków i 7 sióstr zakonnych. Ze Szczytu jasnogórskiego strudzonych pielgrzymów powitał biskup świdnicki Ignacy Dec.\n61 pielgrzymów ze Świebodzic, Strzegomia, Jaroszowa, Kudowy Zdroju i okolic pielgrzymowało w grupie nr 5, „czerwonej”, której przewodził ks. Krzysztof Papierz ze Strzegomia, a wspierał go nasz wikariusz ks. Mirosław Benedyk i kleryk 3 roku Paweł Nowotyński z Kudowy. Kameralna grupa, najmniejsza z sześciu pielgrzymujących była bardzo rozmodlona, pokorna i nikt nie narzekał na trudy pielgrzymowania. Warto podkreślić, że w dniu wejścia na Jasną Górę z naszej parafii przybył autokar pielgrzymów duchowych, którzy przez cały czas trwania pielgrzymki spotykając się w kościele parafialnym modlili się za pątników na wieczornych apelach w ramach duchowego uczestnictwa grupy 7.\nPodczas wieczornego apelu prowadzonego przez naszą grupę w miejscowości Radoszowice, dzięki inicjatywie brata Zbyszka Janasia, którą podjął i wypromował ks. Krzysztof, grupa stu pielgrzymów oddała się w opiekę Matki Najświętszej przyjmując szkaplerz karmelitański. Przez cały czas trwania pielgrzymki w naszej grupie obecne były relikwie św. Ojca Pio i Św. Brata Alberta Chmielowskiego. Pielgrzymka świdnicka odbywała się pod hasłem: „Totus Tuus” i była próbą uczenia się od św. papieża Jana Pawła II całkowitego zawierzenia Bogu przez Maryję.\nTrzeba podkreślić, że na różnych etapach trwania naszej pielgrzymki „grupę 5” odwiedzili: ks. proboszcz Daniel Szymanik, ks. prał. Marek Babuśka, ks. dziekan Józef Siemasz, Pan Burmistrz Świebodzic Bogdan Kożuchowicz i Pan Burmistrz Strzegomia Zbigniew Suchyta, którzy karmili nas do syta, przywożąc strawę dla pielgrzymów.\nGłówny przewodnik starszy Pielgrzymki ks. Romuald Brudnowski w wywiadzie dla mediów powiedział: – Jeszcze nigdy nie było tak radośnie, tak spokojnie, najmniejszego zgrzytu, najmniejszego konfliktu, ta pielgrzymka jest rozmodlona. Pamiętam czasy, kiedy nasza pielgrzymka była dwa razy większa. W roku 2006 szło nas 1350, dzisiaj tylko 600. Nie wiadomo, czy się martwić, czy nie martwić, bo czuje się inne zaangażowanie i inny poziom głębi. Jest coś bardzo zauważalne w tym roku – mnóstwo dzieci, tego jeszcze na naszej pielgrzymce nie było. I takich maluchów, które się modlą biegając podczas Mszy św., i kiedy przechodziłem koło pomnika Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego, to jakbym słyszał w głębi duszy Jego słowa: idzie nowych ludzi plemię.\nPo przybyciu pielgrzymi udali się do Kaplicy Matki Bożej, gdzie uczestniczyli we Mszy św. pod przewodnictwem bpa Ignacego Deca, który w homilii mówił:- Jesteśmy w domu Matki, w tej szczególnej świątyni naszej ojczyzny, naszego narodu to, co było przedmiotem pragnień, to, co było zapowiadane na szlaku pielgrzymim w ciągu kilkunastu dni, staje się w tej chwili rzeczywistością. Jesteśmy przy osiągniętym celu. Możemy własnymi oczyma spoglądać w oczy naszej Matki i wierzymy, odczuwamy to, że Maryja z tego obrazu świętego spogląda na nas swoimi oczyma wrażliwymi, miłującymi i cieszy się każdą i każdym z nas.\nWszystkim, którzy przyczynili się do organizacji i wsparcia pielgrzymów z grupy 5 swoimi modlitwami i ofiarami serdecznie dziękujemy staropolskim Bóg zapłać.\n♥ Oficjalna strona XIV Pieszej Pielgrzymki Diecezji Świdnickiej na Jasną Górę\n♥ Relacja audio z pielgrzymki w Radiu Rodzina\n♥ Tablica na Facebooku Pielgrzymki Świdnickiej


Skoda Octavia to najważniejszy z modeli marki, który wciąż bije rekordy popularności i jest najchętniej kupowanym modelem od 2009 roku w Polsce. Teraz debiutuje trzecia generacja tego auta. W porównaniu z poprzednikiem nowa Octavia ... czytaj więcej >>\nTagi: marka, model, popularność, prezentacja, Skoda Oktawia\nDr Dieter Zetsche, prezes zarządu Daimler AG i szef Mercedes-Benz Cars, osobiście przekazał w Watykanie specjalną Klasę M w ręce papieża. Przywódca Kościoła katolickiego korzysta z papamobile Mercedes-Benz podczas licznych wystąpień... czytaj więcej >>\nFirma Nissan podjęła współpracę z wytwórnią Warner Bros i w związku z premierą DVD/Blu-ray filmu „Mroczny Rycerz powstaje” stworzyła niepowtarzalną odmianę modelu Juke. Samochód o nazwie The Dark Knight Rises Juke Nismo powstał... czytaj więcej >>\nTagi: model, motoryzacja, Nissan, prezentacja\nSłynny projektant mody Jeremy Scott stworzył wyjątkowy model smarta, który został pokazany podczas targów samochodowych w Los Angeles. Współpraca z projektantami mody ogranicza się zwykle do wyboru materiałów w kabinie oraz schematów... czytaj więcej >>\nPrecyzyjnie wymodelowane nadwozie nowego Chevroleta Corvette 2014 to coś więcej, niż tylko doskonały wygląd – wszystkie linie, wloty powietrza i powierzchnie zostały zoptymalizowane pod kątem osiągów. „Nowy Chevrolet Corvette zawiera... czytaj więcej >>\nTagi: aerodynamika, Corvette, model, prezentacja\nBrytyjska firma Excite Rallye Raid Team stworzyła wyjątkowy model o nazwie Range Rover Evoque Desert Warrior 3, który będzie rywalizował w mistrzostwach świata FIA T3. Samochód jest napędzany 3-litrowym silnikiem wysokoprężnym produkcji... czytaj więcej >>\nTagi: Mistrzostwa Świata, model, Range Rover Evoque Desert Warrior3, rywalizacja\nToyota nie boi się kryzysu i prezentuje model na trudne czasy\nToyota pokazała swój „pomysł” na walkę ze spadkiem sprzedaży samochodów w Europie. Przed kryzysem koncern uchronić ma nowy Auris, który jest produkowany w brytyjskiej fabryce. Do końca 2013 roku z taśm w Burnaston zjedzie... czytaj więcej >>\nTagi: model, motoryzacja, nowy, spadek, sprzedaż, Toyota Auris\nOficjalna data premiery rynkowej modelu Alfa Romeo 4C jest nieustannie przesuwana od czasu premiery konceptu w Genewie w 2011 roku. Wersja na dzień dzisiejszy brzmi: samochód w odmianie gotowej do produkcji zostanie pokazany w marcu 2013 roku... czytaj więcej >>\nTagi: Alfa Romeo 4C, model, motoryzacja, prezentacja


Strona głównaAktualnościDiamenty Forbesa 2021\nMamy przyjemność zawiadomić, że nasza firma znalazła się wśród laureatów prestiżowego grona „Diamentów Forbesa” 2021, dorocznego rankingu przedsiębiorstw, które w ostatnich trzech latach najskuteczniej zwiększyły swoją wartość.\nW zestawieniu znalazły się firmy, które w trzech ostatnich latach najszybciej zwiększały swą wartość. Pod uwagę brano takie firmy, które do KRS złożyły sprawozdanie finansowe lub przesłały je do Bisnode. Eliminowane są firmy znajdujące się w upadłości lub likwidacji. Diamentami „Forbesa” zostały te o dodatnim wyniku finansowym i współczynniku ryzyka współpracy wyższym niż 4, według ratingu Bisnode.\nWięcej o rankingu można przeczytać na stronie: https://www.forbes.pl/diamenty/2021


Autodetailing – jak zadbać o auto po zimie? - Information HouseInformation House\nHome » Moto » Autodetailing – jak zadbać o auto po zimie?\nAutodetailing – jak zadbać o auto po zimie?\nCzytane 528 razy\nZima to trudny okres nie tylko dla nas, naszego zdrowia i kondycji, ale również naszych pojazdów. Padający śnieg, niskie temperatury, duża wilgotność powietrza, a co najważniejsze sól i inne środki chemiczne znajdujące się na drogach sprawiają, że nasze samochody potrzebują sporej ilości uwagi po zakończeniu tego wyjątkowo wymagającego okresu. Zaniedbanie auta po zakończeniu sezonu zimowego może nieść za sobą wiele negatywnych skutków, w tym powstaniu korozji!\nDlaczego sól jest szkodliwa dla samochodu?\nW zimie służby zajmujące się utrzymywaniem dróg korzystają z różnych złożonych środków chemicznych, które nie pozwalają znajdującej się na jezdni drodze zamarznąć przy ujemnych temperaturach. Podstawowym składnikiem tych środków jest sól, która negatywnie działa na elementy metalowe znajdujące się w samochodzie. Mowa tutaj przede wszystkim o takich miejscach jak progi, podwozie czy nadkola.\nAuto detailing – co to takiego?\nPod nazwą auto detailing kryje się profesjonalny, przemyślany i precyzyjny proces kompleksowego czyszczenia pojazdu, który trwać może nawet kilka dni. Dzieli się on na poszczególne etapy, które dotyczą zarówno czyszczenia wnętrza samochodu, jak i jego karoserii. Podczas tego procesu wykorzystywane są specjalistyczne kosmetyki, które często nie są dostępne w zwykłych sklepach z akcesoriami motoryzacyjnymi. Podczas takich działań samochód odzyskuje pierwotny blask, a dodatkowo różnego rodzaju zabrudzenia usuwane są ze wszystkich zakamarków nadwozia. Dzięki temu nasz pojazd nie tylko wygląda jakby przed chwilą opuścił mury fabryki, ale również jest wolny od niebezpiecznych dla stanu jego karoserii zabrudzeń.\nProfesjonalna konserwacja samochodu\nOprócz dokładnego mycia pojazdu bardzo ważnym etapem jest jego konserwacja. W wypadku wnętrza samochodu są to często różnego rodzaju dressingi w formie żelu bądź pasty, które za pomocą specjalnych aplikatorów nanosi się na poszczególne elementy wymagające szczególnej ochrony. Znacznie więcej rodzajów powłok można znaleźć w wypadku elementów zewnętrznych samochodu. Do najczęściej wykorzystywanych należą woski, powłoki ceramiczne, niewidzialne wycieraczki i wiele więcej.\nPodsumowując, jeśli wygląd oraz trwałość naszego pojazdu jest dla nas w jakikolwiek sposób ważna, to warto skorzystać z usług profesjonalnych studiów auto detailingowych i jak najlepiej zadbać o swój samochód po zimie.\nProste zasady wymiany klocków i tarcz hamulcowych\nJak oszczędzać sprzęgło w naszym samochodzie?\nPokój dla niemowlaka – o czym koniecznie musisz pamiętać?\nPojawienie się w domu nowego członka rodziny to wspaniały czas pełen wzruszeń, ale także stresów, obowiązków i nowej organizacji życia całej rodziny. Wiele zmian, jakie zachodzą w ...\n5 niewielkich gadżetów, które podkreślają profesjonalizm firmy\nPomoc prawna dla przedsiębiorców. Kiedy warto skorzystać z profesjonalnego doradztwa?\nNa czym polega badanie sprawozdań finansowych?


Plac Zamkowy Warszawa - 10 lat w UE\nHome/Atrakcje turystyczne/Plac Zamkowy Warszawa\nTo na Placu Zamkowym odbywały się ważne dla całej Polski manifestacje i światowej rangi przemówienia. Położony na skraju Starego Miasta, zaraz u wylotu Traktu Królewskiego, przyciąga rzesze turystów i mieszkańców. Plac Zamkowy był i nadal jest świadkiem wielu ważnych, a czasem dramatycznych wydarzeń. Wraz ze Starym Miastem Plac Zamkowy został wpisany na Listę Unesco.\nPołożenie i powstanie Placu Zamkowego w Warszawie\nPlac Zamkowy jest to plac położony w Śródmieściu Warszawy, pomiędzy wylotami ulic: Krakowskie Przedmieście, Podwale, Senatorska i Świętojańska. Wytyczono go według projektu Jakuba Kubickiego w latach 1818-1821. Po zniszczeniach 1939 i 1944 roku Plac odbudowano w latach 1949-1958 w jednolitym stylu architektonicznym.\nW 1908 roku z Placu Zamkowego odjechały pierwsze warszawskie tramwaje, w roku 1949 został on połączony schodami ruchomymi z nowo powstałą Trasą W-Z. Zarówno przebiegający pod Placem Zamkowym tunel Trasy W-Z, jak i jej wiadukt, prowadzący do mostu Śląsko-Dąbrowskiego, powstały w miejscu zniszczonego w czasie wojny wiaduktu Pancera.\nCzerwona kostka wtopiona w bruk Placu Zamkowego wytycza linię dawnych murów obronnych miasta, których resztki odkryto podczas badań archeologicznych w późnych latach siedemdziesiątych. Plac otoczony jest przez liczne kamienice, a w jednej z nich znajduje się obecnie Pałac Ślubów. Na niektórych kamienicach zawisły pamiątkowe tablice, jak na przykład Tablica upamiętniająca Adama Jarzębskiego na ścianie kamienicy przy pl. Zamkowym 15/19 czy Tablica upamiętniająca Jana Zachwatowicza na kamienicy przy pl. Zamkowym 1/13.\nWe wschodniej części placu znajduje się ważny obiekt Unesco, zrekonstruowany po wojnie Zamek Królewski – rezydencja książąt mazowieckich oraz królów Polski. Został on wysadzony przez Niemców w roku 1944, w trakcie II wojny światowej. W latach 1971-84 podjęto się jego rekonstrukcji, po czym udostępniono turystom jako muzeum Rezydencja Królów I Rzeczypospolitej.\nZwiedzając wnętrza można zobaczyć sale królewskie i sale sejmowe stworzone dla króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Największe wrażenie robi Sala Tronowa, cała w czerwonym aksamicie i złotej dekoracji. Nie można też pominąć Sali Rycerskiej i Sali Balowej z największym w Polsce plafonem. Wśród stałych ekspozycji znajdują się:\ngaleria Malarstwa, Rzeźby i Sztuki Zdobniczej,\nmultimedialna wystawa „Zniszczenie i odbudowa Zamku”,\nwystawa księcia Józefa w pałacu Pod Blachą,\nkolekcja Kobierców Wschodnich.\nOd strony Wisły rozciągają się rozległe i piękne ogrody Zamku Królewskiego. Kształtowane przez wiele wieków zachowały charakterystyczne elementy dla poszczególnych epok. Ich rekonstrukcję prowadzi się od roku 1991.\nOgrody rozplanowane są na trzech poziomach: najwyższy to geometryczny z epoki dynastii Wazów, środkowy umiejscowiony jest nad Arkadami Kubickiego – wiszący ogród z XIX wieku i trzeci – geometryczny układ z lat międzywojennych.\nKolumna Zygmunta i Dzwonnicą\nUwagę przyciąga wyróżniająca się i górująca nad placem, stanowiąca symbol Warszawy, Kolumna Zygmunta III Wazy z 1644 roku. Jej imponująca wielkość – 8,5 metra – eksponuje wykonaną z brązu rzeźbę króla (2,75 m) w interesującej, archaizowanej zbroi. Wysokość całej kolumny z cokołem wynosi aż 22 metry. Kolumnę zrekonstruowano w latach 1948-49 i ustawiono na niej uratowaną w trakcie wojny rzeźbę. Trzon kolumny wykonano z granitu strzegomskiego.\nPrzy Placu Zamkowym podziwiać też można klasycystyczną dzwonnicę kościoła Św. Anny, a także rozciągającą się z urządzonego na jej szczycie tarasu widokowego,panoramę miasta\nTo tutaj dokładnie rozpoczyna się Trakt Królewski wiodący spod Zamku na południe, w kierunku Łazienek i Wilanowa.\nRozrywka na Placu Zamkowym w Warszawie\nNa turystów pragnących przenieść się w dawne czasy, na Placu Zamkowym czekają dorożki, a także (w sezonie letnim) kolejka staromiejska i riksze. Miejsce to jest jednak przede wszystkim areną licznych wydarzeń kulturalnych Warszawy.\nOdbywają się tam duże koncerty, manifestacje, wystawy plenerowe, festyny i imprezy okolicznościowe, na przykład coroczne witanie Nowego Roku. W czasie ważnych wydarzeń sportowych Plac Zamkowy oferuje możliwość oglądania ich na dużych telebimach rozmieszczonych wokół terenu.


Szlak Zabytków Techniki - tam Cię jeszcze nie było! - Ślą...\nMagdalena Polok/ Dominika Kukla\nKompleks wodociągowy w Karchowicach powstawał w latach 1894-1895 i miał pomóc w rozwiązaniu palącego problemu zaopatrzenia w wodę pitną okolicznych zakładów oraz rozrastających się miast i osiedli w zachodniej części Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego.\nDlaczego czysta woda jest czysta? Jak wyglądały łazienki naszych prababć? Czy 100 lat temu myślano w Gliwicach o ekologii? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań znajdziecie w Muzeum Techniki Sanitarnej. Muzeum mieści się w ponad stuletniej, starej przepompowni ścieków, która została z pietyzmem odrestaurowana. Stylowy, ceglany budynek wyróżnia się mansardowym dachem z wieżyczkami. W środku zachowano urządzenia z początku XX wieku, poza tym eksponuje się zabytkową armaturę sanitarną. Zwiedzający mają możliwość obejrzenia filmu z historią gliwickiej oczyszczalni. Warto również skorzystać z szansy zwiedzenia obecnie funkcjonującej oczyszczalni – to obiekt stosujący najnowocześniejsze rozwiązania. Gospodarzem obiektu jest Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w Gliwicach.\nOddział Odlewnictwa Artystycznego Muzeum w Gliwicach - Nowe Gliwice\nMuzeum Górnictwa Rud Żelaza powstało w 1968 r. jako hołd dla górnictwa rudnego regionu częstochowskiego. Jest jedynym w kraju obiektem przedstawiającym historię oraz rozwój tej gałęzi górnictwa w Polsce. W podziemnych korytarzach pamiętających lata 70. ubiegłego wieku zrealizowano wystawę stałą, która jest odwzorowaniem charakterystycznych dla kopalnictwa rud żelaza podziemnych wyrobisk w rzeczywistej skali m.in. chodników w drewnianej i stalowej obudowie oraz komory pomp. Podczas zwiedzania można zobaczyć także fragment „ściany” eksploatacyjnej z obudową i wyposażeniem oraz oryginalne maszyny i środki transportu. W sali ekspozycyjnej oprócz większych egzemplarzy wystawiane są obiekty małe: narzędzia, lampy górnicze, a także minerały. Dla osób szczególnie zainteresowanych tematyką górniczą interesującym podsumowaniem wizyty będzie film „Z dziejów górnictwa rud żelaza”. Wszystkie eksponaty to spuścizna po kilku kopalniach rud żelaza regionu częstochowskiego, z czego największą część stanowią pamiątki po Kopalni „Szczekaczka” w Brzezinach.


Gygabyte A320M-H z Ryzen 7 2700x? - Płyty pod procesory AMD - Forum PCLab.pl\nGygabyte A320M-H z Ryzen 7 2700x?\ndodany przez macnesiczek, 7 Października w Płyty pod procesory AMD\nCzy Gygabyte A320M-H nie będzie ograniczać procesora Ryzen 2700x?\nZ góry dzięki>\nOsobiście wziąłbym coś z lepszą sekcją zasilania\nu mnie na b450m-ds3h i 2700x sekcja vrm się gotowała pod obciążeniem, musiałem robić undervolting i ustawiać pod niego niższe zegary. na tej a320 będzie jeszcze gorzej\nA czy ASRock B450 PRO4 będzie dobra\nEdytowane 8 Października przez macnesiczek\nchesz kupic nowa w sklepie, czy masz okazje kupic uzywana ?\nw tej samej praktycznie cenie co ten asrock, okolice 350-360zl, masz MSI b450-A pro max, ktory bedzie lepszym wyborem\nchcę kupić nową\nLaptop do obróbki 4k, 8-10tys\nJaką kartę graficzną kupić ?\nOpinie o Muve.pl\nPrzez atmed · Napisano 3 minuty temu\nWitam, szukam laptopy do obróbki 4k i raz po raz jakiś CS GO Moje wymagania: matryca 144hz, najlepiej 17,3 długość pracy na beterii 6-8h Laptop musi być w miarę lekki z małym zasilaczem RAM -32GB Aktualnie mam MSI GL75( rtx 2070 32GB Ramu) i będę go zwracać poniewaź zasilacz wazy 1kg wiec całośc z laptopem to z 3,5kg i dość głośno pracuje\nPrzez Daryzda67 · Napisano 30 minut temu\nSprzedaj swój CPU i MOBO i przy dobrych wiatrach nie dopłacisz nic lub grosze do Core i3-10100F https://www.x-kom.pl/p/596730-procesor-intel-core-i3-intel-core-i3-10100f.html + np https://www.x-kom.pl/p/568448-plyta-glowna-socket-1200-msi-b460m-a-pro.html#Opinie . Poszukaj tematu o wydajnosci i opłacalnosci tego CPU i wtedy myśl o zmianie GPU.\nPrzez Radziuwilk · Napisano 48 minut temu\nTak. bedziesz mial dropy takie jak masz teraz tylko sredni fps podskoczy. Ja mam w Borderlands 3 1080p na ultra sredni 70fps min 22fps (rozpisywalem sie duzo o tym wiec nie bede sie znowu rozpisywal) Jedyny sens wymiany karty za takie pieniadze to wymiana cpu w krotkim czasie.\nPrzez mimuszek · Napisano 50 minut temu\npamiętaj że na niektóre modele MSI jest obecnie ( jeszcze tylko parę dni ) cashback. Kupując w wybranych sklepach dostajesz zwrot, np Gaming plus to - 89zł , a w niektórych sklepach dostaniesz jeszcze kod do AC Valhalla, który możesz sprzedać, więc różnica cenowa może wcale nie być taka duża. Cashback : https://pl.msi.com/Promotion/Black-Friday-2020#Intel-Motherboard AC: https://pl.msi.com/Promotion/assassins-creed-valhalla taki Gaming plus 685zł - 89 cashback - choćby 100 AC V i masz płytę poniżej 500zł ( lub 596zł i super gra ) Z tego co piszą to tylko Z490 będzie wspierać nowe procesory, choćby to, dyskwalifikuje dla mnie tańszy chipset. Płyty Z490 to też często zdecydowanie lepsze audio zintegrowane, o ile to kogoś interesuje. Nie wytłuszczaj/podkreślaj liter, jak widać wielu osobom to przeszkadza, zbędne, widać bez tego co piszesz.\nZawsze na premierę miałem gierkę.


Evita.com.pl salony sukien ślubnych - Dodaj-strone.com.pl - katalog stron internetowych\nKategorie: Suknie ślubne Tagi: suknie ślubne , garnitury ślubne , salony sukien ślubnych , suknie ślubne wyprzedaż\nNasze luksusowe salony sukien ślubnych i wieczorowych Evita umiejscowione są w 4 miejscowościach południowej Polski i na stronach internetowych. Dzisiaj posiadamy 2 sklepy w Krakowie i po jednym w 3 największych śląskich miejscowościach: Tychach, Katowicach jak również Gliwicach. Nasze salony sukien ślubnych i wieczorowych Evita posiadają w ciągłej sprzedaży: suknie ślubne, garnitury ślubne, suknie wieczorowe, suknie studniówkowe, suknie sylwestrowe, suknie balowe, suknie na rauty i przyjęcia, fraki jak również smokingi i surduty angielski. Jednocześnie istnieje możliwość wyposażenia się w różnorodnego typu akcesoria i dodatki ślubne i wieczorowe, buty ślubne, buty wieczorowe, torebki wieczorowe, welony ślubne jak również biżuterię ślubną, biżuterię wieczorową, kapelusze, upinki, toczki, pasy, muchy, krawaty, koszule, kamizelki, plastrony, która cudownie będzie się uzupełniała z naszymi sukniami i garniturami. Salony sukien ślubnych Evita proponują ponad 500 modeli różnorodnego typu sukien ślubnych i wieczorowych. Tylko w salonach sukien ślubnych Evita znajdziesz suknie ślubne czy wieczorowe dla mamy, teściowej, druhny czy świadkowej. Posiadamy rozmiary od 34 do 52. Z nami ubierze się każda Pani na różnego typu okazje: studniówka, wesele czy bal sylwestrowy. Zawitaj już dziś do salonu sukien ślubnych Evita.\nEvita.com.pl salony sukien ślubnych


Austrian: Kolejny B777 już w Europie - Pasazer.com\nAustrian: Kolejny B777 już w Europie\n09 marca 2014 13:44\nFlota Austrian Airlines wzbogaciła się o piątego Boeinga B777-200ER. Samolot został wydzierżawiony na okres ośmiu lat od amerykańskiej firmy leasingowej ILFC. B777 będzie posiadał standardową konfigurację pokładu dla 308 pasażerów: 48 w klasie biznes oraz 260 w klasie ekonomicznej.\nMaszyna została wyprodukowana w maju 1998 roku, a jej numer seryjny to MSN 27607. W czerwcu 1998 roku trafiła do rosyjskiego Aerofłotu, a następnie w 2005 roku do Vietnam Airlines. Podobnie jak w przypadku pozostałych czterech samolotów B777 w austriackiej flocie napędzają go silniki GE90-90B.\nNajnowszy nabytek Austriana otrzymał rejestrację OE-LPE, a w Wiedniu pojawi się w przyszłym miesiącu. Samolot obecnie znajduje się w Manchesterze gdzie przechodzi gruntowny przegląd oraz otrzyma malowanie przewoźnika, następnie w Wiedniu zainstalowana zostanie nowa kabina pasażerska. Piąty B777 w czerwcu do obsługi rejsów komercyjnych austriackiej linii.\nW 2015 r. Austrian przewiduje dołączenie do floty kolejnego B777-200ER. Prawdopodobnie będzie to także maszyna po Vietnam Airlines jako tymczasowe rozwiązanie do momentu decyzji Lufthansy w sprawie wyboru przyszłych samolotów dalekodystansowych dla linii Brussels, Austrian i SWISS.\nObecnie we flocie dalekodystansowej Austriana znajduje się 11 Boeingów: sześć B767-300ER oraz pięć B777-200ER.\ngosc_44d1e\t2014-03-11 00:42\nZa czasow przed przejeciem (S)OS przez LH zadne polaczenie dalekiego zasiegu obslugiwane przez Austrian nie bylo dochodowe. Moze teraz im sie troche polepszylo? Ciekawe, ze LH pozwolila na nowy samolot - hub w VIE (po nieudanej rozbudowie terminala) mial w zalozeniu stracic na znaczeniu.\ngosc_aaac0\t2014-03-10 08:46\n14 latek chyba najmłodszy we flocie będzie 767 maja po 20 lat powodzenia może nie będzie opóźnień w lato...\ngosc_b3135\t2014-03-09 23:35\nklm takze ma duzo starych fokkerow


Miasto Grzechu: Do piekła i z powrotem [HC] - KZ - MAGAZYN MIŁOŚNIKÓW KOMIKSU\nWysłany przez Jakub Wołosowski | mar 16, 2012 | RECENZJE, Wszystko | 0\nBasin City to miasto, gdzie ludzie dzielą się na złych, gorszych i najgorszych. Jest to świat mocno przerysowany i bezwzględny. W „Hell and Back” autor pokazał, że nie wszystkie historie muszą się tam kończyć „creepy endem”.\nEgmont wydał właśnie po raz drugi „Do piekła i z powrotem” – ostatni tom pokazujący, jak skorumpowane i zepsute jest Miasto Grzechu. Wielokrotny laureat nagród Eisnera, Kirby’ego i Harvey’a, Frank Miller, postanowił zakończyć swoją przygodę z „Sin City”, przedstawiając historię Wallace’a, weterana wojennego. Wiedzie on spokojne życie aż do momentu, w którym ratuje przed samobójstwem dziewczynę o imieniu Esther. Zakochuje się w niej i gdy zostaje porwana, jest gotowy na konfrontację ze wszystkimi, aby ją odnaleźć.\nMiller znowu w sposób bezbłędny odtwarza klimat miasta. Jest mocno przygnębiające i mroczne. Mężczyźni najczęściej wyglądają jak obleśni zwyrodnialcy, natomiast kobiety jak istoty przeznaczone do celów czysto prokreacyjnych. W Mieście Grzechu nawet osoba honorowa i stroniąca od przemocy chcąc osiągnąć cel, jest w stanie posunąć się do najbrutalniejszych metod perswazji.\nTaką osobą jest właśnie główny bohater „Do piekła i z powrotem”. Wallace wyróżnia się na tle pozostałych protagonistów z poprzednich tomów. Wygląda na to, że jego życie nie jest tak bardzo związane z Basin City. Po prostu tam żył, szukał pracy, a zbieg okoliczności sprawił, że uwikłał się w grubszą aferę. Niestety, za przeszłością postaci, czyli służbą w wojsku, nie kryje się żaden mroczny sekret, który wpływałby na charakter Wallace’a. Doświadczenia, które nabył jako żołnierz jednostki sił specjalnych (Navy SEALs), tłumaczą tylko jego wyjątkową biegłość w posługiwaniu się bronią palną i białą. Myślę, że dla autora nie był to najważniejszy element, ponieważ podtytuł tomu brzmi „Love story z Miasta Grzechu”. Centralnym punktem nie jest tu główny bohater, a idea i uczucia, jakie nim kierują.\nRysunki Millera są charakterystycznie niestaranne, co może irytować niektórych czytelników. Jednak w moim przekonaniu idealnie pasują do scenariusza. Są dokładnie takie jak miasto – brzydkie i to jest w nich najpiękniejsze. Dobrze współgrają z czystą czernią i bielą. Mimo tego szeroka paleta kolorów również pojawia się w „Hell and Back”. Jest naniesiona na krótki fragment poświęcony temu, co dzieje się w głowie Wallace’a, po tym jak zostaje odurzony sporą dawką narkotyków. Zabieg ten wyraźnie oddziela od siebie dwie rzeczywistości. Podobny, lecz polegający na zredukowaniu ilości barw, zastosowano w reedycji „The Killing Joke” („Zabójczy żart”), oddzielając wizualnie główny wątek od retrospekcji.\n„Do piekła i z powrotem” to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce przeczytać bardzo dobrze napisany, solidny komiks. Zakończenie jest symboliczne. Może zbyt banalne, jak na finał tego typu historii, lecz świetne jako uwieńczenie całej sagi. Ciężko się rozstać z piekłem, jakim w całości jest Miasto Grzechu. Marv miał rację, mówiąc do czytelnika w tomie „Trudne pożegnanie”: „Wejdź we właściwą uliczkę Miasta Grzechu, a możesz natknąć się na wszystko”. Myślę, że wielu już znalazło i jestem pewien, że wielu dopiero znajdzie.\n„Miasto Grzechu: Do piekła i z powrotem”\nWydawca: Egmont Polska Sp. z o. o\nData ukazania się: marzec 2012\nData ukazania się oryginału: grudzień 2000\nPoprzedniAsteriks #14 – Asteriks w Hiszpanii\nNastępnyFantasy Komiks #15


Android Pay w mBanku\nmBank udostępnił Android Pay dla klientów posiadających karty debetowe i kredytowe Mastercard.\nAby skorzystać z płatności za pomocą Android Pay, należy zarejestrować swoją kartę Mastercard w aplikacji mobilnej mBanku. Nie jest konieczne pobieranie aplikacji Android Pay ze sklepu Google Play.\nBezpieczeństwo transakcji dokonywanych za pośrednictwem Android Pay zapewnia technologia tokenizacji, realizowana przez usługę Mastercard Digital Enablement Service (MDES). Polega ona na generowaniu przez sieć Mastercard cyfrowego „tokena” – numeru, dzięki któremu można powiązać telefon z kartą płatniczą. Token zastępuje numer karty płatniczej i jest przechowywany w bezpieczny sposób w chmurze obliczeniowej, dzięki czemu żadne wrażliwe dane nie są udostępniane sprzedawcom. Każdy token może być też przypisany tylko do jednego urządzenia, co oznacza, że wykonanie transakcji z jego pomocą innym urządzeniem jest niemożliwe.\naaaaaaa pisze: 2017-04-12 12:51\nmBank wydają karty Visa do kąta, a ich nie obsługują w Android Pay to jakaś pomyłka . :)\nBartek pisze: 2017-04-12 12:52\nWoow w mbanku mam 3 karty ,wszystkie visa ...\nmaly801 pisze: 2017-04-12 13:16\nno patrz a ja mam mastercard....\nThx pisze: 2017-04-12 13:26\nCzyli płatności dla kart Visa pewnie za jakieś 2 lata :/\ncesarz pisze: 2017-04-12 13:55\nOczywiście, że w mBanku MasterCard też wydają. Jaką zamówisz do konta taką dostajesz . Prawdą jest , że za automatu bank wydaje Visa. MasterCard działa bardziej niezawodnie za granicą, z Visa miałem kłopoty na Węgrzech.\ncesarz pisze: 2017-04-12 14:03\nmBank wydaje karty Visa i MasterCard . Z automatu wysyła Visę , ale można zamówić lub w każdej chwili wymienić na MasterCard. Zastrzeż sobie w internecie kartę Visa i zamów MasterCard.\ncesarz pisze: 2017-04-12 14:14\nCzytam o Android Pay , to karta Visa też będzie obsługiwana. Sieć sklepów Biedronka ma zostać partnerem Google`a w Polsce.\nAl Lach pisze: 2017-04-12 17:56\nNFC ... nie każdy telefon go posiada. Pozostaje BLIK\nddd pisze: 2017-04-12 18:35\nA czemu tej paj nie działa mnie na ajfunie?\nnine pisze: 2017-04-17 23:21\nJakos u mnie odrzuca kartę.\nmichu pisze: 2017-04-21 14:19\nuruchomiłem, dodałem kartę - zapłaciłem - działa.\nRzuwig pisze: 2017-04-25 22:08\nSuper działa. Nie trzeba się logować do aplikacji tak jak w WBK, wystarczy odblokować telefon.


AFERY PRAWA PROKURATOR WOJCIECH RÓŻYCKI\nDOKUMENTACJA ZOSTAŁA OPUBLIKOWANA CELEM INFORMACJI PUBLICZNEJ\nO NIEPRAWIDŁOWOŚCIACH W DZIAŁANIACH PROKURATORÓW RZESZOWSKICH\nNIE WIERZĘ W PROCEDURALNE ZAŁATWIENIA PORUSZANYCH SPRAW PRZEZ PROKURATORA APELACYJNEGO, KRAJOWEGO, CZY NAWET GENERALNEGO\nWOJCIECH RÓŻYCKI -\nz-ca Prokuratora Okręgowego w Rzeszowie\nWiadomo jak nisko oceniane są „polskie organy sprawiedliwości” [patrz ankieta: korucja_wprost.html ] – pod względem skorumpowania ustępują tylko „klice lekarskiej”, ale taka już nasza tradycja, żeby w dowód wdzięczności lekarzowi coś tam podrzucić. Ale jak oceniać skorumpowanych, czy niedouczonych sędziów, lub prokuratorów? Ostatnio wyszło na jaw, ze zdobycie aplikacji prawniczych wymaga dobrych pleców - najlepiej kontynuować tradycję rodzinną. Wcale nie potrzeba inteligencji, wiedzy – jest to na pewno nie jedyne, wytłumaczenie niekompetencji np. prokuratorów, prowadzonych za rączkę przez tatę, który na dzień dzisiejszy nawet nie wie do czego służy myszka komputerowa... I tu mamy ten przykład: małego zastępcę prokuratora okręgowego Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie - Wojciecha Różyckiego. Pan prokurator jakby cokolwiek myślał, to wiedziałby, ze jego wypracowanie na żądanie Rzecznika Sprawa Obywatelskich, ocenione zostanie na "mniej niż zero" i będzie opublikowane na moich stronach jako przykład niekompetencji i przekazane do „góry” – to moja droga działania, w przeciwieństwie do „łańcuszka niekompetencji organów niesprawiedliwości”- przekazywanie w dół, a nuż jakiś prokurator przyzna się do matactwa...?- śmieszne, ale przynajmniej ja mam o czym pisać. Cóż moje dzieci, dziedziczą po mnie i zapewne dlatego są najlepsze.\nAnalizując otrzymane pisma prokuratora W. Różyckiego stwierdzam, że udzielone wyjaśnienia oparte są na fałszywych danych nie mających nic wspólnego z rzeczywistymi faktami, czego efektem jest całkowicie błędną i stronnicza ocena prokuratora. Jako inżynier chemik analityk, przeanalizuje każde zdanie prokuratora Różyckiego. Prokurator pisząc cyt. W związku z powyższym poddano analizie akta podręczne sprawy SDs 208/02 Prokuratury Rejonowej w Strzyżowie, gdyż akta główne zostały przesłane wraz z postanowieniem o powołaniu biegłego do Specjalistycznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w Jarosławiu i nie ma aktualnie możliwości zapoznania się z nimi. Pan prokurator prostu już na wstępie sam się ośmiesza – nie można robić czegoś, o czym nie ma się „zielonego pojęcia”, a w dodatku nie ma potrzebnych materiałów i koniecznej dokumentacji, co sam stwierdza. W takim wypadku produkujemy jeszcze jeden bubel i tu mamy tego przykład. Nieopatrznie wychodzi tu jeszcze jedna tajemnicza ciemnej działalności prokuratury – oprócz akt głównych, które można udostępnić stronie, prokuratura prowadzi tzw. „akta tajne”, gdzie ukrywa swoje przekręty. Donosiły mi o tym moje „sroczki”, ale teraz mam dowód.\nAnalizujmy więc dalej wypracowanie prokuratorskie zadane przez Pana Rzecznika: W dniu 03.04.02r. Prokuratura Rejonowa w Strzyżowie wszczęła dochodzenie w sprawie pomawiania sędziów i prokuratorów o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć ich w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu, w publikacjach internetowych publikowanych przez Zdzisława Raczkowskiego tj. czyn z art.212§1 kk. – zacznijmy od podstawy: Artykuł 212 brzmi: Art. 212. § 1kk. Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie, karze ograniczenia albo pozbawienia wolności do roku – Jednak, jak popatrzymy trochę niżej, to znajdziemy: art.212§ 4kk. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego i Art. 215kk Na wniosek pokrzywdzonego sąd orzeka podanie wyroku skazującego do publicznej wiadomości. Dodatkowo, mamy kolejny: Art. 213. § 2kk. cyt: Nie popełnia przestępstwa określonego w Art. 212 § 1 lub 2, kto publicznie podnosi lub rozgłasza prawdziwy zarzut służący obronie społecznej. Ponadto, zgodnie z Art. 54 KONSTYTUCJI RZECZYPOSPOLITEJ:\nTak więc prokuratura prześladuje mnie już ponad rok całkowicie bezprawnie!!! - na co mam jako dowody co najmniej setkę dokumentów!!! Powołując się na ten artykuł prawny, prokuratura nie może wysyłać mnie na badania. Osoba pomówiona powinna złożyć pozew do Sądu, ze szczegółowym uzasadnieniem, jakie stwierdzenia obraziły jej godność. To Sąd rozstrzyga, czy to nie są jej urojenie nocne i czy podane fakty są prawdziwe. Ponad rok prokuratura udaje że prowadzi dochodzenie, a jedynym tego celem jest chęć ukrycia prawdy o matactwach sędziów i prokuratorów, zablokowanie mojej działalności publicystycznej i gospodarczej przez zamknięcie mnie najlepiej na stałe w jakimś zakładzie psychiatrycznym?!?!?! Czy taką rolę ma spełniać prokuratura? – ukrywać przestępstwa i przestępców? Zaskarżyłem prowadzaną przeciwko mnie działalność, ale prokuratura bezprawnymi kombinacjami unika rozpatrzenie opisanych spraw, jak i wniesionych skarg na naruszenie moich dóbr. Tak więc moja działalność jest zgodna z prawem i konstytucją RP. To działanie prokuratury jest przestępstwem z naruszeniem prawa Kodeksu Karnego na moją szkodę z art.189§1kk, 190§1kk, 191§1kk, 192§1kk, 193kk, a nawet Konstytucji: prawa do publikacji [Art. 54], godności [Art. 30], wolności [Art.31], nietykalności osobistej [Art.41], prawa do własności [Art.64]. Po to istnieją media, żeby takie sprawy były opisywane i żaden prokurator, czy minister nie ma tu nic do „postanawiania”, czy „zarządzania”. Trzeba postępować godnie i etycznie, a wtedy nikt nie będzie się wyśmiewanym w mediach. Pan prokurator naiwnie marzył sobie, ze będzie robić przekręty do końca życia i nikt go nie osądzi??? – niejednemu politykowi też to się marzy...\nCzytamy dalej te wypociny: Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w dniu 30.04.02r. zostało wysłane postanowienie o przedstawieniu Panu zarzutów popełnionego czynu z art. 212§2kk oraz wezwano Pana do osobistego stawiennictwa na przesłuchanie. Pomimo prawidłowego wezwania nie zgłosił się Pan w wyznaczonym terminie z czym prokurator wydał zarządzenie o doprowadzeniu na dzień 16.05.02r. przez funkcjonariuszy Policji. – i tu mamy kolejne przekręty prokuratury. Oczywiste jest, co uzasadniłem wyżej, że prokuratura nie ma prawa, za pieniądze podatników, prowadzić dochodzenia z tego artykułu. Oczywiste też jest, że wezwanie nie było prawidłowo wystawione, ponieważ je nie otrzymałem i jest jeszcze jednym niekompetentnym przekrętem prokuratora. Oczywiste też jest, że przysłano Policję, żeby mnie zastraszyć, i prześladować jak za dawnych stalinowskim czasów. Dowodem takiego zachowania jest fakt nie rozpatrzenia poruszanych na stronach spraw, a wysyłanie mnie do zakładu psychiatrycznego.\nPrzeczytajmy dalej te prokuratorskie bajki – będzie to dowód w pozwie odszkodowawczym: W dniu 16.05.02r. ogłoszono Panu postanowienie o przedstawieniu zarzutów i przesłuchano w charakterze podejrzanego. Z treści wyjaśnienia wynika, iż leczy się Pan w Poradni Zdrowia Psychicznego w Sanoku. Fakt ten spowodował, ze prokurator zwrócił się do Poradni Zdrowia Psychicznego w Sanoku o nadesłanie dokumentacji z leczenia, wystąpił do Prezesa Sądu Rejonowego w Sanoku o ustanowienie obrońcy z urzędu dla Pana oraz powołał biegłych lekarzy psychiatrów w celu przeprowadzenia badań i wydania opinii odnośnie stanu zdrowia psychicznego. – bzdura. Nie leczyłem się w Poradni Zdrowia Psychicznego, ani ja, ani nikt z rodziny [chyba ze sam prokurator], Żadnych dowodów [np. karty chorobowej] nie znalazłem też w podanych mi aktach z prokuratury. Z niby jakiego „wyjaśnienia” wynika, że byłem leczony? – oszukuje Pan prokuratorze Różycki. Tak więc mamy tu następny przekręt prokuratury, pomówienie i potwierdzenie nieprawdy. Kolejne to dziwny obrońca, który nigdy nie zapoznał się z moimi aktami sprawy, a więc niby jak miał mnie bronić??? A „na niby” bronił, oczywiście bez upoważnienia, jakiś Jan Bańdura [podobno spadł z strzyżowskiego nieba?], ale nie mnie on bronił, tylko prokuratora J. Złotka - doprowadzając do nie rozpatrzenia przez Sąd moich prawidłowo wysłanych wcześniej wniosków do rozpatrzenia [np. powołanie świadka], i nie przenosząc terminu posiedzenia Sądu, choćby z konieczności zapoznania się z aktami i moją osobą. Ja też chętnie obejrzałbym adwokata-cyrkowca.\nAle analizujmy dalej tę żenującą kompromitacje prokuratorską: Termin badania biegłych psychiatrów został wyznaczony na dzień 05.06.02r. o czym powiadomiono Pana pismem z dnia 17.05.02r. w którym zawarto pouczenie o konsekwencjach prawnych w przypadku niestawiennictwa na badania. Pomimo tego nie zgłosił się Pan w wyznaczonym miejscu i nie usprawiedliwił swojej nieobecności, w związku z czym zarządzono przymusowe doprowadzenie na dzień 19.06.02r. Wobec jego niewykonania w dniu 21.06.02r. prokurator kolejnym zarządzeniem wyznaczył termin doprowadzenia Pana na badania w dniu 21.06.02r. prokurator kolejnym zarządzeniem wyznaczył termin doprowadzenia Pana na badania w dniu 08.07.02r. – jak już wyjaśniałem prokurator nie miał prawa wydawać tych zarządzeń z uwagi na:\n1/ powództwa powinny być prywatne, a nie z użyciem prokuratury [art.212§ 4 i następne]\n2/ na każde zarządzenie prokuratora zostały wniesione skargi na bezprawne działanie do prokuratury w Krośnie i w Sanoku.[ www.afery.prx.pl/zlotek_zawiad.prok.okr.html ]\n3/ zarządzenia otrzymywałem z reguły od Policji, która przyjeżdżała od razu mnie zatrzymać, bez wcześniejszego powiadomienia o osobiste wstawienie się.\n4/ z uwagi na prowadzone śledztwo przeciw prokuratorowi - przestępstwa z naruszeniem prawa Kodeksu Karnego na moją szkodę z art.189§1kk, 190§1kk, 191§1kk, 192§1kk, 193kk, - nie miał, i do dziś obligatoryjnie nie ma możliwości wydawania prawomocnych zarządzeń. Te dokumenty, podobnie jak ten ostatni z dnia 21.05.03r, będą tylko dowodami prześladowania mnie przez organy sprawiedliwości.\nI dalej mamy: Przedmiotowe zarządzenie zostało zaskarżone przez Pana i Sąd Rejonowy w Strzyżowie w dniu 09.08.02r. po rozpatrzeniu zażalenie w mocy zarządzenia prokuratora. – nieprawda, z powodów błędów proceduralnych i stronnictwa musiano je wznowić. Zresztą wznowię wszystkie postanowienia załatwione sobie przez prokuratora J. Złotka u siebie w sądzie strzyżowskim z uwagi na szereg „ekstra przekrętów” w łamaniu procedury sądowej, naruszenia „właściwości miejscowej” itp.\nCzytamy dalej: W toku postępowania karnego składał Pan wnioski o wyłączenie od prowadzenie sprawy prokuratora który ją prowadzi. Wnioski te nie zostały uwzględnione co wynika z postanowienia Prokuratury Rejonowej w Strzyżowie z dnia 24.07.02r. i 02.09.02r. i tu kolejny dowód niekompetencji prokuratora Różyckiego. Moje wnioski powinien np. on sam rozpoznawać [jako jednostka nadrzędna], a nie prokurator, na którego złożona jest skarga. Tak że zostało to w ten sposób załatwione, jest kolejnym dowodem "wzajemnej adoracji" i naruszeniem prawa.Na miejscu Pana nie chwalił bym się tym.\nA dalej mamy jeszcze lepszy bajer: W wykonaniu zarządzenia z dnia 21.08.02r. o przymusowym doprowadzeniu na dzień 09.09.02r. został Pan przebadany przez biegłych lekarzy psychiatrów, którzy w pisemnej opinii stwierdzili, ze na podstawie jednorazowego badania nie są w stanie postawić pełnej diagnozy w zakresie zdrowia psychicznego badanego i zawnioskowali przeprowadzenie obserwacji sądowo-psychiatrycznej w warunkach oddziału psychiatrii sądowej szpitala psychiatrycznego. Na podstawie tej opinii w dniu 17.09.02r. Prokurator Rejonowy w Strzyżowie skierował do Sądu Rejonowego w Sanoku wniosek o przeprowadzenie wobec Pana badań psychiatrycznych w warunkach szpitala psychiatrycznego ZOZ w Jarosławiu. W dniu 18.10.02r. Sąd Okręgowy w Krośnie postanowił wyłączyć od rozpatrzenia tego wniosku Sąd Rejonowy w Sanoku i przekazał sprawę do Sądu Rejonowego w Strzyżowie. Mamy tu szereg kłamstw i prokuratorskie oszustwo. Nieprawda, ze biegli przeprowadzili jakiekolwiek badania. Znam swoje prawa i nie zgodziłem się na tą zabawę w klocki. Pozostaje jednak fakt, w jaki sposób prokurator J. Złotek zdobył opinię biegłych? – to zostawiłem do wyjaśnienia prokuraturze okręgowej, która jak zwykle olała swoje zadania. Ja mam światka i dowody, że nie zgodziłem się na żadne badania, tak więc bez mojej współpracy nie może być mowy o jakiejkolwiek opinii. Druga część wyjaśnień prokuratora też jest nieprawdą. Sąd sanocki wyłączył się sam po złożeniu mojego zażalenia na zatrzymanie przez prokuratora Złotka. Sędziowie z daleka wyczuli smród tej sprawy i nie chcieli mieć nic wspólnego z tymi prokuratorskimi przekrętami. A przejęcie sprawy przez sąd w Strzyżowie jest błędem proceduralnym i „poświęceniem ofiarnym” tamtejszych sędziów. Może za przepchnięcie tych matactw obiecano im podwyżkę? Cóż, wiejski lud nigdy nie był w cenie...\nIdźmy dalej w tej farsie: W dniu 10.01.03r. Sąd Rejonowy w Strzyżowie zarządził badanie psychiatryczne Pana zgodnie z wnioskiem Prokuratora Rejonowego w Strzyżowie. W dniu 26.02.03r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie po rozpatrzeniu złożonego przez zażalenia utrzymał w mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Strzyżowie. Po otrzymaniu akt sprawy z Sądu w dniu 15.04.03r. Prokuratura Rejonowa w Strzyżowie wydała postanowienie o powołaniu biegłego – Specjalistyczny ZOZ w Jarosławiu celem przeprowadzenia badania psychiatrycznego Pana połaczone z obserwacją w zakładzie leczniczym.\n- Co będę wyjaśniał, po prostu prokurator załatwił sobie w sądach, żeby nic nie rozpatrywano. Dla zainteresowanych przekręty sędziego strzyżowskiego opublikowano na stronach: www.afery.prx.pl/raczkowski-stoj-index.html , a rzeszowskiego: www.afery.prx.pl/nycz-gate.html .\nKończmy te niekompetencje, oszczędzając wstydu prokuratora Różyckiego: Aktualnie w prowadzonym śledztwie pozostaje Pan pod zarzutem że w 2001r. I 2002r. w Sanoku województwa podkarpackiego opublikował Pan na swojej stronie internetowej publikacje w których pomówił sędziów i prokuratorów o stronnicze postępowanie i właściwości, które poniżyły ich w opinii publicznej i naraziły na utratę zaufania potrzebnego dla danego zawodu czym działał na szkodę sędziów:.. tj. o czyn z art.212§2 kk. – no właśnie, opisałem prawdę i przekręty sędziów i prokuratorów którzy są „czarnymi owcami” polskiego sądownictwa, naruszają procedurę sądową, godność sędziego... To, że mam rację, świadczy fakt, że ani jeden sędzia przez ponad dwa lata prowadzenia stron nie wniósł pozwu przeciwko mnie, ponieważ bał się kompromitacji i szerszego ujawnienia dowodów swoich matactw. A działam zgodnie Konstytucją i prawem i Art. 213. § 2. Nie popełnia przestępstwa określonego w Art. 212 § 1 lub 2, kto publicznie podnosi lub rozgłasza prawdziwy zarzut służący obronie społecznie uzasadnionego interesu; Ja działam społecznie w obronie interesu obywateli i Państwa.\nCzytamy dalej zadane przez Rzecznika wypracowanie: O wszystkich wydanych zarządzeniach i postanowieniach był Pan powiadamiany i pouczany o przysługujących środkach odwoławczych. Na podejmowane w postępowaniu przygotowawczym decyzje prokuratora oraz Sądu składał Pan środki odwoławcze, które były rozstrzygane na niekorzyść składającego zażalenia. Korzystał Pan z pomocy obrońcy z urzędu, który reprezentuje Pana interesy. Postępowanie przygotowawcze prowadzone jest prawidłowo i zgodnie z przepisami procedury karnej. – tu mamy opisany jeden wielki fałsz, kłamstwo, obłudę, nieprawdę, wprowadzanie w błąd Rzecznika, słowem prokuratorskie oszustwo. Wprost zatajano przede mną informacje, co znajdziemy w licznych moich pismach. Uniemożliwiani mi dostęp do akt. Odbyto szereg „tajnych” posiedzeń prokuratorsko-sędziowskich, gdzie nie miałem żadnego wpływu na bezprawne decyzje, np. o nie wyłączenie sędziów w Strzyżowie, gdzie do dnia dzisiejszego Sąd nie raczył mnie o tym fakcie poinformować, choć jest do tego zobowiązany. Cały Sąd Rejonowy w Sanoku, wyłączono uzasadniając: [zał.4] cyt. ...złożone zażalenie wiąże się ze sprawą prowadzoną przez Prokuraturę Rejonową w Strzyżowie, w której pokrzywdzeni są sędziowie i prokuratorzy z okręgu Sądu Okręgowego w Krośnie. Sędziowie i asesor Sądu Rejonowego w Sanoku znają osobiście te osoby i utrzymują z nimi kontakty służbowe i osobiste. Zachodzi zatem okoliczność tego rodzaju, że mogłyby wywołać wątpliwości co do ich bezstronności przy rozpoznaniu sprawy. I Sąd Okręgowy w Krośnie wyłącza sędziów w Sanoku, i tu bajer - jednocześnie przekazuje sprawę do Strzyżowa. W Strzyżowie jest jakieś pięciu sędziów i może trzech prokuratorów urzędujących na jednym piętrze i razem obchodzących swoje, powiedzmy bezalkoholowe imieniny. Nie znalazł się ani jeden sędzia z Sanoka [jaka jednomyślność?] do osądzenia prokuratora ze Strzyżowa [80km od Sanoka, brak dojazdu, kontaktu], ale w Strzyżowie „po znajomości” mają sami się osądzać???- może przy piwie? -bzdura. Fakt pozostaje jeden: tam gdzie byłem na posiedzeniu Sądu to zawsze wygrywałem, tam gdzie mnie nie było, ponieważ nie raczono mnie poinformować, to załatwiano mnie, a akty prawe były daleko w d... Żaden adwokat mnie nie bronił, a tylko sprzedawał, co też niedługo opublikuję i postawię im zarzuty. Nie ma ani jednego pisma napisanego przez adwokata w moich sprawach. A przyznano mi tylko w tej sprawie trzech. W tym czasie sam napisałem ponad 100 pism interwencyjnych do najróżniejszych instytucji. Takie stwierdzenie prokuratorskie nazywam „fałszem intelektualnym”, a takie działanie potocznie określa się jako „mafię prokuratorsko-sędziowską” i właśnie moje strony są po to, żeby sędziowie, czy prokuratorzy nie kryli matactw pod immunitetem korupcji, niekompetencji czy stronniczości.\nAle pośmiejmy się jeszcze na koniec: Postępowanie przygotowawcze prowadzone jest prawidłowo i zgodnie z przepisami procedury karnej. – jeżeli ktoś już doczytał do tego miejsca to niewątpliwie stwierdzi: Postępowanie jest prowadzone wyjątkowo stronniczo, niekompetentnie i z obrazą prawa.\nCo zresztą dowodzi sam prokurator dalej: Przeciwko prokuratorowi prowadzącemu śledztwo nie jest prowadzone żadne postępowanie karne ani dyscyplinarne, zaś rzekome opisywane w Pana pismach przestępstwa przeciwko niemu oraz przedstawione zarzuty nigdy nie miały miejsca. Nieprawidłowości podnoszone przez Pana dotyczące prokuratury sposobu prowadzenia śledztwa oraz prokuratorów w całości uznaję za bezzasadne. – i to, ze pomimo kilkunastu wniosków i skarg prokurator J. Złotek jeszcze pełni swoją funkcję, jest dowodem skorumpowania całego środowiska podkarpackich organów sprawiedliwości, o czym zresztą nie tylko ja piszę. Przypuszczam, że jednak przeciwko jego koledze, prokuratorowi okręgowemu w Rzeszowie Wojciechowi Różyckiemu po mojej publikacji, będzie jednak prowadzone śledztwo, choćby z art. 212 - pomówienie, za złożenie fałszywych oświadczeń, ukrywanie przestępstw o których go poinformowałem.\nSprawę uważam za ostatecznie wyjaśnioną. Ja też, zapraszam do „galerii prokuratorów”, gdzie został Pan prokurator W. Różycki wyniesiony z powodu swej niekompetencji i stronnictwa. Pana wypracowanie poddano faktycznej analizie i ocenione na „-0”. [słownie: mniej niż zero].


kosciol.wiara.pl » Świadkowie i osobowości » Kim był Edmund?\nPrzemysław Kucharczak /Foto Gość\tOsobiste rzeczy Edmunda.\nMiał 64 lata i był upośledzony. Często prosił ludzi – zwłaszcza duchownych – o pieniądze. Po jego pogrzebie okazało się, że wzięłoby w nim udział jeszcze więcej księży, ale nie wszyscy wiedzieli, że Edmund Szymura zmarł.\nKsiądz Rafał Śpiewak przygotował Edmundowi własny kąt w przyziemiu siedziby Duszpasterstwa Akademickiego w Rybniku. Edmund przyjeżdżał tu w soboty i wyjeżdżał w poniedziałki rano – na swój szlak do znajomych księży i na Jasną Górę. – Nigdy nie czuło się od niego alkoholu. Palił tylko papierosy, to była jego rozrywka – wspomina ks. Rafał. W Rybniku jedna z pielęgniarek i studenci opatrywali mu paskudną ranę nogi aż do całkowitego wyleczenia.\nEdmund pamiętał o datach urodzin ludzi, z którymi się stykał. – Na przywitanie musiał się przytulić jak dziecko. O moich urodzinach też pamiętał, mówił: „Ja mam w listopadzie, ty masz w styczniu”. Kupował mi wtedy kartkę i sztuczne kwiaty, taki miał styl – relacjonuje pan Kazimierz, pracownik parafii MB Bolesnej w Rybniku.\n– Docierał tu busem w soboty wcześnie rano. Raz mnie przywitał: „Kaś to jest? Przyjeżdżej pół godziny wcześniej, bo jo tu od pół siódmej czekom” – śmieje się.\nKsiężom też wręczał w dniu urodzin specjalnie kupione kartki i kwiaty. – On nas wszystkich nawzajem integrował. Księdza Tomka Jaklewicza pozdrawiał ode mnie i od całej reszty, mnie od księży Mariana i Józka, i tak dalej. Listy św. Pawła też się zaczynają od pozdrowień. Kościół w jednym mieście pozdrawia Kościół w drugim mieście... On był takim łącznikiem między nami – uważa ks. Śpiewak. Edmund wycinał z „Gościa” i „Niedzieli” zdjęcia biskupów, bo ich wszystkich ogromnie szanował. – A ja bym się nadawał na biskupa? – pytał księży. – Tak, ty byś się najbardziej nadawał – odpowiadali wesoło. – Wprowadzał radość, bo był zabawny – uważa ks. Rafał. – W tym człowieku było zero fałszu. Zagadywał bardzo bezpośrednio: „Biskupie Adamie, witaj!”. I on się za tych biskupów modlił niesamowicie – mówi.\nKsiądz Rafał pokazuje rzeczy osobiste, które zostały po Edmundzie w jego pokoiku. Jest tu np. cały album z fotografiami biskupów, poprzetykanymi gdzieniegdzie zdjęciami serialowych aktorek. – No tak, dziewczyny też są, był z krwi i kości – śmieje się ks. Rafał.\nPo Edmundzie zostały też zeszyty z takimi z notatkami: „Wszystkich Pieniędzy miał Edmund 145 zł, 20 zł od Księdza Michała ale kupił sobie Edmund na swoje urodziny które będę obchodził za parę dni czyli Piątek 6.11.1952 r. Już Sobie kupił Papierosy 2 maszynki i Zegarek za 25 zł. Zostało mi 110 zł te pieniądze Edmund już odłożył. Jak pójdzie ze Szpitala to na poczcie sobie kupię Kartka urodzinową i sobie życzenia napisze”.


Przygotowane do wyników\nMechaniczne usuwanie zendry jest istotnym narzędziem w produkcji pierwotnych, pół-gotowych lub gotowych produktów stalowych. W celu przeprowadzenia późniejszej obróbki, drut, pręty i profile muszą być wolne od rdzy, zendry lub zanieczyszczeń.\nWyjątkowa solidność wysokowydajnych oczyszczarek firmy Wheelabrator została stwierdzona w wielu zastosowaniach, podczas pracy na kolejnych zmianach, dzięki osiągnięciu pożądanej jakości wykończenia na całym świecie.\nDruty, pręty i profile stalowe mogą być pozbawiane zendry za pomocą metody jedno- lub wieloliniowej, dostępne są również rozwiązania umożliwiające usuwanie zendry ze zwojów drutu.\nW celu dostosowania produkcji i prędkości do Państwa programu, oferujemy wiele modeli maszyn.\nUsuwanie zendry z okrągłych i kwadratowych kęsów\nMaszyny do śrutowania prętów i kęsów są stosowane przed sprzętem do wykrywania pęknięć do mechanicznego usuwania zendry.\nOczyszczarki do kęsów hutniczych firmy Wheelabrator działają na zasadzie jednopasmowego czyszczenia wzdłużnego i zazwyczaj poprzedzają one urządzenia do wykrywania pęknięć.\nIntegracja tych śrutownic w zmechanizowanych liniach obróbki końcowej zapewnia stały przepływ materiału, mimo tego śrutownice te mogą być również używane niezależnie z urządzeniami załadunku/rozładunku i liniami magazynowania. Ilość turbin rzutowych zależy od potrzeb produkcyjnych. Stopień usuwania zendry dostosowany jest do wymagań jakościowych powierzchni określanych metodą wykrywania defektów.


Co Belgia zrobiła dla młodzieży? • News • Eurodesk-Polska\nCo Belgia zrobiła dla młodzieży?\nPodsumowanie osiągnięć belgijskiej prezydencji związanych z młodzieżą można już ściągnąć z internetu.\nPodsumowanie osiągnięć belgijskiej prezydencji związanych z młodzieżą jest już dostępne w internecie. Publikacja to przegląd najważniejszych inicjatyw dotyczących młodych Europejczyków podjętych w II połowie ubiegłego roku. Opisuje m.in. pierwszą Europejską Konferencję w sprawie historii pracy z młodzieżą i polityki młodzieżowej oraz pierwszą Europejską Konwencję w sprawie Pracy z Młodzieżą, w której podkreślono znaczenie tej działalności. Efektem Konwencji było uchwalenie przez Radę UE Europejskiej Rezolucji w sprawie Pracy z Młodzieżą. Według autorów publikacji, dokument ten był najważniejszym elementem polityki młodzieżowej w trakcie belgijskiej prezydencji. W podsumowaniu wspomniano również o usystematyzowanym dialogu z młodzieżą na temat zatrudnienia oraz o belgijskim pomyśle harmonizacji europejskich i międzynarodowych inicjatyw dotyczących praw dzieci. Raport dostępny jest pod adresem: www.youth-eutrio.be/Welkom/NewsDetail/tabid/111/ArticleId/133/language/en-US/A-contribution-to-youth-work-and-youth-policy-in-Europe.aspx


Wspólne przygotowanie montażu słowno-muzycznego w Klubie „Senior +” - Gmina Gniewoszów\nGmina Gniewoszów - Wspólne przygotowanie montażu słowno-muzycznego w Klubie „Senior +”\nWspólne przygotowanie montażu słowno-muzycznego w Klubie „Senior +”\n21.07.2021 r. oraz 23.07.2021 r. seniorzy z klubu „Senior +” zajęli się przygotowaniem części artystycznej na uroczystość, która odbędzie się w kościele w Oleksowie 08.08.2021 r. z okazji 190 Rocznicy Bitwy pod Gniewoszowem. Wykorzystaliśmy do tego internet oraz wypożyczone z biblioteki książki m.in. „Wielką księgę patrioty”. Szukaliśmy odpowiednich wierszy i piosenek o tematyce żołnierskiej oraz powstania listopadowego, aby potem stworzyć montaż słowno-muzyczny. Wysłuchaliśmy kilku piosenek patriotycznych, przeczytaliśmy kilkanaście wierszy. Po dyskusji i przemyśleniach powstała krótka prezentacja.\nAutor: AdministratorOpublikowano w dniu 10 sierpnia 2021


Drodzy, z okazji niedzieli "Ad Gentes" proponujemy kilka migawek z życia i pracy misjonarzy na Wschodzie: na Litwie, na Białorusi, na Ukrainie i w Rosji.\nKs. Wojciech Górlicki od osiemnastu lat przebywa na Wileńszczyźnie. W tym czasie pracował w trzech parafiach. Był też świadkiem zachodzących tu przemian.Urodził się 5 czerwca 1965 roku w Szydłowcu. Tam skończył szkołę podstawową, a później Technikum Samochodowe w Radomiu. Był alumnem Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu i Radomiu.\nŚwięceń kapłańskich w 1990 roku udzielił mu bp Edward Materski. Przez rok był wikariuszem w Ostrowcu Świętokrzyskim. Później swój los związał z Wileńszczyzną. Gdy pierwszy raz przekraczał granicę, czuł niepewność. Zastanawiał się, jak to będzie. Ale chciał tutaj pracować. – Nie wyznaczałem sobie wtedy celów, ale chciałem gdzieś być potrzebny. Zastanawiałem się, jak to będzie w nowej parafii. Gdy przyjechałem tu po raz pierwszy, Wilno to było zupełnie inne miasto. Zniszczone kościoły – to był przygnębiający obraz. Ale w tym smutnym krajobrazie było widać, że odnawia się życie Kościoła – mówi ks. Wojciech Górlicki.\n– Gdy byliśmy diakonami, bp Edward Materski powiedział nam, że jest taki plan Episkopatu, że każda diecezja wyśle pięciu księży na Wschód. Wtedy się zgłosiłem. Powiedziałem, że po święceniach mogę tam pojechać – mówi ks. Wojciech. Zaraz po święceniach został wikariuszem w Ostrowcu Świętokrzyskim na Rosochach. Po roku pracy bp Materski spytał go, czy podtrzymuje swoją decyzję o wyjeździe. Powiedział, że tak.\nPo raz pierwszy do Wilna pojechał z bp. Aleksandrem Kaszkiewiczem i pochodzącym z naszej diecezji, a wtedy pracującym w Wilnie ks. Romanem Kotlimowskim. W wileńskiej kurii poinformowano go, by wrócił do Polski i zgłosił się ponownie za miesiąc. – Wróciłem jeszcze wtedy do domu, do parafii. Wyjechaliśmy z młodzieżą w Bieszczady i w Tatry. Po miesiącu przyjechałem pociągiem do Wilna z plecakiem. To był koniec lipca – wspomina ks. Wojciech. Poszedł do kurii i dowiedział się, że będzie wikariuszem w Ejszyszkach.\nEjszyszki to sześciotysięczna miejscowość położona na samej granicy z Białorusią. Gdy ks. Wojciech zaczynał tam pracę, granica z Białorusią była niestrzeżona, nie było przejść granicznych. Zresztą część parafii znajdowała się na Białorusi. – Mieliśmy tam kaplicę, do której dojeżdżaliśmy każdej niedzieli, bo to kiedyś była jedna parafia – wspomina ks. Górlicki. W Ejszyszkach mieszkają praktycznie sami Polacy. Ludzie są bardzo przywiązani do Kościoła i tradycji. – Gdy tam pracowałem, to były czasy przełomu. Rok 1991. Blokada radziecka. Nie było paliwa. W sklepach pustki. Później dla ludzi rozpoczął się czas handlu, szybkiego dorabiania się i biznesu. Wtedy to był jeszcze taki dziki biznes. Ale ludzie sobie z tym wszystkim jakoś radzili, jakoś się odnajdywali. Rosyjskie ruble zmieniały się na litewskie talony, a później litewskie lity – wspomina ks. Wojciech.\nW 1996 roku ks. Wojciech został proboszczem w Szumsku, pięciotysięcznej parafii, można powiedzieć z dwoma centrami. – Szumsk to parafia ze starym kościołem podominikańskim, ale na jej terenie znajdują się Kowalczuki. W tej miejscowości rozpoczęta była budowa kościoła. Dzięki pomocy bp. Edwarda Materskiego mogła zostać sfinalizowana. Bp Materski jako pierwszy odprawiał w tym kościele Mszę św., jeszcze na budowie. W 2000 roku odbyła się konsekracja świątyni. Ale podczas budowy zdarzył się wypadek. – Przygniotło mnie półtora tony marmuru. Miałem złamaną nogę i rękę. Jak to się stało? Oczywiście z braku doświadczenia. Ładowano na samochód marmur potrzebny na posadzkę w prezbiterium. Płyty marmuru były ustawione w stożek. Jeszcze nie zabezpieczone. Samochód się bujnął i marmur zaczął powoli spadać. Stałem na samochodzie, miałem dużo czasu i dużo miejsca, żeby uciec, ale przez chwilę pomyślałem: jaka szkoda, potłucze się! I próbowałem go zatrzymać. To był moment. Ani nie zdążyłem uciec, ani nie miałem szans, żeby go zatrzymać.\nZaładunek spadł na mnie, ale dzięki Bogu ja spadłem też z samochodu. Miałem złamaną nogę i rękę. Leżałem w szpitalu, byłem operowany, później przeszedłem rehabilitację w sanatorium, ale wszystko dobrze się skończyło. Gdy wyszedłem ze szpitala jeszcze o kulach, bo prawie trzy miesiące chodziłem o kulach, zadzwonił do mnie bp Tunajtis. Powiedział, że chce mnie przenieść do parafii Turgiele. Powiedziałem wtedy, że mogę przejść, tylko że na razie nie chodzę, więc mogę dopiero za miesiąc czy dwa. Biskup na to: no to cię nie przeniesiemy do Turgiel, tylko zostaniesz jeszcze w Szumsku. I chyba dzięki temu jestem w Nowej Wilejce, bo gdybym wtedy nie miał złamanej nogi, to byłbym w Turgielach – dziś z uśmiechem wspomina tamto wydarzenie ks. Wojciech.\nGdy udało się ukończyć budowę kościoła w Kowalczukach, dostrzegł, że ma dużo wolnego czasu i zastanawiał się, co z tym czasem zrobić. Wtedy przyszło mu do głowy, by rozpocząć studia. Do Szumska zaczęli przyjeżdżać historycy sztuki i uczyli ciekawego patrzenia na Wilno. Bardzo mu się to spodobało. W październiku ubiegłego roku ukończył Historię Sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.\nRok po wypadku ks. Wojciech dostał od kard. Audrysa Bačkisa propozycję przejścia do parafii Matki Bożej Królowej Pokoju w Nowej Wilejce, aby tworzyć parafię i zająć się remontem kościoła i budynku parafialnego. Zgodził się. Obecnie Nowa Wilejka to już dzielnica Wilna. Do centrum miasta jest około 10 km. Parafia liczy 35 tysięcy mieszkańców, z czego katolików jest ok. 25 tysięcy, w tym 70 procent stanowią Polacy. Dziś kościół i dom parafialny w Nowej Wilejce są już odnowione.\nSpaceruję wokół kościoła, mijam ludzi zatopionych w modlitwie przy kaplicach różańcowych. Panuje tu niczym niezmącony spokój. Naprawdę można odpocząć. Ks. Wojciech Górlicki w domu parafialnym opowiada o historii tego miejsca. – W czasach carskich mieścił się tu szpital psychiatryczny. W okresie międzywojennym tu stacjonowało wojsko polskie, m.in. 13. Pułk Ułanów. W budynku, w którym jesteśmy, była żandarmeria wojskowa. Żołnierze zaczęli budować świątynię. To miał być kościół garnizonowy pw. św. Stanisława Kostki. Jednak nie skończyli budowy, bo wybuchła wojna. Po wojnie cały ten teren przejął szpital. Budynek nieskończonego kościoła był użytkowany jako warsztat, skład wina oraz magazyn. Jednym słowem – niszczał coraz bardziej. Siedem lat temu szpital przekazał te dwa budynki, czyli budynek kościoła i domu parafialnego diecezji. Ksiądz kardynał stworzył tutaj nową parafię. Jestem już sześć lat jej proboszczem. W 2005 roku odbyła się konsekracja kościoła. Dom parafialny udało się odnowić.\nKs. Wojciech Górlicki od 18 lat przebywa na Wileńszczyźnie. Oprócz tego, że pełni funkcję proboszcza w Nowej Wilejce, jest też członkiem Rady Kapłańskiej i Rady do spraw Budownictwa Sakralnego oraz spowiednikiem w seminarium. Chce pozostać na Wileńszczyźnie. – Dobrze mi się tutaj pracuje. Ludzie są bardzo serdeczni i bardzo gościnni. Mam tu wielu przyjaciół – mówi.\nKs. Wojciech zaprasza Polaków do odwiedzenia Wileńszczyzny. – Piłsudski kiedyś mówił, że Rzeczpospolita jest jak obwarzanek. To, co najsmaczniejsze, jest na obrzeżach. Myślę, że Wilno to jest taki brzeg tego obwarzanka dawnej Rzeczypospolitej i ktoś, kto uczy się historii Polski, nie może jej poznać bez zapoznania się z historią takich miejsc jak Wilno. Myślę, że wszyscy powinni poznać historię tego pięknego miasta. Dlatego zapraszam rodaków do odwiedzenia Wilna, a jednocześnie proszę, by nie dziwili się, że tu tak dużo osób mówi po polsku.\nMisjonarz z Trójmiasta na Białorusi\nPowiedzieć, jak wierzyć\nKs. Andrzej Bulczak o misjach marzył od dziecka. Na Białoruś – gdzie pracuje obecnie – wyjeżdżał aż dwa razy.\nKs. Sławomir Czalej: Dlaczego wybrałeś właśnie Białoruś?\nKs. Andrzej Bulczak: – Pierwsza myśl, żeby akurat tam pracować, pojawiła się podczas Europejskiego Spotkania Młodych Taizé we Wrocławiu w 1995 r. Pojechałem tam z moim kolegą z seminarium ks. Rafałem Dettlaffem, wówczas klerykiem. Tam też spotkaliśmy grupę dzieciaków z Nowogródka z nazaretanką, siostrą Renatą Sokołowską, która sama pochodzi z Gdańska. Na zaproszenie siostry pojechaliśmy z Rafałem do Nowogródka na wakacje; udało nam się też zawieźć transport – dużego jelcza – z pomocą. Od tego momentu wyjeżdżałem na Białoruś kilka razy do roku. Pod koniec mojego pobytu w seminarium (ks. Andrzej otrzymał święcenia kapłańskie w 2000 r. – przyp. S.Cz.), doświadczając wcześniej naocznie braku kapłanów, postanowiłem, że właśnie tam chciałbym pojechać. Kiedy abp Sławoj Leszek Głódź wyraził zgodę na mój wyjazd, pojechałem do diecezji witebskiej, kierowanej przez biskupa Władysława Blina, do parafii Przemienienia Pańskiego w Czasznikach.\nAle dojechałeś jedynie do granicy. Jaki był tego powód?\n– Pierwszy wyjazd rzeczywiście tam się skończył. Jechałem do diecezji mińsko-mohylewskiej. Okazało się, że władze Białorusi nie zgodziły się na mój pobyt i nie otrzymałem wizy. O tym fakcie dowiedziałem się dosłownie na przejściu granicznym. Wróciłem i przez dwa i pół miesiąca byłem wikariuszem w Rumi-Zagórzu.\nOpowiedz o doświadczeniu pierwszych miesięcy.\n– Jest to zupełnie inny Kościół. Tym bardziej, że pracuję na terenach, które nie należały do Polski przed II wojną światową. W mojej parafii nie było księdza przez 130 lat! Parafia katolicka została tam rozwiązana w 1868 r. Kościół został przekazany braciom prawosławnym, w czasach sowieckich był tam spichlerz, a w 1964 r. budynek został zburzony doszczętnie. Tak się pięknie złożyło, że swoją pierwszą Mszę św. odprawiałem dokładnie w 8. rocznicę wizyty kapłana, który w jakimś domu mieszkalnym odprawił Eucharystię pierwszy raz po tylu latach. Parafianie odczytali to jako swoisty znak; od czasu tamtej Mszy św. modlili się o kapłana. Na pierwszej Mszy było 26 osób, później 50 i tak liczba powoli wzrasta. Ponadto ludzie widzą, że coś się zaczyna dziać wokół kaplicy. Przychodzą, pytają. Takim poruszającym momentem było przygotowywanie pierwszej szopki na zewnątrz. Podszedł milicjant w mundurze. Pomyślałem, że chce załatwić jakieś urzędowe sprawy. On tymczasem poprosił o spowiedź. Było to dla mnie wielkie przeżycie. Wieczorem przyszedł jeszcze z kolegą milicjantem na Pasterkę. Takich momentów jest dużo.\nRozumiem, że organizujesz życie parafialne od początku. Masz na przykład księgi chrzcielne?\n– Niby księgi istnieją, bo księża tam przedtem dojeżdżali, ale są w nich wielkie braki. Rzeczywiście trzeba zaczynać od początku. Ludzie nie potrafią się modlić. Tłumaczę więc istotę sakramentów, modlitwy, nabożeństw. Msze odprawiam już po białorusku. Kazania nadal mam po rosyjsku.\nCzy białoruski jest trudnym językiem?\n– Bardzo podobnym do polskiego. Rozumiem go już, ale nie mówię jeszcze na tyle swobodnie, żeby głosić w nim homilie. Zresztą ludzie między sobą też mówią po rosyjsku.\n– Jeszcze nie miałem. Po latach przymusowej ateizacji jest to problem. Rozmawiałem z pewnym panem, jego żona jest katoliczką, a on sam przychodzi codziennie do kościoła. Powiedział mi, że w wieku 14 lat wstąpił do pionierów i powiedział, że to nie jego wina, że jest niewierzący. Że za modlitwę można było zostać ukaranym, stracić pracę. Powiedział, że on po prostu nie potrafi, nie wie, co zrobić, żeby uwierzyć. Zresztą do kościoła często przychodzą osoby nieochrzczone. Jedna z moich parafianek – 71 lat – ochrzciła się 5 lat temu. Dzisiaj jest bardzo zaangażowana w życie parafii. Na Białorusi zmieniła mi się optyka patrzenia. Kiedy w Polsce na Mszy nie ma kilku osób, to nawet nie jesteśmy w stanie tego zauważyć. Tam cieszę się z każdej nowej osoby.\n– Mamy piękny teren wokół kaplicy. Chcę go zagospodarować, żeby mieszkańcy mogli przyjść. Myślę o jakiejś działalności kulturalnej. Może plac zabaw dla dzieci?\nCzy jesteś w stanie się utrzymać?\n– Kolekta z niedzieli wynosi równowartość10 dolarów. Wystarcza na opłacenie prądu. Ludzie dzielą się ze mną tym, co posiadają. Ubóstwo jest tam o wiele większe niż w Polsce, choć ceny są porównywalne. Nie ma co mówić o pieniądzach. Cieszę się z faktu, że przygotowuję troje dzieci do Pierwszej Komunii św.\nKs. Andrzej Bulczak pracował wcześniej jako wikariusz w parafii św. Józefa w Gdyni-Leszczynkach. Był katechetą w Zespole Szkół Chłodniczych i Elektrotechnicznych w Gdyni, a także pełnił funkcję Diecezjalnego Duszpasterza Służby Liturgicznej. Strona internetowa parafii: www.chashniki.eu. Księdzu Andrzejowi można pomóc materialnie: Andrzej Bulczak, mBank – Bankowość Detaliczna BRE Banku SA, 07 1140 2004 0000 3902 3287 6620, z dopiskiem: Czaszniki.\nRimskij Papa przegnał chmury\nLało jak z cebra. Przemoczony Papież spojrzał w niebo i zaintonował: „Nie lij dyscu, nie lij”. I nagle nad potężnym lwowskim osiedlem Sichów rozbłysło słońce. Po ośmiu latach ludzie na tym 250-tysięcznym blokowisku pamiętają tę piosenkę.\nTrzysta tysięcy młodych z niepokojem zadarło głowy do góry. Nad Lwowem kłębiły się czarne chmury. – Drodzy przyjaciele! Papież was kocha i patrzy na was jako na stróżów nowego poranka nadziei! – wolał Jan Paweł II. Stał na lwowskim blokowisku Sichów. Otaczał go las potężnych szarych bloków. Zrobiło się chłodno. Nagle lunęło. – Deszcz pada, to i dzieci będą rosły – zażartował przemoczony Papież. Popatrzył w niebo i zaintonował: „Nie lij dyscu, nie lij, bo cię tu nie trzeba”. Młodych zamurowało. Rimskij papa w takim repertuarze? I wtedy stało się coś nieoczekiwanego. Zza ciemnych chmur wyszło słońce.\nPłakaliśmy jak bobry\nTę „deszczową piosenkę” ludzie na Sichowie wspominają do dziś. Ogromna większość z nich kościoły i cerkwie omija szerokim łukiem. Jak na dłoni widać, jakie spustoszenie uczynił tu komunizm. Ale 8 lat temu w czasie papieskiej pielgrzymki obok siebie stali zgodnie grekokatolicy, katolicy, prawosławni. Młodziutka Marta Dzierżanowska czytała wtedy modlitwę wiernych. Odwiedzamy ją w jednym z wysokościowców. – Modliłam się wtedy za młodzież. Niesamowite przeżycie. Gdy Papież przyjechał, ludzie płakali jak bobry… Ks. Jacek Kocur przyjechał do Lwowa ze Śląska miesiąc po Papieżu. Od lat myślał o pracy na Wschodzie. Zastał osiedle przebudzone. Ludzie jeszcze żywo dyskutowali o wizycie Papieża. Przemieniła to osiedle. Na chwilę.\nW starej leśniczówce Potockich ks. Jacek urządził niewielką kaplicę. Patronuje jej sam Michał Archanioł. Od razu zapełniła się ludźmi. Teraz ks. Jacek buduje dla tutejszych katolików kościół. Nie pyta o narodowość. A zresztą jej określenie jest tu niezwykle trudne. Są Polacy, którzy mówią tylko po ukraińsku i Ukraińcy śpiewający jak z nut polskie pieśni. – Najlepiej tę sytuację oddaje telefon, który ostatnio odebrałem – opowiada ks. Jacek. – Słyszę męski głos: Czy pochowa ksiądz mojego ojca? Tak – odpowiadam – A kiedy pogrzeb? – Nie wiem, bo tata jeszcze żyje. I facet zaczyna opowiadać po ukraińsku: Jesteśmy Polakami. Mój 90-letni ojciec chce być pochowany w naszym obrządku. – Czy tata się spowiadał? – Nie, nigdy. – A przyjmował Komunię? – Nie... On nigdy nie był w kościele. A jednak ten człowiek był przekonany, że musi mieć katolicki pogrzeb!\nKibice GKS Tychy wywieszają na stadionach flagę: „Chuligani z miasta sypialni”. Jaki transparent powinni wywiesić młodzi z Sichowa, którzy biegają na mecze Karpat Lwów? To tak jakby na jednym osiedlu zgromadzić mieszkańców Tychów i Jastrzębia. Rzadko odwiedzają cerkwie i kościoły. W bloku, gdzie mieszkały służebniczki śląskie, prawdopodobnie do kościoła nie chodziła ani jedna osoba. To przyjeżdżającym tu Polakom nie mieści się w głowie… Kilkanaście lat temu ogromny zbór postawili tu protestanci. – Kiedyś wszyscy budowali ogromne budowle, bo liczyli, że po upadku komunizmu wszyscy nagle się nawrócą – uśmiecha się ks. Jacek. – Dziś wiemy, że to się nie stanie. Dlatego rok temu, w rocznicę śmierci Jana Pawła II, zaczęliśmy budowę niewielkiego kościoła.\nDla tych, którzy chcą tu przychodzić. Ziarno zostało już zasiane. Na tym osiedlu, które miało być wzorcową, wypraną z wartości komunistyczną sypialnią, kiełkuje wiele cerkwi, kościołów. Tak, jakby ludzie zrozumieli, że już się dalej bez Boga nie da żyć… – Zanim na osiedlu powstała kaplica, musieliśmy biegać aż do katedry – opowiada Marta Dzierżanowska. – Parafia początkowo gromadziła jedynie Polaków. Do dziś zresztą na Ukrainie pokutuje stereotyp, że Kościół rzymskokatolicki to Kościół polski. Na szczęście to się zmienia… Co mnie zdumiało? Wiele młodych ludzi! To nie był kościół staruszek. Ta parafia od razu tętniła życiem. Kiedyś, gdy chodziłam do szkoły, koledzy mówili: Marty nie ma w szkole, bo są polskie święta. Oj, nie było łatwo świętować Boże Narodzenie wcześniej niż moi koledzy! Wracałam po Pasterce do domu, a rano musiałam zrywać się o świcie na zaliczenie z języka ukraińskiego. Wielu moich kumpli katolików spędzało Wigilię z podręcznikami w rękach. Innym razem w Wigilię wróciłam do domu o 9 wieczorem, bo miałam jakieś ważne zajęcia na uniwerku.\nUaaaaaaa!!! Ksiądz Jacek bierze dżdżownicę do ręki, a gromadka dzieci z wielkim piskiem ucieka przed tym „lobakiem”. Ta parafia tętni życiem. Dwie malutkie klitki parafialnej kaplicy zamieniono kilka lat temu na przedszkole. Prowadzą je służebniczki śląskie. Gdy jedna z nich ruszyła kiedyś rowerem na ulice Sichowa, we Lwowie zamarł ruch uliczny. – Ludzie na mój widok zgłupieli – łobuzersko uśmiecha się „winowajczyni” s. Ewodia. – Oni są przyzwyczajeni do tego, że greckokatolickie mniszki siedzą ukryte w klasztorach. Zobaczyli mnie na rowerze i zamurowało ich. Kierowcy przystawali, żegnali się, niemal klękali. Musiałam wrócić, by nie spowodować gigantycznego korka…\nSiostry odmawiają z maluchami Różaniec. Po ukraińsku. – Do 2011 mamy już komplet w ochronce. Ledwo się maluch rodzi, a rodzice już go do nas zapisują – uśmiecha się ks. Jacek. Do siedzącej przy prezbiterium zakonnicy przytula się dwoje dzieci. Brat z siostrą. Ich rodzice wyjechali do Stanów i zostawili dzieci schorowanej babci. Czy jeszcze je zobaczą? Wrócą zza oceanu? Bóg raczy wiedzieć… – Dzieci, które przez cały dzień uczą się i bawią z siostrami, wracają do domów i katechizują rodziców – śmieje się ks. Jacek. – Kiedyś podszedł do mnie jeden z ojców: Aleście to dziecko wychowali! Teraz przed każdym posiłkiem musimy się w domu modlić. Dotąd modliliśmy się jedynie raz w roku – śmiał się.\nZaczyna się katecheza dorosłych. Niebawem przyjmą chrzest. W salce Jurij i jego syn Władek uczą się katechizmu. – Jeden z przygotowujących się do chrztu mężczyzn westchnął kiedyś: Księże, proszę zrozumieć. Nam jest bardzo ciężko wierzyć. Tyle razy nas już w życiu oszukano… – opowiada ks. Kocur. – Moje zada-nie? Nie zniechęcać tych ludzi. Pielęgnować ich wiarę. Tu, na Wschodzie, rzadko widzimy owoce swej pracy. Proboszcz jednej z podkarpackich parafii aż 12 lat czekał na to, by pierwsza rodzina przyszła do kościoła ochrzcić dziecko. Sporo księży zauważyło, że tu ludzie do kościołów napływają na zasadzie fali. Jest przy-pływ – jakiś człowiek chodzi do kościoła przez dwa miesiące dzień w dzień. A potem, w czasie odpływu nie widzisz go przez dłuuugie miesiące. Oj, nie jest to wesoła lwowska fala. „Robię swoje”, czekając na ten przypływ – opowiada ks. Jacek. – Praca na Ukrainie uczy cierpliwości. Sichów to osiedle, na którym trzeba dziesiątki tysięcy ludzi przyciągnąć do Boga. Dlatego zacząłem odprawiać Msze również po ukraińsku. To rzecz nie do pomyślenia w wielu wioskach. Tam, gdy księża przechodzili na ukraiński, wywoływali ogromne protesty polskich nacjonalistów.\nPrzyjechaliśmy do lwowskiej parafii w dniu eksperymentu. Maluchy z tutejszej ochronki są przejęte. Po raz pierwszy w życiu mają zostać w przedszkolu na noc. – Kto będzie płakał za mamą? – pyta siostra. Nikt się nie zgłasza, udają twardzieli. Siostra parzy im na dobranoc melisę. Dzieci są tak podekscytowane, że nie wiadomo, czy zasną. Mamy nocować w sąsiednim pokoiku. Czy zmrużymy oczy? Na szczęście, gdy po godzince wchodzimy do ochronki, dzieciaki śpią jak susły. Widać, że czują się tu jak w domu. Czy tak samo będą się czuły w kościele, który stanie kilkanaście metrów dalej? Na blokowisku, na którym sam Rimskij Papa piosenką rozegnał czarne chmury?\nChcesz wspomóc budowę lwowskiego kościoła? Wpłać pieniądze na konto:\nParafia NMP Wodzisław Śląski,\n21 10202472 0000640201252675\nUtworzą centrum miłości\nPrzez sześćdziesiąt lat nie widzieli katolickiego księdza! Teraz obecne władze Rosji nie chcą zwrócić Polakom świątyni wybudowanej staraniem styczniowych zesłańców, a za możliwość odprawienia Mszy św. kazały sobie do tej pory słono płacić.\nKs. Grzegorz Zwoliński pochodzi z Łagowa. Do parafii św. Józefa w Nisku został zaproszony przez ks. Franciszka Grelę, do niedawna proboszcza w swojej rodzinnej miejscowości. Mówił o misyjnej pracy w Rosji. Zbierał też pieniądze na utrzymanie parafii w Kirowie.\n– Po ukończeniu seminarium – wspomina ks. Grzegorz – przez cztery lata byłem wikarym w Stanach k. Bojanowa, a następnie przez trzy miesiące pracowałem w parafii św. Józefa w Nisku. Stąd, za zgodą ówczesnego ordynariusza bp. Wacława Świerzawskiego, wyjechałem na misję do Rosji. Tam na początku byłem wikarym w Kursku i Niżnym Nowogrodzie, aby ostatecznie zostać proboszczem w Kirowie – półmilionowym mieście położonym tysiąc kilometrów na północny wschód od Moskwy. Pracuję tam już od siedmiu lat.\nNa początku parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kirowie liczyła zaledwie pięciu wiernych, obecnie jest ich siedemdziesięciu. Trzydziestu z nich to Polacy, z których zaledwie trzech (starsze osoby) mówi w języku ojców. Ks. Grzegorz Zwoliński próbuje odrodzić w parafii polskie zwyczaje i tradycje. Chętni uczą się też polskiego języka; od pięciu lat przyjeżdża do nich polonista z Warszawy.\nNiestety parafianie nie mogą odzyskać kościoła odebranego im przez władze komunistyczne. Obecnie mieści się w nim… sala koncertowa. Za słoną opłatą za wynajem świątyni udało im się odprawić zaledwie kilka Mszy. Pierwszą 31 sierpnia 2003 roku z okazji jubileuszu 100-lecia budowy kościoła – uczestniczył w niej między innymi bp Edward Frankowski; drugą – w dniu pogrzebu Jana Pawła II.\n– Obecnie – mówi ks. Grzegorz – wraz z pojawieniem się nowego gubernatora, młodego, otwartego i życzliwego człowieka, odżyły nasze nadzieje na odzyskanie świątyni. Chociaż sprawa na pewno nie będzie łatwa. Na razie mamy przynajmniej obiecaną możliwość odprawiania za darmo dwóch Mszy w roku.\nKs. Grzegorz Zwoliński żyje też projektem stworzenia w Kirowie Centrum Miłości Miłosiernej im. Jana Pawła II. Jego hasłem przewodnim jest „Aby ze śmierci zrodziło się życie”. W centrum ma się mieścić dom samotnej matki, ośrodek rehabilitacji dla dzieci niepełnosprawnych oraz hospicjum dla osób starszych. Zgodę na jego budowę wydał już metropolita moskiewski abp Tadeusz Kondrusiewicz, a metropolita krakowski kardynał Stanisław Dziwisz przeznaczył na ten cel papieski ornat.


Zaćma - operacja, która zmienia życie! - Contenthq\nZaćma – operacja, która zmienia życie!\nCzerwiec 5, 2017 Damian Malinowski 0\nZaćma to choroba oczu, która objawia się postępującym zanikiem widzenia. Wzrok się pogarsza, a na oku pojawia się charakterystyczna biała plamka. Może ona występować tylko na jednym oku lub na obu. Oczywiście dla pacjenta lepiej, żeby nie występowała na obu, jednak praktyka pokazuje, że osoby chore na zaćme najczęściej mają zarówno chore lewe jak i prawe oko. Zaćma operacja na pewno nie należy do najprzyjemniejszych rzeczy, ponieważ często wykonywana jest bez żadnego znieczulenia. Cena operacji zaćmy zaczyna się już od dwóch tysięcy złotych. Zazwyczaj maksymalna kwota jaką zapłacimy to kilka tysięcy złotych.\nZdrowie jest jednak najważniejsze i akurat w tej kwestii nie powinniśmy oszczędzać. Ostatnio bardzo popularne stało się przeprowadzanie operacji zaćmy u naszych południowych sąsiadów. Mowa tu oczywiście o takim państwie jak Czechy. Wynika to bowiem z faktu, że zrobimy to tam znacznie taniej. Pytanie brzmi tylko czy cena w tym momencie nie spada razem z jakością. O to na szczęście nie powinniśmy się martwić, ponieważ aby ktoś mógł przeprowadzić taki zabieg musi mieć naprawdę duże doświadczenie oraz wykształcenie w kierunku lekarskim.\nJedną z najpopularniejszych polsko-czeskich klinik, która wykonuje taką operację, jest AlfaVision. Oferuje ona wysoką jakość usług i zapewnia pacjenta, że nie powinien się o nic martwić. Mają rację, ponieważ na swoim koncie posiadają już kilka tysięcy takich zabiegów zakończonych z pozytywnych skutkiem. Zabieg usunięcia zaćmy trwa zaledwie parę minut. Przed tym oczywiście trzeba wykonać szereg wymaganych badań, które potwierdzą, że stan pacjenta pozwala na przyjęcie do zabiegu. Są to niezbędne, elementarne czynności, które pozwolą wykluczyć potencjalne niebezpieczeństwo uśmiercenia pacjenta podczas operacji. Do takich badań należy między innymi badanie ciśnienia wewnątrzgałkowego oraz wyliczenie mocy sztucznej soczewki. Oko oczywiście przed zabiegiem jest znieczulone specjalnymi kroplami, które mają całkowicie wyeliminować dyskomfort i ból.\nJak skutecznie się upiększyć? Czy ginekologia plastyczna to dobre rozwiązanie?


KULTURA LIBERALNA > Felietony > [Przegląd prasy] Podzielona...\n„The Daily Mail” broni pamięci pani premier, nazywając ją „kobietą, która uratowała Wielką Brytanię”. Autorzy artykułu przyznają, że jej rządy budziły kontrowersje, a „bezpośrednie negatywne skutki dla wielu społeczności były ogromne. Alternatywą była jednak ruina kraju”, twierdzi gazeta. Z kolei „Daily Mirror” nie oszczędza zmarłej, pisząc, że rozbiła Wielką Brytanię. Dziennik wskazuje na szereg problemów, z którymi kraj dziś się zmaga, a których przyczyną było jej „fatalne premierostwo”. Przykłady? Bezrobocie czy problem narkomanii. „The Guardian” zwraca zaś uwagę na fenomen jej wpływu na życie całych pokoleń mieszkańców Wielkiej Brytanii. Gazeta dodaje, że „pod wieloma względami Thatcher była najpotężniejszym liderem, jakiego Wielka Brytania miała w czasach pokoju od Williama Gladstone’a”. Lewicowy dziennik zaznacza, że nie wszyscy na Wyspach pogrążyli się w żałobie. Wręcz przeciwnie, w Glasgow czy w południowej dzielnicy Londynu, Brixton, podczas zaimprowizowanych przyjęć lał się szampan.\nKontrowersyjną decyzję podjął regionalny rząd Andaluzji, który postanowił zająć mieszkania należące do banków, na okres trzech lat, jeżeli te są zamieszkiwane przez rodziny „zagrożone wykluczeniem” i mogą zostać eksmitowane. O sprawie pisze „El País” . Decyzja, która weszła w życie 11 kwietnia, zapadła się w trakcie debaty parlamentarnej na temat nowej ustawy dotyczącej pożyczek bankowych. Przewiduje ona kary finansowe dla banków, które dysponują pustostanami i nie chcą ich wynajmować. Gazeta zauważa jednak, że decyzja rządu może zostać zaskarżona jako łamiąca konstytucyjne prawo do swobodnego dysponowania własnością prywatną.\nPomimo krytyki ze strony niektórych ministrów prezydent François Hollande zapewnia, że celem jego rządu są nadal oszczędności budżetowe i zmniejszenie deficytu – pisze „Libération” . Pozorna niesubordynacja jest, zdaniem gazety, zaplanowanym działaniem mającym na celu „nie doprowadzać do desperacji i tak już zgnębionej opinii publicznej”. Ale ten „taktyczny manewr […] może przynieść odwrotne skutki”, ponieważ „mąci to rządowy przekaz”. „Libération” zastanawia się, czy do zmiany polityki nie dojdzie już pod koniec kwietnia, gdy do Brukseli trafią prognozy wzrostu.\nAndaluzja Daily Mail Daily Mirror El Pais Francja François Hollande Guardian Hiszpania Kultura Liberalna liberalizm Liberation Marcin Dobrowolski Margaret Thatcher Nr 223 przegląd prasy Wielka Brytania