Strona główna » BOCZNE TORY » Duperele » Zgubienie legitymacji Poprzedni temat :: Następny temat\nWysłany: 13-07-2010, 22:51 Zgubienie legitymacji\nWitam. Nazajutrz wybieram się na kolonie nad morze pociągiem, jednak dzisiaj zauważyłem, że nie mogę znaleźć legitymacji szkolnej, która podobno upoważnia do ulgowego biletu. Być może zgubiłem ją, choć będę jeszcze szukał. Jest jakiś alternatywny dokument, który można pokazać zamiast legitymacji szkolnej uprawniający do przejazdu ulgowego? Proszę o pomoc.\nWysłany: 13-07-2010, 23:03\nZlatan93, możesz ryzykować jazdę z biletem ulgowym nieposiadając legitymacji szkolenej, choć odradzam Ci to. Niestety nie ma żadnego innego dowodu tożsamości, który upoważniałby, do podrózowania z biletem szkolnym...\nWysłany: 13-07-2010, 23:06\nA dużo droższy jest bilet normalny od ulgowego? A skan świadectwa np. Tam jest napisane, że uczęszczam do danej szkoły itd.\nWysłany: 13-07-2010, 23:19\nZlatan93, jeśli kupiłeś bilet ulgowy to musisz mieć dokument uprawniający do ulgi. Nie ma żadnych zamienników! W twoim przypadku ma to być legitymacja szkolna. Jeśli nie masz legitymacji przy sobie to nie masz prawa do ulgi i konduktor potraktuje to jak jazdę bez ważnego biletu.\nWysłany: 13-07-2010, 23:21\nJedynym dokumentem uprawniającym do ulgi jest legitymacja jedynę co możesz zrobić idź do sereteriatu/dziekanatu ze zdjęciem i powiedz, że zgubiłeś.\nA cena to jadąc z ulgą masz 37% zniżki nie mając płacisz 100% sam sobie policzy ile to jest więcej wychodzi coś koło 50% więcej.\nWysłany: 13-07-2010, 23:29\nCo miałeś w szkole z matematyki?\nWysłany: 13-07-2010, 23:37\nTo może spróbuję jutro podejść do szkoły. Może wyrobią mi na miejscu nową.\nA dużo droższy jest bilet normalny od ulgowego?\nzałóżmy że bilet Normalny kosztuje 100zł to bilet ulgowy -37% kosztuje 63zł.\nWysłany: 13-07-2010, 23:39\nA w szkole różnie na studiach ostanio 5,0/5,0 cena wychodzi 58,73% większa więc koło 50%\nWysłany: 13-07-2010, 23:41\na dlaczego Ci wychodzi 58.73%? możesz wyjaśnić swój tok rozumowania, bo jezeli uczeń ma 37% zniżki na kolej to czemu piszesz że płaci 58.73%?\nWysłany: 13-07-2010, 23:49\nDajmy na to bilet kosztuje 100,00PLN.\nStudent ma zniżkę 37% więc płaci 63,00PLN\nStudnet nie ma legitymacji więc musi dopłacić 37,00PLN.\nDopłata stanowi 37,00/63,00 ceny biletu ze zniżką.\n37/63 to 0,58730158730158730158730158730159 czyli w przybliżeniu zapłaci 58,73% więcej niż jakby kupił z legitymacją.\nPrzy okazji to jest cena za 2 klasę za 1 klasę dopłata będzie mniejsza (procentowa) dodatkowo miejscówki są płatne tak samo więc dużo nieodbiegam mówiąc koło 50%.\nWysłany: 14-07-2010, 00:23\nWracając do tematu, ów młodzieniec może skorzystać jeszcze z ulgi handlowej 26% (zn. 57) w pociągach przewoźnika PKP Intercity S.A.\nWysłany: 14-07-2010, 00:39\nTo będzie chyba najlepsze rozwiązanie. W 100-u procentach legalne i bez narażania się na nieprzyjemności podczas kontroli. Polecam.\nWysłany: 14-07-2010, 00:48\nów młodzieniec może skorzystać jeszcze z ulgi handlowej 26%\nPod warunkiem że posiada dokument stwierdzający wiek, nie zagubił go albo zapomniał zabrać udając się w podróż.\nWysłany: 14-07-2010, 11:23 Czy zamiast legitymacji może być paszport\nJestem uczniem gimnazjum i mam 15 lat.\nMam pytanie: Czy dokumentem upoważniającym do ulgi może być paszport??\nBo zauważyłem że zgubiłem legitymacje a jutro wyjeżdżam\nOstatnio zmieniony przez Komisarz dnia 14-07-2010, 11:26, w całości zmieniany 1 raz\nStrona główna » BOCZNE TORY » Duperele » Zgubienie legitymacji Strona 1 z 2 Idź do strony 1, 2 Następny


MARYNATA TAJSKA 240G TAO TAO - Selgros24.pl\nNumer artykułu: 92359389\nPrzeznaczenie: Marynata tajska taotao – doskonała do wszystkich rodzajów mięs, w szczególności żeberek, karkówki i drobiu, polecana zarówno do mięs grillowanych, smażonych jak i pieczonych. zalej mięso marynatą i pozostaw na godzinę. balsamiczne zioła i przyprawy sprawią, że stanie się ono soczyste, miękkie i kruche.\nSkładniki: Cukier, woda, czosnek (12%), sos sojowy (nasiona soi, mąka pszenna, sól, woda), sól, olej sojowy, kolendra (2%), barwnik: karmel amoniakalny; czarny pieprz, skrobia, substancja konserwująca: benzoesan sodu; stabilizator: guma ksantanowa.\nZawartość tłuszczów (ogólnie) w zadeklarowanej jednostce (g): 0,4 g\n26.98 PLN brutto za kilogram\nOpis szczegółowy MARYNATA TAJSKA 240G TAO TAO keyboard_arrow_down\nMarynata tajska TaoTao – doskonała do wszystkich rodzajów mięs, w szczególności żeberek, karkówki i drobiu, polecana zarówno do mięs grillowanych, smażonych jak i pieczonych. Zalej mięso marynatą i pozostaw na godzinę. Balsamiczne zioła i przyprawy sprawią, że stanie się ono soczyste, miękkie i kruche.\nParametry produktu MARYNATA TAJSKA 240G TAO TAO keyboard_arrow_down\nPrzeznaczenie Marynata tajska taotao – doskonała do wszystkich rodzajów mięs, w szczególności żeberek, karkówki i drobiu, polecana zarówno do mięs grillowanych, smażonych jak i pieczonych. zalej mięso marynatą i pozostaw na godzinę. balsamiczne zioła i przyprawy sprawią, że stanie się ono soczyste, miękkie i kruche.\nSkładniki Cukier, woda, czosnek (12%), sos sojowy (nasiona soi, mąka pszenna, sól, woda), sól, olej sojowy, kolendra (2%), barwnik: karmel amoniakalny; czarny pieprz, skrobia, substancja konserwująca: benzoesan sodu; stabilizator: guma ksantanowa.\nZawartość netto 240 g\nWaga brutto 11,26 kg\nWymiar opakowania (SxWxG) 34,5 x 17 x 23,5 cm\nInne uwagi dotyczące przechowywania Przechowywać w suchym i nienasłonecznionym miejscu, w temperaturze 5-25°c. po otwarciu przechowywać w lodówce. spożyć w ciągu 30 dni.\nZawartość tłuszczów (ogólnie) w zadeklarowanej jednostce (g) 0,4 g\nZawartość węglowodanów (cukry) w zadeklarowanej jednostce (g) 54 g\nZawartość węglowodanów w zadeklarowanej jednostce (g) 59,1 g\nWartość energetyczna kcal (energia) w zadeklarowanej jednostce 246 kcal/100g\nOpinie i recenzje klientów o MARYNATA TAJSKA 240G TAO TAO


Minister Marlena Maląg o rodzinie i inwestycjach (wideo) - Niezależne Media\nBiuro posła Czesława Hoca było odpowiedzialne za wizytę w Kołobrzegu Marleny Maląg – minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Wczoraj, tj. 9 lipca, minister odwiedziła miejscowości w województwie zachodniopomorskim, w towarzystwie posłów i wicewojewody Marka Subocza. W ciągu swego przemówienia minister podsumowała ostatnie 5 lat, w którym podkreślała przede wszystkim inwestycje w rodzinę, dokonane przez rząd.\nJesteśmy zobowiązani do tego, by stworzyć taki system, aby podziękować naszym seniorom za ciężką pracę, wychowanie młodego pokolenia i za to, że pokazywaliście nam, jak przejść przez życie, nie raniąc drugiego człowieka – mówiła minister.\nMinister mówiła o programach prospołecznych, także o ustawie dotyczącej zmiany emerytur, tzw. rocznik 53. Wspomniała ponadto, że ponad 4 miliardy złotych trafiło do województwa zachodniopomorskiego na ratowanie miejsc pracy. Minister mówiła ponadto o rozwoju samorządów, przywracaniu posterunków policyjnych i inwestycji w Centrum Spraw Społecznych. Przypomniała również o przedłużeniu zasiłku opiekuńczego do lat 8. Więcej w materiale wideo.\n← Rady Osiedli proponują miejsca do grillowania\nPrawo i Sprawiedliwość podsumowuje działania na rzecz powiatu (wideo) →


Magiera o rozpadzie White House i relacjach z Laską - CGM.pl\nMagiera o rozpadzie White House i relacjach z Laską\nArtysta szykuje na ten rok album producencki.\nPo serii „Kodex” sygnowanej nazwą współtworzonego z Laską White House Records czas na pełnowymiarowy album producencki Magiery zatytułowany „FEAT.”. Krążek trafi do sprzedaży 17 września, póki co usłyszeliśmy dwa zapowiadające go single – „Naszyjnik” z udziałem Szczyla i Sariusa oraz „Politykę”, do której Magiera zaprosił Kukona i Malika Montanę. Tego drugiego utworu słuchają krakowscy policjanci, o czym Kukon przekonał się jeżdżąc ostatnio po mieście.\nOdpowiadając na pytania fanów na Instagramie Magiera przyznał, że nie wykorzystał w „Polityce” zwrotki, którą Kukon nagrał z myślą o tym utworze, ale użył innej, nagranej wcześniej.\n– Z Malikiem spotkałem się w Warszawie, a zwrotkę Kuby zdecydowałem się wybrać nie tę, którą nagrał do tego numeru tylko taką, którą miałem już w szufladzie (to miał być jego solowy kawałek na moją płytę) – komentuje kulisy prac nad utworem Magiera.\nPodczas Q&A nie mogło zabraknąć wątku rozpadu White House i obecnych relacji Magiery z L.A. Artysta studzi emocje wszystkich, którzy doszukują się konfliktu.\n– Moment, w którym Łukasz zdecydował się robić video, był dla mnie osobiście przełomowy. Miałem takie poczucie – i tak też było – że zaczynam totalnie nowy rozdział. Nie wiedziałem, jak podpisywać bity – początkowo podpisywałem je dalej jako White House, ale w końcu przyszedł moment, w którym odważyłem się je podpisać po prostu jako Magiera.\nJakby nie patrzeć, byłem debiutantem z dwudziestoletnim stażem 😉 Cieszę się, że mimo niepewności nie poddałem się.\nZ Laską jest pełna sztama – lubimy się i szanujemy! – zapewnił Magiera.\nkukon Magiera magiera feat. Malik Montana White House White House Records


Ci z Was, którzy czytają blog od jakiegoś roku, pewnie pamiętają moją pierwszą wizytę w Kamieńcu pod Kluczborkiem. Pojechałam tam zaintrygowana, bo o tej opuszczonej wsi w Polsce nie wiedział prawie nikt. Latem Kamieniec zapadł mi w pamięć na tyle, że myślałam o tym sielskim zakątku jeszcze wiele razy. Wróciłam tam z końcem zimy i dziś opowiem Wam jak to było z Kamieńcem i okolicznymi wioskami. Zacznę od tej, która pozostała, czyli od Szumiradu.\nSzumirad. Tu zaczyna się tajemnica.\nKamieniec dziś to niemal odnoga wsi Szumirad. Dlatego wpisując w wyszukiwarce „Kamieniec, opolskie” w sugestiach pojawia się nam tajemniczo brzmiąca propozycja: Szumirad jednostka wojskowa. Jednak nie jest to miejsce, które można zwiedzić, tym bardziej, że nawet mieszkańcy nie wiedzą co w tej niedostępnej bazie wojskowej, ukrytej w środku lasu się znajduje. Wyobraźnię pobudza fakt, że nad lasem i okolicznymi miejscowościami obowiązuje całkowity zakaz lotów, a jadąc do Kamieńca gubimy… zasięg.\nPóki co… o Szumiradzie może kiedyś napiszę. Tymczasem, wracam do historii Kamieńca.\nKamieniec- jak dojechać?\nDo Kamieńca najlepiej wjechać z Szumiradu, gdzie mijając stare, poniemieckie domy wjeżdżamy na leśną drogę i jedziemy prosto przez około 3 kilometry. Na skrzyżowaniu nadal kierujemy się prosto, bowiem w prawo położona jest tylko wieś Radomil, po której nie zostało praktycznie nic. Poza tym, od pół wieku tereny Radomilu zostały zajęte przez wojsko i obowiązuje formalny zakaz wchodzenia do tej miejscowości.\nKiedy z lasu wyłoni się kilka domów, możemy zacząć zwiedzanie.\nKamieniec- historia wsi\nMimo, że teraz Kamieniec kojarzy się raczej z gęstym rezerwatem, to w czasach jego świetności otoczony był przez pola i łąki. W okolicy do połowy lat 80-tych XX wieku niektóre pola były nadal uprawiane, dzisiaj zobaczymy tam tylko wysoki las iglasty. Ciężko było mi w to uwierzyć, dopóki wczesną wiosną nie zobaczyłam podmokłych, grząskich terenów otaczających wieś. Warto pamiętać, że te tereny przed wojną należały do Niemiec, dlatego do roku 1935 nazywano ją Kaminietz, od 1936 Steinbach. Po wojnie został po prostu Kamieniec. We wsi zlokalizowana była osada hutnictwa żelaza (od 1728 do1865) i powstał tam zakład hutniczy, a przemysł rozwijał się, bo Kamieniec miał dostęp do linii kolejowej Kluczbork-Fosowskie (obecnie nieaktywnej). Na Kamieńcu została wybudowana szkoła, był sklep i karczma. Kiedy w rejonie Katowic odkryto pokłady węgla i rudy, Kamieniec mimo świetnych połączeń i rokowań zaczął wymierać.\nSprawdź również: Łuk Mużakowa, czyli kolorowe jeziorka w lubuskim\nW 1905 r. we wsi mieszkało 159 osób, przed II wojną światową jedna rodzina. W roku 2007 na Kamieńcu na stałe mieszkało tylko 7 osób. Dziś, choć niektóre domy wyglądają na zadbane raczej używa się ich jako wakacyjnych. Warto wspomnieć, że elementy historii Kamieńca znajdziemy w Muzeum Wsi Opolskiej (najstarsza chata drewniana).\n#willage #skansen #oldarchitecture #lovenature💚 #greenenergy #opole #muzeumwsiopolskiej\nA post shared by K.Z.P (@faj_ka) on Apr 29, 2018 at 8:18am PDT\nWoda, która uzdrawia\nKamieniec ma swój przysiółek, Chałupy. Leży pomiędzy Chudobą, a Radawiem. I tam zaczyna się historia źródełka z wodą, która… uzdrawia oczy. Od co najmniej kilkudziesięciu lat ludzie przyjeżdżają do cudownego źródełka położonego w sercu lasu, aby skorzystać z jego leczniczej mocy. Ci, którym pomogła zostawiają po sobie święte obrazki i trochę ich tam jest, choć z doświadczenia wiem, że trafić tam niełatwo.\nCzy woda faktycznie uzdrawia? Osób, którym woda pomogła jest całe mnóstwo. Np. Pewien leśniczy przyjeżdżał tu po wodę, którą przemywał sobie oczy i do końca życia nie nosił okularów.\nRezerwat przyrody Kamieniec, czyli o tym co mi w duszy gra\nKiedy pierwszy raz odwiedziłam Kamieniec był lipiec. Zielona aura leśnego rezerwatu podbiła moje serce. Chociaż przez to, że praktycznie wszystko było zarośnięte nie mogłam zobaczyć części domów, a tory kolejowe były osłonięte krzakami, to w oczy rzuciła się niezwykła roślinność, ilość kwiatów w środku lasu i… motyli. Kamieniec leży nad rzeką Dobrą i przy odrobinie szczęścia zobaczymy tam m.in. bociana czarnego. Urzędują też tam bobry, choć wiem jak ciężko je zobaczyć- wiele godzin spędziłam na bobrowisku i do tej pory mi się nie udało. Jednak najpiękniejsze w rezerwacie są wcześniej wspomniane elementy florystyczne, znawcy wymieniają m.in. nerecznicę grzebieniastą, widłaka jałowcowatego, modrzewnicę zwyczajną, tojeść bukietową, żurawinę błotną czy przygiełkę białą. Tak z formalności: Rezerwat leży na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu „Lasy Stobrawsko-Turawskie” oraz projektowanego Obszaru Natura 2000 „Dolina Budkowiczanki”.\nKiedy ostatnio byliście w lesie? 🌲🌳🌲 Myślałam, że na Opolszczyźnie nic mnie już nie zaskoczy. A jednak, Rezerwat Kamieniec podbił moje serce❤ niezwykłą atmosferą, polaną kwiatów w środku lasu i ogromną ilością motyli.🦋 Na pewno tam wrócę! **** Więcej znajdziecie we wpisie w ramach konkursu #MistrzostwaBlogerow, który opublikuję w przyszłym tygodniu📰 nie mogę się doczekać🎈🌞 **** #polska #lato #pięknie #piątek #polskakobieta #blogpodrozniczy #wakacje #motyle #lipiec #polskajestpiekna #uwielbiam #opole #lipiec #opolskie #visitPoland\nA post shared by W poszukiwaniu końca świata (@ewelina.gac) on Jul 27, 2018 at 8:35am PDT\nNa koniec opowiem Wam więcej o klimacie tego niezwykłego miejsca. Latem czułam się tam niczym w bajce, słuchając szumu liści, śpiewu ptaków i tonąc w zieleni lasu. Jednak, kiedy wróciłam tam z początkiem marca tamtejsza atmosfera zrobiła się na tyle tajemnicza, że w pewnych momentach zdawało się wyczuwać dawne historie mieszkających tam ludzi. Jakby las miał… oczy. A opuszczone domy były zamieszkane przez dawne duchy.\nMimo, że w lasach i parkach spędzam sporo czasu, to niewiele jest takich, które tak bardzo zapadły mi w pamięć. Z nieznanych mi powodów ciągnie mnie do Kamieńca, dlatego pewne jest jedno: będę tam jeszcze wracać.\nCiekawa jestem ilu z Was było w Kamieńcu. A może macie swoje miejsca, które warto odkryć? Chętnie dopiszę coś na swoją listę 😊\nWięcej miejsc znajdziesz na blogu, w kategorii Opolskie\nOlka 14 marca, 2019 At 2:34 pm\nW tej konkretnej, opuszczonej wsi nigdy nie byłam. Ale z racji tego, że mieszkam obok Puszczy Kampinoskiej, to często odwiedzam opuszczone wsie znajdujące się na jej terenie. A jest ich naprawdę całkiem sporo.\nEwelina Gac 15 marca, 2019 At 11:18 am\nTam jeszcze nie byłam- jak zwykle jak u mniej jesteś dowiem się czegoś nowego. Pozdrowienia!\nKamil 16 maja, 2021 At 10:42 am\nCzy ten Kamieniec na pewno był opuszczony, gdy tam pojechałaś? Wczoraj tam byłem i kilka domów jest zamieszkanych. Są tam natomiast trzy grożące zawaleniem ruiny (dokładnie te, które umieściłaś na zdjęciach).\nEwelina Gac 17 maja, 2021 At 11:22 am\nNa pewno w Kamieńcu nikt nie mieszkał na stałe- czy coś się zmieniło, nie wiem.\nIrena-Hooltayewpodrozy 14 marca, 2019 At 2:23 pm\nOch,jak ja lubię takie zapomniane miejsca.\nWiele lat mieszkałam w woj.opolskim,a tam nie byłam. W wielu miejscach nie byłam, a opolszczyzna jest piękna. Wcale się nie dziwię,że Cię ciągnie do kamieńca!\nMam nadzieję, że jak kiedyś wrócisz na Opolszczyznę to wpadniesz do Kamieńca! Pozdrowienia Irenko!\nIrena-Hooltayewpodrozy 18 marca, 2019 At 11:14 am\nDzięki Ewelinko, czasami bywam na opolszczyźnie.\nNo to Fru! 14 marca, 2019 At 9:58 pm\nKamieniec Kamieńcem, a mnie ten Szumirad zainteresował. Miejsca gdzie zasięg nie sięga muszą mieć w sobie totalną magię!\nEwelina Gac 15 marca, 2019 At 11:20 am\nMają, naprawdę. Można odciąć się od wszystkiego i być po prostu sam na sam ze swoimi myślami. Polecam 🙂\ngrafy w podróży 15 marca, 2019 At 3:31 pm\nŚwietne miejsce, aż się chce pojechać. Stara osada przegrywająca pojedynek z dziką przyrodą. Historia pobudza wyobraźnię, to oczywiście turystyka nie dla każdego, ale Grafy biorą to miejsce w ciemno.\nEwelina Gac 18 marca, 2019 At 10:56 am\nBardzo się cieszę! To prawda, historia pobudza wyobraźnię i wiem, że Wam się tam spodoba 🙂\nSławka 18 marca, 2019 At 11:00 am\nIdealne miejsce na wyciszenie 🙂 Fajnie, że pisze się dzisiaj o takich miejscach. W czasach kiedy blichtr i bylejakość wiodą prym, artykuły jak Twój są na wagę złota.\nDziękuję pięknie! Bardzo mi miło:-) pozdrowienia\nMonika | Podróżowisko.pl 19 marca, 2019 At 6:28 am\nCoraz bardziej ciągną mnie takie opuszczone i zapomniane miejsca. Dzięki za podpowiedź i wyczerpujący opis – Kamieniec koniecznie będę musiała odwiedzić!\nEwelina Gac 30 czerwca, 2019 At 9:29 am\nMnie podobnie! Jak trafisz na coś podobnego, daj znać!\nMirek 27 czerwca, 2019 At 12:59 pm\nWitam ☺ Często odwiedzam Kamieniec! W tym roku już chyba z 5 razy! Przyciągają mnie tam przede wszystkim ważki z torfowiska i rzeki oraz motyle ☺ Przede wszystkim te które można latem spotkać na poletku rudbekii przy wyjeździe z Kamieńca w kierunku Radawia ☺\nHelmut 27 czerwca, 2019 At 6:33 pm\nZnam Kamieniec bo stamtąd pochodzę. Jeśli lubisz spokój i dziką przyrodę to tam to z pewnością znajdziesz 😉 Kamienszczanin\nEwelina Gac 7 lipca, 2019 At 2:33 pm\nCieszę się, że nie tylko moje serce skradł Kamieniec! 🙂\nJulia 27 czerwca, 2019 At 8:18 pm\nByłam. Polecam. Magia.\nJuż trochę ponad 10 lat temu odwiedziłam to miejsce 😍\nAż chce się tam wrócić.\nMam jak najbardziej podobnie! 🙂\nEma 27 czerwca, 2019 At 11:10 pm\nMieszkam w przysiółku Sobisz 🙂 z 3 km od Kamieńca, po drodze znajdują się jeszcze dwa takie przysiółki. Każde z nich posiada w sobie magię 🙂 Pozdrawiam.\nKris_23 28 czerwca, 2019 At 10:01 pm\nCzy w Pani miejscowości istnieje może jeszcze nazwisko „Sadzik”? Tak nazywała się moja Praprababcia, pochodząca właśnie stamtąd…\nKris_23 28 czerwca, 2019 At 9:47 pm\nKaminietz to “gniazdo” moich Przodków. W 1821 roku urodził się tu mój Prapradziadek – Stanik Szyga (Syga) i ożenił się z Rosalią Domin.\nA Szygi siedzieli tam już dobre 100 lat…\nAle wtedy to nie była “Opolszczyzna” ani domy nie były niemieckie. To był zawsze i będzie Górny Śląsk. A domy były śląskie.\nTo Górny Śląsk. Nieważne czy pod administracją austriacką, niemiecką czy polską obecnie. Górny Śląsk to Ziemia nie polska, nie niemiecka, tylko śląska.\nI taką niech pozostanie…\nPozdrawiam serdecznie z Siemianowic Śląskich\nEwelina Gac 7 lipca, 2019 At 2:34 pm\nMam nadzieję, że któregoś dnia powstanie zbiór historii z tego miejsca. Cudowne jest to, że tak dobrze znasz swoją rodzinną historię.\nLUCYNA 1 lipca, 2019 At 7:38 pm\nKiedyś często tam jeździłam.\nCludi 6 lipca, 2019 At 5:36 pm\nPolecam jeszcze wioskę Anachów oraz pod Popielowem 😉\nEwelina Gac 6 lipca, 2019 At 5:48 pm\nJaką wioskę pod Popielowem? 🙂\nszuw_arek 7 września, 2019 At 1:45 pm\nPolecam opuszczoną po wojnie wieś Nowoszów na Dolnym Śląsku niedaleko Kliczkowa. Jeszcze głebiej w lesie, dostęp tylko pieszo lub rowerem, z domów tylko fundamenty niestety ale całość robi wrażenie\nEwelina Gac 8 września, 2019 At 2:50 pm\nDziękuję bardzo! jak będę w okolicy na pewno odwiedzę. Dziś byłam w opuszczonej wsi niedaleko Lewina Brzeskiego, właśnie szukam coś więcej o jej historii. 🙂\nzioło 15 kwietnia, 2020 At 8:08 am\nCiekawe miejsce……bogata historia ale miło można spędzić tam czas oczywiście jak ktoś lubi z dala od cywilizacji.\nEwelina Gac 15 kwietnia, 2020 At 9:03 am\nTo prawda 🙂 piękne miejsce, zwłaszcza, kiedy zbliża się lato.\nAniaW. 14 maja, 2020 At 8:32 pm\nDziękuję za ten reportaż,\nstary dom w Kamieńcu (na zdjęciu) to domek, w którym urodził się i wychował mój dziadek Franciszek Czorniczek.\nPani reportaż przywołał wiele wspaniałych wspomnień mojemu ojcu, za co bardzo dziękuję 🙂\nKoniecznie muszę się tam wybrać.\nEwelina Gac 15 maja, 2020 At 5:56 pm\nDziękuję bardzo za komentarz. Mam nadzieję, że i Pani poczuje klimat Kamieńca- moim zdaniem najpiękniejszy jest latem 🙂 życzę udanej wycieczki.\nŁukasz 26 czerwca, 2020 At 6:33 am\nBywałem w tych okolicach na wczasach. Okolica bardzo się zmieniła przez lata.\nMariola 16 sierpnia, 2020 At 8:47 pm\nEwelinko bez Twoich wskazówek dziś bym tam nie dojechała !;) Miejsce ma w sobie tak tajemniczą aurę. Te bagna ,!;) Olusia też była zachwycona !;) A tak do tego źródełka było jeszcze daleko ? Pozdrawiam serdecznie!;) Iii wiedz że zanim jeżdżę gdzieś na wycieczkę, szukamy pomysłu na Twoim blogu 😉\nEwelina Gac 19 sierpnia, 2020 At 8:27 am\nBardzo się cieszę!! Do tego źródełka moim zdaniem dość ciężko dojść i łatwo się zgubić, tak mi się wydaje, bo kilka osób tak mi mówiło. Cieszę się, że Ci się podobało, w tym terminie chyba kwitną te żółte kwiaty, co tylko dodaje Kamieńcowi uroku 😀\nPS niedługo dodam nowe miejscówki, mam nadzieję, że Wam się spodoba.\nAdelheid 23 września, 2021 At 8:23 pm\nChetnie nawiaze. Kontakt z kims ktöry tam tez kiedys mieszkal\nSpedzilam tam mile chwilke. Cale wakacje


górowianka: maja 2020\nAutor: Górowianka Anna Sikorska o 13:09 1 komentarz:\nŻycie społeczne pełne jest niejasności, masek, podwójnych ról, zakrytych kart, które nie pozwalają nam na jasną ocenę sytuacji. Bez pełnej wiedzy jesteśmy jak ślepcy błądzący w ciemnościach, ulegamy złudzeniom podsuwanym przez znajomych i sami tworzymy fałszywe tropy. Na tym właśnie polega odwieczna rola świata jako teatru. Ludzie tu wchodzą, wychodzą. Aktorzy się zmieniają, grają różne role, zakładają inne maski, wychodzą naprzeciw wymaganiom sceny, są elastyczni jak chińscy akrobaci i od tego się nie uwolnimy, bo życie to teatr, któremu trzeba stawić czoło. Jednak w tym graniu jest pewna granica: nie wolno krzywdzić innych. I właśnie tym różni się wolne społeczeństwo od zniewolonego: odgrywanie ról nie jest podszyte systemowo zaplanowaną krzywdą. Totalitaryzm niesie nasilenie gry społecznej, dbanie o pozory zachowań. Gra w układzie politycznym nigdy nie może być jawna. Musi być podszyta niepewnością, strachem i sposobem na realizowanie własnych celów, których – być może – bez wsparcia władzy, której pomagamy nie bylibyśmy w stanie osiągnąć. Wpadamy jednak w pułapkę, w której jesteśmy nie tylko śledzącym drapieżnikiem, ale i ofiarą śledzenia. Nitki powiązań pięknie wyłaniają się w IPN-ie, w czasie studiowania teczek towarzyszy.\n„Ukryte myśli” Romana Cieplińskiego to powieść zabierająca nas do współczesnej Polski, w której w różnych układach nadal działają dawni działacze komunistyczni. Tym razem jednak w maskach zagorzałych opozycjonistów, obrońców demokracji, ofiar pokrzywdzonych przez wcześniejszy system. Niejawność dała im możliwość płynnego przeniesienia swoich wpływów do nowego ustroju. Dawne znajomości znają, powiązania rozwijają się, a każdy z towarzyszy gra zgorszenie, że ktoś z ich środowisku mógł donosić. Patriotyzm przelewa się. Staje się poczuciem obowiązku na pokaz, aby odpędzić od siebie podejrzenie o kolaboracje z komunistami. Lustracja sprawia, że coraz więcej materiałów staje się jawnych, coraz łatwiej można dotrzeć do wiedzy. I z tego korzysta pierwszoosobowy narrator rozliczający się ze swojej przyjaźni z Albertem Cyremkiem. Powolne studiowanie akt jest tu niczym proustowska magdalenka prowadząca od wspomnienia do wspomnienia. Podążamy za bohaterem i razem z nim wchodzimy w coraz dziwniejszy labirynt zależności. Każde wspomnienie przybliża pierwszoosobowego narratora do przerażających odkryć, które uwypuklić mają powracające w tle dwa znaczące obrazy: „Pokusy świętego Antoniego” Salvadora Dalego i „Ogród rozkoszy ziemskich” Hieronima Boscha. Obie prace łączy surrealistyczne zobrazowanie ludzkich słabości, tego, co motywuje ludzi do czynienia występków. Dziwne i zademonstrowane postacie na reprodukcjach zdobią ściany TW „Emanuela”. To od nich wychodzi nasz bohater, który próbuje się odnaleźć w świecie, w którym każdy w jakimś stopniu powiązany jest z dawnym ustrojem. Zagubiony, zdezorientowany, bo nieznający wcześniejszych zależności, wolny od wpływów minionej władzy w obliczu nici powiązań coraz lepiej rozumie bierność swoich znajomych ze studiów, a później pracy. Kolejne sprawy przynoszą rozjaśnienie, ale czy mogą dać zrozumienie?\nPowieść Cieplińskiego to rozrachunek z otoczeniem, w którym ciągle wiele spraw nie wyjaśniono, nie można poznać prawdy o współpracownikach, dlatego żyjemy w świecie złudzeń. Wchodzimy w świat zła rozmyślnego, czynionego w dbaniu o interes własny pod przykrywką dbania o „dobro ludu”. Napotykamy ludzi, którzy w swojej przebiegłości płyną z nurtem wydarzeń dostosowując do nich swoją rolę i zmieniając maski. Z tej perspektywy transformacja traci na znaczeniu. Odkrywamy jak bardzo rozbudowane były struktury, jak sprytnie działali agenci, w jaki sposób dobierano osoby mające tworzyć raporty. Wchodzimy do świata dobrze zbudowanego, a jednocześnie będącego w dziwnym rozkładzie. Kontrastuje z tym doświadczenie Zachodu, w którym wykluczenie społeczne ma zupełnie inny wymiar: jest w nim pewnego rodzaju poczucie wolności, przekonanie o braku zobowiązań, ale jednocześnie ludzie nadal stosują wobec siebie przemoc. Zderzenie tych dwóch światów sprawia, że „Ukryte myśli” jest nie tylko historią o zależnościach w społeczeństwie komunistycznym, ale i o ludzkiej naturze, dążeniu jednostek do realizowania własnych celów. Roman Ciepliński obnaża tu człowieka i poddaje wiwisekcji. Patrzymy na funkcjonowanie jednostek w totalitaryzmie i w wolnym kraju. Dostrzegamy, że brak rozliczeń nie przynosi żadnych zmian. Nadal mamy tych samych aktorów, ale w innych maskach i odmiennych rolach.\n„Odkryłem przerażającą rzecz, być może dotyczącą wszelkiej władzy, a zwłaszcza totalitaryzmu: władza mogła dowolną bzdurę uznać za dogmat, świętość i prawdę objawioną, a nawet oficjalną doktrynę państwa i karać tych, którzy tę jawną niedorzeczność próbowaliby podważyć. Jeśli władza zadeklaruje, że białe jest czarne, biada temu, kto spróbuje zaprzeczyć”.\n„Kiedy normą staje się geniusz, geniusz traci na wartości, jak zaatakowana przez spekulantów waluta”.\n„W Polsce za komuny zawsze wszystko się psuło. To był kraj popsutych rzeczy. Wszystko się rozpadało, nawet nowe przedmioty miały w sobie zalążek rozpadu”.\n„Jeżeli ktoś zaczyna się zmieniać, a to z powodu choroby, upływającego czasu, nałogów czy też z powodu zgryzoty lub – co rzadziej – szczęścia, to zazwyczaj dzieje się to stopniowo: powoli chodnie, starzeje się, tyje, szarzeje lub przeciwnie: nabiera kolorów, pięknieje, a niekiedy – jak się złudnie zdaje obserwatorom – młodnieje. Zdarza się oczywiście, że, kiedy człowieka atakuje śmiertelna choroba, zmiany następują błyskawicznie, czasem i w ciągu zaledwie tygodni, a śmierć pojawia się tak szybko, że ludzie nawet nie zdążą tej przemiany zarejestrować, przez co później wydaje im się, że ‘wyglądał dobrze, nie chorował i nagle umarł’”.\n„W świecie zwierząt, roślin i minerałów apokalipsa trwa nieustannie. Wszystko ulega przemianie. Katastrofa wpisana jest w każdy byt. (…) Tę katastrofę człowiek przerabia na swoja modłę, czyni z niej wartość, nazywając ją rozwojem. Katastrofa wpisana w byt jest czynnikiem rozwoju. Bez apokalipsy kolejnych pokoleń nie byłoby tego, co nazywamy – nowoczesnością. A życie i dzieje narodów i społeczeństw nie miałyby sensu. Widmo rozkładu, czyli ruchu wstecz, powoduje pragnienie wzbudzenia ruchu w stronę przeciwną”.\n„Polityka podobnie jak kłamstwo zawsze wyprzedza świadomość tak zwanych normalnych ludzi. Zawsze jest krok dalej. Dopóki nie zostanie obnażona. Dopóki król jest ubrany… iluzja działa. Gdy szaty opadną, widzimy wówczas całą prawdę, ale bywa, że jest już za późno. Jeszcze długo po rewolucji, która rewolucją nie była (ale to dotarło do pewnej części społeczeństwa dopiero później), nazwanej dla zmydlenia oczu transformacją, rządzili ci sami ludzie, co przed ‘wielkimi zmianami’. Polityka zawsze jest o krok dalej, dopiero później, zazwyczaj od historyków, dowiadujemy się ‘jak było naprawdę’ i dostrzegamy też przedziwną bierność ludzi. Ale czy pasywność ta jest naprawdę ‘prawdziwa’? Nie, to tylko efekt ‘bycia krok w tyle’, braku wiedzy. Podobnie jest zresztą z każdą historią: dopóki się ona dzieje na naszych oczach, wydaje się taka, a nie inna. Kiedy jednak mija parę lat, widzimy ją -w kontekście późniejszych i wcześniejszych zdarzeń – niekiedy zupełnie inaczej niż w z tamtej ‘żabiej perspektywy’”.\n„Kiedy zdałem sobie sprawę, że będę dla historyka jak okaz jakiegoś dziejowego insekta, zacząłem myśleć nad zmianą perspektywy. Świadomość, że to co robię, traci wartość chwilę po skonsumowaniu przez czytelnika jest frustrująca. Zacząłem więc pisać – wzorem klasyków – dziennik. Ku przerażeniu historyków zdecydowałem się więc pisać – historię świata i okolic z perspektywy konkretnego człowieka, o imieniu, nazwisku, dacie urodzenia z konkretnym adresem”.\n„Kto by pomyślał, że to Platon, idealista, stworzył model państwa totalitarnego, niemal wzór państwa sowieckiego, w którym nie było miejsca dla poetów. Paradoks jednak polega na tym, z czego bolszewicy sprawy sobie nie zdawali, że miejsce poety jest właśnie tam, gdzie go nie chcą. Prawdziwa poezja rzadko rodzi się tam, gdzie poetów zapraszają, rozpieszczają i słono wynagradzają. Tłuste koty nie piszą wierszy”.\n„Cierpieć z własnego wyboru to szczęście, zwłaszcza dla masochisty, ale cierpieć wbrew własnej woli to dopiero źródło prawdziwego bólu. Czy cierpi więc naprawdę ten, który wybiera cierpienie?”\n„Wybujałe ambicje prawie zawsze są żałosne i chyba zawsze są owocem ‘choroby autoimmunologicznej wyobraźni’”.\n„Człowiek, który chce tworzyć z pozycji kolan, może po prostu nie jest jeszcze artystą, a może i nie będzie nim nigdy”.\n„Dopóki człowiek odróżnię dobro od zła i czyni to w sposób umiarkowany, jest zdrowy”.\n„Cienka jest granica między tym, kto ma władzę a tym, kto jest tej władzy przedmiotem. Okazuje się bowiem, że role mogą się szybko odwrócić, a wtedy ofiary stają się wyjątkowo łatwo katami”.\n„Zło czynione bez wiedzy, dla samego zła sensu nie ma. Wpisuje się ono tylko w naturalne procesy destrukcji, erozji, i utleniania materii, nie rodzi natomiast wielostopniowych konsekwencji w sferze ducha, nie działa jak zasada domina, lecz zdycha śmiercią naturalną, odchodzi do historii jako jednorazowy fenomen podobnie jak trzęsienie ziemi w Lizbonie czy tsunami na wyspie Puket”.\nAutor: Górowianka Anna Sikorska o 11:38 Brak komentarzy:\nNiby na każdego z nas łożono jakieś tam środki na wychowanie i edukację i z tego powodu niby każdy powinien rozumieć zasady działania wspólnot, w których silniejsi mają większy wkład, a słabsi nie uchylają się przed jakimkolwiek wkładem. Niby wiemy, że są narzędzia zachęcania i przymuszania do pracy na rzecz społeczności i w domach jakoś to jesteśmy w stanie pojąć, ale kiedy zasady wspólnoty rozciągają się na społeczeństwo to nagle udajemy oburzonych tym, że jesteśmy wspólnotą i nagle nie podoba nam się to, że jedni mają większy wkład, a inni mniejszy.\nJest taki prostu sposób, aby nie wychować dziecko na egoistycznego prawicowca (uwaga: prawicowość nie ma nic wspólnego z religijnością tylko z podejściem do pieniędzy i rozwiązań społecznych):\n1) Zagoń dziecko do obowiązków domowych (pranie, sprzątanie, zakupy).\n2) Umów się, że za każdą pracę będziesz płacić, ale mało. Wytłumacz, że jest młody i na pewno nie ma dużych potrzeb, a budżet domowy potrzebuje jego wyrozumiałości.\n3) Pobieraj opłaty za korzystanie z pokoju, kuchni, toalety (po prostu traktuj jak lokatora, bo przecież wspólnota nie istnieje i jest zła).\n4) Przerzuć ne dziecko obowiązek kupowania sobie wszystkiego, co potrzebuje (ubrań, jedzenia, podręczników).\n5) Jeśli uważa, że rodzic powinien go utrzymywać to objaśni mu, że to lewackie myślenie.\n6) Jeśli dziecku brakuje pieniędzy na potrzebne rzeczy zaproponuj mu lichwiarski kredyt i wyjaśnij, że jak będzie więcej i ciężej pracował to uda mu się odnieść sukces.\n7) Kiedy dziecko więcej pracuje po prostu obniż mu wypłatę objaśniając, że nie ma takiego zapotrzebowania na jego usługi, więc ceny spadają.\n8) Powtarzaj te czynności, aż zrozumie dlaczego wspólnota jest ważna i trzeba uczestniczyć w kosztach tworzenia jej.\nAutor: Górowianka Anna Sikorska o 18:16 Brak komentarzy:\nMarta Guzowska "Detektywi z Tajemniczej 5" il. Agata Raczyńska\nCzęsto wydaje się nam, że młode pokolenie żyje tylko i wyłącznie w świecie technologii i ostatnią rzeczą, która mogłaby je zainteresować to historia, muzea, wykopaliska i inne tego typu miejsca. Marta Guzowska udowadnia nam, że dzieci da się zainteresować naszym dziedzictwem kulturowym, zachęcić do poznawania przeszłości, a do tego do wchodzenia w obszar metod badania naukowego. Wystarczy po prostu zabierać swoje pociechy w miejsca, w których mogą poznać wycinek naszej historii i samemu wykazywać zainteresowanie związanymi z nimi ciekawostkami oraz wspólnie czytać książki przemycające wiedzę na ten temat. Właśnie takie podejście króluje wśród rodziców z „Detektywów z Tajemniczej 5”. Jej młodzi bohaterzy są ciekawi świata i rządni rozwiązania kolejnych zagadek. Akcja całej serii książek „Detektywi z Tajemniczej 5” toczy się wokół kradzieży ważnych, zabytkowych przedmiotów. W pierwszym tomie mogliśmy prześledzić, w jaki sposób młodzi detektywi poradzą sobie ze sprawą zaginięcia broszki. Przy okazji dzieci dowiedziały się wielu ciekawostek. Drugi tom natomiast zabrał nas w mroczne klimaty, a wszystko dzięki wakacjom u wujka Janka prowadzącego z kolegą z pracy i dwiema studentkami wykopaliska archeologiczne. Nie są to jednak zwykłe badania terenowe, dzięki którym wyłania się z ziemi skorupki naczyń, ale prace tuż przy cmentarzu, a do tego dotyczą niezwykłego grobu, ponieważ badaczom udało się odkryć pochówek wampiryczny. Wokół niego oczywiście dzieje się wiele pozornie niezwykłych rzeczy, ale dzieci potrafią wyjaśnić wszystko logicznie. Tak jest też w trzecim tomie pt. „Zagadka królowej myszy”, w którym dowiemy się wiele ciekawostek na temat malarstwa Olgi Boznańskiej oraz poznamy realia, w których żyła. W „Zagadce zbuntowanego robota” odwiedzamy Centrum Nauki Kopernik, gdzie mają zobaczyć adaptację „Bajek robotów”, ale okazuje się, że jeden z aktorów znika. W piątym tomie odwiedzamy dom Chopina.\n„Zagadka ducha Chopina” rozpoczyna wycieczka do Żelaznej Woli, gdzie urodził się kompozytor. W czasie jazdy samochodem dzieciaki się przekomarzają, kiedy już starsze z nich oddychają z ulgą, że dojechali na miejsce i nie będą musiały znosić sprzeczek młodszych okazuje się, że zwiedzania nie będzie, ponieważ właśnie zginął bardzo cenny eksponat i trwają poszukiwania, dlatego muzeum jest zamknięte. Ance, Piotrkowi i Jadze udaje się przekonać, żeby zostali wpuszczeni chociaż do przedsionka, gdzie będą mogli napić się wody i schronić przed upałem. Kiedy dostają przysłowiowy palec łapią za rękę, czyli zaczynają prowadzić własne śledztwo. Chodzą od pracownika do pracownika muzeum i wypytują o ich poranne zajęcia. Jeden z czterech podejrzanych kłamie. Który? Nie będzie to takie łatwe do rozwiązania zwłaszcza, że każdy troszkę rozmija się z prawdą. Kto miał interes w zabraniu eksponatu? Gdzie go ukrył? Tego musicie dowiedzieć się sami czytając piąty tom „Detektywów z Tajemniczej 5”.\nPo raz kolejny nie zawiodłam się na książce Marty Guzowskiej, która bardzo umiejętnie stworzyła ciekawą intrygę z interesującymi i sympatycznymi bohaterami. Szczególnie udały jej się portrety dzieci, pokazanie konfliktu wynikającego z różnicy wieku. Mamy tu starszego brata, który niechętnie włącza siostrę do śledztwa i przebojową, upartą oraz stanowczą i pomysłową młodszą siostrę, którą nie łatwo zbyć. Pojawiają się też rozrabiający kuzynowie oraz koleżanka Ania, która dostrzega ciekawe spostrzeżenia siostry Piotrka. Do tego pisarka w interesujący sposób pokazuje kolejne kroki prowadzenia śledztwa z pokazaniem drogi, jaką bohaterzy odkryli prawdę, zachęca do samodzielnego myślenia i znalezienia odpowiedzi. W tym celu poszczególne etapy śledztwa podsumowano pytaniami, na które młodzi czytelnicy muszą spróbować znaleźć odpowiedzi, a przy okazji uczą się metody dedukcyjnej. Sporo tu fachowego słownictwa wyjaśnionego w prosty sposób. Wszystko brzmi bardzo poważnie, ale mogę Was śmiało zapewnić, że książkę czyta się bardzo szybko, a przemycane w niej wiadomości pochłania jak bajkę o żelaznym smoku czy opowieści o najnowszych technologiach i ich możliwościach.\nKsiążki z serii „Detektywi z Tajemniczej 5” to świetne lektury ćwiczące wiele umiejętności oraz przemycające sporą dawkę wiedzy i wzbogacające słownictwo. Każdy tom skupia się wokół innych ciekawostek historycznych. W pierwszym mogliśmy dowiedzieć się wielu informacji o kamei, a w drugim sporo wiadomości o wampirach, a w trzecim o malarstwie. W czwartym było sporo ciekawostek o robotach, a w piątym o dbaniu o eksponaty.\nAutor: Górowianka Anna Sikorska o 07:19 Brak komentarzy:


Luis Fonsi – Musiclife.pl – z muzyką przez całe życie!\nPublished on : Lis 30, 2017 Lis 30, 2017 Published by : Rokurō\nVevo, największa platforma muzyczna, oferująca teledyski i rozrywkę najwyższej jakości, notująca ponad 25 miliardów wyświetleń w miesiącu, opublikowała dane za rok 2017, ujawniając listę najpopularniejszych teledysków i artystów roku. Najczęściej oglądanym teledyskiem na świecie, a także w Polsce, zostaje oficjalnie ‘Despacito’ Luisa Fonsi i Daddy Yankee. Klip został wydany w […]\nTagged in : Katy Perry Luis Fonsi NEWS shakira Shawn Mendes Taylor Swift\nPublished on : Lis 17, 2017 Lis 17, 2017 Published by : Rokurō\nW sieci zadebiutował właśnie wspólny singiel od autora hitu „Despacito” Luis Fonsi, w którym gościnnie pojawia się Demi Lovato! Utwór „Échame La Culpa” zadebiutował w sieci od razu z teledyskiem!\nTagged in : Demi Lovato Luis Fonsi NEWS\nPublished on : Lis 15, 2017 Published by : Rokurō\nNajpierw pojawiły się plotki o domniemanym duecie Demi Lovato i autora hitu „Despacito” – Luisa Fonsi. Teraz wiemy już, że ich wspólny utwór zadebiutuje już w najbliższy piątek, 17 listopada! Piosenka nosi tytuł „Echame La Culpa„, a jej premierę potwierdziły ciężarówki reklamowe, sami sprawdźcie 😉\nTaylor Swift za sprawą swojego powrotu z singlem „Look What You Made Me Do” nieźle namieszała w muzycznym świecie. Pobiła nie jeden rekord oglądalności i nie tylko. Niestety, najnowsze statystyki nie są już tak dobre dla Swift. Przez długi czas artystka prowadziła również pod względem wyświetleń podczas doby, a jej […]\nJustin Bieber śpiewa po hiszpańsku! Posłuchajcie remixu „Despacito” już teraz!\nLuis Fonsi postanowił zaskoczyć dzisiaj swoich fanów publikując remiks singla „Despacito” z udziałem Justina Biebera! W piosence Bieber po raz pierwszy śpiewa po hiszpańsku! Posłuchajcie już teraz:\nTagged in : Justin Bieber Luis Fonsi NEWS\nCategorized in : Newsy Nowy singiel Posłuchaj Remix


OGRANICZAĆ, CENZUROWAĆ, ZAKAZYWAĆ czyli "Oni" - Teatr Polski im. w Warszawie | Kulturalny Cham\nOGRANICZAĆ, CENZUROWAĆ, ZAKAZYWAĆ czyli „Oni” – Teatr Polski im. w Warszawie\nTwórczość literacka, zarówno powieści jak i dramaty, Stanisława Ignacego Witkiewicza, stawały się i stają niesłychanie aktualnymi oraz metaforycznymi narracjami dla czasów pisanych ograniczeniami w czasach reżimu demokratycznego czy też autorytarnego. W okresie Polski Ludowej najbardziej ciekawym wydaje się przykład spektaklu, który nie doszedł do skutku. W latach osiemdziesiątych XX wieku w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu przygotowywano Nienasycenie w reżyserii Wiesława Saniewskiego. Jednak po pierwszej próbie generalnej cenzura wstrzymała dalsze prace nad przedstawieniem argumentując, że może ono wywołać zachowania i odczucia zmierzające do dyskredytacji ustroju PRL. Jednym z argumentów była postać generała, w pierwowzorze wzorowana na Józefie Piłsudskim, a odczytana przez nadzorujących jako Wojciech Jaruzelski. Takież to były czasy roku 1984. Dzisiejsza sztuka nie posada nadzoru instytucjonalnego, ale co chwilę pojawiają się nowiny o próbach ograniczania i hamowania wolności twórczej. A to donos na twórców, że niweczą wartości napiszą dziennikarze, a to lokalni politycy poszukują nieprawidłowości i również władza centralna nie pozostaje obojętna. Nasz polska codzienność. Coraz częściej można zauważyć, że politycy stają się – w ich przekonaniu – najlepszymi recenzentami, dyrektorami i artystami. I nie jest to wesoła konstatacja.\nW Teatrze Polskim w Warszawie Piotr Ratajczak we współpracy z dramaturżką Joanną Kowalską przygotował premierę Onych. I owa inscenizacja perfekcyjnie koresponduje z naszą rzeczywistością. Wbrew powierzchownej opowieści, która dotyczy rewolucji mechanizacji reprezentowanej przez nowy tajny rząd dążący do unicestwienia wszystkiego co człowiecze i ludzkie, to podskórnie jest to historia o naszym dniu dzisiejszym. Kalikst Bałandaszek, utracjusz i artysta, posiadacz zacnej kolekcji malarskiej oraz jego partnerka Spika Tremendosa, aktorka i zaangażowana artystka, zostają poddani inwigilacji nowej, choć jeszcze ukrytej władzy. Ta czarna kompania, jak inkwizycja niweczy wszystko co niezależne i oddolne. Sztuka staje się głównym zagrożeniem społecznym. Na samą myśl o niej Seraskier Banga Tefuan ma wymioty. Nie ma miejsca na samodzielność. Czas poddać się ustrukturyzowanej podległości. Wolna twórczość w teatrze ma zostać zastąpiona comedią dell’arte – powszechną rozrywką dla ludu. Analogie do dnia dzisiejszego w pełni zrozumiałe. Sztuka wysoka, elitarna ma zostać wyparta i wyeliminowana na rzecz taniej bulwarówki, komedii oraz niezobowiązującej zabawy. To właśnie sztuka staje się głównym zagrożeniem, gdyż dzięki niej ludzie mogą samodzielnie myśleć i interpretować, a przecież w świecie zmiany społecznej ta funkcja winna zaniknąć na rzecz głosu rządzących. Jedna narzucona myśl winna przewodzić w budowie nowej wspólnoty.\nReżyser miał bardzo dobry pomysł na inscenizację, który zgodnie ze zdaniem Witkacego postawił na formę. Świetna muzyka, a w jej rytm mechanizacja czyli choreografia, stają się nadrzędnymi elementami spektaklu. Perfekcyjna w takowej kompozycji jest Dorota Bzdyla, jeszcze studentka Akademii Teatralnej, jako służąca Marianna Splendorek. Cała kompania rewolucjonistów, orędowników automatyzacji to zgrana grupa aktorska, która dominuje nad głównymi bohaterami. Demoniczna Protruda Ballafresco Katarzyny Strączek i pełen tajemniczości Seraskier Adama Cywki to sprawni demiurgowie stojący na czele nadchodzących czasów zmian. Przedstawienie rozegrane jest w prostej, konstruktywistycznej scenografii, a stroje jasno odróżniają światy koloru i różnorodności od czerni nadchodzącej jednolitości. Największą porażką pozostaje główna para bohaterów. Kalikst Tomasza Drabka to niczym Kuba Wojewódzki – identycznie ucharakteryzowany i rozedrgany. Miota się po scenie, wyrzuca nieskładne frazy i z góry skazany jest na niepowodzenie i zagładę. Nie jest godnym przeciwnikiem dla grupy rewolucji. Nie lepiej jest ze Spiką Hanny Skargi. Nie ma w niej nic z demonicznej kobiety, wprost przeciwnie jest bardziej niewidoczna i blada niż jej własna służąca. Żadne słowo wypowiadane przez nią nie trafia do widza, gdyż artykułowane są bez jakiegokolwiek zrozumienia. Nie tylko wygrywa siła grupy wobec duetu, ale również pomysł na wspólnotę wobec jego braku dla jednostek.\nMimo owych zastrzeżeń wieczór w teatrze prowadzonym przez Andrzeja Seweryna to ciekawe spojrzenie na współczesność oczami nieśmiertelnego Witkacego. To udane wskazanie miejsca i zagrożeń, w dniu dzisiejszym, wobec kultury. Od nas zależy czy zostaniemy poddani ujednoliceniu i skazani na jeden model artystycznej ekspresji. Grupa czarnych to nie tylko mechanizacja, bowiem ten kolor możemy spotkać coraz częściej na naszych ulicach. Przestroga i ostrzeżenie dla twórców oraz widzów.\nOni, Stanisław Ignacy Witkiewicz, reż. Piotr Ratajczak, Teatr Polski im. A. Szyfmana w Warszawie, Scena Kameralna, premiera: styczeń 2020.\nPRZEZ RAJ, CZYŚCIEC I PIEKŁO NA OBROTOWEJ SCENIE czyli „Boska komedia” Teatr Powszechny w Warszawie\nO WOLNOŚCI czyli „Gargantua i Pantagruel”


Ustrój polityczny Irlandii - Podróże w nieznane\nPrzeważającą część położonej w północno-zachodniej Europie wyspy Irlandia zajmuje państwo o tej samej nazwie. W języku irlandzkim państwo to nosi nazwę Eire, w języku angielskim Ireland. Północno-wschodnią granicą Irlandii jest Irlandia Północna. Irlandię otaczają wody Morza Irlandzkiego i Oceanu Atlantyckiego. Na podstawie konstytucji z roku 1937 głową irlandzkiego państwa jest prezydent. Prezydent Irlandii wybierany jest w wyborach powszechnych. Jego kadencja trwa 7 lat.\nWładzę w Irlandii sprawuje parlament składający się z 2 izb: Izby Deputowanych i Senatu. W skład senatu wchodzi 60 senatorów. 6 senatorów nominują uniwersytety, 43 ugrupowania zawodowe, 11 premier. Izba Deputowanych składa się ze 166 członków. Są oni wybierani w powszechnych wyborach, w proporcjonalnym systemie. Irlandia południowa na mocy traktatu z 1921 roku cieszy się dominującym statusem w Brytyjskiej Wspólnocie Narodów. Z 9 hrabstw Ulsteru 6 jest częścią Wielkiej Brytanii. Hrabstwa te tworzą Irlandię Północną. Republika Irlandii nie wyrzekła się praw do Irlandii Północnej.\nPrevious Post:Historia w skrócie\nNext Post:O Irlandii Północnej\ndeska sup cena\nO mieście Corcaigh\nPod względem znaczenia miasto Corcaigh zajmuje drugie miejsce po stolicy Irlandii, Dublinie. Miasto to zostało założone …\nJęzyk polski jest piękny, po mimo, że bardzo trudny w szczególności dla obcokrajowców. Okazuje się jednak, …\nO historii Irlandii\nHistoria Irlandii jest bardzo długo. Już w trzecim tysiącleciu przed naszą erą tereny dzisiejszej Irlandii zamieszkiwali …\nPreparaty i suplementy wspomagające proces odchudzania.\nW trakcie odchudzania jak dobrze wiemy najważniejsza jest dieta i ruch. To podstawa. Jednak pomocne w …


265. Dziewiąty, czyli Prezes.\nJest bosko. Tak totalnie, absurdalnie i przewrotnie bosko, chociaż trzeci kwietnia zbliża się milowymi krokami /w tym miejscu przerwa na wzdech i otarcie kącików oczu/, a dzisiejszą kartkówkę z "Gloria victis" podsumować można raczej sentencją "vae victis". Wachlarz ocen z polskiego mi się definitywnie rozszerza - tylko jakby w złym kierunku. Ale co tam, martwić się przed przyszłym piątkiem nie będziem!\nZa dużo rzeczy mi łeb ostatnio zaprząta. Od ubiegłego wtorku do obecnego wtorku był niby tydzień, ale dawno nie miałam tak intensywnego tygodnia. Rekolekcje /i chór/, wizyta u Avil /i randka Prezesa, mru mru/, szczepienie /"ej, to już?"/, Targi Edukacyjne /Niulę podrywał hebraista/, żużel /bez sparingu, ale i tak zdązyłam pomachać Synowi/, konkurs recytatorski /ja żem techniczną była/, babcia, konkurs piątkowy /i pizza, którą jadłam z konieczności - z konieczności, to człowiek wszystko w siebie wepchnie/, bilard i Sioux sobotni, niedzielna impreza u babci... Uff, trochę tego było. A to tak w bardzo telegraficznym skrócie. Wyłuskać z tego zapragnęłam motywy w liczbie sztuk dwóch, znaczy - Prezes oraz Niedorzeczne Spekulacje.\nTe Niedorzeczne Spekulacje to jakby odpowiedź na notkę na Cyganie. Raz, że one nie takie znowu Niedorzeczne, wnioskując z mojego obcowania z Krewną. Krewna ucywilizowana została w początkach roku niniejszego szkolnego, umie używać magicznych słów, czeka na ludzi, ba, nawet odzywa się jakby częściej. Ale to doprawdy dziwna sytuacja, kiedy najpierw śnią mi się Szanowna i Krewna siedzący obok siebie, a potem słyszę to pytanie, które usłyszałam. I tę odpowiedź. Co najgorsze, żyję jakby poza tym - fascynuje mnie ta relacja /można to już tak nazwać?/ z przyczyn czysto... literackich. W końcu - choroba Krewnej + chemia /nie w takim sensie, o jakim moglibyście pomyśleć/ + zainteresowanie Krewnej Szanowną kojarzą mi się dość jednoznacznie z pewnym dziełem literackim. I życzę im takiego zakończenia, czemu nie - ale mam obawy. Bo jak wszystko zacznie się spełniać, to Chjena będzie ścigać ruska mafia, a mi przyjdzie zwiewać autostopem przez Rosję. Mało zacna perspektywa.\nSprawa druga, czyli Prezes. Czyli 1500 w ogóle, a Prezes w szczególe. Ostatnio bardziej żyję losami moich bohaterów niż losami rzeczywistych osób, ale to akurat kwestia marginalna. Mniej marginalne jest powolne uzależnienie od tworzenia, na równi z uzależnieniem od czytania, co daje piorunującą mieszankę. Kiedy człowiek siada do pisania po lekturze "LO Story", zaczyna rzucać paniami lekkich obyczajów oraz męskimi organami i jeszcze nie daj Boże zrobi z porządnych ludzi jakichś rynsztokowców. Poza tym - Rosjanki podobno nie przeklinają, tak mówi Przewodnik po Wszystkim. Ale biorąc pod uwagę, jak Przewodnik tłumaczy konstrukcję rosyjskich imion, nie wiem, czy mogę mu wierzyć.\nDo sedna jednakowoż. Odkrycie dokonane zostało, iźli dnia dziewiątego kwietnia Prezes ma imieniny. Udam się w związku z tym z wirtualnymi kwiatami do Chjena, bo do Prezesa itself byłoby ciuteńkę trudnawo. A że wpisałam ową przezacną datę do kalendarza, naszło mnie, aby wpisać również Urodziny Młodego oraz Urodziny Prezesa. I tu napotkałam złośliwość dat martwych - jak inaczej wytłumaczyć fakt, że Młody ma urodziny w Ruski Dzień, a Prezes w Noc Ruskiej Mafii? Co najlepsze, oba te święta powstały niezależnie od dat przypisanych do moich wspaniałych bohaterów. Szlag, szlag, szlag, te zbiegi okoliczności zaczynają mnie martwić.\nChociaż najlepsze zbiegi /okoliczności ofkorz/ są w "Wiosennych wodach" Turgieniewa*. Przeczytajcie i porównajcie ze "Szkołą wyprzedzania". Ubaw gwarantowany.\nPS: Od jutra przestaję być bankrutką. O, szczęśliwe to czasy!\nPS2: Od maja na nowo zacznę być bankrutką - szykuje się wycieczka Paryż-Berlin. Paris holds the key to your heart...**\n*a jak nie macie pod ręką, rzucę trzy hasła: Petersburg, Dymitr, Emil. Dobija mnie ta książka.\n**biorąc pod uwagę, kto to śpiewał w oryginale... Nie dziwota, że się mnie piosnka uczepiła.\nLill, ta fioletowa 30/03/2010 20:43:36 [komentarzy 4] Jakieś pytania?\n264. Dryml just a little.\nŁomatko, jaki ja miałam sen makabryczny. Śniło mi się, że Potencjalny Sponsor dał głos, znaczy, tfu, odpowiedź. I brzmiała ona, cytując: "NIE!!!XD". Tak, z tą mordą na końcu. Nie wiem, skąd mi się takie sny biorą, chyba za dużo ostatnio myślę.\nI za dużo kicham.\nZadziałała teoria samospełniającej się przepowiedni. Wszyscy mi wmawiali, że po tej Warszawie jak nic zachoruję - i proszę, w czwartek zwiewałam ze szkoły z gorączką, kaszlem, katarem, bolącym gardłem i w ogóle w stanie ciężkim. Wróciłam, przespałam dwa dni niczym Prezes po 'burgu, po czym zaczęła odzyskiwać kontakt ze światem. Potem jeszcze złapała mnie alergia na Stysię, wobec czego było zupełnie wesoło. Tak, możecie mi współczuć. Z cudownego weekendu nic nie wyszło, nie było bilardu, nie było warsztatów, siouxa, mszy w Górsku i osiemnastki też nie było. Muszę znaleźć inną okazję, by się wylansować. Okazji zresztą aż nadto - Lao Che, PRL... no i żużl.\nTak, tak, jeśli ktoś wątpił, że amor mój do żużla vincit omnia, niech teraz umilknie na wieki. Ledwie się wczoraj skończył sezon zimowy - biathlonowych ostatków nie liczę, przy takiej formie Króla wątpię, bym chciała to w ogóle oglądać - ledwie przestałam się śmiać z czekającego przed metą Northuga, a już wciągnął mnie wir zwany ŻUŻL. Nie mam pojęcia, jak się czuje alkoholik, który po kilkumiesięcznym odwyku zagląda do kieliszka, ale to musi być coś podobnego. Rany, sfazowałam kompletnie, a gdy jeszcze ptaszyska zaćwierkały, że ponoć jakiś sparing z Gorzowem się kroi... Muszę być na tym sparingu, kiedy by nie był! Nawet jeśli będzie w czwartek. Chociaż nie, w czwartek wypada pojawić się w szkole i o swoje upomnieć, skoro w sobotę zamierzam dokonać Zakupu.\nWracając do Żużla - po memoriale Kogoś-Tam ogarnęła mnie dziwna wesołość, chociaż memoriał widziałam tylko na tabelkach. Newermajnd, i tak jarałam się nieprzeciętnie, a teraz chichoczę pod nosem, wyobrażając sobie Bjarne drącego się na Emila S. /ach, gdzie te czasy, kiedy określenie "Emil S." kojarzyło mi się z Księciem Biathlonu?/: "Sajf, ty idioto, Pederseny ci się pomyliły!". To musiałoby być słodkie.\nA w ogóle, co to za porządki - sezon dopiero się zaczął, a rosyjskie torpedy już koszą Dunów. Na co one liczą - że jak wykoszą Dream Team, to zostaną moim drużynowym numerem jeden, hę? Never ever! Rosjanie są fajni ze swoim "my nie planowali, że my będziemy w finale", ale bez przesady. Z Największymi Tego Świata nie mają szans.\nOdnośnie Sajfa jeszcze, bo mnie pan coś prześladuje. Ruszyłam dzisiaj z tej dzikiej miłości oraz Żądzy Żużla stare programy, w tym zdobycze z Leszna '09 - czyli wspomnienie pięknych lat DPŚ. I rozwaliło mnie, rozbiło mnie na drobniutkie kawalątki to jedno zdanie:\n"One name will be on most people's lips (...) - even though most people won't be able to pronounce it"\nCoś w tym jest. Jak by powiedziała Em - nawet dużo tego czegoś.\nDzisiejsze o programie, Żużlu i wierności:\nBzpr: A ty się dalej Pedersenem* jarasz?\nLill (piszczy): Nooo, wygrał wczoraj!\nBzpr: Znalazłabyś se młodszego.\nLill: No wiesz! (prycha)\nNiedługo później Lill przylatuje z programem.\nLill: Pamiętasz Romana Iwanowa?\nBzpr: A kto to?\nLill (bulwers): Kibicowałeś mu w Lesznie, panie Alzheimer! W każdym razie ujrzałam dziś zdjęcie Iwanowa... W moich wyobrażeniach prezentował się gorzej.\nBzpr: Jest szansa, że wygryzie Pedersena?\nLill: Chyba cię pogło! Mistrza świata miałabym porzucać dla jakiegoś Ruska z drugiej ligi?!\nNajwyżej któryś z moich bohaterów dostanie twarz Romka. Tyle będzie miał. No i to, że mu w tym Lesznie ostatecznie kibicowałam, a to nie byle co.\n*kto zna Bzpr wie, że on by nie powiedział "Pedersen", ale co tam\nLill, ta fioletowa 22/03/2010 20:46:33 [komentarzy 9] Jakieś pytania?\n263. Pokój z klamkami.\n- A do czego służy popielniczka?\nNajlepsza wycieczka ever, najlepsza! Muszę to wykrzyczeć, bo zwariuję chyba. I już nawet nie chodzi o szczegóły, zapomnijmy o wkurzaniu się w Zamku, o gigantycznych kolejkach do kibli i o zamarzaniu bez kurtki ("Przeziębisz się!"). Oraz o tym, że czekoladki z Romy właśnie mi się skończyły. Tak, same.\nPoczątek? Na początku był chaos i w tym stwierdzeniu nie ma krzty przesady. Chaos totalny, przerzucanie ludzi z miejsca na miejsce, a i tak nikt potem owego miejsca nie pilnował. Autokar - jaki by nie był, ale nasz, jeśli ktoś rozumie, co mam na myśli /"Rozmowa przed telewizorem" Wołodi się kłania/. I tak rządzi budzenie się przed tabliczką z napisem "Łomianki" /"Jesteśmy w Łomiankach?"/ oraz playlista Pana Kierowcy. Rodem z płyty "Kicz party" poszerzonej o Ich Troje i parę innych hitowych kapel. Ale miał Groove'a i HHB, to mu się chwali. Zresztą, pod koniec kicz party się przydało - przy wspólnym śpiewaniu. No, dojdę do tego.\nPrzystanek pierwszy - Zamek Ujazdowski. Genialniejszy od poprzedniowycieczkowych "przystanków obowiązkowych". Już zapomniwszy o idealnym moście na samobójstwo i fakcie, że jako jedyna leciałam przez zaspy /nikt inny nie pomyślał, że najlepsze obuwie na Wawę to kozaki/. Ale ta wystawa! Ludzie, jaki rytomózg! Do "Lalkarza" i paru innych życiowych ciekawostek będzie jak znalazł, ze szczególnym uwzględnieniem pokoju o sterylnie białych ścianach, pełnego wiszących na owych ścianach klamek. Moja pierwsza /głośna/ myśl po zapoznaniu się z tąże instalacją: "To taka alternatywa dla pokoju bez klamek?". Zbyt duży wybór uniemożliwia podjęcie decyzji, czy tak? W każdym razie, rytomózga spodziewajcie się w 1500.\nPrzystanek drugi - Złociaste. Szał zakupów, ale nie u mnie. Torbę w końcu chwyciłam na minutę przed zbiórką, a ekskluzywny ekspedient w ekskluzywnym sklepie prawie dostał nerwicy od mojego poganiania. A na pewno jej dostał, kiedy poganiały go dwie następne osoby.\nI tak jak w "Szkole" był problem typu "kto tu kim się opiekuje?", tak w Złociastych pojawiła się kwestia: "Kto tu kogo oprowadza?". Bo wyszło na to, że oprowadzałam ja Chjena. I Chjen kupiła szpilki, o czym nie mogłabym nie wspomnieć. I przez Chjena mało nie wydałam kasy "na torbę" na wyjątkowo nieobyczajne buty. A jeżeli w którymś rozdziale 1500 Prezes będzie paradował we fioletowym... czymś z futerkiem, to to też jest wyłączna wina Chjena. Tak można podsumować spotkanie dwóch generalnie porytych osobowości oraz posiłek /"Ten kurczak nie wygląda dobrze"/ w sąsiedztwie /w kontekście Matki oraz innych to brzmi dziwnie/ opiekunek wycieczki. Tak, tak, ja naprawdę kocham niemiecki i wcaaaale nie powiedziałam tego, żeby pani profesor było miło. Oczywiście.\n/Idąc po Złociastych i szukając wzrokiem sklepu z torbami/\nNo tak, każdemu podług gustu, nie?\n- Tak, to jest torba mojego życia!\n/Po spojrzeniu na metkę, konsternacja/\n- Ale cena chyba nie twojego życia.\nChjen został wzięty za batoraczkę. W sumie nie wiem, czy to komplement, czy obelga. A Jarko zginie kiedyś z mojej ręki, jak następnym razem zmusi mnie to wylezienia ze Złociastych bez kurtki. Z kolei ja już nigdy nie będę jeść udka z niepewnego źródła.\n- Gdzie ci najłatwiej będzie wyjść?\n- Chyba na parterze.\nPrzystanek trzeci - Roma. Nieopisywalne to było i tyle, piosenki ze spektaklu łaziły za mną dziś na wszystkich lekcjach, a tam śmiałam się i płakałam na przemian. Przy fragmencie z "Upiora" cała nasza loża /numer 12/ mdlała, chociaż wszyscy spodziewali się żyrandola i w ogóle. Ale i tak było super, a pudełko z czekoladkami przydało się do noszenia komórki.\n- Co ty tak chronisz te czekoladki?\n- Bo telefon tam schowałam. Nienawidzę spódnic bez kieszeni!\nGratulacje dla tej pani, która wylazła z autokatu bez kurtki, bo "to tak blisko". Blisko, ale kwadrans na mrozie... hm, właściwie niewiele mi zrobił, jeśli nie nic at all. Gardło boli tylko dlatego, że je sobie zdarłam. A zdarłam już w drodze powrotnej, po tym jak o wpół do drugiej kierowca ryknął: "Pobudka! Nie śpimy!", po czym zaczęły się chóralne śpiewy. Rozklekotany autokar toczący się za kwadrans druga przez wieś i wywrzaskujący "Kanikuły" rządzi!\n- Asia, ty wszystkie teksty znasz!\nA pewnie, że znam. Jak starsze przeboje, to oczywista, że znam. Tylko tych nowych spamiętać jakoś nie umiem, łeb już nie ten.\nZ kolei tak bardziej dzisiaj /znaczy rano/ był szczęścia ciąg dalszy. Bezproblemowo weszłam w ukochane spodnie /dwa miesiące temu były za ciasne/ oraz... pam-pam-pam... dostałam się do finału Olimpiady! Chociaż przesłałam pracę nie do końca regulaminową /znaczy bez płyty CD/ - jestem jedną z siedemnastki szczęśliwców! Z takim wsparciem to i zgona odganiać łatwiej, o!\nWniosek ogólny: Ja chcę jeszcze raz!\nLill, ta fioletowa 17/03/2010 20:11:16 [komentarzy 4] Jakieś pytania?\n262. Tylko ten biały śnieg.\nBiełyj snieg kak biełyj płen\nSmiert' kak pios leżit u nog\nTy adin na wsiej ziemle\nSam siebie i wrag, i Boh*\n(Feliks Ilinych - Biełyj Snieg)\nTrochę ta piosenka nie pasuje do obecnej aury, ale co tam. Ważne, że jest absolutnie przecudowna, chociaż smutna okropecznie. Ale z "Radcą Stanu" w tle (Fandoorin) i z tym tekstem (którego jedną zwrotkę zrozumiałam ze słuchu i po dwóch odsłuchaniach, co jest totalnym kosmosem) - wygrywa z wiosną. Tym bardziej, że mi wiosny odczuć nie dali. Siedzę w domu z kontuzją, ominęły mnie trzy sprawdziany, no ale jutro powracam w mury szkolne. Za dużo roboty, żeby robić sobi wakacje. Wakacje to będę miała we wtorek /a babcia, nie wiedzieć czemu, twierdzi, żebym uważała, bo Mal może okazać się facetem/.\nGeneralnie było tak. Na historii prof. L. oświadczył, że on nic nie wie, żebyśmy mieli mieć dzisiaj /czyli wczoraj/ jakiś sprawdzian, bo sprawdzian ma być w czwartek. Ale w czwartek już mieliśmy sprawdzian z ZoMo! I dla nas wszystkich to było niewyobrażalne - na trzeciej lekcji pisać z drugiej wojny światowej, a na szóstej z drugiej RP. Przecież to się wszystko dokumentnie pomiesza! A. oświadczyła, że ona na ZoMo nie idzie. A ja zaczęłam się modlić, żeby rodzona zgodziła się na podobny wybryk z mojej strony.\nA potem potoczyło się tak, że stanęłam w progu babcinego mieszkania i rozryczałam się jak mało kiedy. Wszystko mnie bolało, a najbardziej stopa, którą przygniotły drzwi w autobusie. Boli zresztą do teraz, chociaż obecnie odzywa się raczej rzadko, na całe szczęście. I nie poszłam na ZoMo. Na nic innego zresztą też nie. Ale nie ma tego złego /jestem tylko ja/ - okazało się, że więcej można uczynić, siedząc w domu niźli udawszy się do szkoły. No bo co? W szkole na sześć lekcji były cztery sprawdziany /jeden niezapowiedziany/, jedna normalna lekcja i powtórzenie na matmie, którego nie ma sensu nawet nadrabiać. Z kolei ja w domu:\na) wyodrębniłam grupę mydeł "do użytku"\nb) pobawiłam się z Rudzielcem\nc) zrobiłam lekcje na jutro\nd) przeczytałam prawie wszystkie pisma janowe\ne) obczaiłam dwie prezentacje na konkurs wiedzy o zdrowiu\nf) prawie skończyłam aranżację "Goodbye my lover"\ng) napisałam... dziewięć stron!\nI oderwać się nie mogłam. Coraz lepiej, coraz lepiej. Tylko jakoś brak odwagi, żeby napisać do Potencjalnego Sponsora. Muszę się zebrać w sobie i przestać to ciągle odkładać. Tylko nie wiem, kiedy to zrobię, skoro jutro sprawy dziennikarskie, w sobotę Avil i dzieła sztuki, a niedzielę całą rezerwuję dla owych dzieł sztuki. Muszą być na pierwszy dzień wiosny gotowe w każdym calu. Po prostu muszą!\n*Biały śnieg jak biała niewola\nŚmierć jak pies leży u nog\nTy jeden na całej Ziemi\nSam sobie i wróg, i Bóg\n(tłum. moje własne)\nLill, ta fioletowa 11/03/2010 20:09:43 [komentarzy 3] Jakieś pytania?\n261. Vikinger og verdensmestere.\nTo już jest koniec, nie ma już nic, chciałoby się zanucić. Tak mi trochę smutno, że igrzyska się skończyły /chociaż gdyby trwały w nieskończoność, szybko bym się znudziła/. Nawet uroniłam kilka łezek w dniu zwanym poniedziałkiem, ale to raczej z koszmarnego niewyspania /a potem prof. O. na angielskim dziwi się, że zapominam o "s" przy trzeciej osobie w Present Simple/. I ze wzruszenia, no bo Northuuuug na podium. Mam słabość do tego pana - i wcale nie tylko ze względu na imię! Wcale a wcale.\nWypadałoby to jakoś podsumować, te dwa tygodnie łez szczęścia i rozgoryczenia, zaciskania kciuków do białości oraz okrzyków, których naprawdę nie odważyłabym się tutaj przytoczyć. Raz, że niewiele mają wspólnego z cenzuralnością /specjalna, olimpijska wiązanka made by Lill&Bzpr liczy siedem słów, z czego cztery powszechnie uznane za obelżywe/, dwa zaś, że połowa komentujących by mi sie zgorszyła, że jak ja mówię na Polaków.\nProstuję - nie na Polaków, tylko na Polkę. Jedna pani jest, która z przyczyn powszechnie znanych doprowadza mnie do białej gorączki swoją głupotą, zarozumialstwem i zachowaniem godnym blachary /nie ujmując blacharom/. I jedna jest pani, przez którą w sobotę wieczorem klęłam jak szewc, po czym ruszyłam na spacer w kółko po pokoju, mamrocząc pod nosem "krwi, krwi, krwi pragnę". Mało brakowało, a zaczęłabym wzorem dziadów z "Dziadów" śpiewać pieśń zemsty. No ale mi przeszło.\nKolejny wyjątkowo podły moment igrzysk to, jak nietrudno się domyślić, biathlon panów. Prawie wszystkie konkurencje, oprócz biegu indywidualnego, którego nie oglądałam przez wzgląd na doktora samo-H. A już bieg ze startu wspólnego... Dramat na kółkach, drodzy państwo. Po trzecim strzelaniu, ze łzami w oczach, wyłączyłam pudło grozy, nie bacząc na prośby tudzież groźby pana Bzpr. Pan Bzpr poszedł niepocieszony, a ja w mym wielkim żalu szukałam pozytywów sytuacji. Pozytyw odnalazłam jeden.\nPrzynajmniej Ustjugow nie wygrał...\nA potem włączyłam telewizor i szczena mi opadła. Jak pech, to na całego. Chociaż... Właściwie polubiłam Ustjugowa. Dobrze chłopakowi z oczu patrzy. Niech ma.\nDobre się zaczęło od pierwszego złota Marit, po którym nie mogłam usnąć, łaziłam po domu, budziłam psa, budziłam babcię i w ogóle budziłam cały świat. I było pięknie. Równie pięknie było przy kolejnych złotach Marit, przy Akselu /to imię też mi się dziwnie kojarzy/ i przy biathlonistach w indywidualnych.\nChociaż i tak najpiękniejszym medalem był ten srebrny w męskiej sztafecie w biegach. Niebywałe - Northug zapitalał jak TGV i nijak nie zmieniło to jego piorunującego jak zwykle finiszu. Mega. Facet jest po prostu niebywały. Chyba napiszę odę do Northuga. Jak znajdę czas, oczywiście*\nA potem nadeszły czary. Odblokowało mi się coś w mózgu i postanowiłam "dopomóc szczęściu". Z czarów wyszła nocna sesja zdjęciowa /ktorej efekty dumnie prezentują się na mojej obecnej tapecie/ oraz... Oraz dużo. Czarowałam w czwartek, od tamtej pory Norwegia miała cztery szanse medalowe. I cztery medale zdobyła. Dwa złote oraz dwa srebrne - z czego najpiękniejsze jednak te złote, biathlonistów (król powetował porażki indywidualne - "tylko" jedno srebro) oraz... Northuga. Lubię Petterów, co ja się kryć będę.\nTeraz zaś mam zapieprz - dobrze, że te igrzyska się skończyły, bo z nimi w tle chyba nijak bym nie wyrobiła.\n/"Dobrze, że igrzyska się skończyły"? Herezja, zaiste! Mózg mi się lasuje/\nNa zakończenie zaś pozwolę sobie na cytaciątko z murów szkoły:\n- Jaki to jest kolor?\nEt, mężczyźni. Chodziło mu o łososiowy, tylko nazwy ryby zapomniał.\n*czyli nie w tym życiu\nLill, ta fioletowa 4/03/2010 20:25:50 [komentarzy 5] Jakieś pytania?


Zamknij smak lata w słoikach. Czas na dżemy i konfitury! - WP Kuchnia\nKoniec lata to doskonały moment na przygotowanie przetworów na zimę. Choć ten zwyczaj jest teraz o wiele mniej rozpowszechniony niż kilka jeszcze lat temu, to jednak wielu z nas, dbając o zdrowie, woli przygotować przetwory w domu, zamiast kupować takie, mogące zawierać jakieś konserwanty, sztuczne barwniki i inne niezdrowe substancje. Wśród przetworów chyba najbardziej popularne są dżemy i konfitury, które zrobimy praktycznie z każdego rodzaju owoców.\nCzas na domowe przetwory Źródło: Adobe Stock, fot: Krzysztof Fryc\nNajbardziej na dżemy i konfitury nadają się owoce miękkie: truskawki, maliny, jeżyny, jagody, czereśnie i wiśnie, ale świetne są także jabłka, gruszki czy porzeczki – zarówno czerwone jak i czarne. Dżemy możemy również zrobić z owoców egzotycznych: pomarańczy, ananasa, mango, fig czy nawet bananów. Wszystko zależy od naszej inwencji.\nDżem a konfitura. Czym się różnią?\nZacznijmy jednak od różnic między dżemem a konfiturą. Dżem robi się z owoców, wody i cukru. Kiedy robimy dżem w domu, dodajemy tyle cukru, by dżem był smaczny, czyli do kwaśnych owoców więcej, do słodszych mniej. Samo gotowanie dżemu jest proste: do płaskiego garnka wsypujemy owoce, podlewamy odrobiną wody i podgrzewamy. Gdy puszczą sok dodajemy cukier i dalej gotujemy, mieszając, aż się zagęści. Potem nakładamy do wyparzonych słoików i pasteryzujemy.\nZ kolei konfitury to owoce smażone z dodatkiem cukru, bez wody. Używa się do nich całych owoców i smaży, aż puszczą one sok. Owoce podgrzewa się na niewielkim ogniu kilkanaście minut, po czym zostawia do ostudzenia, a następnie cały proces powtarza od nowa. I tak dwa-trzy razy. Dzięki temu owoce się nie rozpadną.\nDo słoików wkładamy gorący dżem lub konfiturę i od razu słoik szczelnie zakręcamy. Jeśli chcemy mieć pewność, że nasz produkt się nie zepsuje, możemy słoiki pasteryzować, czyli podgrzewać w gorącej wodzie przez około pół godziny.\nPrzy przygotowywaniu przetworów z owoców łatwo popełnić błędy, które spowodują, że nasze dżemy czy konfitury szybko się zepsują, skwaśnieją lub spleśnieją. Na co musimy uważać? Zacznijmy od tego, że owoce muszą być czyste i zdrowe. Nie mogą mieć jakichkolwiek śladów pleśni, pilnujmy również by nie było na nich owadów lub innych szkodników.\nAby dżemy nie pleśniały, nie możemy oszczędzać na cukrze, który powstrzymuje rozwój tych szkodliwych grzybów. Ważna jest również czystość słoików, w których trzymamy gotowe dżemy. Muszą być one wyparzone we wrzątku albo w piekarniku (wystarczy pół godziny w temperaturze 80-90 stopni C.\nSłoiki nie mogą być wyszczerbione, a pokrywki nie powinny mieć jakichkolwiek śladów rdzy. Jeśli tego dopilnujemy, przez całą zimę będziemy cieszyć się wspaniałym smakiem letnich owoców.


Hołownia nie wyklucza, że po wyborach założy partię | Fronda.pl\nHołownia nie wyklucza, że po wyborach założy partię\nSzymon Hołownia, kandydat na prezydenta RP, mówił w rozmowie z "Rzeczpospolitą" o swoich politycznych planach. Deklarował wprowadzenie "rozdziału Kościoła od państwa" oraz troskę o "ekologię" i "bezpieczeństwo".\nHołownia pytany o finansowanie swojej kampanii zapewnił, że nie ma tu nic sensacyjnego.\n"Nie ma za tym żadnego wielkiego kapitału, nie ma za tym żadnej energii partyjnej. To nie jest ukryty plan Donalda Tuska, polskich milionerów albo jeszcze jakieś inne" - powiedział.\n"Z Donaldem Tuskiem rozmawiałem ostatnio – nie chcę skłamać, bo to było dawno temu – chyba w 2014 roku" - dodał.\nHołownia nie wykluczył też, że po wyborach prezydenckich będzie tworzył partię polityczną.\n"Teraz naszym celem jest wygranie wyborów prezydenckich, nie mamy innego. To jest prosta opowieść o człowieku, który wchodzi do składu z narzędziami, widzi robotę do zrobienia, teraz więc musi wziąć akurat to narzędzie, jakim jest kandydowanie w wyborach prezydenckich. Po maju będzie inna sytuacja i być może trzeba będzie sięgać po inne narzędzia" - podkreślił.\nPytany o to, co chciałby zrobić jako prezydent, nie wskazał żadnego konkretu. Hołownia mówił o "bezpieczeństwie narodowym", "ekologii" oraz o "stabilności systemu politycznego"; wymienił też "gospodarkę" i "troskę o wykluczonych z transformacji". Zapewnił, że o szczegółach będzie jeszcze opowiadał.\nHołownia krytycznie ocenił reformę sądownictwa prowadzoną przez PiS. "To jest remont przez wyburzanie [...]. Zapanuje dualizm, będą dwa systemy prawne, bo tu już się nie ma gdzie cofnąć. Albo obywatele będą wierzyć jednym sędziom, albo drugim i sami będziemy musieli zdecydować którym. [...] Lekarstwo okazało się być nieporównanie gorsze od choroby" - stwierdził.\nPytany, czy prezydent Andrzej Duda łamie konstytucję, odparł twierdząco. Według Hołowni Duda naruszył konstytucję w sprawach niezawisłości władzy sądowniczej oraz przepisy w związku z ułaskawieniem osób skazanych nieprawomocnym wyrokiem.\nPoparł też Hołownia ideę "rozdziału Kościoła od państwa". "Uważam, że sprawy między Kościołem katolickim a państwem zaszły za daleko. Powinno dojść do uporządkowania tej relacji. Jeżeli ja zostanę prezydentem, nie zmieniając nic w moich prywatnych praktykach religijnych, ograniczę ekspozycję praktyk religijnych pierwszego obywatela" - powiedział.\n"Eucharystia to nie jest coś, co powinno służyć do umajania uroczystości państwowych. Jeżeli chcemy zaakcentować wymiar duchowy wydarzenia, zróbmy modlitwę wielowyznaniową" - dodał.\njełop,czyli z góry zakłada porażkę w wyborach.\nDell 2020.02.2 10:59\nTo świadczy o tym, że trzeźwo myśli, nie uważasz? On 'startuje' żeby odebrać głosy, a nie wygrać. Pozostaje pytanie ile osób, z prawej strony, da się na niego nabrać?\nKolejna wydmuszka esbecji. TFU! Kanalie.\nMatka Polka2020.01.31 13:41\nI tak z każdą kolejną wypowiedzią spadają kolejne maski.\nWreszcie TVN będzie miał swoich członków z ramienia Hołownii . Ot cała inżynieria .\nniech tam pajac jedzie założyć partie Putinowi.\nOd powietrza, głodu, ognia, wojny i Hołowni wybaw nas Panie.\nPolska Zjednoczona Partia Katolewacka :D\nII Rzeczpospolita - 5& szlachta, 95% chłopi (nie licząc w zestawieniu duchowieństwa). I co na to wszyscy narodowcy???????\nBóg Honor Ojczyzna 2020.01.31 10:20\nSkąd się biorą takie świnie? Bo, że są kandydaci całkowicie po przeciwnej stronie od normalności jak Biedroń to rozumiem ale takie pomieszanie g**wna ze wszystkim jak Hołownia to nie kumam.\nLudzie bardzo zakompleksieni zrobią wszystko dla zaistnienia. Do tego dochodzi brak kręgosłupa moralnego.\nNa Biedronia głosują to i na Hołownię też będą2020.01.31 10:11\nKolejny po Palikocie, Petru, Kukizie. Żaden z nich nie dał nowej jakości, raczej rozwodnienie problemów a nie ich rozwiązanie. Podobnie będzie i z Hołownią. Ma przyciągnąć pokiereszowanych emocjonalnie.\nWynocha z Polski2020.01.31 9:54\nTefałenowsko targowicka kanalia.\nWyjątkowej klasy wuj\nPolska nie jest twoją prywatną własnością żebyś mógł jakiegoś Polaka z niej wyganiać.\nCzyli nic nowego takie ble ble ble bla bla bla


Lubelska Izba Lekarsko-Weterynaryjna - Ludwik Timoftiewicz - wybitny absolwent pierwszego rocznika C.K. Szkoły Weterynarii we Lwowie\nLudwik Timoftiewicz - wybitny absolwent pierwszego rocznika C.K. Szkoły Weterynarii we Lwowie\nOpublikowano: wtorek, 04, styczeń 2022 14:25\nZbigniew Wróblewski, Antoni Gamota, Alla Vynjarska\nLudwik Timoftiewicz urodził się 27.02.1861 r. we Lwowie. W roku akademickim 1881/82 rozpoczął studia weterynaryjne w nowo otwartej Cesarsko-Królewskiej Szkole Weterynarii i Szkole Kucia Koni w połączeniu z Zakładem Leczenia Zwierząt. we Lwowie. W czasie studiów rozpoczął pracę jako asystent w Katedrze Fizjologii i Farmakologii w latach 1884-1887. Jako student był założycielem Bratniej Pomocy słuchaczy lwowskiej szkoły weterynaryjnej. W roku 1855 w gronie 27 pierwszych absolwentów uczelni uzyskał dyplom lekarza weterynaryjnego z odznaczeniem.\nW latach 1887 -1889 pracował jako Powiatowy Lekarz Weterynarii w Kołomyi. Prawdopodobnie za namową profesora Stanisława Królikowskiego na prośbę Fortunata Chełchowskiego tworzącego w Bułgarii podstawy służby weterynaryjnej, przyjął propozycję pracy od państwa bułgarskiego. W 1889 roku został mianowany Szefem Cywilnej Służby Weterynaryjnej w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych w Sofii. Zorganizował cywilną służbę weterynaryjną w Bułgarii był autorem „Ustawy o chorobach stadnych”. W 1892 roku założył pierwsze bułgarskie czasopismo weterynaryjne „Wieterinarna Sbirka”, które redagował przez pierwsze 3 lata, założył również Towarzystwo Weterynaryjne w Sofii. Po powrocie do Lwowa w 1894 roku objął stanowisko Krajowego Weterynarza Galicji oraz docenta lwowskiej uczelni weterynaryjnej, gdzie wykładał „Naukę o oględzinach bydła i mięsa”, został również Komisarzem Rządowym do egzaminów w Akademii Weterynaryjnej we Lwowie. Działa również społecznie, w 1899 roku został prezesem Galicyjskiego Towarzystwa Weterynaryjnego, członkiem Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarczego oraz współzałożycielem Towarzystwa Chowu Drobiu. Był odznaczony wysokimi odznaczeniami bułgarskimi i austriackimi.\nZmarł 3.11.1900 roku przeżywszy zaledwie 39 lat w Wiedniu, gdzie przebywał na leczeniu. Ludwik Timoftiewicz był wybitnym organizatorem, administratorem, społecznikiem a także ambasadorem lwowskiej uczelni weterynaryjnej, skoro ponad 20 Bułgarów otrzymało dyplomy lekarzy weterynaryjnych we Lwowie. Niestety ze względu na brzmienie nazwiska w obcej literaturze przypisywano mu narodowość rosyjską.\nArtykuł powstał w ramach projektu: Nowatorskie podejście do dziedzictwa historycznego: dziedzictwo naukowe medycyny weterynaryjnej polsko - ukraińskiego pogranicza; Umowa grantowa PLBU.01.01,00-UA-1055 / 20-00 w ramach Programu Współpracy Transgranicznej Polska - Białoruś - Ukraina 2014 - 2020 Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa.\nNiniejsza podstrona internetowa została stworzona i utrzymywana przy pomocy finansowej Unii Europejskiej. Odpowiedzialność za jej zawartość leży wyłącznie po stronie Lubelskiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej i nie może być w żadnym przypadku traktowana jako odzwierciedlenie stanowiska Unii Europejskiej.


Polska – NRD – Niemcy – Świat | Niemcy | Page 10\nPonieważ w Niemczech termin złożenia zeznania podatkowego (przynajmniej dla zwykłego etatowca) mija 31 maja, to jest to dobry pretekst do napisania teraz notki o podatkach od wynagrodzeń. Ale znowu zastrzeżenie: niemiecki system podatkowy jest baaardzo skomplikowany (spotkałem się z opinią że najbardziej skomplikowany na świecie), więc proszę nie oczekiwać od tej notki kompletności i bezbłędności. Chodzi mi raczej o przedstawienie ogólnych zasad i idei.\nZacznijmy od dużej różnicy w stosunku do Polski: W Niemczech każdy podatnik należy do jednej z sześciu klas podatkowych (Lohnsteuerklasse) - w pewnym zakresie odpowiada ona polskiej koncepcji wspólnego rozliczania się małżonków. Tyle że jest to o wiele bardziej skomplikowane. I tak:\nKlasę I mają osoby samotne\nKlasę II mają osoby samotnie wychowujące dzieci\nKlasę III mają osoby żonate/zamężne, których partner(-ka) nie pracuje albo zarabia bardzo mało i ma klasę V\nKlasa IV jest dla obojga małżonków zarabiających podobnie.\nKlasa V to brak zarobków lub bardzo niewielkie zarobki, przy partnerze/partnerce z klasą III.\nKlasa VI jest dla drugiego i następnych stosunków pracy obowiązujących jednocześnie - bo wtedy nie liczy się wtedy sumy wolnej od opodatkowania, wykorzystanej już w pierwszym.\nOd klasy podatkowej zależą różne kwoty wolne od opodatkowania.\nNo dobrze, ale na co płacimy, żeby z naszego brutto zostało netto?\nSkładkę na emeryturę. O tym już było.\nSkładkę na ubezpieczenie zdrowotne. Też już było.\nSkładkę na ubezpieczenie bezrobotnych (Arbeitslosenversicherung). Stawka wynosi 3% od przychodu brutto do 67.200 euro rocznie, płacone solidarnie przez pracodawcę i pracobiorcę, z tego finansowane są wszelkie świadczenia dla bezrobotnych. Zasadniczo nie jest to ubezpieczenie sensu stricto, tylko rodzaj podatku.\nSkładkę na ubezpieczenie opiekuńcze (? - nie wiem jak to będzie po polsku, po niemiecku Pflegeversicherung). Jest to 1,95% od przychodu brutto do 45.900 euro rocznie, płacone solidarnie przez pracodawcę i pracobiorcę. Bezdzietni pracobiorcy którzy ukończyli 23 rok życia płacą dodatkowo 0,25%. Z tego finansowana jest opieka nad ludźmi upośledzonymi, co się przecież każdemu może zdarzyć. A im dłuższe życie tym większe prawdopodobieństwo.\nTeraz przystępujemy do podatkowania. Najpierw odliczamy kwoty wolne od podatku, jest to 8004 euro na osobę rocznie + 1000 euro ryczałtem na zatrudnionego (chyba że udokumentuje że ma więcej wydatków związanych z pracą, wtedy więcej) i 7008 euro rocznie na każde dziecko.\nMożemy jeszcze odliczyć sporo różnych rzeczy, na przykład składki członkowskie na partię, związek zawodowy albo stowarzyszenie zawodowe; datki na organizacje dobroczynne albo kościoły (tylko za poświadczeniem, stąd gdy kościoły zbierają na tacę na cel dobroczynny to większe datki wrzuca się w specjalnych kopertach na których trzeba napisać nazwisko i adres, poświadczenie przychodzi pocztą).\nCiekawsze jest odliczenie na dojazdy do pracy. Suma odliczenia nie jest zależna od środka komunikacji a tylko od odległości z domu do pracy. Można nawet chodzić na piechotę. Trzeba podać oba adresy, odległość i ilość dni w których się w pracy było. Stawka za kilometr odległości (liczy w jedną stronę, nie tam i z powrotem) to 30 centów. No i to wychodzą spore pieniądze do odliczenia, jak się ma daleko do pracy.\nOgólnie z kosztów związanych z pracą daleko od domu można odliczyć sporo. Częste tutaj jest pracowanie jako Wochenendheimfahrer - znaczy w tygodniu pracuje się gdzieś daleko a na weekend jedzie do domu. Wiąże się to z wynajmowaniem mieszkania i te koszty też można odliczać.\nJest też możliwość odliczania sobie kosztów pokoju do pracy we własnym mieszkaniu, ale tu Finanzamt jest bardzo krytyczny. Jest powiedziane że pokój ten ma być "centralnym punktem działalności zawodowej" i to trzeba dobrze udowodnić, bo jak nie to mogą być z odliczaniem problemy.\nJak już poodliczaliśmy, to liczymy podatek. I to jest dopiero skomplikowane, bo skala między progami nie jest liniowa. I leci to tak:\ndo 8.004 euro podatku się nie płaci.\nmiędzy 8.005 a 13.469 euro płaci się stawkę liniowo rosnącą od 14% (przy dolnej granicy) do 24% (przy górnej granicy).\nmiędzy 13.470 a 52.881 euro płaci się stawkę liniowo rosnącą (ale wolniej) od 24% do 42%\ndalej między progami jest już liniowo.\nod 52.882 do 250.770 - 42%\npowyżej 250.731 - 45%\nNajwyższą stawkę płaci 1,74 miliona podatników, czyli wcale niemało. A progresja nie jest jakaś zabójcza, bogacze spokojnie znieśliby więcej.\nAle to jeszcze nie koniec. Bierzemy teraz naliczoną sumę podatku, wyliczamy od niej 5,5% i pobieramy od podatnika dodatkowo jako Solidaritätszuschlag (dodatek solidarnościowy). Podatek ten pojawił się w 1991 roku i przeznaczony był na finansowanie zjednoczenia Niemiec. Dziwnym trafem środki z tego podatku przeznaczono też na zapłacenie pierwszej wojny w Zatoce Perskiej, taka solidarność z USA czy jak? Ile NRD-owskiego sprzętu przy tym napsuli... (Zdjęcie: Wikipedia)\nCiężarówka IFA zniszczona w pierwszej wojnie w zatoce perskiej Źródło: Wikipedia\nNo i został jeszcze jeden składnik - podatek kościelny, oczywiście tylko dla podatników którzy zadeklarowali wyznanie. Tu, tak jak przy Solidaritätszuschlagu, bierzemy sumę naliczonego podatku, liczymy 8-9% (zależnie od landu), ewentualnie ograniczamy sumę od góry (też zależnie od landu) i pobieramy to od podatnika dodatkowo.\nWcześniej każdy pracujący otrzymywał co roku z urzędu meldunkowego kartę podatkową (Lohnsteuerkarte) z wpisaną klasa podatkową, mnożnikiem zwolnienia podatkowego na dzieci i wyznaniem (ze względu na podatek kościelny) i musiał tę kartę dostarczyć pracodawcy. Po zakończeniu roku dostawał tę kartę z powrotem z wpisanymi danymi o zarobkach, wpłaconych zaliczkach na podatki i ubezpieczenia itd. Kartę tę trzeba było dołączyć do zeznania podatkowego. Od pewnego czasu papierowe karty zlikwidowano i teraz istnieją tylko w formie elektronicznej. Rozliczenia na koniec roku też przychodzą jako wydruki z komputera z numerem identyfikacyjnym, który trzeba wpisać do zeznania podatkowego i wysyłanie tego papieru nie jest już potrzebne.\nNiemiecka karta podatkowa, 2009\nPrzejdźmy teraz do zeznania podatkowego. Nie jestem na bieżąco z systemem polskim, ale zajrzałem do formularza w znalezionego w sieci i widzę że nic się nie zmieniło - w Polsce całe wykonanie obliczenia jest zrzucone na podatnika, a urzędnik zajmuje się tylko szukaniem gdzie jest źle i czy da się przywalić jakąś karę. W Niemczech jest inaczej - do zeznania wpisujemy tylko dane wyjściowe a całe obliczenie robi Urząd Skarbowy - od tego przecież jest i po to ma swoje komputery. W Polsce jak urzędnik jakiegoś odliczenia nie uzna to trzeba latać do urzędu, poprawiać zeznanie w mnóstwie miejsc (bo całe obliczenie przestaje się zgadzać) - tutaj jak mi raz czegoś nie uznali to urzędnik zadzwonił mnie o tym poinformować i zapytał czy będę składał odwołanie, bo jak nie to zaraz skończy i mi decyzję wyśle, a jak tak to żebym napisał i wysłał odpowiednie pismo a on się do tego czasu wstrzyma z dalszym obrabianiem mojego zeznania.\nDodatkowo w Niemczech jest zasada, że jeżeli w jakimkolwiek fragmencie zeznania coś może zostać uwzględnione na różne sposoby, to zawsze przyjmuje się ten najkorzystniejszy dla podatnika.\nLogo Elsterformular Źródło: Wikipedia\nPrzejdźmy teraz do kwestii technicznych. Oczywiście można udać się do urzędu, wziąć druki, wypełnić je ręcznie i wysłać pocztą, ale jest też lepszy sposób. Ministerstwo Finansów udostępnia już od kilkunastu lat za darmo w sieci program do robienia zeznania podatkowego. Nazywa się on Elsterformular (Elster to sroka, ktoś miał trochę poczucia humoru) i jest całkiem fajny. Zawiera wszystkie formularze, wraz z objaśnieniami i potrafi w pewnym zakresie sprawdzić sensowność i kompletność wpisanych danych. Potrafi też z grubsza i niewiążąco policzyć ile będzie zwrotu/dopłaty i przetransmitować zeznanie przez sieć do urzędu. Standardowo trzeba posłać jeszcze pocztą skrócony wydruk na papierze i ewentualnie oryginały załączników, a jeżeli ma się podpis elektroniczny to tylko te załączniki. Program jest dostępny również na MacOS i Linuxa, ale niekoniecznie na wszystkie rodzaje podatków. Developerzy mogą skorzystać z modułu klienta transmisyjnego, stąd programy komercyjne również potrafią transmitować zeznania do urzędu. W 2011 już co czwarty podatnik składał zeznanie na drodze elektronicznej.\nW handlu co roku pojawia się mnóstwo komercyjnych programów do robienia zeznania podatkowego, w cenach od pięciu do kilkudziesięciu euro. Na początku ze dwa razy coś takiego w kategorii 10-15 euro kupiłem, ale nie oferowały one jakoś znacząco więcej niż ten darmowy Elster, więc myślę że nie warto. No może wyjaśnienia były napisane mniej fachowym językiem, ale jak ktoś nie rozumie tych urzędowych opisów to wątpię żeby zrobił rozliczenie dobrze przy uproszczonych. A te droższe programy w cenie ponad 50 euro to już się w ogóle nie opłacają, przynajmniej dla jednego zeznania - doradcy podatkowi liczą sobie za zrobienie zeznania jakieś 80 euro (dane niekoniecznie aktualne).\nSystem podatkowy w Niemczech jest może i bardzo skomplikowany, ale jakoś o wiele przyjaźniejszy dla podatnika niż w Polsce. Co oczywiście nie oznacza tolerancji dla kombinacji i oszustw podatkowych - wywalenie drzwi u podejrzanego o oszukiwanie żeby skontrolować dokumenty nie jest niczym niezwykłym (jednemu mojemu znajomemu Portugalczykowi mającemu firmę tak weszli, teściowa z Polski była w domu ale się bała otworzyć bo nie umiała po niemiecku). Ale oni szukają faktycznych przestępstw - zaniżania podatków, zatrudniania na czarno albo na śmieciówki (czyli zaniżania składek na ubezpieczenia społeczne) - a przy tym znają przepisy, natomiast z działalności w Polsce pamiętam kontrole skupiające się na szukaniu brakujących kodów pocztowych odbiorcy faktury (no karygodne uszczuplenie przychodów Państwa o 0 złotych 00 groszy, rozstrzelać!). Inna kontrola uważała, że koszty wizyty u klienta można wliczyć w koszty uzyskania przychodu tylko jeżeli wizyta bezpośrednio zakończyła się sprzedażą (bo jak nie ma przychodu to nie ma kosztów jego uzyskania - facepalm stopą). I pamiętam też kontrolę co nam przywaliła absolutnie niesłuszną wysoką karę, bezprawność jej potwierdził po paru latach sąd, Skarb Państwa zwrócił z odsetkami, ale to była już musztarda po obiedzie (Bye, bye, Bolanda). Ale pani urzędniczka swoją premię za wykrycie nieprawidłowości dostała a po wyroku nie musiała jej zwrócić. Może przez ostatnie paręnaście lat coś się zmieniło, ale nie sadzę.\nPoprzednio omówiłem modele DKW oparte na oryginalnej linii nadwozia DKW F9, dziś pora na konstrukcje o innym nadwoziu, ale z tą samą ramą albo silnikiem co F9.\nZacznijmy od busa. DKW produkowało taki pojazd, zwany DKW-Schnellaster (to znaczy Schnell-laster - szybka ciężarówka, w niemieckim nie może być więcej niż dwie takie same litery pod rząd, już trzecią się pomija) od roku 1949, jednak początkowo z silnikiem od F8 (czyli trabantowym). Wartburgowy silnik od F9 montowano w nim w latach 1955-1962. Była to bardzo nowatorska konstrukcja - bez "nosa", z sinikiem ustawionym poprzecznie, napędem na przód i niską podłogą. Samochód ten był bardzo popularny i ceniony - dzięki niskiej podłodze i dużym drzwiom tylnym można było sporo do niego załadować, na przykład wchodziło do niego bez problemu pianino. Jego design był podobno uważany za świetny, ja uważam to za brzydactwo - ale taki był styl tych czasów. Silnik od F8 był sporo za słaby do tego zastosowania, z tym od F9 już uszło.\nSamochód ten produkowano również w fabryce w Hiszpanii, tam go trochę zmodyfikowano i w latach 1963-1965 dostarczano je na rynek niemiecki jako DKW F1000 L Imosa. O zdjęcie oryginału bardzo trudno, znajduję tylko zdjęcia zabawek, a takie to mam i swoje.\nDKW F 1000 L Imosa (model)\nW 1965 DKW kupił Volkswagen, ale ponieważ miał swoje samochody dostawcze i to czterosuwowe, to zostawił tę fabrykę Mercedesowi, który był wcześniej głównym właścicielem DKW. Mercedes po pewnym czasie zarządził zmianę silnika na diesla, ale nie udało mi się znaleźć danych kiedy to się stało (między 1965 a 1975, sprzeczne dane). W każdym razie w Hiszpanii podobno na busa do dziś mówi się potocznie "DKW". A z tej Imosy z dieslem w 1981 zrobił się Mercedes MB100.\nOprócz tego, Schnellastera z dwusuwem produkowano na licencji w Argentynie, i to od 1960 aż do 1979!\nNRD-owskim odpowiednikiem tej konstrukcji był oczywiście Barkas (1961).\nDalej mamy terenówkę - w NRD takiej konstrukcji nie było, były tylko "terenowe" Trabanty, ale nie o tej linii tu mówimy. Terenówka nazywała się DKW Munga (Mehrzweck-Universal-Geländewagen mit Allradantrieb - Wielozadaniowy, uniwersalny samochód terenowy z napędem na wszystkie koła) i była produkowana w latach 1956-1968. DKW wygrało przetarg rozpisany przez wojsko, wyprzedzając Borgwarda (Goliath Jagdwagen Typ 31, zresztą też dwusów, ale psuł się na potęgę) i Porsche (Typ 597, oczywiście z czterosuwowym, czterocylindrowym boxerem chłodzonym powietrzem, umieszczonym z tyłu), ale samochody te nie były lubiane przez żołnierzy. Silnik był trochę za słaby i awaryjny, a przy jeździe w kolumnie wdychanie spalin pojazdów jadących z przodu nie należało do przyjemności.\nTeraz zajmiemy się samochodami sportowymi, po stronie NRD-owskiej występuje tu Melkus RS-1000 (1969). I bije na głowę DKW 3=6 Monza (1956-1958). No ale porównanie nie jest uczciwe, Monza to było po prostu nowe, lekkie, laminatowe nadwozie do F93 z seryjnym silnikiem, a Melkus był całkiem nową konstrukcją, od razu zaprojektowaną do sportów motorowych i mocno podpimpowaną. I do tego 12 lat późniejszą. Zaliczyć możemy jeszcze NRD-owcom Wartburga 313 i ten był porównywalny. A nawet znacznie ładniejszy.\nMoje zdjęcia mam tylko zabawki - Monzy nie mają nawet w Audi Museum. Musi wystarczyć.\nMonza była produkowana przez firmę zewnętrzną, niezależną od DKW i w momencie kiedy DKW wypuściło własny model sportowy (Auto Union 1000 Sp (1958-1965)), to odmówiło dostaw części do Monzy i jej produkcja musiała zostać zakończona.\nAuto Union 1000 Sp Roadster, Niemcy, 1958-1965\nPrzy tym 1000 Sp łatwo zauważyć inspirację (inspirację, ale eufemizm) Fordem Thunderbirdem 1955-1957.\nFord Thunderbird 1955-1957 Źródło: Wikipedia Autor: Nminow\nTyle że prawdziwy Thunderbird miał silnik V8 4,8l i 200 KM - dwusuwowy AU 1000 SP to był Thunderbird dla ubogich.\nAuto Union 1000 Sp Coupé, Niemcy, 1958-1965\nWracamy do normalnych osobówek. W latach 1959-1963 produkowane były modele DKW Junior i Junior de Luxe. Miały one nowocześnie wyglądające nadwozia z właśnie wchodzącymi w Europie w modę płetwami ogonowymi i zmniejszone silniki wywodzące się od tego z F9. Ich nadwozia nadal były osadzone na ramie podwozia. F9 i pochodne były to samochody klasy średniej, natomiast te modele były pomyślane jako konkurencja dla mniejszych samochodów, na przykład dla VW Garbusa i sprzedawały się nieźle.\nW latach 1963 do 1965 produkowano ulepszone wersje tej konstrukcji o oznaczeniach F11 i F12. Ale czas dwusuwów powoli się już kończył.\nDKW F12 Roadster, Niemcy, 1964\nW 1963 DKW pokazało ostatni model pod tą nazwą - DKW F102. Była to już nowa, nowoczesna konstrukcja z nadwoziem samonośnym, jedyne co zostało z F9 to był silnik, ale i ten został mocno zmodyfikowany, między innymi powiększony do 1200 cm3. Ale to niespecjalnie wyszło - linia samochodu była zbyt nowoczesna dla tradycjonalistycznie nastawionych klientów kupujących poprzednie DKW klasy średniej, a tych bardziej postępowych zniechęcał silnik dwusuwowy. A modyfikacja silnika polegała na rozdzieleniu oleju i paliwa - żeby nie trzeba było tankować mieszanki. Tyle że system podawania oleju zawodził w niskich temperaturach (olej gęstniał, w tamtych czasach oleje silnikowe miały problem z temperaturą, stosowano wtedy inny olej na lato a inny na zimę) i silniki się od tego zacierały.\nW roku 1965 część Auto Union zajmująca się osobówkami została kupiona przez Volkswagena i nowy właściciel zarządził natychmiastowe zaprzestanie produkcji dwusuwów. Ale szkoda było ogólnie niezłej konstrukcji F102, więc zamontowano do niej silnik czterosuwowy, nieco zmodyfikowano wygląd przodu i wyszedł z tego samochód prawie nie do poznania. Nazwano go Audi (nazwa nie używana od wojny, ale zakupione Auto Union miało do niej prawa), wewnętrzne oznaczenie F103.\nAudi 60L ( F103)\nI to był ostateczny koniec linii DKW F9, ale jeszcze nie koniec dwusuwów w RFN. Tyle że w mniejszych samochodach - Goggomobila TS z dwusuwem produkowano do roku 1969.\nDotyczy: Audi, Barkas, DKW, Goggomobil, Goliath, Mercedes, Niemcy, NRD, Porsche, samochody, Trabant\nJak to się robi w Niemczech: Umowy śmieciowe i wyzysk pracowników\nNiemcy są krajem socjalnej gospodarki rynkowej z silnymi związkami zawodowymi i mocnym prawem pracy, co oczywiście nie znaczy że wyzysk pracowników tu nie istnieje. O związkach zawodowych (szczególnie w kontekście dyskusji u WO na temat związku zawodowego programistów) przewiduję osobną notkę, dziś w charakterze wstępu do niej o wyzysku.\nPodobnie jak w Polsce, istnieje oczywiście w Niemczech tendencja żeby zastępować etaty umowami/zleceniami albo o dzieło. Nie jest to jednak dla pracodawcy proste. Ustawodawca walczy z tym zjawiskiem (zwanym Scheinselbstständigkeit - pozorna samodzielność). Wygląda to tak, że pracownik z taką umową może zwrócić się z tym do sądu i jeżeli faktycznie wygląda to na umowę śmieciową to sąd nakaże zmienić ją na etat. Oczywiście to jest słaby mechanizm - kto zaryzykuje późniejsze zwolnienie albo szykany - ale jest też inny. Zauważmy, że osoba prowadząca działalność gospodarczą nie ma obowiązku odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne. W związku z tym ustawodawca traktuje pozorną samodzielność jako pracę na czarno, i jako taką law enforcement ściga ją również bez wniosku ze strony pracobiorcy. No i to już jest porządny bat. Jeżeli coś takiego się wykryje, to nie tylko będą dla pracodawcy kary, ale też będzie on musiał zapłacić zaległe składki na emeryturę i to obie jej części (znaczy i pracodawcy i pracobiorcy), do 30 lat wstecz. Bat jest chwilami nawet zbyt porządny - bywa że prawdziwy freelancer musi się bronić przed przymuszaniem go do etatu, bo ktoś się dopatrzył że on przez dłuższy czas robił projekt tylko dla jednego klienta siedząc u niego w biurze i to wygląda jak Scheinselbstständigkeit. Skala problemu jest trudna do oszacowania, ale nie jest porażająca - dotyczy to prawdopodobnie paruset tysięcy osób.\nTo wszystko nie znaczy jednak, że w Niemczech umowy śmieciowe nie sa problemem - są, ale nie w tak prymitywnym wydaniu. Umowy śmieciowe robi się w Niemczech inaczej. Służą do tego firmy od pracy tymczasowej (Zeitarbeitunternehmen).\nZjawisko Zeitarbeit nie jest jednorodne i nie można potępiać go w czambuł. Dla mnie na przykład zatrudnienie w firmie tego typu jest korzystne - jest to forma pośrednia między etatem a freelancingiem. Z jednej strony mam prawdziwy etat - z ubezpieczeniami, urlopem itd., z drugiej strony nie jestem związany z jednym miejscem pracy, a jeżeli chcę (lub muszę, bo na przykład projekt się skończył) robić coś innego to szukaniem zajmuje się firma w której mam ten etat. Firma bierze też na siebie jakby chwilowo nic dla mnie do roboty nie było. Tak samo nie muszę się martwić całą biurokracją. Firma bierze oczywiście za to swoją dolę - ale to też jej zmartwienie ile wynegocjuje z klientem, ja mam zagwarantowaną sumę i już. Do tego gdy na przykład u klienta próbują zarządzić pracę w sobotę, to ja po prostu oznajmiam że mają porozmawiać o tym z moim szefem z mojej firmy i mam to gdzieś, bo sprawa upada natychmiast i bez żadnego rozmawiania.\nAle na niższych stanowiskach nie wygląda to już tak różowo. Ludzie miewają umowy, że dostają płacę tylko gdy pracują (a pracują tylko chwilami), muszą robić raz tu, raz tam (i nie mogą odmówić), dostają najczęściej mniej niż etatowi na tym samym stanowisku (bo klient ma na przykład zakładowy układ taryfowy, a pracownicy z zewnątrz mu nie podlegają), itd. itd. Strajkowanie i protestowanie jest dla takich pracowników bardzo utrudnione - bo firma gdzie faktycznie pracują zasadniczo nie jest stroną w konflikcie. Powszechne jest, zwłaszcza w szpitalach i domach starców, przemieszczanie personelu z firmy macierzystej do specjalnie założonej agencji pracy tymczasowej. Za marchewkę robi wówczas lekka podwyżka stawki godzinowej, ale inne warunki robią się wyraźnie gorsze.\nSkala takich rozwiązań nie jest znowu aż taka olbrzymia, dotyczy to około miliona ludzi, z czego spora część to jednak fachowcy którym ten tryb odpowiada, a gdyby nie odpowiadał to bez większego problemu by pracodawcę zmienili.\nZnacznie większym problemem niż umowy śmieciowe i Zeitarbeit jest w Niemczech forma zatrudnienia zwana potocznie 400-Euro-Job albo 400-Euro-Basis. Polega to na tym, że można zatrudnić pracownika płacąc mu do 400 Euro brutto miesięcznie. Pracobiorca nie płaci od tego podatku, składek na ubezpieczenia społeczne i tylko niewielki ryczałt na ubezpieczenie zdrowotne (ale tylko jeżeli ma jeden taki job, przy dwóch i więcej równolegle składki i podatki trzeba płacić). Pracodawca płaci trochę różnych składek, opłat i podatków, ale i tak wychodzi mu to znacznie taniej niż zatrudnianie na etacie. Kiedyś istniało w tym trybie ograniczenie do 15 godzin pracy tygodniowo, ale teraz tego już nie ma.\nPomyślane to było jako możliwość dorobienia sobie, bez zbędnej biurokracji i opłat. I rzeczywiście, dla studenta roznoszącego reklamy żeby sobie dorobić do stypendium to byłoby OK. Ale pracodawcy nie są w ciemię bici i wolą zatrudnić parę osób na ten 400-Euro-Job niż jednego etatowca. Trudno na przykład znaleźć inną ofertę pracy w sklepie niż na te 400 euro. I na takie umowy pracuje w tej chwili coś koło 7,5 miliona ludzi, to po prostu tragedia.\nOgloszenie o pracy na 400-Euro-Job\nAle można być dymanym jeszcze bardziej. Jest też coś takiego jak 1-Euro-Job. To euro to stawka za godzinę. Formalnie rzecz biorąc to nie jest płaca, tylko ryczałtowy zwrot kosztów, na przykład dojazdu do pracy. Czyli w zasadzie jest to praca za darmo, i to w wymiarze 20-30 godzin tygodniowo. Rzecz może nie jest masowa, bo dotyczy tylko bezrobotnych którzy w ten sposób mają zdobyć doświadczenie, mieć coś w CV i w ten sposób zdobyć normalna pracę. Kieruje do tego urząd pracy, są sytuacje że nie da się odmówić bez utraty zasiłku. W praktyce oczywiście pracodawca dyma takich pracowników na maksa, a przy ich pomocy również wszystkich innych, nawet tych na normalnych etatach.\nMożna też pracować całkiem za darmo - jest sporo ofert dotyczących wolontariatu. Ale tu od razu wiadomo, że nie da się oprzeć modelu biznesowego na pracy wolontariuszy - są to raczej oferty różnych stowarzyszeń szukających w ten sposób współpracowników. Inna kategorią są domy starców proponujące obcokrajowcom uczącym się dopiero niemieckiego rozmowy z pensjonariuszami, albo studentom prowadzenie ze staruszkami jakichś zajęć. Natomiast instytucje kulturalne szukają w ten sposób hobbystów do pomocy.\nNo i oczywiście można też być dymanym w różny sposób na etacie. Ale tutaj pracownicy mają więcej możliwości obrony. O tym napiszę wkrótce w osobnej notce.\nStrona 10 z 27Start(...89101112...20...)Koniec