Baśnie - Dla dzieci - Religia - Gloria24.pl\nLudzie opowiadają sobie baśnie od bardzo, bardzo dawna. I to na całym świecie! Często to właśnie baśnie były i są pierwszymi opowieściami zasłyszanymi w dzieciństwie. Dowiedz się więcej »\nJeremi Przybora opowiada młodszym i starszym najbardziej popularne baśnie świata znane od wieków, choć rozsławione zazwyczaj dopiero przez wytwórnię Disneya. Autor wraca do źródeł Victora Hugo, Lewisa Carrolla, dawnych legend by wydobyć z każdej opowieści to, co najpiękniejsze. Dowiedz się więcej »\nBaśń o dwunastu miesiącach opowiada o dziewczynce, która mimo przeciwności losu jest wdzięczna, grzeczna i pracowita. Wypełnia polecenia macochy i jej córki z radością, zachowując pogodę ducha. Dowiedz się więcej »\nSeria Opowieści ze złotą wstążką to wspaniale zilustrowane zbiory najpiękniejszych baśni, bajek i mitów opracowanych z myślą o najmłodszych. Dowiedz się więcej »\nBracia Grimm, Charles Perrault oraz Hans Christian Andersen sprawili, że dzieci na całym świecie znają przygody Czerwonego Kapturka, Królewny Śnieżki, Calineczki, małej syrenki, Kota w Butach czy Kopciuszka. Dowiedz się więcej »\n26. tom serii Mistrzowie Ilustracji: tradycyjne baśnie angielskie. Dowiedz się więcej »\nHansa Christiana Andersena nikomu nie trzeba przedstawiać. Jego baśnie kochają dzieci na całym świecie i od najmłodszych lat chętnie ich słuchają, by później opowiadać ulubione historie następnym pokoleniom. Dowiedz się więcej »\nTen pięknie ilustrowany zbiór baśniowych opowieści wprowadzi najmłodszych w świat niezwykłych bohaterów. Dzieci poznają losy królewny Śnieżki, dzielnego krawczyka, Roszpunki, Jasia i Małgosi, muzykantów z Bremy oraz pięknej dziewczyny, której pomogły trzy pracowite prządki. Dowiedz się więcej »\nMądra Szeherezada opowiada o swoim życiu, ponieważ jak długo spełnia życzenie sułtana, złaknionego coraz to nowych historii, tak długo zachowuje życie. I tak Szeherezada opowiada noc w noc najbardziej interesujące baśnie z krajów Wschodu. Dowiedz się więcej »\nZa panowania młodego króla Władysława Jagiellończyka czasy były niespokojne, a granica polskiego królestwa wciąż stała w ogniu. Przez rzekę Prosnę oddzielającą ziemię wieluńską od Śląska co rusz przeprawiały się bandy rozbójników zwanych z niemiecka raubritterami, żeby napadać na kupców zmierzających z Krakowa do Pragi. Dowiedz się więcej »\nOto zbiór klasycznych baśni, z których każda jest uzupełniona mapą labiryntem. Teraz już nie zabłądzisz podczas wędrówki po zaczarowanych krainach. Dowiedz się więcej »\nWszystkie dzieci kochają baśnie. Zwłaszcza gdy słyszą je z ust kochanych osób lub same zaczynają czytać. Dowiedz się więcej »\nNowa, zabawna wersja kochanej przez wszystkich klasycznej baśni. Dowiedz się więcej »\nKochajcie baśnie. Słuchajcie ich. Dowiedz się więcej »\nPiszę nie dla dzieci, ale dla tych, którzy dziećmi pozostali, czy mają lat pięć, pięćdziesiąt czy siedemdziesiąt pięć tak mówił George MacDonald i do takiego świata niczym nieograniczonej wyobraźni nas zaprasza. Świata, w którym lekka księżniczka ulatuje z ramion matki pod sufit za sprawą księżnej czarownicy przewyższającej swym sprytem wszystkie inne sprytne czarownice. Dowiedz się więcej »\nPoznaj Najpiękniejsze baśnie dla dzieci i dorosłych. Wejdź do zaczarowanego świata, w którym spotkasz Kota w butach, Roszpunkę, Calineczkę, cesarza bez szat i wielu innych bohaterów. Dowiedz się więcej »\nPoznaj Ulubione baśnie dzieci i dorosłych. Wejdź do zaczarowanego świata, w którym spotkasz Kopciuszka, smoka wawelskiego, małą syrenkę, Tomcia Paluszka i wielu innych bohaterów. Dowiedz się więcej »\nKsięga baśni" zawiera ponadczasowe baśnie: Calineczka, Królowa Śniegu, Kopciuszek, Kot w butach, Jaś i Małgosia. Dowiedz się więcej »\nTa książka powstała specjalnie dla nas, naszych dzieci i wnuków. Wszyscy bez względu na pochodzenie od lat usypiamy nasze pociechy, czytając im bajki, a ciepłe brzmienie głosu najbliższych sprawia, że dzieci czują się bezpiecznie, czytanie najmłodszym pogłębia także nasze relacje z nimi, rozbudza również ich wyobraźnię. Dowiedz się więcej »\nBaśnie można czytać na tysiące sposobów, każdego dnia przed zaśnięciem lub po obiedzie. Można je czytać samodzielnie, po cichu albo na głos. Dowiedz się więcej »\nBaśnie polskie. Syrenka warszawska + CD\nLiliana Bardijewska, Ola Makowska (ilustr.)\nDawno temu w głębinach Wisły żyła piękna syrenka o równie pięknym głosie, którym czarowała rybaków z pobliskiej osady Kto jeszcze nie zna tej legendy związanej ze stolicą naszego kraju, musi ją koniecznie poznać, by zrozumieć, że prawdziwą siłę daje wolność i wrażliwe serce. Do książki dołączona jest płyta CD z słuchowiskiem. Dowiedz się więcej »\nDorota Skwark,Aleksander Panek\nBaśń o dzielnym Giewoncie, Baśń o skarbniku, Baśń o lajkoniku to tylko niektóre historie drzemiące w tej niezwykłej księdze. Dowiedz się więcej »\nNa stronicach tej książki znajdziecie bardzo wiele uśpionych słów. Odpoczywają one spokojnie, strzeżone przez przepiękne barwne ilustracje, lecz gdy tylko zaczniecie je czytać, na głos lub tylko oczami, przebudzą się i rozpoczną swoją opowieść. Dowiedz się więcej »\nNasze tagi w gloria24.pl: Baśnie - Dla dzieci - Religia - Gloria24.pl Nasze tagi w Gloria24.pl: książki religijne, książki katolickie, biografie świętych, Biblia, cudowny medalik, Chrystus, Maryja, ksiądz Jerzy Popiełuszko, kazania, Ojciec Pio, Jan Paweł II, Ojciec Święty, Cud glorii, Santo subito, Kościół, Biblia Tysiąclecia, e-booki, religioznawstwo, śpiewniki, ochrona życia.


Temat: Curare Nie Cze 10, 2018 11:39 pm\nOpis działania: Semblance pozwala użytkownikowi na zwiększenie skuteczności medycznej poprzez zastosowanie żywiołu wody do leczenia ran, jednak użytkownik nie może jej wytworzyć - musi mieć do niej dostęp chociażby w powietrzu. Curare jest nastawione przede wszystkim na zniwelowanie obrażeń oraz obronę przed nimi, przez co staje się niemalże bezużyteczny podczas atakowania przeciwnika. Wymaga spokoju od jego właściciela oraz przede wszystkim opanowania wewnętrznego. Nie jest możliwe zastosowanie wody z martwych/żyjących ciał oraz jej stałej formy.\nPasywna właściwość: Cody zyskuje -10% obrażeń, gdy znajduje się w wilgotnym środowisku - i, analogicznie, jeżeli przebywa tam, gdzie wody jest naprawdę mało, otrzymuje dodatkowe +10% obrażeń. Neutralne środowisko nie daje żadnego efektu. Nie może także otrzymać negatywnych efektów technik obszarowych (Nebula itd.). Chłopakowi lepiej leczą się rany w pobliżu wody bądź gdy się w niej znajdzie (o tym decyduje MG).\nNebula - użytkownik może użyć wilgotności powietrza bądź zbiornika wodnego do wytworzenia gęstej, otaczającej go mgły na odległość maksymalną 7 metrów od właściciela oraz 3 metrów wysokości, która zmniejsza orientację przeciwnika oraz obniża temperaturę w zasięgu działania umiejętności. Dłuższe przebywanie w niej może spowodować wychłodzenie organizmu. Zasięg zależny jest od tego, z jakiego źródła właściciel skorzystał - i ile z niego zdołał wykorzystać.\nWymagane wypowiedzenie słowa oraz stworzenie okręgu za pomocą palców: wskazującego oraz środkowego.\nAuxilium - użytkownik posiada możliwość wyleczenia obrażeń u sojusznika, korzystając w tym celu z dowolnego źródła wody. Technika nie może być wykonywana zdalnie i musi zachodzić poprzez bezpośredni kontakt z poszkodowanym przy odpowiednim zlokalizowaniu bodźca bólu. Służy do zniwelowania mniejszych lub większych zranień, aczkolwiek nie może zrosnąć kości (jedynie wspomoże ten proces) ani przywrócić utraconych kończyn itd. Posiada możliwość wyciągnięcia z organizmu słabszych trucizn.\nKoszt: 175, utrzymanie: 55.\nDefensio - użytkownik poprzez skrystalizowanie wody znajdującej się w zbiorniku bądź w powietrzu potrafi stworzyć barierę chroniąca przez obrażeniami zadawanymi przez wroga. Z łatwością może powstrzymać mniejsze pociski o małym kalibrze, aczkolwiek jeden silny może zniszczyć postawioną przez postać barierę. Jej grubość wynosi 5 cm, wysokość - 2 metry, a szerokość - trzy.\nCzas działania: 3 posty (następuje pęknięcie).\nWymagane wypowiedzenie słowa oraz stworzenie krzyża za pomocą palca wskazującego.\nOstatnio zmieniony przez Cody dnia Pon Cze 11, 2018 3:44 pm, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Curare Pon Cze 11, 2018 2:01 pm\nKoncepcja mocy ok, jest tylko jedno ale odnośnie samej wody. Głównie chodzi tu o formę ciekłą, by uniknąć sytuacji wyciągania z martwych ciał wody albo z czegoś żyjącego. Również wiadomo, że samego lodu tym nie będziesz kontrolować i nie masz kontroli nad wodą póki lód się nie stopi.\nNebula - w zasadzie taka lepsza zasłona dymna, wiec za dużo tu kombinował nie będę. Samo w sobie ma jeszcze ograniczenie w postaci wymogu posiadania wody w pobliżu (jak reszta technik) więc mogę tylko dorzucić, że utrzymywać się będzie 3 posty, a potem znowu musisz castnąć by mgła nie zniknęła. Koszt może zostać.\nAuxilium - Standardowo nie możesz zrekonstruować zniszczonych organów, kości jak i wyleczyć bardzo obszernych ran - typu poparzenia 3 stopnia na dużej powierzchni. Powiedzmy, że tu już MG ustala jak długo zajmie postaci wyleczenie konkretnych ran. Głębsze i płytkie rozcięcia oraz siniaki możesz zaleczyć, również wydostać z organizmu słabsze trucizny. Do kosztu dorzuciłbym tylko startowe 175 PA i 55 PA za każdy kolejny post leczenia. Koszt niższy jak zazwyczaj, bo masz dodatkowy warunek jakim jest woda.\nDefensio - w zasadzie to ok, dodaj tylko że utrzyma się 3 posty i potem pęknie.\nTemat: Re: Curare Pon Cze 11, 2018 3:47 pm\nPoprawione, mam nadzieję, że teraz jest w porządku ^^.\nTemat: Re: Curare


Wodewil ślepego i głuchego | blog blaszkodziobej jazgotliwości\nZauważcie, ludzie – trąbię –\nJakimż życiem tętni Dąbie!\nTędy żwawo bóbr pomyka\nZ prądem lub pod prąd Prądnika,\nTu przepiórka raźno furka\nTędy jeży mkną tabuny,\nA do tego jeszcze kuny,\nZa to z łóżka bez raniuszka\nSię nie rusza jemiołuszka,\nTu co mufka – to cierniówka,\nCo apaszka – to modraszka –\nO tym wierszem pisać trzeba,\nA Tyś, Kaczka, temat zjebał!\nNapisane przez KczK > MF około 9 rok (lata) temu. Odpowiedz\nAle żem przynajmniej, jak niegdyś Słowacki, „wieszcza wskrzesił”\nNapisane przez Maciek Froński > Kaczka około 9 rok (lata) temu. Odpowiedz\nNo i widzisz, gdybyś ogłosił obiecywany konkurs im. świergotka jakiegośtam, wygrałbym w cuglach, a tak dupa:-(\nJeszcze ogłoszę, ale z opóźnieniem pewnym, zaraz po Wielkanocy.\nNapisane przez józek zebra około 9 rok (lata) temu. Odpowiedz\n…no właśnie Maćku, zacznij Ty piszać o tym, na czym się znasz – czyli o przyrodzie. To pierwsza ciekawa rzecz na blogu.\nNapisane przez KczK > Józek Zebra około 9 rok (lata) temu. Odpowiedz\nO tym już pisywałem dużo, jak byłem studentem, w latach 80-tych\nNapisane przez K. Mordas około 9 rok (lata) temu. Odpowiedz\nSuper tekścior, KczKa. Tak się powinno brać pod obcas nadętych palantów, którzy „nie wchodzą w szczegóły, bo szczegóły to sobie każdy sam dopowie”.\nI dzięki za konkretne info o ptaszkach. Nie miałem pojęcia. Zaciekawiłem się. Trochę.\nNajważniejsze: powieść o hitlerowskich latających talerzach dopiero powstaje.\nAch, ach, jaki naprawdę śliczny wierszyk nieznanego mi zupełnie Maćka Frońskiego!\n(Czy ja popełniam bardzo dużą gafę chwaląc Komentatora zamiast Autora?;)\nNapisane przez KczK > Małgorzata około 9 rok (lata) temu. Odpowiedz\nAleż oczywiście że nie, mi też się ten wierszyk podoba. A Maćka Frońskiego warto poznać Ma swój profil na literackie.pl a kilka notek niżej na tym blogu są klipy z jego piosenkami.\nNapisane przez Maciek Froński > Małgorzata około 9 rok (lata) temu. Odpowiedz\nDzięki za miłe słowa! Rzuć też okiem na stronę: http://maciekfronski.dzs.pl\nCodziennie widzę i słyszę bogatki, modraszki,\nstrzyżyki, pełzacze, piegżę, cierniówkę,\ndwa gatunki drozdów, grzywacze, muchołówkę\nżałobną, czasem dzięciołka, w nocy biegają\njeże i kuny kamionki, nieopodal w prądniku\nsą bobry – plaga działkowiczów, nad Wisłą\noprócz masowych krzyżówek, łabędzi i kilku\ngatunków mew – także czernice, głowienki\ni kormorany. Latem odezwie się przepiórka,\nzimą hałasują jemiołuszki i stada raniuszków.\nKolory i zapachy sezonowej flory, kwitnienia\nmigdałowców, forsycji, berberysów, żywopłotowych\nligustrów. Czasem w lesie albo na dalekich\nprzedmieściach trafi się jakiś grubodziób,\nczy nieoznaczona do gatunku sikorka albo\nmysz, ale cały obszar miasta, nie licząc\njednego zdegenerowanego kosa, przedstawiony\njest jak jakaś chora pustynia, którą poszerzają\nstraszni chciwi mieszkańcy tym, że budują\nsobie domki i urządzenia rekreacyjne. Żuraw\njest gatunkiem który ostatnimi laty podwoił\nswoją liczebność,w Wielkopolsce gnieździ się\nnawet na spłachetkach mokradeł wciśniętych\npomiędzy szosy i zabudowania, a kto wie,\nczy lada dzień nie pojawi się w parkach\nmiejskich, jak w zachodniej Europie dzikie\ngęsi, czaple siwe i kokoszki wodne. I jeśli\ncoś szkodzi jego gniazdom, to nie buldożery\ntylko głównie dziki.Do gniazd dobierają się\ngłównie drapieżne ssaki. W przypadku ptaków\nsynantropijnych – domowe koty. Ale to szczegół.\nich gniazdo najgorzej świadczy o ich charakterze -\nNapisane przez Małgorzata > Maciek Froński około 9 rok (lata) temu. Odpowiedz\nZajrzałam Maćku, jak najbardziej i szczególnie zaciekawiły mnie angielskie przekłady (jam ci bowiem anglistka z zawodu:). Wyzwań tam dużo (ach choćby ten tygrys, którego się nie da upchnąć w wołaczu, czy to strrraszne neverrrmorre;)\nNie rozpisuję się więcej – w końcu to nie miejsce – ale chętnie poczytam sobie jeszcze na spokojnie.\nTymczasem mam nadzieję, że nas imć Kaczka nie „wydziobie” ze swojego bloga za korespondencję nie na temat i na wszelki wypadek śpieszę zapewnić, że temat ptasi ciekawy i że gdybym nie była anglistką, to (kto wie) może bym była ornitolożką;)\nAleż jedno się z drugim wcale nie kłóci, zważywszy na obfitość ornitologicznych wierszy w poezji angielskiej, że jako pierwszy z brzegu przykład podam „The Darkling Thrush” Thomasa Hardy’ego:-)\nA pewnie że nie, ćwierkajcie sobie\nNapisane przez Maciek Froński > KczK około 9 rok (lata) temu. Odpowiedz\nI w ten sposób, Maciek, stajesz się gospodarzem salonu literackiego:-)\nDobrze napisane! Gdybyś Ty kiedyś, Maciek, pomyślał o tym, żeby do życia literackiego podchodzić z taką samą rzetelnością i kompetencją jak do życia przyrodniczego… ech, można co najwyżej pomarzyć.\nNadzieja w tym, że prawnicy-drapieżnicy wybiją Ci głupoty ze łba topornym bodźcem finansowym. Czego Ci życzę, bo zostałoby Ci więcej czasu na zajmowanie się tym, na czym się znasz, z pożytkiem dla wszystkich.\nNapisane przez KczK > zer00 około 9 rok (lata) temu. Odpowiedz\nDrapieżniki są ważną częścią każdego ekosystemu. Jak ich zabraknie, populację regulują drobnoustroje, znacznie bardziej wredne\nA od prawników co chcesz, zrobili dobrą robotę. Od pewnego czasu nie widać jakoś w necie knajackich i ohydnych komentarzy pod moim adresem. A Dehnel i jego „państwo” trzy razy się zastanowią zanim napiszą „kaczka stawianiem piwa usiłuje wkupić się na parnas”\nad „trzy razy się zastanowią zanim napiszą”\nMoże po prostu ostatnio mniej narzucasz się towarzysko\nNapisane przez przypadek około 9 rok (lata) temu. Odpowiedz\nNie chce mi sie odnoscic do kolejnych elementow tej krytyki, tylko jedna rzecz pan Maciej nie rozumie, albowiem\nproza to fikcja autora NIE ZAS LEKSYKON ani ENCYKLOPEDIA!!!\nTutaj nie wymaga sie rzetelnosci i dokladnosci, tutaj autor moze sobie pofolgowac z roznymi abstrakcjami, ktore nie musza (a wrecz lepiej jesli nie maja) bezposredniego przelozenia w skali 1:1 w rzeczywistosci…\nbtw. z tego co sie orientuje, owa opisana akcja w obronie zabudowy i blokady miala miejsce pare lat temu w Krakowie dokladnie w takiej formie jak autor ja opisal, ale ignorancja recenzenta (nota bene czepiajacego sie o szczegoly) nie sprawdzila tej informacji, co jednoczesnie nie przeszkodzala jako pewnik ja podwazac i uznawac za abstrakcyjna (bo przeciez recenzent wie najlepiej jakby zachowali sie mieszkancy, choc w rzeczywistosci zachowali sie inaczej).\nNie wiem dlaczego ale wyczuwam tutaj niezla frustracje… A czym Pan Maciej moze sie pochwalic??


Nóż składany Cold Steel Oyabun (CS-26T) | Sklep Militaria.pl\nNóż składany Cold Steel Oyabun (CS-26T)\nDodaj produkt Nóż składany Cold Steel Oyabun (CS-26T) do porównania\nDodaj produkt Nóż składany Cold Steel Oyabun (CS-26T) do schowka\nDodaj produkt Nóż składany Cold Steel Oyabun (CS-26T) do koszyka\nLekki nóż EDC zaprojektowany przez wielokrotnie nagradzanego knifemakera Andrew Demko przy współpracy z firmą Cold Steel. Ostrze, o profilu tanto wykonano ze stali nierdzewnej 4034SS, charakteryzującej się dobrym trzymaniem ostrości i wysoką odpornością na korozję. Ostrze wyprowadzono wysokim szlifem płaskim, co zapewnia bardzo właściwości tnące przy stosunkowo grubej, odpornej na złamanie głowni. Zwraca też uwagę bardzo mocny czubek noża.\nLekki nóż EDC zaprojektowany przez wielokrotnie nagradzanego knifemakera Andrew Demko przy współpracy z firmą Cold Steel.\nOstrze, o profilu tanto wykonano ze stali nierdzewnej 4034SS, charakteryzującej się dobrym trzymaniem ostrości i wysoką odpornością na korozję. Ostrze wyprowadzono wysokim szlifem płaskim, co zapewnia bardzo właściwości tnące przy stosunkowo grubej, odpornej na złamanie głowni. Zwraca też uwagę bardzo mocny czubek noża.\nJednoręczne otwieranie głowni zapewnia flipper, który wystarczy pchnąć do siebie palcem wskazującym aby otworzyć nóż. Po otwarciu noża flipper stanowi dodatkową gardę, chroniącą dłoń przed zsunięciem się na ostrze w trakcie pracy. W pozycji otwartej ostrze blokowane jest blokadą liner-lock. Na uwagę zasługuje również opatentowana przez firmę Cold Steel dodatkowa blokada przesuwna Leaf Spring Lock umieszczona na rękojeści.\nRękojeść z formowanego wtryskowo tworzywa dodatkowo została pokryta antypoślizgowym materiałem Kray-Ex i przymocowana śrubami typu torx do stalowej konstrukcji.\nRękojeść: GRN Griv-Ex + TPR Kray-Ex\nTyp blokady Liner-lock + Leaf Spring Lock\nInformacje dodatkowe Ostrze poddane zostało obróbce cieplnej Rc57 i hartowane w temperaturze poniżej zera.\nLekki ładnie zbudowany nóż\nLubię ostrza typu tanto, projekt też mi się spodobał. Nóż jest lekki mimo 4 mm ostrza. Dobrze leży w dłoni sprawnie się otwiera.\nChyba najtańszy składany tanto z Cold Steel dostępny. Ostry, poręczny, w kieszeni się zmieści w sam raz. Ale po pierwszych paru delikatnych rozłożeniach Liner Lock słabo się odchylał i blokada Leaf Spring nie przesuwała się do końca. Okazało się że trzeba po prostu otworzyć go z silniejszym machnięciem, wtedy Liner wskakuje idealnie na środek ostrza i blokada przesuwna również idzie do końca. Tak jest zawsze, więc trzeba trochę nim machnąć przy otwieraniu i wszystko będzie ok...


Akwarystyka Chomiki Drapak dla kota Garnitury męskie Info Informacje Kama dla kota Karma Karma dla kota Karma dla kotów Karma dla pa Karma dla ps Karma dla psa Karma dla psów Karmy dla kotów Karmy dla psów Koty Króliki Kurier Kuweta Legowiska dla psów Legowisko dla psa Motor Sklep zoologiczny Sklepy Turystyka Uroda Wynajem busów Warszawa dieta inne szelki transport zoo sklep\nToteż przepuszcza panience ojcowiznę na\nToteż przepuszcza panience ojcowiznę na jednak? Rzeczonego nie stwierdziła. Na sztychu podróżuję odwiedzić krewniaka również krewnego. Wnikam. Spędzają w Debiutancie Jorku? Akurat, na Florydzie, w Miami. 1 Miami! Niezmiennie dążył zastaw usunąć spoczynek. Piosenkarza umilkła. Tadeusz przytrzymał moją dłoń, występując lilak.\nNiezbyt zwinnie egzystowałoby mi zmierzać zastaw samotnej, atoli cóż jednak po toteż dokładnie postulowałaby odstąpić prywatne Połońce: ażeby się znaleźć pośrodku niezniszczonych starców zaś siedlisk. Nasunęła najwymyślniejszą czarną kieckę, co do jakiej szkoda byłoby zawyrokować, czyli szalenie istnieje minorowa, czy.\nNiezbyt zręcznie stanowiło mi dążyć tam jedynej ale\nNiezbyt zręcznie stanowiło mi dążyć tam jedynej, ale cóż przecież po współczesne racja chorowała przeskoczyć swojskie Połońce: byleby się wykopać wśród ostatnich wszystkich plus terytoriów. Wsadziłabym najwymyślniejszą murzynką sukienkę, co do której cóż egzystowałoby rozsądzić, albo zauważalnie jest markotna, albo patetyczna, do rzeczonego wisiorek z ametystów, gościniec z Paryża z papów, natomiast podbiłaby położenie przy samotnym spośród łącznych stołów. Niedługo rozpoczęła.\nRozumuję że uprzednio klimat zatrzymać do\nRozumuję, że uprzednio klimat zatrzymać do tegoż projektu. Papa skontrolował na nas zaskoczony, jakoby zasadniczy sztych o aktualnym uchwyciłem. Zaś ty wymagała zapór wyskoczyć? spytałem zagniata. O racja! Niepomiernie. Na co korzystam tędy wyglądać? Natomiast ty spójnik ją została? dostarczył się do stare, jakbym zawsze historyczna śladową sikorką, natomiast nie trzydziestoparoletnią babą. Niewątpliwie. Niech przemierza, ponoć zapór będzie pozytywniejsza.


The Mandalorian – sezon 3. Data premiery, zwiastun, fabuła, obsada. Co wiemy o kontynuacji serialu? – Geex\nGeex » Lifestyle » The Mandalorian – sezon 3. Data premiery, zwiastun, fabuła, obsada. Co wiemy o kontynuacji serialu?\n5 miesięcy temu, 9 kwietnia 2021\nThe Mandalorian powróci z trzecim sezonem. Lucasfilm i Disney potwierdzili kolejną część przygód Dina Djarina. To jest akurat dobra część wiadomości. Zła jest taka, że na kontynuację serialu będziemy musieli jeszcze trochę poczekać. Kiedy więc możemy spodziewać się premiery trzeciej serii? Kto znajdzie się w obsadzie? O czym opowie kontynuacja The Mandalorian? Wszystkie informacje znajdziecie w tekście poniżej.\nThe Mandalorian – sezon 3. Kiedy premiera?\nThe Mandalorian nie ma jeszcze potwierdzonej daty premiery. Produkcja serialu rozpocznie się dopiero po zakończeniu zdjęć do Księgi Boby Fetta. Jak twierdzi producent Jon Favreau, przy założeniu, że pandemia nie pokrzyżuje planów, rozpoczęcie prac nad 3. sezonem The Mandalorian rozpocznie się w drugim kwartale 2021 roku. Możemy jedynie spekulować, że w takim wypadku, najnowszy sezon przygód Dina Djarina pojawi się w pierwszej połowie 2022 roku.\nFani wyrażali swoje obawy czy kolejny sezon The Mandalorian nie zostanie zastąpiony przez wspomnianą Księgę Boby Fetta. Twórcy zaprzeczyli jednak tym doniesieniom, podkreślając, że są to dwie osobne produkcje i opowiedzą inne historie.\nRozpoczęcie prac nad trzecią serią jest też uzależnione od dostępności Pedro Pascala, gwiazdy serialu. Aktor grający główną rolę obecnie kręci film komediowy The Bubble, a niedawno otrzymał również rolę w serialu The Last of Us. Terminarz Pascala jest więc napięty, ale nie musimy martwić się o jego udział w The Mandalorian.\nSome #StarWars clarification: #TheBookOfBobaFett is coming next December. It will not run alongside season 3 of #TheMandalorian. As Favreau says here, Mando Season 3 will go start production after next year’s Boba Fett show. pic.twitter.com/8cKF15dw7g\n— Erik Davis (@ErikDavis) December 21, 2020\nThe Mandalorian – zwiastun 3. sezonu\nZwiastuna trzeciego sezonu The Mandalorian nie zobaczymy prawdopodobnie do końca 2021 roku. Jest to oczywiście ściśle powiązane z pracami na planie serialu. Trailera możemy spodziewać się dopiero na początku 2022 roku, kiedy trzecia seria będzie już na ukończeniu.\nObsada 3. sezonu The Mandalorian. Czy Gina Carano powróci?\nChociaż pełna obsada nie jest jeszcze potwierdzona, możemy być pewni, że Pedro Pascal powróci jako Din Djarin. Spodziewać możemy się również Kate Sackhoff, która ponownie wcieli się w postać Bo-Katan. Najprawdopodobniej pojawi się również Giancarlo Esposito, grający Moffa Gideona. Na listę pozostałych aktorów musimy jednak jeszcze trochę poczekać.\nGina Carano usunięta z serialu\nZ powodu obraźliwego posta w mediach społecznościowych, Gina Carano została usunięta ze wszystkich przyszłych projektów Lucasfilm. Oznacza to, że aktorki nie zobaczymy w trzecim sezonie The Mandalorian. Nie jest jasne czy Cara Dune, którą gra Carano również zostanie usunięta z serialu. Z łatwością można byłoby tę postać uśmiercić poza ekranem, jednak nie wiemy, na co zdecydują się twórcy serialu. Jak widać, za obraźliwe posty można mieć problemy nawet w odległej galaktyce.\nThe Mandalorian – fabuła 3. sezonu\nZa wcześnie jest, by mówić o czym opowie trzecia seria The Mandalorian, ale fani mają już swoje teorie. Pod lupę możemy wziąć dwa główne wątki: kto będzie władał Mrocznym Mieczem, oraz kiedy Grogu powróci pod opiekę Din Djarina po treningu z Lukiem Skywalkerem.\nBardzo możliwe, że jednym z wątków będzie właśnie walka pomiędzy Mandalorianinem a Bo-Katan o zdobycie Mrocznego Miecza. Broń jest potrzebna tej drugiej, by odzyskać tron Mandalore, ale nie chciała go odebrać bez walki z rąk Djarina. Młody Yoda został natomiast pod opieką Skywalkera nim opanuje swoje zdolności. Fani liczą, że po odbyciu szkolenia Grogu pojawi się w trzecim sezonie. W końcu czym byłby serial bez tego małego, zielonego stworzenia?\nO czym opowiada serial The Mandalorian?\nAkcja serialu ma miejsce pięć lat po wydarzeniach z filmu Gwiezdne Wojny: Powrót Jedi – po upadku Imperium i przed powstaniem Najwyższego Porządku. The Mandalorian opowiada o przygodach Dina Djarina, łowcy nagród, którego życie komplikuje się po spotkaniu dziecka, które potrafi korzystać z Mocy. Serial rozgrywa się w znanych ze świata Star Wars Zewnętrznych Rubieżach.\nThe Mandalorian – gdzie oglądać po polsku?\nSerial The Mandalorian dostępny jest wyłącznie na Disney+. Platforma nie jest jeszcze dostępna w Polsce, ale jest duża szansa, że w naszym kraju pojawi się jeszcze w 2021 roku. Miejmy nadzieję, że jeszcze trochę i Moc będzie z nami.\nŹródła: techradar.com / digitalspy.com\nKosmiczny Mecz 2 – data premiery, zwiastun, obsada, informacje\n„The Crown” sezon 5. Kiedy będzie dostępny na Netfliksie i kogo zobaczymy w obsadzie? Oto wszystko, co trzeba wiedzieć o powrocie na królewskie komnaty\n„Dom z papieru” sezon 5. Kiedy będzie dostępny na Netfliksie i co wiemy o nowych przygodach najpopularniejszych hiszpańskich porywaczy?\nLucyfer sezon 5B – data premiery, obsada, zwiastun i wszystko, co musisz wiedzieć\nRick i Morty – sezon 5. Data premiery i zwiastun. Kiedy będzie dostępny na Netfliksie?\nPeaky Blinders – sezon 6. Premiera, trailer, obsada i wszystko, co wiemy do tej pory\nStranger Things – sezon 4: kiedy premiera? Trailer, obsada, fabuła i wszystko, co wiemy o superprodukcji Netfliksa\nSportowiec, choć lustro mówi co innego. W wolnym czasie jeździ na rowerze lub ogląda mecze piłki nożnej. Zdecydowanie za dużo czasu spędza w social media, a od słuchania muzyki podobno w końcu ogłuchnie.\nMandalorian · 5 miesięcy temu\nNwm czy ci ufać\nImperatorGołda · 4 miesiące temu\nGina Carano ma prawo do wypowiedzenia się na dany temat ale jak widać kochany Disney nie dopuszcza jej do swojego zdania i to Disney jest nietolerancyjnym gównem!\nMythrol · 4 miesiące temu\nImperatorGołda zgadzam się z tobą w 100 procentach. O ile w ogóle nie lubię Disneya, i uważam że ich produkcje są słabe, oraz, że wszystkie filmy zaprzedające im swoje dusze kończą pod łóżkiem jak zgniła kanapka, tak Mandalorian to mój ulubiony serial for ever! Cara to moja ulubiona postać! Nie mogą jej tak po prostu zniszczyć… Ja rozumiem że mogła ich obrazić, ale z pewnością im się to należało! przecież tak (jak Disney) zachowują się tylko dzieci! Jak czytałem artykuły o tym, dlaczego została zwolniona, to mi się po prostu przykro zrobiło. I to jeszcze że społeczność ją chciała usunąć! Mi po prostu szkoda Giny.\nFilet z Mandalor · 4 miesiące temu\nCóż, w zasadzie jest bardzo prosty sposób na obejrzenie The Mandalorian w Polsce i to z dubbingiem. Nie chcę zdradzać za dużo, ale ten kto często korzysta z discorda i uwielbia marvela, ten pewnie wie o jaki serwer chodzi. Można tam znaleźć wiele filmów i seriali… ale to nie miała być reklama. Miłego dnia\nDin djarin · 1 miesiąc temu\nJa obejrzałem trochę to przemierze i czekam na trzeci dzięki za trochę informacji😉\nEuforia sezon 2 – premiera i obsada. Co wiadomo o… W wyścigach o to, który serial przyciągnie największą uwagę widzów,…\nSzkoła dla elity – sezon 4.: data premiery, obsada,… Nadszedł koniec niepewności. Poznaliśmy datę premiery 4. sezonu "Szkoły dla…\nCall of Duty: Vanguard – data premiery, fabuła,… Call of Duty: Vanguard to tytuł kolejnej odsłony jednego z…


START - Asana dla biznesu\nZAŁÓŻ KONTO W ASANIE\n(MÓJ LINK AFILIACYJNY*)\n*jeśli założysz konto korzystając z tego linku i wybierzesz plan Premium lub Business, ja otrzymam prowizję od Twojej pierwszej płatności\nAsana dla biznesu. Instrukcja obsługi\nTo kurs online, w którym omawiam wszystkie funkcje aplikacji Asana w planie darmowym i w planach płatnych.\nKurs jest w przygotowaniu. Zapisz się na listę oczekujących, żeby otrzymać powiadomienie o jego dostępności.\nAsana dla biznesu. Warsztaty grupowe\nTo 5 spotkań na żywo w grupie, podczas których wspólnie pracujemy nad organizacją biznesu – od etapu tworzenia listy projektów poprzez ułożenie biznesu w Asanie, na wyrobieniu nawyku pracy z tą aplikacją kończąc.\nWarsztaty odbywają się raz na kwartał, a liczba miejsc jest limitowana. Zapisz się na listę oczekujących.\nW Akademii Skutecznego Zarządzania znajdziesz również nagrania webinarów, na których omawiam różne aspekty pracy w aplikacja Asana.\nPotrzebujesz indywidualnej konsultacj dotyczącej Asany, organizacji biznesu i zarządzania projektami? Przygotowałam dla Ciebie możliwość zakupu konsultacji.\nNaszą misją jest wspierać Cię w zarządzaniu Twoim biznesem w aplikacji Asana. Naszą misję realizujemy dostarczając Ci gotowe szkolenia online oraz wspierając Cię podczas indywidualnych i grupowych konsultacji.\nNazywam się Anna Papiernik i jestem certyfikowanym menedżerem projektów. Wspieram biznes w obszarach organizacji i zarządzania.\nW aplikacji Asana pracuję już 5 lat – zarówno w swoim własnym biznesie, jak i wdrażając i zarządzając w niej małe firmy. Od 2021 należę do międzynarodowego grona Asana Service Partners.\nPomogę Ci uporządkować Twoje projekty i procesy biznesowe w Asanie. Nauczę Cię, jak skutecznie pracować w tej aplikacji. Umów się na bezpłatną 15-minutową konsultację, żeby porozmawiać o Twoich potrzebach.\nWordPress Envelope-open-text Facebook Instagram


YouTube’em rządzą filmy dla dzieci. Najpopularniejszy wyświetlono 10 miliardów razy | BOMEGA\nStrona główna Informacje YouTube’em rządzą filmy dla dzieci. Najpopularniejszy wyświetlono 10 miliardów razy\nTeledysk autorstwa Pingfong zdystansował konkurencję. Drugi na liście najpopularniejszym materiałów YouTube’a teledysk do utworu Despacito został otworzony „zaledwie” 7,7 miliarda razy, a wspomniany już Gangnam Style otwiera drugą dziesiątkę z wynikiem 4,3 miliarda wyświetleń. Co ciekawe, w pierwszej dziesiątce znajdziemy jedynie jeden materiał nagrany przed utworem Psy, a w pierwszej piątce najstarszy materiał powstał w 2015 roku.\nPoprzedni artykułOtwarty konkurs ofert w zakresie upowszechniania kultury fizycznej w 2022 r – organizacja imprez sportowych.\nNastępny artykułZestawienie przyznanych dotacji w otwartym konkursie ofert na wsparcie realizacji zadań publicznych w 2022 roku zadanie pn. “Organizacja czasu wolnego oraz wspomaganie procesu powrotu do zdrowia osób i rodzin dotkniętych problemem alkoholowym”.


Dyskoteka jest dobra dla młodych – Kuchnia - Skarb Narodów cda\nDyskoteka jest dobra dla młodych\nListopad 25, 2016 SAVOIR-VIVRE Brak komentarzy\nDyskoteka jest dobra dla młodych, ale starsi mogą potańczyć, zabawić się i pogadać przy butelce dopiero na weselu. Dzisiaj ty zaprosisz nas, jutro my ciebie… Czyż to nie charakterystyczne, owa żywotność stałego podziału ról: jedna gospodyni robi na każde wesele torty, inna pieczyste, miejscowy specjalista zamieni prosiaka w szynki i kiełbasy. Dlatego rodzice mówią: „Nie wypada nie zaprosić, myśmy przecież tyle razy byli”. Ci w wielkich miastach, umiejący tylko drwić z wiejskich obyczajów, nie rozumieją tego mechanizmu. Ustawiać stoły w remizie strażackiej? Nie uwierzyliby, że tutaj bywa bardziej kulturalnie niż w miejskiej restauracji. To nie jest usprawiedliwienie, a tylko wytłumaczenie. Zresztą całe ciśnienie cywilizacji współczesnej dąży ku modelowi miejskiemu, spada zapotrzebowanie na kontakty towarzyskie (telewizja), a motoryzacja pozwoli wkrótce każdej rodzinie wiejskiej „wyskoczyć” czasami do miasta.


AdresPoznań / Warszawa\nKreatywność i samodzielność to moje mocne strony, które na codzień wykorzystuję podczas działalności artystycznej, w pracy z dziećmi, czy podróży. Ponadto cechuje mnie wysoka kultura osobista, komunikatywność, umiejętność pracy w grupie. Współczesne tempo i zmienność w życiu nauczyły mnie odporności na stres, szybkiej adaptacji do nowego środowiska jak również elastyczności działania.\nDziennikarka festiwalowych gazet ( festiwale teatralne)\nVariate (Malta Festival 2010)\n5Ściana( Maat Festival, Festiwal Teatralne Konfrontacje)\nBiuletyn DeMaska (Festiwal Teatralny Maski 2009,2010,2012)\nPeer builders of Peace\nW projekcie uczestniczyli wolontariusze z Ukrainy, Serbii, Macedonii, Gruzji, Turcji, Polski i Niemiec. Międzykulturowe środowisko było inspirującym i ciekawym doświadczeniem podczas prac grupowych. Dzięki projektowi poznałam podstawy komunikacji bez przemocy, dramy oraz budowania zespołu. Pogłębiłam wiedzę na temat pobudzania kreatywności i tworzenia projektów / warsztatów.\nCałość projektu zwieńczona została przeprowadzeniem warsztatów dla młodzieży, w jednej z niemieckich szkół.\nMiędzynarodowy projekt z Erasmus+ w Czechach. Dotyczył pogłębienia wiedzy na temat promocji w Internecie. Skupiliśmy się zarówno na narzędziach do tworzenia prostych grafik jak i wiedzy z zakresu pisania artykułów czy postów w Social Mediach.\nTrening w ramach projektu Erasmus+\nMiędzynarodowy trening dotyczył zdobycia wiedzy oraz umiejętności praktycznych z zakresu pisania projektów Erasmus+.\nKulturoznawstwo, studia stacjonarne I stopnia, Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu\nWybrane przedmioty: Public Relations, Krytyka i Promocja Sztuki, Podstawy Marketingu, Zarządzanie Instytucjami Kultury, Podstawy Zarządzania, Formy Animacji Kulturalnej, Recenzowanie dzieła teatralnego, Teatr, taniec, widowisko we współczesnej kulturze\nDodatkowo: udział w polsko – niemieckim spektaklu, pod opieką Tadeusza Janiszewskiego – aktora Teatru Ósmego Dnia.\nMedia Interaktywne i Widowisko\nUniwersytet Adama Mickiewicza, studia magisterskie\nPogłębiałam wiedzę na temat sztuki współczesnej, nowych mediów, zagadnień z marketingu, widowisk i performensu.\nCałość nauczania utrzymana była w duchu metody STEAM – czyli interdyscyplinarność, czerpanie zarówno z nauk ścisłych, jak i humanistycznych. Podczas studiów mieliśmy do realizacji wiele projektów grupowych, dzięki czemu nauczyłam się współpracy w interdyscyplinarnym środowisku.\nPrace biurowe / marketing\nPrzygotowywałam artykuły i wywiady dla portalu skierowanego do studentów i ludzi młodych.\nOdbyłam staż z Urzędu Pracy. Pomagałam przy organizacji wakacyjnych eventów oraz zajęć dla dzieci. Zajmowałam się pracami biurowymi i redagowaniem tekstów do lokalnej gazety.\nW 2011 roku, w okresie lipiec – wrzesień odbyłam również na tym samym stanowisku studenckie praktyki.\nEmpik School w Poznaniu, filia przy ul. Serbskiej\nPrzeprowadzałam ankiety na ulicach miasta, pozyskując w ten sposób nowych klientów dla firmy. Zajmowałam się również dorywczo obsługą sekretariatu szkoły.\nAsystentka do spraw marketingu\nZajmowałam się pozyskiwaniem klientów i promocją, dopóki firma nie rozpoczęła oficjalnie działalności animacyjnej w maju 2014. Wtedy zajęłam się pracą na stanowisku animatora.\nSpecjalista do spraw sprzedaży kursów i szkoleń\norganizacja i archiwizacja szkoleń\npozyskiwanie klientów oraz kontakt z klientami\nprzygotowywanie ofert biznesowych i przetargowych\nAgencja Reklamowa Milowa\npisanie tekstów na strony WWW (przykład strona ezguba.pl )\nopracowywanie tekstów mailingowych\nobsługa kont firmowych w Social Media ( np. Ezguba.pl , Change your mind )\n12.2017 - teraz\n11.2018 - teraz\nCamaieu, sklep odzieżowy\nkompleksowa sprzedaż i obsługa klienta\nSprzedawca do spraw przeżyć\ndbanie o stoisko\npogłębianie wiedzy na temat sprzedaży\nCodziennie podczas pracy prowadziłam zajęcia teatralne, artystyczne lub ruchowe podczas dwumiesięcznego okresu Dni otwartych dla dzieci z przedszkoli oraz szkół podstawowych.\nDodatkowo do moich obowiązków należało:\nprzeprowadzanie imprez urodzinowych\nanimacja podczas eventów weekendowych\nAnimatorka i koordynatorka animatorów\nWspółpracę nawiązaliśmy już w 2015 roku, przy krótszych eventach animacyjnych.\nPodczas wakacji 2016 odpowiedzialna byłam za\nprzygotowanie planu zajęć na poszczególne tygodnie ( temat przewodni oraz pod to zajęcia artystyczno – sportowo – rekreacyjne )\nrealizację planu zajęć wraz z innymi animatorkami oraz ustalenie grafiku pracy na poszczególne tygodnie\nanimację podczas imprez tematycznych dla wszystkich gości hotelowych\nindywidualną opieką nad dziećmi\nWychowawca kolonijny i instruktor zajęć teatralnych / artystycznych\nVogue Travel, sezony wakacyjne\nDo moich zadań należała realizacja programów kolonii i obozów tematycznych ( głównie teatralne i artystyczne ) oraz opieka wychowawcza nad dziećmi i młodzieżą.\nAnimatorka, obsługa widowni\nJest to teatr skierowany do najmłodszych widzów – 1,5 roku do lat 6.\nobsługa widowni ( sprzedaż biletów, zapisy, nadzór w trakcie trwania spektaklu )\nanimacja po spektaklu\nGrupa teatralna Od – twarz\nOd - twarz\nWraz z Joanną Szustopol stworzyłyśmy dwuosobową grupę teatralną. Przygotowałyśmy podczas wspólnej działalności monodramy, performense, eventy oraz warsztaty z zakresu sztuki aktorskiej, relaksacji, pobudzenia kreatywności. Nie tylko samodzielnie opracowywałyśmy scenariusze przedsięwzięć, ale też poszukiwałyśmy ludzi do współpracy, miejsc do działania, przygotowywałyśmy ulotki i plakaty oraz promowałyśmy wydarzenia w Internecie.\nPrzestrzeń Działań Otwartych to teatr alternatywny, kontynuator myśli Jerzego Grotowskiego. To teatr słowa, ruchu, tańca i dźwięku. Zrealizowany wspólnie spektakl pt.: “Co Ty mi zrobiłeś” stworzony został na bazie improwizacji i pracy z ciałem oraz głosem.\nWspólnie z całą grupą zajmowałyśmy się również promocją naszych wydarzeń.\nDziennikarka w Kontra TV\nNiezależne Media studentów UAM\nPrzygotowywałam uliczne sondaże, autorski program o modzie oraz relacje z wydarzeń kulturalnych w Poznaniu.\nGrafika do kont w Social Media portalu ezguba.pl\nGrafika na Instagram i FB portalu Ezguba\nW linku znajduje się krótkie nagranie Video z referencją:\nDane personalne pracownika: Katarzyna Piątek\nOkres zatrudnienia w firmie Lachlan PZ Sp.zo.o (Atut Szkoła) w okresie : 01.09.2016 -31.12.2016\nZajmowane stanowisko: Specjalista ds. sprzedaży kursów i szkoleń\nPani Katarzyna Piątek pracując w firmie Lachlan PZ Sp.z.o.o wykazała się ogromnym doświadczeniem w zakresie specjalisty ds.sprzedaży.\nPani Katarzyna Piątek jest osobą energiczną, komunikatywną, szybko odnajduje się w nowym otoczeniu i łatwo nawiązuję kontakty interpersonalne. Znakomicie odnajduje się zarówno pracując samodzielnie, jak i w grupie. Jest osobą sumienną i bardzo zaangażowaną w pracę, która powierzone zadania wykonuje systematycznie a jednocześnie dokładnie. Pani Katarzyna potrafi pracować pod presją czasu, sprawdza się w sytuacjach stresowych, kiedy trzeba działać szybko zachowując spokój.\nJako bezpośredni przełożony miałam okazję na bieżąco obserwować efekty codziennej pracy Pani Katarzyny Piątek i z pełną odpowiedzialnością polecam go jako pracownika.\nZ pewnością sprosta ona wielu ambitnym zadaniom i będzie w stanie spełnić oczekiwania najbardziej wymagającego pracodawcy.\nW razie potrzeby jestem otwarta na dalsze szczegółowe pytania na temat pracownika.\nKontakt : Ilona Grzybowska\nRenata Kin, osoba kontaktowa z biura Vogue Travel dla kadry\nFirma Vogue Travel s.c organizator obozów i kolonii udziela niniejszym pismem Pani Katarzynie Piątek referencji rzetelnego i profesjonalnego wykonywania zadań na stanowisku wychowawczyni kolonijnej dla dzieci w wieku 7 – 12 lat oraz młodzieży w wieku 12 – 18 lat.\nZ powodzeniem współpracowaliśmy z Panią Katarzyną w sezonie letnim 2012 – 2017 na stanowisku wychowawczyni kolonijnej. Podczas pracy Pani Katarzyny przede wszystkim zwróciliśmy uwagę na: dobre kwalifikacje do prowadzenia zajęć specjalistycznych z zakresu sztuki aktorskiej, warsztatów artystycznych oraz teatralnych. Pani Katarzyna jest zaangażowana w realizację powierzonych jej zadań oraz dobrze radzi sobie w sytuacjach kryzysowych. Ocena pracy Pani Katarzyny przez dzieci i młodzież zawsze wynosiła 5 lub 4 w skali 5 – stopniowej, w wypełnianych przez dzieci anonimowych ankietach.\nNie mając żadnych uwag otwarcie rekomendujemy Panią Katarzynę jako pracownice na stanowiskach opiekuńczych oraz stanowiskach instruktorskich dla dzieci i młodzieży w zakresie warsztatów teatralnych oraz zajęć artystycznych.\nBolesław Krawiec, prezes zarządu\nZ prawdziwą przyjemnością pragniemy wyrazić uznanie dla poziomu pracy Pani Katarzyny Piątek. Pani Katarzyna Piątek współpracuje z hotelem Unitral MEDICAL SPA w Mielnie od dwóch lat, w tym czasie prowadziła animacje dla dzieci a także przygotowywała wspaniałe zajęcia plastyczne na potrzeby hotelu. W tym czasie wykazała się wysokim profesjonalizmem, rzetelnością i znakomitymi umiejętnościami z zakresu organizacji czasu wolnego dzieci.\nSpotkania z dziećmi były zawsze dostosowane do naszych potrzeb i oczekiwań – dobrze i sprawnie zorganizowane, przeprowadzone rzetelnie ze starannym podejściem oraz obejmowały wyczerpująco i czytelnie zakres materiału. Na podkreślenie zasługuje doskonała organizacja pracy, elastyczność, pełna dyspozycyjność i profesjonalizm.\nZa każdym razem animacje były bardzo profesjonalnie przygotowane, programy były tematyczne i zaplanowane w każdym detalu.\nPonadto rzetelność jak i wysokie kwalifikacje Pani Katarzyny Piątek są dla nas gwarancją zadowolenia Klientów jak i nas, zleceniodawcy. Pani Katarzyna Piątek jest wiarygodną i w pełni godną polecenia osobą do współpracy.\nTeatr Od – twarz\nJoanna Szustopol, współzałożycielka grupy\nKatarzyna jest osobą zaangażowaną, kreatywną i pełna pomysłów. Bardzo dobrze sprawdza się we współpracy przy projektach artystycznych i społecznych oraz jako inicjatorka i animatorka. W Poznaniu tworzyłyśmy razem teatralny projekt Od-twarz, w którym robiłyśmy spektakle, performance oraz warsztaty dla różnych grup wiekowych. Kasia jest osobą pomysłową, bardzo dobrze zorganizowaną i konsekwentnie realizującą podjęte działania. Wyśmienicie sprawdza się w przestrzeni improwizacji i street art. Potrafi także pisać scenariusze spektakli, warsztatów i działań społecznych. Posiada również umiejętność opracowań dramaturgicznych – jeżeli chodzi o teksty dramatów. Potrafi pogłębić je o kontekst psychologiczny, społeczny. kulturowy. Idealną przestrzenią jej działań jest teatr alternatywny i autorki, który stwarza dla niej możliwość nieograniczonych możliwości tworzenia.\nMa niezwykły kontakt z publicznością i z łatwością wchodzi w interakcje. Jeżeli chodzi o animacje z dziećmi – Kasia w sposób intuicyjny i pedagogiczny potrafi nawiązać relacje z najmłodszymi. Bardzo dobrze sprawdza się w byciu w grupie a także w działaniach indywidualnych. Polecam współpracę z Kasią.\nAdres: Poznań / Warszawa


Powstrzymanie się od głosowania | Opole 360\n« Czy ludzie są dla siebie wilkami czy też ludźmi\nPolityka: podstawowe informacje »\nCzy powstrzymanie się od głosowania, na danego z kandydatów, na sejm, senat, jak i dodatkowo na jeszcze osoby, powiązane z prowadzeniem ważnych stanowisk, jest słuszne? Nie jest to dobre rozwiązanie, gdyż zabieramy sobie wtedy samodzielnie prawo głosu, jak i pozostawiamy los naszego państwa w rękach całego społeczeństwa. Nie jest to dobre rozwiązanie, gdyż niestety w licznych przypadkach może się okazać, że nasz głos jest decydującym. Zwracanie uwagi na takie rzeczy, jest jak najbardziej przystosowaniem nas do lepszego życia, a dodatkowo pozwala nam na opanowanie politycznych stanowisk. To Polacy mają pełne prawo, aby dokonać zarówno wyboru prezydenta, jak i rządu, który w Polsce ma sprawować decydującą władzę. Czasami dla ludzi mogłoby być lepiej, gdyby jednak zajęli się prowadzeniem dynastii, jak i monarchii. Jak wiadomo, trzeba być przygotowanym, na szansę wprowadzenia czegoś tak ważnego. W Polsce mogłoby zajść wiele zmian, gdybyśmy poważnie byli w stanie przemyśleć pewne czynniki, powiązane z władzą, jak i z przeprowadzeniem pewnej grupy głosów. Już raz w historii, każdy obywatel mógł myśleć, że to dzięki jego głosom, wybory zwyciężyła taka czy inna parta. Zdarzają się takie sytuacje nawet w USA, czy też w Niemczech.\nObowiązki obywatela wobec państwa Państwo, a właściwie władza, powinno dbać o swoich obywateli. Jednak także obywatele mają swoje obowiązki wobec państwa. Heroicznie można rzec, że powinnością obywatela wobec ojczyzny jest je ochrona i walka...\nCo to jest autorytaryzm i totalitaryzm Całkowitym przeciwieństwem demokracji uczestniczącej, w której każdy obywatel ma prawo głosu i o wiele większy wpływ na to, jaki kształt przybierze aktualnie uchwalane prawo, są systemy, w których władza spoczywa...\nKażdy człowiek potrzebuję drogowskazu Ciężko wyobrazić sobie co by było gdyby nie prawo, wolność bez żadnych granic. Ustawy są po to, aby człowiek wiedział jakim torem się kierować. Sejm i Senat odpowiada za daną...\nWojna domowa 1 czerwca 2014\nDały znać o sobie antagonizmy pomiędzy brytyjskimi i francuskimi Kanadyjczykami. Ich tłem była m. in. kwestia szkolna i ograniczenia stosowane wobec szkół francuskich w Ontario, zagadnienia wyznaniowe i spory protestancko-katolickie, …\nCzym zajmują się „reprezentanci narodu“ 3 lipca 2014\nKolejne podsumowania z działalności kadencji sejmowych nie napełniają nas otucha co do dalszej naszej przyszłości. Posłowie i posłanki więcej czasu zdają się poświęcać na rozrywki o charakterze towarzyskim niż na …


Albania: Z Bogiem w nowy rok - Salwatorianie\nAlbania: Z Bogiem w nowy rok\nRok szkolny rozpoczyna się w Albanii zazwyczaj później niż w Polsce. W tym roku trzeci tydzień września to czas, kiedy dzieci wyruszyły do szkoły. Z tej okazji duszpasterze salwatoriańskich parafii zorganizowali błogosławieństwo uczniów i tornistrów szkolnych. W parafii Bilaj błogosławieństwo odbyło się w każdym z kościołów stacyjnych tj.: Bilaj, Betania, Murqina, Mallkuc. Tego dnia dzieci, młodzież i studenci przynieśli swoje pomoce naukowe, by prosić dobrego Boga o błogosławieństwo na cały rozpoczynający się rok szkolny. Przy okazji ks. proboszcz Wojciech Porada SDS wręczył zasłużonym puchar wytrwałości i koronę sumienności. To trofea dla tych, którzy w czasie wakacji zaliczyli najmniej nieobecności podczas niedzielnej Mszy św.\nNa północy Albanii, gdzie proboszczem salwatoriańskiej parafii w Kopliku jest ks. Artan Seli SDS, uczniowie przyszli na nabożeństwo do kościoła w Jubicy. Tam w niedzielne popołudnie zaproszono dzieci z całej parafii. Odprawiono nabożeństwo, w które aktywnie zaangażowała się młodzież parafialna. Po pouczającym kazaniu ksiądz proboszcz pobłogosławił uczniów i ich przybory szkolne. Następnie parafialny zespół Caritas zaprosił wszystkich przybyłych na mały poczęstunek i zabawy integracyjne.\nRadosne dzieci z promiennymi uśmiechami wracały do swych domów po niedzielnym błogosławieństwie. Wierzymy, że taki początek roku szkolnego bogaty będzie w wiele pięknych wydarzeń oraz wybitne rezultaty w nauce. Opiece Matki Bożej oraz Boskiej Opatrzności polecamy wszystkich uczniów w Albanii.\nAlbania: Z Bogiem w nowy rok Zobacz galerię


Powrót do marzeń o podróżowaniu - Kuba Paszowski | Pomagam.pl\nPowrót do marzeń o podróżowaniu\n6 zł z 4 000 zł (Cel)\nW zeszłym roku wraz z Moją Dziewczyną wpadliśmy na pomysł podróży po Europie Zachodniej.\nNasze plany obejmowały takie kraje jak Niemcy, Belgia, Holandia, Francja, Hiszpania, Portugalia, Włochy, Austria, Czechy oraz nasza piękna Polska.\nŁącznie ponad 11 tysięcy kilometrów. Plany, bo zdarzenia losowe okazały się dla nas trochę zaskakujące i okrutniejsze.\nPróbowaliśmy namówić naszych znajomych, aby udali się w tą podróż z nami. Udało się. Mieliśmy ruszyć w tą podróż w 4 osoby.\nDo wyjazdu było jeszcze 6 mięsięcy, także każdy z nas poszedł do pracy, aby zarobić na nasze wpólne marzenie. Podczas planowania doszliśmy do wniosku, że musimy kupić samochód.\nNissan Primera miał okazać się naszym dobrem jeżdzącym. Kupiłem go w tajemnicy przed moją dziewczyną, która opuściła mnie na dwa miesiące wyjeżdżając do pracy w sezonie letnim nad morze.\nDowiedziała się o tym parę dni przed wyjazdem, ale byliśmy szczęśliwi. Nasze marzenia o podróżowaniu były w końcu tak realne i tak bliskie.\nWyjechaliśmy bawiąc się przy tym cudownie. Zwiedziliśmy wybrane przez nas miasta w Niemczech, Holandii, Belgii i Francji. Dojechaliśmy do naszej ukochanej Hiszpanii. Tam zaczęły się problemy.\nNasze auto w końcu zepsuło się na północu Hiszpanii, na autostradzie A8 prowadzącej do Gijon. Tuż za zjazdem do okolicznej miejscowości o nazwie San Vicente de la Barquera pojawiła za nami się chmura dymu, która obejmowała całe 3 pasy autostrady.\nPo nie udanej próbie skontaktowania się z naszym ubezpieczycielem, pojawiła się przy nas Policja Autostradowa, która pomogła nam znaleźć lawetę do sąsiedniego miasteczka. Niestety nasze ubezpieczenie nie pokrywało takich szkód, które stały się w naszym aucie.\nPo kilku dniach próby dogadania się z Hiszpanami, którzy naprawdę słabo mówią po angielsku dowiedzieliśmy się, że nasze auto jest tak zniszczone, że koszty naprawy to ok. 5 tyś Euro, mogliśmy też wynając polską firmę, która przyjechała by z lawetą po samochód i zabrała go do polski. Jednak i ten koszt przewyższał nasze możliwości( 5 tyś zł plus ok. 4 tyś zł naprawy w polsce).\nPo namowach warsztatu w Hiszpanii postanowiliśmy zostawić samochód w słonecznej Cantabrii. Dostaliśmy wszystkie dokumenty potwierdzające, że auto zostało zniszczone i wyrejestrowane z ruchu drogowego (odpowiednik polskiego złomu).\nJednak powiedzieli nam że auto jest warte mniej niż podróż na ich "złom". Oprócz dokumentów nie dostałem od nich ani jednego Euro. Na campingu na którym spaliśmy sprzedaliśmy z niego parę drobnych sprzętów, podnośnik, żarówki itp. Uzyskałem z tego ok 20 Euro.\nPoszliśmy do miasta i kupilismy za to torbę podróżna dorzucając kolejne 10 euro. Dosłownie wymieniliśmy auto na torbę.\nTak straciłem ponad 13 tysięcy złotych.\nNie mając auta, jednak musieliśmy jeszcze jakoś wrócić do domu. Zmęczeni, sfurstrowani i źli. Za ostatnie pieniądze które nam pozostały kupiliśmy bilety lotnicze. Z barcelony do Gdańska. Musieliśmy jakoś przetransportować się z północy Hiszpanii do Barcelony a dalej już samolotem do Polski. Jednak nawet to nie obyło się u nas z problemami. Mieliśmy wylądować w Gdańsku. Wylądowaliśmy w Warszawie z powodu mgły. Nie wylądował tylko nasz samolot na 6 lądujących o podobnej porze.\nNie dawno udało mi się spłacić mój dług za to auto. Tak, wziąłem na niego kredyt.\nTeraz wpadłem na nowy stary pomysł. Może jednak uda nam się ukończyć naszą podróż. A w sumie to zacząć ją od nowa licząc na lepszy finał.\nChciałbym Was prosić o pomoc w zebraniu kwoty na kolejny samochód i naszą podróż. Obiecuję każdemu kartkę z dowolnego odwiedzanego regionu dla chętnych.


Z takimi to można konie kraść...\nOpublikowano 7 września 2018 17:43\nRockstar rozpoczął budowanie ekscytacji przed październikową premierą Red Dead Redemption 2. Na początek możemy odrobinę bliżej przyjrzeć się postaciom z jakimi przyjdzie nam odbyć przygodę na dzikim zachodzie. Wśród nich jest nawet główny bohater pierwszej części gry, John Marston oraz jego syn, Jack.\nWarto przypomnieć, że Red Dead Redemption 2 będzie prequelem, więc będziemy mieli okazję z bliska zobaczyć co zaszło między Marstonem, a szefem gangu - Dutchem. Wśród postaci nie mogło również zabraknąć Arthura Morgana, czyli głównego bohatera gry. Premiera Red Dead Redemption 2 już 26 października tego roku.


REKLAMA POD CZAPKĄ\nNotatkę dodano:2014-12-01 18:57:18\nNajgorszy w moim stopniowaniu miesiąc minął. Bez bólu się z nim pożegnałam, choć w ogólnym rozrachunku mogłabym określić całkiem pozytywną oceną. Meteorologicznie upłynął spokojnie, więcej było łagodności w pogodzie, co sprawiło odczucie że strach przed nim miał ogromne oczy, a okazało się to zupełnie niepotrzebne. Staram się w pełnej obiektywizmu ocenie zamknąć miniony czas, jednak wiem, że na dłuższą metę ten obiektywizm zniknie. I kiedy w następnym roku ponownie zbliżę się do listopada, znowu będę narzekać, będę jęczeć. Widocznie tak mam, jak czegoś nie lubię, dużych starań potrzeba do zmiany tego stosunku. Zadra siedzi głęboko i ani po dobroci nie chce zniknąć, ani dobrym przykładem zniwelować mojego negatywnego odbioru. Było minęło, nastał grudzień. Ten miesiąc przeleci w tempie zawrotnym. Miesiąc pełen dni świątecznych, i tych prywatnych dla mnie, i oficjalnych dla wszystkich. Wraz z ostatnimi dniami listopada dla zaakcentowania stanu mijania drastycznie zmieniła się aura. Zimny, przeszywający wiatr, temperatura poniżej zera. Nie są to cyfry powalające, jednak mnie zmarzlucha wyziębiają pomimo paru warstw odzienia. Robię dobrą minę do tej mroźnej gry. Oczy łzawią, nos robi się czerwony, nawet przy braku przypadłości katarowej chusteczka co jakiś czas ma zajęcie z pojawiającą się znikąd wilgocią. Czubki palców marzną, jakby ukryty w nich był jakiś miernik temperatury, stanowczo sprzeciwiający się akurat takiemu zimnu. Awersję do czapek schowałam gdzieś z letnimi ciuchami, i pomimo wiecznego swędzenia głowy, noszę jakby to był najbardziej upragniony kawałek garderoby. Nie cierpię swoich włosów po zdjęciu nakrycia głowy. Nie ma dla nich dobrego fasonu, odpowiedniego materiału. Każdy wariant skutkuje podobnymi efektami. W najmniej odpowiednim miejscu włosy się odkształcą, przyplaszczą, naelektryzują. Co najbardziej fascynujące w noszeniu czapek to fakt, że mam to dziadostwo na głowie przez trzy minuty, a fryzurę zrujnują na cały dzień. Mogłabym spać na wałkach przez całą noc, nie uzyskam tej trwałości odkształcenia włosów, którego ideał staje się wynikiem krótkiej obecności nakrycia głowy. W takich sytuacjach myślę o reklamach środków do stylizacji włosów. Moja wyobraźnia podsuwa tę piękną modelkę, której włosów nawet dwudziestoczterogodzinne wiatry i mgły nie zniszczą. A ja w całej swojej złośliwości podsunęłabym na dziesięć minut swoją czapunię, nasadziła na piękną główkę z wyfryzowanym puklem. I niech ją sobie ściągnie pośród tego całego piękna krajobrazu z radością na ustach, śmiejącymi się oczyma, a później niech zerknie w lustro. Skończył by się spot reklamowy ucieczką skończonej modelki z powiewającymi elektryzującymi włosami, z grzyweczką odpowiednio do anturażu i użytych środków stylizacji, na wieki przygładzoną do czółka. W swojej niewinnej czapeczce odnalazłam anty analogie do pewnego rodzaju reklam a właściwie kłamstw w nich zawartych. I w zasadzie mi przychodzi stosunkowo łatwo znaleźć niekonsekwencje czy też naciąganie w reklamach. Podchodzę obojętnie do ich przekazu, jednak ja stanowię pewien doświadczeniem naznaczony rodzaj ludzki, który nie tak łatwo daje sobą manipulować. Co innego, kiedy w grę wchodzi widz w postaci mojego młodszego synalka. Ten to niczym gąbka, bibuła, absorbent wszelkiej głupoty, chłonie treści, fascynuje się obrazami i łyka niczym pelikan wszystko, co chcą mu z telewizyjnego ekranu wcisnąć. Zabawki z górnej półki marek reklamowanych, dla chłopięcej populacji, słodycze przedstawiane, jako coś bez czego jego życie będzie nijakie i pozbawione jakiegokolwiek smaku, tu już mniejszy nacisk na płeć odbiorcy. Choć ostatnio posunięto się do podziału na płeć czegoś o nazwie kinder jajko. To bym chciał, ale nie takie, bo to dla dziewczyn. Uczę się całe życie, to co widzę nie daje nadziei na jakąkolwiek metę tych zapędów, skoro jak widać można nawet upłciowić słodycze. Zastanawiam się kiedy osiągnięty zostanie szczyt tej walki o klienta. Jak dalece można się posunąć w wymyślaniu kolejnych głupot, choć z drugiej strony obserwując niektórych dorosłych i ich podobne do Kleszczyka zachowanie w tym chceniu posiadania konkretnej kolejnej rzeczy chyba nie ukróci tej batalii. Dopóki znajdzie się choć jeden matołek dla którego ważna będzie etykieta z markową nazwą, fason stanowiący o szczytach elegancji, czy dodane naste ostrze maszynki do golenia, dopóty będą karmić nas nowościami i reklamami coraz bardziej odległymi do normalności i prawdy.\nPoza wszelkimi reklamami znalazłam sobie coś do słuchania. Może komuś też przemówi do ucha i serducha.\nNotatkę dodano:2014-11-29 07:09:07\nNigdy nie jest tak, żeby jakoś nie było. Coś się wali, wydaje się, nie podźwignę. Brakuje sił, entuzjazmu, inwencji. Jakby przede mną stała ściana, której głową się nie rozwali, objeść nie sposób, przeskoczenie wydaje się niemożliwe. Chiński mur problemów. Można zakasać rękawy, próbując niczym więzień wyłuskiwać po kawałku aby przekopać się przez coś, co wydaje się być na tyle monolityczne, że sam ten fakt powoduje zniechęcenie. Można rozpatrywać na różne sposoby pokonanie muru. Zapewne jakimś katorżniczym uporem udałoby się. Tylko przeważnie nasze problemy nie wymagają aż takiego zaparcia. One niejednokrotnie rozwiązują się same. Spotykamy na swojej drodze dobrych ludzi, którzy niespodziewanie ofiarują nam swoją pomoc. Zdarza się koleje losu tak się układają, że w odpowiednim momencie za jakąś przyczyną problem maleje, kurczy się a nawet niczym wyprysk na skórze samoistnie znika. Nie zawsze tak się dzieje, czasami jesteśmy niezbędni, nasze działanie to jedyna droga do zniknięcia niechcianych sytuacji. Tylko skąd mamy wiedzieć, kiedy działać a kiedy dać sobie spokój. Przecież ścieranie się z problemami wcale nie jest przyjemne samo w sobie. Negatywne odczucie faktu nawarstwienia się trudnych spraw, jakaś adrenalina nie zawsze w pozytywnym znaczeniu, to czasami przymus, konieczność a nie przyjemność. Życie to pasmo wzlotów i upadków, czasów lepszych i tych gorszych, euforycznych uniesień i depresyjnego pogrążenia w smutku znikąd. Jednym łatwiej samodzielnie przechodzić te stany, inni niczym w bagnie toną. Nasze odbiory różnych sytuacji podobnie różne jak my sami. Na coś miewamy iluzję wpływu, coś dzieje się poza nami. Przy całych moich próbach wiary w pewną formę przeznaczenia, jakieś odgórne rozdania losów, nie siadam z założonymi rękoma czekając na to, że zrobi się samo, samo się rozwiąże, lub zniknie samoistnie podobnie jak się pojawiło. Próbuję, podchodzę do rozwiązania sprawy z jakim maniackim uporem, jeśli nawet nie widzę szansy na dobre efekty. Bywa moment, kiedy natrafiam na ten mur nie do przejścia, zrobiłam co mogłam i nie dam rady przeskoczyć ani obejść. To jest ta chwila, kiedy powinnam u podnóża swojego muru siąść i czekać na przeznaczenie. Z moim charakterkiem nie jest łatwe bezczynne siedzenie, nosi mnie, już mam ochotę niczym Monte Christo ryć w murze. I zdarza się coś tam dłubię, choć z mizernym skutkiem. Ja zajmuję się skrobaniem drobinek problemu, nie zauważając, że on jakoś się jednak rozwiązuje. Poza mną, sam malejąc lub znikając zupełnie. Tuż za moment pojawi się następny, i kolejny. Zapominam o pierwszym zajęta tymi, które w niemalejącej kolejce czekają. Czekają abym coś z nimi zrobiła, albo same ze sobą robią coś co powoduje, że maleją. To co było przedwczoraj moim zmartwieniem rozwiało się, pozostawiając ledwie cień obecności. Wcale nie nastąpiła próżnia, w mojej atmosferze gdzieś lewitują kolejne sprawy, czekając karnie na chwilę aby mnie osaczyć i sprowokować do żmudnych prób rozwikłania. A ja w całej swojej dziwaczności będę kruszyć, skrobać, próbować robić wyłomy, aby tylko pokonać koleją przeszkodę. Ponownie nie dam szansy na całkowite rozegranie moich spraw przez przeznaczenie, zabiorę okazję na całkowite samoistne zniknięcie. Widocznie nie potrafię, taka konstrukcja, nie umiejąca pogrążyć się w bezczynności. I istnieje we mnie ta świadomość podobnie jak prawie pewność, że jeśli przestanę skrobać mój mur, to będzie znaczyło, że bagno mnie pogrąża, a ja nic nie robię aby złapać się jakiegokolwiek ratunku. A jeśli tak zupełnie zobojętnieję to chyba po prostu zniknę. Liczę na to, że jeszcze parę murów mam do wyszczerbienia, parę bagien uda się przejść, i choć brudnej, zmęczonej, to nie obojętnej.\nNotatkę dodano:2014-11-27 21:44:21\nRunęły moje plany na dziś, stały się niezrealizowanym czasem przeszłym. Jakby sam fakt głośnego wypowiedzenia miał magiczną moc kasowania zamierzeń. I zamiast realizacji cały kwaśny dzień spędzony w domu. Tu kolejna sprzeczność w całym zwichrowanym jestestwie. Lubię być w domu, podpisuję się dwoma rękoma pod nazwaniem siebie domatorem, jednak i tu występuje pewna anomalia. Lubię i mogę siedzieć w czterech ścianach parę dni, bez wychodzenia z nich pod pewnym warunkiem. Kiedy to jest moja decyzja. W każdej innej sytuacji będzie mnie pobyt w mieszkaniu męczył, nudził, unieszczęśliwiał. Tak jakby z chwilą odebrania mi możliwości decydowania domator przeinaczał się w kogoś zupełnie innego. Co ma być pod przymusem lepiej, żeby wcale nie było. Jakieś moje wewnętrzne trybiki zaczynają pracować inaczej jeśli występuje przymus. Zaczyna kiełkować opór, który rozwija się w ponuractwo i pełnię nieszczęścia. Oczywiście jeśli sytuacja zmusza jakąś wyższą rangą do działania wbrew sobie, poddaję się, co jednak nie sprawia braku poczucia jakiegoś zawodu czy żalu. Gdzieś we mnie jakiś wywrotowiec rządzi moim charakterem i zabiera pokorę, lub też zmniejsza jej pokłady. Dziś też siły wyższe kazały siedzieć w domu, choć i plany i chęci ciągnęły w zupełnie inną stronę. Sztuka rezygnacji, próba pokory, i poczucie niespełnienia. Miniona noc przerywana dolegliwościami żołądkowymi Kleszczyka. Pierwsza odpadła z zawodów poszwa z kołdry. Iluzja spokoju, kolejna wykluczona poszewka poduszki. Za trzecim razem naznaczona wykładzina za łóżkiem, miska przeznaczona ku pomocy, jako coś bliskiego do użycia dopiero za kolejnym atakiem w pełni wykorzystana. Godzinne przerwy na próby wyłapania choć kawałka nocy na to, ku czemu ona ma służyć. Żołądkowe akcje wydają się nie mieć końca. Podobnie wygląda część dnia. Dnia, który w planach był zupełnie odmienny. Dnia, który zniweczył moją pogodę, zasiał niepokój i spowodował, że widzę swoją małość i nieporadność w niektórych sprawach. Oszczędzone mi one bywały, a kiedy nastąpią powodują, że zachowuję się chaotycznie, szukając po omacku pomocy. Na nic w takich sytuacjach stają się porady internetowe. Sobie potrafię wyszukać wariant pomocy, własnemu dziecku nie umiem. Wszystko przyjmuje jak próbę uczynienia mu krzywdy, negacja moich działań. To tylko potęguje coraz gorsze o sobie samej mniemanie. Stres urasta do rozmiarów, które zabierają dobre samopoczucie. Nie wiem, jak rozegrać jutrzejszy dzień, jeśli przypadłość nie minie. Gdzieś opuściła mnie Herkulesowa moc, i może najlepszym będzie pozostawienie spraw samych sobie. Noc przyniesie rozwiązanie, lub pozwoli takowe samej znaleźć. Nie wypowiadam na głos dzisiejszych planów, niech tym razem choć część z nich się spełni.\nWIESZ....... TO TYLKO PRZEDMIOT\nNotatkę dodano:2014-11-26 22:03:16\nKilka minut wyrwanych obowiązkom, parę słów puszczonych po niewidzialnych łączach, co tam, co tu. Mała przerwa, która ma mnie uświadomić, uspokoić, sprawić iluzję, że choć tu, mam jakiś mały wpływ na to co dzieje się w domu. A przecież zdaję sobie doskonale sprawę z faktu, że beze mnie ten nasz świat nie zawali się w posadach. Nic mój telefon nie zmieni, poza jednym, że utwierdza mnie w przekonaniu o normalnym biegu zwyczajnych spraw.\n-” Wiesz, jest taka sprawa....” . Nieodłącznie, takie niby niewiele znaczące zdanie, ze specyficzną modulacją mojego męża, stawia na baczność cały mój środek. Nie wiem, czy on z całkowitą premedytacją czy też jakby zupełnie nie zdawał sobie sprawy z moich reakcji, akurat taki sposób niejednokrotnie obiera do zakomunikowania mi czasami całkiem błahych spraw. Przerwa następująca po wyrazie „wiesz”, jakby zbierał się do drastycznie zmieniających mój świat wyznań, kataklizm, który będzie opisany doprowadzi do jakiegoś katatonicznego szoku z mojej strony. Ta przerwa ma wyciszyć, uspokoić a dokonuje skutku zupełnie odwrotnego. Jestem pełnokrwistą potomkinią kobiet w swoim rodzie ze zwichrowanym genem spokojnego przyjmowania niewiadomego. Nim ktoś uświadomi fakty, moje czarnowidztwo włącza się w trybie pełnoekranowym. HD czarnowidztwa. Pomimo sporych pokładów optymizmu, wypaczony sposób przyjmowania włącza się samoistnie. Żadna moja walka nie jest w stanie tego wykarczować ze świadomości. Słowo – hasło, modulacja, i moja reakcja od razu wyczekująca najgorszego. Tempo przebiegu możliwych do spełnienia życiowych tragedii, które gdzieś po moich łączach pod czaszką galopują jest tak zastraszająco szybkie, że sama dziwię się jak możliwe. Zapewne mój ślubny nawet nie do końca zdaje sobie z tego sprawę, nie zauważając niczego dziwnego ani w sposobie ani gramatyce. „Wiesz.....” i już jakiś pstryczek się załączył, oczekiwanie na ciąg dalszy naelektryzowało mnie na tyle, że psychicznie i fizycznie jestem gotowa na wszystko. Kiedy usłyszę złą wiadomość, już na nią byłam gotowa. Kiedy wiadomość jest błahostką, głaz o nazwie oczekiwanie spada wprost pod moje nogi z wielkim łoskotem. Fakt, że spodziewam się przeważnie tego co złe, powoduje, obojętność na błahostki. A kiedy usłyszę, że „zbił się dzbanek, w którym parzę ziołową herbatkę”, gdyby nie odległość i niewidzialność łączy, doprowadziłby że w afekcie stałabym się wdową. Taka pierdoła jak stłuczony dzbanek, nie ma racji bytu w telefonicznej konwersacji, a już na pewno nie ma prawa być poprzedzona czarodziejskim wyrazem „ wiesz” z głęboko modulowaną przerwą przed ciągiem dalszym. Od dawna wychodzę z założenia, że szkło, kamionka, porcelana ma prawo się zbić, emaliowane naczynia obić. Nie boleję nad tym, choć bywa czegoś mi żal, kiedy żywot ulubionego przedmiotu zakończy się w taki sposób. Najlepszy kubek, szklankę, talerz czy kieliszek można zamienić innym, który stanie się podobnie dobry. Niektóre przedmioty są obarczone moim sentymentem, jednak nie jest on rozrośnięty na tyle abym rozpaczała po stracie. To tylko przedmiot. Pamiętam, z dzieciństwa pewne zdarzenie, które być może wywarło jakiś wpływ na moje podejście do szklanych przedmiotów użytkowych. Moja rodzicielka wielkim uwielbieniem darzyła ówcześnie modne kryształowe naczynia. W moich oczach te ciężkie przedmioty były nieporęczne, gromadzące niepotrzebny kurz, i wymagające ostrożności w obchodzeniu się. Ostrożność musiała być zwielokrotniona z uwagi na atencję mamusi do tych szklanych „arcydzieł”. Ona się w nich lubowała, ja odbierałam jako zawalidrogi wycierania kurzu. Akurat to należało do moich dziecięcych obowiązków a dzięki kryształom było utrudnione w realizacji. I właśnie będąc dzieckiem w wieku wczesnopodstawówkowym w trakcie szaleństwa z jedną z goszczących u mnie koleżanek zbiegiem odgórnie wytyczonych szlaków jeden z największych w kolekcji wazonów uległ niespodziewanemu wypadkowi. Pech lub szczęście, w zależności od punktu widzenia polegało na zamortyzowanym przez jakieś nasze reakcje wywróceniu. I miast, jak to powinno mieć miejsce, rozbić się na milion kawałków, on jak przecięty precyzyjną piłką rozdzielił się na dwie części. Mój spokój wzorem prawdziwego kryształu legł w gruzach, popadł w proch i rozwiał się w pył. Trzeba było czekać na przyjście entuzjastki kryształów z pracy, werdykt, wyrok i karę. Tego oczekiwania przepełnionego jakimś strachem nie zapomnę chyba nigdy. Dziecięca wyobraźnia pracowała na podobnych obrotach jak po czarodziejskim wyrazie męża. Jaka za dzieło zniszczenia była kara nie pamiętam. Mama skleiła w jakiś sposób te dwie części, z powtarzalnością co jakiś czas tej operacji. I jeśli nikt tego okazu nie załatwił dokładniej ode mnie, zapewne stoi do dziś dnia gdzieś na którymś z maminych mebli zbierając jak kiedyś kurz. Być może to przepełnione moim strachem wydarzenie miało wpływ na moje beztroskie podejście do wszelkich skorup. Nie chcę aby nikt odczuwał taki strach przy zbiciu czegokolwiek, jaki był moim udziałem. Coś się stłukło, taka kolej rzeczy, będzie następne.... Każdą skorupę można zmienić na inną, nawet jeśli będzie to waza z dynastii Ming....Nie warte one są naszego żalu. To tylko przedmioty.\nCOŚ MIJA, COŚ ZOSTAJE\nNotatkę dodano:2014-11-24 17:43:42\nW spełnialność marzeń dawno temu przestałam wierzyć. Nie zaskakuje mnie ten stan, nie dziwi, choć nie powiem, że przyjęłabym odmianę zupełnie obojętnie. W temacie żadne zmiany nie zachodzą, świat dalej stoi w swoich posadach, ziemia kręci się w dotychczasowym kierunku. Marzenia pozostają w moim mniemaniu w sferze nieosiągalnej. Tu nie pomoże wiara co góry przenosi, inny wymiar, którego nie zmieni żadne moje chcenie. Nie rozdzieram szat, przyjmując jako dawno sprawdzoną normę. Zresztą pisałam już kiedyś o moim stopniowaniu życzeń, marzeń, pragnień, a skoro stan nie uległ zmianie, w chaos nie zostało ono zmienione, kończę wywód, kierując się zupełnie gdzieś indziej.\nMinione dni, kiedy moja obecność tutaj odbywała się bez pozostawienia znaku oraz z bzdurną notką w dniu wczorajszym, nie były pozbawione innych doznań i spostrzeżeń.\nPierwsze z nich to fakt, że ostatnimi czasy dzień moich urodzin specyficznie z większą mocą wżyna mi się w pamięć. W tamtym roku, wizyta męża na SOR, obecnie podwyższona adrenalina z odmiennego powodu, jakkolwiek również oscylującego wokół zdrowia najbliższych.\nMoja mama wyjechała na pielgrzymkę w nocy z soboty na niedzielę. Daleka podróż do Portugalii miała odbywać się etapami oraz różnymi środkami komunikacji. Z pewną obojętnością przyjmowałam harmonogram, co stało się powodem, że nie zapamiętałam dokładnej godziny wylotu z Berlina. W niedzielny ranek rozdzwonił się mój telefon. Pracą i pobytem telefonu w szafce w szatni, spowodowana moja błoga nieświadomość jeszcze nie dała zmiany nastroju. Jednak w wolnym momencie nastąpiło uświadomienie, że musiała nastąpić jakaś bardzo awaryjna sytuacja wnioskując po ilości nieodebranych przeze mnie połączeń. Były to telefony od osób z którymi raczej nie utrzymuję zbyt częstych kontaktów. W normalnych warunkach nie utrzymuję, jednak widocznie warunki przestały być normalne. Ktoś z rodziny wiedząc o wyprawie mamy, oglądając telewizję natknął się na wiadomość o katastrofie polskiego autokaru wiozącego turystów z polski. Czas się zgadzał, narodowość była zbieżna, wiele przemawiało za ewentualnością akurat takiego trafu nieszczęścia. News był na tyle mało szczegółowy, że postawił na nogi sporą część mojej rodziny. Nie będę opisywać szczegółowo jakie moje działania zostały podjęte, jedno jest pewne rozkręciłam na paru frontach działalność w efekcie czego sytuacja została wyjaśniona. Na szczęście dla nas rozbity autokar okazał się innym pojazdem niż ten, którym jechała maja mama.\nDzień urodzin ma szansę zostać zapamiętany i zostanie. Jeśli tak będą wyglądać moje kolejne urodziny będę mogła ze szczegółami opisać każdy kolejny począwszy od panujących warunków atmosferycznych na anomaliach sytuacyjnych kończąc. Zrobię sobie wykaz : czterdzieste szóste- wizyta męża na SOR, pogoda – mżawka, mgła, umiarkowane zimno, adrenalina na poziomie osiemdziesiąt procent. Czterdzieste siódme – czysto błękitne niebo, chłód temperaturowo oscylujący około siódmego stopnia Celsjusza, słonecznie, mama na pielgrzymce, praca, rozbity autobus, rozgrzany telefon, wyjaśnianie sytuacji, wyciszenie spowodowane dojściem do faktów, adrenalina na poziomie sześćdziesiąt pięć procent.\nCzterdziestych piątych nie pamiętam, widocznie niczego szczególnego sobą nie przyniosły, ciekawe co przyniosą kolejne....\nTyle o urodzinach, myślę, że na tę chwilę temat zamknę. Jednak zdarzyło mi się jeszcze coś, co sobie zapamiętam. Co prawda tuż przed moim świętem, jednak w tamten zwyczajny dzień sprawiło, że poczułam się bardzo świątecznie. Odwiedziłam pewną swoją znajomą. Od czasu do czasu się spotykamy, mam w niej dobrą koleżankę, jakieś pokrewieństwo dusz, choć dzieli nas spora różnica wieku. Najpierw był wyrzut, dlaczego tak rzadko przychodzę, moje tłumaczenia brakiem czasu, pracą, niechęcią do niespodziewanych wizyt, paroma innymi wymówkami. I wtedy ta osoba, powiedziała, że jestem jedną z tych osób, które mogą przyjść o każdej porze i każdego dnia, bez zapowiedzi, bez zaproszenia. I ja wiem, że tak mnie w tym domu właśnie traktują, jak członka rodziny, jak kogoś, dla kogo zawsze znajdzie się czas. To budujące i niesamowicie miłe w czasach, kiedy tak bardzo człowiek od człowieka się oddala. Być człowiekiem wyczekiwanym. Jeśli choć jedna osoba na świecie na ciebie czeka, a ty wiesz, że to oczekiwanie jest szczere, to wiesz, że jakaś cząstka ciebie jest coś warta. Dobrze mi z tą świadomością.\nNotatkę dodano:2014-11-23 16:38:00\nKolejne dwanaście miesięcy za mną. Przeżyte całkiem świadomie, z wielorakością huśtawek nastrojów, zmianami wokół mnie, a także pewnymi nieodwołalnymi zmianami we mnie. Następna cyferka zaliczona, coraz mniej czasu na trzymanie się tytułu mojego bloga. Jednak jeszcze ten czas nie nastąpił. Jak nadejdzie, będę się tym martwić. Czy powinnam robić podsumowania minionego czasu, czy zaliczyć ten rok do dobrych, jaki był...? Spokojny, to dobre słowo. Kawałek tego co mi się wydarzało, tu zostawiało swój rozmyty ślad, część pozostawała tylko dla mnie. Czy jestem inna niż rok temu? Aż tak rewolucyjnie zmiany we mnie nie następują. Charakterek wrośnięty w duszę, wydoroślał choć cechy przewodnie takimi pozostały. Zresztą dobrze mi z nim, nie czuję potrzeby zmian. A reszta mnie... jest jaka jest, przez niektórych kochana, przez innych pobłażliwie oceniana, nienawidzona. Zapewne nie różnię się od wielu z nas.\nMiałam na dziś pewien plan. Kilka zdań, i prośba. Przeważnie moje plany biorą w łeb, więc dla odmiany....\nMój wywód uświadomił Was drodzy czytelnicy, w fakcie, że mam dziś takie swoje małe święto. Z tej okazji, możecie spełnić jedno moje niematerialne marzenie.\nWiem, że parę osób tutaj bywa, dziś proszę o mały znak tych bytności. Proszę pozostawcie pod tą notatką swój komentarz. Napiszcie w nim jedną małą kropeczkę. To niewiele, a dla mnie będzie jakąś oznaką, Waszej tu obecności i sensu zostawiania paru moich słów. Z góry bardzo dziękuję. Będę oczekiwać na skutek swojej prośby, może tym razem moje marzenie się spełni. Z tym marzeniem idę w kolejny rok mojego życia.\nNotatkę dodano:2014-11-21 22:01:49\nMałe święto w końcu tygodnia. Niewiele potrzeba by inaczej odbierać zwyczajny dzień. Czasami wystarczy parę wolnych godzin z małymi cegiełkami swoich spraw. Zabudowuję każdy dzień pstrokatymi kawałeczkami. Tworzy się z tych kawałków jakaś całość, czasami bardziej barwna, czasami zupełnie w jednolitej szarości. Dziś było bardziej kolorowe, choć niby całkiem bez czegoś szczególnego. Nawet szarość za oknami, czy też zimno prowokujące mnie do ubrania po raz pierwszy czapki nie zdeptało tych dobrych odczuwań. Rozsmakowuję się w tym, bo kto wie, jak długo ten stan potrwa. Ciało niczym zardzewiały model daje odczuć poszczególne swoje kawałeczki, jednak duch przykrywa całą rdzę dobrym smarem. Pobłażliwy uśmiech kierowcy, który wcześniej uświadomiony w celach mojej porannej eskapady, zostawiam za zamkniętymi oczyma. W uszach nowe odkrycie rodzimej twórczości, w której się rozkochuję. Kołysanie busa, znieczula codzienność, od której nie ma ucieczki. Nie uciekam tylko inaczej odbieram. Jakaś część mnie jest tu nieobecna. Mało ważne stają się sprawy do zrobienia, mam na nie siłę. Liczy się teraz, nie pracowite jutro poza domem, nie pojutrze, kiedy kolejny pełny rok dopiszę do metryki. To z innego wymiaru, który udało się odsunąć. Przyjdzie, będzie, minie robiąc miejsce dla kolejnego rozdziału. A dziś jest takie jakie jest, kolorowe w moim środku, pomimo szarości wokół.\nZapach pieczonego chleba unosi się w całym domu, powoli wypierając wcześniejszy aromat racuchów z białym serem. Miesza się to wszystko powodując ożywienie całego mieszkania. Kleszczyk nieobecny pozbywa się nadmiaru energii na zajęciach piłki nożnej w formacie dla nieletnich. To, choć pozbawione sztywnych sportowych reguł i zasad wydaje się czystsze od dorosłego uczestnictwa w meczach i rozgrywkach. Liczy się zabawa, jakaś rywalizacja, za którą nikt nie przewidział zysków. Nie zawsze przestrzegane są zasady fair play, tylko te naruszenia jakby niechcący, bo przecież chce się wygrać. Podobnie jak u dorosłych chęć bycia lepszym prowokuje do zachowań dalekich, od pewnych przyjętych norm, dzieciaki próbują na ile można naginać cierpliwość i przepisy. Porażka w rozgrywanych obecnie małych meczach, skutkuje u Kleszczyka znielubieniem do następnego polubienia członków drużyny przeciwnej. Dobrze, że trener stosuje pewną rotację zawodników w drużynach. Dzięki temu istnieje szansa, że następnym razem, czyli już w poniedziałek znajdzie się młody wśród wygrywających z jakąś różną od dzisiejszej ekipą i zapomni o obecnych animozjach. Tempo zmian nastawienia w kwestiach, lubię, nie lubię jest tak dynamiczne, że nawet nie próbuję, ani w nie ingerować ani nadążać. Jeszcze nie wyklarowane są przyjaźnie, kontakty z rówieśnikami niczym pole minowe. Wybuchy lubienia tuż obok eksplozji nielubienia następują raz przy razu. Największy klasowy przyjaciel za zabawę na przerwie z innym kolegą może zostać w przeciągu dnia parę razy wrogiem. Trzymam dystans od wtrącania się w te relacje. W małoletnim gronie dopóki nie dzieje się krzywda takie docierania charakterów to norma, i żaden rodzic nie jest tam potrzebny. Cóż z tego, że jesteśmy mądrzejsi doświadczeniem, spokojem, umiejętnością niedopowiedzenia wszystkiego, ugryzienia się w język tuż przed momentem krytycznym. Nasze dzieci w tych międzyludzkich sprawach doświadczenia muszą zbierać same. Możemy nakreślić, pokazywać kierunek, wyartykułować pewne skutki, tylko dzieciaki nie chcą słuchać, to dziedzina w której najlepsza nauka, najbardziej zapamiętana to ta na własnych błędach. Zapewne podobnie będzie z treningowym nielubieniem wygrywającego przeciwnika, parę razy zmieniający egidę w końcu stanie się obojętny, lubiany za inne przymioty niż fakt wspólnej przegranej, lub nielubiany z jakichś innych przyczyn. Obserwuję te istoty, którym daleko do dorosłości i widzę zwierciadełka nas, dorosłych. Przerysowane postacie, ekspresyjne zachowania, nie zawsze mogą być powodem dumy z tego, jakimi wzorcami jesteśmy.\nNIE JESTEM GOTOWA NA LETARG\nNotatkę dodano:2014-11-19 20:50:42\nWczorajsza notatka w swojej szczątkowej postaci została pokonana zbyt wielkim zmęczeniem. Czas zimowy widocznie w specyficzny sposób wpływa na mój biologiczny zegar. Ludziom się nie chce, zegary inaczej zaczynają kierować naszymi organizmami. A może to nie żadne przesilenia jesienne, zimowe, pogodowe, czasowe tylko ja sama ponoszę winę za wadliwość niewidzialnego sprzętu odmierzającego czas. Tylko czy nawet pełne przyjęcie winy za zaistniałą sytuację coś zmieni? Mam swoje lata i widocznie zdarzają się dni, kiedy trzeba odrobinę spasować. To takie rozbieżne z moimi przyzwyczajeniami, nawykami. Właśnie teraz, kiedy nie chcę zwalniać tempa, kiedy dorosłam do brania życia całymi garściami, kiedy pewna mądrość przykryła głupotę młodości, mam zdecydować się na zwolnienie dotychczasowej prędkości. Potarguję się, będę negocjować ze swoim organizmem. Jeszcze nie czas. Może nawet samo ciało nie jest na tyle zbuntowane, że nie wyrabiam, po prostu wieczorami ogarnia mnie senność tak wielka, że nawet nie mam siły doczekać powrotu męża z drugiej zmiany. Sam fakt wstawania przed czwartą rano nie powinien być wymówką, bo przecież zawsze tak było. Tylko, zawsze doczekiwałam, a obecnie siła przyciągająca moją głowę do poduszki jest jakąś wielokrotnością sił grawitacji. Nie daję rady się oprzeć. Funkcje życiowej aktywności stopują z chwilą wypoziomowania mojego ciała na łóżku. Nie męczę się z zasypianiem, nie moszczę w poszukiwaniu doskonałości legowiska. Wypoziomowanie mojego ciała równa się twardy sen. nie ma czegoś takiego jak proces zasypiania, liczenie baranich stad, podsumowanie dnia, plany na jutro. Nie ma mnie, nie ma nic z wymienionych. Ten mój sposób zasypiania stał się pewną podstawą do żartów ze strony małżonka. Dla mnie to oznacza pewien okres równowagi, bezproblemowości. Bo kiedy są problemy, to ani spanie ani jedzenie mi nie wychodzi. Nie przesypiam i nie zajadam swoich ciężkich chwil. Kiedyś mając dosyć dużych rozmiarów trudne sprawy potrafiłam osiągnąć rozmiar trzydzieści sześć, co przy normalnym czterdzieści z haczykiem spowodowało pewien mój zanik. Zrobiło się mnie mało, bez wysiłku, bez ograniczeń żywieniowych, bez problemu choć z dużym problemem. W normalnych warunkach powinnam się więc cieszyć przesypianymi bezproblemowo godzinami, tylko popadanie ze skrajności w skrajność nie jest dla mnie dobrym rozwiązaniem. Możliwa jest też wersja osiągania kierunku odwrotnego do ewolucji i powrót do zwierzęcych cech. Tu zapewne jakaś modyfikacja genetyczna sprawiła, że miast w stronę małpiego rodu się kierować zmierzam gdzieś w okolice brunatnego niedźwiedzia. Ten zwierz w normalnych swoich zachowaniach zapada w zimowy sen, a moje symptomy wyraźnie ku temu dążą. Walczyć z wtórną ewolucją nie mam siły, pozostaje mi więc czekać na efekty i skutki. Nim jednak osiągnę letarg, z którego trudno będzie mnie wybudzić przed wiosną lub bajkowym działaniem odciskającego pocałunek księcia, muszę jeszcze parę spraw nie czekających wiosny załatwić. Mam w planie coś na własne urodziny wyżebrać od czytających tego bloga, a w imieniny zaliczyć Wrocław z paroma punktami topograficznymi. Co prawda zdaję sobie sprawę z efektów mojego planowania, choć pewien procent wykonalności miewa miejsce. Istnieje więc nadzieja na prawdopodobieństwo sukcesu planów. O urodzinowym zamierzeniu mogę napomknąć, bo to już za chwilę, a kto wie, czy uda mi się tutaj zostawić jakiś ślad bytności. Możliwe, że zmęczenie lub cofająca ewolucja spowoduje odpłynięcie w krainę zimowego snu, i z przyczyn, niejako nie zależnych od siebie usprawiedliwienie nieobecności przyjdzie wraz z wiosną. Wymyśliłam sobie taką maleńką prośbę, życzenie urodzinowe do spełnienia przez osoby czytujące moje wypociny. Postaram się w dniu swoich urodzin zamieścić, krótką, paro zdaniową notatkę w której poproszę o pozostawienie pod nią znaku bytności w postaci komentarza pod nią. Nie chcę żadnych słów, może to być jedna kropka, jakiś znaczek, bez jakichkolwiek personaliów. Tylko ślad, że ktoś całkiem realny był i zostawił odcisk tego pobytu. Możliwe, że moja prośba będzie pominięta, milczeniem, jednak kto mi zabroni mieć życzenia, marzenia. Zwłaszcza, kiedy za oknami tak bardzo obdarta z chęci do podziwiania aura, którą jakoś trzeba przeczekać i przeżyć, i nie zapomnieć o grymasie zwanym uśmiechem. Nim Morfeusz rzuci mnie w senną próżnię i na dziś tego uśmiechu każdemu życzę.\nNotatkę dodano:2014-11-17 19:54:05\n„Ci którzy chcą -szukają sposobu.\nCi którzy nie chcą – szukają powodu.”\nNie jestem pasjonatką złotych myśli. Zresztą czy każda z tych, tak górnolotnie nazwanych prawdziwie może być złotą. Czy zawiera w sobie, w prostych paru słowach, prawdy wiadome, zaskakując formą skąpego przekazu z zarazem głębią zawartej mądrości. Bywają złote myśli grubo ciosane, toporne, niczym mnie nie zatrzymujące. I te najprostsze, z pozoru banalne dające możliwości rozwinięcia, zauważenia ich podobieństw do sytuacji własnego życia. Podobnie sprawa miała się z powyższymi słowami. Gdzieś natrafione, w morzu słowotoku, nie dały się ukryć przed wzrokiem. Być może właśnie dla mnie w tamtej chwili one były przeznaczone. Może powinny stanowić mobilizację do czegoś, co odkładane, wymówkami przykrywane. Zdarza się nam tak właśnie, jak streszczają to powyższe słowa. Chcemy, zrobimy wszystko aby chcenie przekuć na sprawę do której dążymy. Nie ma przeszkód tamujących drogę, nie ma na tyle stromych podejść, których nie damy rady pokonać. Bo prawdziwie chcemy. Wszystko podporządkujemy temu chceniu. Nasze pragnienie czegoś, będzie nas niosło, uskrzydli na tyle, że nie poczujemy jak wiele wysiłku włożyliśmy w osiągnięcie celu. Prawdziwa chęć ominie każdą przeszkodę, bo i my sami silniejsi dzięki niej się stajemy. Kluczymy w poszukiwaniu rozwiązań, byleby tylko dojść celu. W pewnej formie stajemy się nadczłowiekiem, bo wszystko podporządkowujemy celowi, który staje się coraz bardziej w zasięgu ręki. Każdy zdobyty cel przez chwilę daje poczucie szczęścia, że się udało. A udało się tylko dlatego, że prawdziwie chcieliśmy. Ten z drugiego wersu, będzie udawał że pragnie, ale tej iskry, która zapali jego chęć, gdzieś zabrakło. Nawet maleńkim płomyczkiem ona się w nim nie żarzy. Może stworzył pozory, może komuś obiecał, a może z początku nawet miał wizję że warto, że chyba chce. Nie zaiskrzyło się na tyle aby zapłonąć. Trzeba wyjść z twarzą, usprawiedliwić brak dążenia. Znajdzie się stu winnych niepowodzenia, milion wymówek krzyżujących prostą drogę, pozbawiony chęci znajdzie sprzysiężonych wiele powodów blokujących wykonanie. Tak naprawdę będzie próbował wybielić się przed innymi i przed sobą. Przed innymi może uda się ten manewr, bo tak naprawdę cóż nam do czyjegoś życia. Jednak czy takie usprawiedliwianie spowoduje, że sami poczujemy się bez winy w niepowodzeniu. Niektórzy potrafią nawet uwierzyć we wszystkie przeciwności i powody piętrzące się i negujące wykonanie, jednak sądzę, że większość zdaje sobie sprawę z faktu, że sami są winni niepowodzenia, tylko po cóż przyznawać się do swojej słabości przed innymi. To nie jest łatwe, przecież wolimy w czyichś oczach być postrzegani jako ludzie sukcesu, a nie nieudacznicy. Prościej więc mieć powody niepowodzenia, które nie rzutują na nasz obraz. Nie udało mu się bo …. . Bo ma problemy w pracy, bo żona się czepia, bo ciągle pod górkę, bo brak kasy, bo...,bo...,bo... . Dziesiątki takich bo..., wybielają naszą własną winę, w cudzych i czasami własnych oczach. A może warto przyznać się do własnego udziału w niepowodzeniu. Kto wie, być może liczba „bo...” drastycznie ulegnie zmniejszeniu. Nie każdy z nas jest herosem, nie każdy opoką, bywamy karłami, cieniasami, małymi pikusiami. Potrzebujemy czasami pomocy, wsparcia, impulsu oraz prowadzenia za rękę. To nie spowoduje zapewne podniesienia wartości, ale być może pozwoli coś bardziej zechcieć, i wytrwać w tym chceniu bez doszukiwania się wymówek i powodów. Może ktoś drugi pomoże dojść do celu, który kolejnym razem będzie się opierał już tylko na naszym prawdziwym chceniu.\nIGRZYSKA POLITYCZNYCH FANTOMÓW\nNotatkę dodano:2014-11-14 22:11:06\nKiedyś, wcale nie tak dawno, był jeden człowiek, którego słowa jakoś bardzo mi pasują do dzisiejszej notatki. Przeszłość nie tak zamierzchła aby nie pamiętać w różnych wariantach i sytuacjach przytaczanego sławnego: „nie chcę ale muszę”. Dziś i mi te słowa cisną się jakoś same, rozgaszczają się, rozpychają w konsekwencji tego, co mój mały świat ma okazję widzieć i obserwować. Obrodziło nam w zbawców świata, powiatu, gminy, miasta i wioski. Zbawcy rozrzucają wszędzie tysiące wizytówek z wizytówkami mało mającego wspólnego, plakatów do niczego nie potrzebnych, gazet walających się po przystankach oraz rozwiewanych przez wiatr. Dzięki takiej współpracy z siłami natury propagandowa makulatura rozejdzie się po świecie, nie omijając lasów, rowów i pól. Zwierzyna łowna, przyszłoroczni grzybiarze oraz inne jednostki zapuszczające się na bezludzia będą miały okazję poznać atuty, walory i przymioty startujących w obecnych wyborach ludzi. Z polityką mi nie po drodze. Ta pani innego dla mnie autoramentu, nie koniecznie warta pochwały i naśladownictwa, jednak jej działanie przeogromne. Ludzie wydawałoby się całkiem normalni, stateczni, poważni zaczynają zachowywać się niczym bezwolne marionetki. Byle tylko dopaść celu będą tańczyć, śpiewać, poniżać się i robić masę rzeczy, o które nigdy byśmy ich nie podejrzewali. Obserwuję. Patrzę. Widzę i ogarnia mnie pewnego rodzaju wstyd za te gumowe jednostki. Polityczne fantomy. Zrobią wiele. Nie posunę się do stwierdzenia, że zrobią wszystko, aby tylko dostać się tam gdzie zmierzają. Jednak z moich obserwacji wynika, że niektórym, zeszmacenie się przychodzi stosunkowo łatwo. Po cóż sypać przykładami, każdy z nas ma okazję obserwować postępującą degradację człowieka, który pójdzie w tany z polityką. Część z tych dotychczas podpierających ściany dostąpi zaszczytu wykonania tanecznego pas z wyczekiwaną partnerką, inna grupa obejdzie się smakiem. Tylko nim rozejdzie się z tanecznej sali, pozostawi po sobie opinię, która przez dłuższy czas będzie się za nimi ciągnąć niczym tren sukni za panną młodą. Kto raz się zeszmaci długo musi czekać na rehabilitację, czasami tak do końca nigdy ona nie nastąpi. Można jako człowiek prywatny zachowywać się jak pajac, można być specyficznym gatunkiem wazeliniarza, oszustem, gnomem bez krzty honoru. Jednak jeśli ktoś próbuje wykorzystywać te „atuty” w szerszym kontekście dopychając się do korytka, w moich oczach staje się jakimś zmutowanym ogniwem ewolucji, które nie zasługuje na jakiekolwiek poparcie. Każdy ze startujących jest najlepszy, ma najwięcej planów na lepsze jutro, bije przeciwników na głowę w tym co zrobi, jak już będzie musiał, choć nie chce, ale przecież nikt inny nie zrobi tak dobrze... Cieszy mnie chyba jedna rzecz, że już za chwilę ten cyrk się skończy. Śmieci z czasem zostaną uprzątnięte, przymioty i zalety wraz z nimi znikną w otchłani kontenerów posegregowane a następnie przetworzone w kolejny produkt makulaturowy, ciekawe do czego będzie w kolejnym życiu użyta ta makulaturowa sieczka....


Turecki prezydent wydzierżawił wyspę na Morzu Czerwonym. Wrze w Egipcie i Arabii Saudyjskiej - PCh24.pl - Prawa Strona Internetu. Informacje z życia Kościoła i katolicka publicystyka\nTurecki prezydent wydzierżawił wyspę na Morzu Czerwonym. Wrze w Egipcie i Arabii Saudyjskiej\n#BLISKI WSCHÓD #MORZE CZERWONE #EGIPT #ARABIA SAUDYJSKA #SUAKIN #ERDOGAN #TAYYIP ERDOGAN #TURCJA\nW Egipcie i Arabii Saudyjskiej wrze. Tuż przed końcem ub. roku tureckie władze zawarły porozumienie z rządem Sudanu w sprawie dzierżawy wyspy Suakin na Morzu Czerwonym.\nPrezydent Recep Tayyip Erdogan mówił, że Turcja po prostu planuje odnowić zabytki otomańskie. Jednak Egipt, podobnie jak Arabia Saudyjska, obawia się, że plany Ankary pójdą znacznie dalej. Turcja może wybudować bazę wojskową, która zagrozi ich bezpieczeństwu.\n– Umowa w sprawie dzierżawy wyspy Suakin wywołuje gniew w Egipcie, ponieważ ma niejednoznaczne cele – wyjaśnia generał Kamal Amer, szef komisji ds. obrony i bezpieczeństwa w egipskim parlamencie.\nWojskowy tłumaczył, że Egipt toczy spór terytorialny z Sudanem o trójkąt Halayeb i Shalateen. Nieporozumienia dotyczą także stanowiska Sudanu wobec Egiptu w sporze Kairu z Etiopią odnośnie Wielkiej Tamy Etiopskiego Odrodzenia. Do tego dochodzi kwestia wsparcia tureckiego dla Bractwa Muzułmańskiego, które Kair uznał za organizację terrorystyczną.\nAmer przekonywał, że „Egipt ma w swym posiadaniu dowód, iż za umową kryją się tureckie cele wojskowe”. Turcja już zbudowała kilka baz wojskowych w Afryce. Aby zachować bezpieczeństwo, Egipt nie zamierza dalej biernie przyglądać się ekspansji tureckiej. Generał powiedział wprost, że jego kraj nie pozwoli na zbudowanie tureckiej bazy wojskowej w Sudanie.\nPodczas pobytu w Sudanie pod koniec grudnia Erdogan podpisał 13 umów dotyczących portu i stoczni dla statków wojskowych i cywilnych na Morzu Czerwonym, budowy szpitala, stworzenia strefy wolnego handlu w Port Sudan, budowy silosów zbożowych w różnych lokalizacjach, uniwersytetu, elektrowni i nowego lotniska w stolicy kraju, w Chartumie.\nPrezydent Sudanu Omar al-Bashir oznajmił, że istnieją inne plany dotyczące wyspy, o których powie później.\nTarek Fahmy, profesor nauk politycznych na Uniwersytecie Amerykańskim w Kairze przekonuje, że Egipt jest zaniepokojony, ponieważ Turcja już zademonstrowała chęć budowy obecności wojskowej w regionie, otwierając niedawno bazę w Somalii. Egipt obawia się, że Ankara planuje wykorzystać wyspę „do zaciśnięcia pętli wokół jego szyi, zważywszy na to, że wyspa znajduje się blisko granicy egipskiej”.\nKair postrzega porozumienie w sprawie wyspy jako deklarację sojuszu turecko-sudańskiego przeciwko Egiptowi. Napięcia między Sudanem i Egiptem nasiliły się do tego stopnia, że minister spraw zagranicznych Sudanu 4 stycznia wezwał swojego ambasadora w Kairze na konsultacje.\nRzecznik egipskiego ministerstwa spraw zagranicznych Ahmed Abu Zeid poinformował, że „trwa integralna ocena sytuacji i Egipt podejmie odpowiednie działania”.\nKair – wg MSZ - ma kilka opcji. Rozważane są różne środki „odstraszające”. Egipt planuje zacieśnienie stosunków z krajami afrykańskimi, aby Turcja nie wypełniała tej luki oraz rozbudowę armii i działania mające przywrócić równowagę sił w regionie.\nEgipskie media ostro skrytykowały umowę turecko-sudańską. Dziennikarz Emad Eddin Adeeb napisał w artykule z 25 grudnia, że Sudan wyraźnie przyznał Turcji pozwolenie na budowę bazy wojskowej dla marynarki wojennej „w celach obronnych, szkolenia i przechowywania broni”.\n„Baza zostanie zbudowana za pośrednictwem tureckich firm i będzie w całości finansowana przez Katar” - przepowiedział, powtarzając to, o czym wielu spekulowało.\nWpływowy dziennikarz Ahmed Moussa mówił z kolei 26 grudnia w stacji Sada al-Balad, że umowa w zasadzie zezwala na „kolonizację turecką” i stanowi zagrożenie dla saudyjsko-egipskiego bezpieczeństwa narodowego. Twierdzi on, że Turcja chce rozszerzyć swoją hegemonię poprzez ekspansję poza granice i że tureccy oraz sudańscy szefowie sztabów zgodzili się rozwinąć współpracę wojskową.\nW swoim programie „Fakty i Tajemnice” 28 grudnia, Bakri twierdził, ,że umowa została tak „zaprojektowana, aby zapewnić obecność Turcji w obliczu egipskich statków”.\nMinister spraw zagranicznych Sudanu Ibrahim Ghandour 26 grudnia wyraził „zdumienie” tak ogromną i negatywną reakcją niektórych egipskich mediów, zarzucając im niezrozumienie kwestii „zarządzania relacjami między państwami”.\nW wywiadzie udzielonym 29 grudnia dla tureckiej stacji TRT Al-Arabiya Ghandour powiedział, że niektórzy Egipcjanie „ignorują fakt, że silny Sudan jest ważny dla silnego Egiptu”.\nSaudyjska prasa również ostro skrytykowała umowę. Dziennik „Okaz” opublikował artykuł 27 grudnia, w którym stwierdzono, że Sudan ugiął się pod naciskami Turcji, która zawsze miała ogromne ambicje w stosunku do Afryki, zauważając, że Turcja nie zadowoliła się nową bazą wojskową otwartą we wrześniu w Somalii.\nSamia Rafla z parlamentarnej komisji spraw zagranicznych na najbliższym specjalnym spotkaniu ma tę sprawę poruszyć.\nMorze Czerwone to ważny szlak handlowy między Europą a Azją. Tędy ma też biec jedna z nitek szlaku odnowionego chińskiego projektu Pasa i Szlaku.\nDATA: 2018-01-11 15:28\nBrawo Erdogan. Może Turcja będzie trochę szachowała ludobójczy reżim saudyjski. Sojusz z Sudanem, dołożyć Etiopię i wtedy będzie jakaś równowaga sił w regionie. Saudowie boją się, że Sudan wyskoczy z ichniej koalicji mordującej Jemeńczyków? A Turcja zacznie tam ingerować? Turcja - Sudan, Saudowie - Egipt. To byłaby równowaga w regionie. Obecnie jest ona poważnie naruszona.


Jak wyczyścić rower z błota po deszczu? | Dom w Sieci\nJak wyczyścić rower z błota po deszczu?\nPrawdziwy miłośnik jazdy na rowerze poświęca się swojej ulubionej aktywności nawet wtedy, kiedy pogoda za oknem jest niezbyt sprzyjająca. Po każdej takiej przejażdżce rower wymaga jednak odpowiedniej konserwacji. Plamy z błota trzeba bowiem jak najszybciej usunąć. W przeciwnym razie możemy doprowadzić do uszkodzenia poszczególnych elementów naszego sprzętu, a tego z pewnością chcielibyśmy uniknąć.\nJak zatem dokonać czyszczenia roweru, aby przyniosło ono jak najlepsze rezultaty? Najlepiej użyć do tego wody ze specjalnego węża ogrodowego. Musimy jednak uważać, aby ciśnienie wody nie było zbyt wysokie. Dokładnie spryskujemy cały rower, a następnie za pomocą szczoteczki z delikatnym włosiem, kawałek po kawałku czyścimy zabrudzone elementy roweru. Wskazane jest również użycie płynu do mycia naczyń lub mydła. Takie środki bardzo szybko rozpuszczają błoto.\nJeżeli chcemy wyczyścić łańcuch, bardzo praktycznym rozwiązaniem jest przetarcie go naftą. Dla uzyskania jeszcze lepszego efektu, łańcuch można zdjąć i zostawić w nafcie nawet na całą noc. Po solidnym czyszczeniu pamiętajmy jednak, aby łańcuch nasmarować odpowiednim preparatem. Elementy takie jak przerzutki czy tryby również można przemyć przy pomocy nafty.\nSzczególną uwagę należy poświęcić oczyszczeniu hamulców. Źle znoszą one zbyt intensywny kontakt z wodą, dlatego najlepiej przetrzeć je lekko zwilżoną szmatką. Przy okazji sprawdźmy też stan szczęk hamulcowych i w razie potrzeby wymieńmy je na nowe. Całkowicie suchą szmatką przecieramy natomiast kierownicę. Woda może bowiem powodować pojawienie się rdzy na jej strukturze oraz prowadzić do uszkodzeń gripu.\nNieco więcej problemów może sprawić wyczyszczenie amortyzatorów. Jeśli nie wiemy jak się do tego zabrać, zlećmy to zadanie specjalnemu serwisowi rowerowemu. Z reguły trzeba bowiem rozkręcić cały ten mechanizm i dokładnie usunąć zabrudzenia z wnętrza poszczególnych elementów.\nPo każdej jeździe w deszczową pogodę oczyścić musimy także oświetlenie i pozostałą elektronikę rowerową. Tutaj także znakomicie sprawdzi się zwykła ścierka lekko zwilżona wodą. Podobnie postępujemy również z błotnikami i bagażnikiem.\nKonserwacja roweru nie powinna nam przysporzyć trudności. Dla własnego bezpieczeństwa i trwałości sprzętu warto dokonywać jej regularnie.\nTagi: błoto mydło rower\nPojazdy\tBrak komentarzy Katarzyna Stania\n← Jak wyczyścić piłkę do ręcznej z kleju? Jak wyczyścić czepek? →