zania41.bloog.pl - strona głównaReklama zobacz naprawdę warto (16.04.2008)Wszystko o Pinokiu (05.03.2008)Plan wydarzeń Robinsona Cruzoe (05.03.2008)Robinson Cruzoe (05.03.2008)Jak stać się pię knym łabędziem (04.03.2008)rihana (04.03.2008)Szkoła (04.03.2008)\n| 5 dni piękna\nWszystko o Pinokiu\nśroda, 05 marca 2008 15:56\nCarlo Collodi „Pinokio”\nPewnego dnia stolarz Antonio (zwany powszechnie majstrem Wisienką) znalazł w swoim warsztacie kawałek drewna, stosowny do zrobienia nogi do stołka. Kiedy zabrał się do ociosania polana, jakiś głos zaczął prosić, by nie bić za mocno. Majster wpadł w przerażenie.\nKiedy do majstra Wisienki przyszedł Dżeppetto z prośbą o wyrzeźbienie pajacyka, Antonio podarował mu ów dziwaczny kawałek drewna, który chwilę wcześniej doprowadził do kłótni między dwoma starszymi panami.\nDżeppetto w swojej skromnej izdebce przystąpił do rzeźbienia pajacyka, którego postanowił nazwać Pinokiem. Ku jego zaskoczeniu oczka pajacyka zaczęły się poruszać, a nos rosnąć. Wyrzeźbiony chłopczyk okazał się bardzo niegrzeczny. Pokazał staremu ojcu język, zerwał mu z głowy perukę, a potem kopnął w nos i uciekł z domu. Małego łobuza złapał policjant i oddał właścicielowi. Gapie zaczęli współczuć pajacykowi i oskarżać Dżppetta o maltretowanie dzieci. W rezultacie stary człowiek trafił do więzienia.\nKiedy Dżeppetta zamknięto w więzieniu, Pinokio wrócił do jego domu. Tam wyszedł mu na spotkanie duży świerszcz, który przestrzegał przed karami, jakie czekają niegrzeczne dzieci. Poirytowany pajac cisnął w mądrego owada młotkiem i zabił go.\nPajacykowi coraz bardziej dokuczał głód. Zaczął żałować, że w domu nie ma ojca, który na pewno coś by poradził. Nagle Pinokio dostrzegł jajko. Kiedy chciał je rozbić nad patelnią, ze skorupki wyskoczył kurczak, który natychmiast wyfrunął przez okno. Pajacyk znowu pożałował, że nie ma przy nim ojca. Nie wiedząc, co robić, wyszedł z domu w poszukiwaniu litościwych ludzi.\nNocą, gdy szalała burza, Pinokio szukał pomocy u dobrych ludzi, ale nikogo nie spotkał. Gdy zastukał wreszcie do jakichś drzwi, właściciel wylał mu na głowę kubeł zimnej wody. Głodny, zmęczony, mokry Pinokio wrócił do domu i dla rozgrzania się wsunął nogi pod żarzący się piecyk. Kiedy spał, nogi się spaliły. Rankiem wrócił Gepetto.\nPinokio chciał otworzyć pukającemu Gepetcie, ale nie mógł podejść do drzwi, bo nie miał nóg. Ostatecznie Gepetto wszedł przez okno i przekonał się, że tym razem pajacyk nie kłamał. Pinokio opowiedział o wszystkim, co się zdarzyło. Gepetto podał głodnemu pajacykowi trzy gruszki. Pinokio poprosił o obranie owoców. Kiedy jednak zjadł gruszki i nadal był głodny, sięgnął po skórki, a potem po ogryzki. Gepetto miał rację, gdy przestrzegał go, żeby nie przyzwyczajał się do wykwintnego jedzenia, bo nie wiadomo, co się może zdarzyć w życiu.\nPrzez pół dnia Pinokio płakał i prosił o zrobienie nowych nóg. Przyrzekał, że będzie grzeczny, pójdzie do szkoły i zacznie pomagać ojcu. Kiedy Gepetto przykleił mu nowe nogi, Pinokio od razu chciał iść do szkoły, ale potrzebował ubrania i elementarza. Żeby kupić pajacykowi podręcznik, Gepetto sprzedał swoja kurtkę.\nIdąc do szkoły, Pinokio obiecywał sobie, że będzie się pilnie uczył i szybko zarobi dużo pieniędzy, aby odwdzięczyć się swemu wspaniałemu ojcu. Nagle usłyszał muzykę, która przywiodła go na miejski plac, gdzie rozpoczynało się właśnie przedstawienie teatru marionetek. Aby kupić bilet, Pinokio sprzedał swój elementarz.\nPodczas przedstawienia marionetki zwróciły uwagę na siedzącego wśród publiczności Pinokia. Zaczęły zapraszać do siebie drewnianego brata. Gdy ten wskoczył na scenę, lalki nie mogły pohamować radości. Wreszcie pojawił się reżyser. Oskarżył Pinokia o przerwanie przedstawienia, a wieczorem chciał wrzucić go do ognia, by szybciej upiec baranka.\nReżyser tylko wyglądał groźnie, ale faktycznie nie był taki zły. Wzruszył się losem Pinokia, lecz zażądał, by zamiast niego wrzucić do ognia Arlekina – baranek musiał zostać upieczony. Pinokio nie chciał słyszeć o takiej zamianie. Ujęty jego postawą reżyser Ogniojad darował życie obu lalkom.\nNastępnego dnia reżyser dał 5 sztuk złota dla ojca Pinokia. Uszczęśliwiony pajacyk ruszył w stronę domu, ale po drodze spotkał kulawego lisa i ślepego kota. Nie wiedział, że ich inwalidztwo jest fałszywe. Pochwalił się posiadaniem pieniędzy. Zwierzęta zaczęły go namawiać, by poszedł z nimi do Dudkolandii, a pomnoży swój kapitał. Wystarczy tam zasadzić monety, a obficie obrodzą. Pinokio uwierzył im.\nLis, kot i Pinokio zatrzymali się na nocleg w gospodzie. Po kilku godzinach okazało się, że zwierzęta odeszły, a pajacyk musiał uregulować za nie rachunek. Gdy szedł na Pole Cudów, spotkał ducha mądrego świerszcza, który radził mu, by wrócił czym prędzej do swego ojca. Pinokio nie posłuchał jednak dobrej rady.\nIdąc przez las, Pinokio rozważał kwestię istnienia zbójców. Nieoczekiwanie drogę zagrodzili mu zamaskowani napastnicy. Pajacyk wykazał się przytomnością umysłu i odwagą. Odgryzł złodziejowi rękę, która okazała się kocią łapą, i uciekł. Złoczyńcy nie dali jednak za wygraną. Podjęli pościg.\nPinokio zobaczył w oddali biały domek. Kiedy wreszcie dobiegł do niego, w oknie pojawiła się blada dziewczynka o błękitnych włosach. Powiedziała, że nikt z mieszkańców nie żyje, ona też; czeka tylko na trumnę. Gdy Pinokio tak stał zdumiony, dogonili go napastnicy. Nie mogąc wydostać monet, które pajacyk ukrył pod językiem, powiesili go. Pinokio nie tracił jednak sił. Złoczyńcy postanowili wrócić nazajutrz. Na pewno będzie już martwy.\nLosem wiszącego Pinokia wzruszyła się wreszcie dziewczynka o błękitnych włosach. Okazała się wróżką. Rozkazała sokołowi rozerwać pętlę, która dusiła pajacyka. Potem wezwała wytwornie odzianego pudla Medora i poleciła przywieźć nieprzytomnego Pinokia. Pajacykiem zajęli się lekarze: kruk, sowa i mówiący świerszcz. Świerszcz poznał, oczywiście, Pinokia i publicznie scharakteryzował go jako bardzo niegrzecznego chłopca, który niewątpliwie niebawem przywiedzie swego ojca do śmierci ze zmartwienia. Pinokio, słysząc to, zaczął płakać.\nPinokio odmówił wypicia gorzkiego lekarstwa. Zmienił zdanie dopiero, gdy czarne króliki przyniosły dla niego trumnę (wiedziały, że skoro nie wypił lekarstwa, to niedługo umrze).\nJuż zdrowy Pinokio opowiedział wróżce swe ostatnie przygody. Niestety, skłamał, mówiąc, że zgubił złote monety. Za karę wydłużył mu się nos.\nZa sprawą wróżki dzięcioły skróciły nos Pinokia. Nowa niezwykła znajoma chłopca zaproponowała jemu i Gepetcie gościnę w swoim domu. Uradowany pajacyk wyszedł do lasu na spotkanie z ojcem. Niestety, zamiast niego spotkał kota i lisa. Zwierzęta namówiły go, by poszedł na Pole Cudów i zasadził monety.\nPo upływie dwudziestu minut Pinokio wrócił na Pole Cudów, gdzie zagrzebał w ziemi monety. Niestety, drzewka pełne pieniędzy jeszcze nie wyrosły. Naiwny pajacyk podlewał ziemię i czekał, aż wreszcie papuga powiedziała mu, że zaraz po tym jak odszedł, cztery monety wykopały z ziemi lis i kot. Pinokio w pobliskim mieście – nazywało się Dudkowo Durne – złożył skargę na dwóch oszustów. Sędzia wysłuchał go łaskawie i ... kazał zamknąć w więzieniu na cztery miesiące. Siedziałby pewnie dłużej, gdyby nie ogłoszono amnestii dla przestępców. Pinokio zeznał, że jest łotrem, i odzyskał wolność.\nPo wyjściu z więzienia pajacyk natychmiast udał się do domu wróżki. Tęsknił za nią, a przede wszystkim za ojcem. Niestety, na swej drodze spotkał węża. Na szczęście Pinokio tak go rozbawił, że gad umarł ze śmiechu.\nGłodny pajacyk chciał zerwać trochę winogron i wpadł w pułapkę zastawioną na kunę.\nZ pułapki wydostał go gospodarz, który włożył mu na szyję obrożę i kazał pilnować nocą gospodarstwa jak pies. Pajacyk uznał, że los sprawiedliwie go karze. Gdyby był grzecznym chłopcem, nie zaznałby tyle zła.\nW nocy do obejścia zakradły się cztery kuny. Chciały zawrzeć z Pinokiem taki układ, jaki miały z psem, który dotąd pilnował gospodarstwa: pajacyk pozwoli im raz w tygodniu ukraść osiem kur, a jedną z nich dostanie dla siebie. Pinokio nie chciał jednak zawierać nieuczciwego porozumienia. Obudził gospodarza, a ten z wdzięczności zwrócił mu wolność.\nPinokio powrócił do wróżki, ale nie było już białego domku. W miejscu, gdzie stał, znajdował się kamień z wyrytym napisem upamiętniającym dziewczynkę z błękitnymi włosami. Umarła z tęsknoty za swym braciszkiem – Pinokiem. Rozpaczającego pajacyka zagadnął gołąb. Opowiedział, jak to Gepetto szykował łódź, by popłynąć na poszukiwanie Pinokia. Pajacyk usiadł na ptaka i pofrunęli do Gepetta. Kiedy rankiem dotarli na brzeg morza, okazało się, że Gepetto już wypłynął. Z daleka zobaczyli jego ginącą wśród wzburzonych fal łódkę. Pinokio skoczył z urwiska do wody. Za wszelką cenę chciał uratować swego ojca.\nPinokio płynął całą noc, aż nad ranem ujrzał wyspę. Kiedy już osuszył się na brzegu, dowiedział się od delfina, że Gepetta pożarł wielki rybopies. Pajacyk poszedł w głąb lądu i dotarł do wioski Pszczółkowo Pracowite. Był bardzo głodny i prosił dobrych ludzi o wsparcie, nie chciał jednak podjąć proponowanej pracy. Wreszcie pomógł nieść dzban pewnej kobiecie, która okazała się wróżką o błękitnych włosach.\nPinokio obiecał poprawę, wróżka zaś przyrzekła, że jeśli pajacyk wytrwa w swym postanowieniu, zamieni go w nagrodę w chłopca.\nPinokio poszedł do szkoły, gdzie szybko zyskał opinię zdolnego i pilnego ucznia. Pewnego dnia grupa kolegów-urwisów namówiła go, by poszedł na wagary, na brzegu pojawił się bowiem rybopies.\nKoledzy oszukali Pinokia, chcieli, by przestał być przykładnym uczniem. Na plaży wywiązała się bójka. Nagle ktoś zranił jednego z chłopców ciężką książką w głowę. Gdy ten upadł nieprzytomny, wszyscy uciekli, pozostał tylko Pinokio i to jego właśnie żandarmi oskarżyli o zranienie kolegi. Pajacyk zdołał uciec.\nPoważne niebezpieczeństwo stanowił dla pajacyka goniący go pies żandarmów – Alidor. Pinokio rzucił się do morza, a że doskonale pływał, łatwo dawał sobie radę z falami. Pies zaczął tonąć. Pajacykowi zrobiło się żal zwierzęcia i pomógł mu wydostać się na ląd. Sam niebawem znalazł się w sieci rybaka, który zamierzał przyrządzić z niego smakowite danie.\nKiedy wydawało się, że los Pinokia jest przesądzony – zakończy życie jako smażona potrawa – nieoczekiwanie uratował go Alidor. Pinokio poszedł do pobliskiej chaty staruszka i zaczął go rozpytywać o los zranionego kolegi. Dowiedział się, że chłopiec żyje.\nPełen poczucia winy, Pinokio nie miał śmiałości zapukać do domu wróżki. Wreszcie zdobył się na odwagę, ale musiał długo czekać na zimnie i deszczu, bo drzwi miał mu otworzyć ślimak, który potrzebował dziewięciu godzin na zejście z czwartego piętra.\nKiedy poirytowany pajacyk zaczął kopać w drzwi, noga uwięzła mu w otworze. Wreszcie osłabiony i głodny Pinokio zemdlał, a gdy się ocknął, leżał na sofie, a nad nim stała wróżka. Jeszcze raz mu przebaczyła.\nW nagrodę za pilną naukę w szkole i wzorowe zachowanie wróżka obiecała spełnić swą obietnicę i zamienić Pinokia w chłopca.\nUszczęśliwiony Pinokio wyszedł zaprosić gości na uroczyste śniadanie. Obiecał wrócić przed nocą. Wróżka przestrzegła, że jeśli nie dotrzyma przysięgi, spotka go zła przygoda.\nKiedy pajacyk zaprosił już wszystkich chłopców, poszedł do swojego ulubionego kolegi – Romea, zwanego Knotem. Okazało się, że Knot wybiera się w drogę do Zabawkonii, gdzie nie ma szkół, a zabawa trwa od rana do wieczora. Pinokio został do północy, żeby zobaczyć, jak Knot będzie odjeżdżał.\nPinokio przez pewien czas opierał się namowom Knota. Nie mógł przecież jechać, bo obiecał wróżce posłuszeństwo. Wreszcie wskoczył na grzbiet osiołka, chociaż jakiś głos wewnętrzny przestrzegał go, że znów robi źle. Po pewnym czasie zorientował się, że te słowa mówi, płaczący jak chłopiec, osiołek.\nKiedy chłopcy dotarli do Zabawkonii, natychmiast rzucili się w wir zabawy.\nPo pięciu miesiącach zabawy Pinokio zaczął się zamieniać w osła – najpierw wyrosły mu uszy. Okazało się, że to samo spotkało Knota. Po pewnym czasie obaj stali się zwierzętami.\nPo dwa osiołki (Pinokia i Knota) przyszedł woźnica.\nNa targu Pinokia kupił dyrektor trupy błaznów. Głodny pajacyk zmusił się do jedzenia siana i słomy. Potem musiał się nauczyć skakać przez obręcz oraz tańczyć na tylnych nogach walca i polkę. Podczas występów Pinokio dostrzegł wśród publiczności damę, która miała na szyi medalion z podobizną pajacyka. Rozpoznał w niej wróżkę.\nTańcząc i skacząc, osiołek-Pinokio okulał i dyrektor cyrku sprzedał go człowiekowi, który postanowił go utopić, a potem ściągnąć z niego skórę na bęben.\nKiedy okrutny nabywca wyciągnął osiołka z wody (był przekonany, że zwierzę jest już martwe), zobaczył na końcu sznura drewnianego pajacyka. Pinokio opowiedział swoją historię, wyjaśnił też, że za sprawą wróżki ryby objadły jego ośle ciało.\nBojąc się, że zostanie sprzedany, Pinokio rzucił się w morze i szybko odpłynął. Nagle połknął go wielki rybopies. W brzuchu potwora spotkał tuńczyka, który już pogodził się ze swoim losem i spokojnie czekał, aż zostanie strawiony.\nPinokio rozpoczął wędrówkę po brzuchu rybopsa. Szedł w stronę lekko pobłyskującego światełka. Nagle zobaczył swego ojca. Uszczęśliwiony pajacyk zaczął opowiadać swoje przygody. Okazało się, że nie tylko on wiele przeżył. Gepetto w brzuchu potwora spędził już dwa lata. Było to możliwe tylko dlatego, że rybopies połknął cały statek z zapasem żywności. Teraz zapasy się kończą i Gepetcie pozostało już tylko oczekiwanie na śmierć.\nPinokio nie miał zamiaru się poddawać. Wziął ojca na plecy i razem wyskoczyli z paszczy potwora do morza.\nKiedy Pinokia opuściły już siły, nagle pomocy udzielił tuńczyk, który w ślad za pajacykiem wyskoczył z paszczy rybopsa.\nIdąc w głąb lądu, Pinokio i Gepetto spotkali lisa i kota – teraz już prawdziwych biedaków. Pinokio nie uwierzył w ich nędzę i poszedł, nie udzieliwszy pomocy.\nW chatce, którą napotkali po drodze, gospodarował świerszcz. Wybaczył pajacykowi doznana krzywdę i udzielił wędrowcom gościny.\nPinokio, chcąc kupić ojcu szklankę mleka, zaprzągł się u ogrodnika Giangia do kieratu. W jego stajni rozpoznał Knota pod postacią osła (niestety, spracowane zwierzę zaraz padło).\nPinokio bardzo się zmienił. Pracował, uczył się, opiekował ojcem.\nPewnego razu, gdy szedł na targ po ubranie, spotkał ślimaka, który kiedyś otworzył mu drzwi domku wróżki. Od niego dowiedział się, że jego niezwykła opiekunka jest bardzo biedna i chora. Pajacyk bez namysłu oddał swoje pieniądze i postanowił jeszcze dłużej pracować, byle tylko zapewnić jej utrzymanie.\nW nocy przyśniła mu się wróżka, która wybaczyła mu wszystkie przewinienia. Kiedy się obudził, był chłopcem mieszkającym w wygodnym domu. W jego portmonetce znajdowały się zaś pieniądze od wróżki – zamiast 40 soldów 40 złotych monet. Zmiana nastąpiła także w wyglądzie Gepetta – teraz jako zdrowy, rześki staruszek wrócił do swoich snycerskich zajęć.\nOdmiana losu była zasługą Pinokia – dobrzy chłopcy zawsze przynoszą ze sobą szczęście.\nII. Elementy świata przedstawionego w utworze literackim.\nMiejsce akcji: nieokreślone, przez krótki czas Pinokio przebywał w Dudkowie Durnym, w Pszczółkowie Pracowitym, w Zabawkonii, w brzuchu rybopsa.\nBohaterowie: Pinokio – drewniany pajacyk, który stał się chłopcem, Gepetto, wróżka o błękitnych włosach (miała postać dziewczynki, starej kobiety, kozy), mówiący świerszcz, ślimak, Knot, tuńczyk, gołąb, kot i lis, dyrektor teatru marionetek - Ogniojad, woźnica z Zabawkonii, gospodarz zastawiający pułapkę na kuny i inne, bardziej epizodyczne postacie.\nNarrator: wszystkowiedzący, człowiek mający wiedzę życiową, który niejednokrotnie komentuje zachowanie Pinokia. Narracja jest prowadzona w trzeciej osobie.\nIII. Charakterystyka postaci.\nPinokioDrewniany pajacyk, wystrugany przez Gepetta; w nagrodę za dobre zachowanie został zamieniony przez wróżkę w chłopca.\nCharakterystyka zewnętrzna.Drewniany pajacyk o długim nosie, bez uszu (s.10-11). Gdy kłamie, wydłuża mu się nos (s.49-50, 89). Drewniany pajacyk o długim nosie, bez uszu (s.10-11, 49-50, 89).\nW Zabawkonii wyrastają mu ośle uszy, a potem całkiem przeobraża się w osła (s.103-104).Jako osiołek występujący w cyrku ma nową uprząż, dwie kamelie w uszach i ufryzowaną grzywę (s.112). W Zabawkonii przeobraża się w osła (s.103-104). Występując w cyrku, ma nową uprząż i kwiaty za uszami (s.112).\nJako chłopiec ma błękitne oczy, kasztanowate włosy i żywy, inteligentny wyraz twarzy (s.133). Wygląd chłopca (s.133).\nCharakterystyka wewnętrzna.Niegrzeczny – zrywa Gepetcie perukę, kopie go w nos i ucieka (s.11). Niegrzeczny (s.11).\nPorywczy – nie liczy się z innymi – zabija świerszcza, który dawał mu dobre rady (s.14-15), kopie w drzwi domku wróżki (s.92). Porywczy (s.14-15, 92).\nMa skłonność do okłamywania – oduczył się tego, bojąc się kary – wydłużania nosa (s.49). Ma skłonność do okłamywania (s.49).\nLubi się bawić, zażywać przyjemności, obowiązki odkłada na później (s.25, 78). Lubi się bawić (s.25, 78).\nNaiwny – wierzy lisowi, kotu (s. 34, 51-52). Naiwny (s.34, 51-52).\nPewny siebie – nie wierzy w istnienie rozbójników (s.38). Pewny siebie (s. 38).\nMa słaby charakter – łatwo składa obietnice, ale nie potrafi dotrzymać słowa (s.22). Ma słaby charakter – nie potrafi dotrzymać słowa (s. 22).\nNierozważny – po czasie docenia poświęcenie innych (zwłaszcza Gepetta i wróżki, s. 25, 65). Nierozważny (s. 25, 65).\nLeniwy – w Pszczółkowie nie chce podjąć żadnej pracy, chociaż nie ma pieniędzy (s.70-72); sam stwierdza, że praca go męczy (s.75); podoba mu się życie w Zabawkonii (s. 97, 102). Leniwy (s. 70-72, 75, 97, 102).\nKapryśny – nie chce nieobranych ze skórki gruszek (s. 20), wzbrania się przed wypiciem gorzkiego lekarstwa (s.47). Kapryśny (s.20, 47).\nPotrafi przyznać rację innym, tyle że robi to z opóźnieniem (s. 17,42). Z opóźnieniem potrafi przyznać rację innym, s. 17, 42).\nSzczerze żałuje swego postępowania (s. 57, 65,); zdolny do samokrytyki (s. 57, 60-61, 69, 81, 89-90, 105). Zdolny do samokrytyki (s. 57, 60-61, 65, 69, 81, 89-90, 105).\nBystry i zaradny – szybko orientuje się w sytuacji i chowa monety pod językiem (s.38), ucieka żandarmom (s.84) i nabywcy, który chce go sprzedać na opał (s.118). Bystry i zaradny (s. 38, 84, 118).\nOdważny – podejmuje walkę z rozbójnikami (s. 39), wdaje się w bójkę z siedmioma kolegami (s.80). Odważny (s. 39, 80).\nUczciwy – nie chce zawrzeć porozumienia z kunami (s. 63). Uczciwy (s. 63).\nKocha swego ojca, jest mu oddany – rzuca się w morze i próbuje uratować walczącego z falami Gepetta (s.68). Cieszy się, gdy spotyka Gepetta w brzuchu rybopsa, pomaga ojcu uciec stamtąd (s. 121, 124, 125). Aby utrzymać schorowanego Gepetta, podejmuje pracę (s.129, 131). Kocha swego ojca (s. 68, 121, 124, 125, 129, 131).\nMa dobre serce i potrafi być wdzięczny – czule dziękuje za uratowanie tuńczykowi (s.127), rzekomo biednej i chorej wróżce oddaje swoje zarobione pieniądze (s. 132). Ma dobre serce (s. 127, 132).\nGdy chce, potrafi być pilnym, zdyscyplinowanym uczniem (s. 76-77, 93). Potrafi być pilnym i zdyscyplinowanym uczniem (s. 76-77, 93).\nWrażliwy i opiekuńczy – nie opuszcza zranionego kolegi, współczuje mu (s.81); ratuje od utonięcia psa (s.84). Wrażliwy i opiekuńczy (s. 81, 84).\nNie wybacza oszustom – pozostawia zbiedniałego kota i lisa bez pomocy (s.127). Nie wybacza oszustom (s. 127.\nIV. Problematyka utworu.\nUtwór opowiada o dojrzewaniu dziecka. Pinokio to symbol urwisa o dobrym sercu. Pajacyk długo nie potrafi docenić miłości Gepetta oraz wróżki o błękitnych włosach; przede wszystkim chce czuć się wolny i miło spędzać czas. Nie liczy się z uczuciami tych, którzy są mu oddani. Za ten egoizm i kapryśność zostaje srodze ukarany. Spotyka go wiele nieszczęść. Dzięki swej bystrości wychodzi cało z licznych opresji i powoli dojrzewa. Żałuje swej lekkomyślności, nieodpowiedzialności, lenistwa. Coraz częściej przyznaje rację tym, którzy go przestrzegali przed nieposłuszeństwem, naiwnością czy wręcz głupotą. Potrzebuje długiego czasu, by stać się chłopcem dojrzale kochającym, odpowiedzialnym, pracowitym, chętnym do nauki. Wreszcie jednak dochodzi do takiego etapu w swoim życiu. Wówczas czuje się szczęśliwy.\nPrzesłanie baśni jest jasne. Tylko posłuszne, pracowite i dobre dzieci są pociechą rodziców, a potem wyrastają na pożytecznych ludzi.\nCollodi pokazuje w swym utworze, że, niestety, nie wszyscy stają się dobrzy. Pinokio bowiem spotyka podczas wędrówki oszustów, którzy chcą okraść bliźniego (kot, lis) albo zbić majątek na jego naiwności (woźnica osłów). Ma do czynienia z ludźmi bezwzględnymi (dyrektor cyrku trenujący osiołka, nabywca osła-Pinokia, który czeka, aż zwierzę się utopi). Głupi i naiwni szybko zostają wykorzystani.\n„Pinokio” to utwór wyraźnie pełniący funkcje dydaktyczne. Najdobitniej świadczą o tym sentencje zawarte w tekście.\n„Biada dzieciom, które się sprzeciwiają swoim rodzicom i dla zachcianki porzucają dom rodzinny. Nigdy i nigdzie nie będzie im dobrze na świecie i prędzej czy później gorzko tego pożałują!” (słowa świerszcza, s. 14).\n„... nie należy się przyzwyczajać do zbyt wykwintnego jedzenia. Mój drogi, nigdy nie wiadomo, co może się zdarzyć na tym świecie. Takie czasy ...” (słowa Gepetta, s. 21).\n„... nie po wspaniałym stroju poznać pana, ale po ubraniu czystym i schludnym” (słowa Gepetta, s. 23).\n„Pamiętaj, że dzieci, które się upierają przy swoim, prędzej czy później tego pożałują” (słowa świerszcza, s. 37).\n„Mój chłopcze, głód to jeszcze nie powód, by przywłaszczać sobie cudzą własność” (słowa robaczka świętojańskiego, s. 59).\n„Strzeż się lenistwa. Lenistwo jest bardzo ciężką chorobą i trzeba się z niej leczyć od razu, od dziecka, bo kiedy już się jest dorosłym, wyleczyć z niej się nie da” (słowa wróżki, s.75).\n„... na dobrym uczynku nigdy się nie traci...” (słowa Gepetta, wspominane przez Pinokia, s. 84).\n„... chłopców, którzy nie chcą się uczyć i za nic sobie mają podręczniki, szkołę i nauczycieli, a chcą się tylko bawić i psocić, czeka niewątpliwie smutny koniec...” (słowa chłopca-osiołka, s. 101).\n„... wszystkie próżniaki, które za nic sobie mają książki, szkołę i nauczycieli, a spędzają całe dnie na zbijaniu bąków, muszą prędzej czy później zmienić się w końcu w małe osiołki” (słowa wiewiórki, s. 105).\n„Dzieci, które z całą miłością pomagają swoim rodzicom w biedzie i chorobie, zasługują na pochwałę i wielką miłość, nawet jeśli nie mogą być stawiane za wzór posłuszeństwa i dobrego wychowania” (słowa wróżki, s. 133).\ndodano: 09 sierpnia 2017 3:01\ndodano: 24 maja 2017 21:00\ndodano: 09 kwietnia 2017 13:58\ndodano: 06 kwietnia 2017 2:10\ndodano: 20 stycznia 2017 20:16\ndodano: 22 lipca 2016 19:17\ndodano: 24 kwietnia 2016 3:24\ndodano: 13 marca 2016 7:03\ndodano: 06 marca 2016 18:13\ndodano: 10 lutego 2016 4:40\ndodano: 02 lutego 2016 3:53\ndodano: 24 listopada 2015 21:35\ndodano: 23 listopada 2015 20:23\ndodano: 09 listopada 2015 6:27\ndodano: 09 listopada 2015 0:15\ndodano: 08 listopada 2015 22:42\ndodano: 08 listopada 2015 21:49\ndodano: 08 listopada 2015 18:19\ndodano: 08 listopada 2015 1:55\nLicznik odwiedzin: 90 822\n5 dni piękna


Jakie kierunki studiujecie? Jestem w klasie maturalnej i zastanawiam się nad wyborem kierunku. Może zainspiruję się Waszymi decyzjami.\nJa myślę, że przede wszystkim musisz patrzeć na to, aby dobierać kierunek według swoich możliwości, no i oczywiście według swoich zainteresowań. Polecam sprawdzać pod tym względem!\nJa konkretnego kierunku Ci nie polecę, ponieważ nie wiem, co Cię interesuje i nie chcę namieszać pomysłami, ale na pewno mogę polecić uczelnię. Moim zdaniem warta zainteresowania jest uczelnia AEH w Warszawie. Polecam sprawdzić ich ofertę edukacyjną.\n(16.01.2022, 01:32)as841 napisał(a): Ja konkretnego kierunku Ci nie polecę, ponieważ nie wiem, co Cię interesuje i nie chcę namieszać pomysłami, ale na pewno mogę polecić uczelnię. Moim zdaniem warta zainteresowania jest uczelnia AEH w Warszawie. Polecam sprawdzić ich ofertę edukacyjną.\nAEH to świetny wybór! Studiowałem tam informatykę, a teraz widzę, że mają mnóstwo ciekawych propozycji, jeśli chodzi o kierunki!\nNo teraz to już chyba powoli ostatni moment, aby na spokojnie się zdecydować. Nie masz jeszcze żadnych planów czy jakieś pierwsz pomysły się pojawiły?\nO, to prawdopodobnie jesteśmy w tym samym wieku Widzę, że polecana jest tutaj AEH w Warszawie. Ja tam właśnie wybrałem filologię germańską, bo idealnie pasuje do moich planów na przyszłość. Wybór mogę polecić, no ale wiadomo, że potrzebna jest tutaj znajomość języka niemieckiego, więc nie każdy się zdecyduje.\nPsychologię na uczelni AEH W Warszawie i szczerze polecam. Wysoki poziom nauczania w połączeniu z tak doświadczonymi i sympatycznymi wykładowcami daje mi pewnosć, że do zawodu zostanę przygotowana jak należy.\nPodjęłam decyzję! Składam podanie do AEH na zarządzanie! Mam nadzieję, że mnie przyjmą <3\nA wiecie na czym polega dualny model studiowania? Jak nie a chcecie się dowiedzieć to na tej stronie znajdziecie informacje na ten temat. Taka nauka umożliwia zarówno opanowanie teorii jak i praktyczną naukę zawodu w firmie patronackiej. Takie studia sprawdzają się w Niemczech, tak samo coraz popularniejszy model nauki u nas w kraju.\nJa kończyłem administrację i uważam, że to są zawsze sensowne studia, także warto o nich pomyśleć. Ja ukończyłem je w Akademii Nauk Stosowanych Gospodarki Krajowej w Kutnie https://wsgk.com.pl/studia-i-stopnia/administracja/ to bardzo dobra uczelnia, ze świetną kadra i wysokim poziomem nauczania. Zdecydowanie mogę wam samą placówkę jak i te konkretne studia doradzić, to był dobry wybór, praca w administracji jest i będzie.\nAktualny czas: 01.07.2022, 09:39 Polskie tłumaczenie © 2007-2022 Polski Support MyBB MyBB 1.8.30, © 2002-2022 MyBB Group.


Imbir lekarski (Zingiber officinale) | Porady babuni\nŚwieże kłącze imbiru posiada gładką, jedwabistą skórę o jasnobrązowej barwie. Miąższ imbiru jest jasnożółty, soczysty o charakterystycznym, lekko cytrynowym zapachu i ostrym, palącym smaku.\nCiekawostką jest to, że imbir, chociaż jest rośliną tropikalną nadaje się również do uprawy doniczkowej w warunkach domowych.\nDo tego celu można wykorzystać kawałki kłączy sprzedawanych w sklepach. Imbir potrzebuje dużo wilgoci oraz dużo światła, ale należy chronić go przed zbyt ostrym słońcem, aby delikatnte liśce imbiru nie uległy poparzeniu. Imbir lubi więc okna po wschodniej lub zachodniej stronie mieszkania, a latem niezbyt nasłonecznione miejsce na balkonie lub w ogrodzie.\nImbir jest podstawowym składnikiem większości potraw azjatyckich. Imbir jest przyprawą, którą stosować można zarówno do dań słodkich jak i pikantnych.\nDodaje się go do dań mięsnych i warzywnych. Imbir jest także przyprawą dodawaną do dań słodkich takich jak ciasta, pierniki, konfitury oraz do napojów takich jak harbaty, wino, piwo oraz nalewki.\nImbir harmonizuje z czosnkiem, basilią, chili, trawą cytrynową, zielem angielskim, gałką muszkatołową i goździkami.\nNależy pamiętać, że suszony imbir różni się w smaku od świeżego i nie zawsze można stosować go zamiennie. Świeży imbir nadaje potrawom pikantności z nutą cytrusowej świeżości, suszony jest rozgrzewający i mniej ostry.\nUniwersalne właściwości lecznicze imbiru znane są już od tysięcy lat. Imbir zawiera wiele cennych minerałów takich jak wapń, potas, magnez, żelazo i fosfor. Pobudza on wydzielanie soków żołądkowych, działa żółciopędnie i chroni błonę śluzową żołądka.\nImbir wzmacnia układ krążenia, obniża poziom cholesterolu oraz poziom cukru we krwi, przeciwdziała mdłościom. Ponadto imbir posiada działanie przeciwbólowe, rozgrzewające, przeciwzapalne i antybakteryjne, poprawia ukrwienie mózgu i wpływa pozytywnie na pamięć i koncentrację.\nImbir ma również zastosowanie przy przeziębieniach i bólach gardła, przy zapaleniu stawów oraz bólach głowy.\n‹ Cząber ogrodowy (Satureja hortensis) w górę Kminek zwyczajny (Carum carvil) ›


Social Media Care – obsługa klienta w mediach społecznościowych | Marketing oraz prowadzenie firmy\nSocial Media Care – obsługa klienta w mediach społecznościowych\nMedia społecznościowe są zjawiskiem stosunkowo młodym, jednak szturmem zdobyły internet stając się jednym z najpotężniejszych narzędzi marketingowych. Naturalnym jest, że obsługa tego segmentu musi się stale rozwijać, by odpowiadać na potrzeby coraz to bardziej wymagających klientów. Z pomocą przychodzi tutaj Social Media Care, czyli połączenie mediów społecznościowych i obsługi klienta.\nObecnie funkcjonowanie firmy w internecie polega na interaktywnym, obustronnym kontakcie między nią a klientem. Czasy, kiedy firmy mogły na swoich stronach publikować dowolne treści, już minęły. Obecnie trzeba liczyć się z tym, że takie treści publikować będą również klienci, do czego szczególnie upodobali sobie oni właśnie media społecznościowe. Dzięki temu czują oni, że mają wpływ na wygląd usług i produktów, a firma liczy się z ich zdaniem. Ponadto przy okazji chętnie podzielą się swoją opinią, czy to negatywną, czy pozytywną, co niejako zmusza do pracy nad jakością, zarówno w produkcji, świadczeniu usług, czy samej komunikacji.\nWdrożenie Social Media Care polega na stałym śledzeniu i uczestniczeniu w życiu firmowego profilu w mediach społecznościowych. Chodzi nie tylko o reagowanie na opinie i wyciąganie z nich wniosków i danych, ale również o udzielanie szybkiej pomocy w razie potrzeby, odpowiadanie na nurtujące pytania, reagowanie na potrzeby klientów. Takie działania pozwalają na dostosowanie oferty dynamicznego rynku, co przekłada się bezpośrednio na zwiększenie sprzedaży. Pozwalają również na budowanie i kreowanie marki w internecie.\nNależy przy tym pamiętać o kilku zasadach. Komentarzy negatywnych nie powinno się usuwać, lecz reagować na nie jak najszybciej rozwiązując problem. Wysyła to jasny sygnał, że firma nie zostawia klientów zaraz po zrealizowaniu transakcji, ale stara się sprostać ich potrzebom i pomóc. Jeśli popełniliśmy błąd, należy się do tego przyznać i przeprosić. Usprawiedliwianie się, bez względu na to, czy będzie uzasadnione, czy nie, tylko pogorszy sprawę i może sprowokować zbędną, do niczego nieprowadzącą dyskusję. Kanały społecznościowe należy oczywiście stale monitorować, a jeśli nie jesteśmy w stanie udzielić od razu merytorycznej odpowiedzi, wówczas wystarczy krótka wiadomość typu „Dziękujemy za wiadomość, nasz konsultant wkrótce się z tobą skontaktuje”. Klient nie może poczuć się zignorowany.\nWysoki poziom obsługi social mediów zostanie szybko zauważony przez użytkowników i doceniony. Dlatego tak ważne jest, by obsługiwane były one profesjonalnie, a odpowiedzi udzielane bez emocji. Istnieją branże szczególnie narażone na krytykę ze strony klientów, np. banki czy operatorzy telefonii komórkowej. Jednak negatywny komentarz klienta można umiejętnie przekształcić w narzędzie marketingowe, o ile odpowiedź na niego zostanie udzielona w sposób kreatywny, czasem żartobliwy, oczywiście z zachowaniem wyżej wymienionych zasad. W internecie można znaleźć screeny takich konwersacji między rozżalonym klientem, a firmą, która odpowiada na komentarz z przymrużeniem oka, ale niezwłocznie załatwia problem. Takie informacje szybko rozprzestrzeniają się po sieci i mogą przynieść grono nowych klientów, którzy docenią niekonwencjonalne podejście.\n← Powiadomienia push\nMarketing szeptany w internecie – czego unikać? →


Smród na deptaku. Da się coś z tym zrobić? - Silesion.pl\nCzytasz: Smród na deptaku. Da się coś z tym zrobić?\nStrona główna News Smród na deptaku. Da się coś z tym zrobić?\nSmród na deptaku. Da się coś z tym zrobić?\n- To wstyd dla całego miasta – mówią spacerujący po sosnowieckim deptaku. Powód? Smród ze studzienek kanalizacyjnych, który spotęgowały ostatnie upalne dni.\nUlica Modrzejowska. Deptak i główna aleja handlowa w ścisłym centrum Sosnowca. Rozciągająca się od placu Stulecia aż do zbiegu ulic Małachowskiego, Ostrogórskiej, 1 Maja i Sienkiewicza. - Choć nazywanie tego deptakiem to spora przesada – uważają mieszkańcy Sosnowca. Mówią tak od lat, bo od długiego już czasu trwa walka o wizerunek ulicy Modrzejowskiej. Pstrokate szyldy, brzydkie potykacze i brudne witryny z pewnością nie dodają jej uroku. Do wizualnych problemów, dołączyły ostatnio też te związane z powonieniem.\nZatykają sobie nosy\n- Miejscami tak śmierdzi, że aż nos wykrzywia – mówi właścicielka tutejszego sklepu z odzieżą.\nPodejrzewa, że wszystkiemu winne są studzienki kanalizacyjne. - Tam, gdzie są zamontowane śmierdzi najbardziej – pokazuje na jedną z nich i odruchowo zatyka sobie nos. Dodaje, że ostatnie, wyjątkowo upalne dni mocno dały się we znaki i pracującym przy ulicy i tym, którzy tędy tylko przechodzili. - To wstyd, by na reprezentacyjnej ulicy w mieście, śmierdziało kupą – uważa dąbrowianka pani Anna, którą w piątek spotkaliśmy przy sosnowieckim deptaku.\nPrzebudują i...zniknie smog?\n- Wkrótce sytuacja ma się zmienić – obiecują w sosnowieckim magistracie. W miniony poniedziałek rozpoczęły się prace związane z przebudową ulicy Modrzejowskiej. - Remont wystartuje od strony ulicy Kościelnej, a na czas wykonywanych prac zostanie wprowadzona tymczasowa organizacja ruchu – zapowiada Rafał Łysy, rzecznik prasowy tutejszego urzędy miasta.\nProblem w tym, że – jak podkreślają mieszkańcy – od poniedziałku jeszcze nic, poza wyłączeniem ulicy Targowej z ruchu się nie zmieniło. - W pierwszej kolejności swoje prace wykona tu Tauron Ciepło. Spółka ułoży sieć ciepłowniczą, do której po zakończeniu prac będą wpinane poszczególne budynki, co wpłynie na ograniczenie niskiej emisji w ścisłym centrum miasta – mówi Łysy.\nMetoda na przykre zapachy\n- A co z uporczywym smrodem? Rafał Łysy zapewnia, że i o tym pomyślano.\n- W ramach prac wybudowana zostanie kanalizacja deszczowa, która powinna w dużym stopniu rozwiązać pojawiający się od czasu do czasu przykry zapach wydobywający się ze studzienek – mówi.\nDodaje, że sama ulica zyska nowe LED-owe oświetlenie, a obecną niezbyt efektowną kostkę zastąpią granitowe płyty. Zmieni się również architektura ulicy. - Zamontowane zostaną stojaki na rowery, ławki, kosze na śmieci oraz ograniczniki ruchu. Przybędzie również zieleni, w specjalnych wypustach zostaną posadzone drzewa – lipy srebrzyste – wylicza sosnowiecki rzecznik.\nA i to nie koniec. Na deptaku pojawi się też nowość. - Fontanna podobna do tej, która stoi na skwerze przy ul. Małachowskiego – mówi rzecznik.\nPrzebudowa sosnowieckiego deptaka potrwa przynajmniej pół roku. Koszty oszacowano na niemal 3,5 mln zł.\n#przebudowa Modrzejowskiej w Sosnowcu\n#remont deptaka Sosnowiec\n#projekt przebudowy deptaka Sosnowiec


NIESAMOWITA BATERIA w LG X Power 2! Wrażenia z MWC 2017 | VideoTesty.pl\nŚredniak z super wydajną baterią wygląda bardzo elegancko. LG do wykonania ramek urządzenia, zastosowało aluminium, a frontowe szkło jest wykonane w technologii 2,5D. Dodaje to urządzeniu dodatkowego szyku. Poza tym, X Power 2 nie wyróżnia się mocno spośród innych telefonów w podobnej cenie.\nZobacz relację z premiery LG G6!\nEkran urządzenia ma przekątną 5,5 cala i rozdzielczość 1280x720. Wygląda to trochę słabo w erze ekranów 4K, ale zdecydowanie obniża to zużycie energii przez smartfon. Jego sercem jest 8-rdzeniowy procesor o taktowaniu 1,5GHz, wspierany przez 2GB pamięci RAM. Jednak to, czym wyróżnia się smartfon, to zdecydowanie bateria o pojemności 4500mAH, która pozwoli na działanie telefonu nawet przez kilka dni! Już poprzednik z nieco mniejszą baterią pozwalał na pracę przez 3 dni! Pamięć urządzenia pomieści 16 lub 32GB danych.\nZobacz co na MWC 2017 zaprezentował Samsung!\nPoprawione zostały także aparaty. Tylny otrzymał większą matrycę - 13Mpx, pozwalającą wykonać bardziej szczegółowe zdjęcia. Przedni, podobnie jak w LG G6 jest szerokokątny i pozwoli uchwycić więcej okiem kamery.\nSystem to oczywiście Android w wersji 7.0 Nougat wraz z nakładką producenta. Poprzedni model był genialnie zoptymalizowany, w przypadku drugiej generacji, zapewne będzie podobnie!\nNiżej możesz obejrzeć naszą galerię z MWC 2017:


OpublikowałAugustyna Szrama Został zmieniony 4 lata temu\n2 Znaki Ostrzegawcze : Uprzedzają o miejscach na drodze, w których występuje lub może wystąpić niebezpieczeństwo Zobowiązują do zachowania szczególnej ostrożności uczestników ruchu drogowego Mają kształt trójkąta równobocznego, z czerwoną obwódką i czarnymi symbolami\n3 Ustąp pierwszeństwa Znak ten ostrzega nas o skrzyżowaniu z drogą z pierwszeństwem.\n4 A1 - Niebezpieczny zakręt w lewo - Ostrzega nas o niebezpiecznym zakręcie w lewo\nA2 - Niebezpieczny zakręt w prawo - Ostrzega nas o niebezpiecznym zakręcie w prawo\n5 A3 – Niebezpieczne zakręty – pierwszy w prawo - Znak ten ostrzega nas o niebezpiecznych zakrętach, z których pierwszy jest w prawo. A4 – Niebezpieczne zakręty – pierwszy w lewo - Znak ten ostrzega nas o niebezpiecznych zakrętach, z których pierwszy jest w lewo.\n6 A5 – Skrzyżowanie dróg - Znak ten ostrzega nas o skrzyżowaniu dróg, na których pierwszeństwo nie jest określone znakami. A6a – Skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po obu stronach - Znak ten ostrzega nas o skrzyżowanie z drogą podporządkowaną, występującą po obu stronach.\n7 A6b– Skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po prawej stronie - Znak ten ostrzega nas o skrzyżowanie z drogą podporządkowaną z prawej strony. A6c– Skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po lewej stronie - Znak ten ostrzega nas o skrzyżowanie z drogą podporządkowaną z lewej strony.\n8 A6d – Wlot drogi jednokierunkowej z prawej strony - Znak ten ostrzega nas o skrzyżowaniu z jednokierunkową drogą podporządkowaną z prawej strony. A6e – Wlot drogi jednokierunkowej z lewej strony - Znak ten ostrzega nas o skrzyżowaniu z jednokierunkową drogą podporządkowaną z lewej strony.\n9 A9 – Przejazd kolejowy z zaporami - Znak ten ostrzega nas o przejeździe kolejowym wyposażonym w zapory lub pół zapory. A10 – Przejazd kolejowy bez zapór - Znak ten ostrzega nas o przejeździe kolejowym niewyposażonym ani w zapory, ani w pół zapory.\n10 A11a – Próg zwalniający - Znak ten ostrzega nas o wypukłości na jezdni, w celu spowolnienia ruchu pojazdów. A11 – Nierówna droga - Znak ten ostrzega nas o poprzecznej nierówności jezdni.\n11 A12b – Zwężenie jezdni – prawostronne - Znak ten ostrzega nas o zwężeniu jezdni z prawej strony, które może powodować utrudnienie ruchu. A12c – Zwężenie jezdni – lewostronne - Znak ten ostrzega nas o zwężeniu jezdni z lewej strony, które może powodować utrudnienie ruchu. A12a – Zwężenie jezdni – dwustronne - Znak ten ostrzega nas o zwężeniu jezdni po obu stronach, które może powodować utrudnienie ruchu.\n12 Znak A-17 " dzieci " ostrzega o miejscu na drodze szczególnie uczęszczanym przez dzieci lub o bliskości takiego miejsca. Znak A-16 " przejście dla pieszych " ostrzega o przejściu dla pieszych.\n13 A-18a A-18b Znaki : A-18a " zwierzęta gospodarskie ", A-18b " zwierzęta dzikie " ostrzegają o możliwości napotkania na drodze zwierząt.\n14 Znak A-22 " niebezpieczny zjazd " ostrzega o znacznym spadku podłużnym drogi\nZnak A-23 " stromy podjazd " ostrzega o znacznym wzniesieniu drogi\n15 Znak A-21 " tramwaj " ostrzega o przejeździe przez tory tramwajowe.\nZnak A-24 " rowerzyści " ostrzega o miejscu, w którym rowerzyści wjeżdżają z drogi dla rowerów na jezdnię lub przez nią przejeżdżają. Znak A-26 " lotnisko " ostrzega o możliwości nagłego pojawienia się nisko przelatującego samolotu lub śmigłowca.\n16 Znak A-30 " inne niebezpieczeństwo " ostrzega o niebezpieczeństwie innego rodzaju niż określone pozostałymi znakami ostrzegawczymi. Umieszczona pod znakiem A-30 tabliczka wskazuje rodzaj niebezpieczeństwa za pomocą symbolu lub napisu. Znak A-25 " spadające odłamki skalne " ostrzega o możliwości spadania na drogę lub zalegania na niej odłamków skalnych Znak A-14 " roboty na drodze " ostrzega o prowadzonych na drodze robotach\n17 Znak A-15 " śliska jezdnia " ostrzega o możliwości poślizgu pojazdu spowodowanego w szczególności zmianą nawierzchni jezdni, stałym albo okresowym jej zawilgoceniem. Znak A-19 " boczny wiatr " ostrzega o miejscu, w którym mogą występować silne boczne podmuchy wiatru. Znak A-32 " oszronienie jezdni " ostrzega o mogącym występować na drodze oszronieniu jezdni lub gołoledzi.\n18 Znak A-20 " odcinek jezdni o ruchu dwukierunkowym " ostrzega jadących jezdnią jednokierunkową o miejscu, w którym rozpoczyna się ruch dwukierunkowy. Znak A-8 " skrzyżowanie o ruchu okrężnym " ostrzega o skrzyżowaniu, na którym ruch odbywa się dookoła wyspy lub placu w kierunku wskazanym na znaku. Znak A-29 " sygnały świetlne " ostrzega o miejscu, w którym ruch jest kierowany za pomocą sygnalizacji świetlnej.\n19 Znak A-27 " nabrzeże lub brzeg rzeki " ostrzega o odcinku drogi prowadzącym bezpośrednio do nabrzeża albo wzdłuż brzegu rzeki lub innego zbiornika wodnego. Znak A-13 " ruchomy most " ostrzega o wjeździe na most zwodzony lub obrotowy.\n20 Znak A-31 " niebezpieczne pobocze " ostrzega o niebezpiecznym poboczu (miękkim lub obniżonym).\nZnak A-28 " sypki żwir " ostrzega o odcinku drogi pokrytej żwirem (grysem), który może być wyrzucany spod kół jadących pojazdów.\n21 Znak A-34 " wypadek drogowy " ostrzega o miejscu, w którym na skutek wypadku drogowego nastąpiło zablokowanie drogi lub znaczne utrudnienie ruchu pojazdów Znak A-33 " zator drogowy " ostrzega o częstym występowaniu zablokowania ruchu pojazdów\n22 Koniec , dziękuje za obejrzenie : ) .\nWYMIJANIE, OMIJANIE I WYPRZEDZANIE.


› video ponad rok temu 4.04.2016\nRedakcja elblag.net komentarzy 10 ocen 1 / 100% A A A\nArtykuł: Sonda: Na co elblążanie przeznaczą pieniądze z programu "500+"?\nSztandarowy program Prawa i Sprawiedliwości wszedł w życie wraz z początkiem kwietnia. Od pierwszego można składać wnioski w ramach programu "500+", który zapewnia ubiegającym się rodzinom wsparcie finansowane na drugie i kolejne dziecko. Istnieje także możliwość otrzymania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko, ale trzeba przedłożyć najpierw zaświadczenie o dochodach.\nNasza redakcja postanowiła wybiec nieco w przyszłość i zapytać składających wnioski w Departamencie Świadczeń Rodzinnych elblążan, co zrobią ze środkami z programu "500+", na jakie potrzeby swoich pociech chcieliby oni przeznaczyć dodatkowe środki? Kilka odpowiedzi było doprawdy... przewidywalnych, ale nie wszystkie.\nZapraszamy do naszej sondy wideo.\nZdecydowanie na potrzeby dziecka, ubrania, zabawki, książki, wspólne wypady, lepszej jakości jedzenie. Każdy wydaje według własnego uznania szkoda tylko ze pieniądze przeznaczone na dzieci są trwonione na takie bzdury jak alko i papierosy .. Prawda jest taka ze kupując używki i wydając na tego typu pierdoły ci ludzie zamiast poprawiać swój los i swoich dzieci degradują się na dno ..\n~ Na co pani przeznaczy pieniądze z programu 500+ ?\nA co to Was, k...wa , obchodzi !!!\nja za pierwsze 500 zł kupię dzieciakom buty na okres wiosna/lato, jak wystarczy to jeszcze kurtki i po 3 pary spodni dla chłopaków bo strasznie szybko je niszczą. Za kolejne pieniądze wreszcie będzie na rower dla starszego syna, bo ten, który ma jest już dla niego za mały i oddał młodszemu bratu. Wreszcie będzie można pójść do kina częściej niż raz na pół roku. No i można realnie pomyśleć o rodzinnym wyjeździe na kilka dni nad morze do jakiegoś domku w wakacje aby dzieciaki miały jakieś wspomnienia. Potem przyjdzie rok szkolny a ten kto ma dzieci doskonale wie jakie są wtedy wydatki. Kolejne kurtki i buty plus gadżety do szkoły...\nNa co pani przeznaczy pieniądze z programu 500+ ? A to jest nagrywane ? Tak. No oczywiście na dziecko. A po chwili gdy została wyłączona kamera i mikrofon. Powiem szczerze. Przeznaczę te pieniądze na spłatę kredytu ale ponieważ pieniędzy mi zabraknie więc muszę jeszcze urodzić kilka dzieci żeby wystarczyło. :-D\nLudzie, ktorzy sa przeciwnikami aborcji np w sytuacji gwaltu musieliby sami doswiadczyc tej sytuacji, aby zrozumiec problem.\n~ Rodzic 500+\nBallantines,specjal,żołądkowa gorzka,Malboro,Camele itp\nA na co przeznaczają swoje pensje i rodzinne pracownicy elblągnet? czy nie kupują używek typu papierosy alkohol itp ?\nkto przeprowadzil sonde?\nSamochód , leasing albo raty.\nBzdurna sonda! Chyba nikt nie spodziwał się, ze rodzice powiedzą publicznie, że pieniądze wydadzą na swoje potrzeby, a dzieci będą na szarym końcu.


Palermo: pewne zwycięstwo Piter | Aktualności | Tenisklub\n09.07.2011 15:28, Michał Jaśniewicz, źródło: sonyericssonwtatour.com, foto: sonyericssonwtatour.com\nKatarzyna Piter awansowała do drugiej rundy eliminacji turnieju w Palermo. 20-letnia poznanianka pokonała Stamatię Fafaliou 6:2, 6:2.\nPiter trafiła w pierwszej rundzie na 695. tenisistkę rankingu i odniosła pewne zwycięstwo. Polka bardzo dobrze w tym meczu serwowała, miała 82 procent trafionego pierwszego podania, po którym wygrała 27 z 32 piłek. Co prawda poznanianka raz swój serwis straciła, ale sama wykorzystała 5 z 7 break pointów.\nDużo trudniejsze zadanie czeka Katarzynę Piter w drugiej rundzie eliminacji do turnieju XXIV SNAI Open - Internazionali Femminili di Tennis di Palermo. Polka zagra bowiem z najwyżej rozstawioną w eliminacjach Hiszpanką Larą Arruabarreną-Vecino (177 WTA).\nBy awansować do turnieju głównego potrzeba jest trzech zwycięstw.\nKatarzyna Piter (Polska) – Stamatia Fafaliou (Niemcy) 6:2, 6:2


Poszukiwany żywy lub nieumarły [Kerrelyn Sparks] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Kerrelyn Sparks Liczba stron: 257\nISBN: 978-83-241-4837-0 Data wydania:\nKorekta Barbara Cywińska Renata Kuk Projekt graficzny okładki Małgorzata Cebo-Foniok Zdjęcie na okładce © Kulish Viktoriia/Shutterstock Tytuł oryginału Wanted: Undead or Alive Copyright © 2012 by Kerrelyn Sparks Published by arrangement with HarperCollins Publishers. All rights reserved. For the Polish edition Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o. ISBN 978-83-241-4837-0 Warszawa 2013. Wydanie I Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o. 02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63 tel. 620 40 13, 620 81 62 www.wydawnictwoamber.pl Konwersja:\nMojemu ojcu Lesowi z bezgraniczną miłością zarówno w tym życiu, jak i przyszłym. Bądź silny.\nRozdział 1 Zejdź na ziemię, Phineas! Myślisz, że uwierzę w takie bzdety?! Phineas McKinney rzucił chmurne spojrzenie młodszemu bratu, który tak mocno ściskał kierownicę, że aż zbielały mu kostki. Nie spodziewał się, że Freemont nie uwierzy w to, co wyznał mu poprzedniej nocy. – Freemont, przecież wiesz, że nigdy cię nie okłamałem… – Wiem! – Brat obrzucił go rozgorączkowanym wzrokiem i przestawił wycieraczki na szybsze obroty. Nie nadążały zgarniać deszczu walącego z impetem w maskę trzynastoletniego, sfatygowanego chevroleta impali. – Ale nie mam wyboru, no nie? W pierwszej chwili pomyślałem, że ci odbiło. A potem, że się naćpałeś. Chciałem pogadać z tobą po południu, ale leżałeś jak martwy! No po prostu zimny trup! – Nie zwariowałem – odburknął Phineas. – I nie ćpam. W aucie narastało napięcie. Ciszę przeszywało jedynie stłumione zgrzytanie wycieraczek niestrudzenie zgarniających wodę. W tę i z powrotem. Irytujący chlupot, a potem ostry pisk gumy ślizgającej się po szkle, jakby ktoś przejechał ostrymi paznokciami po szkolnej tablicy. Phineas się skrzywił. Czasami nadnaturalny słuch był tylko udręką. Freemont spojrzał na niego nieufnie. – To co? Jak to wytłumaczysz? Co z tym… umieraniem? Wycieraczki piszczały bez chwili wytchnienia. Freemont przełknął z trudem. – Nie byłeś martwy, no nie? Pisk wdzierał się do mózgu. – Teraz żyję – odezwał się cicho Phineas i posłał bratu pocieszający uśmiech. – Chyba nie wyglądam jak nieboszczyk? Freemont patrzył bez przekonania. Wybałuszył oczy, aż białka błyskały, gdy spoglądał to na brata, to na ruchliwą ulicę Bronksu. – Teraz żyjesz? A jak mam to, do diabła, rozumieć? – Moje serce bije. Oddycham… – Ale po południu nie oddychałeś! Przestraszyłem się jak wszyscy diabli! Chciałem wzywać ciotkę Ruth… – Mówiłem ci, żebyś tego nie robił. – Phineas nie chciał, aby ciotka i siostra poznały prawdę. Ta pierwsza pewnie zaciąg-nęłaby go do kościoła i zmusiła wielebnego Washingtona, żeby odprawił nad nim egzorcyzmy. Na szczęście kobiety wyjechały z chórem kościelnym na weekend do Buffalo. – Nie wiedziałem, co robić! Chciałem wezwać pogotowie, ale… Freemont gwałtownie nacisnął hamulec. Auto zarzuciło na mokrej nawierzchni, ale zatrzymało się w porę. Walnął pięścią w klakson, który przeraźliwie zawył. Phineas zacisnął zęby. – Po kiego diabła stajesz, dupku jeden?! – wrzasnął w kierunku stojącego przed nimi samochodu. – Kierowcy zazwyczaj stają na czerwonym świetle. Spróbuj czasami. – Próba rozładowania napięcia żartem spełzła na niczym. Brat ciągle przyglądał mu się tak, jakby wyrosła mu druga głowa. – Doskonale widzę w ciemności. Może poprowadzę? – Nie! – Freemon z błyskiem w oczach pochylił się zaborczo nad kierownicą i mocno zacisnął pięści. – Ja poprowadzę. To mnie uspokaja. Raczej niezbyt skutecznie. Phineas był zaskoczony tym atakiem paniki. Wczoraj wieczorem brat wysłuchał go ze spokojem i tylko kiwał raz po raz głową, jakby akceptował to, co usłyszał. Ale Phineas pomyślał teraz, że jego zachowanie było co najmniej dziwne. Zazwyczaj nie potrafił usiedzieć cicho dłużej niż minutę. Freemont był po prostu tak zaszokowany, że odebrało mu mowę. – Ostrzegałem cię – przypomniał mu Phineas. – Mówiłem, żebyś nie schodził do piwnicy. – Myślałem, że to cytat z kiepskiego filmu. – Po co miałbym to robić? – A skąd niby mam wiedzieć?! – krzyknął Freemont. – Myślałem, że ci odbiło! – Przecież tłumaczyłem ci to wczoraj. Wyjaśniłem, w jaki sposób stałem się wampirem. Powiedziałem, że muszę spędzać dni w piwnicy przy zasłoniętych oknach. Zapadam w śmiertelny sen. – No dobra, dobra, chyba nie zrozumiałem. Wiesz co? Jak powiedziałeś, że jesteś wampirem, to pomyślałem, że ci kompletnie odwaliło. I potem już nie słuchałem. Zastanawiałem się, skąd weźmiemy pieniądze na umieszczenie cię w domu wariatów. Żeby ci poskładali klepki. – Nie jestem wariatem, Freemont. Po prostu byłem… martwy przez kilka godzin. – No przecież to nie jest normalne, brachol! – Jest. Dla wampira. Freemont wzdrygnął się i utkwił rozjuszone spojrzenie w sygnalizatorze. Pisk wycieraczek wywiercał dziurę w mózgu. Zapaliło się zielone światło. Freemont powoli ruszył. – Więc naprawdę wierzysz w te bzdury? – Nie wciskam ci ciemnoty, Freemont. Przecież widziałeś, jak wypiłem butelkę krwi. – To ty powiedziałeś, że to krew. Ja tam nie wiem. Może to był sok pomidorowy? Gdybyś był wampirem, to wgryzałbyś się ludziom w szyje, no nie? Nie żebym ci coś doradzał… – Jestem dobrym wampirem. Nie rzucamy się na ludzi. – Phineas westchnął. Całą noc tłumaczył bratu, że złe wampiry go uwięziły i przeobraziły. Że udało mu się w końcu dołączyć do dobrych i pomaga im teraz w walce ze złymi, które nazywano Malkontentami. Pokazał nawet Freemontowi swoje kły, chociaż nie w całej okazałości. Nie chciał go przestraszyć. – Przecież pokazałem ci kły. Freemont machnął niecierpliwie dłonią. – Może je sobie doprawiłeś. To zupełny odlot, ale niektórzy wariaci robią dziwaczne rzeczy. W telewizji pokazywali faceta, który rozszczepił sobie język, żeby wyglądać jak wąż. – Nie jestem wariatem. – Ale myślisz, że jesteś wampirem. I to nie jest wariactwo? – Freemont wziął głęboki oddech. – Zajmiemy się tobą, Phin. Pójdę do pracy na cały etat, rzucę szkołę… – Nie! Skończyłeś dopiero pierwszy rok i świetnie ci idzie. Nie pozwolę ci rzucić szkoły. Freemont znieruchomiał, z jego oczu biło oburzenie. – Nie będziesz mi mówił, co mam robić. Przez osiem lat się nami opiekowałeś, płaciłeś rachunki. Kolej na mnie. Dam radę. – Masz skończyć college – zaczął ostro Phineas, ale zamilkł, widząc, że Freemont z uporem zacisnął szczękę. Do licha. Jego młodszy brat wyrasta na mężczyznę. Kiedy pięć lat temu Phineas został zamieniony w wampira, miał dwadzieścia trzy lata, a jego brat był chudym czternastolatkiem z wystającymi kośćmi. Dla Phineasa proces starzenia się zatrzymał. Zdarzało mu się zapominać, że jego młodszy brat i siostra nadal rosną. Teraz on i Freemont wyglądali na facetów w tym samym wieku. – Potrzebuję twojej pomocy, brachol – powiedział Phineas miękko. – Co tylko zechcesz. Załatwię ci lekarza. Możesz na mnie liczyć. Phineasa oblała fala ciepła. Jego brat wyrósł na dobrego człowieka. Gdyby tylko potrafił go przekonać, że mówi prawdę. – Skręć w prawo w następną przecznicę. – Po co? Chciałeś przecież jechać na Brooklyn. – Tak, ale musimy jeszcze coś załatwić. – Nie ma sprawy. Freemont skręcił w uliczkę, wzdłuż której ciągnął się szereg wąskich drewnianych domków z podniszczonymi werandami. – Zaparkuj tam. – Phineas wskazał na wolne miejsce między dwoma autami. – Zastawię bramę. – Tylko na chwilę. Freemont zatrzymał auto, po czym wjechał na puste miejsce. Phineas zlustrował wzrokiem okolicę. Padało, więc nikt się nie kręcił. Dom spowijała ciemność, z okien nie sączyło się światło. – Chyba nikogo nie ma – stwierdził Freemont. – Tym lepiej. – To po co tu przyjechaliśmy? – Chcę ci coś pokazać. – Phineas odpiął pas. – Zostań w samochodzie. Obserwuj werandę. – Nic tam nie ma. – Ale będzie. – Co ty wypr…? – Freemont urwał w pół słowa, gdy Phineas teleportował się na werandę. Pomachał w stronę auta, po czym w ten sam sposób wrócił na swoje miejsce. Pobladły Freemont siedział z rozdziawioną buzią. Wycieraczki niestrudzenie piszczały. – Teraz mi wierzysz? – Phineas uśmiechał się z satysfakcją. Freemont przełknął ślinę i znowu rozdziawił usta. Nieznośny pisk wycieraczek działał na nerwy. Phineas zapiął pas. – Mówiłem, że nie jestem wariatem. – W takim razie to chyba ja zwariowałem – wyszeptał Freemont. – Mam zwidy. – Nie zwariowałeś. Freemont się otrząsnął. – Nie widziałem, kiedy wysiadłeś z samochodu. Nie jesteś nawet mokry, brachol. Jak się dostałeś na werandę? – Teleportacja. – Tele co? Jakieś gówniane triki z kosmosu? – Freemont znieruchomiał. – Może porwali cię kosmici? Wsadzili ci sondę w tyłek? – Nie! Freemont, zrozum, jestem wampirem! – Phineas skierował na siebie wsteczne lusterko. – Widzisz mnie? Freemont pochylił się i zerknął w lusterko. Ciężko odetchnął, rzucił okiem na Phineasa i z powrotem w lusterko. – Co jest, do diabła? Phineas ustawił lusterko w poprzedniej pozycji. – Teraz mi wierzysz? – Na…naprawdę jesteś wampirem? – wyszeptał Freemont. – Tak. – Cholera jasna, Phineas. – Freemont oparł się, patrząc przerażonym wzrokiem. – Jesteś tego pewny? To jest kompletnie porąbane, nie z tej ziemi. – Wiem, ale to prawda, brachol. Jestem wampirem. – To do chrzanu! – Na szczęście nie wysysam krwi, piję butelkowaną. – Phineas wskazał na kierownicę. – Jedźmy już. Ale Freemont nie odrywał od niego wzroku. – Jak to się stało? Phineas machnął lekceważąco ręką. – Napadły na mnie złe wampiry. Możemy jechać? – Napadły? – Freemont się skrzywił. – Co ci zrobiły? – Nie chcę o tym rozmawiać. Bałem się jak cholera. To było obrzydliwe. Freemont wybałuszył oczy. – Wsadziły ci sondę w tyłek? – Nie, kurde! Rozerwały mi gardło, zadowolony? Chciałeś makabrycznych szczegółów, to masz. A teraz zamknij się i zawieź mnie na Brooklyn. – No dobra, dobra. – Freemont odpalił silnik i włączył się do ruchu. – Do licha. Zachowujesz się tak, jakbyś miał sondę w… – Nie kończ! Freemont kręcił głową i mruczał pod nosem. – Wampir? Cholera jasna. Myślałem, że jesteś ochroniarzem jakiegoś starego białasa. – Ten stary białas to wampir, który ma pięćset lat. Nazywa się Angus MacKay. Wspólnie z żoną Emmą prowadzi firmę MacKay, Usługi Ochroniarskie i Detektywistyczne. – Pięćset lat? Ja nie mogę! I jeszcze mu staje? – Chyba tak, bo są szczęśliwym małżeństwem, ale nie pytałem. Phineas zapatrzył się na deszcz spływający strugami z markiz sklepowych i rozpryskujący się na krzywych chodnikach. To dzięki Angusowi i Emmie miał okazję poznać dobre wampiry. Zawdzięczał im nie tylko pracę. Zyskał też nową rodzinę, złożoną w większości z facetów. Razem się śmiali, walczyli, opłakiwali tych, których utracili. Byli dla niego jak bracia. Z początku tworzyli wielki klub kawalerów, ale w ciągu ostatnich kilku lat odpadali kolejni mężczyźni. Nawet Gregori, słynny playboy w świecie wampirów, związał się na stałe z córką prezesa. Phineas lubił im dokuczać. Żartował, że odnaleźli szczęście w małżeństwie dzięki jego dobrym poradom. W końcu był Doktorem Kłem, specjalistą od miłości. Ale żart miał drugie dno, bo Phineas przypominał malarza, którego dom jako jedyny w całej okolicy stał niepomalowany. Wszyscy potrafili znaleźć miłość oprócz specjalisty od tych spraw. A przecież próbował. Umawiał się na randki z wampirzycami poznanymi w klubach. Przez jakiś czas odpowiadała mu popularność, jaką cieszył się wśród kobiet. Wkrótce jednak zorientował się, że widzą w nim tylko nową ciekawostkę, którą trzeba wypróbować. Szybko się nudziły i szukały kolejnych podniet. Pragnął czegoś więcej. Chciał poznać dziewczynę, dla której nie będzie ważna jedynie jego powierzchowność, ale też wnętrze. Chciał być dla niej kimś wyjątkowym. Wartym tego, by poświęcić mu całe życie, a nie tylko jedną noc. Podejmował kolejne próby, nawet ze śmiertelniczką, LaToyą. Wierzył, że jego wytrwałość w końcu się opłaci. Ale nic z tego. Dokuczała mu. Powtarzała, że specjalista od miłości nie ma pojęcia, czym ona jest. Bzdury. Tymczasem jego kumple spotykali fantastyczne laski, a taki Connor podbił serce prawdziwego anioła. Carlos znalazł dziewczynę, która zaryzykowała dla niego życie, aby przemienić się w panterołaczkę i upodobnić do niego. Dziewczyny, które poślubiały wampiry, chętnie porzucały śmiertelną postać, aby być ze swoimi mężami. Żona Angusa, Emma, była wampirem, a ostatnio stała się nim także Shanna, żona Romana. Zrobiły to z miłości. Czy specjalista od miłości znajdzie w końcu swoją miłość? Czy ktoś dostrzeże jego wartość? Z pewnością nie ta… – Jesteś wkurzony – odezwał się Freemont, przerywając jego przygnębiające myśli. – Trudno jest być… no wiesz… – Wampirem? – Phineas rzucił bratu drwiące spojrzenie. – Nie bój się, to słowo nie gryzie. O tak, czasem jest trudno. Mógł co prawda żyć setki lat, ale tylko w ciemności. Freemont się skrzywił. – Gdybym był wampirem, brakowałoby mi smażonego kurczaka. I gofrów. – A ja tęsknię za… błękitem. Już nigdy nie zobaczę błękitnego nieba. Natychmiast przypłynęło wspomnienie jej ładnych niebieskich oczu. Znowu o niej myślał. Szybko wyrzucił ją z głowy. Brynley Jones była piękna, odważna i bystra – kobieta niemal idealna. Niemal, bo istniało jedno ale. Czasami przestawała być człowiekiem. I nienawidziła wampirów, a uczucie to było tak wielkie jak jej nochal po przemianie. Najgorszy wybór z możliwych. I co z tego? I tak ciągle o niej myślał. Jego brat głęboko odetchnął. – No dobra. Możesz na mnie liczyć, brachol. Jak mogę ci pomóc? – Już pomagasz. Muszę znaleźć jakieś lokum. I cztery kółka. Wczoraj rzuciłem robotę. Freemont wytrzeszczył oczy. – Co się stało? Ten stary pierdoła cię wkurzył? Phineas wzruszył ramionami. – Nieważne. Mam już inne zajęcie. Jedziemy do Digital Vampire Network na Brooklynie. To stacja telewizyjna dla wampirów. – Ej, wciskasz mi kit. – Nie. Dwa tygodnie temu zagrałem w reklamie napoju o nazwie Blardonnay, to mieszanka syntetycznej krwi i char-donnay. – Robisz sobie jaja, co? – Wcale nie. To prawda. – Zaczęło się od tego, że Phineas nagrał dla żartu reklamę, w której partnerowała mu córka prezesa. Poszło tak dobrze, że reżyser zaprosił go do udziału w prawdziwej reklamie. Jego partnerką została wampirzyca Tiffany. Reklama błyskawicznie odniosła sukces, a Phineas McKinney stał się sensacyjnym odkryciem w świecie wampirów. – Nazywają mnie Facetem od Blardonnay. Jestem dość popularny. – Dzięki reklamie? – Freemont zatrzymał się na czerwonym świetle. – Czemu jej nie widziałem? – To reklama stacji DVN. Tylko wampiry to widzą. Mam dziś wystąpić w ich programie telewizyjnym. Freemont zamrugał. – Jasna cholera! To znaczy, że jesteś sławny? – Chyba… tak. Ale tylko wśród wampirów. – Niezły odlot. – Oczy Freemonta błyszczały z dumy. – Zawsze wiedziałem, że kiedyś będziesz sławny, ale myślałem że jako bokser. Do dziś nie wiem, czemu to rzuciłeś. Phineas szybko zmienił temat. – Jedziemy do siedziby DVN, bo będzie ze mną specjalny wywiad po Nocnych wiadomościach. – Będziesz dziś w telewizji? – Kiedy Phineas przytaknął, Freemont zmierzył go od stóp do głów i zmarszczył brwi. – No nie, do diabła. Nie w tym stroju. Phineas obrzucił wzrokiem swoje dżinsy i jasnopomarańczową koszulkę Knicksów z numerem siódmym. – Co ci się nie…? – Przerwał w pół zdania, gdy brat dodał gazu i zawrócił. – Dokąd jedziesz? – To proste, chłopie. Jak chcesz być celebrytą, to musisz odpowiednio wyglądać. Nie jak wielki pomarańczowy chips. Zostaw to mnie. Wiem, co robię. – W porządku, mój agencie – powiedział Phineas z uśmiechem. – Zgadzasz się, żebym nim był? – Oczy Freemonta rozbłysły. – Wszystkim się zajmę, brachol. Możesz na mnie liczyć. Dalsza część rozdziału w pełnej wersji książki\n


Oficjalne stanowisko rzecznika KP PSP w sprawie pożaru w Więciórce :: Myślenice iTV - Telewizja Internetowa - Myślenice i okolice Oficjalne stanowisko rzecznika KP PSP w sprawie pożaru w Więciórce :\nOficjalne stanowisko rzecznika KP PSP w Myślenicach w sprawie pożaru w Więciórce w gminie Tokarnia, który miał miejsce 9 września 2020:\n– „Informacja o pożarze kilku budynków w miejscowości Więciórka dotarła do Stanowiska Kierowania Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Myślenicach o godzinie 20.15. w dniu 9 września. Zgłoszenia wpływały na numer alarmowy 998 oraz do krakowskiego Centrum Powiadamiania Ratunkowego. Dyżurny operacyjny natychmiast dysponował jednostki PSP i OSP do działań. Po przybyciu na miejsce i rozpoznaniu sytuacji przez pierwsze zastępy strażaków OSP stwierdzono całkowity pożar dwóch obiektów – drewnianego budynku mieszkalnego oraz stodoły.” – mówi bryg. Roman Ajchler\nRzecznik KP PSP Myślenice dodaje ponadto, że „- Ogień stwarzał bezpośrednie zagrożenie dla kolejnych zabudowań – drewnianego domu, budynku gospodarczego zlokalizowanego w odległości ok. 7 m od palących się obiektów oraz budynku mieszkalnego posadowionego na sąsiedniej posesji. Podano cztery prądy wody w obronie tych zabudowań. Z uwagi na gwałtowny rozwój pożaru spowodowany dużym nagromadzeniem materiałów palnych (drewniana konstrukcja budynków, zmagazynowane siano i słoma, drewno opałowe) Kierujący Działaniem Ratowniczym polecił zadysponowanie do działań dodatkowych sił i środków ratowniczych, zorganizować punkty czerpania wody na pobliskim potoku, sprawić oświetlenie terenu akcji, podać prądy gaśnicze wody na objęte ogniem budynki. Po zlokalizowaniu zagrożenia w celu całkowitego ugaszenia pożaru dokonano rozbiórki niestabilnych konstrukcji ścian, kominów, słupów, więźby dachowej, które przelano prądami wody. Przedmiotowe prace przeprowadzono z wykorzystaniem sprzętu budowlanego (żuraw leśny HDS), pilarki łańcuchowe oraz podręczny sprzęt burzący. Przy użyciu kamery termowizyjnej skontrolowano poddane oddziaływaniu cieplnemu zagrożone sąsiednie budynki – nie stwierdzając zagrożenia pożarowego. W trakcie prowadzonych działań KDR otrzymał informację o zasłabnięciu jednej z osób do której zadysponowano ZRM. Po przebadaniu ratownicy medyczni ZRM nie stwierdzili potrzeby hospitalizacji tej osoby w szpitalu. Straty w mieniu podczas tego pożaru są duże i obejmują oprócz spalonych budynków również zwierzęta hodowlane, ciągnik rolniczy, maszyny rolnicze i budowlane, płody rolne, drzewo opałowe. Uszkodzeniu w wyniku wysokiej temperatury uległy również sąsiednie budynki – opalone ściany, stopione rynny z tworzywa. Dużą trudnością w prowadzeniu akcji był brak wody, którą musiano dowozić z odległego o ok. 3 km leśnego potoku, przemieszczając się samochodami gaśniczymi górską bardzo wąską drogą. W działaniach trwających 10 godzin udział brało 16 zastępów i 80 strażaków z jednostek OSP Tokarnia, OSP Więciórka, OSP Krzczonów, OSP Skomielna Czarna, OSP Bogdanówka, OSP Zawadka, OSP Myślenice Dolne Przedmieście, OSP Pcim, OSP Lubień, JRG Myślenice oraz grupa operacyjna Komendy Powiatowej PSP.”\nGaleria Pożar w Więciórce 09/09/2020:\nzdj. KP PSP Myślenice\nPowiązane wpisy:bryg. Roman Ajchlergmina Tokarnia polecaneoficjalne stanowiskoOSP i PSP w akcjipolecanepożar w Więciórcepsp informujePSP MyślenicePSP w AKCJI\nTurystyczne Skarby Małopolski? Głosujmy na nasze skarby…


Usuwanie filtra cz�stek sta�ych FAP / DPF. Og�oszenia - Samochody, Us�ugi motoryzacyjne. Lubelskie\nUsuwanie filtra cz�stek sta�ych FAP / DPF - Szczeg� og�oszeniaHiperOg�oszenia » Samochody » Us�ugi motoryzacyjne » Og�oszenie nr 374390\nUsuwanie filtra cz�stek sta�ych FAP / DPF\nFiltry cz�stek sta�ych to nasza specjalno��. Us�ug� wy��czania FAP/DPF wykonujemy kompleksowo, odpowiednio przerabiaj�c uk�ad wydechowy, oraz program steruj�cy w ECU silnika, odpowiadaj�cy za jego prac�. Us�ug� wykonujemy praktycznie w ka�dej marce auta, nawet najnowszych wyposa�onych w dodatkowy system oczyszczania AdBlue.\nNie wgrywamy soft�w pochodz�cych z innych aut. Nie u�ywamy program�w typu ECU-SAFE, swiftec kt�re nie robi� nic poza usuwaniem tabeli b��d�w, gdzie w p�niejszym czasie wyst�puje problem z diagnoz� auta. Nie u�ywamy emulator�w, wszystko robimy programowo.\nDo ka�dego auta podchodzimy indywidualnie. Nie dzia�amy na zasadzie ilo�ci ale jako�ci.\nW wi�kszo�ci aut zmiany w oprogramowaniu wprowadzane s� za po�rednictwem ��cza diagnostycznego OBD, bez konieczno�ci demontowania, rozkr�cania sterownika silnika.\nPrzyk�ady naszej pracy - Fotorelacja z usuwania filtra DPF http://www.youtube.com/watch?v=RgqbtpewED4&list=UU7b0Ke1_phnnHZA8j8qT9ug\nOferujemy r�wnie� inne us�ugi: chiptuning, usuwanie zaworu EGR, sond lambda, limiter�w pr�dko�ci, kodowaniem, jak r�wnie� pe�n� diagnostyk� auta.\nBESTHOL - mechanika i elektryka samochodowa Warszawa\nSkup Aut Milicz P�g�w Oborniki �l�skie Trzebnica I OKOLICE\nSkup Aut Trzebnica Ligota Wroc�aw Milicz Oborniki Wo��w\nZAREZERWUJ SAMOCH�D PRZEZ INTERNET W WYPO�YCZALNI ECAR\nSAMOCHODY OSOBOWE DO WYNAJ�CIA W OFERCIE WYPOZYCZALNI ECAR


Revolut chwali się bazą 340 tys. użytkowników w Polsce. Planuje podwoić zatrudnienie - TELEPOLIS.PL\nZe stanu na koniec stycznia 2019 roku wynika, że 340 tys. użytkowników aplikacji finansowej Revolut w Polsce zrealizowało w niej transakcje na łączną kwotę 167,5 mln euro. Na całym świecie z Revoluta korzysta już ponad 4 mln ludzi.\nOd lipca 2015 roku, kiedy to zadebiutował Revolut, zrealizowano za pośrednictwem aplikacji 270 mln transakcji o łącznej kwocie 45 mld dolarów. Obecnie liczba użytkowników na całym świecie przekroczyła poziom 4 mln, ale jak szacują twórcy aplikacji, przez następne 5 lat grupa odbiorców rozrośnie się do poziomu 100 mln. Każdego dnia baza użytkowników w Europie zwiększa się o kolejne 10 tys.\nW Polsce Revolut działa od marca ubiegłego roku, a obecna liczba użytkowników to 340 tys, a każdego dnia według informacji firmy pojawia się około tysiąca nowych klientów. Globalnie serwis zatrudnia 740 osób, ale według ostatnich zapowiedzi do końca tego roku ich liczba podwoi się. Warto wspomnieć o działającym w Krakowie centrum operacyjnym, w którym zatrudnione jest 400 osób.\nJak twierdzi Karol Sadaj, country manager Revoluta w Polsce, nasz kraj jest najszybciej rosnącym rynkiem usługi w Europie. Mimo pozyskania licencji bankowej w grudniu 2018 roku i ogólnej tendencji wzrostowej, Revolut ma jednak problemy na Litwie. Na wniosek jednego z posłów partii rządzącej (szefa parlamentarnej komisji do spraw finansów i budżetu) trwa tam dochodzenie mające wyjaśnić rzekome powiązania firmy z rosyjskimi politykami oraz model finansowy.\nTagi: aplikacje aplikacje mobilne revolut


Neonail Zestaw xxl simple z lampą aż 3 lakiery hybrydowe - ceny.net.pl\nJakie Święta lubisz? Pełne radosnego celebrowania i spotkań z bliskimi? A może takie spędzanie bożonarodzeniowego czasu jest w stylu Twojej siostry, mamy lub przyjaciółki? Wiemy, jaki podarek wręczyć komuś, kto właśnie w taki sposób lubi przeżywać swoje Święta! Podaruj pakiet Party Set, który świetnie stanie na wysokości zadania w rękach zalatanych osób. To właśnie z jego pomocą można wykonać manicure trwały do 14 dni jedynie w 20 minut!\n- Lakiery hybrydowe z linii SIMPLE, które w jednej buteleczce zawierają bazę, kolor oraz top. Do zestawu Party Set wybraliśmy odcienie w świątecznym klimacie – wykwintny beż TENDER, dziewczęcy róż OPTIMISTIC i tradycyjną czerwień LOVING.\npostępowy, efektownie zapakowany i pełen świątecznych lakierów hybrydowych – taki właśnie jest komplet Party Set, który pokocha każda kobieta!\nKolekcja simple aż 4 lakiery hybrydowe manicure w 1 kroku marki Neonail


Fitmax BCAA + Glutamine 600g - body4you Odżywki i Suplementy\nFitmax BCAA + Glutamine to preparat anaboliczno-antykataboliczny zawierający kompleks aminokwasów rozgałęzionych oraz glutaminę.\nZabezpiecza tkankę mięśniową przed katabolizmem powysiłkowym i nocnym ;\nOsłabia działanie kortyzolu;\nSkraca czas potrzebny do pełnego zregenerowania organizmu;\nZwiększa intensywność syntezy białka;\nMaksymalizuje wytrzymałość podczas treningu.\nPrezentujemy specjalistyczny środek spożywczy przeznaczony dla sportowców wzbogacający ich dietę w najwyższej jakości aminokwasy rozgałęzione i glutaminę. Systematyczne dostarczanie aminokwasów zawartych w Fitmax BCAA + Glutamine pozwala zwiększyć siłę, wytrzymałość i masę mięśni.\nL-glutamina - to niezwykle istotny dla mięśni aminokwas. Tworzy nawet do 60% puli aminokwasowej w mięśniach szkieletowych. Jest ona pierwszym i podstawowym źródłem azotu do własnej wewnątrzustrojowej syntezy aminokwasów endogennych\n10 g proszku (2 łyżeczki) zmieszać z 250 ml wody wytrząsając w bidonie.\nW dni treningowe: Porcja 10 g przed treningiem i 10 g po treningu.\nW dni nietreningowe: 10 g przed posiłkiem.