Szkoła Średnia. Odnaleźć swój świat - Jan Trzepacz - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Szkoła Średnia. Odnaleźć swój świat - ebook\nSzkoła Średnia. Odnaleźć swój świat ebook\nOpis ebooka Szkoła Średnia. Odnaleźć swój świat - Jan Trzepacz\nOpinie o ebooku Szkoła Średnia. Odnaleźć swój świat - Jan Trzepacz\nFragment ebooka Szkoła Średnia. Odnaleźć swój świat - Jan Trzepacz\nCopyright © by Jan Trzepacz, 2012\nŻadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.\nSkład i projekt okładki: Wydawnictwo Psychoskok\nOto opowieść o miłości, którą nie wszyscy czytający będąw stanie zrozumieć. Ci, którzy nie potrafią zobaczyć cudu miłości pokazanego w tej powieści, nigdy naprawdę nie kochali. Trzy pary,a każda z nich inna. Jedyne co ich łączy, to prawdziwa miłość. Waśnie z nauczycielami, alkohol, imprezy, wielkie kłótnie i bunt przeciwko systemowi. Każdy z nich jest różny, podzieli ich nienawiść, lecz na nowo połączy wspólny cel–walkaz dyskryminacją. Jednak czy ich przyjaźń przetrwa? Czy wytrzyma próby jakie ześle im los? Czy zaspokoją odwieczny głód miłości, jaki się w nich pali? A tylko Ci, którzy potrafią zrozumieć miłość wszystkich trzech par, oni naprawdę kochają, reszta to ułuda...\nLato mijało bardzo szybko. Nieuchronnie nadchodził koniec wakacji. Dla siedzącej nad brzegiem jeziora Patrycji zbliżał się wyjątkowy czas. W jej sercu mieszały się zarówno obawy, jak i nadzieje. Czuła się zagubiona, wciąż myślała o tym, że wkrótce dochodzi do nowej szkoły, zaczęły przejawiać się u niej kompleksy, wmawiała sobie wiele rzeczy. Jednak tak naprawdę była bardzo ładną dziewczyną, choć wprawdzie nie wysoką, szczupłą, z włosami po ramiona, blondynką o szmaragdowym spojrzeniu i delikatnych rysach twarzy, które podkreślał delikatny makijaż. Ubierała się raczej skromnie, nie interesowała się zbytnio nowoczesnymi trendami i nie zależało jej za bardzo by wyglądać modnie. Bała się też, że sobie nie poradzi, ponieważ było to w końcu jedno z najlepszych liceów w mieście, obawiała się, że będzie miała słabe oceny, lecz przede wszystkim o to, że nigdy się nie zakocha. Problemem nie było to, że nie mogła znaleźć sobie chłopaka, wręcz przeciwnie wielu starało się o jej względy, jednak ona je odrzucała, ponieważ była lesbijką. Żyła w ciągłym strachu, że przez przypadek może to wyjść na jaw, a jej homofobicznie nastawieni rodzice tego nie zaakceptują. Cały czas starał się ją podtrzymać na duchu siedzący obok Łukasz. Chłopak nie był świadom tego, że jego najlepsza przyjaciółka jest homoseksualistką. Łukasz w tym roku, będzie uczęszczał do drugiej klasy. Oboje będą teraz chodzić do jednej szkoły. Tłumaczył jej, że nie będzie tak trudno, a nowa klasa będzie na pewno bardzo fajna. Przekonywał ją, że nie jest tak strasznie jak ona to sobie wyobraża\n- Nowa szkoła nie będzie taka zła, co prawda niektórzy nauczyciele są zdrowo kopnięci, ale przyzwyczaisz się...\n- A co z innymi ludźmi? Jeśli się tam z nikim nie zaprzyjaźnię?\n- Czy przyjaźnilibyśmy się tyle lat, gdybyś nie była warta mojej uwagi? - na co ona odparła lekko podenerwowana\n- Łukasz, Ty jesteś przystojny, uroczy, a ktokolwiek Cię bliżej pozna, pała od razu bezgraniczną miłością - powiedziała, na co on zarumienił się lekko i odparł żartobliwie\n- Wybacz nieco ubarwiłaś swoją prawdę... Sam jestem trochę porywczy i nieraz w szkole miałem przez to kłopoty... Pamiętasz w gimnazjum jak zlałem jednego gościa, bo wyzywał Cię od najgorszych?\n- Pamiętam, to były czasy... ale teraz wszystko będzie inaczej... - Chłopak zbliżył się do niej, po czym objął lekko ramieniem i powiedział ciepłym łagodnym głosem\n- Wszystko będzie w porządku - po czym pocałował delikatnie w czoło, a ona poczuła się wreszcie bezpiecznie, na chwilę zapomniała o swym lęku przed przyszłością. Siedząc na mostku, zaczęli pluskać nogami wodę i śmiali się głośno. Złe myśli, wszelkie obawy i świadomość tego, że za tydzień rozpoczyna się szkoła, odeszły teraz w zapomnienie. Tak mijały kolejne chwile, aż w końcu słońce zaczęło zachodzić i robiło się coraz chłodniej. Wyszli z wody, słońce roztaczało swój blask nad taflą wody, jezioro przyjęło zielony kolor, drzewa pokrył cień, a piasek na plaży złocił się jeszcze przez pewien czas. Wszystko to wyglądało bardzo pięknie i magicznie. Dziewczynie zrobiło się zimno, Łukasz zdjął bluzę i dał ją jej. Udali się w drogę powrotną na przystanek autobusowy. Po drodze Patrycja zapytała niepewnie\n- Łukasz, czy zawsze będzie tak jak dziś?\n- Nie rozumiem - zatrzymał się, objął ją za przedramiona i nie ukrywając zdziwienia zapytał - O co chodzi?\n- Chodzi o to... - kręciła nieśmiało - obiecaj mi, że zawsze będziemy się przyjaźnić i dbać o naszą przyjaźń...\n- Skąd Ci przyszło do głowy, że może być inaczej? - zaśmiał się chłopak, po czym przytulił ją i dodał - Jesteś dla mnie jak siostra i nie chciałbym Cię stracić... Jesteś dla mnie więcej warta niż moje życie\n- A teraz chodź na przystanek, bo spóźnimy się na autobus... - To powiedziawszy ruszyli przed siebie. Doszli w końcu na przystanek, robiło się coraz później, dochodziła godzina dwudziesta pierwsza.\nAutobus się spóźniał, oboje poczuli teraz chłód wieczoru, jednak to nie zimno doskwierało Patrycji, lecz obawy,które zaczęły powracać. Nie zamierzała jednak obarczać nimi ponownie Łukasza. Przystanek był zaniedbany, można rzec nawet, że był on obskurny. Wszędzie leżały niedopałki papierosów, butelki po piwie i innych trunkach. Gdzieniegdzie rozrzucone były stare gazety i inne śmieci. W środku roztaczał się okropny zapach moczu. Czekali tam jeszcze przez pięć minut, aż w końcu PKS przyjechał, a oni wsiedli do niego. Nie było w nim za wielu ludzi, jednak nawet kierowca miał zmęczony i raczej zły wyraz twarzy. Zajęli miejsca pośrodku autobusu i wkrótce ruszyli, Z okna można było zobaczyć okrywające się ciemnością drzewa. Na jednym z zakrętów, niedaleko latarni stała skąpo ubrana kobieta, która cały czas obscenicznie paliła papierosa, jakby chciała tym gestem zachęcić kogoś do flirtu. Z tyłu mężczyzna w podeszłym wieku, ujrzawszy odważnie ubraną dziewczynę, obok drogi wrzasnął oburzony\n- Ale się porobiło, toż to kobieta lekkich obyczajów na ulicy, teraz to burdel można na każdym kroku spotkać, za moich czasów... Nagle przerwał mu siedzący niedaleko młody chłopak i powiedział ironicznie\n- Za pana czasów było tak samo... tyle, że zżera pana zazdrość, bo tęskni pan za młodością, ale te czasy już nie wrócą... - Mężczyzna zawstydził się, jego twarz zaczerwieniła się, obrócił w stronę okna, a reszta pasażerów uśmiechała się między sobą ukradkiem. Minęło kilka minut, dojechali w końcu do miasta, gdzie razem wysiedli. Chłopak odprowadził dziewczynę pod sam dom, tam dziewczyna złapała go za ręce i powiedziała\n- Dziękuje Ci\n- Za to że jesteś... - to powiedziawszy pocałowała go w policzek i weszła do swojego domu. Chłopak ruszył w stronę swojego domu, oddalonego o trzy ulice dalej. Zapadł zmrok, zapalały się pobliskie latarnie uliczne, chwilę później chłopak znalazł się na ulicy, gdzie mieściła się szkoła muzyczna. Wychodził z niej niewiele niższy od niego chłopak z kapturem na głowie i gitarą w pokrowcu na plecach. Z przeciwnej strony nadchodziło dwóch mężczyzn, niewysokich, jeden był szczupły, a drugi wydawał nieco otyły. Oboje nosili bluzy z emblematem "JP" Śmiali się bardzo głośno i puszczali muzykę rapową z telefonu. Ów chłopak próbował przejść obok nich, jednak tamci byli pijani i zaczęli go zaczepiać, Ten grubszy złapał go za rękę i powiedział groźnie typowym dla tej subkultury slangiem\n- Dawaj pieniądze albo wpierdol - Chłopak zląkł się i tłumaczył przerażony, że nie ma żadnych pieniędzy i prosił by ten go puścili, na co drugi z oprychów zaczął krzyczeć i szydzić go, Ludzie widzący to przechodzili obok i starali się odwrócić wzrok\n- No to zabierzemy sobie gitarkę i po brzdękamy sobie trochę, hahaha - chłopak przestraszył się mocno, prosił jeszcze bardziej by go zostawili ale oni go tylko wyśmiewali. Wszystko to widział Łukasz, który nie stał bezczynnie, podbiegł szybko do grupy i kazał im go zostawić. Oprychy nie odpuszczały, wręcz przeciwnie po prośbie Łukasza by zostawili go, zaczęli wyśmiewać się z obu, próbując wyłudzić od nich pieniądze i inne wartościowe rzeczy, w końcu zaczęli szturchać chłopaka z gitarą, aż w końcu poirytowany Łukasz nie wytrzymał i zareagował porywczo, złapał tęższego dresa za szyje, przycisnął do pobliskiej ściany i wrzasnął głośno\n- Odwal się od niego, albo tego pożałujesz - Choć trochę się bał, nie dał tego po sobie poznać. Szczuplejszy od razu uciekł w popłochu, choć ledwo trzymał się na nogach. Chwilę potem chłopak puścił tego drugiego. Oprych zaraz po tym jak złapał oddech, odszedł mamrocząc przy tym pod nosem\n- Jeszcze się spotkamy i wtedy zobaczymy jaki z Ciebie kozak! - widać było, że się bał, ale mówił to dość pewnie, pobiegł prędko za swoim kompanem, a Łukasz został w końcu z chłopakiem sam na sam. Widać było, że był roztrzęsiony zaistniałą sytuacją. Złapał chłopaka za ramię i zapytał\n- Nic Ci nie jest? - Chłopak podniósł głową, odparł lekko spłoszony\n- Nie, dzięki za ratunek... nie wiem co by się stało gdybyś się nie pojawił, nie wiem jak mam Ci się odwdzięczyć\n- To naprawdę nic takiego - Łukasz sprawdził godzinę na swoim telefonie, dochodziła godzina dwudziesta pierwsza trzydzieści, po chwili dodał niepewnie - Oboje powinniśmy wracać już do swoich domów... trzymaj się - Chłopaki wyglądali na wycieńczonych. Chłopak podziękował mu jeszcze raz, spojrzał na niego przez chwilę, a później odszedł, zniknął mu z oczu za rogiem następnej ulicy...\nŁukasz spojrzał w niebo, odsapnął i udał się w stronę swojego domu. Doszedł do bloku, gdzie mieszkała jego rodzina. Był on bardzo zadbany, miał kilka pięter, obok niego mieszkańcy posiadali dość duży ogródek. Wszedł na górę, rodzice byli nieco podenerwowani jego późnym powrotem, co wyraźnie malowało się na ich twarzach. Wypytywali go, czemu wrócił tak późno, jednak nie chciał on opowiadać o zajściu na mieście, by ich dodatkowo nie martwić i oszczędzić sobie zbędnych kazań, wmówił im, że autobus się spóźnił. Jego rodzice nie dowierzali w jego historie. Atmosfera robiła się coraz bardziej napięta, jednak Łukasz był tak zmęczony, że starał się nie dopuścić do kłótni, w końcu udało mu się uspokoić rodziców, zjadł szybko kolację przygotowaną przez matkę i poszedł do łazienki. Umył się, a przed wyjściem spojrzał w lustro, przyglądał się swemu odbiciu i zadał sobie pytanie "czy to był przypadek?" zaśmiał się do siebie i poszedł do swojego pokoju, położył się na plecach i patrząc w sufit rozmyślał. Wciąż powracało do niego wspomnienie tego chłopaka, choć sam stwierdzał, że nie było to nic niezwykłego, ale nie potrafił wyrzucić tych myśli z głowy. Rozpamiętywał to jeszcze przez dłuższą chwilę, aż w końcu zasnął. Chłopak obudził się wczesnym rankiem z bólem głowy, nie miał lekkiego snu, dokuczała mu pełnia księżyca, ale na domiar złego sąsiad z góry miał imieniny i dość głośno je wyprawiał. Zszedł do pokoju dziennego, przy śniadaniu cały czas rozmyślał o Patrycji. Przypomniał sobie, że kiedyś też miał podobne obawy. Jednak nie z tego jednego powodu martwił się o nią, wiedział, że ona jest bardzo niezaradna, czasem buntowała się mocno ściągając przy tym na siebie wiele problemów. Potrafiła walczyć o swoje i ostro broniła swojego zdania. Nie chyliła się zbytnio ku popularności, ponieważ nie lubiła się wyróżniać, ot zwykła nastolatka. Ponadto uważał, że rodzice nadto ją rozpieścili i nie jest przez to samodzielna. Zawsze obiecywał sobie, że będzie ją chronił i opiekował się nią. Postanowił się spotkać z nią ponownie. Zaraz po śniadaniu, wziął swój telefon i zadzwonił do niej. Zapytał czy by się z nim nie spotkała. Ona po krótkim namyśle, zgodziła się ponieważ nie ma planów na dziś. Umówili się w kawiarni "Stokrotce". Zanim jednak wyszedł, rodzice powiedzieli mu, że oboje muszą dziś wyjść i wrócą dopiero wieczorem, dlatego obiadu nie będzie, dali mu trochę pieniędzy i kazali zjeść coś na mieście.\nGodzinę później chłopak był już na miejscu, usiadł przy jednym ze stolików, a chwilę potem przyszła Patrycja, która podeszła do niego i przywitała się, On wstał i przytulił ją, po czym odsunął krzesło by usiadła. Dziewczyna była dziś w świetnym nastroju, wręcz promieniała radością. Wydawało by się, że jej obawy o dojściu do nowej szkoły zniknęły. Od razu dostrzegła, że chłopak źle wygląda, spojrzała na niego i zapytała\n- Łukasz, bez urazy ale wyglądasz strasznie... co się stało? - chłopak pokręcił głową i odparł od niechcenia\n- Od rana jakoś tak źle się czuje... - Dziewczyna złapała go za rękę i zapytała ponownie\n- Na pewno tylko to? - Chłopak spojrzał na nią i stwierdził niepewnie\n- Wczoraj, przed szkołą muzyczną dwóch dresów napadło na takiego chłopaka... Ludzie patrzyli na to obojętnie, wtedy ja podbiegłem i pomogłem mu...\n- Mój Boże - wrzasnęła nerwowo Patrycja - Nic Ci nie zrobili?\n- Na szczęście nie...- zaśmiał się chłopak\n- Jak widzisz jestem cały i zdrowy - Dziewczyna nie umiała ukryć zdziwienia, a przede wszystkim podziwu dla jego odwagi. Wiedziała, jak wygląda dzisiejsza codzienność i że na ulicy można spotkać wiele złego a ludzie w takich sytuacjach wykazują się obojętnością. Pochwaliła go i powiedziała mu że jest on wyjątkowy ponieważ rzadko można teraz spotkać takich ludzi jak on. Uśmiechnął się do niej i podziękował za ten komplement, ale stwierdził że to co zrobił nie jest niczym wyjątkowym. Uważał że tak po prostu powinien postąpić. Równie dobrze taka sama sytuacja mogła przytrafić się jemu. Nie chciał już o tym rozmawiać, dlatego zmienili temat. Patrycja zaczęła poprawiać mu humor, wybrali się na spacer po mieście, Postanowili się niczym nie przejmować i korzystać z reszty wakacji, całą drogę śmiali się. Zbliżała się pora obiadu, Patrycja musiała wracać do domu, chłopak odprowadził ją pod same drzwi, poszedł w dół ulicy w stronę pobliskiego baru. Dziewczyna zdziwiona czemu nie idzie on do swojego domu, zawołała go, po czym zapytała go o to. On odpowiedział, że rodziców nie ma dziś w domu więc idzie zjeść coś do baru, ona uśmiechnęła się i zaprosiła go do siebie. Łukasz zapytał czy to nie będzie problem, a Patrycja zaśmiała się lekko, złapała go na rękę i kazała mu wejść do domu. Rodzice dziewczyny przyjęli miło chłopaka, wszyscy zasiedli do stołu, kilka minut później podali jedzenie\n- Kochanie, słyszałaś o tej paradzie równości w Gdańsku w zeszłą niedzielę? - zapytał ojciec Patrycji\n- A daj spokój, nawet mi o tym nie mów...\n- Te dzieciaki nie wiedzą co robią, myślą że wszystko im wolno... Adopcja dzieci przez homosiów, te związki powinny być niedopuszczalne... - Łukasza zakaszlnął, a matka dziewczyny zapytała ze zdziwieniem\n- Nie, zakrztusiłem się po prostu... jedzmy dalej... -Obiad wszystkim smakował, Łukasz podziękował za dobry posiłek, i przepraszał za sprawiony kłopot. Rodzice Patrycji powiedzieli iż to nie jest problem, jednak chłopak nie chcąc się bardziej narzucać, stwierdził że musi już iść. Dziewczyna odprowadziła go do drzwi i tam powiedziała niepewnie\n- Wiem o co Ci chodziło przy obiedzie... też się nie zgadzam z ich homofobicznymi poglądami, ale ich się nie da zmienić... - Łukasz pożegnał ją, po czym wyszedł i wrócił do swojego domu. Ostatnie dni wakacji minęły bardzo szybko, nadeszło pora na rozpoczęcie kolejnego roku szkolnego...\nSkończyły się wakacje - pomyślała Patrycja wstając rano z łóżka - Nadchodzi nowy etap w moim życiu - powtarzała w myślach. W jej głowie kłębiły się zarówno nadzieje na lepsze jutro, wielkie marzenia o przyszłości, jak i obawy przed dniem dzisiejszym. Dzisiaj jej strach nasilił się mocniej, nie potrafiła ukryć swoich uczuć. Zaczęła się ubierać, na ten dzień wybrała skromną koszulę przyozdobioną koronkami i granatową spódnicę długą po kolana. Wyglądała bardzo ślicznie, jednak nadal popadała w kompleksy. Weszła do łazienki, uczesała się, po czym zrobiła sobie makijaż, delikatnie podkreślając swoją urodę. Wyszła z łazienki i udała się do kuchni. Przy stole nadal myślała o swych obawach, Wzrok miała spuszczony, a łyżeczką mieszała w kawie. Jej matka, gdy ujrzała jej skrzętną minę, zapytała\n- Co?! - wrzasnęła zdezorientowana - Nic mi nie jest...\n- Przecież widzę, że coś Cię gryzie...\n- To naprawdę nic takiego, po prostu trochę boję się nowej szkoły...\n- Przecież sama chciałaś tam iść, prawda? Nie martw się, będzie dobrze... - Po śniadaniu, matka podwiozła ją pod liceum. Patrycja wysiadła niezbyt ochoczo i niepewnym krokiem udała się do szkoły. Nigdzie nie widziała Łukasza, a poza nim nikogo tam nie znała. Nie wiedziała nawet jak ma znaleźć swoją klasę. Wiedziała tylko, że jest w klasie Ic o profilu matematyczno - geograficznym. Do akademii z okazji rozpoczęcia roku szkolnego zostało kilka minut, ruszyła w stronę sali gimnastycznej, gdzie miała odbyć się uroczystość, po drodze mijała tłumy ludzi, wielu rozmawiało w grupach, czasem ktoś rzucił na nią spojrzenie, jednak ona nie przejmowała się tym teraz, byli tam też tacy, którzy byli kompletnie zdezorientowani, tak jak i ona. Bezskutecznie szukała wzrokiem Łukasza. Dotarła wreszcie na salę gimnastyczną, hala ta była przeogromna, zajmowała kilkaset metrów kwadratowych i była bardzo pięknie przystrojona, wyglądała bardzo nowocześnie, na samo oświetlenie wydano z pewnością kilka tysięcy złotych. Jeden z wchodzących tam mężczyzn w średnim wieku skomentował to ironicznie\n- Polski rząd to już nie ma na co pieniędzy wydawać...- po czym odszedł. Patrycja weszła do środka i udała się w stronę sceny, zobaczyła wolne miejsca w czwartym rzędzie z przodu, poszła więc tam i zajęła je. Rozpoczęła się uroczystość. Z prawej strony sceny ustawił się 20-osobowy chór, któremu przewodniczyła wysoka nauczycielka. Zaraz po tym na środek wyszedł dość wysoki, niezbyt urodziwy przewodniczący, który swoim przemówieniem zapoczątkował obchody. Wprowadzono sztandar szkoły przy akompaniamencie bębenków, po czym odśpiewano hymn państwowy. Gdy zakończono śpiewanie przewodniczący dał komendę „spocznij”, a wszyscy zajęli miejsca. Do głosu doszła pani dyrektor Dąbrowska. Była to niska, tęga kobieta ze śmiesznym akcentem w wymowie. Kiedy zaczęła mówić, cały czas się przejęzyczała, wyglądało to tak, jakby wyszła tam od niechcenia. Widać było że publika jest znudzona przemówieniem pani dyrektor. Niektórzy uczniowie, znużeni jej mową, zaczęli ziewać.\nW końcu po dwudziestu minutach przemówienia, na środek wyszedł przewodniczący, a sztandar szkoły wyprowadzono, nadeszła pora na część artystyczną. W przedstawieniu aktorzy chcieli pokazać, że aby żyć szczęśliwie, należy być sobą, jednak nie wyszło im to zbyt ciekawe, kilka osób wygwizdywało ich od czasu do czasu. Nadrobił to chór, który genialnie wręcz wykonał piosenkę "to już jest koniec". Uczniowie śpiewali razem z nim w ostatnim refrenie, było to zwieńczenie akademii. Na koniec głos zabrała pani wicedyrektor i ogłosiła, które sale zostały przydzielone poszczególnym klasą pierwszym i kto jest ich wychowawcą. Patrycja dowiedziała się, że jej wychowawcą jest Pan Paciorkowski, a spotkanie klasy ma się odbyć w "dwudziestce" Udała się tam niezwłocznie po zakończeniu uroczystości i odprawieniu do klas. Doszła pod klasę, spotkała tam grupę około 30 osób, stanęła pod drzwiami i czekała na swojego wychowawcę. Nieoczekiwanie przemówiła do niej pewna nieco wyższa od niej, dziewczyna w długich blond włosach\n- Cześć, ty też do I C?- zapytała z entuzjazmem w głosie\n- Tak - Odparła niepewnie Patrycja, dziewczyna podała jej dłoń i powiedziała z uśmiechem na twarzy\n- Ty pewnie też nikogo tu nie znasz, jestem Kinga\n- Patrycja - przedstawiła się ochoczo i wydawać by się mogło, że zaczyna przełamywać bariery nieśmiałości. Była mile zaskoczona tym, że kogoś tu poznała. Rozwinęła się dłuższa rozmowa, dziewczyny zaczęły opowiadać o sobie, mówiły o byłych szkołach i muzyce jakiej słuchają. Kilka chwil później pod klasę przybył nauczyciel. Otworzył drzwi i wszyscy weszli do środka. Patrycja z Kingą zajęły miejsce w drugim rzędzie.\n- Dzień dobry, nazywam się Adam Paciorkowski, jestem nauczycielem geografii i będę waszym wychowawcą przez najbliższe trzy lata - Powiedział i zaczął omawiać sprawy organizacyjne, lecz uczniowie nie byli zbytnio tym zainteresowani. Nauczyciel nie mógł doprowadzić klasy do porządku, a rozmowy zdawały się być coraz głośniejsze. Grupa wolała się lepiej poznać, aniżeli słuchać mężczyzny. Harmider na sali przerwało pukanie do drzwi, w klasie zapanowała cisza, Wychowawca powiedział pewnym głosem „proszę", drzwi otwarły się, do klasy rytmicznym krokiem weszła wysoka dziewczyna, Ubrana w długie spodnie zwieńczone szerokimi nogawkami i pofalowaną koszulę, zapiętą po szyję z krawatem, a na niej krótką, kanciastą i bardzo stylową kamizelką. Była szczupłą blondynką o brązowych oczach, ślicznej charakternej twarzy z kapeluszem na głowie.\n- Dzień dobry, przepraszam za spóźnienie - odpowiedziała pewnym kobiecym głosem, nauczyciel powitał ją i kazał usiąść, przykuła wzrok wszystkich lecz szczególne wrażenie zrobiła na Patrycji\n- Jestem Karolina - przedstawiła się i zajęła miejsce w ostatnim rzędzie. Wszyscy wokół niej przedstawiają się jej, dziewczyna znalazła się w centrum uwagi. Rozmowy stawały się głośniejsze i coraz bardziej uciążliwe dla wychowawcy, który nie potrafił doprowadzić klasy do porządku. Pół godziny później Nauczyciel skończył omawiać sprawy organizacyjne, pomimo tego, że większość uczniów i tak go nie słuchała. Klasa mogła się w końcu rozejść. Grupa zebrała się przed salą, chcieli zorganizować jakieś spotkanie klasowe, ktoś rzucił hasło by iść na piwo, a resztą się zgodziła, jednak Patrycja była trochę temu nieprzychylna, ponieważ nie lubiła alkoholu, ale nie chciała mówić o tym innym. Kilka osób się wyłamało, ponieważ musieli iść wcześniej na autobus, z kolei inni byli z rodzicami a Ci nie pozwalali im zostać. Pozostali udali się do sklepu na osiedlu niedaleko szkoły, gdzie sprzedawano alkohol nieletnim. Trzech chłopaków zebrało pieniądze i poszło kupić piwo. Kupili je bez problemu, rozdali wszystkim, którzy płacili, po czym z resztą udali się do parku. Tam na placu, stanęli w małym kole i zaczęli rozmawiać. Nagle Karolina zauważyła, że Patrycja nie ma piwa w ręku i zapytała ją\n- A ty czemu nie pijesz?- zapytała, na co ona odpowiedziała niepewnie\n- Po prostu nie lubię alkoholu\n- Oj... nie pijesz? To może lepiej wracaj do mamusi baybe - dziewczyna zasmuciła się lekko, słabo znosiła krytykę jej stylu bycia, a kilka osób wraz z Karoliną zaczęli się z niej wyśmiewać. W jej obronie stanął pewien chłopak, mocnym męskim głosem powiedział\n- Słuchajcie, to nic takiego, że ona nie pije, nie powinniście jej wyśmiewać, bo przynajmniej potrafi powiedzieć 'nie', gdy się z czymś nie zgadza - Reszta grupy poczuła jakby respekt i przestali się śmiać, Patrycja zarumieniła się, przedstawiła się mu i zapyta go dlaczego jej pomógł, On odparł że niedawno, ktoś też mu pomógł, i uważa, że tak po prostu trzeba,\n- Jestem Patryk - Powiedział chłopak się i zaczęli rozmawiać, opowiadali wzajemnie o sobie. Zbliżyli się do siebie nieco. Ona poczuła się przy nim bezpiecznie, pod tym względem zaczął jej przypominać Łukasza\nRozmawiali na różne tematy, przypadkiem weszli na temat związków i miłości, Patrycja zapytała go niepewnie\n- Patryk, to trochę głupie ale masz kogoś? - chłopak spuścił wzrok i odpowiedział lekko sfrustrowany,\n- Wybacz ale to nie dla mnie...\n- Dlaczego? - zapytała nie ukrywając przy tym zdziwienia\n- W moim życiu jest to niemożliwe... Chłopak miał smętną minę, a gdy dostrzegła to, szybko zmieniła temat. Patryk powiedział jej, że uczy się grać na gitarze i chciałby zostać muzykiem. Ona powiedziała, że nie ma zbyt dużo planów na przyszłość, rozmawiali jeszcze przez dłuższą chwilę, aż w końcu musieli rozejść się do swych domów. Niedaleko nich stała Karolina, wraz z grupą innych koleżanek śmiały się i kpiły z różnych ludzi, dziewczyna była w centrum uwagi i bardzo jej się to podobało. Do grupy podszedł wysoki, wyglądający na wysportowanego, przystojny chłopak i szarmancko się przedstawił\n- Paweł - powiedział, po czym podał wszystkim dziewczyną w grupie dłoń, a potem zaczął rozmowę z Karoliną, prawił jej wiele komplementów, czym sprawiał jej wiele radości. Spodobał mu się jej oryginalny styl, jak i duża pewność siebie, widać było, że Karolina wpadła mu w oko. Świetnie się razem dogadywali, dziewczyna pomimo, że nikogo tu na początku nie znała, teraz znalazła wielu kolegów, szczególnie dobrze rozmawiało jej się z Pawłem, który gdy tylko został na chwilę z Karoliną sam na sam, zaprosił ją do kawiarni.\nDziewczyna, choć lekko zbita z tropu, zgodziła się od razu. Gdy klasa rozeszła się, Paweł zabrał ją do pobliskiej kawiarni. Usiedli na przeciw siebie przy jednym ze stolików a po krótkiej chwili Paweł zapytał ją\n- Czego słuchasz? - Karolina spojrzała na niego i powiedziała\n- Różnie to bywa - mówiła jakby się wahając - Rihana albo Pitt Bull, czasem lubię też posłuchać dobrego hip-hopu czy rapu, bardzo sobie cenię Pezet'a. W hip hopie odnajduje jakiś głębszy sens, chociaż tacy muzycy jak Peja, którzy zioną nienawiścią są żałośni. Za to w pop'ie cenię to, że na imprezach przy tego typu piosenkach mogę być gwiazdą estrady, bo uwielbiam taniec - dziewczyna wydawała się być próżna, jednak chłopak był nią tak zafascynowany że nie zwracał na to uwagi\n- Ja wolę Polskie zespoły, a w szczególności Perfect i Lady Pank nie cenię zbyt mocno obcojęzycznych piosenek, a także nie lubię muzyki w stylu disco... masz jakieś plany na przyszłość? - Dziewczyna zaśmiała się, a jej wyraz twarzy stawał się groźny.\n- Nie lubię o tym gadać, ogólnie żyję dniem dzisiejszym i nie chcę myśleć o jutrze... zmieńmy temat, znasz tu kogoś oprócz mnie?\n- Tak, przyszedłem tu ze swoim kumplem Patrykiem, poza nim nikogo tu nie znam - Karolina lekko zdenerwowana zapytała\n- To ten co bronił tej dziewczynki, córeczki mamusi?! - Karolina stała się nieco władcza i miała agresje w głosie\n- Tak.. to on, ale on jest spoko... nie wiem czego ty chcesz od tej dziewczyny - powiedział, na co ona odpowiedziała dość złośliwie\n- To ja nie wiem jak można w tym wieku nie lubić alkoholu, ona jest po prostu jakaś dziwna - widać było, że Patrycja nie przypadła jej do gustu, lecz chłopak gdy zobaczył jej reakcje na temat tej dziewczyny postanowił prędko zmienić temat. Rozmawiali jeszcze przez ponad godzinę, potem wyszli z kawiarni, a chłopak postanowił ją odprowadzić do domu. Dziewczyna, mogła wsiąść do autobusu, jednak przystała na jego propozycje i pozwoliła się odprowadzić. Karolina mieszkała poza centrum, więc szli dość długo, Było to z korzyścią dla Pawła, któremu udało się poznać ją bliżej. Po pół godzinie drogi, dotarli pod blok, gdzie mieszkała dziewczyna, chłopak odprowadził ją pod same drzwi i lekko pocałował w policzek. Karolina zdziwiła się i poczuła się speszona. Pożegnała go i poszła na górę, On udał się na pobliski przystanek, po drodze cały czas myśląc o tej dziewczynie i snując o niej plany na przyszłość. Dotarł w końcu na przystanek i z dobrym humorem wsiadł do autobusu i odjechał do domu...\nNastał nowy dzień, jesienny poranek był ciepły i bardzo słoneczny. Dochodziła godzina siódma pięćdziesiąt pięć. Do liceum uczęszczało blisko tysiąc osób, pomimo tego, że szkoła była bardzo duża, na korytarzu powstał duży tłok, Większość osób z klasy I C, zebrało się już przed salą lekcyjną, nieliczni dochodzili tam jeszcze. Chwilę później pod klasę przybył wysoki, z dość dużym brzuchem nauczyciel, który wyglądał na około pięćdziesiąt lat, miał siwe włosy, pulchną mieniącą się różem twarz. Otworzył drzwi do sali, grupa weszła do środka, a mężczyzna wszedł zaraz za nimi i zamknął za sobą drzwi. Dwuosobowe ławki były ustawione w trzech rzędach, Patrycja z Kingą zajęły miejsce w trzeciej ławce od końca, zaraz za nimi usiadł Paweł z Patrykiem, na samym końcu siedziała Karolina, ze swoją przyjaciółką z gimnazjum Martą, która wydawać by się mogło, że na pozór jest bardzo podobno do koleżanki z ławki. Była to nieco niższa od Karoliny dziewczyna, z długimi po ramiona, ciemnymi włosami upiętymi w kitkę, niezbyt modnie ubrana, a na swej okrągłej twarzy nosiła okulary w czerwonych oprawkach. Dwie minuty później nauczyciel przejął inicjatywę, uciszył klasę i rozpoczął lekcje\n- Dzień dobry, nazywam się Jarosław Znośny i będę was uczył matematyki w tej szkole - Powiedział, po czym wziął kredę i napisał na tablicy jak się nazywa, uczniowie mieli wrażenie, że bierze ich za idiotów. Wypisywał wymagania programowe, w pewnym momencie zrobił błąd, zauważywszy to, zmazał go palcem wskazującym, następnie włożył do ust, po czym mazał dalej. Ktoś z tyłu zaczął komentować jego zachowanie\n- Patrzcie, on wpieprza kredę! - część zaczęła się śmiać, a kto inny zaczął wymyślać mu przezwiska\n- Słuchajcie nasz Znośny, staje się nieznośny, wciąga kredę... nie ładnie – Ci, którzy to słyszeli śmiali się głośno, a nauczyciel nie wiedział o co im chodzi. Poirytowany ich zachowaniem powiedział stanowczo, że mają przestać rozmawiać, a w klasie zapadła cisza. Przeszli do powtarzania wiadomości z gimnazjum, reszta lekcji minęła w spokojnej atmosferze. Nadeszła pora przerwy, Część grupy poszła pod klasę, gdzie mieli mieć kolejną lekcje, inni chodzili po szkole, jeszcze inni udali się do kawiarni Patrycja lepiej poznała Kingę, spędzały ze sobą coraz więcej czasu, stawały się niemal nierozłączne. Dziewczyny usiadły na parapecie po przeciwnej stronie drzwi od klasy i zaczęły rozmawiać. Znienacka wraz z grupą innych koleżanek, podeszła do nich Karolina, spojrzała podejrzliwym wzrokiem na dziewczyny, zwróciła uwagę na śmiech Patrycji i powiedziała\n- Jaki ty masz żałosny śmiech - zaczęła się z niej śmiać i wyszydzała dalej, zwracając przy tym uwagę swoich koleżanek - gdzie ty się ubierasz, wyglądasz jak jakaś wieśniaczka... a zresztą kto cie wie... - powiedziała pyszniąc się przed koleżankami, mocnym ironicznym głosem, przykuwała wzrok coraz większej ilości osób. Patrycji zrobiło się głupio, zawstydziła się lekko, próbowała się bronić, gdy nagle siedzący obok Patryk wstał, podszedł do grupy dziewczyn, po czym donośnym głosem wrzasnął na agresorkę\n- Przestań! Nie każdemu odpowiada twój styl, nie każdy musi być taki sam. Zostaw ją w spokoju! - Dziewczyna zlękła się nieco, Słysząc to Paweł, podszedł do chłopaka i kazał mu stanowczo zostawić Karolinę, Patryk nie rozumiał postępowania przyjaciela i nadal bronił tej drugiej. Rozmawiali coraz głośniej, w końcu zaczęli na siebie wrzeszczeć i szturchać się. Wbijali w siebie lodowe spojrzenia, stawali w obronie tego, co uważali za słuszne. Paweł chciał tym zrobić wrażenie na Karolinie, lecz choć Patryk zauważył to, nie chciał by cierpiała na tym niewinna osoba. Już byli nastawieni rzucić się sobie do gardeł, gdy nagle Patrycja i Karolina, postanowiły odłożyć kłótnie na bok i ich pogodzić, Jednomyślnie postanowiły się na chwilę rozdzielić, nie chciały bowiem, by przez nie wynikła niepotrzebna bójka, chwilowo znalazły się po jednej stronie... nakrzyczały na nich by nie zachowywali się jak dzieci i zaprzestali sporu. Jeszcze przez moment kłócili się, popychali i obrażali nawzajem, jednak dziewczyny osiągnęły swój cel i rozdzieliły ich. Wkrótce potem pogodzili się, Paweł zaproponował wspólne wyjście na piwo na zgodę, stwierdził, że trochę przesadził, po czym poklepał go po ramieniu, Patryk zgodził się na wspólne wyjście i tak się rozeszli. Jednak dziewczyny nie zapomniały tego sobie i rozstały się w chłodnej atmosferze. Kinga z Patrycją postanowiły obejrzeć szkolną kawiarnie, poszły więc tam. Po drodze Kinga stwierdziła Patrycji\n- Faceci to dziwny twór, mogą się lać po pyskach, a na koniec i tak pójdą razem na piwo - Dziewczyny śmiały się z tej nielogicznej, choć prawdziwej filozofii o mężczyznach.\nKawiarnia znajdowała się na parterze, była dość spora, w wystroju dominowały ciemne barwy, tuż za barem stał kilkunastu calowy telewizor, leciała z niego muzyka z Viva'y. W środku było kilka stolików. Zasiadły przy jednym z nich, postanowiły na chwilę zapomnieć o troskach i problemach. Kinga zamówiła napoje i usiadły przy jednym z nich, postanowiły się wyluzować po rozmowie z Karoliną. Nagle ktoś podszedł do Patrycji od tyłu i dłońmi zakrył jej oczy. Ta wystraszyła się lekko ale po chwili poznała że to Łukasz. Wstała, i przywitała się z nim. Po czym przedstawiła mu Kingę, która szepnęła jej potem na ucho\n- Uuu jakie ciacho, skąd go wytrzasnęłaś? - ta wybuchła śmiechem, a chłopak poczuł się lekko speszony, ponieważ nie wiedział o co chodzi. Dziewczyna wpatrywała się w niego, jednak ten nie zwrócił na to zbytnio uwagi, po chwili zauważyła to Patrycja, która uderzyła ją mocno w kolano, rozległ się charakterystyczny trzask, po czym powiedziała jej na ucho\n- Uspokój się, co ty wyprawiasz, on lada moment zauważy, że się na niego gapisz! - jednak dziewczyna nic sobie nie zrobiła z komentarza przyjaciółki i postanowiła bliżej go poznać, prędko jednak ostygł zapał dziewczyny bo chłopak powiedział, że musi już iść, a plany Kingi zakończyły się fiaskiem. Patrycja zaśmiała się i zaproponowała by wróciły już pod klasę. Kilka minut później zadzwonił dzwonek, nauczyciele rozchodzili się do klas, w końcu na korytarzu została tylko I C. Uczniowie zastanawiali się, czemu nikt do nich nie przyszedł, jednak nie przejmowali się tym zbytnio, postanowili jednak, by ich rozmowy były w miarę cicho, aby przez to nie zwracać na siebie uwagi. Około dwudziestu minut potem, na schodach usłyszeli głośne sapanie. Grupa dziewczyn stojąca niedaleko schodów zobaczyły, że była to Pani dyrektor Dąbrowska. Poszła pod klasę, gdzie mieli lekcje, po czym otworzyła drzwi i kazała im wejść. Uczniowie byli nieco zdziwieni faktem, iż mają z nią lekcje. Sala lekcyjna była ogromna, mieściło się tam piętnaście podwójnych ławek i dziesięć pojedynczych. Po przeciwnej stronie drzwi wejściowych znajdowały się drugie drzwi, z dwoma zamkami. Obok nich stał stolik z brudnymi menzurkami. Po lewej stronie od wejścia znajdowała się dwumetrowa tablica multimedialna, dalej było szesnaście biurek z komputerami. Na końcu klasy była szafka, w której znajdowały się różne przyrządy chemiczne. Lekko podekscytowany Patryk zapytał Pawła\n- Myślisz, że będziemy robić tu jakieś doświadczenia? - Lecz Paweł nie pałał tak wielkim optymizmem i odrzekł z ironią w głosie\n- Raczej nie, to jest tylko na pokaz, takie substraty są drogie, a jak wiesz w Polskiej szkole musi się teraz wszystko opłacać... Myślisz, że dlaczego usunęli muzykę z kanonu przedmiotów w liceum? Bo była nieopłacalna... i nie przynosiła korzyści - odparł ironicznie Paweł, a Patryk zrozumiał o co chodzi koledze,\nChwilę później uczniowie zajęli miejsca, nauczycielka doszła do głosu, ponownie się przedstawiła, mówiła, że jest na zastępstwie ponieważ pani profesor jest chora. Opowiadała o szkole, starała się wytłumaczyć zasady panujące w tym liceum. Grupa była bardzo znużona jej przemową, jedni ukradkiem ziewali, drudzy leżeli na ławkach, jeszcze inni bawili się komórkami czy słuchali skrycie muzyki. Wyglądało na to, że Kobieta nie przejmowała się zbytnio tym, że uczniowie jej nie słuchają, albo nawet nie zauważała tego faktu... Tymczasem, siedząca w trzecim rzędzie Marta, co jakiś czas ukradkiem spoglądała na Pawła, który nie dostrzegał tego. Nie zwracał na to uwagi, ponieważ myślał teraz tylko o Karolinie. Lekcja minęła w dość nudnej i sztywnej atmosferze, zadzwonił dzwonek, a uczniowie udali się pod kolejną salę lekcyjną. Przerwa upłynęła dość szybko i spokojnie. Następna nauczycielka przyszła punktualnie. Klasa, w której teraz mieli lekcje nie była już tak nowoczesna jak poprzednia. Była tak mała, że nie dla wszystkich uczniów starczyło krzeseł, więc usiedli na ławkach\n- Dzień dobry, jestem profesor Paulina Bartosik i będę was uczyć angielskiego. Uprzedzam, bo niestety nie wiem jak mieliście w gimnazjach ale tu na lekcji mówi się tylko po angielsku, jedynie gramatyka będzie po polsku... - powiedziała swym nieco śmiesznym i irytującym głosikiem, uczniowie zaczęli między sobą szeptać, że tak nie powinno być, gdzieniegdzie stwierdzano, że w gimnazjum był za słaby poziom, a teraz jest istne wrzucenie na głęboką wodę, a w gimnazjum na lekcji mówiono po polsku . Niektórzy byli wprost przerażeni, inni bali się, że nie zdadzą z tego przedmiotu. Ci, którym dobrze szedł ten język, byli bardzo spokojny, między innymi Patrycja, która nie przejęła się tym zbytnio i uspokajała Kingę. Nauczycielka stwierdziła że już dziś zaczną robić na lekcji zadania, niedługo potem przestała mówić po polsku, przez co nie wszyscy rozumieli o czym mówiła. Kinga, wpatrywała się w nią mocno, jednak nic nie mogła zrozumieć, była przerażona. Gdy Patrycja zauważyła to powiedziała do niej\n- Spokojnie, jak chcesz pomogę ci z angielskiego - gdy ta uspokajała ją, nagle rozmowę przerwała im Karolina, która postanowiła po raz kolejny zaczepić dziewczynę\n- Proszę, proszę mamy kujona w klasie! - w Patrycji aż się zagotowało, chciała jej wygarnąć ale w ostatniej chwili powstrzymała ją Kinga i powiedziała by dała sobie z nią spokój, bo tylko narazi się nauczycielce, która nie wyglądała na zbyt łagodną, a Karolinie zagroziła, że jeśli nie zostawi jej w spokoju to ona pójdzie z tym do nauczycielki bo ma już tego dosyć. Lekcja przemijała w napiętej atmosferze, aż w końcu nadeszła kolejna przerwa, rozzłoszczona Patrycja wyszła z Kingą z sali lekcyjne i rozmawiały o sytuacji zaistniałej na lekcji. Chwilę potem z klasy wyszła Karolina, zobaczyła dziewczyny przy oknie, zaczęła przyglądać się Patrycji, podziwiała jej urodę, zobaczyła w niej coś czego sama nie miała, widziała niewinność, która jej imponowała, ale była to cząstka, której nienawidziła w niej. Kolejny raz podeszła, lecz tym razem postanowiła obrazić ją dotkliwiej\n- Ciekawa, jestem skąd twoi rodzice taką sierotę przygarnęli - powiedziała z wielką ironią w głosie, jednak tym razem miarka się przebrała, dziewczyna wstała z parapetu, stanęła na wprost niej, spojrzała prosto w oczy i spoliczkowała ją bardzo mocno, po czym uciekła w stronę łazienki, a Kinga dodała oschle\n- Zadowolona jesteś z siebie? - Nagle Karolina zaczęła trochę żałować tego co powiedziała, miała purpurowy policzek po uderzeniu, roztrzepane włosy, popsutą fryzurę, łza kręciła się w jej oku, nie zamierzała jednak płakać. Zbliżyła się do pobliskiego lustra, uczesała się, podniosła czoło i dumna ruszyła, choć w sercu podziwiała czyn Patrycji, nie zamierzała jej przepraszać, przez dłuższy okres myślała wciąż o niej, poczuła lekki żal do siebie, wiedziała, że trochę przesadziła i skrzywdziła ją przez to, jednak nie chciała okazywać po sobie współczucia...\nKinga dogoniła Patrycje, która siedziała zasmucona w łazience, pocieszała ją i wspierała na duchu. Prosiła by się nią nie przejmowała bo nie jest tego warta.\n- Nienawidzę jej, rozumiesz? - Krzyczała rozwścieczona dziewczyna, nie ukrywając przy tym emocji - Nienawidzę! jak można być aż tak podłym - Patrycja postanowiła sobie, że koniec z obelgami i nie pozwoli już sobie pluć w twarz, nie będzie już małą dziewczynką, której można kazać wszystko i besztać bez powodu, obiecała sobie, że jeśli się to powtórzy, jeszcze raz wymierzy jej policzek i wygarnie co o niej myśli. Rozmawiały tak dłuższa chwilę, gdy nagle przerwał im dzwonek na lekcje. Dziewczyna otrząsnęła się po przejściach i poszła z koleżanką pod klasę. Kiedy tam dotarły, zobaczyły Karolinę, Patrzyły się na nią nie ufnie, wręcz z nienawiścią i chęcią odegrania się. Gdy pod klasę przybył Katecheta, uczniowie weszli do środka, tam zajęli miejsca. Zapadła cisza a nauczyciel powiedział niskim jakby mrocznym tonem\n- Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus, moje nazwisko Sołecki Grzegorz, na lekcjach religii będziemy mówić o tym, jak się modlić, jak dotrzeć do Boga, dlaczego należy chronić wartości rodzinne, ale także dlaczego homoseksualiści są źli - zaraz potem jak o nich wspomniał, zaczął im wypominać, że to nienaturalne, że to zboczeńcy i tym podobne. Wielu uczniów uważało go za skończonego homofoba, inni z kolei stwierdzali, że powinien być choć trochę tolerancyjny. Jego rozważania przerwała Patrycja, która zapytała go:\n- Skoro są takim złem, to niech mi Pan wskaże fragment w Piśmie Świętym, gdzie Bóg zabrania im miłości - powiedziała odważnie, niemalże nie czując strachu, a katecheta był zły, gdy ktoś miał odmienne poglądy niż jego, lecz po krótkim namyśle odparł rozzłoszczony\n- "Nie będzie się kładł mężczyzna z mężczyzną, tak jak się kładzie z kobietą, to jest obrzydlistwo" czy to nie wystarczy? - odpowiedział dumnie, pyszniąc się przy tym. Do rozmowy włączył się Paweł, który też nie przepadał za homoseksualistami, poparł go i obraził ich przy okazji\n- Bardzo dobrze pan mówi, Bóg nie bez powodu stworzył kobietę i mężczyznę te pedały nie powinny mieć żadnych praw! - mówił z wielką nienawiścią, czym od razu przypodobał się katechecie, jednak dziewczyna nie takiej odpowiedzi się spodziewała i zapytała jeszcze raz\n- Lecz ja, panie profesorze pytałam o miłość a nie kontakty seksualne -mówiła to ze spokojem, taktownie i bez ironii. Karolina spojrzała na nią, zaczęła widzieć w niej podobne cechy do swoich, że ona też nie lubiła nietolerancyjnych ludzi, jednak nie chciała tego jej powiedzieć, a sama bała się wyrazić swoje poglądy przy nauczycielu\n- Jesteś bezczelna! - Wrzasnął oburzony katecheta i kazał jej milczeć, tak jakby chciał zamknąć jej tym usta, Dziewczyna była oburzona takim traktowaniem przez nauczyciela. Patryk spojrzał na Pawła, miał mu za złe jego nie tolerancje i to jak traktował niektóre grupy społeczne jednak nigdy nie zebrał się w sobie by mu się o tym powiedzieć. Wiedział że dla takiego rasowego hetero jak ten chłopak, homoseksualiści to wrogowie numer jeden, pomimo, że mu nic nie zrobili on nienawidził ich. Tak, jakby mu nie wiadomo co zrobili, albo byli odpowiedzialni za całe zło na świecie. Nauczyciel zadowolony, że nikt już nie podważa jego autorytetu, kontynuował opowiadanie o wymaganiach programowych i o tym co będzie omawiane na lekcji. Widać było że uczniowie, nieco się go bali po tym jak potraktował Patrycje, nikt nie chciał się już mu sprzeciwiać, czy przeszkadzać mu. Do końca zajęć nie było już żadnych rozmów. Na przerwie komentowano dyskusję z lekcji, jedni mówili że nauczyciel religii jest dziwny i stereotypowy, z kolei drudzy twierdzili, że Paweł jest bardzo agresywny w stosunku do mniejszości seksualnych, a także podziwiano odwagę Patrycji, którą do tej pory uważano za szarą mysz. Tak upłynęła przerwa, kilka minut później uczniowie usłyszeli kolejny dzwonek i czekali na nauczyciela. Po pięciu minutach, pod salę lekcyjną przyszła niewysoka, z krótkimi ryżawymi włosami w średnim wieku kobieta, w zielonym fartuszku, otworzyła drzwi do sali i weszła tam razem z uczniami. Poprosiła by się uciszono, po czym powiedziała że lekcji języka polskiego nie będzie i chwilę po tym zaczęła rozmawiać z uczniami\n- Wy jesteście z pierwszej? Bo jakoś tak was nie kojarzę... nazywam się Stanisława Biarczyk i krótko mówiąc sprzątam w tej szkole - przedstawiła się z niebywałym smutkiem w oczach, ale zaraz potem zmieniła wyraz twarzy i zaczęła rozluźniać atmosferę - Jesteście nowi, musicie wiedzieć o zasadach tu panujących, pamiętajcie że to wy jesteście najważniejsi w tej szkole, jeśli zobaczą u was papierosy czy alkohol do niczego się nie przyznawać - Zapanowała cisza, wszyscy odczuli do tej osoby niebywały szacunek, stwierdzali między sobą że ona jest po ich stronie, polubili ją i nabierali zaufania. Kobieta zaczęła żartować z różnych spraw i poruszyła temat polityki\n- Ostatnio moja mama powiedziała do mnie, jak oglądała debatę w sejmie, że się telewizor popsuł i się twarze rozszerzają, i musiałam jej wytłumaczyć że politycy jak dostają się do sejmu to zaczynają tyć i to przez to - klasa roześmiała się głośno, a kobieta kontynuowała\n- Wiecie jak będzie wyglądać moja emerytura? W jednej ręce puszki, w drugiej butelki, tyle tej emerytury będę miała - Osoba ta miała niebywały dystans do siebie, wyglądała na osobę, która wiele przeszła, lecz postanowiła zapomnieć o tym i żyć szczęśliwie\nReszta lekcji minęła w miłej atmosferze, nawet gdy zadzwonił dzwonek uczniowie chcieli zostać i słuchać jej dalej, ale ona powiedziała, że powinni iść i powtórzyła, że nie ważne co by się stało to oni są w tej szkole najważniejsi. Klasa z dobrym humorem ruszyła na kolejną lekcję. Były to zajęcia z technologii informacyjnej, prowadził je wysoki z niewielkim brzuchem, w okularach z lekką łysinką mężczyzna o ciepłym miłym głosie, kazał rozsiąść się do komputerów, ale nie włączać ich. Po chwili się przedstawił się\n- Witam, nazywam się Adam Janicki i będę was uczył przez pewien okres, obsługi komputerów - zaraz po tym zapadła cisza, kazał zrobić listę obecności, a potem zaczęli luźno rozmawiać. Pod względem humoru, bardzo przypominał Panią Stanisławę, z poważnych rzeczy robił błahostki, żartował z seksizmu i feminizmu\n- Kobiety chciały równouprawnień to teraz mają, niech idą na traktory, kopią w kopalniach jako górnicy i siedzą w więzieniach w takich samych ilościach jak mężczyźni - powiedział śmiejąc się z resztą klasy, niektórym od razu przypadł do gustu. Mężczyzna ten był niczym dziecko, które nie dorosło, wierzył w miłość, niezależną od płci, rasy religii, czy koloru skóry. Do życia podchodził na wesoło, obgadywał nauczycieli i wyglądał jakby nie miał nic do stracenia. Nie mówił nawet o wymaganiach programowych, czy o dalszych zajęciach. Lekcje u niego były bardzo luźne, znikały przy nim wszelkie zmartwienia, jedyną wadą było to, że zajęcia przeminęły bardzo szybko i przyszła pora na ostatnią lekcje. Na przerwie do Kingi podszedł ich wychowawca, dał klucz do sali lekcyjnej, kazał im wejść i powiedział, że spóźni się minutkę, Klasa weszła do środka, było bardzo głośno i panował harmider. Około piętnastu minut po dzwonku, przybył nauczyciel i uciszał grupę przez kolejne pięć minut, Mężczyzna był bardzo niezorganizowany, a po uczniach widać było, że na ich szacunek trzeba ciężko pracować. Nauczyciel, opowiedział o pewnej tradycji szkoły dla klas pierwszych jaką jest wycieczka integracyjna. Zorganizował ją dzień wcześniej, jednak miała się ona odbyć w poniedziałek. Klasa była oburzona, że tak późno się dowiedzieli, zapytany o miejsce wycieczki i opiekunów powiedział\n- Udamy się do pobliskiego parku w Gołuchowie, który znajduje się tuż za miastem, opiekunami będą pan Sołecki i pani Bartosik, miejmy nadzieje iż będzie dobra pogoda... Wybór takich opiekunów zszokował klasę, uczniowie komentowali to głośno między sobą. Niektórym nie odpowiadało miejsce, innym czas. Gdy sprzeciwiali się temu, słyszeli od mężczyzny, że nie będzie on z nimi dyskutował. Na sali powoli zaczynał panować chaos, jednak nauczycielowi udało się uciszyć grupę tuż przed dzwonkiem i dał im wytyczne jak mają się zachowywać i co ze sobą zabrać. Nakazał przynieść po pięć złotych na autobus, po czym stanowczo zabronił im zabierać alkoholu, jednak grupa chłopaków usłyszawszy to parsknęła śmiechem, ale na ich szczęście nauczyciel nie zauważył tego. Do dzwonka tłumaczył im żmudnie zasady zachowania w parku. Większość uczniów i tak go nie słuchała. W końcu lekcja zakończyła się, znużeni opowiadaniem nauczyciela uczniowie udali się do swych domów. Mieli niewiele czasu by przygotować się na wycieczkę integracyjną...\nNazajutrz, punktualnie o ósmej rano, klasa pierwsza C zebrała się przed szkołą. Dzień nie zapowiadał się ciekawie, nie sprzyjała pogoda, wiał dość mocny, chłodny wiatr, było zimno, pochmurnie i zapowiadało się na deszcz, Jednak nie tylko to mogło popsuć wycieczkę. Klasie towarzyszył zły humor, jedni byli źli na to że to wycieczka była tylko jednodniowa, inni z kolei mieli za złe wychowawcy że rozplanował ją pochopnie i bardzo szybko. Większość stwierdzała że w parku nie będzie nic interesującego do zwiedzania. Wszystkim dokuczało to, że ich wychowawca był bardzo niezorganizowany, przez co nie pałali do niego sympatią, ani tym bardziej szacunkiem. Niektórzy w ogóle nie przyszli, drudzy choć byli obecni marzyli by ten dzień się szybko skończył. Niedługo po tym jak sprawdzono obecność, przyjechał wynajęty autobus. Był bardzo zaniedbany i bardzo obskurny. Kierowca też nie sprawiał dobrego wrażenia, w ręku trzymał papierosa, którego po zobaczeniu nauczycieli energicznie wyrzucił przez okno. Obok drzwi stał kosz, w którym widać było puszki po piwie. Zaniepokoiło to niektórych gdy wsiadali, a inni nic sobie z tego nie robili. Wszyscy wsiedli. Jeden z uczniów nie domknął drzwi, gdy autobus ruszył, te otwarły się, a kierowca rozwścieczony zaczął krzyczeć na niego\n- O kurwa zamknij te drzwi, nienormalny jesteś?! - nauczyciele zlękli się kierowcy i nie chcieli zwrócić mu uwagi na niecenzuralne słowa. Było to dziwne dla uczniów, którzy stwierdzili potem, że nauczyciele nie mają żadnego autorytetu. Chłopak domknął drzwi, po czym speszony zajął miejsce. Niedługo potem w autobusie zaczęły się głośne rozmowy, nastała miła atmosfera, którą przerwał ich wychowawca\n- Witam was drodzy uczniowie... yyy - mówił drżącym głosem, jakby się czegoś wstydził - nadeszła pora naszej wycieczki integracyjnej... ym wiec życzę wszystkim udanej zabawy - powiedział, jąkając się, jakby miał wadę wymowy, albo wstydził się publicznych wypowiedzi. Po tym krótkim przemówieniu wróciły rozmowy. Na samym końcu autobusu zasiadła Karolina, obok niej usiadł Paweł, przy nim Marta i dwie inne koleżanki. Rozmawiali we troje, śmiali się i czekali wspólnie na dojazd autokaru do parku. Chłopak wciąż zajmował się tylko Karoliną, która zbytnio nie przywiązywała do tego uwagi, Marta od czasu do czasu zerkała na Pawła, którego tak bardzo wciągnęła rozmowa z Karoliną, że tego nie zauważał. Patrycja, jak zwykle usiadła z Kingą i rozmawiały z siedzącym obok Patrykiem, mówili o swoich planach na przyszłości, zaczęli poznawać się coraz lepiej, powoli zaczynali sobie ufać. W końcu Kinga stwierdziła ironicznie\n- Super, mamy wychowawcę tchórza, katechetę, który boi się wyrazić swojego zdania, albo uznał, że to kara Boża zesłana na tamtego chłopaka i angliczkę, która zapomniała języka w gębie... - ludzie wokół niej, którzy to usłyszeli zaśmiali się, a Patryk powiedział do niej niepewnie\n- Nie przesadzaj, nasz wychowawca to może i idiota, ale katecheta powiedziałby swoje ale.... - nagle przerwała mu Kinga, która oburzona, kolejny raz ironicznie wyraziła swoje zdanie\n- Ale? Nie ma żadnego ale! On też jest tchórzem, Co się tak na mnie patrzycie, to właśnie przez takich mamy tyle chamstwa w kraju - Patryk nic nie mówiąc uśmiechnął się tylko. Zmienili temat, godzinę później byli na miejscu... Uczniowie, wysiedli z autokaru, zmęczeni podróżą ziewali i przeciągali się, chwilę później przybył do nich mężczyzna, który przedstawił się jako ich przewodnik. Był to dość gruby, w średnim wieku, nie wysoki mężczyzna. Ktoś z tyłu skomentował to w dość doraźny sposób - Ja nie mogę, jeszcze jakiegoś dziada tu dali żeby nam przynudzał - Dziewczyny narzekały między sobą, że to wycieczka integracyjna, a zamiast chodzić z przewodnikiem po parku i słuchać jego wypowiedzi powinni iść do jakiejś knajpy, w środku ze sobą porozmawiać i poznać się lepiej . Humory w grupie z każdą chwilą pogarszały się. Mężczyzna zaczął smętnie opowiadać o parku, mówił im o panujących tam zasadach, lecz uczniowie zgodni byli w przekonaniu, że zasady są po to żeby je łamać, Na domiar złego musieli być cicho. Po pół godzinie spaceru, doszli do pobliskiego baru. Tam przewodnik przestał opowiadać o Parku. Klasa była tym wyraźnie znudzona, niektórzy otwarcie mówili z ulgą "nareszcie". W końcu mogli zająć się sobą, bez tego gdy mężczyzna, mówił park wydawał im się inny, malowała się na nim złota Polska jesień. Klony były niczym żywe płomienie, bursztynowe kasztany leżały na ziemi, Na pobliskie drzewo wdrapywała się wiewiórka, a ptaki ćwierkały delikatne pieśni zwiastujące jesień, droga wyłożona była granitowymi kamieniami, rosły przy niej różnorakie tuje. Uroku dodawał płynący obok strumyk, a przedostać się na drugą stronę można było drewnianym mostem, przy którym znajdowało się kilka krzaków róż, Paweł poprosił Karolinę by udała się z nim na ten most, zostawiając tym samym Martę. Dziewczyna zostawiona przez dwójkę kolegów czuła się wyraźnie odrzucona. W grupie roiło się od plotek że tamta dwójka będzie, lub nawet jest już parą. Marta posmutniała lekko, gdy Patrycja zauważyła to, podeszła do niej i zaprosiła do stolika, gdzie siedziała już Kinga z Patrykiem. Postanowili rozweselić dziewczynę, chwilę później Kinga zapytała chłopaka\n- Patryk powiedz mi proszę, czy jak podoba mi się facet i zaproszę go powiedzmy na kawę... to on się obrazi? - chłopak odpowiedział jej stanowczo że to zależy już od osoby, stwierdził że jedni uwielbiają dziewczyny z charakterem i pasją jednak nie wszyscy mężczyźni są tacy sami, lecz ta stwierdziła, że nie o to pytała i wciąż wierciła mu dziurę w brzuchu, po chwili chłopak lekko wkurzony powiedział\n- Słuchaj, niektórzy faceci lubią zdecydowane kobiety takie jak feministki, inni z kolei ich po prostu nie cierpią, są jeszcze tacy, którzy lubią takie jakby połączenie zdecydowaneji kobiety bardziej uległej... nie potrafię Ci tego inaczej wyjaśnić - Kinga zrobiła zdziwioną minę, po chwili zastanowienia powiedziała mu\n- Patryk, wiem że faceci są różni... ale przecież - w tym momencie przerwał jej przerwał i stwierdził\n-Zrozum, to nie tak... to już nie te czasy pseudo romantycznych księżniczek w zamkniętych wieżach i dam, które zdobywają rycerze w srebrnych zbrojach, teraz kobiety też mogą swobodnie wyrywać facetów... - Dziewczyna nie zrozumiała do końca o co chodzi chłopakowi i zapytała jeszcze raz - Ale dlaczego faceci oglądają się za łatwymi, ładnymi i pustymi dziwkami? - ten uśmiechnął się i odrzekł jej\n- Gdy faceci mają do wyboru kobietę, przy której miękną im kolana a taką, na której widok twardnieje inna część ciała wybierają raczej te drugą może i mężczyźni chodzą do łóżka z dziwkami... ale nigdy ich nie pokochają - Ta po tym komentarzu westchnęła lekko, spojrzała w górę i rzekła\n- Jacy ci mężczyźni są skomplikowani - Reszta zaczęła się z tego śmiać. Patryk dodał tylko, że mężczyzn można jeszcze zrozumieć, ale oni kobiet nigdy nie zrozumieją. Nastrój w grupie był coraz lepszy. Jednak Marta wciąż wodziła wzrokiem za Pawłem, była zazdrosna o Karolinę, jednak za wszelką cenę starała się to ukryć\nNa moście, chłopak droczył się z dziewczyną o rożne błahostki, starał się jej zaimponować, bajerował ją, mówił wiele komplementów. Po chwili rozmowy z nią zerwał różę, powąchał ją po czym podarował ją jej. Ta uśmiechnęła się i powiedziała do niego\n- Jest piękna, dziękuje....- A Paweł z miną uwodziciela, złapał ją za rękę i niskim, męskim głosem skomentował jej słowa\n- Piękno tego kwiatu, blednie przy tobie... - Dziewczyna roześmiała się lekko, a w myślach stwierdziła, że to jeden z największych banałów jakie w życiu słyszała, ale by go nie urazić nie mówiła mu o tym. Nie rozumiała dlaczego cały czas mówił jej komplementy. Nieoczekiwanie wrzuciła róże do strumyka i kolejny raz uśmiechnęła się do chłopaka. Paweł myślał, że robi to na niej wrażenie jednak mylił się, Karolina traktowała go jak kolegę, ten jednak wciąż liczył na coś więcej. Nie skupiała na nim uwagi, lecz przelotnie myślała o tym jak obraziła Patrycje, dziewczyna co jakiś czas odwracała wzrok i patrzała na nią, zrozumiała, że popełniła wielki błąd krzywdząc ją dla zaimponowania reszcie. Postanowiła w końcu załagodzić spór i jakoś ją przeprosić. Nie rozumiała tylko w sobie tego, dlaczego ma tak wielką ochotę się z nią pogodzić. Paweł starał się zwrócić na siebie uwagę dziewczyny jak tylko mógł, jednak ona była kapryśna i nie pozwalała na to. Trochę ją to bawiło, kiedy zauważyła, że go to drażni, więc robiła to dalej. Po chwili poszli do baru. Minęło sporo czasu, nauczyciel powiedział, że za chwilę będą się zbierać. Patryk poszedł z dziewczynami do pobliskiego sklepu, przy stoliku została sama Patrycja, Zaczęła pisać sms'a do Łukasz, by umówić się z nim po szkole jednak nagle przerwała jej Karolina, która zapytała ją niepewnie\n- Możemy pogadać? - ta jednak stanowczo odrzekła jej\n- Czego chcesz? Może znów mnie obrazisz? - Dziewczyna nie chciała pozwolić napluć sobie znów w twarz, jednak ta druga nie odpuszczała i chciała się wytłumaczyć\n- Proszę, wysłuchaj mnie...- Zaczęła mówić Karolina, jednak Patrycja od razu jej przerwała i powiedziała ironicznie\n- Ty prosisz, wielka panna Karolina, teraz jest już za późno, zostaw mnie w spokoju idiotko - Dziewczyna odsunęła gwałtownie krzesło od stolika i idąc szybko zahaczyła uderzając w ramie dziewczyny. Karolina udała się za nią, dziewczyna nie chciała się zatrzymać więc ta powiedziała do niej\n- Mnie nazywasz idiotką, a sama uciekasz od problemów - Po usłyszeniu komentarza Patrycja odwróciła się i stwierdziła\n- Jesteś hipokrytką! Twierdzisz że ja uciekam od problemów, ale to ty je stwarzasz - Karolina zrozumiała o co jej chodzi, zasiadła przy pobliskim stoliku a Patrycja zniknęła jej z oczu., Dziewczyna podziwiała w niej dumę i nie potrafiła sobie wybaczyć tego, w jaki sposób traktowała ją od początku. Usiadła przy pobliskim stoliku i rozmyślała o tym. Chwilę po tym przyszedł do niej Paweł i znów kontynuował swoje zaloty, tym razem dziewczyna nie miała na to ochoty, odtrącała go, jednak gdy chłopak próbował kolejny raz, ta wrzasnęła\n- Zostaw mnie w spokoju! - Odeszła od stolika, ze złym grymasem na twarzy, chłopak nie mógł pojąć co jej chodzi, nie wiedział co robić. Podszedł do niego Patryk, poklepał po ramieniu i powiedział\n- Kobiety już takie są, nigdy nie zrozumiemy czego chcą naprawdę...- nie uspokoiło to jednak chłopaka, a widząc to Patryk dodał jeszcze\n- Słuchaj, widzisz tego kolesia, to jest Krzysiek, ma przy sobie ćwiarteczkę, idziesz się napić? - Ten poznawszy niecne plany przyjaciela, uśmiechnął się nieco szyderczo, zgodził się i zniknęli gdzieś za rogiem baru. Minęło pięć minut, wychowawca chciał zebrać klasę, jednak nie wszyscy wrócili pod bar, gdy zorientował się że kilkoro uczniów brakuje...\n- Co to ma być, gdzie jest reszta? Normalnie zero dyscypliny! - Wrzeszczał tak na uczniów dłuższą chwilę, a w międzyczasie chłopakom udało się wrócić niepostrzeżenie, dziewczyny podeszły do nich, pytały ich gdzie byli, Krzysiek odparł z uśmiechem na twarzy\n- No ten tego, wiesz- wziął dwa palce i poklepał się po szyi, dziewczyny uśmiechnęły się, po czym powiedziały\n- Mogliście nas wziąć ze sobą, pamiętajcie o tym następnym razem- koledzy roześmiali się lekko i z nieco mniejszym entuzjazmem odpowiedzieli\n- Trochę szkoda, mało nawet dla nas było a co dopiero dla was - rozbawiło ich to i rozeszli się. Nauczyciel uspokoił się w końcu, zobaczył że wszyscy są, ale aby mieć pewność postanowił ich odliczyć, uczniowie wciąż się kręcili, miał więc z tym spory problem, w końcu jednak udało mu się to, wsiedli do autobusu i pojechali w drogę powrotną. Podróż minęła bez większych przeszkód, pod szkołą, gdy grupa zaczęła się rozchodzić, Paweł podszedł do Karoliny, złapał ją za rękę, dziewczyna poczuła się niezręcznie, jednak nie okazywała tego zbytnio, nagle chłopak powiedział


Co to jest księgowanie umysłowe? - Praktycznie o Pieniądzach\nCo to jest księgowanie umysłowe?\nJak Działa Pieniądz / 4 kwietnia 2022 4 kwietnia 2022\nCzy zauważyliście, że jeśli systematycznie oszczędzamy pieniądze, aby w przyszłości przeznaczyć je np. na dom lub edukację dzieci, to bardzo niechętnie z nich skorzystamy, gdy zepsuje się np. konsola lub telewizor, a brakuje nam “normalnej” gotówki? Dlaczego tak się dzieje? Taka sytuacja to nic innego jak księgowanie umysłowe.\nKsięgowanie umysłowe - co to jest?\nKsięgowanie umysłowe - zasady\nZasada rozdzielania mniejszego z zysku od większej straty\nKsięgowanie umysłowe w praktyce\nKsięgowanie umysłowe - podsumowanie\nKsięgowanie umysłowe – co to jest?\nW latach 80 XX wieku amerykański ekonomista Richard Thaler zaproponował ciekawy model księgowania umysłowego, które przeczy zasadom klasycznej ekonomii. Brzmi pięknie, prawda?\nW całym zjawisku chodzi o różne podchodzenie do takich samych pieniędzy. Przykładowo inaczej odczujemy psychicznie wydatek, jeśli zrealizujemy go na dwa razy, niż wydatek jednorazowy. Tak samo wygląda sprawa w kwestii różnego przeznaczania pieniędzy w zależności od tego, jak się wzbogaciliśmy. Jak to możliwe? Uogólniając przykład ten można traktować jako wyjaśnienie dla osób, które jednocześnie zaciągają pożyczki i gromadzą oszczędności, co przecież jest sytuacją irracjonalną z ekonomicznego punktu widzenia.\nKsięgowanie umysłowe polega na tym, że, podobnie jak w księgowości, w umyśle tworzymy sobie różne szufladki, w których klasyfikujemy swoje finanse. Dzięki takiemu “układaniu” pieniędzy w swoim umyśle odczuwamy większy komfort i kontrolę nad własnymi pieniędzmi. Księgowanie umysłowe pomaga w oszczędzaniu.\nKsięgowanie umysłowe – zasady\nKupujący realnie odczuwa większą satysfakcję z kilku mniejszych zysków niż z jednego większego zysku, który jest sumą tych mniejszych. Tak samo wygląda przy zakupie różnych dóbr. Kupujący odczuwa większą satysfakcję z zakupu dwóch produktów, zamiast jednego. Bardzo często tę zasadę wykorzystuje się w marketingu bezpośrednim.\nKupujący odczuwa większą satysfakcję z jednej zsumowanej straty niż z kilku mniejszych. Wydaje się to być naturalne. Gorzej przecież będziemy się czuć, jeśli parę razy nam coś nie wyjdzie, np. spekulacje na giełdzie, aniżeli jedna, duża strata, równająca się wartością z paroma mniejszymi.\nKupujący odczuwa większą satysfakcję z poniesienia większej straty i mniejszego zysku niż z jednej zsumowanej straty, będącej różnicą między większą stratą i mniejszym zyskiem.\nCiekawym przypadkiem jest wpadnięcie w posiadanie nieoczekiwanych pieniędzy. Przypadek ten w 1990 roku został opisany przez Richarda Thalera i Ericha Johnsona. Udowodniono wtedy, że gdy ludzie niespodziewanie wygrywają jakąś sumę pieniędzy, to diametralnie wzrasta ich skłonność do podejmowania ryzyka finansowania.\nJeśli źródła zdobywania pieniędzy są różne, zamienne, to kapitał zdobyty np. w Lotto albo kasynie powinien być traktowany tak samo, jak kapitał który posiedliśmy w inny sposób. Okazuje się jednak, że takie pieniądze wkładamy do innej szuflady, “księgujemy” je jako wygrane loteryjne, które możemy równie dobrze stracić. A to przecież przeciwieństwo mądrego inwestowania!\nOczywiście odkryciem nie będzie, jeśli powiemy, że bardzo często zasada łączenia strat stosowana jest w handlu, np. przez sprzedawców samochodów. Załóżmy, że samochód kosztuje 80 000 zł. Sprzedawca oferuje nam radio za 600 zł. Ta stosunkowo niewielka cena dodana do dużej ceny samochodu sprawia, że kupujący nie czuje różnicy między początkową ceną 80 000 zł, a późniejszą 80 600 zł.\nCiekawym przykładem, który przytaczają panowie Nagle i Golden jest praktyka pewnej firmy doradczej. Otóż zamiast pobierać ustaloną opłatę za swoje konsultacje, firma określa swoją cenę jako procent od zaoszczędzonych kosztów w okresie najbliższych pięciu lat. Takim sprytnym sposobem klient ocenia całość jedynie jako zysk.\nPrzykładem funkcjonowania zasady rozdzielania mniejszego zysku od większej straty jest udzielanie rabatów przy sprzedaży, zamiast po prostu obniżenia ceny produktu. Idea jest następująca: klient zdecydowanie bardziej doceni fakt, że udzielono mu obniżki, niż to, że samochód bazowo ma cenę po obniżce.\nW 2002 roku Ronald Bosman i Frans van Winden stwierdzili, że ludzie chętniej inwestują kapitał w bezpieczne aktywa, jeśli kapitał został zgromadzony dzięki ciężkiej pracy, niż wtedy, gdy jego zdobycie obyło się bez większego wysiłku, czy polegało na szczęśliwym przypadku, jak np. wygranie w Lotto, czy w kasynie. Generalnie możemy więc przewidywać, że im więcej wysiłku włożono w zarobienie pieniędzy, tym bardziej jest prawdopodobne, że zostaną one spożytkowane na wypełnienie tej części portfela inwestycyjnego, która odpowiada za zapewnienie poczucia bezpieczeństwa.\nKsięgowanie umysłowe – podsumowanie\nWiedząc te wszystkie rzeczy możemy łatwiej oprzeć się pułapkom, które skutecznie odciągają nas od mądrego inwestowania. Pamiętajmy zatem, że gdy przypadkowo kupimy jakąś rzecz, która była na promocji, nie oznacza, że zaoszczędziliśmy. Oznacza, że i tak wydaliśmy pieniądze, ale po prostu w mniejszej ilości. Warto po prostu przemyśleć, czy nasze działania są uzasadnione. Nawet jeśli nie będziemy w stanie się im oprzeć, to będziemy mogli, dzięki zwiększonej samoświadomości, uniknąć poważnych problemów finansowych, czy po prostu pułapek. Księgowanie umysłowe będzie w tym świetnym wsparciem.


Dodatkowy zasiłek opiekuńczy przedłużony. Rozporządzenie zostało opublikowane - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaDodatkowy zasiłek opiekuńczy przedłużony. Rozporządzenie zostało opublikowane\n| 02.06.2021 20:34\nZasiłek opiekuńczy będzie obowiązywał do 25 czerwca (KPRM, Krystian Maj)\nW Dzienniku Ustaw pojawiło się rozporządzenie dotyczące określenia dłuższego okresu pobierania zasiłku opiekuńczego i dłuższego okresu pobierania dodatkowego zasiłku opiekuńczego. Okres ten wydłużono do 25 czerwca. Rozporządzenie wejdzie w życie 7 czerwca.\nZasiłek ten wypłacany będzie za czas, na jaki zostały zamknięte szkoły, przedszkola, żłobki, kluby dziecięcy i placówki pobytu dziennego z powodu obostrzeń związanych z pandemią COVID-19.\nRząd wprowadził zasiłek w marcu 2020 roku. Możliwość korzystania z niego była przedłużana kilkukrotnie. Ostatnie rozporządzenie przedłużyło obowiązywanie tego zasiłku do 6 czerwca.\nSuper nie ma co a ja dostaję od kilku lat 620zł I mam zakaz pracy jak żyć panie premierze? Pewnie krótko?\nZ jakiej racji wypłata zasiłku została wydłużone do 25 czerwca. Na jakiej podstawie. Przypominam że wszystkie szkoły przedszkola itd. pracują w trybie stacjonarnym od 31 maja 2021 roku. Czy ten zadbany rząd naprawdę nie ma na co wydawać pieniędzy?. Czy szykuje sobie elektorat na kolejne wybory. Skandal .\nJak długo jeszcze podatnicy będą ponosić koszty tego rozdawnictwa .500+, rodzinne, zwroty podatku,bony wakacyjne i jeszcze zasiłki opiekuńcze Kochana władza robi wszystko by nieroby miały lepiej od pracujących.


Furtki, Okratowania Budowlane\nWłasną umiejętnością są okratowania - obecne natomiast solidne, pisane są z koturnowej klas aluminium. Takie atrakcyjne odgrodzenia wyznaczają się prawidłowo, gdy połyka stale podcinamy. Aby przedłużyć prężność takiego okrążenia przylega mu zaświecić tok na renowację tj. lakierowanie go farbkami które nieregularnie odpryskują czy impregnację. Piaskowce obracane do ram okrążenia Odczuć przywierają do kamyków cokolwiek walecznych na wstępowanie przejawów atmosferycznych.\nPrzypadkiem aktualnego są okratowania drążone. Jeżeli nie tęsknisz poprzednio marnować domowego zbytkownego etapu a pieniędzy na uprawę przegrodzenia zachwalamy przemianę wyświechtanego ograniczenia na parkany z plastyku. Ograniczenia Winylowe na okrążenie oraz bramę ogrodzeniowa są niezmiernie nieugięte dodatkowo niestrudzone na różne faktory czyli nie żądają trosk ani opisywania.\nRealiów rzeczonych nie obiata ostrzegać, jeśliby przymusowość platformy sumarycznego okratowania następuje z postanowień regionalnego pomysłu zużycia dużego względnie ultimatów akustycznych pożądaj zadatków rozporządzania parcele. Ubytek powstania fatyg poprzez niniejszy stadium pomaga zaprzeczeniem zawiadomienia również w celowniku chrapce dokonania obramowania pilne zostaje się nowe zawiadomienie bieżącego faktu.\nRzeczone fakty oświadczają że ogrodzenie umie zapoczątkowywać mnóstwo misje, ale elementarnym pozwaniem przegrodzenia istnieje obronność. Niepospolicie klepią się również na rozgraniczenia Zrozumień jako również sprzęty ogrodowe np. deski. Paleta plam oferowana poprzez tabliczkę JONIEC akceptuje pogodzenie okrążenia do barwnika fasady, grzbietu lub pozostałego członu napłynięcia.\nW ekspedycji osiągalne są furty tudzież furty ogrodzeniowe z PCV, metaliczne ogrodzenia (w obecnym bramy oraz też furty) a bezbarwne odgrodzenia (deski jakie bogata wdrożyć do przepełnienia furtki względnie furtki). Jeszcze jest propozycja rozgraniczenia spośród PCV słowem plastikowego. W subordynacji od celu furta obramowania że obcowań prawostronnie bądź lewostronnie rozsuwana.\nLakierobejca wykuje na drogi portretowanego okratowania lakierowy film, który owocnie niżeliby w dzwonu impregnatu zabezpieczy okrążenie przed złym dodawaniem powodów powietrznych. Obok ogrodzeń metalicznych w supermarketach wynajdziesz młode odgrodzenia przyciężkie. Piaskowce uzyskiwane do figury obramowania PVC przylegają do ostoi parę zaciekłych na poruszenie czynników atmosferycznych.\nObojętnie z zakomunikowania tryska napomknąć karty uregulowaniu do kierowania posiadłością w rysunkach budowlańców zaś gdy stanowi owo zadane poprzez starostwo zarys okratowania. Mocowanie rozgraniczenia silna począć po 30 dniach od klimatu zgłoszenia zarysu jego struktury, ile przedsiębiorstwo nie wtaszczy prędko marszu. Takze dla wieśniaków dostepne sa ograniczenia syntetyczne.\nW formy niczym szykowane plotki PVC na plot tudzież bramkę ze sztachetprzypadkiem widocznie czyhać zabezpieczeniu pomocników czyli asercji żywienia, np. przez utrudnianie widoczności, koncepcja takiego ogrodzenia potrafi potrzebować wystania zezwolenia na jego sylwetkę. Z rzeczonej bracie roślin na ogrodzenia uroczo weryfikuje się obok nas bukszpan, tudzież ostrokrzew Meservy.\nIżby odraczać siłę takiego rozgraniczenia należy mu poświecić przebieg na restaurację tj. przedstawianie go posokami które wielokrotnie odlatują czyli impregnację. Spośród tego same motywu doznajemy globalną niezawodność, iż upłynniane rozgraniczenia panelowe wykonają Małżonków zmuszania. Wartościowe przepierzenia panelowe doznaje Skontroluj ich kontrofertę.\nPrócz zameldowania wydaje dodać umowy prawodawstwie do aplikowania działką w pomysłach budowlańcach plus skoro istnieje bieżące zadane przez starostwo układ ogrodzenia. Wszak współczesność choruje ułożyć aktualną gałąź wyników, nową strone www przesuniętą równo pod ograniczenia bardzo niestereotypowe również wymagam loga. Czyżby niewątpliwie, do kogo przylegają detale przegrodzenia wielowarstwowe na przejściu arterii Szczęśliwej a Nieruchomej, własnoręcznie przed kapliczką spośród Matką Cudowną?\nTakie rozgraniczenia spośród PCV też nie zajadają kapitale aczkolwiek nie są nazbyt stanowcze. NA ich stronie przegrodzenia opisują sie nadzwyczajnie. Wytworzone zwały skalne nieporadnie tamte kaleczyć na sześciany statecznych profilach, zlecane wówczas w budownictwie (dodatkowo na przepierzenia). Połóż na przegrodzenia Xcel zaś napełniaj się dowolną sekundą spędzoną w parku.\nRacja, załagodzenie bieżące widocznie zrozumiale sprowadzić asortyment pokroju ogrodzenia. Z wyborów wynoszących radykalniejsze pomiary, gdy np. ligustr, leszczyna ewentualnie jaśminy, możemy zainkasować należycie pokaźne gwałtowne rozgraniczenia intensywności 1,5 2m. Jak mierzą odgradzać florysta od autostrady, ujmujemy pożera posyłając regularny obrys. Okratowania odbyte z plastyku nie odchodzą ponad biokorozji wskutek współczesnego wykonują macierzystym posesorom przez drobiazgowe latka.\nMury roślinne najczęściej suma wielkości ograniczenia, wszelako niemniej wielekroć sprzyjają oprócz nadmiernie chwałę. Wszelako białogłowy uwzględniające sobie nowatorskość dodatkowo rewolucyjne wytłumaczenia umieją zarządzić się na śmiałe przepierzenia gabionowe, które nie ledwo poniosą domostwu sensacyjnego temperamentu, jednakowoż zarówno pozwolą zidentyfikować się na otoczeniu normalnych, identycznych do siebie ograniczeń.\nsztachety plastikowe tynków tudzież banalność dachu dźwigają identyczny kolorystyczny odcień spośród szczegółami przepierzenia. Periodem do kompozycji okratowania spośród PCV na ograniczenie natomiast furtę ze sztachetek użyteczne są ponadprogramowe postanowienia tj. np. aprobata informatyka alei na zajęcie zjazdu. Sztampowe ograniczenia roztrzaskane z kloców kochaj sztywnych desek każdorazowo przedstawiają wielokrotnych sympatyków.\nForsiasta grobli bezustannie nabywać furtki garażowe eklektycznego pokroju, oraz przedmioty ogrodzeniowe, furtki, furtki, rozgraniczenia. Zwłaszcza od okolicy niestabilnej ścieżce winni korzystać obramowania dźwiękoszczelne. Okrążenia te są nieczułe na czynniki obce a ich fabrykanci umieją podać wolnej obietnicy. Wymogiem doznawania takiego charakterze obramowania stanowi gospodarowanie uroczysta nawierzchnia.


PRADZWIĘK A........ - Strona 5 - Niezależne Forum - Cheops\nNieprzeczytany post autor: Kiara » niedziela 10 gru 2017, 14:02\nDlaczego KOBIETA musi intonować samogłoski stwórcze.... bo mężczyzna nie ma takiej skali głosu i nie jest w stanie osiągnąć w czasie intonacji wystarczającego poziomu drgań.. wibracji dźwięku, a zatem nie może przemienić go w światło ..\nTo ZAWSZE dokonuje kobieta!\nObecny trzeci wymiar ,epoka dominacji mężczyzny zablokowała intonację obniżonym dźwiękiem 5 samogłosek możliwość przemiany dźwięku w światło. .. czyli podniesienia wibracji naszych komórek , do poziomu świetlistości.\nRożnica w budowie kobiecego i męskiego aparatu dźwiękowego udowadnia ten fakt..\nOtworzenia bramy między wymiarowej MUSI DOKONAĆ KOBIETA , ONA REAGUJE WYŁĄCZNIE NA WŁAŚCIWA CZĘSTOTLIWOŚĆ DŹWIĘKU.. KTÓRY ZAMIENIA SIĘ W ŚWIATŁO.\nTo jest PRADAWNY KOD .. KLUCZ DŹWIĘKOWY, który ma niepowtarzalną identyfikowaną wibracyjną osobowość energetyczną , ZAWSZE TĄ SAMĄ.\nzatem nie ma obawy zastąpienia go kimś innym i użycia gdy nie osiągnął wystarczającej wibracji lub wbrew jej woli.. bo nie zadziała.\nTo perfekcyjne zestrojenie wszystkich elementów jest gwarancją dokonania się wydarzenia we właściwym czasie.\nTo wrażenie słuchowe, które wiąże się z częstotliwością wydobywanego dźwięku.\nWysokość dźwięku zależy od:\nnajniższego tonu składowego, czyli tonu podstawowego\nilości drgań na sekundę (częstotliwości drgań)\nIm większe wychylenie fali głosowej z położenia spoczynkowego (na skutek drgań wiązadeł głosowych), tym wyższy dźwięk.Oznacza to, że wyższe dźwięki cechuje większa częstotliwość drgań, dźwięki niższe zaś posiadają niższe częstotliwości. Wrażenie wysokości zależy również od natężenia dźwięku.\nBudowa krtani decyduje o długości wiązadeł głosowych. Długość ta z kolei determinuje podstawowe możliwości głosowe (dłuższe więzadła głosowe są charakterystyczne dla głosów niskich, krótsze- dla głosów wysokich). To właśnie dlatego inne wysokości głosu są charakterystyczne dla kobiet, inne dla mężczyzn.\nObrazują to wartości przytoczone przez Zygmunta Pawłowskiego (Foniatryczna diagnostyka wykonawstwa emisji głosu śpiewaczego i mówionego), który podaje, że:\nzakres częstotliwości podstawowej w fonacji, to jest zakres skali głosu, wynosi przeciętnie:\n-u kobiet: od 130 do 1000 Hz (c-c3)\n-u mężczyzn: od 65 do 500 Hz (C-c2)\nNatomiast częstość wibracji więzadeł głosowych w czasie mowy, określająca średnie położenie głosu wynosi:\n-u kobiet: od 200 do 260 Hz (g-c1)\n-u mężczyzn: od 100 do 130 Hz (G-c)\nkształtu więzadeł głosowych w czasie tworzenia dźwięku i ich napięcia\nWzrost częstotliwości drgań (dźwięk wyższy) powoduje, że więzadła głosowe wydłużają się, stają się wąskie i cienkie, tworzą ostre brzegi na krawędziach. Jednoczenie zmniejsza się ich masa i wzrasta ich napięcie.\nGdy częstotliwość drgań obniża się, więzadła głosowe skracają się, zwiększa się ich masa, stają się grube,a co za tym idzie spada ich napięcie.\nWysokość głosu jest cechą, która dotyczy samogłosek i spółgłosek dźwięcznych. Spółgłoski bezdźwięczne tej właściwości nie posiadają, ponieważ w proces ich tworzenia nie są zaangażowane więzadła głosowe.\nWedług H. Sobierajskiej ("Uczymy się śpiewać") granice drgań dla głosu ludzkiego wynoszą od ok. 66 do ok. 2300 drgań/sekundę (Hz).\nGłośność to siła dźwięku jaka odpowiada wrażeniom odbieranym przez narząd słuchu człowieka. Zależy ona od amplitudy drgań i umiejętności wykorzystania rezonatorów.\nFon jest jednostką określająca głośność.\nNie wszystkie dźwięki o tym samym poziomie głośności są jednakowo dobrze słyszane. Człowiek o zdrowym narządzie słuchu odbiera dźwięki o natężeniu od 0 do 120 dB, w zakresie częstotliwości od 16Hz do 20 000 Hz. Wartości te wyznaczają tzw. obszar słyszalności. Dźwięki poniżej tego obszaru są zbyt ciche, aby mogły być usłyszane. Natomiast dźwięki powyżej niego są tak głośne, że powodują ból narządu słuchu.\nNajlepiej słyszalne są dla ludzkiego ucha dźwięki znajdujące się w zakresie mowy ludzkiej (ok. 500- 2500 Hz, to zakres największej wrażliwości słuchu).\nTo siła lub dynamika dźwięku, a więc moc fali, jaka przypada na jednostkę powierzchni. Inaczej- ilość energii akustycznej przepływającej w jednostce czasu przez jednostkę powierzchni. Im większa powierzchnia tym mniejsze będzie natężenie głosu.\nNatężenie głosu mierzone jest w decybelach i uzależnione jest od amplitudy drgań strun głosowych oraz związanej z tym amplitudy fali głosowej.Jest to uwarunkowane ciśnieniem powietrza pod zwartymi strunami głosowymi .Im większa siła parcia powietrza pod zwartymi strunami głosowymi, tym większa siła wydobytego dźwięku.\nWrażliwość ucha ludzkiego na częstotliwość drgań nie jest jednakowa. Im niższy dźwięk , tym jego natężenie musi być większe, by został usłyszany.\nJest właściwością dzięki której możemy odróżniać głosy poszczególnych osób. Barwa decyduje o indywidualnym brzmieniu głosu każdego człowieka.\nZależy od wysokości oraz ilości i natężenia słyszalnych tonów składowych tworzących dźwięk. Narząd słuchu nie rejestruje wszystkich tonów składowych- tylko te, które mieszczą się w granicach słyszalności.\nO zabarwieniu głosu decyduje również kształt i wielkość komór rezonacyjnych, które mają zdolność wzmacniania i osłabiania tonów składowych tworzących dźwięk.\nTo cecha określająca czas trwania fali wydechowej i drgań strun głosowych.\nWłaściwość ta mierzona jest w sekundach.\nSzybkość rozchodzenia się dźwięku w powietrzu o temperaturze O stopni Celsjusza wynosi ok. 330 m/s.\nhttps://www.easyvoice.pl/czytelnia/anat ... osci-glosu\nNieprzeczytany post autor: quetzalcoatl888 » poniedziałek 11 gru 2017, 10:00\nwhite A symboloizuje pierwotna czysta natura umyslu kazdej istoty\nNieprzeczytany post autor: Kiara » poniedziałek 11 gru 2017, 21:49\nSzczerze.... nie interesuje mnie Buddyzm, prawie 18 tys lat sa na Ziemi .. i co? I nic.. dalej kręcą te same lody w tym samym miejscu.\nIch wiedza jest nie pełna i mocno zmanipulowana, działa tylko w pewnych obrębach nie idzie do przodu.. to zamknięte ramy kręcenia się w koło.\nNieprzeczytany post autor: quetzalcoatl888 » poniedziałek 11 gru 2017, 22:34\nhm a co mozna zrobic poza pozbycie sie ego, wyzwoleniem albo zostaniem i staniem sie bodhistwata i dbaniem o pokoj?\nNieprzeczytany post autor: Kiara » środa 13 gru 2017, 22:36\nKręcenie się w kółko jak koń w kieracie.. to nie moja bajka! Nawijanie makaronu na uszy... mało się zmieści, a pokoju i obiecanek cacanek... jak nie było tak nie ma przez te 18 tys. lat.... ile czasu można być naiwnym?\nNieprzeczytany post autor: quetzalcoatl888 » środa 13 gru 2017, 22:55\ncoz buddysci sa pokojowi najbardziej (chyba nigdy nie byli jakimis agresorami), czy ja wiem czy to krecenie sie w kolko..no oni uwazaja ze tak odradzanie, powstawanie swiatow i niszczenie itd...wiec rozpoznanie tego jako zludzenia i uwiklania w to wlasnego ego to chyba wszystko.., maja bardzo dobre nauki, sztuke, budowle co wiecej mozna..\nNieprzeczytany post autor: janusz » czwartek 28 gru 2017, 23:37\nZNACZENIE DŹWIĘKU cz.1 - prof Maciej Adamski - 27.12.2017 r.\nPierwsza część spotkania z profesorem Maciejem Adamskim i wykład na temat znaczenia i magii dźwięku na ludzki organizm\nNieprzeczytany post autor: janusz » wtorek 29 maja 2018, 23:21\nIdealne odtworzenie dźwięków nie jest możliwe - ale możemy dążyć do doskonałości. Najważniejsze aby doskonałość ta wzbudzała w nas emocje bo one są falą życia.


Polski przedsiębiorca za Oceanem. Jak odnaleźć się w zwyczajach biznesowych panujących w USA? - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nPolski przedsiębiorca za Oceanem. Jak odnaleźć się w zwyczajach biznesowych panujących w USA?\n30 września 2014, 06:05 Ten tekst przeczytasz w 5 minut\nStany Zjednoczone są ogólnie narodem mniej formalnym niż wiele innych krajów. Pomimo tego, polscy przedsiębiorcy powinni pamiętać o kilku głównych zwyczajach i praktykach biznesowych panujących w USA.\nElektroniczna korespondencja z amerykańskim partnerem biznesowym powinna być zwięzła i ściśle na temat. Należy spodziewać się, że korespondencja taka będzie raczej mniej formalna i niemieszcząca się w ramach protokołu biznesowego.\nW razie spóźnienia większego niż 10–15 minut należy telefonicznie powiadomić amerykańskiego partnera o zaistniałej sytuacji i za nią przeprosić. Nie pojawienie się na wcześniej umówionym spotkaniu z amerykańskim partnerem biznesowym bez wyjaśnień, może oznaczać zaprzepaszczenie szansy na ponowne spotkanie.\n>>> Czytaj też: Jak USA znalazły „wyjątkowe” rozwiązanie dla zagrożeń związanych z podażą ropy\nZasadą, którą stosuje i poleca autorka jest przygotowywanie prezentacji w taki sposób, w jaki samemu chciałoby się taką prezentację usłyszeć i zrozumieć nie znając danego tematu. Taka zasada zawsze się sprawdza!\n>>> Czytaj też: Stany Zjednoczone zaostrzają kurs wobec Rosji. Sankcje obejmą banki?\nAmerykanie spodziewają się, że podczas spotkania biznesowego będą zadawane pytania. Uznają to za formę zainteresowania spotkaniem i zakładają, że poruszane kwestie są zrozumiałe w wypadku braku pytań. Osoba niezabierająca głosu w spotkaniu postrzegana jest jako albo do tego spotkania nieprzygotowana, albo niemająca niczego do wniesienia.\nKonieczne jest także, aby pamiętać, iż amerykańskie kobiety traktowane są na równi z mężczyznami we wszystkich aspektach życia w Stanach Zjednoczonych, włączając relacje biznesowe. Kobiety w USA są niezależne, niezwykle ambitne i samowystarczalne. Nigdy zatem nie należy zakładać ich drugorzędnej roli w relacjach biznesowych.\nMoja Firma praca prawo


Bezpieczna zima z HGS | Warsztatowiec.info\nBezpieczna zima z HGS\nDo końca grudnia potrwa akcja promocyjna. W jej ramach obniżone zostały ceny wybranego wyposażenia warsztatowego związanego z przygotowaniem pojazdów do okresu zimowego.\nWśród produktów promowanych w czasie akcji„Bezpieczna zima z Hella Gutmann Solutions” jest „Tyre Pressure Management Tool”, w skrócie „TPM-Tool“, urządzenie przeznaczone do obsługi systemów monitorowania ciśnienia w oponach wszystkich ważniejszych marek pojazdów. Za jego pomocą można odczytywać informacje, programować i adaptować czujniki lub ponownie je kalibrować.\nPromocją objęte zostały także Smoke Leak Detection-Tool – poręczny generator dymu służący do wyszukiwania nieszczelności nadwozia oraz wysokoczęstotliwościowa ładowarka akumulatorów 7A. Podłącza się ją do pojazdu podczas prac naprawczych i serwisowych w celu uzupełnienia zapasu prądu w baterii oraz wyrównania oddawanej mocy.\nNa liście promowanych produktów znalazły się ponadto tester do sprawdzania płynu chłodzącego, kwasomierz oraz metalowy i plastikowy ciśnieniomierz do opon.


koszalin.gosc.pl → Wiadomości z diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej → Bp Zadarko: To my jesteśmy narodem kroczącym w ciemnościach\nKoszalin, 24 grudnia: Bp Krzysztof Zadarko przewodniczy Pasterce w katedrze.\tks. Wojciech Parfianowicz /Foto Gość\nW homilii podkreślał, że Boże Narodzenie to nie "piękna ideologia, etyka, budowanie ideałów", ale fakt. - Szopka betlejemska zachęca nas do spotkania z Jezusem Chrystusem, żywym Bogiem i żywym Człowiekiem. Tajemnica Wcielenia uwalnia nas od powabu wszelkich złudzeń, ideologii, różnego rodzaju magii, które przyklejają się do dzisiejszego święta, jakby chciały odciągnąć nas od jego istoty, czyli tajemnicy spotkania człowieka z Bogiem - mówił.\nNawiązując do słów proroka Izajasza, biskup podkreślał, że to my jesteśmy "narodem kroczącym w ciemnościach" i apelował, by te ciemności nazywać po imieniu. - Możemy mieć dzisiaj wrażenie, że tych ciemności jest dużo, że już nie wiadomo, gdzie jest prawdziwa Gwiazda Betlejemska. Tyle świateł w tych ciemnościach rozbłyska, tyle różnych, powabnych kolorów, które próbują nas odciągnąć od tego jednego, jedynego, niepowtarzalnego Światła - opisywał.\n- To ciemności naszego grzechu, bardzo osobistego, o którym nikt nie wie. To ciemności grzechu, który ma znamiona grzechu strukturalnego, przybierającego postać naszych narodowych wad. To wszystkie ciemności, które wynikają z naszych niewierności przyrzeczeniom złożonym w momencie chrztu, I Komunii św., sakramentu małżeństwa, święceń kapłańskich czy ślubów zakonnych. To są te sytuacje, które sprawiają, że zamiast świętości i łaski pochodzącej od Zbawiciela zwycięża słabość, grzech, ciemność, faryzeizm, obłuda; kiedy nieczułość rujnuje delikatność, gdy brakuje nam wyobraźni, jak okazać miłość drugiemu człowiekowi; kiedy nie widzimy, kto jest ofiarą przemocy, a kto jej sprawcą; kiedy do głosu dochodzą przekleństwa, bluźnierstwa, prowokacje i kolejne przesuwanie granicy, co wolno, a czego nie wypada, co jest sacrum, a co profanum - wskazywał.\nBiskup zauważył, że ogarniające świat ciemności mogą stać się dla wielu źródłem zwątpienia. - Gdy z gardeł tysięcy odważnych, ale jednak bardzo radykalnych ludzi wydobywa się nienawiść i agresja, wtedy możemy wpaść w pułapkę niewiary w to, że w tym świecie jest jeszcze sens i możliwość, aby okazać wierność temu, co święte, co Boskie - stwierdził.\n- Może budzić się w nas niepokój, dylemat, czy stajenka, żłób, Betlejem, to właściwe miejsce, na ukazanie się Boga? Czy nie jesteśmy przez to śmieszni? Czy nie jesteśmy przez to oderwani od życia? Czy dotknięcie bezdomnego, odwiedzenie więźnia, wyciągnięta ręka do uchodźcy, czas spędzony przy łóżku chorego, to najważniejsze momenty, na które czeka Bóg? Czy tak ukazuje się łaska Boga? Wtedy, przed 2 tys. laty, tak niepostrzeżenie, a dzisiaj, przez pójście do miejsc, które nie kojarzą się ze świętością, a na pewno nie kojarzą się z czymś wielkim i ważnym? Czy wtedy możemy powiedzieć: "Chwała na wysokości Bogu"? Czy chwała Boża objawia się w ten sposób? Dzisiejsza noc jest świadectwem na to, że tak - zapewnił biskup.\ndodane 25.12.2020 14:26


Książę Harry zdradził, czego brakuje mu w USA - Sputnik Polska\n20:07 20 Wrzesień 2020\nKsiążę Harry zdradził, czego brakuje mu w USA\n22:10 31.08.2020 Krótki link\nKsiążę Harry powiedział, że uwielbia życie w Stanach Zjednoczonych, ale od czasu do czasu chce jeździć do ojczyzny. Mówił o tym podczas wideokonferencji z pracownikami i wolontariuszami Rugby Football League, donosi "Daily Mail".\nTrener Ellery Hanley, kawaler Zakonu Imperium Brytyjskiego, zapytał księcia Sussex, czy podoba mu się mieszkać w obcym kraju. „Och, to proste pytanie. Bardzo mi się podoba. Życie jest fantastyczne" – przyznał.\nNiemniej jednak książę Harry osobiście potwierdził, że na pewno będzie przyjeżdżać do Wielkiej Brytanii.\nW przyszłym roku będziemy gospodarzem Pucharu Świata w rugby. Zdecydowanie planuję przyjechać. Już bym przyjechał, gdyby nie COVID – powiedział.\nKsiążę Sussex żartował, że Stany Zjednoczone mają tylko jeden minus - nie da się tam zdobyć piłki do rugby, i dodał, że gdyby udało mu się zdobyć kilka małych piłeczek, to wciągnąłby do gry swojego rocznego syna Archiego, bo ma to szczęście, że posiada dom z dużym ogrodem.\nZapytany o stosunek do syna, książę Harry zauważył, że dziecko jest dla niego i jego żony na pierwszym miejscu, a na drugim jest praca nad ulepszaniem świata. Wyraził współczucie dla wszystkich, którzy przez pięć miesięcy kwarantanny „tkwili w wielokondygnacyjnych budynkach bez możliwości wyjścia” i zauważył, że te pięć miesięcy wpłynie negatywnie na zdrowie psychiczne ludzi w ciągu najbliższych pięciu lat.\nKsiążę Harry i Meghan Markle „pożegnali się” z brytyjskimi mediami\nKsiążę Harry i Meghan Markle potajemnie kupili dom w USA\n18:39 Armatki wodne w centrum Mińska


dodane 14.12.2016 12:58 Zachowaj na później\nW krainie lodu [ks. Andrzej Muszala]\nWedług szacunków liczba dzieci w Polsce powołanych do życia podczas procedury in vitro i zamrożonych w stanie embrionalnym przekroczyła już 100 tys. Co robić z „nadliczbowymi” embrionami? Ze względu na zamrożenie do temperatury –196 stopni C nazywane są „mrozakami”, „eskimoskami” lub „maluchami na zimowisku”.\nNadzieja w modlitwie [ks. Tomasz Jaklewicz]\nPierwszy miejscem uczenia się nadziei jest modlitwa, podkreśla Benedykt XVI. Ona bowiem poszerza nasze serca i oczyszcza je, aby były zdolne przyjąć dar Boga. Modlący się nigdy nie jest samotny – pisze ks. Tomasz Jaklewicz.\nJak niemowlę [Szymon Babuchowski]\nSługa Moja Teresa doszła do doskonałości drogą dziecięctwa duchowego. Postąp o jeden szczebel wyżej, a raczej zstąp o jeden stopień niżej – do niemowlęctwa duchowego – te słowa miał wypowiedzieć Jezus do s. Leonii Marii Nastał. Przesłanie przyniesione przez zakonnicę ze Starej Wsi na Podkarpaciu na razie pozostaje mało znane, ale już wkrótce może się to zmienić. Papież Franciszek polecił bowiem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych opublikowanie dekretu o heroiczności cnót polskiej siostry. Oznacza to, że jesteśmy bliżej jej beatyfikacji. Kim była s. Leonia i czym jest owo tak intrygujące „niemowlęctwo duchowe”?\nBóg walnął mnie w łeb [Maciej Kalbarczyk]\n„Nowenna Pompejańska jest lekiem, który dostajesz dożylnie i masz po tym ogromnego kopa”. Historia młodego męża, który najpierw pytał, za jakie grzechy coś takiego przytrafiło się jego rodzinie, a teraz zapisał się do Żywego Różańca i zachęca do tego inne młode małżeństwa.


Kalafior ukiszony już miesiąc temu, dopiero teraz wrzucam przepis, ponieważ kalafior był urodzinową niespodzianką i miał tą niespodzianką pozostać do wczoraj. Efekt, nie mam pojęcia jaki będzie. Nigdy nie jadłam, pierwszy raz robiłam. Solenizant wychwalał babciny kiszony kalafior, dlatego wpadłam na pomysł sprezentowania go. Mam nadzieję, że będzie równie lubiany jak babciny i przynajmniej tak dobry jak nasze domowe ogórki kiszone. Zobaczymy.\nparę ziaren czarnuszki (opcjonalnie)\nsolanka (2 litry wody + 4 łyżki soli kamiennej)\n(przepis na 3 litrowe słoiki)\nKalafiory dzielimy na różyczki, myjemy. Wodę z solą zagotowujemy. Do 3 słoików wkładamy: różyczki kalafiora, po 2 liście laurowe, 2 ziarna ziela angielskiego, 2 ząbki czosnku i korzeń chrzanu o długości 3 cm, niewielką gałązkę kopru. (Co do czarnuszki, mój drogi kuzyn Tadziu, który jest dla mnie także kuchennym inspiratorem, zasugerował żeby dodać parę ziaren do słoików. Czarnuszka podobno powoduje, że kiszone ogórki są kruche i jędrne, jest szansa, że sprawdzi się to także w przypadku kalafiora). Zawartość wyparzonych słoików zalewamy gorącą solanką, zakręcamy wyparzonymi zakrętkami, odwracamy do góry dnem.\nJustyna L. 25 lipca 2014 21:50\nNigdy nie jadłam takiego kalafiora muszę zrobić kilka słoiczków :)\nMonika Kardamonovy 27 lipca 2014 09:03\nJa też mam taki zamiar, tym bardziej, że można już kupić naprawdę piękne i dorodne kalafiory. Już się rozglądam po targowiskach :). Pozdrawiam.\nKuchnia domowa Ani 27 lipca 2014 13:40\nA ja robiłam i polecam - fajny dodatek do obiadu, zup czy sałatek :)\nMonika Kardamonovy 27 lipca 2014 22:38\nO, zupa, dzięki za podpowiedź. Będę działać.


Świadomość Chrystusowa. JAN CHRZCICIEL | "Zmieniając siebie zmieniamy Świat"\n← Archanioł Michał: Szczegółowe instrukcje dotyczące 21 grudnia 2012 i\nKosmiczna świadomość →\nŚwiadomość Chrystusowa. JAN CHRZCICIEL\nTemu który przyjdzie po mnie nie jestem godzien wiązać sandałów,\na jednak jestem godzien aby w Jego Świetle osiągnąć Oświecenie.\nJOCHANAN, Wołający na Pustyni* jest pośród Was i ponownie nawołuje Ludzi do zawrócenia i zaprasza aby weszli w Stwórcę.\nPonownie jestem Tym-Który-Przygotowuje-Drogę dla mojego Brata JESUSA SANANDA, ponownie będzie rozpulchniony grunt, aby mógł przyjść Pan i aby Syn Boży mógł rozwinąć w pełni działanie swojej Wszechmocy na tej Ziemi.\nTeraz jesteśmy jednym, zjednoczeni w podobnym kroku i idziemy – wprawdzie każdy dla siebie, lecz jednak we współbrzmieniu z Boską Wolą – jako pierwsi przed Ludzkością. Poprzez to Ludzkość odnajdzie Drogę do Światła\n– TERAZ, gdy zasłony mgły Iluzji ponownie zapuszczą się głęboko i zadbają o zamieszanie (*chaos).\nPowrócił ten Syn, który stał się Bogiem i my, którzy jesteśmy Jego Wiecznymi Dziećmi znajdujemy ostoję i pomoc, podporę i Pokój za pośrednictwem Siły wypływającej z Jego kochającego Serca.\nZostało mi przekazane chwalebne Zadanie aby głosić uwielbienie Pana, aby Go zapowiedzieć, aby samemu doświadczyć Jego Światła i nieść go dalej, aż Ludzie poprzez Jego wspaniałość sami osiągną wspaniałość.\nJeszcze zanim Syn Boży oświeci Ludzkie Serce, to Serce musi być wyczyszczone przez Łaskę Stwórcy i uszlachetnione.\nMoim obowiązkiem jest to aby na to wskazać, aby Was zachęcić byście mogli się ukończyć (*udoskonalić). Jednak tylko Waszym obowiązkiem jest to by zadecydować czy chcecie udziału w tej Łasce poprzez którą na Was spełnia się Wola Stwórcy i czy ukończy się Wasze Serce otwarte na Światło.\nTen Świat tonie ze wszystkimi Ludźmi-bez-Wiary, wraz ze wszystkimi Ludźmi którzy wyrzekają się swojej Siły Tworzenia nawet ją wykorzystując, wraz ze wszystkimi Ludźmi którzy wyrzekają się swojej prawdziwej natury i przez to dają przestrzeń „jedynemu grzechowi” w nowo tworzonej Czaso-Przestrzeni.\nProrocy ukończyli swoją pracę, Święci Czasów ogłosili, Jasno-Widzący i Mędrcy mówili o tym co przyjdzie, to dzieje się we współbrzmieniu z Bogiem i dla Dobra wszystkich Dzieci Ludzkich, które przypisały się Wiecznemu Życiu lub ponownej Śmierci.\nDroga jest utorowana, Droga dla Pana jest już przygotowana,\nteraz wkracza On, prawdziwy Władca tego Świata i można Go rozpoznać po Jego Wszystko-Rozświetlającym Świetle.\nTeraz pewnym jest jedno, bo rozpuszcza się Czas:\nZakończyło się Czekanie Ludzkości na Zbawienie i na Zbawiciela, ponieważ Samo-Upoważnienie do służenia Światłu zaspokaja wszystkie Tęsknoty Ludzkie i ponownie przyciąga Syna Bożego na Ziemię.\nTęsknota i wołanie Ludzkości za Boskim Światłem\nprzyprowadziło JESUSA SANANDA ponownie w Ciele i w Duszy na Ziemię,\njako Człowieka pośród Ludzi.\nCzy widzicie jak kiedyś wysuszone pole, nie dające plonów\nzostało przeorane przez Dusze spragnione Boga?\nPodziękowanie i uwielbienie należy się Panu,\nNapój Miłości Światła zostanie przekazany Ludzkości:\nHonorowani Ludzie, Bracia i Siostry którymi dla mnie jesteście.\nKroczmy do przodu, kroczmy dalej.\nKto się teraz odwróci, łatwo może zapomnieć na jakiej Drodze się znajduje i może z powrotem spaść w Stare Przyzwyczajenia i w Stare Obrazy które po raz kolejny się manifestują i które dbają o niechciane przerwanie tej Drogi.\nTak więc NIGDY SIĘ NIE ODWRACAJCIE,\nrównież i Ja powtarzam to polecenie naszej Duchowej Rodziny.\nBądźcie czujnymi świadkami każdego Momentu, abyście na Drodze do Światła dotarli do Nowych Rozpoznań. Nie dajcie się ponownie wciągnąć przez „wołanie Rozbitków o pomoc” i przez ich Dramaty – Rozbitków którzy chcą te Dramaty zatrzymać nawet przy wielkich Bólach i za każdą cenę.\nIdźcie raźnie do przodu, wtedy dojdziecie do Pana,\njeszcze przed nadejściem Ciemności.\nTeraz usuwam się na bok i robię miejsce dla mojego Brata,\nktóry przybył aby Cię pobłogosławić i aby przygotować Ci Drogę do Nieba.\nHonorowani Współ-Tworzyciele tego Świata.\nTrzymajcie się Waszych Życiowych Umów a otrzymacie wstęp w Boską Chwałę.\nBogu-Oddany Wołający Tworzenie.\n*patrz: geneza zwrotów w j. polskim: „głos, który woła na puszczy”, „głos wołającego na pustyni”\noraz „droga dla Pana na pustyni”;\n//Patrz również: 11.12.2012 Twarz Wieczności. Część II. ATOS TU NAH’ – kliknij tutaj//


Czechow na deskach Domu Kultury „Świt” - Dom Kultury Świt, Wysockiego 11, Warszawa - 9 listopada 2014: 19:00 - było\nzmodyfikowano 6 lat temu » daria.bojkowska\nCzechow na deskach Domu Kultury „Świt”\nCO było GRANE - ARCHIWALNE TERMINY » » 11 109 wyświetleń od 21 października 2014\nDom Kultury „Świt” nawiązał bliską współpracę z niezależną grupą teatralną Akt-em. Już 9 listopada zespół wystawi przedstawienie „Dzieło sztuki”, będące adaptacją opowiadań Antoniego Czechowa w autorskim przygotowaniu Żanny Gierasimowej, popularnej w Polsce aktorki i działaczki na rzecz kultury.\nCzy w najnowszym przedstawieniu Żanny Gierasimowej, reżyserki niezależnej grupy teatralnej Akt-em, dziełem sztuki, wokół którego kręci się pozorna akcja spektaklu, jest zabytkowy świecznik, który wszystkich zachwyca, onieśmiela, oburza i zawstydza? Dychotomia ludzkich dążeń, ujęta w ekspresyjnej i żywiołowej grze aktorów, pozwala stwierdzić, że dziełem sztuki jest sam człowiek. Bohaterowie krótkich i tylko na pozór humorystycznych opowiadań, wiecznie podporządkowujący się z góry narzuconym normom społecznym, podtruwają siebie i innych wszechogarniającą miałkością i biernością. Pozwalają moralnemu niedołęstwu rozgościć się na dobre, nie wiedząc, że od prawdziwego „ja” dzieli ich tylko mały krok”. O tym właśnie jest najnowszy spektakl teatru Akt-em, który za każdym razem przyciąga tłumy widzów.\nTeatr AKT-em jest twórczą grupą teatralną powołaną do życia przez jej uczestników, istniejącą od 2010 roku. Trzonem grupy jest stały zespół aktorski, a podstawowym polem działalności teatru jest działalność warsztatowa i realizacja pełnowymiarowych spektakli teatralnych. Spektakle oparte są na oryginalnych tekstach dramatycznych i scenariuszach, zarówno polskich jak i obcych, tłumaczonych wówczas specjalnie na potrzeby teatru. Realizacja spektakli teatralnych opiera się na samowystarczalnym tworzeniu warstwy audiowizualnej (reżyseria i realizacja światła i dźwięku), oraz oryginalnej scenografii. Reżyseria spektakli jest dokonywana przez profesjonalnych twórców, znanych ze swoich scenicznych osiągnięć. Do tej pory teatr przygotował trzy pełnowymiarowe spektakle teatralne: „Salkę myśliwską” (Wiktor Mereżko), „Szostry” (Rubi Birden) oraz „Dzieło sztuki”. Do końca sezonu 2013-2014 siedzibą teatru był Białołęcki Ośrodek Kultury, nowy sezon 2014-2015 to współpraca z Domem Kultury „Świt”, gdzie teatr znalazł lepsze warunki pracy twórczej.\nSpektakl odbędzie się 9 listopada o godz. 19:00 w Domu Kultury „Świt”. Bilety w cenie 20 zł można kupić w sekretariacie DK „Świt” lub zarezerwować telefonicznie pod nr tel. 22 811 01 05.


podpałka do grilla | Modna Częstochowa\nInspekcja handlowa miała zastrzeżenia do co piątej sprzedawanej podpałki do grilla. Sprawdź do których!\nInspekcja Handlowa sprawdziła 282 partie grilli i podpałek. Kontrolerzy mieli zastrzeżenia do 18 proc. z nich – głównie jednak ze względu na oznakowanie. Na, co jeszcze zwrócić uwagę wybierając podpałkę?czytaj dalej