Statut Poradni | Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna Nr 6 w Łodzi\nCo to jest Forum Innowacji?\nInnowacyjne formy pracy zdalnej\nAktualności - Forum Innowacji\nEPIDEMIA - przeczytaj!\nRozdział III Organizacja pracy poradni\nRozdział IV Organy poradni i ich kompetencje\nRozdział V Dokumentacja poradni\nRozdział VI Gospodarka finansowa\n§ 1. Placówka nosi nazwę: Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna nr 6 w Łodzi, zwana dalej „Poradnią”.\n§ 2. Poradnia jest publiczną placówką oświatową. Korzystanie z pomocy Poradni jest dobrowolne i nieodpłatne.\n§ 3. Siedzibą Poradni jest budynek przy ulicy Rzgowskiej 25 w Łodzi.\n§ 4. Terenem działania Poradni jest obszar Łódź- Górna obejmujący następujące jednostki pomocnicze Miasta Łodzi: Osiedle nad Nerem, Osiedle Ruda, Osiedle Chojny, Osiedle Rokicie, Osiedle Górniak, Osiedle Piastów – Kurak, Osiedle Chojny – Dąbrowa, Osiedle Wiskitno.\n§ 5. Organem prowadzącym Poradnię jest Miasto Łódź.\n§ 6. Organem sprawującym nadzór pedagogiczny jest Łódzki Kurator Oświaty.\n§ 7. Poradnia udziela pomocy psychologiczno-pedagogicznej dzieciom i uczniom przedszkoli, szkół i innych placówek mających siedzibę na terenie działania Poradni, ich rodzicom oraz ich nauczycielom.\n§ 8. Dzieci i uczniowie nieuczęszczające do przedszkola lub szkoły oraz ich rodzice mogą uzyskać pomoc psychologiczno-pedagogiczną, jeżeli miejsce ich zamieszkania jest zgodne z terenem działania Poradni.\n§ 9. Na podstawie porozumienia zawartego między organami prowadzącymi poradnie, Poradnia może udzielać pomocy dzieciom i młodzieży, rodzicom i nauczycielom z przedszkoli, szkół i placówek niemających siedziby na terenie działania Poradni oraz niezamieszkałym na terenie działania Poradni dzieciom, które nie uczęszczają do przedszkola lub szkoły i ich rodzicom.\n§ 10. Celem działania Poradni jest udzielanie dzieciom i młodzieży pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz w wyborze kierunku kształcenia i zawodu, a także udzielanie rodzicom i nauczycielom pomocy psychologiczno – pedagogicznej związanej z wychowaniem i kształceniem dzieci i młodzieży. Poradnia wspomaga również przedszkola, szkoły i placówki w zakresie realizacji zadań dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych.\n§ 11. Do zadań Poradni należy:\n§ 12. Diagnozowanie dzieci i młodzieży jest prowadzone w szczególności w celu określenia indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz indywidualnych możliwości psychofizycznych dzieci i młodzieży, wyjaśnienia mechanizmów ich funkcjonowania w odniesieniu do zgłaszanego problemu oraz wskazania sposobu rozwiązania tego problemu.\n§ 13. Efektem diagnozowania dzieci i młodzieży jest w szczególności:\n1) wydanie opinii;\n2) wydanie orzeczenia o potrzebie: kształcenia specjalnego, zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży;\n§ 14.1. Opinie, o których mowa w § 13 pkt 1, wydawane są na pisemny wniosek rodzica dziecka, prawnych opiekunów albo pełnoletniego ucznia, którego dotyczy opinia, w terminie nie dłuższym niż 30 dni, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach w terminie nie dłuższym niż 60 dni, od dnia złożenia wniosku. Wniosek powinien zawierać uzasadnienie.\n2. Poradnia wydaje opinie w sprawach określonych w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2016 r poz. 1943, z późn. zm.), w ustawie z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2017 r. poz. 59 i 949), w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60 i 962) oraz w przepisach wydanych na podstawie tych ustaw, a także w innych sprawach związanych z kształceniem i wychowaniem dzieci i młodzieży.\n3. W przypadku, gdy opinia dotyczy dziecka uczęszczającego do przedszkola, szkoły lub placówki albo pełnoletniego ucznia uczęszczającego do szkoły lub placówki, na pisemny wniosek odpowiednio rodziców albo pełnoletniego ucznia, poradnia przekazuje kopię opinii do przedszkola, szkoły lub placówki, do której dziecko albo pełnoletni uczeń uczęszcza.\n4. Opinię podpisuje dyrektor oraz specjaliści, którzy sporządzili opinię.\n5. Dzieci i młodzież oraz ich rodzice mogą uzyskać w Poradni informację o wynikach przeprowadzonej diagnozy. Informację wydaje się na pisemny wniosek rodziców, prawnych opiekunów albo pełnoletniej osoby, której dotyczy informacja.\n§ 15.1. W Poradni są organizowane i działają Zespoły Orzekające na podstawie przepisów w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych.\ndyrektor Poradni lub upoważniona przez niego osoba – jako przewodniczący zespołu,\ninni specjaliści, w tym spoza Poradni, jeżeli ich udział w pracach zespołu jest niezbędny.\n3. Zespoły Orzekające wydają orzeczenia w sprawach:\no potrzebie kształcenia specjalnego dzieci i młodzieży\no potrzebie indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego dla dzieci, których stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do przedszkola lub oddziału przedszkolnego.\n4. Zespoły Orzekające wydają opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka.\n5. Zespoły wydają orzeczenia oraz opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju, na wniosek rodziców, prawnych opiekunów dziecka.\n6. Szczegółowe kompetencje w zakresie działalności orzeczniczej Poradni określane są przez Zarządzenia Łódzkiego Kuratora Oświaty.\n§ 16. Pomoc psychologiczno-pedagogiczna udzielana bezpośrednio dzieciom i młodzieży oraz rodzicom polega w szczególności na:\n2) udzielaniu wsparcia dzieciom i młodzieży wymagającym pomocy psychologiczno-pedagogicznej lub pomocy w wyborze kierunku kształcenia i zawodu oraz planowaniu kształcenia i kariery zawodowej;\n3) udzielaniu pomocy rodzicom w rozpoznawaniu i rozwijaniu indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz indywidualnych możliwości psychofizycznych dzieci\ni młodzieży oraz w rozwiązywaniu problemów edukacyjnych i wychowawczych.\n§ 17. 1. Realizowanie zadań profilaktycznych oraz wspierających wychowawczą i edukacyjną funkcję przedszkola, szkoły i placówki, w tym wspieranie nauczycieli w rozwiązywaniu problemów dydaktycznych i wychowawczych polega w szczególności na:\n1) udzielaniu nauczycielom pomocy w:\na) rozpoznawaniu indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych dzieci i młodzieży, w tym w rozpoznawaniu ryzyka wystąpienia specyficznych trudności w uczeniu się u uczniów klas I-III szkoły podstawowej,\n2) współpracy z przedszkolami, szkołami i placówkami w udzielaniu i organizowaniu przez przedszkola, szkoły i placówki pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz opracowywaniu i realizowaniu indywidualnych programów edukacyjno-terapeutycznych oraz indywidualnych programów zajęć rewalidacyjno-wychowawczych;\n3) współpracy, na pisemny wniosek dyrektora przedszkola, szkoły lub placówki lub rodzica dziecka niepełnosprawnego w określeniu niezbędnych do nauki warunków, sprzętu specjalistycznego i środków dydaktycznych, w tym wykorzystujących technologie informacyjno-komunikacyjne, odpowiednich ze względu na indywidualne potrzeby rozwojowe i edukacyjne oraz możliwości psychofizyczne dziecka niepełnosprawnego;\n4) udzielaniu nauczycielom, wychowawcom grup wychowawczych lub specjalistom udzielającym pomocy psychologiczno – pedagogicznej w szkole lub placówce, pomocy w rozwiązywaniu problemów dydaktycznych i wychowawczych;\n7) udzielaniu, we współpracy z placówkami doskonalenia nauczycieli i bibliotekami pedagogicznymi, wsparcia merytorycznego nauczycielom, wychowawcom grup wychowawczych i specjalistom.\n2. Zadania, o których mowa w ust. 1, są realizowane w szczególności w formie:\n2) udziału w spotkaniach odpowiednio nauczycieli, wychowawców grup wychowawczych i specjalistów zatrudnionych w szkołach i placówkach ;\n8) interwencji kryzysowej;\n§ 18. Poradnia realizuje zadania, współdziałając z innymi poradniami, placówkami doskonalenia nauczycieli i bibliotekami pedagogicznymi oraz organizacjami pozarządowymi i innymi podmiotami świadczącymi poradnictwo i pomoc dzieciom i młodzieży oraz rodzicom i nauczycielom.\n§ 19. 1. Poradnia jest placówką nieferyjną, działa w ciągu całego roku.\n2. W okresie ferii letnich uwzględnia się możliwość przerwy w pracy Poradni.\n3. Przerwa w pracy Poradni oraz okres jej trwania ustalana jest w porozumieniu Dyrektora Poradni z organem prowadzącym.\n4. Dzienny czas pracy ustala dyrektor Poradni w uzgodnieniu z organem prowadzącym.\n5. Poradnia jest czynna przez 5 dni w tygodniu, od poniedziałku do piątku.\n§ 20. 1. Szczegółową organizację działania Poradni w danym roku określa arkusz organizacji Poradni, opracowany przez dyrektora, z uwzględnieniem rocznego planu pracy oraz planu finansowego – do dnia 30 kwietnia danego roku.\n2. Arkusz organizacji Poradni zatwierdza organ prowadzący do dnia 30 maja danego roku.\n3. W arkuszu organizacyjnym Poradni zamieszcza się w szczególności: liczbę pracowników Poradni, w tym pracowników zajmujących stanowiska kierownicze oraz ogólną liczbę godzin zajęć finansowanych ze środków przydzielonych przez organ prowadzący.\n§ 21.1. Poradnią kieruje dyrektor.\n2. W Poradni zatrudnia się:\nspecjalistów: psychologów, pedagogów, logopedów, doradców zawodowych zwanych dalej pracownikami pedagogicznymi;\nw zależności od potrzeb innych specjalistów w szczególności lekarzy, których udział jest niezbędny do efektywnego udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej dzieciom i młodzieży, rodzicom i nauczycielom;\n3. Kwalifikacje do zajmowania stanowisk pedagogicznych w Poradni określają odrębne przepisy.\n4. Zasady zatrudniania i wynagradzania pracowników pedagogicznych i innych pracowników określają odrębne przepisy.\n5. Pracownicy Poradni przestrzegają Ustawy o ochronie danych osobowych.\n§ 22. Zakresy zadań pracowników pedagogicznych określa dyrektor Poradni po zasięgnięciu opinii Rady Pedagogicznej. Zadania te obejmują w szczególności:\ndiagnozowanie indywidualnych możliwości psychofizycznych oraz potrzeb rozwojowych i edukacyjnych dzieci i młodzieży zgłaszanych do Poradni;\npodejmowanie działań profilaktycznych problemów dzieci i młodzieży;\nudzielanie dzieciom i młodzieży oraz rodzicom bezpośredniej pomocy psychologiczno-pedagogicznej, w tym prowadzenie terapii dzieci i młodzieży oraz ich rodzin;\norganizowanie i prowadzenie sieci współpracy dla nauczycieli, wychowawców i specjalistów oraz konsultacje i inne formy pomocy merytorycznej w zakresie działalności terapeutycznej prowadzonej w szkołach i innych placówkach.\n§ 23.1. W Poradni zatrudnieni są pracownicy administracji i obsługi, których prawa\ni obowiązki określa ustawa o pracownikach samorządowych, Kodeks pracy i wydane na ich podstawie przepisy wykonawcze.\n2. Szczegółowy zakres obowiązków pracowników administracji i obsługi ustala dyrektor Poradni. Zakresy obowiązków zawarte są w aktach osobowych poszczególnych pracowników.\n3. Podstawowym zadaniem pracowników administracji i obsługi jest zapewnienie sprawnego działania placówki jako instytucji publicznej, utrzymanie ładu i czystości.\n§ 24.1. Pomoc dzieciom i młodzieży może być udzielana w Poradni także przez wolontariuszy, którzy wspierają realizację zadań z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej świadczonej przez Poradnię.\n2. Dyrektor Poradni informuje wolontariusza o specyfice pracy placówki i konieczności zachowania tajemnicy w sprawach dotyczących dzieci i młodzieży, rodziców i nauczycieli korzystających z pomocy Poradni.\n3. Dyrektor Poradni zawiera z wolontariuszem porozumienie obejmujące:\nzobowiązanie wolontariusza do wykonywania zadań we współpracy ze specjalistami zatrudnionymi w Poradni;\nzobowiązanie wolontariusza do nieujawniania informacji dotyczących dzieci\n4. Wolontariusz wykonuje zadania określone w porozumieniu we współpracy ze specjalistami zatrudnionymi w Poradnio raz pod nadzorem dyrektora Poradni lub wyznaczonej przez niego osoby.\n§ 25. W Poradni może odbywać staż dla bezrobotnych osoba zatrudniona przez Urząd Pracy posiadająca kwalifikacje do zajmowanego stanowiska.\nOrgany Poradni i ich kompetencje\n§ 26. Organami Poradni są:\n§ 27.1. Szczegółowe zasady powoływania na stanowisko dyrektora oraz kwalifikacje do pełnienia funkcji dyrektora określają odrębne przepisy.\n2. Pełnienie funkcji dyrektora powierza organ prowadzący.\n3. Dyrektor Poradni tworzy warunki sprzyjające funkcjonowaniu i rozwojowi Poradni.\n4. Dyrektor decyduje w sprawach:\nzatrudniania i zwalniania nauczycieli oraz innych pracowników Poradni;\nprzyznawania nagród oraz wymierzania kar porządkowych nauczycielom i innym pracownikom Poradni;\nwystępowania z wnioskami, po zasięgnięciu opinii Rady Pedagogicznej, w sprawach odznaczeń, nagród i innych wyróżnień dla nauczycieli oraz pozostałych pracowników Poradni.\n5. Dyrektor Poradni:\nkieruje działalnością placówki oraz reprezentuje ją na zewnątrz;\ndysponuje środkami określonymi w planie finansowym Poradni i ponosi odpowiedzialność za ich prawidłowe wykorzystanie;\nstwarza warunki do działania w szkole lub placówce: wolontariuszy, stowarzyszeń i innych organizacji,\n6. Dyrektor w wykonywaniu swoich zadań współpracuje z organem prowadzącym, organem nadzoru pedagogicznego oraz Radą Pedagogiczną.\n§ 28.1. W Poradni może być utworzone stanowisko wicedyrektora. Powołania i odwołania wicedyrektora dokonuje dyrektor Poradni po uzyskaniu opinii Rady Pedagogicznej i organu prowadzącego.\n2. Wicedyrektor wykonuje zadania zgodnie z ustalonym podziałem kompetencji pomiędzy nim, a dyrektorem w zakresie:\nkierowania bieżącą działalnością Poradni,\ndecydowania o organizacji pracy,\nsprawowania nadzoru pedagogicznego i dokonywania oceny pracy pracowników,\nwykonywania prac związanych z bieżącą działalnością Poradni, a szczególnie zleconych przez dyrektora.\ndysponowania środkami finansowymi Poradni w przypadku nieobecności dyrektora\ni ponoszenia pełnej odpowiedzialności za ich wykorzystanie,\nreprezentowania placówki na zewnątrz w przypadku nieobecności dyrektora.\n3. Dyrektor może wyznaczyć nauczyciela, który zastępuje dyrektora i wicedyrektora podczas ich nieobecności w placówce. Funkcja ta sprawowana jest społecznie.\n§ 29.1. Kolegialnym organem Poradni w zakresie realizacji jej zadań statutowych jest Rada Pedagogiczna.\n2. W skład Rady Pedagogicznej wchodzą wszyscy pracownicy pedagogiczni Poradni, bez względu na wymiar czasu pracy.\n3. Przewodniczącym Rady Pedagogicznej jest dyrektor Poradni.\n4. Rada Pedagogiczna działa na podstawie opracowanego i uchwalonego przez siebie regulaminu.\nzatwierdzanie planów pracy Poradni;\npodejmowanie uchwał w sprawie innowacji i eksperymentów pedagogicznych w Poradni;\norganizację pracy Poradni, w tym tygodniowy plan pracy,\npropozycje dyrektora Poradni w sprawach okresowego przydziału nauczycielom stałych prac i zajęć w ramach wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatkowo płatnych zajęć dydaktycznych.\n7. Rada Pedagogiczna przygotowuje i uchwala statut Poradni albo jego zmiany.\n9. Pracowników pedagogicznych obowiązuje zachowanie tajemnicy służbowej dotyczącej uchwał, wniosków i spostrzeżeń z posiedzenia Rady.\n10. Uchwały Rady Pedagogicznej są podejmowane zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy jej członków.\n11. W zebraniach Rady Pedagogicznej mogą także brać udział, z głosem doradczym, osoby zapraszane przez jej przewodniczącego za zgodą lub na wniosek Rady Pedagogicznej.\n12. Rada Pedagogiczna może wystąpić z wnioskiem o odwołanie nauczyciela ze stanowiska dyrektora lub z innego stanowiska kierowniczego w Poradni do organu uprawnionego do odwołania.\n§ 30.1. Podstawowymi zasadami współpracy pomiędzy poszczególnymi organami Poradni są:\nzasada wspólnego reagowania i współdecydowania,\nzasada racjonalnego planowania i realizowania działań,\nzasada wzajemnego uzupełniania działań,\nzasada współrealizowania zadań Poradni,\nzasada wzajemnego informowania o planowanych i podjętych działaniach oraz skutkach tych działań,\nzasada systematycznej współpracy,\nzasada rozwiązywania sytuacji konfliktowych wewnątrz Poradni.\n2. W przypadku zaistnienia konfliktu między dyrektorem Poradni a członkami Rady Pedagogicznej, dyrektor podejmuje działania na rzecz rozwiązania sporu:\nnegocjacje prowadzone w oparciu o rzeczowe argumenty na posiedzeniu rady pedagogicznej, zwołanej w celu rozwiązania konfliktu, prowadzone pod przewodnictwem dyrektora,\nw przypadku niemożności znalezienia rozwiązania sporu, organy poradni powołują mediatora do podjęcia próby rozwiązania konfliktu. Mediatorem zostaje osoba spoza poradni, bezstronna, obdarzona zaufaniem przez oba organy, dysponująca niezbędnymi kompetencjami w zakresie przedmiotu sporu,\nw przypadku niemożności rozwiązania sporu przy pomocy mediatora, organy poradni zwracają się z prośbą o rozstrzygnięcie sporu do organu prowadzącego lub sprawującego nadzór pedagogiczny, w zależności od przedmiotu sprawy.\n§ 31.1. Poradnia prowadzi:\nwykaz alfabetyczny dzieci i młodzieży korzystających z pomocy Poradni, zawierający numer porządkowy, imię (imiona) i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL i adres zamieszkania;\ndokumentację, o której mowa w przepisach w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzajów tej dokumentacji, a w szczególności:\ndzienniki pracy pracowników pedagogicznych,\ndzienniki zajęć specjalistycznych,\ndla każdego dziecka indywidualne teczki zawierające dokumentację badań\ni innych czynności prowadzonych przez pracowników Poradni.\nPoradnia prowadzi także następującą dokumentację:\nprotokoły posiedzeń Zespołu Orzekającego,\nroczne plany pracy i plany nadzoru pedagogicznego,\nzwiązaną z prowadzeniem ewaluacji wewnętrznej,\nksięgę inwentarzową majątku Poradni,\nzwiązaną z awansem zawodowym nauczycieli,\n2. Dokumentacja, o której mowa w ust. 1 pkt. 1, 2 oraz 4 b może być prowadzona także w formie elektronicznej.\n3. Za zgodą organu prowadzącego Poradnię, dokumentacja, o której mowa w ust. 1 pkt. 1 i 2, może być prowadzona wyłącznie w formie elektronicznej; dokumentacja prowadzona w formie elektronicznej zwana jest dalej „dokumentacją elektroniczną”.\n4. Prowadzenie dokumentacji elektronicznej wymaga stosowania zasad wymienionych w odrębnych przepisach.\n5. Dyrektor Poradni ponosi odpowiedzialność za właściwe prowadzenie, przechowywanie i przekazywanie dokumentacji.\n6. Poradnia przechowuje i przekazuje dokumentację zgodnie z odrębnymi przepisami.\n§ 32. Zasady prowadzenia gospodarki finansowej Poradni określają odrębne przepisy.\n§ 33.1. Poradnia używa pieczęci zgodnie z ustalonymi w tym zakresie przepisami:\npodłużnej w pełnym brzmieniu:\nPsychologiczno-Pedagogiczna nr 6 w Łodzi\n93-008 Łódź, ul. Rzgowska 25\nTel.centr 681-92-82, fax 684-27-93\nNIP 729-24-25-890, REGON 000731169\nokrągłej o średnicy 35 mm, pośrodku z wizerunkiem orła ustalonym dla godła Rzeczypospolitej Polskiej, z napisem w otoku: Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna nr 6 w Łodzi;\nimiennych: dyrektora, wicedyrektora, pracowników pedagogicznych oraz kierownika gospodarczego.\n2. Dyrektor może wystąpić do organu prowadzącego z wnioskiem o utworzenie filii.\n3. Zmian w Statucie Poradni dokonuje się na wniosek Rady Pedagogicznej lub dyrektora placówki.\n4. Naniesienie do statutu czterech poprawek skutkuje wprowadzeniem tekstu ujednoliconego.\n5. W sprawach nie uregulowanych niniejszym statutem rozstrzyga dyrektor Poradni na podstawie obowiązującego prawa. Od decyzji dyrektora w takich sprawach służy odwołanie do organu prowadzącego Poradnię, a w sprawach wynikłych ze stosunku pracy, do Sądu Pracy w Łodzi. Uregulowania i postanowienia niniejszego statutu obowiązują wszystkich pracowników.\n6. Statut wchodzi w życie po uchwaleniu przez Radę Pedagogiczną.\nNiniejszy Statut Rada Pedagogiczna Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 6 w Łodzi uchwaliła na posiedzeniu w dniu 25 października 2018 r.\ntel. 530 555 496\nfax 42 684 27 93\nKlauzula informacyjna na podstawie RODO Inspektor danych osobowych\nPoradnia Psychologiczno-Pedagogiczna Nr 6 w Łodzi ©2006 - 2021 • Powered by Virtualsys.


Zimnoch: Artur, wytrzyj mleko, idę po ciebie! »\nKrzysztof Zimnoch (22-1-1, 15 KO) błyskawicznie zareagował na spotkanie Artura Szpilki (20-3, 15 KO) z Martinem Lewandowskim. Właściciel federacji KSW spotkał się z popularnym „Szpilą” , co wywołało falę domysłów, jakby miał on zadebiutować w MMA. Zimnoch, który obecnie ma dużo lepszą passę od swojego jak dotychczas medialnego oponenta liczy jednak, że zanim Szpilka uda się do KSW uda się doprowadzić do ich starcia w ringu.\nBiałostoczanin napisał na portalu społecznościowym post, w którym ostro wyraża się o przejściu Szpilki do KSW. Odgraża się, że ma z nim do wyrównania rachunki i koniecznie chce zakończyć sprawę w ringu. Zapowiada, że prędzej czy później dopadnie pięściarza z Wieliczki.\nPrzypomnijmy, że konflikt Szpilki i Zimnocha trwa od lat. Doszło między nimi nawet do przepychanki na konferencji prasowej, jednak nie udało się doprowadzić do ich starcia w ringu. Obaj wielokrotnie negatywnie wypowiadali się o sobie w mediach a ich fani potrafili jeździć na walki oponenta i obrażać go. Teraz, gdy amerykańska przygoda Szpilki zakończyła się niepowodzeniem a Zimnoch odbił się po porażce z Mollo jak bumerang wraca temat ich pojedynku. Walka cały czas ma potencjał na zorganizowanie gali przekazywanej poprzez system pay per view i mogłaby się całkiem nieźle sprzedać.\nMyślisz Artur, że jak dostałeś bęcki od Adama to popłaczesz teraz kilka miesięcy, a później pójdziesz do KSW walczyć z uczestnikami tańca z gwiazdami i innymi celebrytami??? Ty wytrzyj mleko spod nosa, wracaj na salę i przygotuj się na kilka rund ze mną – tylko tak żeby kibice mieli na co popatrzeć dłużej niż przez 5 minut! Mamy jeszcze rachunki do wyrównania, a ty zapłacisz za każde złe słowo, które o mnie powiedziałeś. A jeśli uciekniesz do KSW to ja dopadnę cię nawet tam !!!\nIdę po ciebie i nikt mnie nie powstrzyma !!!: napisał Zimnoch na facebooku.\nBy jednak do walki mogło dojść, Zimnoch najpierw musi pokonać na gali w Radomiu Joeya Abella. Gala zaplanowana jest na 9 września.


Łuk triumfalny w pobliżu pomnika Dmowskiego. Wiemy jak zostanie upamiętniona Bitwa Warszawska - Media Narodowe\nAktualności, Historia, Polityka, SpołeczeństwoŁuk triumfalny w pobliżu pomnika Dmowskiego. Wiemy jak zostanie upamiętniona Bitwa Warszawska\nŁuk Triumfalny upamiętniający Bitwę Warszawską stanie na placu Na Rozdrożu w Warszawie. W tym miejscu znajduje się już pomnik Romana Dmowskiego. Wiceminister kultury Jarosław Sellin poinformował też, że budowa łuku ma zostać ukończona przed 15 sierpnia 2020 r.\nSellin, pytany w TVP 1 o datę powstania monumentu odpowiedział, że „jest szansa, że zdążymy na 15 sierpnia 2020 r”. Łuk triumfalny zostanie umieszczony na placu Na Rozdrożu.\n– Będzie bardzo widoczny. To będzie znaczący pomnik, jest szansa że powstanie – zaznaczył wiceminister.\n– Mamy do czynienia z wydarzeniem ważnym nie tylko dla Polski, dla Europy ale i dla całego świata. To było uratowanie cywilizacji zachodu przed totalnym barbarzyństwem. To był wielki triumf całego narodu. Prawie bez pomocy odparliśmy atak na całą cywilizację – dodał.


CHOWANNA PSYCHOLOGICZNE UWARUNKOWANIA INNOWACYJNOŚCI TOM 2 (35) pod redakcją Barbary Kożusznik - PDF\nCHOWANNA PSYCHOLOGICZNE UWARUNKOWANIA INNOWACYJNOŚCI TOM 2 (35) pod redakcją Barbary Kożusznik\nDownload "CHOWANNA PSYCHOLOGICZNE UWARUNKOWANIA INNOWACYJNOŚCI TOM 2 (35) pod redakcją Barbary Kożusznik"\n1 CHOWANNA TOM 2 (35) PSYCHOLOGICZNE UWARUNKOWANIA INNOWACYJNOŚCI pod redakcją Barbary Kożusznik Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego Katowice 2010\n2 Redaktor naczelny Dr hab. Zbigniew Spendel Recenzenci Prof. dr hab. Grażyna Bartkowiak, prof. dr hab. Stanisław Witkowski Rada Naukowa Prof. dr hab. Jerzy Brzeziński Prof. dr hab. Maria Czerepaniak-Walczak Prof. dr hab. Kazimierz Denek Prof. dr hab. Tadeusz Frąckowiak Prof. dr hab. Adam Frączek Prof. dr hab. Stanisław Juszczyk Prof. dr hab. Stanisław Kawula Prof. dr hab. Wojciech Kojs Prof. dr hab. Stefan M. Kwiatkowski Prof. dr hab. Zbigniew Kwieciński Prof. dr hab. Tadeusz Lewowicki Prof. dr hab. Mieczysław Łobocki Prof. dr hab. Krystyna Marzec-Holka Prof. dr hab. Stefan Mieszalski Prof. dr hab. Aleksander Nalaskowski Prof. dr hab. Czesław Nosal Prof. dr hab. Irena Obuchowska Prof. dr hab. Wincenty Okoń Prof. dr hab. Stanisław Palka Prof. dr hab. Karol Poznański Prof. dr hab. Andrzej Radziewicz-Winnicki Prof. dr hab. Bronisław Siemieniecki Prof. dr hab. Tomasz Szkudlarek Prof. dr hab. Bogusław Śliwerski Prof. dr hab. Andrzej de Tchorzewski Prof. dr hab. Janina Wyczesany Kolegium Redakcyjne Prof. dr hab. Małgorzata Górnik-Dürose Dr hab. Ewa Jarosz Prof. dr hab. Barbara Kożusznik Prof. dr hab. Anna Nowak Prof. dr hab. Jan M. Stanik Prof. dr hab. Adam Stankowski Dr hab. Agnieszka Stopińska-Pająk Prof. dr hab. Ewa Syrek Sekretarz Redakcji Dr Beata Pituła Adres Redakcji / Editorial Adress Wydział Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Śląskiego Katowice, ul. M. Grażyńskiego 53 tel./fax (32)\n3 Spis treści Wstęp (Barbara Kożusznik) Słowniczek najważniejszych pojęć (Barbara Kożusznik) 5 13 Artykuły BARBARA KOŻUSZNIK Kluczowa rola psychologii we wspieraniu i w stymulowaniu innowacyjności MAREK ADAMIEC Dynamika (nie)wiedzy, chaos, kultura DAMIAN GRABOWSKI Kulturowe czynniki efektywności gospodarczej i innowacyjności. Kultura, efektywność a innowacyjność JAROSŁAW POLAK Religijność a innowacyjność. Psychologiczne perspektywy badawcze MAŁGORZATA CHRUPAŁA PNIAK, MONIKA SULIMOWSKA FORMOWICZ Organizacyjna kompetencja innowacyjności determinanty psychospołeczne i ekonomiczne MARTA STASIŁA SIERADZKA Innowacje w zarządzaniu zasobami ludzkimi historia i dzień dzisiejszy AGATA HILAROWICZ, ANITA POLLAK Zespół wirtualny jako przykład rozwiązania innowacyjnego i narzędzia do tworzenia innowacji DANUTA PIETER Wikinomia, czyli rewolucja nowej gospodarki wiedzą i innowacją MAŁGORZATA KOŻUSZNIK Proinnowacyjne modele kształcenia studentów. Przykład studiów Master Erasmus Mundus on Work Organizational and Personnel Psychology (WOP-P) MAŁGORZATA ŁUSZCZAK, REMIGIUSZ KOPOCZEK Rzeczywistość wirtualna w edukacji artystycznej Zakończenie (Barbara Kożusznik) Raport z VII Konferencji Socjoterapii, Sulejów 2009 (Monika Frania) Noty o autorach\n5 Wstęp Niniejsza praca powstała jako odpowiedź na wyzwania związane z koniecznością wspierania rozwoju innowacyjności. Poziom innowacyjności w Polsce jest nadal niski. Zgodnie z diagnozą dokonaną przez uczestników panelu Polska przyszłości zorganizowanego przez kancelarię premiera z okazji dwulecia rządu Donalda Tuska, Polska w obszarze kapitału intelektualnego zwiększa dystans wobec rozwiniętych gospodarczo krajów świata. Konieczne więc jest wyzwolenie kreatywności i innowacyjności, aby Polska mogła zbliżyć się do rozwiniętych gospodarczo krajów świata. Takie apele pojawiały się już niejednokrotnie, nadszedł czas na realne zmiany, na przykład w postaci efektywnego wykorzystania funduszy europejskich (m.in. PO IG). Psychologowie włączają się nie od dziś w dyskusje nad tym, co zrobić, żeby zwiększyć poziom ekonomiczny kraju przez zwiększenie poziomu innowacyjności. Fascynujący świat technologii starają się oswoić od lat, badając procesy wdrażania innowacji i opory wobec zmian, które jakoby stanowią odzwierciedlenie drugiej natury człowieka. Ilustruje je określenie overcoming resistance to change. Psychologowie zauważają, że mimo iż człowiek jest autorem innowacji, bo je kreuje, potem staje się ich przeszkodą bo przejawia nieuchronny, wszechogarniający opór wobec zmian. To właśnie te przeszkody i opory wobec zmian stały się głównym przedmiotem badań nad wprowadzaniem zmian, etapami przyswajania innowacji, zarządzaniem zmianą etc. Niestety, uwzględnianie czynników psychologicznych w procesach związanych ze wspieraniem innowacji nie jest dostateczne. Innowacyj-\n6 6 Wstęp ność traktuje się wciąż jako proces i zjawisko technologiczne lub ekonomiczne (bo daje efekty ekonomiczne). Takie rozumienie innowacyjności wywołane jest z jednej strony podejściem nauk ekonomicznych, w których innowację uznaje się za efekt zaplanowanego procesu, a zatem jej powstanie warunkowane jest czysto technicznymi elementami (metodą zarządzania, dostępnym oprogramowaniem, dostępnymi patentami itp.). Czynniki o charakterze społecznym, w tym psychologicznym, sprowadzane są do poziomu zasobów i ujmowane w kategorię kapitału ludzkiego. Pojęcie to tylko częściowo łączy koncepcje ekonomiczne z psychologicznymi. Z drugiej strony sama psychologia nie oferuje spójnej metodologii i koncepcji dobrze wyjaśniającej proces innowacyjny, rzadko podejmuje się również interdyscyplinarne badania, które mogłyby potwierdzić skuteczność postrzegania procesu innowacyjnego przez pryzmat psychologii. Należy podkreślić, że równocześnie wobec psychologii formułowane są dzisiaj szczególne wyzwania. Coraz częściej słyszy się, że w związku z gwałtownymi przemianami technologii i ekonomii światowej oraz nadejściem ery tzw. konceptualnej to właśnie czynniki psychologiczne i edukacyjne będą odgrywały kluczową rolę w procesach innowacyjnych. Oznacza to, że powstała potrzeba włączenia psychologii do badań nad procesami innowacyjnymi, określenia głównych problemów związanych z innowacyjnością i współpracy z innymi dyscyplinami, które innowacyjnością się zajmują. W niniejszym tomie zwrócono uwagę na to, że psychologia innowacji powinna zajmować się całym procesem innowacyjnym, a nie tylko wybranymi jego fragmentami. Psychologiczne wymiary innowacji powinny być uwzględniane i wykorzystywane na następujących poziomach: 1. Na poziomie tworzenia pomysłów jako przyszłych innowacji. Brakuje nam w Polsce akceptacji świadomego wyławiania talentów, geniuszu, wspomagania go i ośmielania, uczenia, jak gospodarować własnymi zdolnościami, jak ich nie marnować, tego, jak ma się zachowywać twórca w gronie osób mniej kreatywnych. Często ów twórca jest traktowany jak odmieniec, ktoś zaburzony; bywa też odwrotnie twórcę traktuje się z czołobitnością, nie zwracając uwagi na np. widoczne błędy w funkcjonowaniu społecznym. Psychologia może służyć swoją wiedzą i umiejętnościami poprzez wzmacnianie samoświadomości twórców, ich przekonania o sobie i nastawienia na to, że są skuteczni i potrafią dokonać rzeczy wielkich, może wspomagać i doskonalić procesy twórczego myślenia, podejmowania decyzji etc. Potrzebne są więc badania procesu twórczego oraz procedury wspierania twórczości i twórców w organizacjach. 2. Na poziomie komunikacji i transferu innowacji. Nie wystarczy wymyślenie najlepszego wynalazku, jeśli pomiędzy autorami wynalazku a ewentualnymi producentami, a także pomiędzy\n7 Wstęp 7 samymi wynalazcami nie ma procesów komunikacji, współpracy, zrozumienia, jeśli brakuje chęci i odwagi przełamania stereotypów między nauką a biznesem, uczelnią techniczną a uczelnią humanistyczną, jednym zespołem badawczym a drugim. Mówiąc krótko brakuje uczenia, wspierania i doskonalenia zachowań, które sprzyjałyby transferowi. Z diagnozy dokonanej przez uczestników panelu Polska przyszłości wynika, że samo zwiększenie liczby wynalazków i nowych rozwiązań niewiele da, gdyż większość Polaków charakteryzuje się dużą dozą sobkostwa i gra wyłącznie na siebie. Takie podejście nie wspiera rozwoju polskiej gospodarki. Psychologia mogłaby pomóc w przełamywaniu wzajemnych niechęci i stereotypów poprzez projekty, programy i szkolenia związane z doskonaleniem umiejętności współpracy, komunikacji etc. 3. Na poziomie wdrażania i przyswajania innowacji. Wprowadzanie zmian, które mogą stać się innowacjami, to proces trudny, często napotykający na opory. Znaczenie psychologicznych czynników na tym etapie jest bezsporne, brakuje jednak tzw. wskaźników twardych znaczenia poszczególnych czynników. Brakuje dobrych procedur organizacyjnych, które konsumowałyby psychologiczną wiedzę na temat radzenia sobie z procesami wdrażania innowacji w poszczególnych fazach procesu innowacyjnego. Brakuje nowoczesnych instrumentów, które pozwoliłyby menedżerom opanować nowe sposoby zachęcania ludzi do zmian i nowych zachowań. Brakuje szerszej i głębszej refleksji o roli wiedzy, postępu, nauki we współczesnym świecie i ich znaczeniu często niejednoznacznie pozytywnym dla indywidualnego człowieka i cenionych przez niego wartości. Psychologowie nie do końca bezkrytycznie przyjmują model panowania technologii i poszukują głębszych uzasadnień wprowadzania zmian na poziomie wartości, sensu istnienia, filozofii rozwoju wiedzy z poszanowaniem wszelkich przejawów jej rozwoju, także tych pozornie destrukcyjnych i chaotycznych. Celem tego tomu jest więc: podkreślenie roli psychologii w procesach innowacyjnych, a także jej miejsca w interdyscyplinarnych badaniach innowacji; ukazanie mechanizmów oparcia innowacyjności na głębokim funkcjonowaniu wiedzy zamiast sztucznego podtrzymywania jej struktur znaczeniu mechanizmów tolerancji, otwartości, współpracy i dzielenia się oraz chaosu i niepewności czynników uważanych dotąd za destrukcyjne; podkreślenie znaczenia czynników kulturowych z uwzględnieniem ich sztywności i elastyczności oraz poszukiwania optimum, żeby innowacyjność mogła zaistnieć;\n8 8 Wstęp ukazanie roli głębokich właściwości człowieka, jego indywidualności i wartości, które organizują świat wewnętrzny i ludzką osobowość tak, że człowiek jest w stanie być innowacyjny; podkreślenie, że skoro człowiek jest tak ważny w procesie innowacyjnym, to aby nie ulotniły się jego zdobycze i dorobek w postaci wiedzy, należy tworzyć struktury, procedury wspierające ujarzmianie procesu rozprzestrzeniania się wiedzy. W tomie tym ukazujemy także, jak w praktyczny i konkretny sposób przedstawione programy, projekty i postulaty mogą zostać wcielone w życie. Oto propozycje: nowe metody zarządzania ludźmi związane dzisiaj z otwieraniem, demokratyzowaniem, delegowaniem etc.; zespoły wirtualne i ich wpływ na innowacyjne rozwiązania w organizacji; działania wikinomii nowego innowacyjnego zjawiska dzielenia się wiedzą dla zwiększenia innowacyjności; proinnowacyjne modele edukacji w szkolnictwie wyższym oparte na łączeniu w edukacji teorii z praktyką oraz doświadczeniami międzykulturowymi, budowaniu kluczowych i uniwersalnych kompetencji; innowacyjne projekty wykorzystania wirtualności i jej humanizacji w celu doskonalenia kształcenia. Kolejne artykuły tomu dotyczą problemów teoretycznych i praktycznych związanych z rolą psychologicznych mechanizmów i czynników w procesach innowacyjnych. W części pierwszej znalazły się artykuły skoncentrowane wokół problemów teoretycznych innowacyjności. Barbara Kożusznik w artykule Kluczowa rola psychologii we wspieraniu i w stymulowaniu innowacyjności omawia kluczową rolę psychologii w kreowaniu i wspieraniu procesów innowacyjnych oraz wyzwania ery konceptualnej wobec światowej gospodarki, opisuje modele badań psychologicznych nad innowacyjnością, przytacza wyniki badań nad psychologicznymi barierami innowacji. W konkluzji zwraca się do samych psychologów, aby podjęli nowe ambitne zadanie zwiększenia innowacyjności. Jednak aby pokonać psychologiczne bariery innowacyjności, których, jak wskazują badania, jest bardzo wiele, psychologia musi zostać potraktowana przez inne dyscypliny zajmujące się problematyką organizacji jak partner i sami psychologowie muszą poprzez swoją wiedzę i determinację włączyć się do wspierania i doskonalenia procesów innowacyjnych. Marek Adamiec w artykule Dynamika (nie)wiedzy, chaos, kultura omawia sposoby funkcjonowania wiedzy w kulturze w ogóle oraz organizacjach i systemach społecznych. Zgodnie z główną tezą artykułu,\n9 Wstęp 9 wiedza jest rodzajem organizacji, uporządkowania, które aby istnieć, musi przejawiać dynamikę, czyli zmieniać formy od bardziej do mniej uporządkowanych i odwrotnie. Jeśli wiedza ma zmieniać się, wzrastać, to musi odrzucać część siebie, tę część, która stoi na przeszkodzie zmiany. W kulturze istnieją wzory tamujące ten proces odrzucania i przekształcania. Końcowa część artykułu jest próbą odpowiedzi na pytania: jakie warunki kulturowe, organizacyjne (kultura organizacji, itp.) sprzyjają modelowi pełnej dynamiki wiedzy, a tym samym jej ewolucji, doskonaleniu i rozpowszechnianiu? Czy umiemy takie warunki tworzyć lub zmieniać? Jakie narzędzia mogą tu być przydatne? Celem analizy jest wskazanie instytucjonalnych i organizacyjnych narzędzi wzrostu wiedzy. Może się okazać, w świetle formułowanego modelu, że wiedzę można rozumieć w sposób znacząco inny niż się to robi w jej tradycyjnych koncepcjach. Damian Grabowski w artykule Kulturowe czynniki efektywności gospodarczej i innowacyjności. Kultura, efektywność a innowacyjność przedstawia listę czynników kulturowych, które uznaje się za warunki rozwoju gospodarczego umiejscowione w umyśle człowieka. Opisywane są m.in. etyka pracy, odraczanie gratyfikacji, zgodność zachowań z normami, a właściwie mała rozbieżność między zachowaniem a normami moralnymi. We współczesnej gospodarce innowacyjność, inwencja decydują o sukcesach gospodarczych, natomiast akcentowanie efektywności gospodarczej rozumianej jako zwiększanie wydajności może zmniejszyć innowacyjność i doprowadzić do upadku organizacji. Innymi słowy: z jednej strony kultura biurokratyczna może hamować innowacje, ale z drugiej strony elastyczna organizacja nastawiona na zdobywanie nowych klientów, z założenia wzmacniająca innowacyjność, może generować organizacyjny chaos. W artykule opisano zależności między kulturą organizacji a innowacyjnością, przedstawiając organizację metaelastyczną jako taką, która stosuje jednocześnie rozwiązania charakterystyczne dla kultur biurokratycznych i elastycznych, takich jak adhokracja, co chroni przed pułapką sztywności oraz chaosu i sprzyja innowacjom w procesie produkcji. Jarosław Polak w artykule Religijność a innowacyjność. Psychologiczne perspektywy badawcze stawia sobie za cel określenie perspektyw badawczych zjawisk psychologicznych związanych z religijnością oraz ze zmiennymi warunkującymi innowacyjne postawy, zachowania w nowoczesnych organizacjach i zorganizowanym życiu społecznym. Religijność ludzi jest zjawiskiem powszechnym i panuje zgoda co do tego, że religijność może w znaczący sposób regulować ludzkie zachowania w dziedzinie kreatywności i innowacyjności. Przegląd możliwych perspektyw badawczych służy autorowi za podstawę sformułowania pytań o kierunki zależności pomiędzy złożonym\n10 10 Wstęp zjawiskiem religijności ujmowanej z perspektywy psychologii a innowacyjnością oraz wynikające z tego konsekwencje dla funkcjonowania ludzi i społeczeństw. W opracowanym przeglądzie podejść badawczych ocenie podlegają zwłaszcza możliwości wyjaśniania zjawiska innowacyjności i zmiennych ją warunkujących w ramach poszczególnych podejść badawczych w psychologii religii. Małgorzata Chrupała Pniak i Monika Sulimowska Formowicz w artykule Organizacyjna kompetencja innowacyjności determinanty psychospołeczne i ekonomiczne podejmują zagadnienie innowacyjności organizacyjnej (przedsiębiorstwa) w kontekście czynników ekonomicznych i psychospołecznych. Celem artykułu jest próba znalezienia zależności między innowacyjnością organizacyjną a zachowaniami innowacyjnymi pracowników oraz skonstruowanie wskaźników tzw. miękkich i twardych ukazujących efektywność innowacyjną przedsiębiorstwa. Na użytek niniejszego opracowania autorki proponują nowy konstrukt: kompetencja innowacyjności. Kompetencja innowacyjności definiowana jest jako hybryda wiedzy (wiedza ukryta i jawna na temat specjalistycznych technicznych i technologicznych zagadnień organizacyjnych), umiejętności (umiejętność uczenia się, umiejętność analizowania sytuacji, w jakiej znajduje się przedsiębiorstwo, umiejętność podejmowania ryzyka i ponoszenia odpowiedzialności za własne propozycje i projekty), postawy (zaangażowanie organizacyjne i zaangażowanie do wysiłku innowacyjnego). Na drugą część tomu składają się opisy praktycznych proinnowacyjnych działań: Marta Stasiła Sieradzka w artykule Innowacje w zarządzaniu zasobami ludzkimi historia i dzień dzisiejszy pisze, że od czasów, kiedy obserwować można społeczny podział pracy, toczą się rozważania nad ludzką efektywnością i regulacją stosunków między pracodawcą i pracobiorcą. Historię tych rozważań podzielić można na kilka etapów, w których w rewolucyjny wręcz sposób zmieniały się sposoby pracy człowieka. Odkrywając kolejne kamienie milowe owych zmian, warto zwrócić uwagę na towarzyszące im innowacyjne rozwiązania w obszarze zarządzania ludźmi. W artykule przedstawiono ewolucję myśli o organizacji pracy ludzkiej, rozpoczynając od okresu wędrownych nomadów, poprzez rewolucję agrarną i przemysłową, a kończąc na przewidywaniach i rozwiązaniach nadchodzącej epoki postorganizacyjnej. Agata Hilarowicz i Anita Pollak w artykule Zespół wirtualny jako przykład rozwiązania innowacyjnego i narzędzia do tworzenia innowacji omawiają zagadnienia funkcjonowania zespołu wirtualnego jako innowacji rozumianej z jednej strony jako forma organizacji pracy jakościowo różna od rozwiązań dotychczas istniejących, z drugiej\n11 Wstęp 11 zaś jako radykalna zmiana zachowań członków takiego zespołu prowadząca do uzyskania innowacji. W pierwszym znaczeniu interesujący jest aspekt technologiczny oraz sposób wymiany informacji pomiędzy członkami zespołu, w drugim jako konsekwencja powyższego kwestie zmiany zachowań członków zespołu oraz jego lidera. Celem analizy jest wskazanie tych zachowań, które wydają się niezbędne dla efektywnego i innowacyjnego funkcjonowania zespołu wirtualnego, zwłaszcza umiejętność świadomego osłabiania czy zrzekania się własnego wpływu deinfluentyzacji. Deinfluentyzacja stanowi w zespole wirtualnym warunek pełnego wykorzystania możliwości poszczególnych elementów zespołu (lidera, zespołu jako całości i konkretnych jednostek). Danuta Pieter w artykule Wikinomia, czyli rewolucja nowej gospodarki wiedzą i innowacją pisze, że rozpowszechniony przez generację internetową, coraz bardziej mobilną, szybką, poszukującą szerokich kontaktów i wiarygodności, Web 2.0 wykreował nowe, dotychczas niewyobrażalne możliwości współpracy. Te nowe narzędzia, jak również silne pragnienie zaangażowania się i współpracy poszczególnych jednostek powodują, iż przedsiębiorstwa stają przed wyzwaniem przyjęcia nowych reguł konkurencyjnych, takich jak: otwarcie na współpracę, wymiana, dobre relacje pomiędzy jednostkami oraz działanie globalne; w konsekwencji możemy oczekiwać głębokiego przekształcenia modeli biznesowych. Małgorzata Kożusznik w artykule Proinnowacyjne modele kształcenia studentów. Przykład studiów Master Erasmus Mundus on Work Organizational and Personnel Psychology opisuje Master Erasmus Mundus on Work Organizational and Personnel Psychology (WOP P) program stworzony przez pięć europejskich uniwersytetów w duchu innowacyjnych rozwiązań Unii Europejskiej i Europejskiego Stowarzyszenia Psychologów Pracy (EAWOP) i European Network of Organizational Psychology (ENOP). Master WOP P jest nie tylko innowacyjnym, ale także proinnowacyjnym programem, kształtującym postawy i wrażliwość proinnowacyjną studentów dzięki czterem głównym charakterystykom organizacji Mastera WOP-P: (1) oparciu na kompetencjach i (2) na modelu badacz praktyk, (3) wspieraniu współpracy międzykulturowej i obowiązkowej wymiany międzynarodowej studentów i profesorów w postaci trzymiesięcznej wymiany naukowej oraz dwutygodniowego intensywnego kursu Winterschool oraz (4) wykorzystywaniu nowych technologii. Celem studiów jest umożliwienie absolwentom otwarcia się na nowy wzór pracy, przełamywanie barier i stereotypów. Studenci uczą się nowych twórczych rozwiązań oraz zdobywają niezbędne kompetencje, takie jak elastyczność, otwartość na zmiany, wrażliwość i umiejętność prowadzenia międzynarodowego dialogu. Po ukończeniu tego programu\n12 12 Wstęp psychologowie ukierunkowani są między innymi na pomoc w kreowaniu innowacji, w transferze innowacji, pokonywaniu oporów i przyswajaniu innowacji przez organizacje. Małgorzata Łuszczak i Remigiusz Kopoczek w artykule Rzeczywistość wirtualna w edukacji artystycznej opisują, jak bardzo rozwój technologiczny, obserwowany w ostatnich latach, w istotny sposób zmienił formy i metody nauczania na odległość. Możliwość komunikacji dwukierunkowej i kontakt z odbiorcą przekazu, a także możliwość weryfikacji zdobytej wiedzy i umiejętności w znaczny sposób przyczyniły się do powstania formy nauczania zwanej e learningiem. Wygoda obsługi oraz atrakcyjna forma przekazywanej wiedzy, opierająca się nie tylko na informacji tekstowej, lecz również multimedialnej, spowodowały, że rozwój tej dziedziny nauczania jest bardzo dynamiczny. Wykorzystanie wirtualnych środowisk może w większym stopniu zmienić styl uczenia niż działanie w ramach sformalizowanej struktury sali wykładowej. W niniejszym artykule omówione zostały techniki i metody wykorzystania rzeczywistości wirtualnej w edukacji artystycznej. Dziennikarze znanych w świecie i opiniotwórczych pism Forbes, Wall Street Journal, a także wizjonerzy ekonomiczni zjednoczyli się obecnie w przekonaniu, że wzrost ekonomiczny będzie stymulowany i wzmacniany przez innowacje. Stany Zjednoczone i inne państwa o dużym potencjale ekonomicznym będą się rozwijać dzięki nowym produktom i ich ciągłemu ulepszaniu oraz dopasowywaniu istniejących produktów w ramach nowego typu konsumpcji opartej w dużej mierze na wartościach. Nie jest to w gruncie rzeczy nic nowego, bo wprowadzanie nowych idei na rynek zawsze było bodźcem do wzrostu ekonomicznego. Wszystko to oznacza, że psychologia jest dyscypliną kluczową dla ekonomii i dla innowacji. Barbara Kożusznik\n13 Słowniczek najważniejszych pojęć W związku z tym, że każdy z autorów niniejszego tomu odnosi się do zjawisk innowacji i innowacyjności, zamieszczamy w tym miejscu definicje najważniejszych pojęć, które stanowią podstawę rozważań w poszczególnych artykułach. Pojęcie innowacyjności odnoszone jest do różnych zjawisk, rozpatrywane w kategoriach podmiotowych i przedmiotowych przez poszczególnych autorów. Aby dokonać uściślenia rozumienia najważniejszych pojęć i aby przynajmniej częściowo przezwyciężyć różnice wynikające z interdyscyplinarności proponowanego w tej pracy podejścia, proponujemy przyjęcie konkretnego rozumienia poszczególnych terminów. Innowacja W niniejszej pracy przyjmujemy szerokie rozumienie innowacji, wedle którego podobnie jak Joseph A. Schumpeter definiujemy innowacje jako nowe kombinacje różnych materialnych elementów i produkcyjnej siły człowieka, których istotą jest: wytworzenie nowego produktu lub wprowadzenie na rynek towarów o nowych właściwościach; posłużenie się nową metodą produkcyjną; znalezienie nowego rynku zbytu; zdobycie nowych źródeł surowców; wprowadzenie nowej organizacji, np. utworzenie monopolu lub jego likwidacja. Schumpeter postrzega innowację szeroko, nie zawęża jej tylko do rozważań technicznych; uważa,\n14 14 Słowniczek najważniejszych pojęć że innowacja obejmuje też przedsięwzięcia ekonomiczne oraz pojawia się w sferze zmian o charakterze organizacyjnym i w obszarze stosunków międzyludzkich. Zdaniem Schumpetera, źródłem innowacji jest inwencja odkrywczej i przedsiębiorczej jednostki (S chumpet er, 1960, s. 140; M i- kosik, 1993, s ). Podobnie szeroko rozumie innowację Peter Drucker. Innowacja według Druckera to wysiłek wydatkowany w celu stworzenia celowej i ukierunkowanej, zamierzonej zmiany w sferze ekonomicznej lub społecznym potencjale organizacji. Innowacja więc to nowy produkt lub procedura, którego zastosowanie jest znacząco nowe w stosunku do stanu poprzedniego. Innowacje, które nie odnoszą sukcesu rynkowego, są tylko pomysłami, ideami (Drucker, 1985). Innowacja w kulturach europejskich i amerykańskiej ma konotacje pozytywne. Jako pojęcie z zakresu teorii organizacji i zarządzania innowacja oznacza wdrożenie nowego lub znacząco udoskonalonego produktu (wyrobu lub usługi) lub procesu, nowej metody marketingowej lub nowej metody organizacyjnej w praktyce gospodarczej, organizacji miejsca pracy lub stosunkach z otoczeniem (Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, 2008, s. 48). W psychologii innowacji pojęcie innowacja oznacza pojawienie się, transfer i wdrożenie nowych produktów i metod, które prowadzą do zwiększania efektywności i zysków dzięki właściwościom grup społecznych oraz tworzących te grupy ludzi. Genrich A ltszuller (1972), dostrzegając w innowacji konieczność zachodzenia procesów twórczych, podkreślał związek innowacji z kreatywnością. Innowacja według niego jest złożonym zjawiskiem i zbiorem umiejętności, odmiennym sposobem organizowania, syntezy i wyrażania wiedzy, postrzegania świata i tworzenia nowych idei, perspektyw, reakcji i produktów. Innowacyjność Innowacyjność to szczególny proces odnawiania się ludzi i organizacji. Takie spojrzenie akcentuje nie tylko rezultat, czyli samą innowację w postaci wynalazku, nowego produktu czy usprawnienia organizacyjnego, ale także, a może przede wszystkim proces kreowania innowacyjności rozciągnięty w czasie (Nona ka, Ta keuch i, 2000). Innowacyjność przedsiębiorstw stanowi cechę organizacji, które w badanym okresie wprowadziły przynajmniej jedną innowację techniczną;\n15 Słowniczek najważniejszych pojęć 15 udział nowych, istotnie ulepszonych produktów wprowadzonych na rynek w ostatnich 3 latach. Działalność innowacyjna oznacza szereg działań o charakterze naukowym, badawczym, technicznym, organizacyjnym, finansowym, handlowym, których celem jest opracowanie i wdrożenie nowych lub istotnie ulepszonych wyrobów i procesów. Niektóre z tych działań są innowacyjne same w sobie, inne zaś mogą nie zawierać elementu nowości, lecz są niezbędne do opracowania i wdrożenia innowacji (Oslo Manual, 2005). Definicja prawna działalności innowacyjnej stanowi, że jest to działalność związana z przygotowaniem i uruchomieniem wytwarzania nowych lub udoskonalonych materiałów, wyrobów, urządzeń, usług, procesów lub metod przeznaczonych do wprowadzenia na rynek albo innego wykorzystania w praktyce (Dz.U. nr 179, poz. 1484). Przedsiębiorstwo innowacyjne (Jasiński, 1995), organizacja, która w szerokim zakresie prowadzi prace badawczo rozwojowe lub korzysta z rozwiązań wygenerowanych przez inne innowacyjne podmioty na rynku, przeznacza na tę działalność wysokie nakłady finansowe, systematycznie wdraża nowe rozwiązania naukowo techniczne, dysponuje dużym udziałem nowości w realizowanej produkcji lub świadczonych usługach. Przedsiębiorstwo innowacyjne to organizacja posiadająca umiejętność sprawnego wprowadzania nowych technologii i metod organizacji niezbędnych do realizacji zmieniających się celów rozwojowych (B ogd a- nienko, red., 2004). Inwencja, kreatywność Inwencja, kreatywność określają proces tworzenia nowych pomysłów i wynalazków. Z punktu widzenia psychologii inwencja jest to proces twórczy angażujący indywidualny, grupowy i organizacyjny potencjał kreatywności. J. Brilman (2002) akcentuje dwa wymiary kreatywności: kreatywność adaptacyjną charakteryzuje pracowników, którzy doskonaląc swoje kwalifikacje, przyczyniają się do lepszego funkcjonowania firmy; kreatywność innowacyjną charakteryzuje pracowników odkrywających nowe rozwiązania, metody itp., które mogą stać się źródłem przewagi konkurencyjnej, a o których nikt jeszcze nie pomyślał.\n16 16 Słowniczek najważniejszych pojęć Psychologia innowacji Psychologia innowacji to dziedzina zajmująca się badaniem zachowania człowieka w organizacji i relacjami między jednostką a organizacją; w badaniu bierze się pod uwagę proces innowacyjny i jego najważniejsze elementy (tworzenie, transfer, dyfuzja, przyswajanie). Transfer innowacji (inwencji) O transferze innowacji (inwencji) mówimy wtedy, gdy mamy do czynienia z procesem przenoszenia nowych wytworów naukowych od źródła ich powstania do ich potencjalnych użytkowników. Dyfuzja innowacji Dyfuzja innowacji stanowi proces rozprzestrzeniania się i upowszechniania wytworów: metod, narzędzi, produktów, w celu uzyskania pożądanych efektów; dzięki kształtowaniu procesu dyfuzji innowacji i zarządzaniu nim również w tym obrębie mogą się pojawić innowacje (innowacje procesowe). Proinnowacyjność Proinnowacyjność to zespół cech i właściwości jednostek i zespołów oraz organizacji jako systemu, pobudzających do działań twórczych rodzaj przedsiębiorczości, proaktywności (w odróżnieniu od reaktywności rozumianej jako naśladownictwo). Proinnowacyjność jest kontrolowaną przedsiębiorczością (zdyscyplinowaną twórczością) konieczne jest bowiem nadanie działaniom twórczym pewnych ram, aby działania te mieściły się w pewnych przyjętych założeniach co do ich adekwatności i efektywności (mimo dużej swobody niezbędnej do tworzenia nie na wszystko\n17 Słowniczek najważniejszych pojęć 17 organizację stać i nie wszystkie kierunki badań/prób są adekwatne do potrzeb). Proinnowacyjność umożliwia ludziom tworzenie i wdrażanie nowych pomysłów. Właśnie te cechy należałoby badać, tak aby następnie można było je wykorzystać w praktyce zarządzania, ułatwiając jednostkom, organizacjom i innym złożonym systemom społecznym tworzenie innowacji w obszarach właściwych ich działaniom. Cechę proinnowacyjności można badać na poziomie; systemu organizacyjna kompetencja innowacyjności; zespołu twórcze/proinnowacyjne zespoły; jednostki osobiste kompetencje innowacyjne. Im bliżej poziomu systemu, tym bardziej twórczość powinna być zdyscyplinowana to system ma nadawać ramy optymalnego poziomu nieokreśloności czy chaosu. Organizacyjna kompetencja innowacyjności Kompetencja innowacyjności to pojęcie funkcjonujące na poziomie metakompetencji organizacyjnych jako zmienna systemowa decydująca o indywidualnym poziomie proinnowacyjności danej organizacji. Pojęcie to obejmuje wiedzę organizacyjną, zarówno ukrytą, jak i jawną, na temat specjalistycznych, technicznych i technologicznych zagadnień organizacyjnych, umiejętności organizacyjnego uczenia się, w tym umiejętności pracowniczych w zakresie analizowania sytuacji, podejmowania decyzji w warunkach niejednoznaczności i chaosu, podejmowania osobistego ryzyka i ponoszenia odpowiedzialności za własne działania, umiejętności konwertowania wiedzy ukrytej w wiedzę jawną, umiejętności analizowania sytuacji, w jakiej znajduje się przedsiębiorstwo, oraz postaw przejawiających się w konkretnych zachowaniach proinnowacyjnych. Bibliografia A ltszuller G.S., 1983: Elementy teorii twórczości inżynierskiej. Przeł. A. G óralski. Warszawa. A ltszu l ler H., 1972: Algorytm wynalazku. Warszawa. B ogda n ien ko J., red., 2004: Innowacyjność przedsiębiorstw. Toruń. 2 Chowanna\n18 18 Słowniczek najważniejszych pojęć Br i lma n J., 2002: Nowoczesne koncepcje i metody zarządzania. Przeł. K. B olesta- Kukułka. Warszawa. Denning P.J., 2004: The social life of innovation. Communication of the ACM, vol. 47, no. 4, April. Drucker P.F., 1985: The discipline of innovation. The Innovative Enterprise 2002, August. D r ucker P.F., 1992: Innowacja i przedsiębiorczość. Przeł. A. Eh rl ich. Warszawa. Grudzewski W., Hejduk I., 2004: Systemy zarządzania wiedzą nowy paradygmat czy wyzwanie? W: Przedsiębiorstwo przyszłości. Fikcja i rzeczywistość. Red. I Hejdu k. Warszawa. Hejdu k I., 2004: Przedsiębiorstwo przyszłości. Fikcja i rzeczywistość. Warszawa. Jasi ński A.H., 1995: Przedsiębiorstwo innowacyjne na rynku. Marketing i Rynek, nr 3. M ikosik S., 1993: Teoria rozwoju gospodarczego Josepha A. Schumpetera. Warszawa. Nonaka I., Takeuchi H., 2000: Kreowanie wiedzy w organizacji. Jak spółki japońskie dynamizują procesy innowacyjne. Przeł. E. Nalewajko. Warszawa. Okoń Horody ń ska E., 1999: Narodowy system innowacji w Polsce. Katowice. Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Podręcznik Oslo. Zasady gromadzenia i interpretacji danych dotyczących innowacji. Warszawa. Oslo Manual, 2005: The Measurement of Scientific and Technological Activities Guidelines for Collecting and Interpreting Innovation Data. 3rd ed. version. Schumpeter J.A., 1960: Teoria rozwoju gospodarczego. Przeł. J. Grzy wicka. Wstęp J. Górski. Warszawa. Barbara Kożusznik\n19 Ar tykuły\n21 Barbara Kożusznik Kluczowa rola psychologii we wspieraniu i w stymulowaniu innowacyjności Crucial role of psychology in stimulating and supporting innovativeness Abstract: In the rapidly changing technology in the global world and rising expansion of Asia, our postindustrial civilization to survive must make a shift towards emphasis on creativity and empathy and human ability to adapt to changes to meet the challenges of new consumption based on values and the infuse of values into economy. To flourish and develop the organizations must give way to inventiveness, empathy and meaning. That means that psychological knowledge and skills are crucial in the process in innovation creation, transfer and adaptation as Poland is characterized by low level of innovativeness should take it into account. Psychology, and especially psychology of organization and innovation, offer models and practical suggestions to make innovativeness processes more successful. Nevertheless, as the research results indicate, there are still psychological barriers in the process of innovation which should be broken by treating psychology as a partner for innovative process problem solving and psychologists themselves should be determined to play important crucial role with their knowledge and skills. Key words: innovation, implementation of innovation psychology.\n22 22 Artykuły Wstęp W nadchodzących latach sukces cywilizacyjny i gospodarczy naszego kraju w stopniu daleko większym niż w przeszłości zależeć będzie od innowacyjności i kreatywności polskiej nauki i gospodarki. Innowacja jest wynikiem konwersji wiedzy i pomysłów w korzyści uzyskiwane w sektorze publicznym lub komercyjnym, a korzyści te mogą zostać osiągnięte poprzez wdrożenie nowych produktów, procesów i usług. Dane OECD świadczą o tym, że poziom innowacyjności polskich firm nie jest wysoki. Jedno z największych wyzwań stanowi więc obecnie zwiększenie innowacyjności polskich pracowników i organizacji. To warunek przyspieszonego rozwoju kraju i sprostania rosnącej konkurencyjności międzynarodowej. Ważna jest identyfikacja barier i stymulatorów oraz mechanizmów innowacyjności, a przede wszystkim wyzwolenie innowacyjności i kreatywności, jako warunków koniecznych rozwoju kraju i sprostania wzrastającej konkurencyjności międzynarodowej. Konieczna okazuje się także identyfikacja hamulców i stymulatorów innowacyjności w odniesieniu zarówno do pojedynczych jednostek, jak i do całych organizacji i ich systemów. Eliminacja czynników ograniczających aktywność innowacyjną w Polsce stanowi jedno z najistotniejszych założeń Narodowego Planu Rozwoju na lata Niestety, gdy uwzględniamy budżetowe i pozabudżetowe wydatki na działalność badawczo rozwojową, okazuje się, że sytuacja w Polsce kształtuje się niekorzystnie. Wskaźnik wydatków wynosi około 0,6%, podczas gdy średnia w Unii to 2% (w Szwecji 4,27%, w Finlandii 3,46%). Nakłady na działalność badawczo rozwojową są w Polsce niewielkie, w większości pochodzą z budżetu państwa i realizowane są głównie w instytucjach państwowych (uczelnie, PAN, JBR). Niewielki jest też udział przedsiębiorstw we wspieraniu działalności badawczo rozwojowej, również polityka państwa w tym zakresie pozostawia wiele do życzenia. Dodatkowym czynnikiem osłabiającym innowacyjność polskiej gospodarki jest niedocenianie, a nawet brak uwzględniania roli psychologicznych czynników w tych procesach, czyli roli człowieka i jego możliwości oraz ograniczeń, czynników natury psychologicznej, które z jednej strony przyczyniają się do pobudzenia zdolności twórczych pracowników, a z drugiej wywołują i podtrzymują motywację do kreowania, przyswajania i dyfuzji innowacji. Chociaż za oczywiste uznaje się, że wiedza i rozwój potencjału tzw. zasobów ludzkich stanowi jeden z kluczowych czynników warunkujących innowacyjność przedsiębiorstw, a innowacje są zjawiskiem złożonym i systemowym, w strategiach zmian na poziomie kraju, regionu i przedsiębiorstwa z obrazu tej złożoności zazwyczaj usuwa się\n23 Barbara Kożusznik: Kluczowa rola psychologii 23 czynnik ludzki (por. Schumpeter, 1960). Widoczne jest niedocenianie problemów związanych z procesami wdrażania i przyswajania innowacji, niedostatecznie też wykorzystuje się wpływ czynników społecznych i instytucjonalnych na innowacyjność firm. Zwiększenie innowacyjności firm wymaga często głębokiej zmiany kultury organizacji, zmiany opartej na niezwykle trudnej do wypracowania zmianie wartości i praktyk organizacji, tak więc inwestowanie w kadrę rozumiane jako wyposażanie jej w wiedzę wyłącznie organizacyjną i technologiczną nie przynosi wystarczających efektów. Innowacyjność w głównej mierze kojarzona jest z doskonaleniem procesów technologicznych, tworzeniem nowych produktów czy usług, kreowaniem nowych lub udoskonalonych działań marketingowych. Praktyki związane ze stymulowaniem innowacyjności poprzez zarządzanie ludźmi w organizacjach wydają się rozwijać w zdecydowanie wolniejszym tempie (dowodzą tego np. porażki we wdrożeniach tak wartościowych innowacji organizacyjnych, jak TQM, koła jakości, niektóre technologie komputerowe, Reengineering, Group Problem Solving). Obserwowane ostatnio bardzo często procesy wdrażania nowych technik komputerowych, programów komputerowych obsługujących wiele procesów organizacyjnych przebiegają niemal bez uwzględnienia psychologicznego aspektu tego procesu. Stąd też mamy często do czynienia z niepełnymi wdrożeniami, kosztami dodatkowych szkoleń, oporami i niezrozumieniem procesów zmian (przykładem są bardzo trudne do wdrożenia zintegrowane systemy wspomagania zarządzania, jak system SAP). Najczęściej innowacje traktowane są jako zjawiska zaburzające, irytujące i zagrażające status quo, czyli standardowym procedurom, standardowym efektom, bywa, że wdrażane są ad hoc. Pracownikom i kadrom zarządzającym brakuje świadomości dotyczącej roli innowacyjności w grze rynkowej, jak również samoświadomości własnych możliwości i ograniczeń. Przedsiębiorstwa wobec konkurencyjności na rynku preferują stosowanie takich środków, jak zmniejszanie kosztów poprzez redukcję personelu, obniżanie jakości produktów i usług, zmniejszanie wydatków na szkolenia i rozwój pracowników, natomiast zbyt mało przedsiębiorstw reaguje w sytuacji konkurencyjności twórczo i proaktywnie, stymulując i wykorzystując twórczy potencjał pracowników oraz angażując psychologów ich wiedzę i umiejętności na etapie wdrażania innowacji. Słaby poziom polskiej innowacyjności i lekceważenie znaczenia roli czynników psychologicznych w procesach innowacyjnych są tym bardziej niepokojące, że mamy obecnie do czynienia z wyłaniającymi się całkiem nowymi wyzwaniami, w których czynnik ludzki odgrywa pierwszorzędną rolę.\n24 24 Artykuły Wyzwania Conceptual Age ery inwencji i innowacyjności Wyzwania, wobec których stanęła ekonomia światowa, określane są jako wyzwania konceptualne. Określenia Conceptual Age (era konceptualna) użył jako pierwszy Alan Greenspan w czasie wystąpienia na Uniwersytecie Connecticut w 1997 roku. Prelegent stwierdził, że nastąpił kolosalny wzrost wymagań wobec pracowników w kierunku nie tylko wiedzy know how, informacji etc. ale też w kierunku posiadania przez nich właściwości konceptualnych, czyli opanowania umiejętności tworzenia, analizowania i przekształcania informacji, a także efektywnej interakcji z innymi. Daniel Pink (2005) wyjaśnia, w jaki sposób ekonomia społeczeństwa informacyjnego opartego na roli wiedzy przekształca się z ery informacji w erę konceptualną, w której ekonomia oparta jest na twórczości, innowacji i umiejętności projektowania i zmieniania rzeczywistości dla uzyskania konkurencyjności rynkowej, szczególnie w świecie globalnym. W świecie globalnym zachodzą zmiany na wielką skalę, ekonomia skoncentrowana na produkcie przekształca się w ekonomię skoncentrowaną na usługach i przetwarzaniu informacji (Huitt, 1999b; Naisbitt, 1982; Toff ler, 1981, 1990). Era konceptualna może być traktowana jako kontynuacja ery informacji, stanowi konsekwencję szerokiego dostępu do technologii stosowanych do zdobywania, przetwarzania, przechowywania, docierania do i stosowania informacji (szczególne znaczenie ma tu zastosowanie Internetu), szybkości tworzenia nowych technologii, masowej produkcji, potrzeby równoczesnego rozwoju technologii i umiejętności społecznych oraz łatwości przemieszczania się pomiędzy państwami (Huitt, 1999a). Conceptual Age jest konsekwencją wzrastającego znaczenia raczej dystrybucji aniżeli wytwarzania. Jest też konsekwencją decentralizacji oraz położenia nacisku na szkolenie ludzi i organizacji w kierunku umiejętności podejmowania decyzji i ich wdrażania oraz ekonomii zorientowanej na klienta (łatwości osiągalnych alternatyw i możliwości zamówienia dokładnie takiego samego produktu lub usługi). Obserwujemy zmiany w strukturze/charakterystyce siły roboczej: dejobbing (częstsze jest zatrudnienie czasowe niż etatowe), obejmowanie kilku stanowisk, rodzajów pracy i zawodów w trakcie życia zawodowego oraz występowanie zjawiska tzw. wielości karier. Ponadto, zwiększa się nacisk na przedsiębiorczość, biznes prowadzony w domu, w większym stopniu bazuje się na osobistej odpowiedzialności w zakresie ochrony zdrowia, emerytury etc. Jednocześnie obserwujemy zmniejszenie pomocy instytucjonalnej i redukcję rządowych sieci wsparcia. Osiągnięcia medycyny przedłużającej ludzkie życie (Canton, 2006) powodują, że coraz więcej osób będzie dożywało 100 lat.\n25 Barbara Kożusznik: Kluczowa rola psychologii 25 Dostrzega się płynące z tego możliwości ekonomiczne. Laurence J. K o- tlikoff i Scott Burns (2004) podkreślają, że wywoła to ekonomiczne napięcia do tej pory niedoświadczane, szczególnie w zakresie opieki medycznej i finansów przeznaczanych na świadczenia emerytalne. Daniel Pink (2005) uzupełnia powyższy katalog przyczyn powstania Conceptual Age o występowanie obok powszechnego dostępu do informacji trzech niezwykle ważnych zjawisk: obfitości (abundance), siły roboczej Azji oraz procesów automatyzacji (automation). Stanowią one główne przesłanki pojawienia się zupełnie nowych wymagań, wyzwań, a wręcz koniecznych zmian; sprostanie tym wyzwaniom umożliwi konkurowanie rozwiniętych krajów Europy, USA i Japonii z innymi rynkami, przede wszystkim Azji. Obfitość (abundance). Pink stwierdza, że większość mieszkańców USA, podobnie jak większość obywateli państw ekonomii postindustrialnych, posiada wystarczającą ilość dóbr materialnych. Nie oznacza to zaspokojenia pragnień i aspiracji; oznacza raczej, że ludzie pragną zaspokojenia innych potrzeb niż tylko te podstawowe. Carol Graham (2005) potwierdza tę hipotezę, cytując dane dowodzące tego, że poczucie szczęścia w społeczeństwie wzrasta, gdy wzrasta dochód na głowę jednego mieszkańca, jednakże poczucie szczęścia wzrasta tylko do określonego pułapu (ok $ na osobę). Gdy osiągany jest ów pułap, czyli poziom minimum, wzrost dochodów wydaje się niepowiązany z poczuciem szczęścia. Istnieją zatem inne czynniki, takie jak wzrastające aspiracje, względne różnice dochodów, bezpieczeństwo dochodów, które stają się ważniejsze (Graham, 2005, s. 47). Daniel Pink w wywiadzie stwierdza, że obfitość posiadanych dóbr zmienia sposób postrzegania dóbr materialnych.»nie chcemy posiadać rzeczy chcemy posiadać rzeczy cool. Chcemy rzeczy dobrze zaprojektowane. Chcemy rzeczy posiadające znaczenie«(pink, 2009). Azja. Pink stwierdza, że rozwijająca się ekonomia i polityczne znaczenie krajów Azji, szczególnie Chin i Indii, wpływają na aktywność ekonomiczną całego globu. Obywatele tych dwóch państw stanowią prawie połowę populacji ziemi. Jednym z powodów, dla których wiele prac kraje zindustrializowane outsourcingują do tych państw Azji, jest niezwykle tania i wykształcona siła robocza. W Indiach i Chinach szybko rośnie liczba młodych ludzi, którzy ukończyli edukację na poziomie uniwersyteckim. Na przykład uczelnie indyjskie rocznie kończy absolwentów uczelni technicznych (Konrad, 2003). W 2007 roku Chiny posiadały 5 milionów absolwentów uniwersyteckich uczelni wyższych. Ze względu na umacniającą się ekonomię i producentów poszukujących taniej siły roboczej kraje te stanowią wyzwanie dla postindustrialnych krajów Ameryki Północnej, Japonii i Europy.\n26 26 Artykuły Automatyzacja. Jako czwarty czynnik powstania nowych wyzwań Conceptual Age Pink wymienia automatyzację. Efektem rozwoju technologicznego są rosnące zdolności maszyn do wspierania i zastępowania człowieka w coraz większej ilości dziedzin jego działalności. Teoretycznie ludzie mają coraz więcej czasu na myślenie i tworzenie nowych koncepcji, a więc robienie tego, w czym (przynajmniej na razie) nie potrafią zastąpić nas maszyny. Kluczowa rola psychologii we wspieraniu i w rozwoju innowacyjności Opisane nasilające się zjawiska rodzą pytanie o to, w jaki sposób nasz postindustrialny świat ma przetrwać i poradzić sobie z konkurencją. Daniel Pink twierdzi, że to nie tradycyjni pracownicy wiedzy, lecz twórcy oraz osoby wrażliwe i empatyczne pomogą przetrwać organizacjom w postindustrialnych krajach w Europie, USA czy Japonii. Organizacje te, aby przetrwać, czeka więc następna transformacja pracownicy wiedzy muszą zostać zastąpieni lub kadra uzupełniona o pracowników idei, pełnych pomysłów i empatii. W erze konceptualnej tradycyjne zajęcia prawnicze, księgowe, inżynierskie mogą być outsourcingowane i wykonywane przez tańszą siłę roboczą. Jednakże, jak pisze Pink, nie można outsourcingować twórczości. Pink twierdzi, że kończy się era dominacji lewej półkuli. Organizacje przetrwają tylko dzięki ludziom, którzy uruchomią możliwości prawej półkuli inwencję, pomysłowość, znaczenie, empatię. Tylko te organizacje, które opierać będą swoje działanie na takich cechach, odniosą sukcesy (Pink, 2009). W świecie obfitości dóbr i usług nowe zadanie dla organizacji polega na dostarczeniu ludziom (konsumentom) produktów, które będą miały specjalne znaczenie, gdyż okres dobrobytu spowodował, że społeczeństwa zaczęły sobie zadawać fundamentalne pytania dotyczące kondycji ludzkiego życia: Co mnie łączy z innymi ludźmi? Co mnie łączy ze światem? Ludzie zaczęli częściej poszukiwać odpowiedzi na pytania o sprawy większe od nich samych (Pink, 2005; Seligman, 2002). To właśnie czynnik uświadomienia sobie przez ludzi konieczności zmiany konsumpcji i produkcji stanowi najważniejszą przesłankę wyłaniania się Conceptual Age. Patricia A bu rdene (2005) stwierdziła, że coraz częściej ludzie poszukują wartości wykraczających poza konsumpcję materialną, poszukują sensu i znaczenia (Frankl, 1984; Handy, 1999; Maslow, 1971). Niezwykły sukces badań z kręgu psychologii pozytywnej i ogromna popularność tej dyscypliny są dowodem na poszukiwanie przez współczesnych ludzi wartości spoza sfery konsumpcyjnej (Seligman, 2002; Diener, 2000).\n27 Barbara Kożusznik: Kluczowa rola psychologii 27 Tendencja ta może wpływać na społeczeństwo w następujący sposób (A bu rdene, 2005): (1) konsumpcja ukierunkowana zostanie na wartości konsumenci, których obecnie jest mniej, a w następnych dekadach będą stanowić większość, będą poszukiwać produktów i usług odpowiadających ich wartościom; (2) pojawi się duchowość w biznesie już dziś wiele organizacji kładzie nacisk na znaczenie i wartości duchowe; coraz bardziej będą poszukiwani pracownicy utalentowani, często ukierunkowani na realizowanie ważnych wartości; wiele organizacji pragnie równocześnie osiągnąć sukces biznesowy i stworzyć dobro społeczne; (3) podejmowane będą odpowiedzialne społecznie inwestycje stanowią one inny aspekt konsumpcji ukierunkowanej na realizację wartości: poszukiwane będą inwestycje, które odpowiadać będą wartościom inwestorów. James Canton (2006) podkreśla, że czeka nas era zaszczepiania wartości do działalności ekonomicznej, a czas ten nazwać też można erą innowacji. Pracownicy i przedsiębiorcy stoją w obliczu presji ze strony globalizacji, w której konsumenci mają dostęp do nieprawdopodobnie szybkiej informacji i w nadmiarze zaspokojone są ich materialne potrzeby. To, czy kraje Europy i USA poradzą sobie z tą presją, zależy od tego, czy rzeczywiście uda się zaszczepić wartości do działalności ekonomicznej i czy wykorzystane zostaną w tym celu wiedza, postawy i umiejętności niezbędne w nowej erze. Od innowacyjności i kreatywności ludzi zależy to, czy przetrwają. Konieczne więc jest obecnie wprowadzenie na rynek nowych idei, koncepcji i pomysłów, co wymaga kreatywności, empatii, zrozumienia oraz szacunku i odnoszenia się do wartości. Oznacza to, że czynniki psychologiczne stają się kluczowe dla innowacji i dla ekonomii. Dzienniki takie jak Forbes czy Wall Street Journal jednoczą się obecnie w przeświadczeniu, że wzrost ekonomiczny w USA i w rozwiniętych krajach europejskich będzie opierał się na innowacji rozwoju nowych produktów i rozwoju nowej konsumpcji. Wnoszenie nowych pomysłów na rynek i dopasowanie ich do nowych wartości konsumenckich stanowić będzie o powodzeniu ekonomicznym. Wszystko to oznacza, że psychologia i jej mechanizmy stają się w ekonomii najważniejsze, bo innowacje rodzą się z nowych pomysłów, a właśnie psychologia dostarcza wiedzy o tym, jak te pomysły powstają i jak je stymulować. Psychologia dostarcza też wiedzy o tym, w jaki sposób nowe idee i pomysły powinny zostać przeniesione do praktyki (dzięki prawidłowemu transferowi uwzględniającemu bariery psychospołeczne) i w jaki sposób w miejscach wdrażania innowacji należy kierować procesami innowacyjnymi, aby psychologiczne opory wobec zmian były jak najmniejsze.\n28 28 Artykuły Modele i podejścia psychologiczne do badania innowacji Zainteresowanie psychologii problematyką innowacji i zmian związane jest z pojawieniem się nowego sposobu rozumienia efektywności organizacji. Dawniejsze teorie mówiły o maksymalizacji zysku, wysokiej produktywności oraz wysokim morale pracowników jako wystarczających kryteriach efektywności organizacji. Zmienne te jako kryteria efektywności podważyło odkrycie, że racjonalna na pozór organizacja zachowywała się nieefektywnie, jeśli wyłącznym kryterium był zysk lub dostarczenie usług, oraz to, iż organizacja wypełnia rozmaite funkcje i posiada różne cele, które mogą pozostawać względem siebie w stanie konfliktu. Zgodnie z przyjętym założeniem, że miarą efektywności i powodzenia organizacji nie jest tylko zysk, ale przede wszystkim zdolność organizacji do przetrwania na rynku i przystosowywania się do zachodzących zmian, Warren Bennis (1966) zaproponował, żeby do oceny zarówno efektywności organizacji, jak i efektywności pracownika stosować kryteria psychologiczne, takie jak: możliwość przystosowywania się do zmian, zdolność rozwiązywania problemów i plastycznego reagowania na wymagania otoczenia, poczucie tożsamości członków organizacji (świadomość i wiedza dotycząca celów i istoty działalności organizacji, stopień identyfikacji pracowników z celami organizacji) oraz zdolność do rzetelnej oceny (spostrzegania, dokładnej interpretacji właściwości otoczenia, a szczególnie tych jego obszarów, które związane są z funkcjonowaniem organizacji, a więc otwartość na informację zwrotną). Założenia te oparte na znaczeniu czynników psychologicznych spowodowały przyjęcie za oczywiste, że każda organizacja, która nie będzie innowacyjna i nie będzie się zmieniać, nie będzie też efektywna, a podtrzymywanie status quo, czy to świadome, czy też nie, w sposób nieunikniony pozwoli wygrać konkurencji. Konieczność bezustannej zmiany i ciągłego przystosowywania się do niej przyjęto za wyzwanie i nowy kontekst rozumienia efektywności organizacji. Zarówno człowiek, jak i organizacja są istotami zmiennymi, przekształcającymi się, przechodzącymi różne etapy, stadia, które należy badać i uwzględniać w celu doskonalenia działalności organizacji. Psychologowie, a szczególnie psychologia organizacji, a w jej ramach psychologia innowacji, zainteresowali się procesami innowacyjnymi w organizacjach, rolą człowieka w kreowaniu zmian i innowacji oraz problematyką przyswajania i dyfuzji innowacji (Ratajczak, 1980). Psychologia innowacji stanowi część psychologii organizacji zajmującej się badaniem zachowania człowieka w organizacji w sytuacji wzajem-\nCHOWANNA TOM 2 (35) PSYCHOLOGICZNE UWARUNKOWANIA INNOWACYJNOŚCI pod redakcją Barbary Kożusznik Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego Katowice 2010 Redaktor naczelny Dr hab. Zbigniew Spendel Recenzenci Prof.


Fatalna wiadomość. Nowe ognisko koronawirusa na koloniach w popularnym regionie . Coraz więcej zakażeń | Turysci.pl\nFatalna wiadomość. Nowe ognisko koronawirusa na koloniach w popularnym regionie . Coraz więcej zakażeń\nFot. Pixabay.com/Frantisek Falta (zdjęcie ilustracyjne)\nKolonie ponownie stały się ogniskiem koronawirusa. Tym razem zakażenia wykryto na północy kraju. Region, który uchodzi za rokroczny hit turystyczny, teraz notuje coraz więcej przypadków zachorowań. Jest też ofiara śmiertelna.\nKolonie w województwie warmińsko-mazurskim stały się nowym ogniskiem koronawirusa. Według relacji krajowych mediów region do tej pory notował rekordowo niskie współczynniki (są też powiaty całkowicie bez przypadków). Teraz z kolei, Mazury potwierdzają kolejne zachorowania, a w jednym z miast doszło do śmierci nosicielki.\nKolonie z covidem na północy kraju\nJak informują dziennikarze Radia Zet i Gazety Wyborczej, kolonie pod Olsztynem stały się miejscem kolejnych zachorowań w regionie. W obozie brały udział dzieci przede wszystkim z województwa mazowieckiego. Co ważne, pierwszym nosicielem nie był najprawdopodobniej sam uczestnik obozu, a jeden z rodziców.\n- Najpierw okazało się, że matka jednego z kolonistów jest zakażona, następnie testy wykazały, że trzy osoby z kadry opiekuńczo-wychowawczej także są zakażone - informował w rozmowie z PAP Janusz Dzisko z Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Olsztynie, cytowany przez Radio Zet i WP.\nRegion z kolejnymi zachorowaniami. Kolonie początkiem problemów\nWedług ustaleń Wirtualnej Polski, kolonie w powiecie olsztyńskim zostały natychmiast rozwiązane, a reszta uczestników obecnie przebywa na przymusowej kwarantannie. Co ważne jednak nie był to pierwszy w ostatnich dniach przypadek zachorowań. Województwo notuje kolejne zakażenia m.in. w okolicach Elbląga. Jak informuje Gazeta Wyborcza, nosicielem mieli być członkowie większej grupy wypoczywającej na plaży nad Mierzeją Wiślaną.\nOstatnia doba (11/12 sierpnia) to dla województwa nie tylko kolonie pod Olsztynem. W całym regionie potwierdzono 34 przypadki zachorowań na koronawirusa. Ponadto, jedna osoba nie żyje. Jest to 80-letnia kobieta, która była hospitalizowana w jednym z elbląskich szpitali.\nŹródło: Radio Zet/ Gazeta Wyborcza/ WP


W miejscowości Biały Dunajec swój jubileusz obchodziło 14 par małżeńskich, które świętowały Jubileusz 50-letniego pożycia małżeńskiego. Osoby te są mieszkańcami gminy Biały Dunajec, jubilaci zostali obdarowani pamiątkowymi dyplomami, każda osoba otrzymała również medal przyznawany za długoletnie pożycie małżeńskie przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej. Z tej okazji odbyła się tradycyjna impreza góralska zwana posiadami, gdzie przy góralskiej muzyce wspominano rok 1967, który miał miejsce dokładnie 50 lat temu. Kolejnym wydarzeniem w Białym Dunajcu były obchody Narodowego Święta Niepodległości, w ramach którego organizowany jest historyczny konkurs „Podhalańskie i Spiskie Drogi do Niepodległości”, którego honorowym patronem został w tym roku Prezydent Andrzej Duda. Obchody tego szczególnego dnia polegały na odśpiewaniu hymnu, mszy i uroczystości urozmaiconej artystycznym programem młodzieży szkolnej. Od tego poniedziałku natomiast w pobliżu Białego Dunajca, w Tatrzańskim Centrum Kultury i Sportu rozpoczynają się ciekawe zajęcia odbywające się codziennie oprócz niedzieli i dotyczą one dziedzin takich jak tkactwo, ceramika, płaskorzeźba, malarstwo i kilka innych.\nZaszufladkowano do kategorii Biały Dunajec\t| Tagi: Biały Dunajec noclegi domki, Biały Dunajec noclegi z wyżywieniem, noclegi - Biały Dunajec, noclegi w Białym Dunajcu


Wojciech Kossak. Opowieść biograficzna / Maja i Jan Łozińscy | Książka w Gandalf.com.pl\nWojciech Kossak. Opowieść biograficzna - opis produktu:\nWojciech Kossak, słynny malarz batalista, zdobył popularność, jakiej rzadko doświadczają mistrzowie pędzla. Syn Juliusza Kossaka, ojciec Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej i Magdaleny Samozwaniec, żył i malował z niekłamaną pasją. Pracował na dworze cesarzy: Wilhelma II i Franciszka Józefa, a w II Rzeczypospolitej portretował Józefa Piłsudskiego, polskich kawalerzystów i polityków. Jego Olszynka Grochowska, Panorama Racławicka, Szarża pod Rokitną weszły do kanonu polskiego malarstwa historycznego. Podziwiano jego efektowne portrety dam z towarzystwa i obrazy koni. Malarz obracał się wśród polskiej i europejskiej arystokracji, dużo podróżował po świecie. Uchodził za wzór zawsze wytwornego dżentelmena. Ogromnie podobał się kobietom, a sam nie wyobrażał sobie życia bez romansów i flirtów. Uwielbiał luksus, dobre samochody, polowania, a nawet hazard. Ogromna korespondencja, którą po sobie zostawił, pozwala wizerunek Kossaka - "malarza polskiej chwały" - nieco odbrązowić...\nWojciech Kossak. Opowieść biograficzna książka\nWojciech Kossak. Malarz polskiej chwały - mobi,...\nLekka i wartka opowieść o Wojciechu Kossaku, malarzu bataliście, który namiętnie kochał życie, rodzinę, piękne kobiety, a najbardziej - swoją pracę. Poznajemy szczegółowo, rok po roku, jego twórczość, romanse, kłopoty z rozpieszczonymi dziećmi oraz nieustanne tarapaty finansowe. W tle dzieje...


Kasia Stankiewicz o trudnych relacjach z fanami "Padał ciąg tłustych i wąsatych pytań" - CGM.pl\nNie mogąc spotykać się z fanami na koncertach Kasia Stankiewicz wspomina związane z nimi historie sprzed lat. W opublikowanym na Instagramie poście artystka opowiada o tym, jak odpisywała na listy słuchaczy, podróżując pociągami, a także o rozmowach z fanami spotkanymi w środkach transportu.\n– Premiera płyty „End”, rok 97. Tłumy pod Empikiem pełniły inną rolę niż dziś. Fani przybywali, robili zdjęcia, potem je wywoływali, wkładali do koperty, naklejali znaczki i szli na pocztę aby nam wysłać prawdziwy list. Dziewczyny z firmy fonograficznej przekazywały mi kartony korespondencji z całej Polski, a jak już wiecie, dużo czasu spędzałam w pociągach, więc odpisywałam na listy przy warsowych, małych stoliczkach przytulonych do szyb – wspomina wokalistka, publikując zdjęcia sprzed blisko 25 lat.\nSprawdź także: „All inclusive, osiem gwiazdek” – Szparagi i Guova zapraszają do „Hotelu Femina”\nNastępnie artystka przytacza kilka zabawnych, ale także żenujących historii, których była bohaterką, kiedy spotykała fanów w pociągach. Niestety nie wszystkim jej żart przypadł do gustu.\n– Bardzo mnie zawsze dziwiło, że ktoś mnie rozpoznaje. Ja o sobie tak nie myślałam, nie zdawałam sobie sprawy, że moja buzia coś wywołuje. W pociągu rozmowy wyglądały zazwyczaj tak samo. Najczęściej, kiedy już potwierdzało się, że to ja, padał ciąg tłustych i wąsatych pytań: „A zna pani tą, no wie pani, ta co Porsche jeździ?”. „Teraz to pani ma hi life, nic pani nie musi a kasa leci z każdej strony, co?”. „Jak się skończy ten serial? – pani z telewizji to wie”. „A ten Wojtek Mann to spoko koleś?”. „A czemu pani pociągiem jeździ, jak to nie ma pani kierowcy?”. „A pani z tego zespołu Mariusz Wanks? Podpisze mi pani dla żony?” – wspomina wokalistka.\nW odpowiedzi na wpis piosenkarki fani w zdecydowanej większości odnieśli się do zdjęć sprzed lat, publikują własne historie związane z Varius Manx czy też śmieją się z przekręcania nazwy na „Mariusz Wanks”. Znalazł się jednak słuchacz, który skrytykował wokalistkę i zarzucił jej nabijanie się z fanów.\n– Ludzie panią wielbili, zagadywali o czymkolwiek, byle złapać z panią kontakt, a pani się z nich nabija – ocenił użytkownik Instagrama.\nCzy cytowany powyżej wpis artystki to nabijanie się z fanów? Ocenę zostawiamy Wam.


Rozbita | Twin Flames\nOpublikowano 15 czerwca 2014 Autor: Taryn\nJest mi dziwnie. Jestem rozbita. Czuję, jakbym stała przed mega wyborem, przed podjęciem życiowej decyzji i nie wiedziałabym kompletnie, co mam wybrać. Towarzyszy temu uczucie niemocy, skonfundowania. Najchętniej, to bym się zaszyła po kocem i nie wyłaziła stamtąd dopóki to wszystko mi nie przejdzie. Dlaczego, tak mam, co to jest? Czyżby Bliźniak? No nawet nie myślę, że nie… Nie sądziłam jednak, że będzie to się aż tak odbijać na mnie…\nChciałabym stąd wyjechać, zniknąć z zasięgu wzroku…\nAle czy to by coś dało? Wątpię…\nKategorie: miłość\t| Tagi: bliźniacze płomienie miłość karmiczna twin flames\n19 czerwca 2014 o 22:58 napisał:\nNooo zastanawiające ostatnie 48 godzin cały czas się zastanawiam ;)\nNad czym? ;)\n19 czerwca 2014 o 23:20 napisał:\nNad tymi dwoma światami tym bardziej prawdziwym i tym trochę mniej prawdziwym wirtualnym … w tym bardziej prawdziwym jest cisza i ból a w wirtualnym całkiem inaczej … jak myślisz czemu tak jest ? I który świat ważniejszy … i co jest prawdą a co fikcją… czy można tak żyć … czy w ten. Sposób nie niszczymy życia komuś … nie. Wiem … tak się zastanawiam\n19 czerwca 2014 o 23:36 napisał:\nHmm… Zależy co dla kogo jest prawdziwe, a co wirtualne ;)\n20 czerwca 2014 o 00:50 napisał:\n20 czerwca 2014 o 10:16 napisał:\nSprawa z moim Bliźniakiem jest dla mnie prawdziwa. Dla mnie świat wirtualny właściwie nie istnieje, bo nie żyję jakimś drugim, obcym mi życiem. Nie łażę po forach i nie ściemniam ludziom. Nie wciskam kitu. Wszystko, co piszę jest najprawdziwszą prawdą. Jedynie w przypadku tego bloga, jak już kiedyś wspomniałam, TARYN, to jedynie xywka, imię, które kiedyś mi się spodobało.\nInternet to fajne narzędzie, ale trzeba je umiejętnie wykorzystywać żeby nie popaść w jakieś paranoje, czy obsesje.\nPrzez internet można poznać wiele ciekawych ludzi, o czym zresztą się wiele razy już przekonałam. Ale nie mniej jest w nim też świrów szukających wrażeń…\nWiem, że możliwe jest silne zauroczenie osobą poznaną w internecie. Szczególnie, gdy takie osoby łączą podobne życiowe przejścia. Jedynie czas pokaże, co jest tak naprawdę prawdziwe.\nMam kogoś takiego, kogo bez żadnego „ALE” mogę określić mianem PRZYJACIEL, bo wiele razy mi to już udowodnił, że nim właśnie jest. Znamy się 13 lat, nigdy nie spotkaliśmy się na żywo, ale piszemy do siebie, dzwonimy i wiemy, jak wyglądamy. Jesteśmy obecni w swoim życiu, nie będąc w nim obecnymi fizycznie. Wielokrotnie był dla mnie lepszym przyjacielem niż osoby, które miałam „pod ręką”. Wierzę, że ta przyjaźń jest na całe życie i na kolejne wcielenia, o ile będą ;)\nMiałam też w swoim życiu taki epizod, z kimś poznanym na portalu Sympatia, gdy jeszcze miałam tam konto. Zaczęło się od zwykłych gadek i szybko przeistoczyło się w coś więcej, a zbliżyły nas do siebie pewne nasze tragedie życiowe… Zrobiło się poważnie i intensywnie. Ale szybko się okazało, że on ma ze sobą jakiś problem psychiczny… Chciał mieć nade mną władzę, kontrolę. A że nie ze mną te numery… to się skończyło, tak szybko, jak się zaczęło. Dziś stwierdzam, że była to dziwna i chora relacja.\nDlatego trzeba w necie uważać, a już na pewno nie wchodzić w jakieś głupie gierki.\n20 czerwca 2014 o 11:14 napisał:\nCzyli to z tym blizniaczym plomieniem … tym wszystkim to tylko taka bajka ? :(\nTez mam wrazenie ze zostalem oklamany … strasznie oklamany :(\nPiszę tu Tylko dlatego ze bardzo mi kogos przypominasz … kogo spotkalem wlasnie na pewnym portalu spolecznosciowym …\nKiedys nie moglem sie spotkac z ta dziewczyna… teraz juz gdy wszystko zaczelo mi sie ukladac …. ajjj codziennie o niej mysle bardzo chcial bym sie znia spotkac …\nJest mi bardzo trudno to wszystko zrozumiec … zastanawiam sie czemu mnie tak potraktowala.\nNigdy nikogo nie mialem … moze pewne sprawy sobie wyolbzymilem …\nTeraz zostal mi straszny bol … jest mi bardzo ciezko ko z tym wszystkim …\nMusze sie uwolnic i. Uciec … bo mam wrazenie ze jest w tym cos bardzo zlego …. to czego nie widac … obawiam sie ze ta dziewczynaw ten sposob oklamala wiele innych osob …:(\n20 czerwca 2014 o 11:26 napisał:\nŻadna bajka. Dla mnie to prawda, dla mnie to rzeczywistość. Mój Bliźniaczy Płomień, to świat realny.\nJak mogę Ci kogoś przypominać skoro nawet nie wiesz kim jestem? Coś mi się tu z tym wszystkim nie zgadza…\nI jeszcze raz podkreślę, że ja nie okłamuję ludzi w necie i wszystko co piszę jest prawdą. NAJPRAWDZIWSZĄ PRAWDĄ.\nA czy Ty aby na pewno wiesz przed czym uciekasz?\n20 czerwca 2014 o 11:38 napisał:\nNie chodzi mi o Ciebie … chodzi mi o ta dziewczyne .. czuje ze mnie oklamala …\nTwoja historia bardzo przypomina mi jej historie … dlatego pisalem …\nPrzepraszam .. jesli poczulas sie zle …. moze kiedys to wszystko zrozumie … i. Napisze …. moze wszystko sie wjasni …\nMusze uciekac do tego prawdziwego swiata …\nPrzepraszam … Pa :)\n20 czerwca 2014 o 12:06 napisał:\nNic Ci się nie wyjaśni dopóki będziesz się miotał w niedopowiedzeniach…\nChciałam Ci pomóc, ale Ty jesteś zamknięty w swoim świecie i odrzucasz tą pomoc. Jak widzisz, tutaj ludzie się otwierają i opowiadają swoje historie, swoje przeżycia, a Ty się zachowujesz dziwnie i podejrzanie… Mówisz półsłówkami, coś zaczynasz i za chwilę nie kończysz, tłumacząc się tym, że musisz uciekać. To jest niedojrzałe i dziecinne. Przestań prowadzić dochodzenie na własną rękę i po prostu się określ o co Ci konkretnie chodzi.\nWidzę, że masz jakieś problemy emocjonalne. Chcesz, to się otwórz. Nie chcesz, to się nie otwieraj, ale też nie wkręcaj mnie w jakąś gierkę, bo nie ze mną te numery…\nPrzemyśl sobie swoje zachowanie…\n20 czerwca 2014 o 12:25 napisał:\nNie mam probllemów emocjonalnych … musiał bym to wszystko pomału od początku opisać …\nNie mogę o kimś pisać bezpośrednio …\nSama rozumiesz … nikogo nie wciagam w zadna gierke wrecz przeciwnie sam czuje sie wnia wciagnietyy… :(\n20 czerwca 2014 o 12:33 napisał:\nNie będę Cię namawiać żebyś się otworzył. Jeśli to przemyślisz i stwierdzisz, że chcesz, to zostaw prawdziwy adres e-mail, wtedy się odezwę prywatnie, skoro nie chcesz na forum.\nI powiem Ci jeszcze jedno, że cokolwiek działo się przed spotkaniem Bliźniaka, samoistnie oddziela się grubą krechą i przestaje się liczyć. Jedyne, co się liczy, to naprawianie siebie i swojego świata. Tak to działa.\n20 czerwca 2014 o 13:19 napisał:\nlukash8585@o2.pl to jest moj adres …nie mam nic do ukrycia …\n10 lipca 2014 o 21:10 napisał:\nU mnie to już bedzie z 12 lat ,ale się nie poddam\n10 lipca 2014 o 21:13 napisał:


Idzie zima … – XLiNE Motorsport\nCzas późnej jesieni, zimy, a nawet wczesnej wiosny jest dla motocyklistów dużym wyzwaniem. To moment w którym większość z nas odstawia swoje motocykle do garażu. Znajdą się też tacy, którym odczuwalne minusowe temperatury nie są straszne. Wytrzymali motocykliści muszą przyjąć pewne ryzyko większej ilości zagrożeń na ulicach. Zimna, śliska nawierzchnia, liście i piach na drogach przyczynia się często do wypadków drogowych. Dzieje się tak przez wydłużony czas hamowania i mniejszą przyczepność opon na drodze.\nWychłodzenie organizmu jest kolejnym bardzo ważnym tematem. Według obliczeń amerykańskiego instytutu National Weather Service podczas poruszania się motocyklisty ze średnią prędkością 100 km/h w temperaturze powietrza 0*C, organizm człowieka odczuwa około -10*C. Przyczynia się to do stopniowego wychłodzenia organizmu.\nW pierwszej kolejności na utratę ciepła narażone są kończyny, ponieważ to na nich jest najmniej tkanki tłuszczowej. Aby ustrzec się przed zamarznięciem należy odpowiednio się przygotować. Dopasowana bielizna termiczna, polarowa kamizelka to jedne z podstawowych ciuchów, które powinny znaleźć się pod kombinezonem. Letni komplet tekstylny może jednak nie wystarczyć. Doskonałym rozwiązaniem są mało popularne w Polsce kombinezony zimowe. Swoje zastosowanie znalazły w Skandynawii. Korzystają z nich motocykliści i kierowcy skuterów śnieżnych.\nOprócz odpowiedniego ubrania należy pamiętać o przygotowaniu motocykla. Wysoka szyba, podgrzewane manetki, siedzenia i handbary powinny sprostać podstawowemu przygotowaniu się do nieprzyjemnych warunków. Mimo to pierwszą zimową podróż należy zaplanować rozsądnie, biorąc pod uwagę częstsze przystanki i nie rzucać się na głęboką wodę z ilością pokonywanych kilometrów.\nWarunki atmosferyczne często nie służą motocyklom. Wszelkim zniszczeniom i rdzewieniu metalowych elementów można zapobiec. XLiNE Motorsport stosuje najwyższej jakości folie ochronne, które pomagają utrzymać wygląd motocykla w jak najlepszej kondycji. Używane przez nas folie do zabezpieczenia owiewek, kufrów i innych elementów mogą być przezroczyste i niewidoczne dla oka. Nasza firma specjalizuje się również w tworzeniu spersonalizowanych projektów i oklejaniu motocykli. Z XLiNE Motosport Twój motocykl może być niepowtarzalny!