Tkanki dla robota | Nauka w Polsce\nNiedawno zespół naukowców z Uniwersytetu Tokijskiego na łamach periodyku „Matter” doniósł o stworzeniu nietypowego palca dla robota. To tylko palec - wydawać by się mogło. Nic bardziej mylnego. Ten na pierwszy rzut oka niepozorny element może wskazywać na nowy kierunek, w którym będzie zmierzało projektowanie robotów.\nRzecz w tym, że palec jest częściowo żywy. Dosłownie. Mechaniczny napęd i syntetyczny szkielet przykrywa powłoka z komórek skóry - fibroblastów i keratynocytów oraz kolagenu. To jeszcze nie jest pełna skóra, nie potrafi też przetrwać długo poza specjalną pożywką. Jednak powłoka nie tylko przypomina żywy pierwowzór wyglądem, lecz potrafi się naprawiać po uszkodzeniach.\n„Palec wygląda trochę, jakby był spocony, kiedy wyjmie się go z pożywki, w której został wyhodowany. A ponieważ jest napędzany przez silnik elektryczny, ciekawie jest słuchać odgłosów klikania napędu, patrząc na palec wyglądający jak prawdziwy” - mówi prof. Shoji Takeuchi, autor wynalazku. „Jednak to dopiero pierwszy krok w kierunku tworzenia robotów pokrytych żywą skórą” - podkreśla.\nW kolejnych etapach on jego zespół zamierzają poprawić działanie palca w naturalnych warunkach, poza pożywką, a także dodać różne złożone elementy, takie jak neurony czuciowe, mieszki włosowe, paznokcie i gruczoły potowe. „Myślę, że żywa skóra jest ostatecznym rozwiązaniem, aby robotom nadać wygląd i odczucia przy dotykaniu - typowe dla żywych stworzeń” - stwierdza prof. Takeuchi.\nNo i po raz kolejny na myśl może przyjść terminator T-800. Zanim jednak otoczą nas otoczone żywą tkanką, przypominające ludzi maszyny (oby nie zabójcy), prędzej mogą pojawić się ich uproszczone odpowiedniki - też pokryte skórą, tylko sztuczną. W ostatnim czasie różne zespoły naukowców prezentują swoje syntetyczne - naśladujące prawdziwą - skóry dla robotów.\nNa przykład zupełnie niedawno badacze z Korea Advanced Institute of Science and Technology (KAIST) pokazali zbudowaną z elastomerów syntetyczną „tkankę”, która ma dawać maszynom zmysł dotyku. Działa tak dokładnie, że dzięki niej roboty mają rozpoznawać nawet podmuch wiatru. Na zewnątrz powłoki znajduje się elastyczny polimer, pod nim hydrożel naśladujący naskórek. Materiał ten wchodzi w drgania po naciśnięciu. Właśnie na nie reagują umieszczone w sztucznej skórze czujniki. Przy lekkim klepnięciu zarejestrują one m.in. fale drgań rozchodzące się od miejsca, w którym klepnięcie nastąpiło. Przy łaskotaniu będą rejestrowały liczne, powstające w tym procesie fale. Zbierane w ten sposób informacje analizuje sztuczna inteligencja.\nAle dlaczego naukowcy mieliby się ograniczać tylko do naśladowania natury? Przecież po to jest technika, aby również tworzyć rzeczy, których w przyrodzie nie ma.\nZ takiego założenia wyszli specjaliści z California Institute of Technology. Ich „skóra” dla robotów, oprócz tego że reaguje na nacisk i temperaturę, to wykrywa jeszcze różne, np. groźne substancje, z którymi wejdzie w kontakt. „Współczesne roboty odgrywają coraz większą rolę w ochronie, rolnictwie i przemyśle” - podkreśla prof. Wei Gao, twórca wynalazku. „Czy możemy dać im zmysł dotyku i wykrywania temperatury? Możemy też sprawić, aby mogły wykrywać chemikalia, takie jak środki wybuchowe, gazy paraliżujące, albo zakaźne bakterie i wirusy? Nad tym właśnie pracujemy” - mówi.\nAby to osiągnąć, badacze wykorzystują coraz popularniejszą technikę drugu 3D. Najpierw nadrukowują w skórze przewody z nano-cząstek srebra, a potem tworzone w mikrometrowej skali sensory z różnych nano-materiałów. „Jeśli chcemy wykrywać jedną, wybraną substancję - upewniamy się, że sensor silnie reaguje na nią elektrochemicznie” - wyjaśnia prof. Gao. - „Grafen pokryty platyną szybko i selektywnie wykrywa materiały wybuchowe, takie jak TNT. Dla wirusów drukujemy węglowe nanorurki, które mają wyjątkowo dużą powierzchnię i dodajemy do nich odpowiednie przeciwciała. Metoda ta pozwala jednocześnie na masową produkcję i można ją łatwo skalować”.\nBadacze opracowali też związany ze skórą system sterowania robotami. Otóż po pierwsze maszyna reaguje na mocowane do skóry operatora elektrody, które wykrywają ruchy mięśni. Po drugie zbierane przez różne sensory w powłoce robota trafiają do elektrod na skórze człowieka. W ten sposób człowiek odbiera informacje w postaci słabego prądu. Jeśli np. syntetyczna dłoń zbyt mocno chwyciłaby jajko, operator odczuje delikatne mrowienie. W innej sytuacji mógłby na przykład poczuć stężenie niebezpiecznej znajduje się w badanym przez robota pomieszczeniu (więcej - TU).\nPod skórą kryją się mięśnie. Mogą się one znaleźć także pod skórą robota i zastąpić ciężkie, toporne np. elektryczne silniki. Na razie z myślą głównie o zastosowaniach przemysłowych naukowcy z Uniwersytetu w Saarland stworzyli mięśnie zbudowane z ultracienkich włókien z niklu i tytanu. Ich działanie opiera się na tzw. pamięci kształtu. „Jeśli przez te niklowo-tytanowe włókna przepuścimy prąd elektryczny, stop ten się nagrzewa, a jego struktura zmienia się tak, że włókna się skracają. Zwoje ultracienkich przewodów mają tak dużą powierzchnię, że ciepło sprawnie się potem rozchodzi, więc szybko zachodzi także proces ochładzania i wydłużania przewodów” - wyjaśnia Paul Motzki, jeden z twórców mięśni. Mogą one więc się sprawnie kurczyć i rozluźniać, podobnie jak żywa tkanka mięśniowa.\nTo nie wszystko. „Pomimo małej masy, włókna te mogą wytworzyć znaczącą siłę. Tak naprawdę, te obdarzone pamięcią kształtu przewody mają największą gęstość energetyczną ze wszystkich znanych mechanizmów” - twierdzi badacz.\nZalet jest więcej. Elektryczne mięśnie działają jednocześnie jako czujniki. Z przekazywanych przez nie sygnałów można określić położenie napędzanej nimi części robota. Dzięki temu, jak zapewniają naukowcy, maszyna taka działa nie tylko szybko i ma dużą siłę, ale także wysoką precyzję. Swój wynalazek naukowcy wykorzystali do zbudowania nowego rodzaju chwytaka, który w przeciwieństwie do typowych przemysłowych robotów, z łatwością radzi sobie z przenoszeniem przedmiotów o przeróżnych kształtach.\n„Tego rodzaju adaptujący się system chwytaka i manipulatora może pomóc sprawić, aby linie produkcyjne stały się bardziej elastyczne, szczególnie, jeśli weźmie się pod uwagę to, że nasz system nie wymaga ciężkiej maszynerii, ani żadnych elektrycznych czy pneumatycznych napędów. Wszystko czego potrzebuje, to zasilanie” - mówi kierujący zespołem prof. Seelecke.\nChyba nikt nie powinien się dziwić, jeśli dzięki takim mięśniom powstaną też roboty, które będą poruszały się, jak ludzie czy zwierzęta. A może staną się tak różnorodne i dostosowane do przemysłowych, jak i naturalnych warunków, jak wytwory przyrody?\nLudzie nie chcą „zbyt ludzkich” robotów


SsangYong XLV – testy i recenzje, zdjęcia, opinie, dane techniczne\nKatalog aut › SsangYong › XLV\nSsangYong XLV to kompaktowy SUV produkowany przez południowokoreańską markę. Wdzięczną nazwę pojazd zawdzięcza skrótowi od „eXciting smart Lifestyle Vehicle”. Auto pojawiło się na rynku w 2016 roku i bazowało na nieco mniejszym SUV-ie – Tivoli.\nPo dokładniejszym przyjrzeniu się XLV, można śmiało stwierdzić iż jest to Tivoli z doczepionym kufrem. Niestety o ile pas tylny samego Tivoli nie wyglądał już zbyt korzystnie, to jego 24 cm dłuższa wersja wyglądała dodatkowo bardzo niezgrabnie. Jeśli spojrzeć na przód pojazdu, humor od razu się poprawia – dominują dynamiczne linie i ostre kształty, bardzo modne w SUV-ach. Wnętrze jest stosunkowo przestronne i dobrze wykończone, choć spasowanie materiałów mogłoby być lepsze.\nNajwiększym plus jest fakt, iż całe 24 cm które zostało dołożone Tivoli w celu powstania XLV, poszło w bagażnik – ma on aż 720 litrów pojemności! Do napędu posłużyły te same silniki co w Tivoli – 1,6-litrowy, 128-konny benzyniak oraz 115-konny turbodiesel 1.6. Moc kierowana jest na przednie lub wszystkie koła za pośrednictwem 6-biegowej skrzyni automatycznej lub manualnej.\nRywalami SsangYong XLV są m.in. Dacia Duster, Hyundai Tucson oraz Kia Sportage.\nNajnowsze informacje o SsangYong XLV\nSsangYong XLV - czy duży bagażnik wystarczy aby odnieść sukces?\nSsangyong XLV to kompaktowy SUV, który powstał po wydłużeniu nadwozia Tivoli o 24 cm. Oba auta mają ten sam rozstaw osi i kół (odpowiednio 2600 i 1555 mm) oraz szerokość (1798 mm). Dodatkowe centymetry przybyły więc tylko za tylną osią. Czyli, miejsca wśrodku nie przybyło - ale już za tylną kamapą pojawił się gigantyczny bagażnik. Czy to wystarczy aby odnieść sukces na konkurencyjnym rynku SUV-ów?\nSsangYong XLV 1.6 - SUV w dobrej cenie\nRok temu zadebiutował SsangYong Tivoli, rywal Juke’a i Mokki. Teraz na rynku pojawił się kompaktowy koreański SUV w cenie około 74 tys. zł\nMoto ONET | SsangYong XLV\nSsangYong XLV: rodzinny i niedrogi SUV z Korei (test)\nPremierowy SsangYong XLV to już drugi obok Korando reprezentant koreańskiej marki w segmencie C-SUV. Dzięki atrakcyjnym cenom model ten ma szansę stać się koniem pociągowym sprzedaży marki SsangYong zarówno w Polsce, jak i całej Europie.\nSsangYong XLV już w salonach - znamy ceny\nSsangYong kontynuuje ofensywę modelową. Po niedawnej premierze crossovera Tivoli, w ofercie koreańskiego producenta debiutuje kolejny modny model.\nSsangYong zaprezenował siedmiomiejscowego SUV-a\nNa targach motoryzacyjnych we Franfurcie SsangYong zaprezenował siedmiomiejscowego SUV-a oznaczonego symbolem XLV (od ang. eXciting smart Lifestyle Vehicle).\nSsangYong XLV: siedmiomiejscowy SUV z Korei\nPodczas salonu samochodowego w Genewie SsangYong dokonał prezentacji swojego nowego samochodu koncepcyjnego XLV (od ang. eXciting smart Lifestyle Vehicle).\nSsangYong XLV w Genewie\nPodczas marcowego międzynarodowego salonu samochodowego w Genewie SsangYong zaprezentuje kolejny futurystyczny koncept.


Dom tradycyjny: Biedermeier - Muzeum Narodowe w Warszawie\nZachęcam do zobaczenia wystawy „Biedermeier” w Muzeum Narodowym w Warszawie. Byłam w zeszłym tygodniu i jestem zadowolona, że mimo dużej odległości (z Rzeszowa 300 km), zdecydowałam się pojechać do stolicy i zobaczyć ekspozycję, o której głośno w świecie miłośników XIX-wiecznej sztuki użytkowej, a przede wszystkim wielbicieli porcelany.\nWiedeński talerz z króliczkiem, który stał się „twarzą” tej wystawy jest rzeczywiście piękny, i choćby dla zobaczenia w jaki sposób jest wykonany, warto się do Muzeum Narodowego wybrać.\nWystawa świetnie oddaje ducha epoki, czego zasługą jest znakomity dobór eksponatów: od mebli, przez stroje, malarstwo, tkaniny, porcelanę i szkło, aż po biżuterię. Może trochę wszystko ustawione jest sztywno, bo aż prosiło by się o zaaranżowanie biedermeierowskiego saloniku w taki sposób żeby przynajmniej trochę sprawiał wrażenie, że właśnie wyszła stamtąd dama w sukni z bufami, zostawiając niedokończoną robótkę i filiżankę niedopitej herbaty - w końcu to styl ceniący wygodne i spokojne życie rodzinne.\nOprócz porcelany, mebli i biżuterii, które mnie najbardziej interesowały, zachwyciło mnie malarstwo, a szczególnie portrety i sceny we wnętrzach, oddające ducha epoki – spokojnej, dostatniej, rodzinnej – takiej, do jakiej dziś często tęsknimy.\nWażną częścią ekspozycji są przedmioty, których dziś już nie znamy i nie używamy, np. litofanie, podręczne kule na kłębek włóczki, stoliki do robótek ręcznych, spluwaczki, żardiniery, zestawy podróżne i inne bardzo pouczające ciekawostki.\nPolecam tę wystawę, polecam też obszerny katalog-album wydany przy okazji. Choć cena jest wysoka (120 zł) to wiadomości i reprodukcje rekompensują ten minus. Sądzę, że to obowiązkowa książka w biblioteczce każdego kolekcjonera i miłośnika sztuki.\nAutor: Sylwia Tulik o 04:38


Recenzja książki "Muza" (autorka: Jessie Burton) » Krytyk.com.pl\n« Recenzja książki „Dobry człowiek Jezus i łotr Chrystus” (autor:…\nRecenzja filmu „Wyprawa na koniec świata” (reżyser: Daniel Dencik) »\nWystarczy rzucić okiem na okładkę tej powieści, by się w niej zakochać. Muszę jednak przyznać, że estetyczny związek grafik z obwoluty „Muzy” z jej zawartością nie jest oczywisty. Frontowa ilustracja – jej nieco infantylny, ale i subtelny charakter – każe wierzyć, że karty powieści skrywają lekką i uroczą historyjkę. Tymczasem, chociaż nie sposób odmówić „Muzie” swoistego czaru, to jest to magia raczej mroczna, nierzadko bolesna; drażniąca oczy sekretami i egzystencjalnym cierpieniem. Tylko krajobrazy wyobraźni postaci sprawiają, że dramatyczny świat utworu Jessie Burton wydaje się mniej odstraszający.\nLata 60. XX wieku, Londyn. W Instytucie Skeletona rozpoczyna pracę młoda kobieta, Odelle Bastein, pochodząca z Trynidadu. Do tej pory parała się dobieraniem butów dla bogatych panien, ale wreszcie otrzymała szansę od losu. Zmian w życiu pisarki-amatorki jest jednak znacznie więcej. Jej nową codziennością stają się: niełatwa relacja z przełożoną, Marjorie Quick; nie mniej skomplikowana znajomość z – w pierwszej chwili nieprzyjemną – współpracownicą Pamelą oraz rozkwitający związek z Lawriem Scottem. To właśnie ten ostatni, za sprawą obrazu zmarłej matki, nakierowuje Odelle na ślady intrygi, której korzenie sięgają lat 30. i słonecznej Andaluzji. Z deszczowego Londynu przeprowadziła się tam wtedy rodzina Schlossów – kupiec handlujący dziełami sztuki, jego znerwicowana żona i nieco zagubiona córka, Oliwia. W ich życie niemal natychmiast wkroczyli lokalni mieszkańcy – Izaak i Teresa Robles. Początkowo relacja Schloss-Robles opierała się na pomocy domowej. Na skutek szeregu zbiegów okoliczności i nagłych decyzji ich losy zostały splecione… obrazem. Tym samym, który trzydzieści lat później pojawia się na drodze Odelle.\nNietrudno domyślić się konstrukcji „Muzy” już po samym jej opisie. Jessie Burton zdecydowała się na poprowadzenie narracji na dwóch różnych płaszczyznach czasowych, niemniej niewiele ta różnica czasowa z perspektywy samego sposobu opowiadania wnosi. Ponieważ akcja powieści rozgrywa się w dwóch zupełnie różnych od siebie kręgach kulturowych, w dodatku w lokalizacjach zróżnicowanych także pod kątem zaawansowania technologicznego (miasto i wieś), nieszczególnie widać między poszczególnymi historiami ten trzydziestoletni upływ czasu. Równie dobrze bohaterowie mogliby spotkać się gdzieś na ulicach Londynu, czy minąć na jakimś promie i nikt nie zauważyłby czasowej niezgodności. Oczywiście, do momentu wyjaśnienia związku pomiędzy postaciami z Andaluzji i stolicy Wielkiej Brytanii. Ale to wciąż tylko poziom rozwoju fabularnego, a nie umiejętności autorki do nakreślenia wyraźniejszych granic przedstawionych światów.\nNie oznacza to jednak, że Jessie Burton nie przygotowała się do osadzenia protagonistów w wybranej przez siebie rzeczywistości. Z odpowiednią dawką wrażliwości na detale i subtelności opisuje Hiszpanię tuż przed wybuchem rewolucji – z jej społecznymi napięciami oraz rywalizowaniem anarchistów, komunistów, socjalistów, republikanów, nacjonalistów, monarchistów i faszystów. Wyraźnie widać, jak kolejno mieszkańcy większych miast, a później lokalnych wiosek zmagają się z własnymi emocjami w obliczu nadchodzącego zagrożenia. Jedni wybierają rolę odważnych rewolucjonistów, inni chowają się po kątach. Tych drugich, zwłaszcza w obliczu nadchodzącej II wojny światowej – bo jej widmo także czai się w nielicznych donosach ze świata i rozmowach bohaterów – trudno winić.\nInteresująco, jakkolwiek równie subtelnie, nakreśliła pisarka obraz Londynu lat 60., który pomimo funkcjonowania w ogólnej świadomości jako miejsce nad wyraz kulturalne i o wysokim poziomie rozwoju cywilizacyjnego, zmagać się musiał z niezrozumieniem społeczności w sprawach takich, jak wielokulturowość czy wolność kobiet. Rzecz o tyle zadziwiająca, że posiadająca w tamtym czasie wśród swoich terytoriów Trynidad Wielka Brytania, prowadziła udany program „zangielszczania” podległych jej terytoriów i mieszkańcy wyspy w Małych Antylach nie ustępowali niczym Anglikom. Ba, swoimi umiejętnościami językowymi i wiedzą z zakresu kultury mogliby zawstydzić niejednego „rdzennego” Brytyjczyka.\n„Muza” nie jest jednak powieścią, które skupiałaby się na napięciach społecznych. Chociaż Burton nie pozostawiła świata przedstawionego i jego realiów samych sobie, to osią fabuły jest intryga zbudowana wokół tajemniczego obrazu. Z jednej strony chodzi tutaj o sam motyw odkrywania sekretu – główna bohaterka trafia na kolejne fragmenty układanki, by wraz z ostatnią stroną czytelnik otrzymał rozwiązanie skomplikowanej, niesprostowanej przez dziesiątki lat tajemnicy. Dodatkowo, odbiorca „Muzy” musi jeszcze zmierzyć się z innymi mikrosekretami, które na jaw wychodzą naprawdę niespiesznie (rozwiązania większości wydają się jasne od samego początku, ale oficjalnie sytuacje tłumaczone są późno). Nie zabrakło w „Muzie” miejsca zarówno na dynamiczną akcje, jak i rozwlekłe snucie filozoficznych rozważań. A wszystko to w odpowiednich dawkach, idealnie wyważone.\nTo, co w powieści Burton najbardziej wartościowe, to pochylenie się autorki na tematem pasji, wrażliwości i umiejętności (lub ich braku) radzenia sobie z emocjami. Przeżywanie rozumiane jako wartość nadrzędna to coś, co łączy bohaterów. Chociaż każdy z nich jest zupełnie inny, chociaż każdy posiada odmienne cele i aspiracje, to zaangażowanie w realizację obranych założeń upodabnia do siebie wszystkie postaci. Co więcej, pasja przybiera u Burton wymiar skrajny, niemal destrukcyjny. Spisana przez autorkę historia wydaje się niemal przestrogą, by niczemu nie oddawać się w pełni, bo brak opamiętania może przynieść tylko jeden finał. Oczywiście, pisarka porusza także odwieczny problem argumentów dla tworzenia – sensu sztuki, jej misji; wyznaczników, jakimi należałoby się kierować podczas jej oceniania oraz samego aktu twórczego. W „Muzie” nakreślone zostają różnorodne sylwetki artystów, niemniej wybijającymi się na pierwszy plan problemami są: brak wiary we własne umiejętności, uprzedzenia mecenasów lub brak odpowiednich kontaktów oraz… niewłaściwa płeć. Zwłaszcza to ostatnie, szczególnie śledzone najpierw w latach 30., później 60., a następnie skonfrontowane ze świadomością sytuacji aktualnej, skłania do (niekoniecznie przyjemnej) refleksji.\nJessie Burton zasłynęła dzięki swojej poprzedniej powieści „Miniaturzystka”, lecz to właśnie „Muza” była moim pierwszym spotkaniem z autorką. Jeżeli jej debiut ma w sobie podobnie uwodzicielski czar, to absolutnie nie dziwią mnie dotychczasowe sukcesy pisarki. Najnowsze dzieło Burton to subtelna, lecz nie wolna od dramatycznych wydarzeń i silnych emocji, historia o powinnościach, pragnieniach i pasji tworzenia; to w pełni kompletne dzieło pozwalające natychmiast dostrzec naturalny talent autorki do snucia opowieści, które niepozorne wślizgują się do serc czytelników i poza tym, że nie pozwalają o sobie zapomnieć, to zachęcają do wykraczania rozważaniami poza ich fabularne ramy.\nKategorie: 7,5, Literatura, obyczajowa, Oceny, piękna | Tagi: Jessie Burton, Muza, Wydawnictwo Literackie


DETROIT: BECOME HUMAN - Recenzja z neosite.pl | GeekLife\nStrona główna GRY DETROIT: BECOME HUMAN – Recenzja z neosite.pl\nNa neosite.pl (do niedawna pssite.com) pojawiła się moja recenzja Detroit: Become Human, bardzo wyczekiwanej produkcji Davida Cage’a. Grę sprawdziłem przed premierą, ale embargo na recenzje spadło dopiero dzisiaj o godzinie 14.\nZe względu na warunki współpracy nie mogę umieszczać tutaj pełnego tekstu, dlatego odsyłam was na stronę neosite.pl gdzie przeczytacie pełną recenzję.\nDo gry byłem nastawiony dość pesymistycznie, ponieważ zaprezentowane na targach i ograne wielokrotnie demo nie wnosiło zupełnie nic, czego nie widzieliśmy wcześniej. Okazało się jednak, że David Cage i studio Quantic Dream odrobili pracę domową i zaserwowali bardzo emocjonalną i rozbudowaną historię, pełną moralnych dylematów i szokujących wydarzeń.\nZaimplementowany system wyborów działa kapitalnie, a ilość fabularnych rozgałęzień w pełni zaspokaja moje oczekiwania. Po przejściu gry przeglądając schematy wydarzeń odkryłem, że sporo rozdziałów, na skutek moich decyzji, w ogóle się nie pojawiło, a fabuła poszła zupełnie nieoczekiwanym torem. Jest naprawdę dobrze!\nJak pisałem, pełen tekst znajdziecie tutaj, a w zamian podrzucam wielką galerię zrzutów prosto z gry 🙂\nrecenzja detroit become human\nPoprzedni artykułGUARDIANS OF THE GALAXY TOM 4: STRAŻNICY W ROZSYPCE\nNastępny artykułMARVEL’S AGENTS OF S.H.I.E.L.D. |Sezon 5 |Recenzja serialu


Rendery Oppo Reno 10x zoom: potrójna kamera i wyświetlacz bez wycięć i zagłębień | gagadget.com\nRendery Oppo Reno 10x zoom: potrójna kamera i wyświetlacz bez wycięć i zagłębień\nAutor: Mirosłw Tryńko | 09.04.2019, 07:10\nIndyjska gazeta opublikowała jakościowe press-obrazy flagowego smartfone Oppo Reno z 10-krotnym zoom.\nIndyjska gazeta opublikowała jakościowe obrazy flagowego smartfone Oppo Reno z 10-krotnym zoom.\nSądząc ze zdjęć, Oppo Reno 10-krotny zoom nazewnątrz będzie się różnił od uproszczonej wersji tylko obecnością potrójnego modułu kamery. Pod innymi względami, to będzie taka sama obudowa, panoramiczny wyświetlacz bez dziur i zagłębień z zaokrąglonymi krawędziami i chowaną przednią kamerą. Przycisk zasilania zostanie umieszczony po prawej, a przycisk głośności po lewej stronie.\nOppo Reno z 10x zoom otrzyma 6. 4-calowy OLED wyświetlacz o rozdzielczości Full HD +, który zajmie 93,1% całego panelu przedniego. Smartfon będzie wyposażony w najwyższej klasy Snapdragon 855 procesor, 8 GB pamięci RAM i 256GB-ROM.Jemu również przypisuje się obecność podekranowego screen-skanera z energochłonną baterią na 4000 mAh z firmową szybką ładowarką Super VOOC 3.0. Jest ona na 23,8% szybszą niż poprzednia wersja.\nGłówną cechą flagowca będzie jego potrójna kamera. Pierwszy moduł - Sony IMX586 48 Mp z hybrydowym 10x przybliżeniem jak w Huawei P30 Pro i ogniskową odległością 16-160 mm. Drugi - „Szerokokątny” na 8Mp z kątem pokrycia 120 stopni. I trzeci - teleobiektyw do 13 megapikseli.\nCena tag Oppo Reno 10x zoom będzie około $ 650. Zostanie wprowadzony do Chin jutro. Globalna prezentacja nowości odbędzie się później - 04 kwietnia.


M 106 - Głęboki Kosmos (DS) - Astropolis - Astronomia i Astrofotografia\nMarch 14, 2007 in Głęboki Kosmos (DS)\nnaświetlanie: 15x300sL+15x180sL, 15x300s RGB bin2x2\nobróbka: MaximDL, CCDStack, PS\ndata: 2007-03-12 21:00\nŚwietny detal!! Gratuluje.\nInaczej bym trochę obrobił (bez zbytniego zmiękczania, wyrównać tło i nie przepalić środka)\nA w tle ile tego galaktykowego mrowia! Ciekawi mnie zasieg tych mgiełek jaki zlapal Jacek.\nWidać, że sprzęt ma niesamowity potencjał!\nOgromna ta galaktyka, chyba z nowego astrografa. Zgadzam się z qbanosem, co do zmiękczania. Zostawiłbym trochę szumu. Zyskałyby na tym szczegóły.\nW zdjęciach z kamer CCD podoba mi się kolor gwiazd w przeciwieństwie do zdjęć z canonów, w których gwiazdy są jakieś takie białe.\nJacek, pal te galaktyki, chętnie pooglądamy.\nWidzę że obrodziło w ten przepiękny obiekt. Mój materiał z 12-tego, Puszcza Notecka, niestety nadciągnęły wysokie chmury i tylko 10 ekspozycji się nadawało. Następna noc, Jeziory Wielkie, super seing i niebo zaciągnięte mgłami. Mało czasu pozostało na foto - 12 ekspozycji.\nW sumie 21 x 360sek iso800, Canon 350 bez filtra.\nTak FS-128 f8 , NJP160 guider ST-4.\nJacku świetny materiał , tylko powalcz jeszcze z obróbką , przychylam się do opinii kolegów.\n"W zdjęciach z kamer CCD podoba mi się kolor gwiazd w przeciwieństwie do zdjęć z canonów, w których gwiazdy są jakieś takie białe."\nTym razem szczególny nacisk położyłem na kolor gwiazd , mam nadzieję że jest ok.\nWycinanie szumu niestety pogarsza efekt "głębokiego kosmosu" więc nic nie usuwałem,\nPełna klatka plus krop.\nWaldku, jak wygląda surowa klatka ?\nZależy mi na tym żeby porównać szczegóły w kontekście LP, które niestety mam dosyć znaczne.\nJutro postaram się surówkę wstawić. Dzisiaj zapomniałem zabrać z pracy zasilacz do laptopa i nie mam dostępu do materiału.\nTak jak Ci Waldeczku mówiłem - MIAZGA!\nA w Jacka zdjęciu jest mega potencjał tylko coś z obróbką nie teges...\nEdited March 15, 2007 by emde\nNiestety Canon to tylko kompromis. Może nas poratować absolutnie czarne niebo i niska temperatura.\nTak wygląda klatka 360sek. iso800 , 20km w linii prostej od Poznania , Jeziory Wielkie.\nW moim przypadku surowa klatka wygląda tak:\nI co Waldku na to powiesz ?\nMusisz podać parametry foty. Poza tym ja mam przerobionego Canona. Jest znacznie bardziej wrażliwy na zaświetlenie, zwłaszcza sodówkami.\nJest plan wyjazdu na poligon Drawski. Tam powinno być wystarczająco ciemno.\nZapomniałem dodać parametrów ekspozycji:\n360"/800 co do odległości od "wielkich świateł" to podobnie jak u Ciebie 20 km w linii prostej ale od centrum Krakowa + niemała łuna z miejsca w którym wykonywałem zdjęcie. Na szczęści M 106 była dosyć wysoko.\nAparat Canon 350Dniemodyfikowany, obiektyw Orion 80 ED\nSam widzisz że jest podobnie. Trzeba zbierać kasę na ccd. Wtenczas nie będzie trzeba się z domu ruszać, o szumach i dynamice nie wspomnę.\nDla przypomnienia zdjęcie z przed domu w Poznaniu. Kamera FLi Mirka Krasnowskiego, czip bardzo mały coś ok. 700 x 500. Cas 10 x 360 sek. Ta sama luneta. U mnie zaświetlenie takie że ledwo gwiazdozbiory widać.\nSurowe klatki sa faktycznie podobne, ale na pewno rozdzielczość Twojego APO robi swoje.\nCzyli tutaj też nalezy szukać rozwiązań, które bedą zmierzać do poprawy efektu końcowego.\nBardzo udana Fotka Gratulacje Astropozdrówka!!!\n... Trzeba zbierać kasę na ccd. Wtenczas nie będzie trzeba się z domu ruszać, o szumach i dynamice nie wspomnę ...\nPlan mialem taki: CCD do luminancji i kolor z EOSa - bo szybciej\nJak kupowalem kamerke, Michal mi pwiedzial, ze jak zasmakuje CCD to nie bede chcial wracac do Canona. Moze nie doslownie, ale cos jest na rzeczy, a faktem jest, ze od czasu ST, EOS (mimo, ze chlodzony) lezy na swoim miejscu\nUdana fotka. Gratulacje\nŚwietne fotki Waldek.\nA jakby tak wsadzić filtr H-Alpha do canona?\nWsadzał, nie raz przecież. Problem polega na tym, że wtedy efektywna rozdzielczość spada do 1/4. Mało. Tu jednak przydaje się czułość dedykowanych CCD astro.


lipiec 2017 – ideaseverywhere.pl\nGarść informacji o iPhone 7 Plus\nlipiec 24, 2017 przez admin·Możliwość komentowania Garść informacji o iPhone 7 Plus została wyłączona\niPhone 7 Plus to długo wyczekiwany telefon na rynku, a premiera nowego modelu tego telefonu była wielkim wydarzeniem w branży. Wszystko to za sprawą jego parametrów, a także wprowadzeniu wielu nowych funkcji, które odróżniają go od wcześniejszych telefonów z popularnym logiem Apple.\nSpecyfika iPhone 7 Plus\niPhone 7 Plus dostępny jest w pięciu odsłonach kolorystycznych (onyks, czarny, srebrny, złoty i w różowym odcieniu złota). Jest to telefon dość spory – posiada wyświetlacz o przekątnej ekranu 5,5 cala – dzięki zastosowaniu nowoczesnych materiałów i technologii telefon mimo tego jest bardzo cienki oraz lekki, co znacznie przekłada się na wygodny i komfortowy sposób użytkowania modelu.\niPhone dostępny jest w modelach z trzema różnymi pojemnościami – 32GB, 128GB oraz 256GB. Pojemność jest jedną z przyczyn w różnicy cenowej pomiędzy poszczególnymi rodzajami tego modelu. Najdrożej przyjdzie nam zapłacić oczywiście za największą pojemności pamięci – jest to różnica około 1000 zł w cenie telefonu.\nW iPhone 7 Plus zastosowano szereg radykalnych udoskonaleń, które stawiają ten telefon numerem jeden wśród produktów marki. Różnica jest przede wszystkim w zainstalowanym aparacie do zdjęć i tworzenia filmów – dzięki temu zdjęcia zyskują całkiem nową, jeszcze lepszą jakość i praktycznie w niczym nie odbiegają od możliwości, jakie oferują nam powszechnie dostępne aparaty typu lustrzanka. Dodatkowo wzmocnione w modelu zostały głośniki stereo – dźwięk brzmi o wiele lepiej, jest bardziej czysty i dźwięczny, co z pewnością zachwyci każdego, kto często słucha muzyki.\nNa uwagę oprócz wielkości samego ekranu zasługują także oferowane jego właściwości. Ekran wyświetla najszerszą gamę kolorów o optymalnej jasności, co znacznie przyczynia się do komfortu korzystania z niego i zmniejsza dyskomfort oczu nawet przy długotrwałym korzystaniu. Dodatkowo producent gwarantuje odporność wyświetlacza na wodę, zachlapania oraz pył, choć przestrzega, że odporność ta nie jest stała i może ulec zmianom w zależności od użytkowania i w efekcie zwykłego zużywania się telefonu.\nCzym różni się iPhone 7 Plus od poprzedniej wersji iPhone 7?\nNa pierwszy rzut oka widoczną różnicą jest wielkość telefonu. Nowa wersja iPhone jest zdecydowanie większa – posiada wyświetlacz o przekątnej 5,5 cala, a jego poprzednia wersja dysponuje ekranem 4,7 cala. W modelach różnią się także inne parametry – między innymi zastosowano w nich inne elementy dotyczące aparatu i głośników, co skutkuje inną jakością zdjęć oraz odtwarzanych dźwięków.\nWszystko to sprawia, że nowa wersja telefonu – iPhone 7 Plus oferuje bardzo dużo względem swojej poprzedniej wersji.\nNokia 3310 w nowym wydaniu\nlipiec 17, 2017 przez admin·Możliwość komentowania Nokia 3310 w nowym wydaniu została wyłączona\nChyba każdy z nas pamięta kultowy model telefonu, jakim jest Nokia 3310. Telefon ten miał swoją premierę w 2000 roku i niemal od razu spotkał się z ogromnym uznaniem wśród użytkowników. Do dziś cieszy się opinią niezniszczalnego telefonu do użytkowania nawet w ekstremalnych warunkach. Na jego ogromna popularność miał wpływ przede wszystkim nowoczesny w tamtych czasach design pozbawiony niewygodnej anteny, długi czas trzymania baterii na jednym ładowaniu (nawet do tygodnia czasu przy normalnym użytkowaniu), mocna i solidna obudowa oraz software wyposażony w kultową grę Snake, która była idealnym sposobem na nudę.\n1 kwietnia 2014 roku w sieci pojawiła się informacja, że Nokia 3310 ponownie znajdzie się sprzedaży. Prawie nikt nie wziął jednak tej nowiki na serio z uwagi, że trafiła ona do obiegu w Prima Aprilis. Okazało się jednak, że nie był to żart, ale prawdziwa informacja. Niedawno bowiem do sprzedaży trafiła unowocześniona wersja kultowej Nokii sygnowana tym samym modelem.\nNokia 3310 z 2017 roku od swojego protoplasty różni się przede wszystkim bardziej nowoczesnym wyglądem. Producent wyposażył ją bowiem w kolorową obudowę występującą w pięciu kolorach. Nabywcy, którzy lubią się wyróżniać mogą więc wybrać telefon w kolorze żółtym, niebieskim, czerwonym lub zielonym. Tradycjonaliści z kolei stawiający na nieco stonowane barwy mogą zakupić telefon w kolorze białym.\nCo nowego ma do zaoferowania Nokia 3310 z 2017 roku?\nOprócz ciekawej kolorystki, która z pewnością trafi w gusta zwłaszcza młodszego pokolenia, które nie miało bezpośredniej styczności z modelem z 2000 roku, nowa Nokia posiada niewielkie wymiary, zbliżone do swojej poprzedniczki. Dzięki temu dobrze leży w dłoni oraz zmieści się w każdej kieszeni. Wyposażona została także w większy, kolorowy wyświetlacz o przekątnej 2,4 cala. W tylnej części obudowy producent umieścił aparat fotograficzny z lampą błyskową o matrycy 2 Mpx robiący zdjęcia w rozdzielczości 1600×1200 px. Nokia 3310 z 2017 roku posiada pamięć wbudowaną o pojemności 16 MB, którą dodatkowo można rozszerzyć za pomocą karty microSD do maksymalnie 32 GB. Oprócz tego, telefon posiada także wbudowane radio oraz daje możliwość słuchania muzyki w formacie mp3. Nie mogło zabraknąć w tym modelu także kultowej gry Snake w odświeżonej odsłonie. Bateria zyskała większą pojemność 1200 mAh, co z pewnością jest podyktowane faktem posiadania przez telefon kolorowego wyświetlacza, którzy będzie potrzebował większej pojemności akumulatora.\nDla kogo Nokia 3310 z 2017 roku?\nNowa Nokia 3310 to zgrabny i lekki telefonik, który swoim designem nawiązuje do kultowego wydania z 2000 roku. Jej zakup z pewnością będzie dobrym wyborem dla osób, które poszukują telefonu o podstawowych funkcjach i estetycznym wyglądzie. Idealnie sprawdzi się także dla tych z użytkowników, którzy nie polubili się ze współczesnymi smartfonami i wolą na codzień używać komórek o mniejszych gabarytach. Zaletą Nokii 3310 z 2017 r., w stosunku do współczesnych telefonów, jest z pewnością dłuższy czas trzymania na baterii, co z pewnością docenią osoby, dla których codzienne ładowanie telefonu jest niemożliwe.\nNajlepsze smartfony czerwca\nlipiec 10, 2017 przez admin·Możliwość komentowania Najlepsze smartfony czerwca została wyłączona\nCoraz więcej osób posiada nowoczesne smartfony. Producenci zdają sobie sprawę z tego, że na rynku panuje bardzo duża konkurencja. Nie może zatem dziwić, że powstaje tak dużo urządzeń elektronicznych z tej kategorii. Które z nich są najlepsze? Oto nasz ranking smartfonów, które cieszyły się bardzo dużą popularnością w minionym miesiącu (ze względu na liczba parametrów, wydajność, efektowny design oraz cenę adekwatną do jakości).\nSamsung Galaxy S8+ posiada znakomity procesor Exynos 8895, który jest sercem całego tego urządzenia elektronicznego i znakomicie poprawia osiągi. Na uwagę zasługuje także system Android 7.0 Nougat oraz ekran 6.2”. Producenci zadbali o obustronne zakrzywienie, co przypadło do gustu bardzo wielu klientom. Samsung Galaxy S8+ cechuje ten się także posiadaniem 64 GB pamięci oraz aparatem 12 MP. Trzeba zaznaczyć, iż mocnym punktem tego produktu jest również bateria 3500 mAh. Co jeszcze wyróżnia ten produkt? Trzeba dodać, że dużymi walorami tego urządzenia są skaner tęczówki oka oraz wyświetlacz, który został zamknięty w kompaktowej obudowie.\nDużą popularnością w ciągu ostatnich tygodni cieszył się smartfon LG G6. Już na pierwszy rzut oka można zauważyć, że produkt posiada bardzo efektowny design, który wpisuje się w najnowsze trendy. Smartfon szczególnie przypadł do gustu młodym użytkownikom, którzy przykładają uwagę nie tylko do parametrów, ale także do eleganckiego wyglądu. Warto zaznaczyć, że producenci dostarczyli klientom ekran o proporcjach 18:9, co sprawia, że spędzanie czasu z tym smartfonem jest jeszcze przyjemniejsze. Warto podkreślić, że LG G6 posiada również podwójny aparat. Tutaj także mamy do czynienia z systemem Android 7.0 Nougat, który charakteryzuje się wysoką jakością.\nKlienci podkreślają, że w tym modelu szczególnie spodobał im się tryb nagrywania, który może być dokonywane w zwolnionym tempie. Warto wiedzieć, że jest on w stanie zarejestrować blisko 1000 klatek na sekundę. Trzeba także wspomnieć o wyświetlaczu (jest on w stanie wyświetlać treści o rozdzielczości 3840 x 2160 pikseli). Istotnymi walorami tego sprzętu są również system Android 7.0 Nougat, aparat 19 MP, bateria 3230 mAH oraz kamera 13 MP.\nSmartfon cechuje się bardzo konkurencyjną ceną. Poza tym ma wydajne parametry. Jest tutaj spora ilość pamięci RAM – 6 GB – co pozwala na spokojną i płynną pracę. Dobrej jakości są również fotografie robione przez aparat 12 MP. Sprzęt charakteryzuje się też systemem Android 7.0 Nougat, ekranem 5.7 ” kamerą 8 MP oraz baterią 4000 mAh. Świetna opcja dla osób, które chcą kupić za niezłe pieniądze bardzo dobrej jakości urządzenie.


Biżuteria w naszym życiu – ModneCentrum\nCzłowiek od początków swojego istnienia lubił otaczać się pięknymi przedmiotami. Złoto zawsze było kojarzone z bogactwem i władzą a tą ostatnią człowiek ukochał ponad wszystko. Nic więc dziwnego, że do dziś sięgamy po błyskotki, zarówno ze złota jak i platyny i srebra. Najlepiej jeśli stać nas na biżuterię, która jest dodatkowo uatrakcyjniona drogimi kamieniami. Obok złota, diamenty są równie pożądane od wieków. Wiele współczesnych przedmiotów takich jak łańcuszki, brosze, pierścionki, diademy są stylizowane na podobieństwo tych, które powstawały przed setkami lat. Kochamy perły i brylanty ale równie ważne jest dla nas wykonanie biżuterii i to jak ona się z kamieniami komponuje.\nJak cenna dla człowieka była zawsze biżuteria i bogactwo z nią związane widać na wielu przykładach historii, za biżuterie, złoto czy diamenty, człowiek nie raz w historii zabijał, i poświęcał wszystko, nie przebierając w środkach. W tej chwili idąc do sklepu jubilerskiego nie myślimy o tym jaka jest droga powstawania biżuterii, skąd pochodzą kamienie i czy ich wydobycie i obróbka wiązały się z ludzkim nieszczęściem, z reguły interesuje nas jedynie piękno jakie kunsztownie wykonana biżuteria z sobą niesie.\nZresztą obecnie umiejętności rzemieślnicze złotników, którzy te cuda tworzą, jest na tak wysokim poziomie że trudno czasem nie będąc fachowcem ocenić ich klasę. Złotnicy którzy tworzą biżuterię artystyczną, gdzie każdy drobiazg jest niepowtarzalny, całkowicie unikatowy i oryginalny, gwarantują nam swoją pracą iż oferowany przez nich produkt spełni nasze oczekiwania. Taka biżuteria potrafi osiągać bardzo wysokie ceny ale nie można jej odmówić wręcz magicznego uroku. Obecnie branża jubilerska znacząco poszerza oferowany asortyment, zegarki , telefony, a nawet breloczki stają się coraz częściej obiektem dekorowania i wytwarzania przez jubilerów. O dziwno takie drogie przedmioty znajdują chętnych bardzo szybko, znowu decyduje tu chęć imponowania innych, zaznaczenie swojej pozycji społecznej i pewnej oryginalności. O tak, biżuteria, w każdej postaci, znajduje wielu nabywców, im droższa i bardziej unikalna tym więcej zainteresowanych jej zakupem. W salonach jubilerskich nie widać kryzysu ani dążenia do oszczędności, tu wciąż jest ruch a klienci zostawiają bardzo duże sumy.\nKategorie:\tBiżuteria, Uroda\t/ przez admin Maj 18, 2018


Na czym polega odpowiednie zarządzanie wodą w domowych gospodarstwach? - uprawnienia-budowlane.com\nNa czym polega odpowiednie zarządzanie wodą w domowych gospodarstwach?\nOptymalne zarządzanie wodą w gospodarstwie domowym jest kluczową i istotną kwestią. Dlatego tak ważne jest, aby w sposób higieniczny i bezpieczny dostarczyć wodę zdatną do picia i wody służącej do wykorzystania w łazience. Istotne jest również odpowiednie odprowadzenie wody zużytej i ewentualne oczyszczanie jej w przydomowej oczyszczalni.(programy do uprawnień budowlanych)\nzarządzanie wodą w domowych gospodarstwach\nAby woda byłą zdalna do spożycia powinna być pozbawiona wszelkich zanieczyszczeń i do tego często też wykorzystuje się dodatkowe filtry umieszczone w zbiornikach wodny i przy wylotach. Ważnym aspektem jest to, aby woda przeznaczona do spożycia była prowadzona rurami, które są położone z dala od części instalacji, która odprowadza ścieki. Istnieją miejsca, gdzie uzdatnia się wodę, dzięki czemu jest zdalna do spożycia i dociera do domowych gospodarstw. Uzdatnianie wody to proces zróżnicowany – na którego przebieg wpływa stan pierwotny wody oraz cel, do którego ma być przeznaczona.(szczegółowy program egzaminu na uprawnienia budowlane)\nJak właściwie zająć się nieczystościami?\nKażde domowe gospodarstwo produkuj ścieki. Do odprowadzania ścieków potrzebna jest odpowiednia sieć kanalizacyjna. W tym momencie przydatne mogą być odpowiednie zbiorniki do gromadzenia takich nieczystości. Zbiorniki te mają wzmocnione i trwałe ścianki i nie ulegają uszkodzeniom pod wpływem wszelakich warunków zewnętrznych. Dzięki czemu maleje ryzyko przedostania się ścieków do zbiorników z wodą pitną.\nWażnym aspektem jest to, że wszelkie istniejące sieci w gospodarstwie należy regularnie konserwować i przeglądać. Dzięki czemu w miarę szybko zauważymy i naprawimy usterkę i zabezpieczymy się na wypadek innych problemów. Niektóre naprawy można wykonać samodzielnie, ale inne mogą wymagać pomocy fachowców i specjalistów.(testy uprawnienia architektoniczne)


Jak wykazują badania, mózg nastoletnich graczy futbolu amerykańskiego zaczął wykazywać zmiany po jednym sezonie gry. Mimo tego, że futboliści nie odnieśli żadnych kontuzji w trakcie sezonu, naukowcy odkryli u nich zaburzenia zbliżone do łagodnego urazu mózgu.\nDwudziestu czterech graczy w wieku od 16 do 18 lat zostało poddanych badaniu. Do ich kasków zostały przymocowane urządzenia, które mierzyły oddziaływanie wstrząsów na ich głowy.\nBadanie zostało przedstawione Towarzystwu Radiologicznemu Ameryki Północnej (Radiological Society of North America). W ostatnich latach liczba zgłoszonych raportów spowodowała zaniepokojenie potencjalnym, negatywnym wpływem, jaki mogą mieć gry kontaktowe na młody, rozwijający się mózg gracza.\nOwe badania koncentrowały się na tym, jaki wpływ na mózg może mieć jego wstrząs, nawet jeśli gracz nie doznał takiego urazu podczas sezonu.\nKorzystając ze szczegółowych skanów mózgu gracza, które były wykonane przed i po sezonie, naukowcy byli w stanie zidentyfikować niewielkie zmiany w istocie białej mózgu. Istota biała zawiera miliony włókien nerwowych działających jak kable pomiędzy różnymi obszarami mózgu. Gracze uderzani mocniej i częściej przejawiali owe zmiany w dużo większym stopniu.\nDr Alex Powers, współautor i chirurg pediatra w Wake Forest Babtist Medical Centre w Północnej Karolinie powiedział, że zmiany były bezpośrednim wynikiem uderzeń otrzymanych przez młodych zawodników w trakcie sezonu futbolowego.\n- Futbol amerykański jest sportem kontaktowym, bezpośrednim. Celem jest położenie zawodnika na ziemię. Kiedy gracz zostaje uderzony, jego mózg gwałtownie porusza się w czaszce. Im mocniejsze uderzenie tym większe przemieszczenie mózgu - dodaje.\nMówi również, że zmiany te nie mogą być nazwane „uszkodzeniem mózgu”, gdyż nie zbadali jeszcze czy są one odwracalne, czy nie.\nKolejnym celem naukowców jest dowiedzenie się, kiedy młode, rozwijające się mózgi są najbardziej narażone na uszkodzenia – w celu uczynienia sportu bardziej bezpiecznym.\nAntonio Belli, profesor neurochirurgii na Uniwersytecie w Birmingham, powiedział, że istnieje duże zainteresowanie tego typu urazami, ale potrzebne jest zrobienie jeszcze wielu badań:\n- Istnieją wykrywalne zmiany po tego typu urazach, ale wciąż nie wiemy, co dokładnie oznaczają. Dla większości ludzi mogą być nieszkodliwe, ale bardzo znaczące dla osób z wcześniejszymi urazami głowy.\nKomentarze do: Zmiany w mózgu u amerykańskich futbolistów


LACK Stolik, biały, 90x55 cm, Kup tutaj - IKEA\nLACK Stolik kawowy\nBiały stolik LACK łatwo można dopasować do innych mebli. Dzięki unikalnej konstrukcji jest łatwy do zmontowania, podnoszenia i przenoszenia - a my możemy obniżyć ceny, aby poprawić Twój nastrój.\nOddzielna półka na czasopisma itp. pomaga utrzymać porządek i zwalnia miejsce na stole.Można uzupełnić samoprzylepnymi ochraniaczami do podłogi FIXA, które chronią powierzchnię przed zużyciem.Projektant\nCzęść górna:Płyta wiórowa, Wypełnienie z papieru o strukturze plastra miodu (100% z recyklingu), Płyta pilśniowa, Farba akrylowa, Krawędź z tworzywa\nPanel:Płyta wiórowa, Farba akrylowa, folia melaminowa, Bezbarwny lakier akrylowy, Krawędź z tworzywa\nLACKStolik kawowyNumer artykułu904.499.05\nSzerokość: 66 cmWysokość: 6 cmDługość: 91 cmWaga: 8.60 kgPaczka(i): 1\nInstrukcja montażuLACK Stolik kawowy904.499.05\nInne dokumentyLACK Stolik kawowy904.499.05\nProdukt znam i nie razBEATAProdukt znam i nie raz już kupowałam natomiast podczas transportu narożnik został lekko uszkodzony😟4\nNiby stolik pod TV aEWELINANiby stolik pod TV a ja znalazłam dla niego inne zastosowanie, jako siedzisko i półka na buty. Na górze poducha, pod spodem buty.5\nPraktyczny stolik kawowyAngelikaBardzo ładny stolik, choć ma bardzo delikatną fakturę i trzeba być ostrożnym w użytkowaniu5\nProdukt zgodny w oczekiwaniem, lekki,KAROLINAProdukt zgodny w oczekiwaniem, lekki, łatwy w montażu4\nZa taką cenę, to wartoMONIKAZa taką cenę, to warto wziąć jeden na zapas ;)5\nBardzo dobry stolik w rozsądnejEWABardzo dobry stolik w rozsądnej cenie4\nWarto kupićIreneuszSuper cena za super jakość wykonania i użytych materiałów.5\nStół LackKAMILAStół ogólnie prezentuje się bardzo dobrze, ale widać na nim każda drobną rysę5\nTani, lekki i fajny stoliczekSYLWIATani, lekki i fajny stoliczek kawowy. Dobrze, że faktycznie bardziej czarny niż brązowy, chociaż szkoda że tak bardzo potem na nim widać kurz...5\nOkKlaudiaTrochę niska jakosc4\nIdealneJAKUBOtrzymałem to czego oczekiwałem5\nŁadne i korzystna cenaTERESAŁadne i korzystna cena5\nTani i prosty w złożeniuANNATani i prosty w złożeniu stolik. Nie wiem z czego zrobiony, jest bardzo lekki ale tez stabilny. Wyglada na droższy. Za taka cenę na prawdę warto. Polecam.5\nSuperWiktoriaJak za taka cenę to polecam. Polka pod blatem na duży plus! Jakosc dobra5\nStolik kawowy, biały90x55 cm


Poradniki motocyklowe dla początkujących i zaawansowanych | lagunaseca.pl - Sklep Dainese\nZ myślą o potrzebach klientów stworzyliśmy nasze poradniki motocyklowe. Dzięki nim każdy znajdzie odpowiedzi na najczęściej pojawiające się pytania. Niezależnie, czy jesteś osobą początkującą i chcesz dowiedzieć się, jaka odzież motocyklowa jest najlepszym wyborem dla Twoich indywidualnych potrzeb, czy posiadasz bogate doświadczenie i szukasz nowinek technologicznych, w obydwu przypadkach zdobędziesz wiele przydatnych informacji.\nMamy nadzieję, że dzięki przygotowanym materiałom, każdy bez problemu znajdzie odpowiednie akcesoria i elementów garderoby dla motocyklistów. Z przyjemnością podzielimy się wieloletnim doświadczeniem i wiedzą, którą zdobywaliśmy zarówno w trasie, jak i podczas rozmów z miłośnikami jednośladów.\nNie znajdujesz tematu, który Cię interesuje? Skontaktuj się z nami. Nasi specjaliści uzupełnią poradniki motocyklowe o treść, której potrzebujesz. Dzieląc się wiedzą, wspólnie poprawimy bezpieczeństwo i umiejętności, które zaowocują w czasie jazdy lub zakupów.


Turkusowe zarządzanie i idea holakracji - inspiracja na przykładzie MTA Digital - Blog BudgetBee | Inspiracje Ze Świata HR i Employer Brandingu\nWśród znanych kolorów w zarządzaniu organizacjami to turkus jest barwą, która wzbudza największą ciekawość. Turkusowe zarządzanie to model organizowania pracy zespołowej w oparciu o brak hierarchii i władzy. Cechą charakterystyczną w turkusowych organizacjach jest samoorganizacja i samozarządzanie, oparte na zaufaniu i partnerstwie pomiędzy współpracownikami. A jak w praktyce wygląda turkusowe zarządzanie i holakracja?\nWellbeing w turkusowej organizacji na przykładzie MTA – jak dbać o dobrostan pracowników\nO holakracji i turkusowym zarządzaniu opowiedział nam Mateusz Mikołajczyk – Team Leader zespołu PPC, od 6 lat aktywnie współtworzący i rozbudowujący ideę “Pracy Inaczej” w MTA Digital. Wierzący, że organizacja powinna wspierać w rozwoju i dążyć do dobrobytu, po równo dla wszystkich jej członków, a nie tylko dla “szefa”. Absolutny fan rozwiązań systemowych i równości zasad dla wszystkich. Swoją rolę w MTA definiuje jako pomaganie innym.\nMTA Digital – Organizacja powstała wokół idei “działamy jak indywidualny przedsiębiorca, wśród innych przedsiębiorców, którzy się wspierają, uzupełniają i pomagają sobie, dążąc do zwiększania swoich umiejętności i kierując się dobrem całego ekosystemu. Dzielimy się przychodami i kosztami pomiędzy każdą osobą zaangażowaną w MTA”. Utrzymująca się z działań w obszarze digitalu (głównie kampanie reklamowe, pozycjonowanie, analityka internetowa). Nazywana potocznie “agencją reklamową”. W dużym skrócie – organizacja, w której wszyscy współpracują ze sobą ramię w ramię.\nSkąd pomysł, by w MTA wprowadzić model turkusowego zarządzania?\nMateusz Mikołajczyk: Tu Cię zaskoczę. W MTA nigdy nie było “pomysłu wprowadzenia modelu turkusowego zarządzania”. MTA powstało w 2014 roku i od samego początku nie chcieliśmy, aby organizacja była oparta o klasyczną strukturę i zależność “pracodawca – pracownik”, gdzie śmietankę spija tylko zarząd i “szef”. Radek Kmita – będący ojcem całego tego zamieszania, nie chciał, aby ludzie, z którymi współpracuje pod jednym szyldem byli tylko trybikami w machinie, od których nic nie zależy. I tą ideą potrafił zarażać coraz więcej osób, w tym w lutym 2015 także i mnie.\nChcieliśmy po prostu stworzyć sobie fajne miejsce pracy, do którego nie będziemy wstawać z myślą “k***a znowu poniedziałek”, gdzie będziemy mogli robić coś, co nas napędza pozytywnie, gdzie wykonujemy dobrą robotę i do tego jeszcze nam za to płacą.\nTo tak naprawdę po czasie – mniej więcej w 2017, natknęliśmy się na artykuły i książki o turkusowych organizacjach. I mieliśmy takie “ej, to w sumie nas opisuje – zgadzamy się z tymi zasadami”. Były to trochę takie wskazówki, jak działając do tej pory trochę po omacku/”na czuja”, poukładać to lepiej, czerpiąc już z doświadczeń innych.\nJakie zalety i wady holakracji zauważacie w MTA?\nM.M.: Pozwól, że tylko dorzucę – nie mamy wprowadzonej Holakracji, w sposób “książkowy”. Zapoznaliśmy się z ideą Holakracji, i stwierdziliśmy, że są elementy, które nam odpowiadają i się u nas sprawdzą i chcielibyśmy wprowadzić je do MTA. Zawsze mówię, że działamy w oparciu o naszą interpretację i wariację Holakracji, i póki co to się sprawdza.\nZacznę od zalet – bo jakże by inaczej :).\nrozproszona decyzyjność (nie wszystko na jednej głowie)\nwiększe zaufanie między ludźmi\nsilniejsze relacje między ludźmi\npromowanie inicjatyw oddolnych\nmożliwość zmiany swojego profilu (nie robisz w kółko tego samego – możesz się rozwijać i zmieniać to co robisz)\nduża swoboda w podejmowaniu decyzji\nUwielbiam to, że system sam się reguluje. W dużym skrócie – czujesz czegoś potrzebę – to weź sprawy w swoje ręce i “make it happen”/wprowadź to. Dzięki temu każdy uczy się odpowiedzialności i podejmowania decyzji (offtop: uważam, że nasz system społeczno-edukacyjny krzywdzi ludzi. Zwróć uwagę, że od narodzin, przez studia, a często jeszcze w miejscach pracy (sic!), ZAWSZE jest ktoś, kto mówi co i jak robić. Sprawdza i kontroluje czy jest to zrobione dobrze, często wg klucza. O ile oczywiście dla dzieci to jest dobre, o tyle uważam, że całościowo obdziera się, potem już dorosłych ludzi, z umiejętności podejmowania decyzji i brania za nie odpowiedzialności).\nWady – hmmm. Może powiedziałbym, że utrudnienia. To na pewno nie jest system dla wszystkich. Jest to system, który wymusza zaufanie dwustronne:\nJeżeli jako zarządzający daną firmą/zespołem nie jesteś w stanie zaufać, że ludzie będą podejmować racjonalne decyzje, dążąc do dobra swojego i firmy (albo boisz się podjąć takie ryzyko) – możesz się przejechać na tym modelu. Jeżeli, co gorsza, masz zamiar (lub tendencję do) krzyczenia na ludzi, kiedy podejmą złą decyzję – to Holakracja absolutnie się nie sprawdzi.\nJeżeli jako pracownik, nie możesz/boisz się podejmować decyzji, w obawie o “dostanie opieprzu” od przełożonego, to za nic taki system się nie sprawdzi.\nBrzmi to jak pustosłowie, ale ten system jest oparty o wzajemne, SZCZERE zaufanie. I najważniejsi w nim są ludzie. Jeżeli nie ufasz ludziom – zapomnij o Holakracji. Pamiętamy o tym, że wszyscy jesteśmy ludźmi i uczymy się na błędach – niestety najczęściej na swoich. Zawsze powtarzam, że wręcz powinniśmy popełniać błędy, ale nigdy 2 razy te same.\nNa pewno ten system też potrafi generować stres (związany moim zdaniem z tym, że nie jesteśmy nauczeni samemu przyjmować odpowiedzialności), że podejmiesz właśnie złą decyzję, coś zrobisz źle. Jeżeli oczekujesz, że przyjdziesz do pracy, dostaniesz tylko listę i wytyczne dokładnie co masz robić – to także się nie sprawdzi. Moim zdaniem Holakracja (przynajmniej w naszym wydaniu), wymaga samodzielności, umiejętności planowania i priorytetyzowania sobie zadań.\nJest to trochę tak, jak z działalnością gospodarczą. Niektórzy mówią, że jak masz działalność, to wszystko jest na Twojej głowie i “cały czas jesteś w pracy”. Ja się z tym nie zgadzam – to trzeba też umieć sobie poukładać i przekonać samego siebie, że to działalność (czy też Holakracja) ma Tobie służyć, a nie ty jej.\nBrak hierarchii i brak szefa – czy Twoim zdaniem każda osoba jest w stanie odnaleźć się w strukturze samozarządzania?\nM.M.: Nie. Na pewno nie każda, ale do tego pozwól, że wrócę.\nZ samym stwierdzeniem “brak hierarchii i brak szefa” nie jestem w stanie się zgodzić. To zawsze tak utopijnie brzmi “brak szefa”. I rzeczywiście potem spotykam się z reakcjami “jasne – czyli nie ma szefów? I wszyscy mają wszystko w d***ie?” i przez to nie dowierzają, że taki system jest możliwy.\nJa bym bardziej powiedział, że rzeczywistość jest zupełnie odwrotna. Tutaj każdy jest szefem. Też brzmi utopijnie, ale już tłumaczę. W momencie, kiedy masz współzależność tego, jakie wyniki osiąga organizacja, ufacie sobie i szczerze chcecie dla siebie i organizacji jak najlepiej, to każdemu zależy, żeby wszystko dobrze działało. Każdy przy tym ma inne umiejętności, perspektywy, doświadczenia i jest lepszy w niektórych aspektach od innych. Dlatego to ta osoba, mająca największą wiedzę, powinna być w danym obszarze szefem. To jest bardziej merytokracja.\nNa wstępie powiedziałem, że jestem Team Leaderem. I to prawda, ale nie oznacza, że jestem “wyżej” od innych, że mam zawsze rację. To tylko oznacza, że moim zadaniem jest patrzenie na “big picture” zespołu i rozwiązywanie problemów, na poziomie całego zespołu, ułatwianie pracy innym i łączenie kropek – kto, komu i jak może pomóc. Tylko tyle. Moim technicznym backgroundem jest Facebook Ads. I tutaj jestem w stanie wdać się w techniczną dyskusję. Mam jednak podstawowe pojęcie na temat Google Ads, i jeżeli specjalista Google Ads mi mówi, że powinniśmy w projekcie X zrobić, tak jak on mówi, to jak najbardziej ufam jego doświadczeniu, i przyjmuję, że ma rację (jeżeli jest w stanie to oczywiście także poprzeć argumentami i przekonać mnie jako laika w tym obszarze).\nCo do hierarchii – jako ludzie jesteśmy istotami społecznymi. Tak ewoluowaliśmy i to dało nam przewagę nad innymi gatunkami, więc hierarchie tworzą się naturalnie. Również w miejscach pracy. Z tą różnicą, że hierarchie w naszym przypadku nie są odgórnie nadawane, a budowane oddolnie. Chodzi o to, że jeżeli masz jakąś wiedzę, potrafisz działać w danym obszarze, to możesz stać się w jakimś stopniu dla kogoś autorytetem (zatem już występuje hierarchiczność). Nie narzucamy jednak, kto kim ma być. Ludzie do nas dołączając dołączają ze względu na mindset i umiejętności jakie mają, a to, w jakim miejscu hierarchii się znajdą – zależy w dużej mierze od nich.\nWracając do pytania – to nie jest system dla każdego. Wymaga na pewno od każdego samozaparcia, stawiania sobie samemu celów. Tutaj pomagamy sobie, ale nikt nie prowadzi nikogo za rękę (jeżeli tego oczekujesz – możesz się zawieść), wskazując, co ma dokładnie robić. Podam Ci przykład: jakiś czas temu, dołączyli do nas Piotr i Kuba – jeden zupełnie zielony, drugi przeszedł z innej agencji, w której absolutnie wszystkie (nawet najdrobniejsze) decyzje były podejmowane przez szefa. Ja byłem chłopaków opiekunem (opiekun wdraża osoby w system – ma za zadanie pokazać im jak działamy). Jak przychodzili do mnie, to początkowo mieli przyzwyczajenie o wszystko pytać i oczekiwać akceptacji (nie mówię, że to źle :)). Więc przychodzili, opowiadali, co się dzieje, jakie mają zadania i co muszą zrobić i czekali na moją zgodę. Tylko, że – dlaczego ja, nie mając nawet 50% tylu informacji na temat danej sytuacji, z którą do mnie przychodzili, mam podejmować tutaj decyzję? Odpowiadałem im, że “nie wiem, podejmij decyzję, z tego co mówisz, wychodzi, że wiesz więcej ode mnie na ten temat.” Początkowo mnie za to nie lubili (pozdrawiam Was Panowie 😉 ). Jak na serio mieli problem, najpierw pytałem ich, co oni by zrobili i jeżeli to się pokrywało z tym co ja bym zrobił, to mówiłem “to idź i tak zrób”, a jeżeli nie – dawałem im znać co ja bym zrobił, zaznaczając przy tym, że decyzja i tak należy od nich. Teraz, to ja spokojnie mogę się od nich uczyć – obydwoje od A do Z ogarniają i rozwijają projekty dla klientów na 5-20 rynków na świecie, z budżetami, którymi ja nigdy nie zarządzałem.\nW “standardowych” firmach każdy z pracowników ma swoje stanowisko i swoje zadania, a jak to wygląda u Was? Czy każdy z członków zespołu może wykonywać każde zadanie, czy mimo wszystko każdy ma swoją rolę w zespole?\nM.M.: W dużym skrócie – każdy ma swoje zadania. Oczywiście, że tak. Nasza struktura jest inna, ale nie oznacza to, że panuje tu anarchia. Te zadania nie są jednak oparte o nadane stanowiska, a o umiejętności, jakie każdy z nas ma.\nNie mamy stanowisk i “obowiązków stanowiska”. Tutaj sytuacja jest nieco odwrócona. Mamy ROLE, które pokrywają niezbędne elementy do funkcjonowania organizacji. Są jednak różnice pomiędzy obowiązkami stanowiska a naszymi rolami.\nJak poszukasz dowolnego “opis stanowiska pracy” w Google, możesz zauważyć, że każde stanowisko ma zakres obowiązków, odpowiedzialności i uprawnień. Czyli wykaz tego co osoba na danym stanowisku robi i co jej wolno. W przypadku naszych RÓL ogólna zasada jest taka: “jako opiekun ROLI jesteś jej szefem i to ty decydujesz, jak dana rola jest kształtowana. Postępuj tak, aby maksymalizować użyteczność tej roli dla organizacji. Masz wolną rękę w zakresie, w którym funkcjonowanie tej roli nie wpływa na inną rolę”. W momencie, kiedy działanie danej roli zahacza o inny obszar, to opiekunowie danych ról muszą się porozumieć, jak konkretną sytuację rozwiązać.\nWychodzimy z założenia, że współpracujemy z ludźmi dorosłymi, potrafiącymi podejmować decyzje, nakierowane na dobro ich samych i organizacji. Więc jeżeli cel jest spójny i wspólny (czyli dobro organizacji i jej członków), to każdy gra do tej samej bramki i nie ma tutaj “gierek” czy podkopywania.\nTeoretycznie każdy ma możliwość robienia wszystkiego, w praktyce jednak – każdy z nas ma inne umiejętności, inne podejście do rozwiązywania problemów, itp. Staramy się zwracać uwagę na to kto ma jakie mocne strony i je wykorzystywać. Roli np. LAW (opieka nad procesem prawnym i komunikacja z kancelarią), nie będzie pełnił ktoś, kto nie ma cierpliwości do zawiłości prawnego języka. Rolę PARTNERS (opieka nad relacjami partnerskimi z innymi organizacjami), nie będzie pełnił ktoś, kto w takim standardowym ujęciu powiedzielibyśmy, że jest introwertykiem.\nMoże takie zestawienie będzie tutaj pomocne:\nStanowisko Rola w MTA\nnadawane odgórnie przyjmowana oddolnie\nw momencie likwidacji stanowiska może dojść do zwolnienia w momencie likwidacji roli, jej dotychczasowy opiekun ma dodatkowy czas, który może spożytkować inaczej – nie jest zwalniany\nma wymieniony zakres obowiązków brak obowiązków – raczej określony cel istnienia roli\nróżnie bywa z autonomią stanowiska pełna decyzyjność zarządzania rolą\nKampanie reklamowe to mimo wszystko określony budżet Klienta, który chcemy, by został efektywnie wydany. Czy w Waszym modelu jest miejsce na kontrolę pracy?\nM.M.: Musimy kontrolować, jakie są wyniki i wydatki na kampaniach – absolutnie. Bez tego nie bylibyśmy w stanie się rozwijać. Klienci po prostu by nam nie ufali, gdybyśmy nie kontrolowali naszych działań i “wydawali, ile chcemy”.\nZależy też co masz na myśli mówiąc “kontrola pracy”?\nChcemy i musimy kontrolować wyniki naszych działań i działać w taki sposób, aby te wyniki były coraz lepsze, ale nie chcemy siebie kontrolować, jako “sprawdzania, czy ktoś dobrze pracuje”. Jako Team Leader definiuję swoją rolę, jako pomaganie członkom zespołu – to ja jestem tutaj dla nich, a nie oni dla mnie. Nie wyobrażam sobie, że moja praca mogłaby być sprowadzona do “nadzorcy”, do kontrolowania czy “mój zespół dobrze pracuje”.\nJeżeli wiem, że moi koledzy z zespołu wykonują dobrą pracę, a oni wiedzą, że w razie problemów, ja jestem tutaj po to, abym im pomagać, to nie ma konieczności kontroli w stylu “nadzoru”.\nWydaje mi się, że sporo firm (nieraz rozmawiałem o tym ze znajomymi), ma problem z zaufaniem pomiędzy członkami organizacji, i mówią “no u nas nie jest możliwe wprowadzenie turkusu, bo moi pracownicy by się obijali gdybym ich nie kontrolował” – jeżeli rozmawiam z szefem czy managerem.\nTylko z drugiej strony – jeżeli nie ma przejrzystej i szczerej komunikacji, a efekty wspólnego wysiłku nie są dystrybuowane pomiędzy osoby zaangażowane, to jaką motywację mają mieć “pracownicy” do większego zaangażowania niż jest to minimalnie wymagane?\nCzy prowadzicie jakieś dodatkowe działania budujące kulturę organizacyjną? (mówiłeś o piątkowych warsztatach, 7h dzień pracy, może coś jeszcze?)\nM.M.: Myślę, że wszystko, co robimy, buduje kulturę organizacyjną. My nie mamy celu jako takiego “zbudować kulturę organizacyjną”, ona po prostu jest. Jest wynikiem naszych wspólnych działań i oddolnych potrzeb, całej organizacji, jako kolektywu, a nie planu budowy kultury.\nPozwól, że odniosę się do wspomnianych spotkań, 7h dnia pracy, ale też do innych kwestii, które budują naszą tożsamość.\nPiątkowe warsztaty – czyli szkolenia, które poruszają dowolne tematy – od marketingu, komunikacji, po dietę ketogeniczną, zarządzanie budżetem domowym czy wprowadzenie w kryptowaluty – są po prostu przestrzenią, na której każdy z członków organizacji może się podzielić swoją wiedzą (na dowolny temat) z innymi.\n7h dzień pracy z kolei, nie został wprowadzony, jako wabik na nowe CV, a został wprowadzony dlatego, że wspólnie stwierdziliśmy, że chcemy mieć tą 1 dodatkową godzinę dziennie dla siebie. Pracujemy bardzo intensywnie przez te 7h, a jeżeli poszukasz w źródłach historycznych, to zdasz sobie sprawę, że obecne standardowe 8h, nie ma żadnych mistycznych podstaw, tylko “tak się przez lata przyjęło”. Zadaliśmy sobie więc pytanie co by było, gdybyśmy to 7h przyjmowali za standard. No i dla nas to jest standardem od kilku miesięcy.\nZasady – dołączając każdy otrzymuje dostęp do naszej “Konstytucji”, czyli zbioru zasad określających jak działamy. I co najważniejsze – są one równe dla każdego.\nWspółdzielenie przychodów i kosztów – to powoduje, że kondycja całej organizacji, wpływa także bezpośrednio na każdego z nas. Zatem mamy ponad 40 osób, które mają bezpośrednią motywację do tego, aby działać jak najbardziej efektywnie.\nSzczera i otwarta komunikacja oparta o zaufanie – to jest moim zdaniem kluczowy element. Jeżeli wiesz, że możesz ufać osobie, z którą współpracujesz, zdecydowanie lepsze efekty można osiągnąć.\nWydaje mi się, że jeżeli mówimy o kulturze organizacyjnej, jako “czymś, co trzeba zbudować”, i podchodzi się do tego w taki podręcznikowy sposób, typu “wyznacz cele i buduj kulturę”, to zatraca się jakiś naturalizm w tym. Powoduje to taki efekt cringe’u i sztuczność, jak w czasach szkolnych nauczyciel starający się mówić językiem swoich podopiecznych.\nTransparentność przychodów – jak nie bać się takiego podejścia? I jak budować zaufanie na linii pracodawca-pracownik?\nM.M.: A czego tu się bać w sumie?\nPieniądze są nagrodą za dobrze wykonaną pracę. Nie powinny być (moim zdaniem) celem samym w sobie, ale środkiem do realizacji celów (chcesz podróżować, chcesz mieć poczucie bezpieczeństwa… – to wszystko kosztuje – rozumiemy). Jeżeli budujesz organizację, w której dzielisz się przychodami i kosztami jej działania, to nie działasz na podstawie uznaniowości wynagrodzenia, czy negocjacji. Trzeba przy tym wyrzucić z głowy myślenie, że to szef czy księgowość nam płaci, a wielkość wynagrodzenia jest zależna od naszych relacji z nim, a po prostu zrozumieć, że realia biznesowe są inne – płacą nam klienci, i to od ich zadowolenia jest zależne także i nasze wynagrodzenie. Wtedy zupełnie inaczej podchodzi się do finansów.\nOczywiście, przy transparentnych przychodach może się pojawić zazdrość. Jakoś tak jesteśmy zbudowani (czy może wychowani w PL), że zazdrościmy tym, którzy mają lepiej. Sztuka polega na tym, żeby przestawić nasze myślenie z zazdrości, na pewną analizę i zadać sobie pytanie: “dlaczego mój kolega zarabia więcej?”. Może potrafi bardziej efektywnie prowadzić projekt? Może dogadał lepszą stawkę z klientem? A może ma umiejętności, które ja muszę nabyć, aby też tyle zarabiać? Jeżeli tak do tego podejdziemy i damy jako organizacja otwartą przestrzeń na pójście w jego ślady, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby “każdy tyle zarabiał”.\nBudowanie zaufania (i to w dwie strony – nie tylko pracodawca->pracownik, ale też pracownik->pracodawca) jest trudne, ale oparte o super proste zasady, a właściwie jedną zasadę.\n“Szczerze chciej pomóc drugiej osobie”.\nJestem pewien, że jeżeli czujesz, że ktoś chce Ci szczerze pomóc, to on buduje w ten sposób u Ciebie zaufanie. W sytuacji zawodowej, chore moim zdaniem jest, jeżeli “szef” widzi w pracownikach niewdzięcznych darmozjadów i koszt, zamiast współpracowników. To może powodować, że nie chce im pomagać, a przy potknięciu będzie ich gnoił i opieprzał, zamiast skupić się na rozwiązaniu problemu. Z drugiej strony, jeżeli pracownik widzi w “szefie” tego, od którego zadowolenia zależy jego być, albo nie być, i nie rozumie “szefa”, jego problemów, ani tego jak działa firma, to zaczyna się tworzyć polityka i “gierki” w organizacji.\nCzy możesz powiedzieć coś więcej na temat Waszego podziału zysków? Na stronie informujecie, że zarobki są oparte o wewnętrzny algorytm – co to oznacza?\nM.M.: Przez lata działania zbudowaliśmy sobie system podziału zysków. I muszę przyznać, że obecnie jest on już dość skomplikowany, ale mimo wszystko oparty o proste zasady. I w uproszczeniu wygląda tak:\nJeżeli na FV za obsługę kampanii dostajemy 100%, to:\n10% przeznaczane jest na fundusz ZABEZPIECZENIE (które finansuje inwestowanie w nowe osoby, jakieś nagłe wydatki, nagłe sytuacje)\n10% przeznaczone jest na fundusz ROZWÓJ (są to środki odkładane na nowe zespołu, nowe produkty, itp.)\npozostałe 80% trafia do rozliczenia osób, które brały udział w projekcie (jest to podział albo ustalony wewnątrz zespołu projektowego, albo podział czasowy)\nTransparentność w kontekście Waszych Klientów – jak Klienci na to reagują? Czy dzięki takiej formie zwiększacie liczbę klientów?\nM.M.: Już kilka lat temu powiedzieliśmy sobie, że my nie chcemy pracować dla klientów, a z nimi współpracować. Różnica wydaje się kosmetyczna, i pewnie też większość firm może tak powiedzieć, ale pytanie co się za tym kryje. My zdefiniowaliśmy to w taki sposób, że chcemy, aby klient traktował nas jako partnera. Współpracując, wchodzimy zatem w dwustronną relację biznesową – my znamy się na digitalu, a klient zna się na swoim produkcie / usłudze – razem współpracując, możemy coś wspólnie osiągnąć. W momencie kiedy czujemy, że ta relacja nie jest partnerska, zdarza się, że zrywamy umowę. Chcemy, aby nasza praca też dawała nam możliwość rozwoju, a nie była tylko opłacalnym z punktu widzenia finansowego “klepaniem zadań”.\nChcemy zatem być zespołem klienta, który po prostu siedzi w innym miejscu, ale w myśl zasad transparentności dzieli się z nim zarówno dobrymi, jak i złymi informacjami. W ten sposób mocno zdefiniowaliśmy z jakimi klientami nam się pracuje najlepiej. Wybierając, z kim chcemy pracować, mamy możliwość wyboru właśnie takich osób, które doceniają naszą transparentność i zaangażowanie.\nWzrost samej liczby klientów jest niewielki. Rośniemy po 50-60% rocznie, a baza klientów wzrasta może o 10%. Zmienia się natomiast liczba rynków, na których działamy, liczba usług, które świadczymy, czy budżety i platformy, które obsługujemy. Zdecydowanie nie chcemy iść na ilość.\nZdarzało się, że na rozmowach rekrutacyjnych (w których uczestniczę), pytałem o liczbę klientów, których dany specjalista ma pod sobą. Rekord, jaki usłyszałem to 150. Tylko, powiedz mi, proszę, jak jako specjalista, jesteś w stanie rzetelnie, w ciągu miesiąca, obsługiwać 150 klientów? Jeżeli weźmiemy pod uwagę, że etat ma bodajże 168h / mc, to na każdego z nich przeznaczasz nieco ponad 1h (nie licząc żadnej przerwy i zakładając 100% efektywność pracy tylko na kontach klientów). Jak przy takim czasie możesz realnie, aktywnie obsługiwać kampanię?\nW MTA średnio przypada około 4-5 projektów na osobę.\nJak wygląda rekrutacja nowych pracowników? Wydaje się, że turkusowe zarządzanie nie jest dla każdego, nie każdy jest gotowy na taką otwartość. Jak reagują kandydaci? W jaki sposób ich dobieracie?\nM.M.: Jesteśmy bardzo wybredni :).\nMamy swoje zasady, które pozwoliły nam na, myślę, dość precyzyjne wyfiltrowanie osób, które chcemy zaprosić do organizacji. Nigdy nie zapełniamy wakatów. Podchodząc do rekrutacji nigdy nie mówimy “dobra, to w podesłanych CV wybierzemy najlepszego specjalistę i on do nas dołączy”. Raczej jest to “ok, to z podesłanych CV, zobaczymy czy i ile osób nam pasuje, i z iloma chcielibyśmy współpracować”.\nZawsze stawiamy sobie też za cel, nie tyle “ściągnięcie” osoby z danymi umiejętnościami, a osoby, która pasuje nastawieniem do naszego zespołu. Bardzo ważne jest zaufanie swojej intuicji, w ocenie czy ktoś się nadaje, czy nie. Pomocne jest przy tym zadanie sobie pytania “czy czuję, że z tą osobą będę chciał współpracować?”, “czy ma takie samo podejście do pracy?”.\nWychodzimy zawsze też z założenia, że rozmowy rekrutacyjne, to trochę jak randka, gdzie też zadajesz sobie pytanie “czy chcesz się dalej wiązać z tą osobą?” i “czy uważasz, że ta relacja ma przed sobą przyszłość?”. Brzmi może zbyt romantycznie, ale też nigdy nie słodzimy na rozmowie. Mówimy wprost, że pracujemy intensywnie, jakie są u nas zasady i także wprost mówimy, że to nie jest miejsce dla każdego. Kończąc rozmowę, podkreślamy, że to relacja dwustronna i my potrzebujemy czasu, żeby podjąć decyzję, ale, że kandydat także ma nam dać znać, czy chciałby z nami współpracować.\nInna kwestia – zawsze odpowiadamy. Niezależnie od naszej decyzji. Dzięki temu niejednokrotnie zdarzało się, że po naszej odmowie dostawaliśmy podziękowania za sam proces rekrutacji. Uważam, że w dzisiejszym świecie, zbyt często jako kandydat czekasz na odpowiedź, a rekruter, nawet nie zadaje sobie trudu, żeby napisać podziękowania i uzasadnić odmowę. My staramy się w 100% szczerze podchodzić w komunikacji także w kwestii odmowy.\nW jaki sposób dbacie o rozwój pracowników? Czy macie osobny budżet na działania szkoleniowe?\nM.M.: Nie mamy pracowników – wszyscy są współpracownikami :).\nNie mamy przeznaczonego budżetu jako takiego. Nie jest powiedziane “w ciągu roku mamy np. 20 000 zł na szkolenia”. Raczej komunikujemy, że jeżeli jest potrzeba jakiegoś szkolenia, zakupu narzędzia, sprzętu, czy czegokolwiek, to prosimy o zgłaszanie tego, abyśmy mogli, w tym naszym systemie, określić z jakich funduszy zostanie to sfinansowane.\nPrzyznam, że momentami powoduje to, że czasem się o tym zapomina i ostrożnie podchodzimy do wydatków. Ale też rozmawiałem z Michałem (z BudgetBee), i w sumie stąd się urodziła nasza dzisiejsza rozmowa, że BudgetBee może nam pomóc właśnie w stworzeniu takich budżetów celowych dla zespołu. Nawet wirtualnie, nie na zasadzie “musimy wydać w tym miesiącu 20 000 zł na szkolenia i głosujcie na jakie szkolenia”, a bardziej przedstawieniu, że “te 20 000 zł mamy zabukowane na szkolenia. Jeżeli chcecie wziąć udział w jakichś szkoleniach w tym roku – to czerpiemy z tego budżetu”, bez każdorazowego procedowania takiego zgłoszenia chęci na szkolenie.\nWspomniałeś o naszej aplikacji – BudgetBee, która wspiera zarządzanie budżetem w oparciu partycypację. Czy uważasz, że takie narzędzie i podejście również mogłoby się sprawdzić w MTA?\nM.M.: Zdecydowanie. U nas partycypacja jest 100%.\nTo znaczy – w myśl zasad – dzielimy się przychodami i kosztami (partycypujemy w nich), ale widzę duże pole w lepszej wizualizacji tej partycypacji.\nTo znaczy – dzięki aplikacji wydaje mi się, że łatwiej będzie zespołowi (jak osobnemu organizmowi), zarządzać swoimi wydatkami i głosować, na co chcą, aby pieniądze (w zasadzie ich pieniądze) zostały przeznaczone. Jeżeli padnie pomysł, że “chcemy Playstation w biurze” i ma to ogólnie wpłynąć na lepszy well-being oraz taki pomysł zostanie zaakceptowany przez większość – super :).\nCzy pandemia wpłynęła na Wasz model zarządzania? Czy musieliście inaczej do tego podejść?\nM.M.: COVID był dla nas katalizatorem pewnych zmian, które i tak czaiły się za rogiem, takimi jak:\n100% praca zdalna (biuro jest dla chętnych)\nzatrudnianie osób spoza Poznania\n7h dzień pracy\nZ tego co słyszałem, są firmy, które kompletnie nie były na coś takiego przygotowane, i praca zdalna, ma tu niewiele wspólnego z pracą. Słyszałem o historiach, gdzie:\n“szef dzwoni do mnie co 30 minut i pyta co robiłem przez ostatnie 30 minut – tak się nie da pracować” – brak zaufania i ciągłe poczucie inwigilacji – na pewno nie wpływają dobrze na samo wykonywanie pracy\n“wstaję rano, zaloguję się, poruszam myszką, może w ciągu dnia popracuję z 2-3h, a tak to siedzę na ogrodzie” – jeżeli wyskalujemy to do poziomu całej firmy, to jak ta firma ma działać z takim podejściem?\n“po przejściu na zdalne, efektywność całego zespołu spadła tak bardzo, że wszystkim kazano wrócić do biura i nie ma mowy o zdalnym – działamy jak przed pandemią” – o ile rozumiem, czym podyktowana jest decyzja, o tyle moim zdaniem problem chyba jest głębszy i warto by się raczej zastanowić “dlaczego, jak ludzie idą “pracować” zdalnie, to nie mają motywacji i “nic nie robią”?”\nA propos pandemii – nasz model pozwolił nam też w pierwszych miesiącach 2020, kiedy nic nie było pewne (a na pewno nie rynek pracy), na spokojne działanie. To znaczy – w najgorszym scenariuszu, w którym tracimy wszystkich klientów, moglibyśmy sobie pozwolić na działanie przez 6 miesięcy, zanim będziemy musieli zastanawiać się nad zmniejszeniem zespołu. To dawało nam w razie czego 6 miesięcy komfortu i stabilności, w których mogliśmy zastanowić się co i jak zmieniać.\nJakie są Wasze plany na rozwój? 🙂\nM.M:. Hahaha. Tego nie wiem :). Planujemy – to prawda, ale nie wiem w jaką stronę. To jest bardzo dynamiczna sytuacja, gdzie ponad 40 osób ma wpływ na organizację. I niestety nie jestem w stanie powiedzieć, w jakim kierunku pójdziemy. Nadal chcemy, aby MTA było elastyczną organizacją, w której o siebie wzajemnie dbamy i pomagamy sobie, bo to jest moim zdaniem najważniejsze.\nDla mnie przepiękne jest, że, nawet jeśli odetną nam internet, ja wiem, że z przynajmniej połową osób z MTA, będę mógł pracować dalej – niezależnie czy będziemy produkować skarpetki, handlować tulipanami, czy budować autostrady. Wierzę, że z odpowiednim nastawieniem, i odpowiednimi ludźmi przy sobie można wszystko :).


Inspektor ochrony danych osobowych – konieczny?\nOd początku obowiązywania RODO minęło już prawie pół roku a nadal wielu przedsiębiorców nie wie, czy muszą powołać inspektora ochrony danych osobowych („IOD”).\nW ustawie o ochronie danych osobowych z 1997 r. podmioty były uprawnione do powołania tzw. ABI – administratora bezpieczeństwa informacji. Teraz, zgodnie z RODO to inspektor ochrony danych osobowych jest podmiotem, mającym za zadanie m.in. stworzyć i wdrożyć polityki i odpowiednie procedury, wspierać administratora w bieżącym wdrożeniu przepisów czy reagować na naruszenia ochrony danych. To inspektor ma obowiązek poinformowania administratora, jego pracowników i inne podmioty przetwarzające o ich powinnościach wynikających z RODO. Powinien niejako czuwać nad stanem ochrony danych u administratora i prowadzić cykliczne szkolenia. Inspektor jest również punktem kontaktowym z organem nadzoru – Prezesem Urzędu Ochrony Danych Osobowych i z osobami, których dane są przetwarzane.\nInspektorem nie musi być osoba bądź podmiot zewnętrzny, będący poza strukturą organizacyjną danego przedsiębiorcy. Istotnym jest, żeby wykonywanie innych obowiązków i zadań nie powodowało konfliktu interesów i pozwalało na należyte pełnienie funkcji inspektora.\nZgodnie z art. 37 RODO powołanie inspektora jest obowiązkowe, gdy:\n- przetwarzania dokonuje organ bądź podmiot publiczny,\n- administrator, z racji swojej działalności, regularnie i systematycznie monitoruje osoby, których dane dotyczą na dużą skalę,\n- administrator przetwarza na dużą skalę dane osobowe szczególnej kategorii oraz dane dotyczące naruszeń prawa i wyroków skazujących.\nObowiązek powołania inspektora mają m.in. szpitale, zarządy komunikacji miejskiej, banki, ubezpieczyciele, agencje marketingowe i dostawcy usług telefonicznych/internetowych. Kto może zostać inspektorem? Kandydat powinien odznaczać się kwalifikacjami zawodowymi i fachową wiedzą z zakresu ochrony danych osobowych. IOD nie tylko musi posiadać merytoryczne przygotowanie, ale i regularnie uczestniczyć w szkoleniach, powiększając swoją wiedzę. Przedsiębiorca może się również zdecydować na pełnienie funkcji inspektora przez podmiot zewnętrzny (tzw. outsourcing usług). Należy jedynie pamiętać, aby decyzja o powołaniu IOD była przemyślana i podjęta po wnikliwej analizie stanu ochrony danych osobowych.


Attractions in Koniakow\nKoniaków to najwyżej położona wieś w Beskidzie Śląskim. Leży w województwie śląskim na terenie Śląska Cieszyńskiego. Z uwagi na swoje położenie oferuje niezapomniane widoki na okolicę. Razem z sąsiadującymi miejscowościami turystycznymi, Istebną i Jaworzynką składają się na tzw. Beskidzką Trójwieś.\nMiejscowość znana jest przede wszystkim z kultywowania tradycyjnego rękodzieła. Tutejsze koronki, znane są w całej Polsce, a nawet na świecie i nie mają sobie równych. Na terenie wsi bez problemu można kupić koronkowe wyroby, w tym również oryginalną bieliznę. Okazją do spotkania a tutejszym folklorem i sztuką ludową są też organizowane na miejscu imprezy, podczas, których można podziwiać tutejszą muzykę, pieśni czy stroje regionalne. Na terenie wsi znajduje się też Muzeum Koronki.\nJednak wieś ma do zaoferowania znacznie więcej, piękna przyroda i zachwycające krajobrazy zachęcają do wycieczek po okolicznych wzniesieniach i dolinach, a gęsta sieć szlaków turystycznych umożliwia wybranie wędrówki dopasowanej do naszej kondycji i możliwości. Przechodzą tędy również oznakowane trasy rowerowe, w tym (czerwony) Główny Karpacki Szlak Rowerowy.\nKoniaków leży na zboczu Ochodzitej, na której szczyt wiedzie asfaltowa droga. Warto się tam wspiąć gdyż to właśnie stąd można podziwiać jedna z najrozleglejszych panoram całych Beskidów Zachodnich. Pod szczytem znajduje się karczma regionalna serwująca góralskie posiłki.\nMiłośnicy aktywnego wypoczynku mogą skorzystać z pobliskiego parku linowego, kortu tenisowego, czy ścieżek do Nordic Walkingu, zimą natomiast sprawdzi się tutejsza oferta wyciągów narciarskich i tras biegowych.\nWyciąg narciarski Ski Ochodzita dysponuje trasami średnio trudnymi oraz łatwymi, dlatego świetnie nadaje się również dla początkujących narciarzy oraz mniejszych dzieci. Jest tu też potrzebne zaplecze: wypożyczalnia, szkółka narciarska oraz bar.\nNiedaleko stąd do Zwardonia i Milówki, a od Żywca, czy Wisły dzieli Koniaków zaledwie 30 minut jazdy samochodem.


ECO MANUFAKTURA Pracownia Decoupage : Pastele i jaskółki czyli wiosenne eco dekoracje!\nPastele i jaskółki czyli wiosenne eco dekoracje!\nCzy też szukacie już wiosennych inspiracji? Oddycham już wiosną mimo, że dzisiaj pogoda starała się uporczywie przypomnieć, że jednak mamy jeszcze zimę. Tak czy siak tęsknie za pastelami, a swoją miłość przelewam na drewno.\nZakochałam się i zakopałam w drewnie. Chyba nawet utknęłam :) Ale nie narzekam bo drewno uwielbiam, zwłaszcza gdy pochodzi z recyklingu. Coś mi się wydaje, że Wy też kochacie takie drewno :)\nUtknęłam też w pastelach i nietypowych motywach. Projekty i zlecenia idą w stronę eco designu, więc decoupage trochę ostanio w cieniu. Ale bez obaw - nowe prace już czekają, tylko jeszcze nie przechwalają się na blogu :)\nAle wróćmy do dzisiejszych bohaterów - eco dekoracja:\nbo jest w 100% naturalnie\nbo bukowe drewno\nbo drewno pochodzące z recyklingu,\nbo naturalne preparaty\nbo motyw jaskółek.\nA kolor drewienek dopasowałam do obecnych trendów: pastelowe róże, mięty i błękity.\nDrewno to cudowny materiał do pracy - nawet zamalowane nie pozbywa się swojej natury. Nie rezygnuje ze swoich cech i tożsamości. Wzrokiem i dotykiem możesz zobaczyć i poczuć nierówności i słoje. To niewiarygodne piękno - każdy kto pracował z tym materiałem powie to samo :)\nKocham drewno za tę niepokorność i umiejętność pokazywania swojej natury bez względu na to, jak bardzo próbujemy nadać mu inną formę. Drewno jest po prostu wierne sobie i mocne (siła godna pozazdroszczenia).\nDrugą część eco dekoracji zrobiłam w pastelowym błękicie (w tym sezonie mam wielką i dziwną słabość do tego koloru :).\nPowiem Wam, że odpoczywałam pracując nad tym zleceniem handmade. Te kolory i technika po wielu zleceniach decoupage były ciekawą odskocznią. W tym samym czasie postało jeszcze kilka innych drewnianych dekoracji, ale mamy na nie czas :)\nA dla fanów decoupage w najbliższym czasie pojawi się wiecej wpisów o deocupage. Obiecuję :)\nPozdrawiam Was bardzo serdecznie - miłego weekendu :) Macie odpocząć! To rozkaz :)\nAutor: ECO MANUFAKTURA o 9:34:00 PM\nEtykiety: dekoracja, design, drewno, eco, eco manufaktura, pastele, recykling, upcycling\nOla Wu 16 marca 2014 13:05\nPiękne dekoracje, te jaskółki są świetne, czuć wiosnę :)\nECO MANUFAKTURA 16 marca 2014 17:13\ndzięki Olu :) Jaskółki już przynoszą wiosnę, a ja już przebieram nogami i nie mogę się doczekać :) Pozdrawiam :*\nMagda lena 16 marca 2014 13:07\nECO MANUFAKTURA 16 marca 2014 17:15\nDzięki Magda :) też masz skojarzenia z dziecięcym pokojem?\nWera Gardenowicz 16 marca 2014 18:14\nJak je wykonałaś są przepiękne ♥ ? :D\nECO MANUFAKTURA 16 marca 2014 20:57\nWera jaskółki są namalowane. Sciągnęłam wzór z internetu, wycięłam i namalowałam - bardzo prosty sposób :)\nKamila Róg 16 marca 2014 19:25\nPiękne jaskółeczki i cudowne pastele :-)\nECO MANUFAKTURA 16 marca 2014 20:58\nPastele opanowały moje serce i umysł :) Błękity, róże, brzoskiwnie, błękity...ehhh... lato, lato, lato, gdzie jesteś? :)\nMałgosia 17 marca 2014 08:06\nJa akurat mam takich kolorów przesyt, a wszystko przez dziecię - większość rzeczy, ubranek jest właśnie w takich barwach. Ale jaskółki, drewno, coś pięknego :)\nECO MANUFAKTURA 17 marca 2014 16:35\nRozumiem doskonale :) Jeszcze ten okres pastelowy trochę potrwa - obyś tylko wytrwała :) Pozdrawiam ciepło Małgosiu :*\nZwierzaki na imprezie czyli decoupage dla dzieci!\nJak zrobić decoupage na ciemnym tle? Post z cyklu ...\nCo zrobić z puszki, słoika i kawałka sznurka? Na p...\nDrewniany recykling Kirsty Elson w "Środowych Ins...\nSerducha decoupage - wersja rustykalna i vintage.\nSztuka z liści czyli czas na Środowe Inspiracje!\nPółki z desek i paska - bardzo pomysłowy recykling...\nDomki z drewna - co można wyczarować z kawałków dr...\nGirlanda z kubków - świetny pomysł na dekorację DI...\nDomki z drewna - skandynawska dekoracja handmade!


Obwieszczenie PKW z dnia 27.02.2019 r. o postanowieniu Prezydenta RP w spr. zarządzenia wyborów posłów do Parlamentu Europejskiego oraz o okręgach wyborczych i siedzibach okręgowych komisji wyborczych\nInformacja o wyborach do Parlamentu Europejskiego\nInformacja o warunkach udziału obywateli polskich w głosowaniu w obwodach utworzonych w kraju\nInformacja o warunkach udziału obywateli polskich w głosowaniu w obwodach głosowania utworzonych za granicą i na polskich statkach morskich w wyborach do PE\nInformacja PKW o warunkach udziału obywateli Unii Europejskiej niebędących obywatelami polskimi w wyborach do PE w RP\nInformacja OKW w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 kwietnia 2019 r. o składzie, siedzibie i pełnionych dyżurach\nKomunikat OKW w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 kwietnia 2019 r.\nPostanowienie Nr 123/2019 Komisarza Wyborczego w Szczecinie II z dnia 5 kwietnia 2019 r.\nPostanowienie Nr 134/2019 Komisarza Wyborczego w Szczecinie II z dnia 5 kwietnia 2019 r.\nObwieszczenie o numerach oraz granicach obwodów głosowania, wyznaczonych siedzibach obwodowych komisji wyborczych oraz możliwości głosowania korespondencyjnego o przez pełnomocnika\nInformacja Komisarza Wyborczego w Szczecinie II z dnia 29 kwietnia 2019 r. o możliwości dokonania dodatkowych zgłoszeń kandydatów na członków komisji\nInformacja Burmistrza Barlinka z dn. 30 kwietnia 2019 r. o miejscach przeznaczonych na umieszczanie plakatów wyborczych w czasie kampanii wyborczej\nPostanowienie Nr 172/2019 Komisarza Wyborczego w Szczecinie II z dnia 6 maja 2019 r.\nPostanowienie Komisarza Wyborczego w Szczecinie II z dnia 6 maja 2019 r. w sprawie powołania obwodowych komisji wyborczych w gminie Barlinek\nZawiadomienie Nr 1/2019 z dnia 13 maja 2019 roku w sprawie zwołania pierwszych posiedzeń obwodowych komisji wyborczych w wyborach do Parlamentu Europejskiego zarządzonych na dzień 26 maja 2019 r.\nInformacja o szkoleniu obwodowych komisji wyborczych w Gminie Barlinek\nOBWIESZCZENIE Okręgowej Komisji Wyborczej w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 kwietnia 2019 r. o zarejestrowanych listach kandydatów na posłów do Parlamentu Europejskiego w okręgu wyborczym nr 13\nPOSTANOWIENIE Nr 199/2019 Komisarza Wyborczego w Szczecinie II z dnia 20 maja 2019 r. w sprawie zmiany w składzie Obwodowej Komisji Wyborczej Nr 7 w gminie Barlinek\nInformacja o rozpoczęciu pracy obwodowych komisji wyborczych i głosowania w obwodach\nWYBORY > Wybory do Parlamentu Europejskiego 2019 > OBWIESZCZENIE Okręgowej Komisji Wyborczej w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 kwietnia 2019 r. o zarejestrowanych listach kandydatów na posłów do Parlamentu Europejskiego w okręgu wyborczym nr 13\nZałączniki do pobrania: 2019-05-15 13:44:22 - Obwieszczenie (pdf) (4.76 MB)\nIlość odwiedzin: 427\nNazwa dokumentu: OBWIESZCZENIE Okręgowej Komisji Wyborczej w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 kwietnia 2019 r. o zarejestrowanych listach kandydatów na posłów do Parlamentu Europejskiego w okręgu wyborczym nr 13\nSkrócony opis: OBWIESZCZENIE Okręgowej Komisji Wyborczej w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 kwietnia 2019 r. o zarejestrowanych listach kandydatów na posłów do Parlamentu Europejskiego w okręgu wyborczym nr 13\nOsoba, która wprowadzała dane: Dariusz Dybiński\nData wytworzenia informacji: 2019-05-15 13:42:38\nData udostępnienia informacji: 2019-05-15 13:42:38\nData ostatniej aktualizacji: 2019-05-15 13:45:13


Data publikacji: 2016-09-08 08:51\nDostęp do prądu to tylko jedna z przyczyn konfliktu części działkowców z zarządem ROD „Wyżyna” w Ińsku.\nIskrzy pomiędzy kilkudziesięcioma działkowcami a zarządem Rodzinnych Ogrodów Działkowych „Wyżyna” w Ińsku. Choć przyczyn sporu jest sporo, na pierwszy plan wysuwa się problem elektryfikacji ogródków. Niektórzy uważają, że energetyczne przedsięwzięcie to tylko przykrywka dla rozdmuchanego konfliktu personalnego.\nROD „Wyżyna” w Ińsku to 130 ogródków, których właścicielami są nie tylko mieszkańcy regionu, m.in. Ińska, Szczecina, Stargardu, Łobza i Choszczna, ale również okolic Łodzi, Gorzowa i Śląska. Prawie 10 lat temu grupa 35 działkowców z „Wyżyny” postanowiła podłączyć do swoich ogrodów prąd. W tym celu powołano siedmioosobową komisję, reprezentującą właścicieli działek przed spółką „Enea”.\n– Od działkowców, zainteresowanych elektryfikacją ogródków, zebraliśmy pieniądze, za które doprowadzono kable i założono czterdzieści liczników – opowiada Dariusz Fuksa, działkowiec i wykonawca sieci energetycznej w ROD „Wyżyna” w Ińsku. – Wszystko było zgodnie ze sztuką, bez żadnej „partyzantki”. Na wszystkich skrzynkach energetycznych widnieją również stosowne pozwolenia i atesty. Dysponujemy też dokumentami, że pomiary sieci elektrycznej są ważne i prawidłowo wykonywane.\nChoć od początku realizacji inwestycji uczestniczył w niej obecny prezes zarządu ROD Czesław Krakowczyk, teraz podważa on m.in. legalność tych działań.\n– Bezprawność i samowola działania członków „grupy energetycznej” w Ińsku po prostu mnie dobija – przyznaje prezes Czesław Krakowczyk. – Oni nie mają żadnego umocowania prawnego, nie ma żadnej uchwały i zgody na działalność. ©℗\nWięcej czwartkowym „Kurierze Szczecińskim” i e-wydaniu z 8 września 2016 roku.\npogonic lesnego dziadka\npewnie jakis lesny dziadek jest prezesem i z dzialki korzysta raz na miesia albo wcale i sie dziwi ze ludzie chca prad na dzialkach a moze sie zebrac i pogonic dziada zasiedzialego na stolku i wybrac kogos mlodego kto nie bedzie uwazal ze prad dzis to nie luxus tylko potrzeba\nPrąd w 21 wieku chyba nie jest jakimś wielkim luksusem, pan prezes powinien umożliwić korzystanie z prądu i wody wszystkim, a nie obrażać się...


Oto kilka ważnych zasad, o których należy pamiętać podczas zakupu tak luksusowego samochodu, aby cieszyć się jego jakością i komfortem jeszcze przez długie lata – wyjaśniają one, gdzie i dlaczego lepiej szukać używanego Mercedesa Benza: w komisie czy prywatnych ofertach?\nUżywany Mercedes Benz – gdzie kupić i na co uważać?\nPrzykro to mówić, ale prywatni sprzedawcy samochodów mają tendencję do naginania prawdy. Niektórzy sprzedający dają się temu ponieść, ponieważ chcą robić jak najwięcej - więc ukrywają wady licząc na to, że oferowany przez nich używany Mercedes Benz tak zachwyci potencjalnego nabywcę, że „połknie haczyk”. Inni sprzedawcy znowuż ujawniają tylko częściowe prawdy o wszelkich problemach, jakie mogą mieć samochody, które chcą sprzedać. Problem, który chcą ukryć nie musi być wielki - może być tanim i łatwym do rozwiązania detalem, ale nie ukrywajmy – każdy wolałby o tym usłyszeć od sprzedającego. Taką pewność można mieć udając się na poszukiwania wymarzonego samochodu do komisu, który specjalizuje się w sprzedaży używanych Mercedesów. Tam możesz zawsze liczyć na możliwość konsultacji z bezstronnym mechanikiem, dzięki czemu możesz rozwiać wszelkie wątpliwości i problemy, jakie może używany Mercedes-Benz który wpadł Ci w oko.\nProfesjonalna kontrola Mercedesa przed sfinalizowaniem transakcji\nPamiętaj jednak, że bez względu na to gdzie ostatecznie zdecydujesz się zakupić używanego Mercedesa zawsze przeprowadzaj kontrolę przed zakupem. Upewnij się, że znasz wszystkie detale dotyczące jego dotychczasowych napraw i konserwacji. Sprawdź historię samochodu. Dokonanie wcześniejszej kontroli samochodu jest najlepszym sposobem na upewnienie się, że wartość samochodu odpowiada temu, o co prosi sprzedawca czy komis oferujący dany samochód. W tym celu też warto postawić na konsultacje z mechanikiem, który w istocie posiada doświadczenie w naprawie samochodów – a szczególnie Mercedesów.\nPamiętaj też – nie bój się pytać. O ile prywatni sprzedawcy często są oszczędni w udzielaniu informacji to fachowcy z komisów potrafią podejść do dyskusji na temat oferowanego samochodu naprawdę na wysokim poziomie szczerości i kultury. Takich szukaj!


Płatki do twarzy SkinRise Bionic Tonic 36szt. Exuviance\nSpraw, aby Twoja skóra była promienna, o zwiększonej przejrzystości, gładkości i jędrności dzięki tonikowi przeciwzmarszczkowemu, którym nasączone są płatki. Formułowany z (PHA) glukonolaktonem i kwasem laktobionowym. Wyciągi z zielonej herbaty, ochrona dzięki dużej zawartości przeciwutleniaczy - witamina A, C i E. Podawana z ogórkiem i eukaliptusem. Kluczowe składniki: glukonolakton, kwas laktobionowy, witaminy A, C i E, ekstrakt z ogórka, E\nSkóra dojrzała, sucha, pozbawiona jędrności. Skóra z przebarwieniami, o nierównym kolorycie, szara, matowa. Skóra tłusta, trądzikowa. Działanie nawilżające, rewitalizujące, odświeżające, wygładzające, poprawiające znaczenie wygląd skóry. Ekstrakt z zielonej herbaty tonizuje i chroni zestresowaną skórę przed wolnymi rodnikami. Oczyszcza pory skóry, likwiduje zaskórniki\nGlukonolakton, kwas laktobionowy, witamina A, witamina C, witamina E, ekstrakt z ogórka, ekstrakt z eukaliptusa, ekstrakt z zielonej herbaty.\nKażdy płatek nasączony jest delikatną substancją o pięknym zapachu. Substancja wchłania się natychmiast w skórę i możemy aplikować na to krem. Można stosować pod oczy. Warto zastosować na na większą powierzchnię tak by całą zawartość nasączenia zużyć :). Można stosować na noc lub na dzień pod krem. Można stosować pod krem z kwasami na noc, to wzmocni działanie jednego i drugiego. Można stosować codziennie, wtedy mamy najlepsze efekty kuracji, albo rzadziej, w zależności od potrzeb. Można stosować latem.\n36 jednorazowych płatków do aplikacji na skórę (jeden płatek po użyciu wyrzucamy). Po zaaplikowaniu na skórę (można od razu za jednym razem nałożyć na twarz, szyję i dekolt, tak by płatek stał się suchy).