Tylko chłód - Erica Spindler - ebook - Legimi online\nTylko chłód ebook\n4,0 (116 ocen)\nW środku siedział mężczyzna o imieniu Kurt, a przynajmniej tak zwracała się do niego Monika.\nDziewczynka dobrze zapamiętała jego zimny, okrutny uśmiech. Natychmiast zrozumiała, że ten człowiek chce ich skrzywdzić. Z krzykiem rzuciła się do drzwi, ale mężczyzna brutalnie przytrzymał Harlow, a Monika wstrzyknęła jej coś, co spowodowało, że cały świat od niej odpłynął.\n– ...porwanie trzynastoletniej Harlow Grail i jej młodszego kolegi, Timmy’ego Price’a. Harlow Grail jest córką aktorki, Savannah North Grail, i chirurga plastycznego z Hollywoodu, Corneliusa Graila. Dziewczynka została uprowadzona spod dużej stajni, stanowiącej część majątku Grailów. Sześcioletni synek zarządzającej majątkiem pani Price poszedł za Harlow i też został uprowadzony. Prawdopodobnie był to jedynie przypadek. Przedstawiciele FBI uważają, że porwanie...\n– Kurt, uspokój się...\n– Mówiłem im, co się stanie, jeśli wezwą policję! Durnie z Hollywoodu! Mówiłem...\n– Kurt, na miłość boską, tylko nie...\nDziewczynka próbowała im się wyrwać, ale były silniejsze. Mocno oplotły ją ramionami, wbijając paznokcie w ciało.\nKurt rzucił chłopca na brudny materac i przytrzymał go kolanem.\n– Popatrz, księżniczko, do czego doprowadzili twoi rodzice – rzucił zjadliwie. – Nie chcieli mnie słuchać. A uprzedzałem, żeby nie kontaktowali się z policją. Durnie z Hollywoodu!\nChłopiec walczył. Drapał i wierzgał, ale widać było, że powoli traci siły.\nHarlow patrzyła na to z przerażeniem. Błagała mężczyznę, żeby puścił Timmy’ego. Łzy płynęły ciurkiem po jej policzkach.\nHarlow dostrzegła błysk metalu. Były to duże nożyce albo sekator. Z przerażenia nie mogła się ruszać, ale krzyk sam narastał w gardle.\nKurt chwycił jej prawą dłoń i zacisnął nożyce na małym palcu. Najpierw poczuła dojmujący ból, a potem usłyszała chrzęst przecinanej kości. Umywalka zabarwiła się na czerwono.\nBól nieco zelżał i dziewczynka odetchnęła z ulgą. Ze strachu i poczucia beznadziejności chciało jej się płakać. Jednak po chwili ból znów zaatakował, i to z jeszcze większą siłą niż poprzednio. Czując, że za chwilę może zemdleć, zaczęła miarowo oddychać. Wiedziała, że musi zachować przytomność. Nie wolno poddać się bólowi i przerażeniu. Musi żyć. Podsłuchała, że dzisiejszej nocy jej rodzice mają zostawić okup. Kurt mówił, że puści ją, kiedy dostanie pieniądze.\nWiedziała jednak, że jest obrzydliwym, perfidnym kłamcą. Zabił Timmy’ego, mimo że ten w niczym mu nie przeszkadzał. Biedny mały Timmy. Chciał tylko pójść do mamy.\nHarlow ostrożnie wstała z materaca, uważając na skrzypiące sprężyny, i podkradła się do drzwi. Przycisnęła ucho do gładkiego drewna. Usłyszała głos Kurta, ale nie zrozumiała dokładnie, o czym on mówi. Chodziło chyba o nią i odbiór pieniędzy.\nTak, to miało stać się tej nocy.\nHarlow szybko wróciła na materac. Ułożyła się na nim jak poprzednio i zamknęła oczy. Usłyszała szczęk zamka, a potem odgłos otwieranych drzwi. Ktoś przeszedł przez pomieszczenie i stanął przy materacu.\nDrzwi stały otworem. Dlaczego ich nie zamknęli? Pewnie ze środkiem przeciwbólowym dali jej coś na sen i myślą, że twardo śpi.\nTajemniczy ktoś pochylił się nad nią i Harlow poczuła zapach starszej z kobiet, Sis. Była to mieszanina woni róż i zasypki dla dzieci, która tylko trochę tłumiła wstrętny fetor papierosów.\n– Nie mogłam go wtedy powstrzymać. Był bardzo zły, a wtedy nie ma na niego siły. Twoi rodzice zrobili błąd, bo nie powinni byli nikogo informować. To tylko ich wina. To oni... – skrzeczała niczym Baba-Jaga. – To oni są wszystkiemu winni. Zrobiłam wszystko, żeby ocalić tego chłopca.\nNic nie zrobiłaś, stara wiedźmo, pomyślała Harlow. Mogłaś pomóc Timmy’emu, zamiast teraz nad nim biadolić. Nienawidzę cię.\n– Zaraz wrócę. – Kobieta pocałowała ją w czoło, a Harlow z trudem powstrzymała okrzyk obrzydzenia. – Śpij spokojnie, mała księżniczko. Nie możesz teraz zrobić nic lepszego, jak tylko spać.\nSis wyszła, zamykając za sobą drzwi. Dziewczynka wsłuchała się w panującą wokół ciszę. Nie, nie było słychać żadnego szczęku zamka.\nWystarczy nacisnąć klamkę, żeby stąd uciec.\nOtworzyła oczy. Była sama. Usiadła z bijącym sercem na materacu, bojąc się wykonać jakikolwiek gwałtowniejszy ruch. Poczuła mdłości i przytrzymała się ściany, żeby nie upaść. Oddychała wolno przez nos, starając się pozbierać myśli.\nPo chwili mdłości minęły, ale wciąż siedziała bez ruchu. I myślała. Przypuszczała, że znajduje się w małym, położonym na uboczu domku, bowiem nie słyszała ani ujadania psów, ani przejeżdżających samochodów. Nikt też nie dzwonił do drzwi. Czasami dało się tylko słyszeć śpiew ptaków, a także, dwukrotnie, wycie kojota.\nCo zrobi, jeśli nikogo nie znajdzie w pobliżu? Albo jeśli się zgubi? Albo, co gorsza, natknie się na wygłodniałe kojoty?\nUcieczka albo śmierć, powiedziała sobie w duchu, próbując opanować drżenie. Kurt na pewno ją zabije, więc jeśli chce przeżyć, za wszelką cenę musi się stąd wydostać!\nI oto ma okazję. Jedyną i niepowtarzalną. Harlow wstała i chwiejnym krokiem podeszła do drzwi. Delikatnie je uchyliła. Pokój wyglądał na pusty. Telewizor był włączony, a w popielniczce na poręczy fotela spoczywał niedopalony papieros. Chmura dymu unosiła się pod sufitem.\nTeraz! – pomyślała. Muszę uciekać!\nNie myśląc o bólu i mdłościach, podbiegła do drzwi wyjściowych. Przez chwilę mocowała się z zamkiem, a potem wybiegła na zewnątrz. Było ciemno jak w grobie. Harlow, histerycznie szlochając, pędem ruszyła do przodu. Szybciej, byle szybciej! Przebiegła przez piaszczyste podwórko, sforsowała wysoki żywopłot i wylądowała w rowie. Błyskawicznie się z niego wygrzebała i nie oglądając się, pomknęła przed siebie.\nBiegła po kiepsko utrzymanej drodze. Kiedy to sobie uświadomiła, aż krzyknęła ze szczęścia. Przecież ktoś musi tędy jeździć.\nW tym samym momencie zobaczyła samochód, który wjeżdżał na wzgórze. Długie światła przecięły mrok. Po chwili się obniżyły i objęły szczupłą sylwetkę dziewczynki, która stała na środku drogi. Harlow nie miała nawet siły, żeby machać, lecz kierowca samochodu zobaczył ją i nacisnął klakson.\n– Pomocy! – szepnęła i bezradnie opadła na kolana. – Proszę, pomóżcie mi.\nWóz zatrzymał się z piskiem. Ktoś otworzył drzwi. Usłyszała kroki na asfalcie.\n– Zaczekaj, Frank! – Jakaś kobieta wychyliła się z samochodu. – A jeśli to...\n– Daj spokój! Nie mogę tak... O Boże! Przecież to dziecko!\n– Dziecko? – powtórzyła i wyskoczyła z auta. Harlow podniosła głowę, a kobieta aż otworzyła usta ze zdziwienia. – Popatrz na nią! Jest ruda! To na pewno mała Harlow Grail!\nMężczyzna pokręcił głową, jakby nie mógł w to uwierzyć. Dopiero po chwili zrozumiał, że może to być prawda, i ze strachem rozejrzał się dookoła.\n– Boję się – kobieta z trudem panowała nad głosem. – Uciekajmy stąd jak najprędzej.\n– Jasne. – Mężczyzna skinął głową, a potem wziął Harlow za rękę. – Już wszystko w porządku – mruknął, popychając ją w stronę auta. – Jedziemy do domu. Jesteś bezpieczna.\nHarlow zadrżała i przywarła do niego całym ciałem. Ale już wtedy wiedziała, że pewnie nigdy już nie przestanie się bać.\nŚroda, 10 stycznia 2001 roku\n– Timmy! Nie!\nAnna poderwała się z łóżka i dopiero wtedy się obudziła. Jej czoło pokrywał zimny pot. Krzyk niczym mgła wisiał w powietrzu. Miała wrażenie, że wciąż rozbrzmiewa we wszystkich kątach sypialni.\nPisnęła z przerażenia i naciągnęła kołdrę po samą brodę. Rozejrzała się nieprzytomnie dookoła. Kiedy zasypiała, lampka się paliła. Zawsze spała przy świetle. Jednak teraz pokój był ciemny, a złowrogie cienie tańczyły na ścianach. Co to miało znaczyć? Kogo kryły?\nKurta! Przyszedł po nią, żeby skończyć to, co zaczął dwadzieścia trzy lata temu. Żeby ukarać ją za to, że zdołała uciec i pokrzyżowała mu plany.\n„Uwaga, raz, dwa, trzy, zaczynamy!”.\nAnna krzyknęła i wyskoczyła z łóżka. Pobiegła do łazienki, która znajdowała się w korytarzu, padła na kolana i zdążyła jeszcze podnieść deskę od sedesu, a potem wszystko zwymiotowała. Tak, jakby można było zwymiotować złe wspomnienia...\nPoczuła ból prawej ręki. Był tak palący, jakby Kurt zrobił to dosłownie przed chwilą. Spojrzała w stronę umywalki, żeby sprawdzić, czy nie ma w niej małego palca, który jej oprawca odciął, a potem posłał rodzicom. Przeszłość pomieszała się z teraźniejszością.\nNie, muszę być racjonalna, powiedziała sobie. To przecież zdarzyło się wieki temu. Nazywała się wówczas Harlow Anastazja Grail i była małą księżniczką z Hollywoodu.\nCałe życie temu. Całą inną tożsamość temu.\nPrzemyła twarz zimną wodą, starając się zapomnieć o koszmarze.\nPomyślała, że jest przecież bezpieczna. Znajdowała się w przyjaznych ścianach swego mieszkania, wśród znajomych sprzętów. Jedynie rodzice stanowili delikatną więź z tym, co się kiedyś zdarzyło, bo nie utrzymywała kontaktów z nikim ze starych znajomych z Kalifornii. Nikt z obecnych przyjaciół i współpracowników nie znał jej przeszłości, nawet wydawca i agent. Od dwunastu lat nazywała się Anna North. To wszystko.\nGdyby Kurt chciał ją znaleźć, w żaden sposób nie mógłby jej wytropić.\nAnna wymamrotała pod nosem jakieś przekleństwo i wytarła twarz. Kurt na pewno nie będzie jej szukał. Minęły przecież dwadzieścia trzy lata! Agenci FBI uważali, że człowiek, którego znała pod tym imieniem, nie stanowi już dla niej zagrożenia. Najpewniej uciekł do Meksyku, co stawało się tym bardziej prawdopodobne, że sześć dni po ucieczce Harlow w przygranicznym miasteczku Baja odnaleziono zwłoki Moniki.\nZdegustowana własnym zachowaniem, ze złością rzuciła ręcznik na toaletkę. Kiedy wreszcie zapanuje nad strachem? Ilu lat trzeba, żeby mogła zasnąć bez światła? Kiedy w końcu przestaną ją dręczyć senne koszmary?\nGdyby tylko udało się złapać Kurta! Wtedy mogłaby zapomnieć. Mogłaby żyć, nie zastanawiając się, czy o niej myśli i czy chce się zemścić. Z powodu jej ucieczki nie dostał ani centa. Czy wciąż był na nią za to wściekły? Czy nadal chciał się mścić, bo pokrzyżowała jego plany?\nSpojrzała na swoje odbicie w lustrze. Twarz miała zaciętą. Tylko jedna rzecz wymykała się jej spod kontroli – nocne koszmary. Poza tym panowała nad wszystkim. Musi więc uczynić jeszcze jeden wysiłek i przestać bać się cieni przeszłości.\nAnna wróciła do sypialni i z komody wyjęła szorty. Włożyła je pod koszulę nocną. Jeśli nie może spać, to będzie przynajmniej pisać. Od jakiegoś czasu męczyła ją pewna historia i stwierdziła, że właśnie teraz może zacząć nad nią pracować. Najpierw musi się tylko napić kawy.\nRuszyła do kuchni, zatrzymując się w swoim „gabinecie”, na który składało się biurko stojące w kącie salonu. Włączyła komputer. Już chciała iść dalej, ale podeszła jeszcze do drzwi wejściowych i, jak to miała w zwyczaju, sprawdziła zamek.\nW tym momencie usłyszała głośne walenie do drzwi i odskoczyła od nich z krzykiem.\n– Anno, to ja, Bill!\n– I Dalton.\nTo Bill Friends i Dalton Ramsey, jej sąsiedzi i najlepsi przyjaciele. Dzięki Bogu!\nTrzęsącymi się rękami otworzyła zamek i uchyliła drzwi. Stojący na korytarzu mężczyźni spojrzeli na nią z niepokojem. Z dołu dobiegało ujadanie Judy i Boo, małych i sympatycznych kundelków należących do jej sąsiadów.\n– Co, do licha...? Naprawdę nas wystraszyłaś.\n– Słyszeliśmy, jak krzy...\n– To ja usłyszałem ten krzyk – poprawił przyjaciela Bill. – Wracałem właśnie...\n– Ale zawołałeś mnie – wtrącił Dalton, potrząsając marmurową figurką, miniaturą Dawida Michała Anioła. – Wziąłem to na wszelki wypadek.\nAnna z uśmiechem pokręciła głową. Wyobraziła sobie ponad pięćdziesięcioletniego, łagodnego jak baranek Daltona, który rzuca się z figurką na jakiegoś przestępcę.\n– Na jaki wypadek? Sądzisz, że potrzebuję przycisku na biurko do moich notatek?\nBill zachichotał. Dalton spojrzał na niego z urazą i pociągnął nosem.\n– Nie kpij ze mnie. Naprawdę się bałem, że zjawił się tu jakiś złoczyńca.\nKtóry zdążyłby zwiać, zanim jej przyjaciele zorientowaliby się, co się w ogóle dzieje, dodała w myśli. To dobrze, że do tej pory nie potrzebowała żadnej ochrony.\n– Dziękuję za troskę. – Zrobiła zapraszający gest w stronę mieszkania. – Proszę, wejdźcie. Zrobię kawę do waszych beignetów.\n– Beignety? – powtórzył z niewinną miną Dalton. – Doprawdy nie wiem, o czym mówisz...\nAnna pogroziła mu palcem.\n– Pachną jak nie wiem co. Nie uda się ich ukryć – powiedziała. – Skoro już przyszliście mnie ratować, to musicie się nimi podzielić.\nW Nowym Orleanie „beignetami” nazywano kwadratowe pączki, posypane obficie cukrem pudrem. Jak wszyst- ko w tym mieście, były one dekadenckie i niebezpiecz- nie nęcące, a już na pewno nie służyły dobrze osobom takim jak Dalton, który stale przysięgał, że właśnie się odchudza.\n– To on mnie zmusił, żebym je kupił. – Dalton wskazał z wyrzutem na przyjaciela. – Sama wiesz, że nie pozwoliłbym sobie na taką rozpustę o drugiej nad ranem.\n– Tak, tak. A czyja figura wskazuje na większe umiłowanie... rozpusty?\nDalton spojrzał na Annę, oczekując wsparcia. Młodszy od niego o dziesięć lat Bill wciąż był szczupły i świetnie zbudowany.\n– To niesprawiedliwe! On je dwa razy więcej, a wcale nie tyje. A ja jem jak ptaszek, a i tak dorzuciłem ostatnio trzy kilogramy.\n– Ptaszek? Chyba kondor! Zapytaj go o barbecue u Newtonsa – zwrócił się do Anny.\n– Miałem fatalny dzień i musiałem to jakoś odrea- gować.\nAnna zamknęła drzwi i ruszyła do kuchni, czując, jak wyparowują z niej resztki sennego koszmaru. Bill i Dalton w duecie zawsze ją śmieszyli. Nie przestawało jej też zadziwiać, że zgodnie żyją razem od wielu lat. Przypominali jej pawia i pingwina. Bill miał ostry język i stać go było na różne wyskoki, natomiast Dalton był spokojnym biznesmenem, z wyraźną tendencją do zrzędzenia i czepiania się najdrobniejszych szczegółów. Mimo to świętowali dziesiątą rocznicę swego związku.\n– Nie obchodzi mnie, kto wpadł na ten pomysł – stwierdziła Anna, kiedy dotarli do kuchni. – Chcę tylko powiedzieć, że jestem głęboko wdzięczna. Druga w nocy to najlepsza pora na małe co nieco.\nTak naprawdę była im wdzięczna za przyjaźń, za to, że chcieli do niej przyjść. Poznała ich niedługo po przyjeździe do Nowego Orleanu. Ubiegała się wtedy o pracę w kwiaciarni w Dzielnicy Francuskiej. Nie miała żadnego doświadczenia zawodowego, tylko własny smak i styl. Poza tym potrzebowała pracy, która nie pożerałaby całego wolnego czasu. Chciała przecież zostać pisarką.\nDalton był właścicielem kwiaciarni. Natychmiast się dogadali. Doskonale rozumiał jej potrzeby i pochwalał to, że ma swoje zainteresowania. Nie obrażał się, że traktuje „Perfect Rose” jak zwykłe miejsce pracy, a nie przedsionek wielkiej kariery.\nDalton przedstawił jej z kolei swojego partnera, Billa. Co więcej, poinformował o tym, że zwalnia się mieszkanie w domu, w którym nie tylko sam mieszkał, ale którego był również właścicielem. Obaj mężczyźni wzięli ją pod swoje skrzydła. Mówili jej, w jakich restauracjach warto jadać i do której pralni oddawać ubrania. Ba, znaleźli jej nawet świetną fryzjerkę.\nA kiedy poznała ich lepiej, pozwoliła im czytać swoje teksty. To właśnie Bill i Dalton pocieszali ją po odmowach z kolejnych wydawnictw i to oni cieszyli się z jej pierwszych sukcesów.\nUwielbiała ich i zrobiłaby wszystko, żeby byli szczęśliwi. I wiedziała, że to samo czują do niej.\nPewnie broniliby jej nawet przed samym diabłem wcielonym, czyli Kurtem.\nDalton, który odgadł nagłą zmianę nastroju Anny, obrócił się w jej stronę.\n– O Boże! Przecież nie zapytaliśmy nawet, czy nic ci nie jest.\n– Wszystko w porządku – powiedziała, stawiając mleko w garnuszku do podgrzania. Wyjęła z szafki trzy kubki i kostki mrożonej kawy z zamrażalnika. – Miałam po prostu zły sen.\nBill pomógł jej, wrzucając po kostce do przygotowanych kubków.\n– Znowu? – Przytulił ją czule. – Biedna Anna.\n– To te twoje chore książki – mruknął Dalton, precyzyjnie układając kwadratowe pączki na talerzu. – To przez nie masz koszmary.\n– Chore? Bardzo ci dziękuję.\n– No dobrze... mroczne – poprawił się Dalton. – Straszne, przerażające... Tak lepiej?\n– Znacznie. – Wlała mleko do kubków i podała cafe au lait obu mężczyznom.\nPrzenieśli ciastka i kawę na niewielki stolik i usiedli. Dalton miał rację. Krytycy tak właśnie określali jej książki, klasyfikując je między horrorami a powieściami sensacyjnymi. Niektórzy twierdzili też, że nie można się od nich oderwać. Żeby jeszcze zarabiała tyle, aby móc się utrzymać z pisania tych książek!\nJej agent powiedział kiedyś, że czegoś w nich brakuje. A raczej w niej. I sama musi znaleźć sposób, by to przezwyciężyć.\n– A przecież wyglądasz na zupełnie normalną, miłą kobietę. – Bill zniżył głos do pełnego napięcia szeptu. – Skąd więc biorą się te historie? Z doświadczenia? Nocnych eskapad? Cóż za potworności kłębią się w głębi tych niewinnych, zielonych oczu?\nAnna zaśmiała się, głównie ze zwrotu „kłębią się w głębi”, ale tak naprawdę wcale nie było jej do śmiechu. Bill nawet nie mógł przypuszczać, jak bliskie prawdy są jego żarty. Sama doświadczyła tego, jak źli mogą być ludzie. Na własne oczy widziała wcielenie bestii i miała wrażenie, że ten obraz trwale odcisnął się w jej pamięci.\nTa wiedza naruszała jej wewnętrzny spokój, a czasami, tak jak dzisiaj, również i sen. A z drugiej strony żywiła się nią jej nieokiełznana wyobraźnia, która podsuwała pomysły do książek.\n– Nie wiedzieliście, że muszę wszystkiego spróbować? – powiedziała, starając się zachować lekki ton. – Dlatego lepiej, żebyście nie zaglądali do bagażnika mojego samochodu i pamiętali o tym, żeby zamykać drzwi na noc.\nMężczyźni spojrzeli na siebie z konsternacją i dopiero po chwili wybuchnęli śmiechem.\n– Bardzo zabawne, nie ma co mówić. Zwłaszcza że w twojej ostatniej książce ginie para gejów – westchnął Dalton.\n– A skoro już o tym mowa... – Bill starł palcem drobinę cukru pudru ze stolika. – Czy miałaś jakieś nowe propozycje?\n– Nie, jeszcze nie. Ale to zaledwie parę tygodni. Nawet nie macie pojęcia, jak wolno pracują wydawnictwa.\nBill pokręcił z dezaprobatą głową. Pracował w reklamie i public relations, gdzie tempo było podstawową sprawą.\n– W mojej branży nie przetrwałyby nawet miesiąca. U nas trzeba być szybkim. Wóz albo przewóz.\nAnna skinęła głową, a potem ziewnęła. Uniosła dłoń, nie mogąc powstrzymać kolejnego ziewnięcia.\nDalton zerknął na zegarek.\n– Ojej, nie wiedziałem, że już tak późno! – Nagle uderzył się dłonią w czoło. – Och, Anno! Zapomniałem ci powiedzieć, że przyszedł kolejny list od twojej wielbicielki. Tej, która mieszka w Mandeville, po drugiej stronie jeziora. Przysłała go do kwiaciarni.\nPrzez moment nie wiedziała, o kogo mu chodzi, ale potem sobie przypomniała. Parę tygodni temu dostała list od jedenastoletniej dziewczynki, która podpisała się Minnie. Dotarł do jej wydawnictwa wraz z paroma innymi.\nTen list oczarował ją, chociaż Anna wcale nie była zadowolona, że tak małe dziecko czytało jej książki. Wciąż pamiętała, że sama kiedyś też była ufną dziewczynką, która traktowała świat jako miejsce dobre, przyjazne i piękne. Kiedyś, to znaczy przed porwaniem.\nMinnie obiecała, że jeśli Anna jej odpisze, to stanie się jej największą wielbicielką. Na kopercie narysowała stokrotki i serca, oraz napisała jedno słowo: „Czekam”.\nAnna była tak bardzo poruszona, że nie zwlekając, odpisała jej osobiście.\nDalton wyjął nieco pogniecioną, jasnożółtą kopertę z kieszeni dresu i podał Annie. Przyjęła ją, marszcząc brwi.\n– Zabrałeś ten list ze sobą?\n– Wziął go zaraz po tym, jak chwycił Dawida. Dobrze, że przy okazji nie postanowił zwrócić ci wszystkich książek, które od ciebie pożyczyliśmy.\nDalton spojrzał na niego z urazą.\n– Byłem szybki jak błyskawica.\n– Nie zwracaj uwagi na Billa – poprosiła Anna, rzucając ostrzegawcze spojrzenie drugiemu mężczyź- nie. – Wiesz, jaki jest. Naprawdę jestem ci wdzięczna, że o mnie pamiętałeś.\nBill wskazał kopertę. Tak jak poprzednia była ozdobiona kwiatkami i sercami, i widniało na niej jedno słowo: „Czekam”.\n– Ten list przyszedł do „Perfect Rose”, a nie do twojego agenta – zauważył.\n– Od razu do kwiaciarni...? – powtórzyła, czując gwałtowne ukłucie w sercu. No tak, właśnie w tym przypadku zapomniała o ostrożności i żeby szybciej odpowiedzieć dziecku, skorzystała z firmowej papeterii „Perfect Rose”.\nJak mogła być tak głupia i nieostrożna?\n– Otwórz go – poprosił Bill. – Pewnie jest tam coś interesującego.\nSama była ciekawa. Miała wielką frajdę, kiedy czytelnicy chwalili jej książki. Jednak z drugiej strony przerażały ją tak bliskie kontakty z zupełnie obcymi ludźmi, a zwłaszcza to, że poprzez książki poznawali jej myśli i uczucia.\nNie potrafiła pisać tak, żeby się nie odsłaniać.\nOtworzyła niezgrabnie kopertę, wyjęła list i zaczęła go czytać. Bill i Dalton nie potrafili powstrzymać ciekawości i zerkali jej przez ramię.\nDroga Pani North!\nTak bardzo się ucieszyłam, kiedy przyszedł Pani list. Jest Pani najlepszą powieściopisarką na świecie – przysięgam! Moja kotka też tak myśli. Jest rudo-biała i ma niebieskie oczy. Jest moją najlepszą przyjaciółką.\nObie najbardziej lubimy pizzę i cheetosy, ale on nie pozwala, żebyśmy je często jadły. Kiedyś ściągnęłam ich całą paczkę, którą zjadłyśmy razem z Tabithą. Lubię słuchać Backstreet Boys i kiedy mnie wypuszcza, oglądam „Dawson’s Creek”.\nTak się cieszę, że będzie Pani moją przyjaciółką. Czasami czuję się taka samotna. Szkoda tylko, że nie chce Pani, żebym czytała te wszystkie książki. Może i racja. Jak Pani chce, to nie będę. On nie wie, że je czytam, i byłby zły, gdyby się o tym dowiedział.\nAnna przeczytała raz jeszcze ostatnie linijki, czując dreszcz, który przebiegł jej ciało. On ją przeraża. Nie pozwala jej jeść pizzy i cheetosów.\n– Co to znowu za „on”? – spytał Dalton. – Jak myślisz, czy to jej ojciec?\n– Sama nie wiem – odparła, marszcząc brwi. – To może być też dziadek albo wujek. Wygląda na to, że z nim mieszka.\n– Wcale mi się to nie podoba. – Bill skrzywił się. – Co to znaczy: „kiedy mnie wypuszcza”? Skąd ją wypuszcza? Chyba nie trzyma jej w więzieniu?!\nTrójka przyjaciół spojrzała na siebie niepewnie. Chwile ciągnęły się w nieskończoność. W końcu Anna chrząknęła i zaśmiała się sztucznie.\n– Dajcie spokój, przecież to ja zajmuję się wymyślaniem niesamowitych historii, a wy tylko uważajcie, żebym za bardzo nie fantazjowała.\n– To prawda. – Dalton uśmiechnął się blado. – Dzieciaki myślą, że dorośli im wszystkiego zabraniają. Pamiętam, że kiedy miałem trzynaście lat, czułem się bardzo ograniczany przez rodziców.\n– Dalton ma rację – przytaknął Billy. – Poza tym gdyby ten facet był naprawdę taki zły, na pewno nie pozwoliłby Minnie, żeby do ciebie pisała. Musi jakoś wysyłać te listy.\n– Jasne. – Anna odetchnęła z ulgą i włożyła list z powrotem do koperty. – Jest trzecia w nocy i pewnie dlatego wszystko wyolbrzymiamy. Myślę, że powinniśmy iść spać.\n– Zgadzam się. – Bill ruszył do drzwi, lecz zaraz się zatrzymał. – Chociaż z drugiej strony stało się niedobrze, że podałaś jej adres naszej kwiaciarni. Wiesz, jacy ludzie czy- tają te twoje horrory, i w końcu jakiś wariat cię tu odnajdzie.\n– Na przyszłość będę uważać – zapewniła go, rozcierając gęsią skórkę, która pojawiła się na jej ramionach. – A na razie nie mamy się czym przejmować. Jedenastoletnia dziewczynka nie zrobi mi chyba nic złego.\n– Coś takiego, chcesz powiedzieć, że ta mała musi się wykradać? – spytała Jaye Arcenaux, dopiwszy przez słomkę mochasippi. – Ależ to niesamowite! Ekstra!\nJaye, „młodsza siostra” Anny, skończyła właśnie piętnaście lat i wszystko było dla niej „super”, „ekstra” albo „zakręcone”.\nAnna spojrzała na nią z rozbawieniem.\n– Ekstra? Wcale mi się tak nie wydaje.\n– Przecież wiesz, o co mi chodzi. No, że to historia nie z tej ziemi. – Dziewczyna pochyliła się w jej stronę. – A ty tak nie uważasz?\n– Jasne, że nie! W tym wszystkim jest coś dziwnego i sama nie wiem, czy powinnam odpisywać na ten list.\n– Tylko dziwnego? – Jaye sięgnęła przez stolik, żeby odłamać kawałek czekoladowego ciastka Anny. – Przecież Dalton mówił, że ciarki chodziły wam po plecach.\n– Przesadza. To zdarzyło się późno w nocy i wszyscy byliśmy zmęczeni... Ale dom tej dziewczynki rzeczywiście jest jakiś dziwaczny. Trochę się o nią martwię.\n– Właśnie. Wiesz, że znam się na tym, jak nikt inny. Widziałam tak różne domy...\nAnna musiała z bólem przyznać, że to prawda, zrobiła jednak wszystko, by nie pokazać po sobie, jak bardzo jest jej z tego powodu przykro. Jaye wcale nie potrzebowała litości. Bez większych emocji zaakceptowała swoją przeszłość i chciała, żeby inni postępowali tak samo.\n– Otóż to, i dlatego zależy mi na twojej opinii. Co o tym myślisz? – Anna sięgnęła do torebki i wyjęła list, który podała dziewczynie. – Być może zobaczyłam w nim coś, czego tam nie ma. W końcu wymyślanie problemów to mój zawód.\nJaye zaczęła czytać, a Anna przyglądała jej się z dużą przyjemnością. Dziewczyna była zadziwiająco piękna jak na swoje piętnaście lat. Miała wyraziste rysy i wielkie, ciemne oczy o intrygującym wyrazie. Tydzień temu zaszokowała Annę swoją płomiennorudą fryzurą, chociaż wcześniej była zdecydowaną brunetką o włosach w kolorze mokki.\nJej urodę psuła jedynie blizna biegnąca ukośnie przez usta. Była to ostatnia „pamiątka” po brutalnym ojcu, który w pijackim szale rzucił w nią butelką po piwie. Jaye dostała prosto w usta, które rozszczepiły się niczym ogromna zajęcza warga. Sukinsyn nie zawiózł jej nawet do lekarza. I kiedy szkolna pielęgniarka zauważyła tę ranę w poniedziałek rano, było już za późno na szycie.\nNa szczęście skontaktowała się przynajmniej z Pogotowiem Opiekuńczym. Jaye zyskała szansę na lepsze życie, a jej ojciec trafił do więzienia.\nAnna poczuła, że ma ściśnięte gardło, i spojrzała w bok. Od czasu kiedy w różnych organizacjach zajmujących się dziećmi zaczęła zbierać materiały do swojej drugiej książki, podjęła działalność w Stowarzyszeniu Starszych Sióstr i Braci Ameryki. Rozmawiała z różnymi dziećmi, które zostały objęte programem, i była pod wrażeniem ich opowieści.\nPrzypomniały jej one o własnym dzieciństwie. Ona też czuła się samotna i szukała serdecznej opieki. Ona też wciąż się bała, chociaż te strachy miały zupełnie inny charakter i przyczynę.\nZ porywu serca postanowiła pomóc tym dziewczynkom i dlatego została ”starszą siostrą”. Przecież nie miała nic do stracenia.\nZajmowała się Jaye już od dwóch lat.\nW tym czasie bardzo się do siebie zbliżyły, choć wcale nie było to łatwe. Jaye traktowała ją nieufnie i była bardzo cyniczna jak na swój wiek, a przy tym kłamała. Nie chciała mieć z Anną nic wspólnego. Wciąż cierpiała.\nAnna starała się ją rozumieć i dzięki temu wytrwała. Przez dwa lata dotrzymywała wszystkich obietnic i słuchała, zamiast pouczać. Udzielała rad tylko wtedy, kiedy dziewczyna o nie prosiła, ale jednocześnie nie szła na żadne kompromisy.\nW końcu Jaye zaczęła jej ufać. Potem przyszła sympatia, a może nawet coś więcej...\nW pewnym momencie Anna poczuła, że ma w Jaye prawdziwą przyjaciółkę. Wcale się tego nie spodziewała, kiedy zaczynała swoją działalność w Stowarzyszeniu. Chciała tylko pomóc skrzywdzonemu dziecku, a zyskała kogoś, komu bez reszty mogła zaufać. „Młodsza siostra” wypełniła lukę w jej życiu, z której istnienia Anna nie zdawała sobie dotąd sprawy.\nJaye podniosła oczy znad listu.\n– Masz rację. Ten facet to drań.\nAnna aż pochyliła się, jakby przygnieciona ciężarem tych słów.\n– Chciałaś, żebym powiedziała, co o tym sądzę.\n– A co masz na myśli, mówiąc „drań”?\n– Trudno powiedzieć. – Jaye wzruszyła ramionami. – Może to zwyczajny pijak, a może zboczeniec, który powinien siedzieć za kratkami.\nMówiła niby obojętnym tonem, ale Anna wyczuła całą jej gorycz.\n– Zostawiasz mi spory wybór – bąknęła.\n– Nie jestem pieprzonym psychologiem. – Jaye oddała jej list. – Moim zdaniem koniecznie powinnaś jej odpisać.\nAnna zagryzła wargi. Brakowało jej pewności siebie, którą miała jej młoda przyjaciółka.\n– Jestem dorosła, a ona to tylko dziecko. Boję się komplikacji. Nie chcę, żeby jej rodzice oskarżyli mnie, że się wtrącam. I nie mogę, tak po prostu, zapytać, czy ojciec ją zamyka.\n– Powinnaś jednak coś wymyślić. – Jaye wytarła usta serwetką. – Minnie potrzebuje przyjaciółki.\nAnna zmarszczyła czoło, nie bardzo wiedząc, co robić. Z jednej strony bała się wtrącać w cudze sprawy, zwłaszcza że dużo słyszała o przeróżnych dziecięcych fantazjach, ale z drugiej strony wiedziała, że Minnie jej potrzebuje. W głębi duszy zgadzała się z Jaye. Powinna coś z tym zrobić.\n– Przepraszam, czy będziesz kończyć swoje ciastko? – Głos dziewczyny dobiegł do niej z bardzo daleka, jakby z zaświatów.\nAnna przesunęła talerzyk w jej stronę.\n– Nie. Możesz dokończyć. – Powoli wracała do rzeczywistości. – Ostatnio jesteś ciągle głodna. Byłam pewna, że Fran jest dobrą kucharką.\nChodziło o zastępczą matkę Jaye.\n– Coś ty! Chyba sobie żartujesz! – Jaye aż się skrzywiła. – Nie ma takiej potrawy, której nie potrafiłaby zepsuć!\n– Ale jest chyba w porządku, prawda?\nJaye uniosła w górę ramiona.\n– Jasne, może być. Gdyby tylko tak często nie latała na miotle i przestała polować na małe dzieci podczas pełni.\n– Bardzo zabawne, mądralo.\nAnna lubiła zastępczą matkę Jaye, chociaż też coś w niej ją niepokoiło. Fran za bardzo się starała, jakby chciała samą siebie przekonać do idei adopcji. Jakby nie była pewna swych uczuć.\nMimo obaw miała nadzieję, że Jaye polubi Fran Clausen i jej męża, Boba.\nPo chwili wyszły z kawiarni „CC” i skierowały się w głąb Dzielnicy Francuskiej.\n– No, a jak w ogóle ci idzie? – spytała Anna.\n– W szkole czy w domu?\n– I tu, i tu.\n– W szkole wszystko w porządku. W domu też.\n– Następnym razem oszczędź mi tych wszystkich szczegółów. Czuję się zagubiona...\nDziewczyna pokazała zęby w uśmiechu.\n– Proszę, proszę, nie wiedziałam, że stać cię na sarkazm. Ekstra!\nObie się roześmiały. Szły dalej, zatrzymując się co jakiś czas przed wystawami. Anna uwielbiała mieszaninę zapachów, widoków i dźwięków charakterystycznych dla tej części miasta. Było w tym coś dekadenckiego, prowokacyjnego i zarazem eleganckiego, ale czasami też krzykliwego. Przewijały się tu tłumy zarówno turystów, jak i miejscowych, nie wyłączając ulicznych grajków i innych performerów. To miejsce od razu ją urzekło.\n– Popatrz no. – Jaye przystanęła przed kolejną wystawą, na której znajdowały się sztuczne futra w czarno-białe paski. – Czy to jakaś nowa moda?\n– Mhm – potwierdziła Anna. – Chciałabyś przymierzyć?\n– Pod warunkiem, że dadzą mi je potem za darmo. – Jaye potrząsnęła głową. – Zresztą i tak nie pasuje do koloru moich włosów.\nAnna zerknęła na dziewczynę.\n– Powoli zaczynam się przyzwyczajać do tego, że jesteś ruda – rzuciła. – Najlepsze w tym jest to, że teraz naprawdę wyglądamy jak siostry.\nJaye zarumieniła się, jakby to był komplement. Ruszyły dalej. Dziewczyna co jakiś czas zerkała na przyjaciółkę. Chyba coś ją dręczyło.\n– Czy wspominałam ci o tym wariacie, który szedł za mną?\nAnna stanęła i spojrzała z niepokojem na „młodszą siostrę”.\n– Ktoś cię śledził?\n– Tak, ale mu uciekłam.\n– Kiedy to było? Gdzie?\n– Wczoraj. Szłam po szkole do domu.\n– Widziałaś go już wcześniej?\nJaye wzruszyła ramionami.\n– Zobaczyłam tylko, że to facet. Pewnie jakiś stary zboczeniec. Nie ma o czym mówić.\n– A właśnie że jest! Powinnaś powiedzieć o tym Fran, a ona musi skontaktować się z...\n– Hej, Anno! Stop! Gdybym wiedziała, że tak zareagujesz, nic bym ci nie powiedziała.\nAnna wciągnęła głęboko powietrze. Nie chciała płoszyć Jaye. Wiedziała, że jako dziecko ulicy nie dawała się nabierać na jakieś proste sztuczki. Zdarzało jej się nawet pomieszkiwać w opuszczonych ruderach, co wprawiało Annę w stan osłupienia, gdy tylko o tym pomyślała.\n– Przepraszam – wymamrotała. – Starsze osoby przejmują się byle czym.\n– Wcale nie jesteś stara – gwałtownie zaprotestowała dziewczyna.\n– Na tyle, by nalegać, żebyś natychmiast zgłosiła się na policję, jeśli jeszcze raz zobaczysz tego człowieka. Zgoda?\nJaye zawahała się, a potem skinęła głową.\nOficer śledczy Quentin Malone wszedł do tawerny „U Shannona”, pozdrawiając paru znajomych policjantów. Dla wielu nowoorleańczyków czwartek stanowił już początek weekendu i różnych, związanych z nim zabaw. Korzystały na tym przede wszystkim kluby, bary i restauracje z Crescent City, jak czasami nazywano Nowy Orlean. Tawerna „U Shannona” nie była tu wyjątkiem.\nZnajdowała się w części miasta zwanej na cześć irlandzkich osadnikówi Irish Channel, czyli Kanałem Irlandzkim. Bywali tu robotnicy i policjanci. Siódmy Wydział Nowoorleańskiej Policji, w skrócie SWNP, uznał knajpę „U Shannona” za swoją.\nShannon McDougall, właściciel tawerny i były murarz z łapskami wielkości bochenków chleba, nie miał nic przeciwko takiemu stanowi rzeczy. Dzięki temu nie miał tu żadnych rozrób. Gangsterzy, handlarze narkotyków i prostytutki unikali jego lokalu i w ogóle tej ulicy. Żeby się za to odwdzięczyć, nie chciał żadnych pieniędzy od stałych bywalców w mundurach. Inaczej traktował rekrutów. Nowi chłopcy musieli sobie zasłużyć nie tylko na oficerskie szlify, ale i darmowe drinki. Te zasady nie dotyczyły jednak napiwków, które dawali zarówno nowi, jak i starzy policjanci, mundurowi, jak i tajniacy w rodzaju Malone’a.\nOczywiście należał on do stałych bywalców knajpy. Mimo że miał zaledwie trzydzieści siedem lat, służył w policji już szesnasty rok i był śledczym pierwszej kategorii. Wiele osób z jego rodziny pracowało w SWNP: dziadek, ojciec, trzech wujów i jedna ciotka. Z sześciorga rodzeństwa Quentina tylko dwoje zdecydowało się na inny zawód. Patrick został programistą, a najmłodsza, Shauna, studiowała w college’u sztuki piękne.\nQuentin ruszył w stronę baru, żeby zamówić piwo. Zaraz przechwyciła go pewna siebie barmanka, dwudziestotrzyletnia dziewczyna z króciutkimi, najeżonymi blond włosami. Od dawna nie kryła tego, że chętnie by się z nim umówiła, ale Quentin nie miał zamiaru chodzić na randki z osobami w wieku swojej siostry. Zawsze wydawało mu się, że Shauna jest od niego dużo młodsza i czułby się głupio z kimś równie mało dojrzałym.\n– Cześć, Malone. – Barmanka uśmiechnęła się do niego. – Dawno cię tu nie było.\n– Miałem trochę pracy. – Pocałował ją w policzek. – A co u ciebie, Sandie?\n– Wszystko w porządku. Nawet napiwki się ostatnio poprawiły. – Zerknęła w stronę zasiadających w jednej z lóż gości. – Muszę iść. Zaczekasz?\n– Jasne, Sandie.\nRuszyła do stolika, ale jeszcze obejrzała się przez ramię.\n– Był tutaj John. Prosił, żebyś zadzwonił do mamy.\nQuentin roześmiał się i skinął głową. John był najstarszym z rodzeństwa i sam siebie mianował strażnikiem klanu Malone’ów. Gdy tylko któreś z nich miało problem, mogło walić do niego jak w dym. On też rozsądzał wszelkie spory wewnątrz rodziny i łagodził kryzysy. Teraz zapewne uznał, że Quentin ostatnio stanowczo zbyt często unikał niedzielnych rodzinnych obiadków.\n– Dzięki, Sandie. Na pewno to zrobię.\nPodszedł do baru. Shannon już napełnił kufel pieniącym się, bursztynowym płynem.\n– Dzięki, Shannon. Widziałeś może Terry’ego?\nPytał o swego partnera, Terry’ego Landry’ego.\n– Jest tutaj. – Barman wskazał salę z bilardem. – Zaczynał właśnie nową grę. Zdaje się, że ma jakieś problemy, prawda?\nQuentin skinął głową. Shannon miał rację. Jego współpracownik nie mógł jeszcze dojść do siebie po tym, jak żona wyrzuciła go z domu, twierdząc, że nie może już znieść takiego życia. I to po dwunastu latach małżeństwa!\nJednak Quentin nie wątpił, że miała rację. Trudno wytrzymać z policjantem, zwłaszcza że Terry był porywczy i zmienny. Ale dbał też o dzieci i kochał swoją żonę, a to wcale nie było mało.\nTerry przyjął fatalnie ten cios. Czuł się skrzywdzony i tęsknił za dziećmi. Zaczął pić, mało spał i zachowywał się nieobliczalnie. Współpraca z nim stawała się coraz trudniejsza.\nJednak Quentin doskonale pamiętał sytuacje, w których Terry mu pomógł, i teraz przyszła jego kolej. Partnerzy zawsze muszą trzymać się razem, powtarzał sobie.\nSkinął w stronę sali obok.\n– Dobra, pójdę z nim pogadać – mruknął. – Musi przecież zarobić na alimenty.\nShannon zaśmiał się, pokiwał głową i zaczął obsługiwać kolejnego klienta.\nPolicjant przeszedł do wciąż jeszcze prawie pustej sali. Za godzinę zabraknie tu miejsc siedzących, a muzyka będzie wylewać się z szafy grającej niczym potężne wody Missisipi. Zrobi się ciemno i duszno od papierosowego dymu, a kilka par będzie się kręcić w tańcu na zaimprowizowanej estradzie. Ale na razie panował tu jeszcze spokój.\nPrzynajmniej do czasu, dopóki nie stanęła przed nim Louanne Price. Kobieta o twarzy anioła i ciele króliczka z „Playboya”. Wielu mężczyzn podarowało jej swoje serca, ale problem polegał na tym, że bawiło ją to, iż może je łamać.\nTaka właśnie była Louanne. Quentin unikał jej, ponieważ dbał o zdrowie i uważał, że nawet najwspanialsza przygoda nie wynagrodzi mu problemów z sercem czy wątrobą.\nPodeszła do niego i zatrzymała się dopiero w momencie, kiedy ich ciała niemal się zetknęły. Wspięła się na palce i teatralnym gestem zarzuciła mu ręce na ramiona.\n– Malone, kochanie, co mam zrobić, żeby namówić cię na małe sam na sam?\n– Przykro mi, Louanne, ale Dickey mnie zniszczy, jeśli tylko zauważy, że patrzę tęsknie w twoją stronę. – Mówił o jej ojcu, który również pracował w SWNP. – Dlatego mogę cię tylko podziwiać z daleka...\n– To byłaby prawdziwa zbrodnia, a przecież powinieneś z tym walczyć. – Przeciągnęła palcami przez jego włosy. – Zresztą wcale nie musi o tym wiedzieć. To będzie nasz sekret.\n– Przykro mi, ale w policji nie ma żadnych sekretów. Czasami nawet żałuję, że nie pracuję w biurze lub na poczcie. To na razie.\nRuszył dalej, nie oglądając się za siebie. Tak jak mówił Shannon, Terry zmagał się z bilardem, trzymając niemal dopalonego papierosa w kąciku ust. Kiedy się zbliżył, partner uniósł mało przytomne od alkoholu oczy.\nZdaje się, że spędził tu sporo czasu.\n– Dobrze, że już jesteś. Zaraz zacznie się najlepsza zabawa.\n– Tyle że ty z niej nie skorzystasz, bo będziesz już sztywny. – Quentin wziął krzesło, stojące przy jednym ze stolików, i postawił na nim nogę. – Wyłgałem cię przed szefową.\nTerry znowu pochylił się nad stołem i chwilę celował. O dziwo, uderzona bila trafiła do łuzy.\n– I co? Powiedziałeś, że wyszedłem do kibla?\n– Nie, do Penny. Żeby pogadać.\n– Do tej suki?! Niedoczekanie!\nQuentin poruszył się niespokojnie na swoim miejscu. Znał Penny Landry dość dobrze. Wiele można było o niej powiedzieć, ale na pewno nie to, że jest suką. Dobrze rozumiał rozgoryczenie Terry’ego, lecz mimo to nie mógł pozwolić, by tak o niej mówił.\nPociągnął jeszcze łyk piwa, starając się nie okazywać zdenerwowania.\n– Penny chyba uznała, że tak będzie najlepiej. Dla dzieci i dla niej.\nTerry chybił i zaklął pod nosem. Jego przeciwnik, człowiek, którego Quentin często widywał w tym miejscu, uśmiechnął się pod nosem i pochylił nad stołem.\n– Po czyjej jesteś stronie, co? – warknął Terry.\n– Nie wiedziałem, że muszę być po czyjejś.\n– Penny od wielu lat jest moją przyjaciółką. – Quentin spojrzał kumplowi prosto w oczy. – Nie pozwolę ci jej oczerniać.\nTerry zrobił się cały czerwony.\n– Taki już mój pieprzony los. Mój najlepszy kumpel mówi mi, że...\n– Ósemka i koniec.\nNa chwilę umilkli, patrząc, jak mężczyzna uderza ostatnią bilę. Potem spytał Terry’ego:\n– Zagrasz jeszcze raz?\n– Nie, dzięki. – Zerknął na Quentina. – Muszę się napić.\nTylko tego mu było trzeba! I tak ledwo stał na nogach. Ale Quentin nie mógł mu tego powiedzieć, przeszli więc do baru.\nW ciągu dwudziestu minut pojawiło się tu mnóstwo nowych osób. Quentin dostrzegł paru znajomych z pracy, a także dwóch swoich braci: Percy’ego i Spencera. Wtedy wpadł na pewien pomysł i ruszył w ich kierunku.\n– Wiesz co, może pójdziemy gdzieś na kolację. Zaproszę też braci...\n– Nie, do licha! – mruknął Terry. – Wieczór dopiero się zaczął. Tyle tu moż... – urwał nagle.\nQuentin powiódł wzrokiem za jego spojrzeniem i zobaczył płomiennorudą kobietę w minispódniczce, obracającą pupą na wszystkie strony. Unosiła przy tym ręce, potrząsając złotymi bransoletami. Nie było jasne, czy tańczy z jednym mężczyzną, ze wszystkimi, czy tylko się przed nimi popisuje.\nA miała czym. Coraz więcej facetów przesuwało się w jej stronę, wśród nich Quentin i Terry.\nPo chwili Quentin zerknął na kobietę.\n– Wiesz, Terry, ona wygląda...\n– Świetnie. Naprawdę świetnie.\nQuentin chciał powiedzieć, że kobieta nie wygląda na osobę, która umawia się na randki z gliniarzami, chyba że ma w tym jakiś interes. Nie była bogata, ale z pewnością chciała być. Ceniła sobie pieniądze, prestiż i kostiumy od Armaniego.\nI na pewno nie będzie chodzić z facetami, którzy jej tego nie zapewnią. Czyli, między innymi, z policjantami. Ale dzisiaj, może z nudów, pozwoliła sobie na mały wyskok.\nZnaleźli się tuż koło jego braci. Percy pozdrowił ich pierwszy:\n– Co słychać, braciszku? Cześć, Terry.\nQuentin spojrzał na chłopaków. Byli podobni zarówno do siebie nawzajem, jak i do całej rodziny Malone’ów. Obaj mieli intensywnie niebieskie oczy i czarne kręcone włosy. Jednak Percy był znacznie szczuplejszy i wyższy, bo mierzył ponad sto dziewięćdziesiąt centymetrów, natomiast Spencer wyglądał na boksera wagi półciężkiej, który niejedno już miał za sobą.\n– Co słychać? – mruknął Quentin. – Właśnie próbuję go odwieść od zrobienia głupstwa. – Wskazał kumpla.\nBracia zerknęli na Terry’ego, a potem na tancerkę. Percy uśmiechnął się szeroko.\n– Tak, niezła sztuka. Ale uważaj, Terror, bo się sparzysz – rzucił, używając przydomka, który Terry zyskał w czasie pierwszych lat pracy w policji. – Jak Spencer parę minut temu.\n– Bez komentarza. – Spencer wściekłym wzrokiem spojrzał na brata.\nTerry przygładził włosy.\n– To popatrzcie na zawodowca, chłopaki.\nMalone’owie gwizdnęli z podziwem, jedynie Quentin pokręcił z powątpiewaniem głową.\n– Sam nie wiem. Miałeś ostatnio mało okazji, żeby trenować...\nTerry spojrzał na niego z pewnym siebie, buńczucznym uśmieszkiem.\n– Prawdziwy podrywacz nie rdzewieje do śmierci – rzekł bez wahania.\nWysoki i szczupły, z ciemnymi oczami i zabójczym uśmiechem, nawet w tym stanie rzeczywiście wyglądał na podrywacza. Żeby było bardziej romantycznie, potrafił na żądanie wtrącać francuskie zwroty, które wciąż funkcjonowały w jego kajuńskiej rodzinie. Terry naprawdę miał styl i Quentin dawał mu pięćdziesiąt procent szans.\nKumpel przecisnął się do rudej i zaczął tańczyć w rytm muzyki, a ona, kręcąc biodrami, odwróciła się do niego tyłem.\nTerry obejrzał się za siebie. Quentin pokręcił głową, a jego dwaj bracia zachichotali z uciechy.\nJednak Terry się nie poddawał. Spróbował raz jeszcze, ale i tym razem kobieta wyraźnie dała mu do zrozumienia, że nie jest zainteresowana bliższą znajomością.\nZa trzecim razem już nie bawiła się w żadne subtelności. Zatrzymała się, zmierzyła go zimnym wzrokiem i powiedziała, żeby się odwalił. A potem odwróciła się, tak przy tym zarzucając biodrami, jakby chciała pokazać Terry’emu, co stracił.\nTen zrozumiał to po swojemu i wrócił do kolegów z pewną siebie miną.\n– Spodobałem się jej – stwierdził. – Dlatego tak się drażni. Te rude naprawdę mnie kręcą.\n– Jeden zero dla niej – zaśmiał się Spencer.\nQuentin raz jeszcze pokręcił głową.\n– Lepiej daj spokój – powiedział do Terry’ego.\nAle kumpel nie tracił dobrego humoru.\n– Zgrywa niedostępną. Zobaczycie, że zaraz tutaj przyjdzie.\n– Chyba tylko po to, żeby dać ci w pysk. – Percy spojrzał na starszego brata. – A może ty spróbujesz, Quentin? Jesteś w tym dobry. Uśmiechnij się do niej, jak tylko ty potrafisz.\n– Nie, dzięki. – Quentin napił się jeszcze trochę piwa. – Nie lubię dostawać kosza.\n– To prawda. – Spencer spojrzał na Terry’ego. – Słyszałeś kiedyś historię o pannie Davis? Uczyła angielskiego w naszej szkole.\n– Nie, tylko nie to – jęknął Quentin. – Opowiadałeś to już tyle razy.\nTerry usiadł na stołku przy barze i na widok Shannona uniósł dłoń w górę.\n– Ale nie przy mnie. Chętnie posłucham – zapewnił.\n– No cóż – zaczął Spencer – zdaje się, że nasz braciszek nie spędzał zbyt dużo czasu nad książkami i pod koniec roku szykowała mu się z angielskiego wielka pała. Wyglądało to fatalnie. Musiałby uczyć się w czasie wakacji, a poza tym dostałby lanie od ojca. Wiesz, jak to jest.\n– I to z doświadczenia – mruknął Terry. – Ale ta historia robi się coraz nudniejsza. I co? Dostał pałę?\nMłodsi bracia uśmiechnęli się tajemniczo.\n– Nie. Podobno Quentin wypróbował na niej swój diabelski uśmiech.\n– Diabelski uśmiech? – Quentin wywrócił oczami. – A kto musiał...?\n– Jestem pewny, że chodziło nie tylko o uśmiech – przerwał mu Spencer. – Ale Quentin uparcie nie chce się do tego przyznać.\n– To prawda? – Terry spojrzał na niego z ogromnym zdziwieniem. – Uwiodłeś nauczycielkę, żeby dostać promocję?\nQuentin popatrzył spode łba na całą trójkę. Miał pretensję do braci o to, że wyciągnęli tę starą historię, ale i do siebie za to, że zgrywał kiedyś casanovę. Teraz było mu po prostu głupio.\n– Dajcie spokój, chłopaki. To dawne dzieje i pora wreszcie dorosnąć.\nCała trójka wybuchnęła śmiechem. Quentin pomyślał, że dzięki temu przynajmniej udało się opanować sytuację, lecz zauważył, iż Terry co jakiś czas tęsknie spogląda w stronę rudej. Jednocześnie wydawało mu się, że kobieta traktuje jego zaloty z coraz większą oschłością.\nMiał wrażenie, jakby specjalnie drażniła Terry’ego. Tańczyła z tymi, którzy chcieli z nią tańczyć. Czasami z dwoma naraz, ale od Terry’ego ostentacyjnie się odwracała. Czyżby chciała sprawdzić, ile jeszcze wytrzyma?\nWidząc zaciętą minę kumpla, Quentin uznał, że niewiele. Terry cały się gotował i za chwilę naprawdę mógł wybuchnąć.\nKtóre przyszły wcześniej, niż się spodziewał.\nTerry podszedł do tańczących. Ruda zatrzymała się przed nim i spojrzała mu prosto w oczy.\n– Coś nie w porządku? – spytała. – Czemu bez przerwy się na mnie gapisz?\n– Tak, ślicznotko. Nie w porządku – warknął. – Facet, z którym tańczysz, to mięczak. Chodź tutaj, żeby poznać prawdziwego mężczyznę.\nQuentin zesztywniał, kiedy zobaczył zaciśnięte pięści ru- dej. Kobieta przytuliła się do mężczyzny, z którym przed chwilą tańczyła, a potem spojrzała wyzywająco na Terry’ego.\n– Spadaj, dupku – rzuciła tylko.\nTerry skrzywił się, jakby uderzyła go w policzek. Quentin zaklął pod nosem i pociągnął za rękaw Spencera, który akurat rozmawiał z barmanem.\n– Weź Percy’ego. Mogą być kłopoty – szepnął, ruszając w kierunku estradki.\n– Słyszałeś, co powiedziała? – Partner rudej postanowił działać. – Odwal się i tyle.\nTerry nawet na niego nie spojrzał, tylko całą uwagę i wściekłość skierował na kobietę.\n– Co powiedziałaś?! – spytał tak głośno, że prawie wszyscy go usłyszeli.\nFala podniecenia przebiegła przez barowy tłum.\n– Sam słyszałeś, gliniarzu. Jesteś dupkiem, i to przez duże „D”! – Skierowała kciuk w dół.\nTerry wpadł w amok. Chciał się rzucić na kobietę, ale zawahał się. Zgodnie z prastarym kodeksem honorowym mógł pobić tylko jej partnera. Zanim jednak do tego doszło, Quentin zasłonił mężczyznę własną piersią.\nZaślepiony Terry próbował uderzyć, ale Quentin uchylił się, natomiast Percy i Spencer chwycili agresywnego kumpla pod ramiona. Wyrywał im się, przeklinając, ale trzymali go mocno. Nie byli jednak w stanie go wyprowadzić. Dopiero z pomocą Quentina zdołali go wywlec przed tawernę.\nChłodne powietrze trochę go otrzeźwiło. Terry ciężko oparł się o ścianę, patrząc na nich ze zdziwieniem. Quentin pokazał braciom wzrokiem, żeby sobie poszli.\nKiedy zostali sami, spojrzał na przyjaciela.\n– Weź się w garść, Terry. Przecież jesteś policjantem. Co myślałeś, kiedy...?\n– Chyba w ogóle przestałem myśleć – westchnął Terry i przeciągnął dłonią po twarzy. – Przez tę dziewczynę. Naprawdę mi dopiekła.\n– To żadne usprawiedliwienie. Powinieneś nad sobą panować. Ta ruda nie jest ciebie warta.\nOczy Terry’ego nagle się zaszkliły, ale szybko spojrzał w bok.\n– To nie ona. Powiedziała... Użyła tego samego słowa, co... co Penny.\nKumpel pochylił się, jakby przygniótł go wielki ciężar. Quentin poklepał go po plecach.\n– Wiem, że ci ciężko – mruknął. – Chodźmy już, nie ma sensu tam wracać.\n– A co mam robić? – żachnął się. – Pójść do domu? Przecież nie mam już domu. Penny zabrała mój dom i moje dzieci!\n– Penny nie jest twoim wrogiem. Pamiętaj jedno, na pewno nie odzyskasz jej w ten sposób. Oczywiście jeśli chcesz ją odzyskać.\nKumpel spojrzał na niego z urazą.\n– Jasne, że chcę! Przecież ją kocham!\n– Wobec tego musisz jej to okazać. Daj jej kwiaty. Zaproś na łzawy film i udawaj, że ci się podoba. Zrób to dla niej.\n– Proszę, proszę. – Terry wykrzywił wargi w szyderczym uśmiechu. – Wielki Malone wie wszystko o kobietach. Nawet o mojej Penny.\nQuentin postanowił zignorować to jawne szyderstwo. Terry za dużo wypił i wciąż nie mógł do siebie dojść po rozstaniu z żoną.\n– Nie wygłupiaj się. Przecież nie odkryłem prochu. Wszyscy wiedzą, że tak trzeba robić. Na pewno nie odzyskasz jej, szarżując niczym ranny byk. Pamiętasz tamtą piosenkę? Trzeba trochę czułości.\nTerry spojrzał na niego z goryczą.\n– Co tu się dzieje? Dlaczego...? Skąd...? – Zmarszczył czoło, jakby się nad czymś zastanawiał. – Dlaczego Penny tak często zapraszała cię na obiad? Czyżby było w tym coś więcej...\nQuentin zacisnął pięści. Coraz trudniej było mu panować nad sobą.\n– Jak wytrzeźwiejesz, będziesz żałował tego, co powiedziałeś – warknął. – Wybaczam ci ze względu na twój stan. Ale na tym koniec. Jeszcze jedna taka uwaga, a cię zostawię. Jasne?\nTerry skurczył się żałośnie.\n– Boże święty, co się ze mną dzieje? Ta ruda miała rację. Jestem dupkiem! Tak jak mówiła Penny. Totalne zero.\n– Sam wiesz, że to nieprawda. Za dużo wypiłeś i teraz się nad sobą użalasz. Pamiętaj tylko, że chcę ci pomóc.\nKumpel skinął głową i zrobił krok w stronę wejścia do knajpy.\n– Wracajmy tam – powiedział. – Nie chcę, żeby tej flirciarze wydawało się, że ze mną wygrała.\nDalsza część wieczoru minęła spokojnie. Przyszło jeszcze więcej ludzi, a ruda chyba się w końcu znudziła i postanowiła przenieść swoje wdzięki w jakieś bardziej eksponowane miejsce. Wszyscy zapomnieli o tym, co przytrafiło się Terry’emu. Quentin przestał więc zajmować się kumplem, uznawszy, że nie narobi więcej głupstw. Zobaczył go ponownie koło drugiej w nocy, kiedy zdecydował się wyjść z tawerny.\nTerry rozmawiał z właścicielem.\n– Przykro mi, Shannon – mówił. – Wiem, że nie powinienem... – Wstał ze stołka i Quentin złapał jego ramię, żeby go podtrzymać. – Nie powinienem się tak rzucać.\n– W porządku, Ter, nic się nie stało. – Barman machnął wielką łapą. – Rozumiem, co czujesz. Musiałeś się jakoś wyładować.\nTerry potrząsnął głową.\n– Nigdy sobie tego nie wybaczę. – Wyswobodził ramię, zachwiał się i sięgnął do kieszeni, z której wyjął banknot. – Przyjmij to wraz z moimi przeprosinami.\nQuentin spojrzał na nominał, a potem na kumpla. Pięćdziesiątka? Skąd, do diabła, wziął tyle forsy?!\nShannon pewnie pomyślał to samo, ponieważ przez chwilę się wahał, ale w końcu włożył banknot do kieszeni fartucha.\nQuentin obrócił się do swoich braci, którzy czekali, żeby mu pomóc z Terrym.\n– No, chłopaki, gdzie zabierzemy tego prawie śpiącego księcia?\nTerry słaniał się i nie bardzo mógł iść. Wreszcie bracia Malone’owie wsadzili go do auta Quentina.\nKluczyki Terry’ego powędrowały do kieszeni Spencera.\n– Odprowadzisz wóz pod jego dom?\n– Dobra. Quen?\nSpojrzał bratu w oczy.\n– To była pięćdziesiątka, widziałeś?\n– Tak. – Quentin zmarszczył brwi.\n– Kupa forsy.\nZwłaszcza dla policjanta, który musi płacić alimenty i wynajmować mieszkanie. Chyba że wziął od kogoś łapówkę.\n– To prawda – odparł.\nMógł dać głowę za to, że jego kumpel jest uczciwy. Przecież przepracował z nim tyle lat i nigdy... Spojrzał na zaciekawionych braci, a potem na siedzącego w wozie Terry’ego.\n– Zapomnijcie o tym – mruknął. – Jestem padnięty. Skończmy to szybko.\nZ głębokiego snu wyrwał go natarczywy dzwonek telefonu. Quentin półprzytomnie podniósł słuchawkę.\n– Malone, słucham? – Ziewnął.\n– Pora wstawać, stary – usłyszał głos dyżurnej funkcjonariuszki. – Robota.\nQuentin zaklął pod nosem. Wezwanie o tej porze mogło oznaczać tylko jedno.\n– Gdzie? – spytał zaspanym głosem.\n– W uliczce za tawerną „U Shannona”.\nTa informacja podziałała na niego jak kubeł zimnej wody. Quentin odrzucił kołdrę i gwałtownie usiadł na łóżku.\n– Powiedziałaś „U Shannona”?\n– Tak. Biała kobieta. Nie żyje.\n– Mogłabyś przynajmniej udawać, jak bardzo jest ci przykro.\n– Przecież to tylko praca. Każdej nocy mam przynajmniej kilku nieboszczyków.\nQuentin spojrzał na zegarek, zastanawiając się, ile czasu zajmie mu dotarcie na miejsce zbrodni.\n– Dzwoniłaś do Landry’ego?\n– Nie. Ty jesteś pierwszy.\n– Dobrze, sam go poinformuję.\n– W porządku. Powodzenia.\nKobieta odłożyła słuchawkę, a Quentin tylko przycisnął widełki i wybrał numer Terry’ego.\nMiejsce zbrodni przypominało inne, które widywał w ciągu wielu lat pracy. Zmieniała się tylko pora roku, płeć i liczba zabitych oraz ilość krwi, lecz zawsze taka sama była aura tragedii i zapach śmierci. A także ciało, którego niemy krzyk sprawiał, że Quentin zapominał o przyziemnych, codziennych sprawach.\nJednak tym razem poczuł się nieswojo, ponieważ ciało znaleziono w znanym mu miejscu. Shannon na pewno nie potrzebował tego rodzaju reklamy. Niestety, ta noc należała do spokojnych i zbrodnia na pewno znajdzie się na pierwszych stronach gazet. Szkoda.\nQuentin wyskoczył z auta. Chodnik był mokry, powietrze chłodne i wilgotne. Zimno przenikało do szpiku kości. Uniósł głowę, spoglądając na czarne, bezgwiezdne niebo, i skulił się. Wiele osób nie znosiło lata w Nowym Orleanie, on natomiast wolał się smażyć miesiącami w słońcu, niż marznąć w taki dzień jak dzisiaj.\nByć może dlatego, że widywał w pracy zbyt wielu umarlaków.\nPokazał odznakę mundurowemu policjantowi, a potem schylił się, żeby przejść pod żółtą taśmą.\n– Za zimno dziś nawet na to, żeby umierać – powiedział oficer, otulając się mocniej połami kurtki.\nQuentin pozostawił te słowa bez komentarza. Podszedł do żółtodzioba, którego ostatnio widywał w towarzystwie Percy’ego.\n– Cześć, Mitch.\nChłopak spojrzał na niego przez ramię.\n– Cześć. Ale ziąb, co?\n– No, zimno jak w psiarni. Widzę, że przyjechałem pierwszy.\n– Tak. Tylko Johnny był już na miejscu.\n– Dotykał czegoś?\n– Nie. Sprawdził jej puls i prawo jazdy, a potem zadzwonił.\n– Świetnie. Co tu mamy?\n– Biała kobieta. Miała prawo jazdy na nazwisko Nancy Kent. Wygląda na to, że najpierw została zgwałcona.\nQuentin spojrzał na Mitcha.\n– Czy ktoś dzwonił po ekipę medyczną?\n– Jest już w drodze.\n– Śmieciarz. – Chłopak machnął ręką w stronę pojem- nika na śmieci. Quentin dopiero teraz zauważył wystające spod niego dwie nogi. Jedna była zupełnie bosa, a na drugiej tkwił jeszcze zgrabny bucik na wysokim obcasie. Stopy wyglądały niczym brzuchy ryb wyrzuconych na czarny asfalt.\nQuentin poczuł mrowienie na karku i szybko odwrócił wzrok.\n– Oczywiście zanotowałem nazwisko tego śmieciarza i numer wozu – ciągnął Mitch. – Musiałem go jednak puścić. Miał sporo roboty, a poza tym znał przepisy. Mówił mi, że już raz znalazł trupa, jakieś dziesięć lat temu.\n– Dobra. Teraz muszę się tu rozejrzeć, zobaczyć co i jak. Gdyby pojawił się Terry, od razu przyślij go do mnie. Jest mi potrzebny.\nQuentin podszedł wolno do pojemnika, sprawdzając uważnie, czy nic nie ma na chodniku. Każdy najdrobniejszy ślad mógł okazać się decydujący. Następnie, wiedząc, że i tak tego nie uniknie, przeszedł dalej. Kobieta leżała twarzą do góry, z otwartymi oczami i rozrzuconymi nogami. Minispódniczkę miała naciągniętą na biodra, a majtki w strzępach. Nietrudno było się domyślić, do czego tutaj doszło. Rude włosy, niegdyś piękne i wabiące mężczyzn, teraz wyglądały jak brudna ścierka. Były splątane i częściowo zasłaniały otwarte usta.\nKobieta z tawerny. Ta, która odrzuciła niewczesne zaloty Terry’ego.\n– Szlag by to... – mruknął pod nosem.\nTej nocy nie mogło się chyba zdarzyć nic gorszego.\nOdwrócił się, słysząc za sobą kroki. Terry był niemal tak blady, jak martwa kobieta.\n– Właśnie pojawiła się ekipa techniczna – poinformował, zacierając zgrabiałe ręce. – Czy ten bydlak nie mógł...?\n– Musimy pogadać – przerwał mu Quentin.\nPartner spojrzał na niego, a potem jego wzrok powędrował dalej, za pojemnik. Terry przez chwilę się zastanawiał, aż wreszcie wydał z siebie odgłos schwytanego w pułapkę zwierzęcia.\n– Jeśli nawet była kurwą, to i tak musimy znaleźć tego, kto ją zabił – mruknął ponuro Quentin, z naciskiem patrząc na kumpla. – I to szybko.\nDwie godziny później Quentin zastukał do drzwi biura szefowej. Kapitan O’Shay, szczupła, bystra brunetka spojrzała na niego i Terry’ego. Wcale się nie ucieszyła, że widzi ich tak wcześnie rano. Terry przestąpił nerwowo z nogi na nogę. To spotkanie mogło się skończyć dla niego albo źle, albo fatalnie. Kapitan O’Shay nie lubiła, gdy jej ludzie wdawali się w awantury, i wolała, żeby nie podrywali kobiet, które ktoś później zabijał.\n– Masz chwilę? – spytał Quentin, uśmiechając się do niej przymilnie.\nJeśli myślał, że ją w ten sposób udobrucha, mógł sobie darować. Patti O’Shay nie dawała się tak łatwo podejść. Zdobyła kapitańskie szlify nie tylko dlatego, że była świetnym policjantem, lecz również dzięki umiejętności radzenia sobie w typowo męskim i często szowinistycznym środowisku. Nie tak łatwo można ją było nabrać na słodkie miny. Prawdę mówiąc, w ich wydziale trudno było o kogoś twardszego od Patti.\n– Sytuacja jest dosyć poważna – dodał zaraz, widząc wyraz jej twarzy.\nZmarszczyła brwi i skinęła głową. Spojrzała uważnie najpierw na Quentina, a potem na Terry’ego.\n– Kiepsko wyglądacie.\nNie na takie powitanie liczyli.\n– Byliśmy, hm... – Quentin chrząknął – „U Shannona” prawie całą noc.\n– Co za niespodzianka. – Założyła ręce na piersi. – To właśnie tam znaleziono tę dziewczynę?\n– Mhm, w uliczce za tawerną.\n– Dobrze, co o niej wiecie?\n– Nazywała się Nancy Kent – zaczął słabym głosem Terry. – Miała dwadzieścia sześć lat. Niedawno rozwiedziona. Zdaje się, że lubiła się zabawić. Od męża dostała sporo forsy. Zresztą szastała nią wczoraj na prawo i lewo.\n– Lekarz uważa, że zginęła między pierwszą trzydzieści a trzecią – podjął Quentin, widząc niepewną minę kumpla.\nKapitan O’Shay przez chwilę zastanawiała się nad tą informacją.\n– To znaczy, że zabito ją albo tuż przed, albo tuż po zamknięciu knajpy – mruknęła. – O tej porze było tam pewnie mało ludzi.\n– Nie powiedziałbym – zaoponował Terry. – Wszyscy w najlepsze bawili się jeszcze o wpół do drugiej. Shannon musiał parę razy mówić, że zamyka. Groził, że wezwie policję.\nNawet się nie uśmiechnęła, chociaż wiedziała, że wśród klientów było pełno gliniarzy.\n– Rozmawialiście z Shannonem? – zwróciła się do Quentina.\n– Tak – odparł. – Był naprawdę wstrząśnięty. Niestety, nic nie widział ani nie słyszał. Tak jak kelnerki, Sandie i Paula.\n– Czy możliwe, że sam to zrobił?\n– Nie, raczej nie. Zresztą ma alibi. Do zamknięcia cały czas stał za barem, a potem odprowadził do domów obie dziewczyny.\nTerry postanowił włączyć się do rozmowy:\n– Zwykle sam wynosi śmieci w czasie sprzątania, ale wczoraj to Sandie i Paula wzięły worki, a on zamknął lokal.\n– O której to było? – zadała kolejne pytanie.\n– Między trzecią a dziesięć po trzeciej.\n– I z tej trójki nikt nic nie widział?\nTo wydawało się mało prawdopodobne, dlatego Quentin zaczął wyjaśniać:\n– Ta uliczka jest słabo oświetlona, a Shannon i kelnerki byli zmęczeni po pracy. Poza tym Sandie i Paula kłóciły się o jakieś napiwki. No i ofiara była zasłonięta przez pojemnik na śmieci.\nKapitan O’Shay wahała się przez chwilę, a potem skinęła głową na znak, że rozumie.\n– Co było bezpośrednią przyczyną śmierci?\n– Lekarz określił to wstępnie jako uduszenie, ale czekamy na wyniki sekcji zwłok.\nSzefowa zrobiła wielkie oczy.\n– Uduszenie? Na ulicy?\n– Dziwne, prawda? Ale wcześniej ktoś ją zgwałcił. Miała podarte majtki i siniaki na biodrach oraz wewnętrznej części ud.\n– Czy ekipa techniczna znalazła coś ciekawego?\n– Parę włosów i nitki pod jej paznokciami.\nTerry poruszył się na swoim miejscu. Nie wyglądał najlepiej.\n– A co z jej byłym mężem? – Szefowa spojrzała na jego pobladłą twarz.


New Enterprise - Warto wiedzieć - Egis\nHome / New Enterprise / Warto wiedzieć\n1. Wybór poziomu podręcznika\nChoć poziom, jaki powinien osiągnąć absolwent szkoły podstawowej został określony jako A2+ (i B1 w zakresie rozumienia wypowiedzi), zachęcamy do wnikliwego zapoznania się z podręcznikiem New Enterprise A2. W opinii konsultujących go nauczycieli jest to publikacja dość wymagająca. Należy także wziąć pod uwagę to, że nie wszyscy uczniowie osiągają poziom biegłości językowej określony dla tego etapu edukacyjnego. Ponadto skala CEFR jest skalą orientacyjną, szczególnie w odniesieniu do umiejętności dzieci i młodszych nastolatków. Aby ułatwić nauczycielom wybór poziomu podręcznika, w portalu VIP CLUB zostanie udostępniony Placement Test, który warto przeprowadzić na początku roku szkolnego.\n2. Harmonogram wydawniczy\n3. Edycja wieloletnia i międzynarodowa\nPodręcznik New Enterprise A1 jest dostępny wyłącznie w edycji międzynarodowej.\nPodręcznik New Enterprise A2 jest dostępny w edycji wieloletniej i międzynarodowej. Podręczniki nie różnią się pod względem zawartości - różnica polega na tym, że w edycji wieloletniej miejsca przeznaczone na wpisywanie odpowiedzi przez ucznia zostały zaciemnione.\nPodręczniki New Enterprise B1, B1+ i B2 są dostępne w edycji wieloletniej i międzynarodowej. Poza tym, że w edycji wieloletniej miejsca przeznaczone na wpisywanie odpowiedzi przez ucznia zostały zaciemnione, podręczniki - w pewnym stopniu - różnią się także pod względem zawartości.


"Cudownie bezużyteczna rzecz" - oto Amazon Echo Look | Antyweb\n"Cudownie bezużyteczna rzecz" - oto Amazon Echo Look\nKiedy Tomkowi podrzuciłem informację o tym, że Amazon wydał nową wersję Echo z aparatem fotograficznym, po chwili skwitował go właśnie tak, jak napisałem w tytule. "Cudownie bezużyteczna rzecz". Tak mi się jego stwierdzenie spodobało, że trafiło do tego wpisu. Ma rację, a jednocześnie jej nie ma. Bo o ile na pierwszy rzut oka Echo Look wydaje się bezużyteczny, tak idea stworzenia sprzętu tak mocno łechtającego ludzką potrzebę "wyglądania dobrze" jest jak najbardziej zasadna.\nBo czym jest Echo Look? Stojący sobie - dajmy na to obok lustra aparat fotograficzny na stopce, do którego mówimy, aby zrobił nam zdjęcie. I owe zdjęcie robi, po chwili przesyła je do naszego smartfona. Może też zrobić film, za pomocą którego ocenimy, czy dżinsy z tyłu wyglądają tak samo dobrze, jak z przodu. Wykrywa też głębię na zdjęciu, dzięki czemu możliwe jest efektowne rozmycie tła (taki efekt przyda się tym, którzy wrzucają sporo swoich zdjęć do mediów społecznościowych). I ostatecznie - możliwe jest, by powiązana z Amazon Echo Look aplikacja powiedziała nam, czy nasza dzisiejsza "stylówa" jest fajna, czy nie. Mężczyźni mogą odetchnąć z ulgą - żona już więcej nie zapyta, czy "w tym i tym nie wygląda grubo".\nTo cię zainteresuje Robimy zakupy na Amazonie. Co warto wiedzieć?Jaki będzie nowy Kindle Paperwhite 4? Pierwsze przecieki, plotki i zdjęcie\nBezużyteczne, prawda? Ale jakie pomysłowe!\nZ naszego punktu widzenia - ludzi obytych z technologiami, stawiających na użyteczność bardziej niż na "nośność", Amazon Echo Look może nam się wydawać tak potrzebny, jak widły do przerzucania piachu. Jako, że my jesteśmy trochę "spaczeni", możemy nie zauważać tego, że właśnie te mniej sensowne według nas gadżety mają spore szanse na to, by podbić rynek. W początkowej fazie rozwoju Snapchata mało kto podejrzewał, że stanie się on przekleństwem m. in. dla uważanego przez niektórych za najlepszy serwis społecznościowy - Twittera. Amazon odwołał się do naszej pierwotnej, konsumpcjonistycznej natury. Wszędzie widzimy narcyzm - w reklamach, na billboardach, w telewizji. Gwiazdeczki mają zawsze dopasowane ubrania, świetny makijaż, genialnie ułożone włosy. Zwykli ludzie też tak chcą.\nSpełnia się powoli to, o czym pisałem dla Was już jakiś czas temu. Technologiami zaczyna rządzić... moda. Elektronika, gadżety to już nie sfera tylko dla pryszczatych koleżków w kraciastych koszulach. Korzystanie z technologii stało się dla nas tzw. reżimem podtrzymującym - nawykiem, zwyczajem, który robimy codziennie, ale nie zdajemy sobie z tego, że to właśnie jest nawyk i ma on sporo niezauważalnych dla nas konsekwencji. A nie oznacza to przecież, że dla nas korzystanie z technologii jest mało ważne, prawda? A wystarczy tylko odwołać się do naszych próżności, aby stworzyć hitowy gadżet. Apple coś o tym wie.\nZakupy prosto do bagażnika od Amazonu, w Polsce już to działa od trzech lat i jest bardzo popularne Grzegorz Ułan


Nasze materiały pobrano już 203416677 razy\nClaudio Monteverdi urodził się 15 maja 1567 roku w Cremonie. Był pierwszym włoskim wielkim kompozytorem oper, skrzypkiem, a jednocześnie śpiewakiem. Już w wieku dwudziestu lat wydał księgę świeckich madrygałów.\nW 1592 roku dostał posadę na dworze Gonzagów w Mantui. Mniej więcej w tym samym czasie Monteverdi ożenił się z Claudią de Cattaneis, która po kilku latach małżeństwa i urodzeniu trójki dzieci zmarła w 1607 roku.\nŚmierć żony, problemy finansowe kompozytora, a także jego kłopoty zdrowotne skłoniły go do opuszczenia dworu Gonzagów. Zanim jednak do tego doszło, Monteverdi stworzył swoje słynne opery: „Orfeusz” i „Ariadna”, kolejną księgę madrygałów, a także „Nieszpory Najświętszej Maryi Panny”.\nW 1613 roku rozpoczął pracę w kapeli przy Bazylice św. Marka w Wenecji. Dziewiętnaście lat później, w wieku 65 lat przyjął święcenia kapłańskie.\nBył to owocny czas dla jego twórczości kompozytorskiej. Stworzył kolejną księgę madrygałów, dialog dramatyczny „Combattimento di Tancredi e Clorinda”, zbiór „Selva morale e spirituale”, opery „Powrót Ulissesa do ojczyzny”, „Wesele Eneasza i Lavinii”, a także „Koronację Poppei”.\nMonteverdi zmarł w Wenecji w 1643 roku.\nPodobne wypracowania do Claudio Monteverdi - biografia, życiorys\nMotyw cierpienia w literaturze - Motyw cierpienia w odniesieniu do mitu o Prometeuszu. Opracowanie Nicolas Sarkozy - biografia, życiorys Joseph Conrad „Lord Jim” – zdrada Corneliusa. Opracowanie, opis Zbigniew Herbert „Przesłuchanie anioła” - interpretacja i analiza wiersza Motyw rodziny w literaturze - opracowanie Św. Apolonia - życiorys, patronat\nKatolicyzm a prawosławie - porównanie. Katolicyzm - prawosławie - podobieństwa i różnice Państwo unitarne a federalne - porównanie, podobieństwa i różnice Zasady prawa karnego - odpowiedzialność indywidualna i osobista - interpretacja Matka Boska Częstochowska - opis, znaczenie, objawienia, cuda, historia Kapitalizm a socjalizm - porównanie Czy współczesny człowiek powinien znać Biblię nie tylko ze względów religijnych?\nreformy rzymskie Ratko Mladic lato konserwatyzm Opium w rosole Fenicja Kokoschka Tarkwiniusz Wolna Europa Otello Tadeusz Sendzimir uniwersał połaniecki


ZIAJA MGIEŁKA Z MENTOLEM YLANG YLANG PACZULA 90ML, 5901887043355 - Zakupy Kasianafali.pl\nZIAJA MGIEŁKA Z MENTOLEM YLANG YLANG PACZULA 90ML, 5901887043355\nZIAJA MGIEŁKA Z MENTOLEM YLANG YLANG PACZULA 90ML zawiera chłodzący mentol.\nMgiełka z mentolem - Ylang Ylang Paczula\nNawilża, orzeźwia oraz energetyzuje skórę.\nzawiera chłodzący mentol.\nCzysty i żywiołowy zapach cytrusowych olejków dodaje świeżości.\nRewitalizuje i zapewnia przyjemne ochłodzenie.\nidealnie sprawdza się w upalne letnie dni, w trakcie i po opalaniu.\nSpryskać ciało, okolice twarzy i włosy z odległości minimum 20cm. Optymalna do stosowania: w podróży, w przesuszonych pomieszczeniach, także latem w trakcie opalania.\nolej rycynowy, gliceryna\nSatynowy mus Ziaja Antyoksydacja przyniesie ulgę przesuszonej skórze i pomoże również zatrzymać efekty tech neck. Z jagodami acaci. Lekka formuła.\ncupuacu, samoopalająca chusteczka do twarzy i ciała, 7ml marki Ziaja\nChusteczka ziaja cupuacu to gwarancja brązowej opalenizny już po pierwszej aplikacji.\nZiaja sopot, chusteczka samoopalająca do ciała i twarzy\nChusteczka Ziaja Sopot komfortowy i szybki sposób na opaleniznę - rewelacyjny w podróży. Efekty już po 2 godzinach od aplikacji samoopalacza.\nMleczko Ziaja nie tylko przełuży opaleniznę, lecz też pogłębi jej kolor, a do tego nawilży i odżywi skórę. Do wykorzystywania dodatkowo po solarium.\nZiaja Awokado, mleczko z olejkiem z avocado, 400ml\nMleczko Ziaja Awokado ma wyjątkowo delikatną formułę. To świetne rozwiązanie dla skóry suchej i zniszczonej, polecane w dodatku do używania przed opalaniem.\nOlejek Ziaja przyda się w pielęgnacji twarzy, ciała i włosów. Nad wyraz zmysłowo pachnie.\nsopot sun, aktywator opalania, 150ml marki Ziaja\nAktywator Ziaja przyspieszy opalanie na słońcu i pogłębi opaleniznę. A do tego nawilży i uelastyczni skórę.\nZIAJA Antyperspirant Sensitiv roll-on 60ml\nZIAJA Antyperspirant Sensitiv roll-on to lagodny kosmetyk w kremie, który produktywnie zmniejsza produkcje potu oraz wykazuje wlasciwosci deodorujace i w rezultacie odswieza i zwalcza aromat potu.\n7,82 PLN Zobacz w sklepie\nZIAJA Antyperspirant Activ roll-on 60ml\nZIAJA Antyperspirant Activ roll-on to lagodny kosmetyk, który redukuje nadtpowliosc i dziala deodorujaco. Jego zastosowanie daje w wyniku czego zneutralizowanie zapachu potu i swieza skóre poprzez...\nTa unikalna emulsja ma wyjątkowe cechy nawilżające. Mieści kolagen i elastynę, żeby skóra pozostała gładka, miękka i jędrna, a żeby zachowała optymalny odczyn pH. Jest bardziej gęsta niż Aloe...\nekologiczny nagietek lekarski to skromny kwiatek, który nieszablonowe parametry przeciwzapalne używane w gamie Calendula Baby Care. A zatem w intensywnie działającej formule Kremu do przewijania...\nDECUBAL Face Cream - krem do twarzy 75ml\nDECUBAL Face Cream to pielegnacyjny krem, który pozwala natluszczac skóre twarzy oraz lagodzic wystepujace na niej podraznienia. Likwiduje szorstkosc i regeneruje.\nRozgrzewający olejek do masażu ciała shiatsu warming 250 ml 66006 marki Hot\nRozgrzewający olejek do masażu Shiatsu Warming 250 mlWysokiej jakości szlachetny olejek do masażu z linii Shiatsu. Atrybuty stymulujące, rozgrzewające oraz poślizgowe - zapach Magic Dreams.sprawia,...\nLancôme Lancome - la vie est belle balsam do ciała blo 200 ml dla pań\nIlluminate and condition skin with the La Vie Est Belle Body Lotion from Lancôme. A French expression, meaning ‘Life is Beautiful’, its delicate blend of Royal Jelly Extract, Orange Blossom and...\nDECUBAL LIPID CREAM 200ml\nDECUBAL LIPID CREAM to niezwykly kosmetyk pielegnacyjny, który aktywnie i doglebnie nawilza skóre. Udoskonala jej rozciągliwosc oraz nadaje jej wyjatkowej miekkosci i gladkosci. Mieści 70% lipidów...\n36,62 PLN Zobacz w sklepie\nChanel no. 5 l'eau dsp 150 ml dla pań (3145891055900)\nkobiece pachnidła Chanel No 5 L'Eau marki Chanel to kwiatowo - aldehydowy aromat dla pań wydany w 2016 roku. Nutami głowy są cytryna, mandarynka, pomarańcza, neroli, aldehydy, bergamotka i...\n238,44 PLN Zobacz w sklepie\nThe Ritual of Karma - Błyszczący olejek do ciała (8719134039597)\nBright crystal - dezodorant perfumowany marki Versace\nBright Crystal to zapach ponadczasowej elegancji, który zniewala swoją świeżością i kwiatowym aromatem. Zmysłowość, kryształowa przezroczystość i świetlisty połysk. To właśnie aromat Bright...\n91,73 PLN Zobacz w sklepie


Spośród tego bądź, co czy krótkiego artykułu dowiesz się, czym jest Kredyt konsolidacyjny jak i również dlaczego warto się zanim zainteresować. Na samym wstępie należy powiedzieć, dlaczego spłata kilku równoległych zobowiązań nie zaakceptować jest dobra dla własnego portfela. Musimy mieć, bowiem świadomość, z jakimi kosztami wiąże się zaciągnięcie pożyczki lub też pożyczki. Po ogólnej świadomości utarło się, albowiem, że pożyczając pieniądze po banku lub firmie pożyczkowej spłacamy jedynie kwotę kapitału i dodatkowe odsetki. Przy rzeczywistości opłat jest w dużej mierze więcej. Przeważnie do zaciągniętego Kredytu doliczana jest marża, prowizja za udzielenie i ubezpieczenie.\nTaki stan kwestii sprawia niejako, że po przypadku kilku Kredytów płacimy kilkukrotnie identyczne opłaty. W takich okolicznościach dużo lepszym rozwiązaniem dla naszego domowego budżetu jest tani Kredyt konsolidacyjny na korzystnych warunkach. Wynagradzając jedno zobowiązanie mamy stosowane przez nas finanse pod kontrolą, nie zaakceptować płacimy zdublowanych odsetek i sprawiamy, że nasza miesięczna rata jest niższa niż suma rat dotychczasowych zobowiązań i Kredytów. Oprócz tego mamy tylko jeden wyraz płatności (dzięki temu nie zaakceptować ma możliwości, aby wystąpiła sytuacja, w której spośród powodu zbyt dużej ilości Kredytów lub pożyczek zaczynamy zapominać w terminie zapłacić, którąś z rat a przez to jesteśmy obciążeni pomocniczymi odsetkami karnymi i ewentualnymi kosztami windykacji.\nKredyt konsolidacyjny niweluje ten problem całkowicie. Dużej aktualnosci liczby Internautów zadaje pytanie, które to zobowiązania mogą ulec konsolidacji. W tym momencie nie zaakceptować ma przeszkód, aby konsolidacji uległy takie zobowiązania jakim sposobem: Kredyty bankowe, pożyczki lub też tzw. chwilówki dawane przez przedsiębiorstwa nieposiadające formalnie statusu banku. Częstym zapytaniem jest również, w której wysokości Kredyt konsolidacyjny mogę otrzymać. Przeważnie zależy to od wielkości aktualnie posiadanych deklaracji a maksymalna kwota nie zaakceptować przekracza w najbardziej atrakcyjnych ofertach sumy dwustu tyś złotych. Co ciekawe po niektórych przypadkach oprócz tylko kwoty konsolidacji możemy dostać dodatkową gotówkę na jakikolwiek cel. Dzięki temu jesteśmy wstanie zrealizować na przykład bardzo długo odkładany remont lub odpocząć od pracy fachowej i wyjechać na zasłużone wczasy. Kredy konsolidacyjny zapewnia nam naprawdę szeroki kalejdoskop dostępnych możliwości i jedynie od nas zależy jak z tych możliwości będziemy mogli skorzystać.\nDo kolejnych plusów konsolidacji możemy dodać stosunkowo niskie oprocentowanie, dzięki jakim jest zaciągany jak i również wydłużony okres spłaty. Skutkiem tego nie powinniśmy mieć jakichkolwiek bądź poważnych trudności z jego spłatą a o to przecież nam chodzi w ostatecznym rozrachunku. W tym momencie praktycznie każdy bank działający na terenie naszego kraju posiada w swojej ofercie takie produkt finansowy.\nJakim sposobem wybrać najlepszą opcję? Jeśli nie wiem, w jakim banku znajdziemy najlepszy Kredyt konsolidacyjny to optymalnym rozwiązaniem jest zamierzenie skorzystania z pomocy doświadczonych firm turystycznych pośrednictwa finansowego. Osoby w tym miejscu pracujące posiadają szerokie i gruntowne doświadczenie w zakresie pożyczek i bankowości.\nZnając kondycję klienta wiedzą dobrze, przy jakiej placówce będzie miał największe szanse na zdobycie gotówki (nie robią zbytecznych zapytań w Biurze Informacji Kredytowej, które obniżają polski scoring, czyli punktację Kredytową średnio o kilkanaście punktów). Wszystkie działa mają skoordynowane w ten sposób, żeby klient otrzymał propozycję na jak najlepszych warunkach jak i również zasadach. Kredyt konsolidacyjny jest w szczególności polecany osobom, które posiadają wiele zobowiązań jak i również nie radzą sobie spośród ich terminową spłatą.


Octea Lux Chrono Leather Strap, Rose/rose/pro - kod produktu: 5452501 - Swarovski Retailer\nSTRONA GŁÓWNA — Produkty—Zegarki—Octea Lux Chrono Leather Strap, Rose/rose/pro\nOctea Lux Chrono Leather Strap Rose/rose/pro\nKOD PRODUKTU 5452501\nDopełnienie naszej popularnej kolekcji Octea — nowy chronograf w olśniewającej odsłonie łączącej zegarmistrzowską precyzję i kunszt wykonania, z jakiego słynie Swarovski. Ten praktyczny model zaopatrzono w funkcję stopera z pomiarem międzyczasów i czasu łącznego. Jego kopertę ze stali nierdzewnej z powłoką w odcieniu różowego złota dopełnia charakterystyczny dla zegarków Swarovskiego pierścień z wielościennych kryształów, różowa polerowana tarcza i pasek z prawdziwej skóry z wytłaczanym krokodylim motywem. Idealny model na co dzień, przyciąga wzrok blaskiem w jasnoróżowej tonacji. Koperta 39 mm, wodoszczelność do 50 m, wyprodukowany w Szwajcarii.\nWymiary koperty: 39,5 MM\nDazzling Swan Pie...


młodszy specjalista ds. technicznych (branża sanitarna) – PracaStala.pl\nOpublikowano 9 maja 2022 11 maja 2022 [data] przez rekrutacja4\n· Nadzór nad utrzymaniem w ruchu instalacji i urządzeń oraz stanem technicznym obiektów budowlanych w zakresie instalacji sanitarnych.\n· Planowanie remontów, modernizacji i zadań inwestycyjnych oraz sprawowanie pieczy nad ich wykonywaniem w zakresie instalacji sanitarnych.\n· Nadzór i przygotowanie Opisów Przedmiotów Zamówień dla potrzeb SIWZ.\n· Przygotowywanie raportów, analiz dotyczących spraw techniczno – eksploatacyjnych.\n· Współpraca w zakresie rozliczenia mediów (gaz, woda, ścieki, energia cieplna).\n· Współpraca z Sekcją Centralnej Dyspozytorni tj. bieżące monitorowanie i reagowanie na awarie i zagrożenia.\n· Współpraca z biurami projektów realizującymi zadania na terenie IPCZD.\n· Współpraca w zakresie nadzoru i kontroli pracy następujących instalacji: centralnego ogrzewania, wodociągowych, wodno-kanalizacyjnych, kotłowni gazowo-olejowej, gazowej i olejowej wytwornic pary, stacje uzdatniania wody, gazami medycznymi, systemu wentylacji mechanicznej, klimatyzacji wraz z ich urządzeniami.\n· Przygotowywanie wniosków do instytucji, urzędów zewnętrznych tj.: ministerstwa, urząd miasta, urząd gminy, Sanepid, itp..\n· Współpraca z inspektorami Ppoż, BHP.\nMile widziane doświadczenie w instytucji o podobnym profilu – 1 rok,


Temat: Presostat klimatyzacji PH1\n24-06-2018, 11:23 #1\nPresostat klimatyzacji PH1\nPoszukuje czujnika ciśnienia do PH1 po stronie niskiego ciśnienia ON/OFF. Aktualnie nie do dostania albo cena z kosmosu.\nWyłącznik niskiego/wysokiego ciśnienia na 2 piny.\nPróbowałem dopasować od Volvo ale gwint trochę inny i nie trzyma ciśnienia. Ktoś wie od czego może przypasować, albo jak to obejść (oczywiście poza zworą, którą mam zrobioną żeby klima działała)? Może ktoś posiada na zbyciu?\nEDIT: dla potomnych, ponieważ zgodnie z opisem jest to czujnik antyzamrożeniowy zastosowałem czujnik niskiego ciśnienia od Volvo 6849313 = KTT130038 cena 30 zł, wszystko pasuje tylko wtyczkę trzeba zmienić.\n› Więcej...: Presostat klimatyzacji PH1\nOstatnio edytowane przez Kali_33 ; 26-06-2018 o 19:58\n« Klapka obiegu powietrza wew/zew. | AMORTYZATORY PRZÓD ALFA ROMEO SPIDER 3.0 V6 1996r. nr orginału 60619643 »\npresostat a wentylator\nUtworzone przez daniel2.0 w dziale 156\nOstatni post / autor: 23-08-2012, 19:41\nUtworzone przez Luc156 w dziale 156\nOstatni post / autor: 30-10-2011, 09:14\n presostat wyczka do czujnika?\nOstatni post / autor: 04-08-2011, 09:12\nPomóżcie laikowi :p presostat\nOstatni post / autor: 12-07-2010, 13:32\n[gtv, klimatyzacji, presostat, spider]


UMP 67x28 [M8+M10] GW F 120+ Lina N38 - potężny neodymowy magnes do szukania\n1 szt. x 105.69 PLN\t 105.69\tPLN\t 23 % 130.00\tPLN\nod 4 szt. 99.35\tPLN\t 23% 122.20 PLN\nod 8 szt. 93.01\tPLN\t 23% 114.40 PLN\nZaprojektowana w optymalny sposób soczewka magnetyczna o grubości 20 mm, dwukrotnie zwiększająca moc obu magnesów.\nTrzy mocne, solidne uszy, które zapewniają wygodne użytkowanie uchwytu (doskonale się sprawdzają między innymi w rzekach, można je łatwo ściągać, bez konieczności wielokrotnego przerzucania).\nSolidna obudowa zrobiona ze stali nierdzewnej A2, doskonale chroniąca umieszczone w środku magnesy przed korozją.\nMocowanie uchwytu umieszczone w górnej części obudowy, dzięki czemu cała siła wytwarzana przez magnesy ma kierunek prostopadły do powierzchni.\nNeodymowe magnesy będą skaczą i dotykać razem o siebie w promieniu od kilku do prawie 10 cm od siebie. Jeżeli masz palec pomiędzy albo na drodze przyciągających się magnesy, może dojść do poważnego ścięcia albo nawet złamania.\nPole magnetyczne, które jest generowane przez magnesy neodymowe może w sposób trwały niszczyć nośniki magnetyczne, np.: dyskietki, taśmy video, dyski HDD, karty kredytowe, magnetyczne karty identyfikacyjne, taśmy kasety magnetofonowe audio lub inne takie urządzenia. Mogą one też uszkadzać między innymi magnetowidy, telewizory, monitory komputerowe CRT. Nie zapominaj o tym, aby neodymowe magnesy nie znalazły się w pobliżu tych urządzeń elektronicznych.\nNasze magnesy są wykończone powłoką niklową, a powłoka ta gwarantuje wystarczającą ochronę większości zastosowań. Pamiętaj, że neodymowe magnesy nie są wodoodporne. W sytuacji obecności wilgoci musisz spodziewać się rdzy bądź korozji. Podczas ich użytkowania pod wodą, na zewnątrz bądź w wilgotnym otoczeniu, może dojść do korozji lub utraty siły magnetycznej.


Portal www - Mokosz - katalog stron internetowych\nSzczegóły strony www.fotobanasiak.pl:\nTytuł: Portal www\nSłowa kluczowe: fotografie ślubne, zdjęcia ślubne warszawa, zdjęcie ślubne, zdjęcia, fotograf\nIdeo / strony www, serwisy internetowe »\nIdeo Sp. z o.o. jest to agencja interaktywna zajmującą się tworzeniem profesjonalnych stron a także ich promocją oraz reklamą marek i produktów firmowych w Internecie. Dzięki zdobytemu doświadczeniu tworzy profesjonalne a przede wszystkim użyteczne strony internetowe. Pracownicy Ideo zajmują się tworzeniem rozwiązań w dziedzinie oprogramowania. W poszczególnych działach serwisu znajdują się informacje o działalności firmy. W dziale E-biznes zostały opisane poszczególne produkty skierowane dla biznesu, w tym m.in. integracja systemów B2B, intranet, hosting, e-learning a także aplikacje mobilne. Na stronie ponadto informacje o usługach e-marketingowych, rozwiązaniach przeznaczonych dla jednostek rządowych oraz oferta doradztwa.


Geodeta bardzo potrzebny - Sklepynaplus.pl\nUdało ci się zrealizować marzenie o budowie własnego domu i właśnie jesteś na etapie planowania tej inwestycji? Już teraz pomyśl o wyborze firmy, która wykonuje pomiary geodezyjne. Dlaczego to takie istotne już teraz? Bo od tego, jakiego wybierzesz geodetę i od jakości jego usług zależy komfort prowadzenia całej inwestycji.\nGeodezja na sam początek\nFirma geodezyjna zajmuje się m.in. tworzeniem map ewidencyjnych do celów projektowych. Na tym jednak nie koniec bo takiego specjalisty jak geodeta możemy potrzebować także w przypadku budowy przyłączy do nowego obiektu. Bardzo istotne jest, aby cała podziemna infrastruktura była odpowiednio zinwentaryzowana i wybudowana w miejscu, w którym została przewidziana na mapie To dlatego geodetę warto mieć na placu budowy, ale także po to, aby wszystko było pomierzone w realnych warunkach. Kiedy cała inwestycja dobiegnie końca, pomiary geodezyjne będą niezbędne po to, aby wykonać inwentaryzację powykonawczą. Dzięki temu będzie wiadomo, co dokładnie zostało zrobione, a projekt zostanie zweryfikowany. Geodezja daje też gwarancję, że budynek zostanie wytyczony w dobrym miejscu a granice działki będą przebiegać tam, gdzie powinny. To z kolei pozwoli uniknąć kłopotów w przyszłości, na przykład z montażem ogrodzenia. Nietrudno sobie wyobrazić jak kłopotliwe byłoby przestawianie płotu, który został ustawiony nieprawidłowo na przykład metr na działce sąsiada. Jeśli działka będzie już porośnięta a drzewa wysokie, nawet taka operacja jaka przesunięcie płotu o metr może być kłopotliwa, a przede wszystkim bardzo kosztowna. Nie wspominając już o prawnych konsekwencjach bezumownego zajęcia czyjegoś terenu. Także jeżeli chodzi o wytyczenie drogi, jej niewłaściwy przebieg może być przyczyną nieprawidłowego zainstalowania mediów pod ziemią.\nGeodeta – budowa to nie wszystko\nNawet jeżeli nie masz w planach wznoszenia własnego obiektu budowlanego, być może interesuje cię podział działki. Duży obszar, który można by podzielić na mniejsze działki i sprzedać w atrakcyjnej cenie? nie obędzie się bez pomocy firmy geodezyjnej. Postaw na specjalistów, którzy dysponują wiedzą i odpowiednim sprzętem do tego, aby sprawnie przeprowadzić proces podziału danej nieruchomości. Gdzie powinna przebiegać granica i jak powinna wyglądać w terenie? To będzie zaznaczone za pomocą odpowiednich znaków granicznych i nie będzie zatem wątpliwości, gdzie ustawić ogrodzenie. Prawidłowy podział ma znaczenie po to, aby uniknąć konsekwencji i komplikacji prawnych w przyszłości. Dobry geodeta pomoże w niemal każdej kwestii związanej z gruntem. Wyjaśni zawiłości procedur formalnych i poprowadzi przez cały proces. Gwarancją tego, że usługa zostanie wykonana tylko na najwyższym poziomie a do tego szybko jest odpowiedna baza maszyn i rzesza specjalistów w danej firmie. To możliwe nie tylko dzięki wiedzy i doświadczeniu samego geodety, ale także dzięki korzystaniu z odpowiedniego sprzętu. Odpowiednie narzędzia znacznie ułatwiają pracę, a do tego gwarantują dokładność pomiarów.\nGeodezja – ile to kosztuje?\nPomiary geodezyjne mogą różnić się ceną, ale warto dokładnie sprawdzić, co otrzymujemy w zamian. Geodeta to specjalista, z którym warto być w kontakcie jeszcze przed rozpoczęciem budowy własnego domu, a najlepiej jeszcze przed zakupem działki na której chcemy postawić swoje wymarzone cztery kąty. To istotne o tyle, że geodeta pomoże nam rozwiać wiele wątpliwości. Wyjaśni niuanse związane z zakupem gruntu albo wręcz odradzi zakup konkretnej nieruchomości, jeżeli może to skutkować komplikacjami w przyszłości. Jeżeli planujesz zakup działki na cele inwestycyjne, albo pod dalszą odsprzedaż także skontaktuj się z firmą geodezyjną już na etapie wyboru konkretnej nieruchomości. Podział działki warto przeprowadzić dokładnie. Do tego geodeta sprawdzi, czy dany obszar nie leży w strefie ochrony konserwatorskiej co znacznie utrudniałoby późniejsze wykorzystanie takiej działki. Firma geodezyjna będzie także pomocna przy sprawdzaniu aktualnego stanu prawnego interesującego nas skrawka ziemi.