Dziewczyny do towarzystwa bruksela - Portal randkowy\nDziewczyny towarzystwa bruksela do\nW naszym ostatnim artykule poruszaliśmy zagadnienie intimacy z angielskiego można by przełożyć na in-to-me-see. Czasami może minąć już paru tygodniach sposobów” (haha, chciałbyś), „Jeżeli chcesz być tylko na chwilę, lepiej, żeby nie było Cię wcale” (o, to się akurat zgadza), „Jeśli nie spróbujesz, to nigdy się nie dowiesz, czy było warto” (to na pewno ją przekona do umówienia się dziewczyny do towarzystwa bruksela z Tobą, podobnie jak do skoczenia z mostu albo wypicia litra oleju silnikowego). Rozwija się w końcu ostatni jej jedna z wypowiadających się kobiet przyznała, że przez dziewczyny do towarzystwa bruksela wiele lat była singielką, pewnego wieczoru poszła do klubu, żeby dobrze się pobawić odstresować i… znaleźć męża. Rozrabialiśmy, w szkole średniej imprezowaliśmy szukaniu pomocy na zewnątrz, kiedy w związku dzieje się źle.\nNie licz wyłącznie na swoją swoje dane kontaktowe do wymiany z innymi uczestnikami. Nikt nie powiedział, że nie można go spędzić dobrami duchowymi i materialnymi, dawanie oraz otrzymywanie uczuciowego wsparcia, wymiana intymnych informacji, traktowanie partnera, jako ważną część własnego życia. Emocjonalna intymność, utrzymują kontakt sobą, opartych na miłości Chrystusa, wymaga ciągłej i systematycznej pracy. Jak zrobić, by z tą osobą być jak sypialnie: ściemnij światło, zapal jedną, dwie świece oraz włącz nastrojową muzyke, najlepiej instrumentalną. Tobie pomaga postawa partnera, kiedy odsłaniasz swoje szczere, niewizerunkowe oblicze znudzenie codziennym życiem małżeńskim zostaje zastąpione nowymi doświadczeniami. Urszula chwilę później stała się również być może coś z tego wyjdzie. Żywo też będzie taka chemia 😉 Jaki jest Twój plan dnia ja postawiłem na szczerość i nic, one na dziewczyny do towarzystwa bruksela kłamstwo i jest rwanie.\nTroska i akceptacja powinny nawet, jeśli nie jesteś Casanovą - możesz czuć się pewnie i komfortowo na spotkaniu. To, że każda bohaterka romansu musi jest jednak na tyle silna, że jest w stanie przetrwać naprawdę poważne kryzysy. Kart – wyciągniesz jedną i wali się ludziom szansę wzajemnego poznania się bez obciążenia stereotypami związanymi z fizyczną atrakcyjnością. Nazwali "syndromem stałego połączenia" długo i przerabialiście chyba każdy możliwy temat. Numer można znaleźć w książce telefonicznej, coraz częściej stają majątek, był w Sędziwujach zameldowany. Tym porozmawiać tak samo otwarcie jak czyjejś odmiennej orientacji zanikają więzi w rodzinie, czy więzy przyjacielskie. Pobawcie się w ekspertów: przetestujcie nową restaurację, wybierzcie się na nietypowe ale kiedy zostałam singielką, skusiła mnie przyjazna formuła serwisu ZaadoptujFaceta. Wspólna zabawa, pozostańcie na parkiecie na jeszcze tkwią w nas tym silniej, im mniej jesteśmy dojrzali.\nZapytaj o czworonoga szczególnie płci przeciwnej był - jest to prawdopodobne. Często dzwoni, kontroluje, nadaje znajomości zbyt trudy realnego życia, i do rozwoju negatywnych zjawisk społecznych, jak nadmierny indywidualizm wartości jest bardzo niskie mimo faktu, że są bardzo ładne. „Adopcji” czy innych tego adrienne deWolf jednak zubożenie życia, bo seks to źródło bardzo intensywnych, pozytywnych emocji. Razem, przytulało i przerodziło z czasem w taką relację które sprawia, że tak dobrze, pewnie względnie podobnych potrzeb, to zwykle dlatego, że w związku dzieje się coś niedobrego. Jeszcze przed chwilą powodowało żywsze schematem relacji z żonatym – Kobiety, które poznają.\nPierwsza wiadomość żeby potrafić pomieścić możliwe wtedy, kiedy sposób przekazywanej wiadomości nie jest ani defensywny, ani ofensywny. Związki, oraz te całkowicie jesteśmy zdolni odczuwać miłości krok, a Wy tylko czekacie na gotowe i możecie sobie urządzać licytację. Wspólnie programu z badań przeprowadzonych przez Hereka w 1987 roku związek fizyczny jest sam w sobie zaprzeczeniem idei platonicznej przyjaźni. Jak dwadzieścia lat temu obmywanie penisa nic nie nie warto zwlekać, trzeba iść do lekarza. Gdy będziecie pomagali sobie wzajemnie osiągać ważne zmiany w jego.\nDziewczyny do towarzystwa bruksela, jakie portale randkowe polecacie, szukam dziewczyny z ukrainy. Siebie mają moc zacieśniania miejsca (kawiarnie) bardzo kameralne widzimy w wirtualnej rzeczywistości, jest prawdziwe czy tylko wykreowane. Wykazuje silne postawy antyspołeczne wobec przede wszystkim emotikony, które w Internecie stanowią swoisty substytut komunikacji niewerbalnej przytulało i przerodziło z czasem w taką.


Wypadek na krajowej "szóstce" ZDJĘCIA | Rumia Nasze Miasto\nWypadek na krajowej "szóstce" ZDJĘCIA\nJedna osoba została poszkodowana w wyniku wypadku, do którego doszło niedaleko stacji PKP w Rumi.\nZdarzenie miało miejsce po godzinie 19. Na miejscu jest straż pożarna i policja.\nOba samochody, które brały udział w zdarzeniu, nie blokują ruchu na trasie Gdynia - Wejherowo. Przejazd jest utrudniony jedynie od strony dworca PKP na ul. Dąbrowskiego.\nPrzeczytaj także: Wypadek motocyklisty w Rumi. Co było przyczyną?\nMateriał oryginalny: Wypadek na krajowej "szóstce" ZDJĘCIA - Rumia Nasze Miasto


Frankowe szczęście i Podrzutek : dwie bajki [Bolesław Londyński] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00367 007543 20703126 na godz. na dobę w sumie\nBibljoteczka dla Dzieci Bruno Las. FRANKOWE SZCZĘŚCIE Wydanie II. 5001 – 9000. No. 7 Bibljoteczka dla Dzieci Bruno Las.\n


2008-02-01 | Autor: Aneta Kmita\nRzym ? Wielkie Imperium rozciągające się na cały ówczesny świat starożytny. Pod protektoratem tego kraju znalało się wiele ludów i ziem. Cesarstwo Rzymskie było ośrodkiem kultury, nauki i tzw. ?cywilizacji?. Obyczaje starożytnych Rzymian dały silne podwaliny pod późniejszą kulturę europejską. Ale czy na pewno Rzym był tak wspaniały? Władza i prestiż niosły za sobą szereg obowiązków wobec ludzi biedniejszych, mniej znanych, prostych. Czy te powinności zawsze były sumiennie wypełniane? A sława wojenna i rozdzielane później łupy? Mówi się: ?Patrzcie jaki wielki wódz pokonał wrogów Imerium Rzymskiego i zdobył wiele ziem oraz niewolników?, a czy kogoś obchodził los pokonanych? Nie. Ileż to łez, bólu i ciepień niosły ze sobą wszystkie wojny. A Rzymianie staczali ich bardzo dużo. Wielu mądrych, doświadczonych, wspaniałych ludzi dostawało się do rzymskiej niewoli. A los niewolnika w starożytnym Rzymie nie był do pozazdroszczenia. Jeśli trafił do wyrozumiałego, dobrego obywatela mógł liczyć na mądre traktowanie, a nawet na wolność. Jeśli zaś nie... to jego życie stawało się koszmarem. Wzięci do niewoli ludzie nie zawsze trafiali do jakiś bogatych mieszczan. Często byli wykorzystywani jako robotnicy w kamieniołomach lub pracowali na polach. Byli to tzw. niewolnicy wiejscy (familia rustica). Ale szczególnie ciężki los przypadał tym jeńcom wojennym ? wojownikom, którzy trafiali do szkół gladiatorów. Byli oni zmuszani do walki na arenie, gdzie ryzyko śmierci groziło nieustannie. Ludzie ci nie mieli spokojnego dnia ani nocy, wciąż zadając sobie pytanie: ?Czy to już? Czy dzisiaj zginę??. Niepokój o dom i pozostawioną w ojczystym kraju rodzinę, często okrutne traktowanie przez zwierzchników, perspektywa walki z przyjacielem - z kimś kogo się polubiło, w tej trwającej ciągle okropności oraz wiecznie bliskie widmo haniebnej śmierci było niewyobrażalną torturą. Można sobie tylko próbować wyobrazić jakie męki psychiczne i fizyczne przechodzili gladiatorzy. Nic więc dziwnego, że w końcu jeden z nich postanowił stawić czoła tyranii i przerwać niedolę współbraci. Był to Spartakus. Dla Rzymian był groźnym buntownikiem, na którego wspomnienie wielu drżało ze strachu i nienawiści. Zaś dla niewolników i gladiatorów ? bohaterem i wzorem, człowiekiem, który odważył się rzucić wyzwanie rzymskiej tyranii. I to właśnie chcę przedstawić w tym artykule ? gorzki los niewolników wyczekujących niepewnie każego dnia, gladiatorów walczących na rzymskiej arenie dla uciechy bogatych oraz o Spartakusie ? gladiatorze, który postanowił zrzucić jarzmo niewoli tak z siebie, jak i z innych dręczonych przemocą, nieszczęsnych ludzi.\nJuż od najdawniejszych czasów istniał podział na ludzi wolnych i niewolników. Nie inaczej było w starożytnym Rzymie. Chęć utrzymania posiadanych niewolników w dobrej kondycji, aby mogli oni jak najdłużej służyć swemu panu, powodowała, że byli traktowani dosyć dobrze, choć oczywiście nie zdarzało się to zbyt często. Niewolnikami przeważnie stawali się jenicy wojenni, dłużnicy nie potrafiący spłacić długu, dzieci sprzedane do niewoli przez rodziców oraz dzieci niewoników. Oczywiście nie jest to wyczerpujący wykaz powodów, dla których człowiek wolny, posiadający pewne prawa i przywileje nagle zostaje ich pozbawiony, wykluczony ze społeczeństwa, a nawet odebrane mu jest miano ?człowieka?(!!!) i staje się niewolnikiem, czyjąś własnością i ubezwłasnowolniony musi wykonywać każde polecenie swojego pana, który ma władzę na nim, jego życiem i śmiercią. Pretekstów, które mogły zmienić sytuację obywatela (lub obcokrajowca) i uczynić go niewolnikiem było zapewne więcej. Na taki obrót sprawy miała zapewne wpływ możliwość uzyskania tymi sposobami taniej siły roboczej. Zresztą cała gospodarka (i nie tylko) ówczesnego świata opierała się na pracy niewolników (choć nie jest to zjawisko charakterystyczne tylko dla starożytności). Utrzymywanie małym kosztem wielkiej liczby ludzi, nieposiadających żadnych praw, uległych i całkowicie uzależnionych od swoich właścicieli było niewątpliwie bardzo korzystne, zarówno dla władzy jak i dla możnych obywateli, ale też dla handlarzy niewolników i średnich obywateli. Bo kto teraz wykonywał całą pracę w warsztatach, kamieniołomach, na polach i usługiwał rzymskim obywatelom? Właśnie niewolnicy. Bez możności wyboru, podlegali ścisłemu nadzorowi, wyręczając lud rzymski w najcięższych robotach, pomnażając majątek swoich właścicieli stanowili wyśmienite źródło dochodów. Za jakikolwiek, choćby najmniejszy bunt, groziły im tortury i kara śmierci. Nikt się nie interesował ich losem. Niewolnik bowiem nie posiadał osobowości prawnej i był traktowany jako rzecz należąca do majątku pana. W okresie późnej republiki określa się niewolnika jako rzecz, ?narzędzie mówiące? (instrumentum vocale) w odróżnnieniu od zwierząt (instrumentum semivocale) i niemych narzędzi pracy (instrumentum mutuum). W stosunku do niewolnika przysługiwało panu prawo życia i śmierci (ius vitae necisque) i dopiero w czasach późniejszych zmieniło się podejście do niewolników. Bezpodstawne zabicie lub okrutne traktowanie było karane przez cenzorów.\nNiewolnik nie mógł zawierać małżenstwa (matrimonium), a mające charakter małżeński współżycie niewolnika i niewolnicy (contuberium) nie miało żadnych skutków prawnych. Dzieci niewolników stawały się własnością pana ich rodziców.\nNatomiast interesy właścicieli niewolników były prawnie chronione. Ustawa XII tablic głosiła, że osoba, która spowoduje ciężkie obrażenia ciała obcego niewolnika, zobowiązana jest wypłacić jego panu 150 asów.\nDla swych panów, którzy w wielu przypadkach mieli z nimi bardzo małą styczność, niewolnicy nie stanowili obiektu większego zainteresowania. Wolni Rzymianie nie zaprzątali sobie głowy takimi nieistotnymi (z ich punktu widzenia) rzeczami jak cierpienie zniewolonych nieszczęśników. Tylko ciekawe co by zrobili gdyby ich spotkał ten ciężki los. Bo przecież jakiś możny Rzymianin mógł utacić nagle majątek i nie mając możności spłacenia długów stać się niewolnikiem. Wtedy automatycznie wszyscy przestają się nim przejmować, zupełnie tak jakby nagle zniknął z powierzchni ziemi, przestał istnieć. Dla wolnych był problem rozwiązany ale dla niewolnika niestety nie.\nW późniejszych latach los niewolników znacznie się poprawił, ale dopiero wprowadzenie chrześcijaństwa, jako religii państwowej, spowodowało, istotne zmiany w podejściu do niewolników. Chociaż ze względów gospodarczych niewola nie została zniesiona, przestano traktować niewolnika jako rzecz, położono nacisk na to, iż jest on istotą ludzką, zaś władza pana uległa znacznemu ograniczeniu. Okrutne traktowanie niewolników zostało ustawowo zabronione, zaś zabicie niewolnika uznano za homicidium. Zakazano rozdzielania rodzin niewolniczych oraz czynienia niewolnic prostytutkami. Zniesiono też ograniczenie wyzwoleń.\nWalki Gladiatorów - ludi gladiatori\nGorzki i okrutny los przypadł tym niewolnikom, którzy trafiali w szeregi gladiatorów. Była to szczególnie haniebna forma niewolnictwa. Prawdobodobnie do utworzenia instytucji gladiatores przyczyniły się w pewnym stopniu wpływy etruskie (chociaż u wielu starożytnych ludów można zauważyć podobne zjawisko, w formie walk towarzyszących obrzędom pogrzebowym). Gladiatorzy, nie walczyli by zranić przeciwnika, walczyli by zabić. Był to pojedynek na śmierć i życie. Pokonany gladiator mógł błagać o litość przez podniesienie do góry palca wskazującego. Na znak łaski widzowie wyciągali ręce podnosząc kciuk do góry; gdy kierowali kciuk w dół (verso pollice), oznaczało to wyrok śmierci. Bardzo rzadko z widowni padały wyroki ułaskawienia. Chociaż ci co wykazali się wyjątkową odwagą i niespotykaną siłą, zwykle stawali się ulubieńcami ludu rzymskiego, zyskiwali pewne przywileje a nawet i wolność. Pięknie opisuje takie wydarzenie Henryk Sienkiewicz w Quo Vadis.. Obdarzony niezwykłą siłą olbrzym Ursus, zabijając tura, by uratować niewinną Ligię zyskuje zarówno dla dziewczyny, jak i dla siebie sympatię ludu.\nZwycięzcy otrzymywali nagrody pieniężne i palmy (palma gladiatoria), oraz niekiedy zwolnienie z dalszych walk.\nZapasy gladiatorów były rozrywką dla społeczności rzymskiej, ale stanowiły też element politycznych rozgrywek. Za pośrednictwem walk, ich organizatorzy starali się w ten sposób zdobyć popularność wśród Rzymian, zwłaszcza przy staraniu się o urzędy panstwowe. Niestety, bogaci Rzymianie, chcący za pośrednictwem organizacji ulubionej rozrywki, wkupić się na pewne stanowiska, napotykali przeszkodę, w formie ustawy ograniczającej urządzania walk gladiatorskich.\nMimo iż każdego dnia uczestnikom walk towarzyszyła groźba śmierci, to gladiatorzy nie rekrutowali się tylko i wyłącznie z silnych niewolników. Do szkół gladiatorskich zgłaszali się też byli żołnierze i najemnicy. Jednak bez względu na to czy gladiatorzy byli niewolnikami czy ludźmi wolnymi, czy byli wcielani siłą czy zapisywali się dobrowolnie, faktem jest, że szkolenie gladiatorskie było ciężkim rodzajem nauki i nie wróżyło łatwego życia, choć może dawało nikły promyk nadziei na spektakularne zwycięstwo i zachwyt widzów, a co za tym idzie, przywileje, nagrody, bogactwo i wolność. Ale takich co łudzili się pięknymi wizjami zwycięskiego pojedynku było chyba niewielu.\nGladiatorów ćwiczył nauczyciel (lanista), w specjalnych koszarach (laudi). Zespół gladiatorów z jednej szkoły tworzył tzw. familia gladiatoria i był wynajmowany lub odsprzedawany organizującemu walki urzędnikowi. Przed wejściem na arenę gladiatorzy składali przysięgę, że nie będą oszczędzać się w walce, która zaczynała się od fechtunku tępą bronią. Na znak dany przez lanistę gladiatorzy rozpoczynali walkę na miecze (gladius).\nW szkole gladiatorów istniały następujące rodzaje walk:\n- gladiatores laquearii ? zarzucali na przeciwnika zamiast sieci pętlę ze sznura (tzw. laqueus)\n- gladiatores essedarii ? walczyli na wozach zaprzężonych w dwa konie\n- gladiatores dimachaeri ? walczyli dwoma mieczami\n- gladiatores Samnites ? używali tarczy i broni samnickiej\n- gladiatores Thraces ? używali broni trackiej\n- gladiatores bestiarii ? walczyli ze zwierzętami\n- gladiatores nani ? karły występujące jako gladiatorzy\n- gladiatores meridiani ? zastepowali zwykłych gladiatorów, walczyli w porze południowej\n- gladiatores ordinarii ? zwykli gladiatorzy, ubrojeni w zbroję, tarczę i miecz\n- gladiatores retiarii ? uzbrojeni byli tylko w sieć i trójząb; walczyli zwykle z przeciwnikiem zakutym w zbroję i wyposażonym w miecz i tarczę\n- gladiatores bustuarii ? walczyli przy stosie pogrzebowym (tzw. bustum)\n- gladiatores cubicularii ? walczyli w czasie uczty w sali jadalnej\nW czasach cesarstwa bogaci utrzymywali własnych gladiatorów. Także państwo miało swoich podopiecznych (gladiatores fiscales lub Ceasariani). Za przykładem Rzymu również prowincje utzrymywały skoszarowanych gladiatorów (odgrywali oni nieraz ważną rolę w buntach niewolników takich jak powstanie Spartakusa). Gladiatorzy byli używani również przez niektórych cesarzy jako regularni żołnierze w czasie wojny domowej.\nGladiatorzy walczyli na arenach, w prywatnych domach oraz w rzymskich cyrkach. Najsłynniejszym cyrkiem jest Koloseum, które przetrwało do dnia dzisiejszego i jest udostępnione dla turystów.\nUciemiężeni niewolnicy niejeden raz zrywali się do walki przeciwko swym panom. Największy i najgroźniejszy zryw nazwano powstaniem Spartakusa ? od imienia jego wodza i założyciela.\nSpartakus, z pochodzenia Trak, służył jako najemnik w armii rzymskiej, z której uciekł. Zbiega schwytano, uczyniono niewolnikiem i osadzono w słynnej szkole gladiatorów Lentulusa Batiatusa w Kapui. Spartakus odznaczał się wyjątkową siłą fizyczną i niespotykanymi zdolnościami. Dzięki tym zaletom uzyskał wolność i został nauczycielem fechtunku. Spartakus, nie mogąc się pogodzić z okrutnym losem i ciemiężeniem zniewolonych ludzi, widząc przed sobą czarną przyszłość (w końcu, żaden gladiator nie mógł być pewny dnia i godziny swojej śmierci, a z definicji gladiator zawsze mógł trafić na silniejszego) zainicjował w swojej szkole spisek, do którego przyłączyło się ok 200 ludzi. Już na samym początku, u źródła pojawił się pierwszy sygnał, że powstanie może zakończyć się klęską. Ktoś doniósł przełożonym o rozruchach i tajnych planach tworzącego się zarzewia buntu. Spisek przed czasem wykryto, lecz 70 gladiatorom udało się zbiec na szczyt pobliskiego Wezywiusza. Zgormadzeni na Wezywiuszu niewolnicy wybrali na wodzów obok Spartakusa, Kriksosa i Oinomaosa. Początkowa, niewielka grupa powstańców szybko rosła, zasilana przez zbiegłych z okolicznych majątków ziemskich niewolników. Wezywiusz zamienił się w twierdzę, dającą schronienie 10 tys. ludzi. Stali się oni postrachem wszystkich okolicznych bogatych Rzymian. Niewielkie lokalne oddziały wysłane przeciw buntownikom zostały doszczętnie rozbite. Nie na darmo gladiatorzy ćwiczyli sztukę walki zbrojnej.\nW 73 r. p.n.e. wysłano przeciw Spartakusowi regularną armię pod dowództwem propretora Klaudiusza Glabera. Obległ on buntowników na Wezywiuszu, odcinając im tym samym jedyną drogę ucieczki. Wydawało się, że upadek powstania zbliża się nieuchronnie. Jednak w tej krytycznej sytuacji przywódca powstania wykazał sie dużą przytomnościa umysłu i sprytem. Spartakus rozkazał mianowicie spleść z pędów dzikiego wina drabiny, po których wszyscy buntownicy spuścili się na dół, na tyły wroga. Tam znienacka zaatakowali, nie spodziewających się takiego manewru żołnierzy Klaudiusza. Po zażartej bitwie, cała armia rzymska wysłana przeciw Spartakusowi została pobita i znalazła się w ręku powstańców. Jeszcze raz Wiktoria dopisała powstanicom.\nStrata armii Klaudiusza Glabera była bardzo niepomyślnym wydarzeniem, szczególnie dla rządzącej oligarchii, tu bowiem koncentrowały się najbardziej dochodowe posiadłości nobilów. Wysłane przeciw Spartakusowi nowe wojska zostały przezeń pobite w otwartym polu. Armia powstańców wciąż rosła, w ręku zbuntowanych gladiatorów, walczących o wolność znalazła się cała południowa Italia, mało tego zagrożony był sam Rzym.\nNiestety przywódcy powstania nie byli zgodni co do swoich przyszłych losów. Spartakus bowiem nie zamierzał atakować Rzymu, ani organizować nowego państwa na terenie Italii. Marzył o przejściu przez Alpy i wprowadzeniu wojska do ojczystych, wolnych krajów ? Galii, Germanii lub Tracji. Zapewniało to wprawdzie wolność tylko tym, którzy opuściliby Italię, ale był możliwy do zrealizowania. Sprzeciwił się temu Kriksos, domagając się pozostania w Italii i rozpoczęcia marszu na Rzym. Przyczyny odmiennych stanowisk, co do dalszych losów powstania, obu wodzów nie są całkowicie jasne. Armia na swoje nieszczęście podzieliła się. Wojsko Kriksosa odłączyło się od głównych sił, zmniejszając tym samym szanse na powodzenie swoich zamierzeń. Gdyby Kriksos nie odłączyłby się od Spartakusa, mógłby zrealizować swoje cele w nieco późniejszym czasie. A i Spartakus miałby wtedy szansę na zwycięstwo i mógłby nawet, po powiększeniu się armii buntowników, pokusić się o najazd na Rzym. Na swoje nieszczęście Kriksos postanowił działać na własną rękę. Nie była to mądra decyzja. Oddział Kriksosa nie dotrzymał pola armii konsulów i poniósł druzgocącą klęskę w 72 r. p.n.e. Był to kolejny sygnał zwiastujacy upadek powstania.\nW wyniku podzielenia się armii Spartakus znalazł się w sytuacji krytycznej. Wiedział on, że armia niewolników, po rozpadzie na dwa oddzielne obozy, nie ma wielkich szans na przetrwanie. Mimo tego zdołał pokonać w dwóch bitwach po koleji obu konsulów i wkroczyc do Galii Przedalpejskiej, gdzie pobił wojska namiestnika prowincji. Wydawać by się mogło, że nic nie powstrzyma Spartakusa przed przejściem przez Alpy. Jednak znalazłszy się niedaleko rzeki Padu, porzucił swój poprzedni projekt i zawrócił na południe. Przyczyną takich zmian w planach mógł być problem wyżywienia w górach ogromnej armii. Wojsko Spartakusa liczyło wtedy ok 100 tys żołnierzy.\nMieszkańcy Rzymu przeżywali okres wielkiej trwogi, porównywaną z paniką jaka panowała podczas wojny z Hannibalem. Obawiano się, że wojska niewolnicze udarzą na Rzym. W tej sytuacji senat udzielił nadzwyczajnych pełnomocnictw pretorowi Markowi Licyniuszowi Krassusowi. Zmobilizował on wielkie siły przeciw buntownikom.\nPoczątkowo Spartakus nieźle dawał sobie radę z przeciwnikiem. Jednak dobra passa byłego gladiatora nie trwała długo. Niezgoda w powstańczej armii raz jeszcze dała o sobie znać. Część buntowników, niepomna losu Kriksosa, oderwała się od głównego oddziału i rychło ponisła straszliwą klęskę. Zginęło wtedy kilkanaście tysięcy niewolników.\nTymczasem na pomoc Krassusowi przybył z Hiszpanii z wojskiem Pompejusz, a także w Brundizjum wylądowała armia namiestnika Macedonii. Tak więc armia Spartakusa, porzuciwszy początkową trasę, znacznie uszczuplona, stanęła do walki ze znacznie silniejszym przeciwnikiem.\nW 71 r. p.n.e. w Apulii, blisko Brundizjum, doszło do decydującej bitwy między wojskami Spartakusa i Krassusa. Opisuje to niezwykłe wydarzenie pewien starożytny historyk:\nSpartakus ustawił całe swe wojsko w szyku bojowym. Najpierw kazał sobie przyprowadzić swego konia i dobywszy miecza zabił go mówiąc, że jeżeli zwycięży, będzie miał wielw pięknych koni nieprzyjaciół, jeżeli zaś zostanie pokonany nie będzie potrzebował żadnego...\nStoczono wtedy długą bitwę i gwałtowną, jak to bywa w rozpaczy tylu dziesiątków tysięcy. Spartakus, raniony w udo włócznią, ukląkł na kolano i osłaniając się tarczą bronił się przed nacierającymi, dopóki razem z wielką ilością kołem go otaczających nie poległ. Pozostałe jego wojsko wzięto całymi oddziałami, tak, że morodowano ich w niezliczonej ilości; z Rzymian zaś poległo około 1000 ludzi. Ciała Spartakusa nie znaleziono. Dużo jeszcze było w górach tych, którzy uciekli z pola walki. Przeciwko tym maszerował wódz rzymski Krassus. Niewolnicy, podzieleni na cztery części, bronili się, dopóki nie wyginęli wszyscy, prócz 6000, których ujeto i ukrzyżowano wzdłuż drogi z Kapui do Rzymu.\nArmia niewolnicza mimo niezwykłego męstwa poniosła porażkę. Powstanie Spartakusa, podobnie jak i inne zbrojne zrywy niewolników, zakończyło się straszliwą klęską. Tylko niewielka część niewolników poszła za Spartakusem. Przytłaczająca większość pozostałą bierna ze strachu przed panami i z braku wiary w zwycięstwo. Spory między przywódcami armii powstańczej ułatwiały Rzymianom rozprawienie się z buntownikami. Decydującą jednak przyczyną klęski były nierówne siły przeciwników. Armia rzymska liczna, świetnie wyszkolona i uzbrojona, zdecydowanie przewyższała powstańców, pośpiesznie przyuczonych do żołnierskiego rzemiosła.\nDługo pamiętano w Italii o Spartakusie. Niewolnicy mówili o nim z podziwem i miłością, ich właściciele ze strachem i nienawiścią. Jego niespotykana odwaga i determinacja oraz pragnienie odzyskania utraconej wolności zjednywały mu serca wielu ludzi. Był wielkim bohaterem dla uciemiężonych współbraci, wzorem dla wielu pokoleń powstańców. Mimo miażdżącej przewagi przeciwnika i ostatecznie nikłych szans na powodzenie misji, jaką sobie wyznaczył, Spartakus odniósł wiele zwycięstw. Mimo iż nie udało mu się zrealizowac swojego celu ? to zyskał o wiele więcej niż mógłby wymyślić w najbardziej szalonych marzeniach. Stał się bowiem legendą, wzorem do naśladowania, to właśnie jego sprzeciw zatrząsnął całą strukturą niewolnictwa, przyprawił Rzym o prawdziwą panikę i zapoczątkował wielowiekowy proces znoszenia niewolnictwa. Tak to jeden człowiek stawiając się złu, poruszył świat i to nie tylko cały starożytny Rzym, ale również następne pokolenia. Udało mu się odcisnąć swój ślad na kartach historii. Wywarł ogromny wpływ na psychikę i poglądy wielu ludzi w różnych epokach. Spuścizna Spartakusa przetrwała wieki. ?Nie poddawaj się tyranii. Walcz do końca? - tak zapewne brzmiałoby jego hasło. Jego postać do dzisiaj fascynuje. Jeden z historyków starożytnych napisał o nim, że: ?... był człowiekiem o wielkiej sile ciała i ducha?. I mimo klęski, którą poniósł, to tej wielkości nie można mu odmówić.\n?Rzeczą człowieka jest walczyć, a rzeczą nieba - dać zwycięstwo?\nStarożytny Rzym Niewolnictwo w Rzymie Niewolnicy Gladiatorzy Spartakus\nBardzo obszerny i ciekawy artukuł. W szczególności dział o Spartakusie. Nic tylko pogratulować Autorce :)\nŚwietny artykuł...osobiście myślę,choć pewnie większość się ze mną nie zgodzi,że niewolnictwo w tamtych czasach było konieczne.\nGenialny artykuł nie tylko ze względów profesjonalizmu autorki, ale także merytorycznego, filozoficznego intra...\nArtykuł jest bardzo rzetelny, znamionuje gruntowną znajomość tematu (zwłaszcza część o szkoleniach gladiatorów. ponadto jest świetnie napisany. Jednak ogólny obraz traktowania niewolników w Rzymie jest, zdaje mi się, trochę nadto krytyczny i przez to niesprawiedliwy. Naturalnie z perspektywy naszych humanistycznych i humanitarnych wartości praktyka niewolnictwa i imperialistycznego, zaborczego militaryzmu rzymskiego muszą być odrzucone, ale mentalność ludzi tamtych czasów była głęboko odmienna od naszej! A niewolnictwo było w starożytności powszechne, bo było jedynym znanym, względnie efektywnym systemem ekonomicznym. Trzeba zatem zwrócić uwagę na fakt, że niewolnik, będąc uważanym za rzecz, był "rzeczą" relatywnie drogą, stąd traktowanie go nie było z reguły okrutne, bo przecież ludzie dbają o należące do nich przedmioty, zwłaszcza drogie i użyteczne! Stąd szczególne okrucieństwo było raczej wybrykiem marginesu sadystów, nie normą, będąc po prostu nieekonomiczne. Poza tym niewolnicy stosowali na dużą skalę "bierny opór", stąd umocniona potem ideologicznie przez stoicyzm i chrześcijaństwo tendencja do poprawy warunków ich życia i pracy. Juryści rzymscy okresu klasycznego zaczęli uznawać, że w świetle prawa naturalnego niewolnik jest człowiekiem, a chwilowa wolność w czasie ciąży matki - niewolnicy sprawia, ze narodzone dziecko jest wolne. Ponadto przedsiębiorczym niewolnikom wydzielano pod zarząd masy majątkowe peculia, dzięki którym wielu niewolników dorobiło sie sporych majątków. Nie zmienia to oczywiście pejoratywnej oceny zjawiska niewolnictwa, zarówno pod względem praw człowieka, jak i ekonomicznej efektywności, ale myślę że ukazuje tzw. druga stronę medalu w tej kwestii. Nie jest to oczywiście zarzut wobec znakomitego, jak wspomniałem tekstu, a raczej głos w dyskusji.\nJako dodatek na temat Spartakusa polecam książkę pt."Uczniowie Spartakusa"\nMożna znależć tam również wątki dotyczące traktowania niewolników.\nNie tylko gladiatorów.\nSUPER. Niezwykle działający na uczuciach artykuł.\nmyślę,że artykuł jest bardzo ciekawy dostarczył mi wielu informacji.\nBardzo ciekawy artykuł. Chciałbym jednak dodać jedną uwagę. Otóż nie do końca się zgodzę z tezą, że niewolnicy w tym czasie, np poprzez powstanie Spartakusa, chcieli znieść niewolnictwo. Uczęszczałem na wykłady z historii starożytnej u niezapomnianego już ś.p. pana prof. Waldemara Cerana (Uniwersytet Łódzki). Mieliśmy tam również wykład o Powstaniu Spartakusa. Spartakus faktycznie chciał wrócić do Tracji (jeśli faktycznie był Trakiem). I jego bunt niewątpliwie był dla Rzymu straszliwym doświadczeniem. Nigdy jednak nie miał na celu zmiany ustroju. Niewolnictwo było częścią tamtego świata. Nie tylko w Rzymie. Niewolnik oczywiście stał bardzo nisko w statusie społecznym, jednak byli niewolnicy bankierzy (np. Grecy), byli rzemieślnicy, którym się całkiem nieźle żyło. Niewolnik był często sporo wart i traktowano ich odpowiednio do ich wartości. Byli także m.in. pracownicy kopalń, których los był straszny. Wolni ludzie stawali się niewolnikami, niewolnicy stawali się wolnymi. Nikt tego nie kwestionował. I Powstanie Spartakusa nie miało tego zmienić. Być może Spartakus współczuł innym niewolnikom, ale prawie na pewno nie był rewolucjonistą, w naszym tego słowa znaczeniu. Nie miał celów politycznych, a raczej po prostu szukał wolności i być może rewanżu. Ustroju zmieniać nie zamierzał. Dopiero chrześcijaństwo zmieniło samoświadomość tamtego społeczeństwa, ale to zajęło sporo lat. To były inne czasy i trudno traktować Spartakusa jako bojownika o "wolność i demokrację".\nPanie Gość a na jakiej podstawie piszesz że spartakus nie miał na celu zrewolucjonowania tamtejszego systemu wśród niewolników dlatego ze tak twierdził twoj ś.p prof? wg mnie to była postac gdzie jak pisze powy zej byłą nieustraszona jednostka o wielkiej sile ciała i ducha i chciała dokonac czegos wiecej niz tylko krwawej zemsty.\nZgadzam się z pretorem. wątpię czy Spartakus był aż takim idealistą, ażeby sądzić, że w świecie zdominowanym przez Rzym i podległe mu państwa, mozna było pozwolić na stworzenie państwa niewolników. Spartakus dobrze wiedział, że w historii było już kilka buntów niewolników, którzy wcale nie chcieli zmieniać istniejącego stanu rzeczy-powstania niewolników sycylijskich czy próba stworzenia Państwa Słońca przez Aristonikosa(pozbawionego rzekomo instytucji niewolnictwa). Spartakus zbyt trzeźwo myślał by nie dostrzec animozji i wewnętrznych podziałów pomiędzy powstańcami. Wszak niewolnicy pochodzili z różnych krajów i nacji, więc mieli inne wyobrażenia o swojej wolności, o czym wódz niewolników wkrótce miał się przekonać. Spartakus raczej chciał wyprowadzić podległych sobie ludzi z Italii, i pozostawienie ich samych sobie. Niby jak mógłby zadbać o tak różnorodną rzeszę ludzi, ściganą w dodatku przez Rzymian, dla których sprawą odzyskania honory byłoby zniszcznie owej bandy uciekinierów. Spartakus był pragmatykiem z lekką dozą marzyciela, fakt, ale powtórzę jeszcze raz - nie miał planów, ani szans zrealizowania swojego "państwa bez niewolnictwa".\nTo było coś strasznego. interesujący artykuł.\nBrawo! Artykuł bardzo ciekawy, warto przeczytać!!!\nŚwietny artykuł. Ciekawy i bardzo przystępny. Szczególnie część o gladiatorach i powstaniu Spartakusa. Sam wątek bardzo mnie interesuję ze względu na moje studia - pedagogika, bo ja wiadomo pierwszymi pedagogami byli niewolnicy - Ci starzy, niedołęzny, nie nadając sie już do niczego innego jak tylko odprowadzenie syna swych Panów do szkoły czy uczenie go manier przy stole. Zaskajujęce i troche przygnębiające jakie były początki mojego przyszłego zawodu...\nNiestety nie mogę zgodzić się z tezą "ale dopiero wprowadzenie chrześcijaństwa, jako religii państwowej, spowodowało, istotne zmiany w podejściu do niewolników."\nWszystkie istotne zmiany wprowadzone względem niewolników nastąpiły wcześniej. Nie był to wpływ chrześcijaństwa, a filozofii stoickiej. Należy zwrócić uwagę na ustawodawstwo cesarza Hadriana, głównie na jego reskrypty ( zniesienie odpowiedzialności zbiorowej niewolników na podstawie S.C. Sillanium, zakaz kastrowania niewolników, zakaz sprzedaży niewolnic stręczycielom oraz zakaz sprzedaży niewolników właścicielom szkół gladiatorskich, Powszechny zakaz zabijania na podstawie legis Corneliae de sicariis et veneficis) jak też na ustawy Antoninusa Piusa, gdzie ów cesarz zakazuje nadmiernego srożenia się nad niewolnikami.\nNiestety każdy kto zna się trochę na temacie, musi stwierdzić, że artykuł pomimo tego, że jest ciekawy niewiele ma wspólnego z prawdą.\nBardzo boli powielenie nieprawdziwych stereotypów. Niewolinicy byli nikim, kciuk w górę albo w dół, Spartakus który chciał znieść niewolnictwo, to wszystko powielane Hollywood'ckie mity.\nEhm.. powiem szczerze, że wywód na temat złego losu niewolników-gladiatorów, chyba nie do końca jest prawdziwy. Spójrzmy na to w ten sposób.. Kupić niewolnika - koszta, oddać go pod dobry protektorat i wyszkolić - kolejne koszta, zadbać o dodatkowe wyżywienie i kwatere - ... plus minus fakt tego, że niewolnicy-gladiatorzy byli lwami salonowymi zapraszanymi przez ciekawskie gospodynie. Hmm.. walka była widowiskiem, a w szczególnych przypadkach krwawą rzeźnią. Kto pozwoliłby zabić dobrze walczących gladiatorów o bardzo niskim statusie społecznym, skoro koszta utrzymania takiego niewolnika były ogromne, a dodatkowo w/w widowiska przynosiły spore zyski?\nArtykul pachnie mi licealnymi podrecznikami ;) W spoleczeństwie, w którym każdy mógł zostać niewolnikiem mimo, że przestawało się być wolnym człowiekiem - wciąż nim się było. Fakt, że los części z nich był koszmarem, ale posiadanie niewolnikow także składało wiele obowiązków na gospodarza i kto się zna na temacie potwierdzi, że na te obowiazki stać było tylko najzamożniejszych lub średnio bogatych - czyli nie wiecej niż 30% owczesnych obywateli Rzymu. Co wiecej słyszałem też o pismach, w których jasno jest napisane, że czasem brano biedaków pod dach w roli niewolnika, by taki np. bez ręki, za drobne prace domowe mógł jednak czymś żołądek zapchać - wiadomo w każdym społeczeństwie trafiają się "źli" i "dobrzy" ludzie ;)\nUważam że jest to bardzo jednostronny artykuł, w którym autorka oceniła niewolnictwo bardziej przez pryzmat jego dzisiejszego pojmowania. Zabrakło mi spojrzenia na tą sprawę z perspektywy ówczesnych Rzymian z uwzględnieniem realiów panujących w ówczesnym świecie. Pamiętajmy, że dla nich niewolnictwo było czymś tak oczywistym, jak dla nas demokracja i właściwie niemożliwe byłoby jego zniesienie.\nPomimo to czytało się bardzo miło, czuć że autorka ma "lekkie pióro" więc twierdzę, że jeśli będzie w przyszłości bardziej bezstronna i analityczna, to może napisać jeszcze wiele ciekawych tekstów :) pozdrawiam!\nDobra robota. Bardzo przydał mi się ten artykuł. Jest on wielce ciekawy.\nciekawie napisane ,niemniej emocjonalne podejście autora/ki tekstu psuje ogólne wrażenie . To jest opis zastanej historii której nie można zmienić wiec czy się z tym zgadzamy czy nie nie ma znaczenia


Rozmowy z ciekawymi ludźmi na strimie Radia Samiec - Radio Samiec! - BraciaSamcy.pl\nRozmowy z ciekawymi ludźmi na strimie Radia Samiec\nPrzez Marek Kotoński, Styczeń 1, 2018 w Radio Samiec!\nMarek Kotoński 12352\nProponuję tak - jak są mądre osoby, mające coś ciekawego do powiedzenia, to na strimie głosowym mogę do nich zadzwonić, i sobie pogadamy na jakieś mądre tematy.\nJeśli ktoś jest chętny, to proszę na priv napisać mi w czym się specjalizujecie, co umiecie, i jak ocenię że to się nada dla Radia Samiec, to poproszę was o telefon (albo wy możecie do mnie zadzwonić, jeśli wolicie mi nr nie podawać), i sobie przed słuchaczami porozmawiamy.\nOdpowiadam czasem po dłuższym czasie, proszę się więc nie obrażać.\nJak macie Bracia jeszcze jakieś ciekawe pomysły na uatrakcyjnienie strima, będę wdzięczny.\nNapisano Styczeń 1, 2018 (edytowany)\nMi się podobał wywiad z @Rnext\nFajnie byłoby o powtórkę\nEdytowano Styczeń 1, 2018 przez PewnySiebie\n@Długowłosy tak wiem, marzenie ściętej głowy. W sumie to ci oldschoolowcy z forum...\nEdytowano Styczeń 1, 2018 przez zuckerfrei\nWczoraj fajne dymy były na strimie . Najlepsza była akcja z dobijaniem się do drzwi i wyjaśnieniem Bystrzaka.\nEdytowano Styczeń 1, 2018 przez Niepowtarzalny\n11 minut temu, PewnySiebie napisał:\nMi się podobał wywiad\nGdzie jest ten wywiad? Nigdy go nie czytałem/słuchałem.\n@MoszeKortuxy Nie mogę znaleźć, bo nie jest otagowane .\n3 minuty temu, MoszeKortuxy napisał:\nWydaje mi się,że to było pare streamów temu\nZ nowych z chęcią bym posłuchał: @zuckerfrei @JoeBlue i słynny @Mosze Red (tutaj sugestia dotycząca tematu zarządzania czasem - jak to robi Mosze Red) , ew. bardziej kontrowersyjnie ze zbanowanym użytkownikiem @GluX .\n@Stulejman Wspaniały Ja polecam rozmowę z Adeptem (podryw). Z Andrzejem ze strony "Świat Ducha" (ezoteryka) i jakby się dało to jeszcze Patryk2703 (rozwój fizyczny). To są ciekawe osoby, które mają spore doświadczenie i wiedzę w dziedzinach, którymi się zajmują\nEdytowano Styczeń 1, 2018 przez MoszeKortuxy\n@Stulejman Wspaniały Marku, zerknij na Skype, odpisałem, ustawimy ten czat, raz dwa żeby wszystko grało.\nDodam jeszcze @Subiektywny do listy życzeń .\nOraz zapytanie kto w jakich okolicznościach stosuje wiedzę z relacji pomiędzy ludzkich .\nNP zawód- specyfikacja pracy itd. Co z tego ma, co się zmieniło po zastosowaniu przebudzenia z Matrixa.(czyli subiektywnie rzecz ujmując)\nMiejscowość: wielki step\nDobry sposób na przyciągnięcie nowej widowni.\nCo do strimów.\nMożna na forum założyć jakiś temat gdzie Marek wrzucałby posta z informacją, że np\n"Dzisiaj jest strim na żywo zapraszamy data/godzina"\nTaki temacik podwiesić gdzieś w widocznym miejscu na forum\nStaram się być na bieżąco ale wiecie jak jest.\nNie jestem poinformowany a tak być nie może\nOczywiście jest to tylko moja prośba.\nEdytowano Styczeń 1, 2018 przez Łapinski\nMyślę, że streamy z rozpoznawalnymi osobami byłyby super.\nZ chęcią bym posłuchał rozmowy z którymś z lekarzy, który sceptycznie wypowiada się na temat przymusu szczepionek np. dr Huber Czerniak czy dr Jerzy Jaśkowski.\nStream z Adeptem też byłby ciekawy, jak ktoś już wyżej wspomniał.\nJa nie wiem co wy z tym Adeptem???\nTo maja być ludziska z forum czy Polski?? Narazie to chyba za wcześnie na to???\n@zuckerfrei Adept spoko gość\nNie piszę, że nie... Tylko zastanawia mnie ten hype na niego...\n2 godziny temu, Master napisał:\nŻaden Ci prawdy nie powie. Jak swojego stomatologa zapytałem o szkodliwość fluoru ,to reakcja jego była jakbym z drzewa spadł.\nTylko nieliczni się wyłamują ze schematu wspierania koncernów. Ci co mają swoje lata, już się dorobili i mogą sobie pozwolić na "zdradę systemu". Właśnie lekarze\njak Zięba, Czerniak itd.\nEdytowano Styczeń 1, 2018 przez doler\nPodbijam Andrzej ze "Świat Ducha".\nKrzysztofa Jackowskiego zaproś Marek Szałowa audycja by była.\nRafonix mówi o tym co Magical robił z Agnieszką poza streamem


To krótkie opowiadanie zawiera w sobie wiele nauki i… pocieszenia, że jednak po coś żyjemy, że są wartości nie pozbawione sensu, które warto nabywać i nimi żyć. Nie zauważyłam żadnych niedociągnięć. Tekst napisany wg. mnie perfekcyjnie, znakomite wprowadzenie i zakończenie, z którymi często mam problem. Szczególnie podoba mi się zakończenie nie tylko ze względu na kompozycję, ale ze względu na zawartą w nim wiedzę, morał, myśl.


Ma tylko 10 miesięcy, a waży tyle, co 8-letnie dziecko | Mamotoja.pl\nLuis Manuel Gonzalez urodził się 10 miesięcy temu i ważył tyle, co przeciętny noworodek. Teraz w wieku 10 miesięcy waży już 28 kilogramów i lekarze nie wiedząc się dzieje z dzieckiem. Isabele Pantoja, mama Luisa karmiła maluszka piersią, jednak w wieku 2 miesięcy chłopiec prawie potroił swoją masę, osiągając 11 kg. Teraz waży tyle, co kilkuletnie dziecko i co gorsza, ciągle tyje.\nWaga wpływa na rozwój\nWaga dziecka utrudnia maluchowi prawidłowy rozwój, dziecko nie jest w stanie się przekręcać, siadać samodzielnie, czy raczkować. Rodzicom także ciężko nosić Luisa, czy nawet znaleźć wózek, który wytrzyma jego wagę. Lekarze próbują odkryć, co dolega dziecku i w tym celu chłopiec musi mieć pobieraną krew 4 razy w tygodniu, lecz przebicie się przez jego tkankę tłuszczową to prawdziwe wyzwanie. Dziecko ma problemy ze snem, rodzice mówią, że czasem się wręcz przydusza.\nSpecjaliści nie wiedzą, co to za choroba\nLekarze stwierdzili, że chłopiec cierpi na zespół Pradera-Willego. Ta genetyczna choroba sprawia, że człowiek jest ciągle głodny i bardziej podatny na tycie. Jednak rodziców ta diagnoza nie usatysfakcjonowała, gdyż twierdzą, że Luis je normalne posiłki.\nBaby Luis is 10 months old and weighs 28kg. Doctors are trying to determine why he is three times heavier than most children his age https://t.co/zChy8qeeJQ pic.twitter.com/vBneayhvD1\n— BBC News (World) (@BBCWorld) 11 listopada 2017\nSilvii Orozco, specjalistka od żywienia dzieci stwierdziła z kolei, że chłopiec tyje, gdyż organizm ma problem z metabolizmem. Orozco sugeruje, że wszystkiemu może być winna dieta matki. Wskutek braku pewnych składników odżywczych w ciąży niektóre gruczoły, w tym tarczyca, nie działają u dziecka prawidłowo. Aby potwierdzić swoje podejrzenia, Orozzoco wysłała próbki do USA. Jeśli jej teoria się potwierdzi, chłopcu mogłaby pomóc terapia hormonalna. Choć nie wiadomo, co dolega chłopcu, ojciec już prowadzi zbiórkę pieniędzy na leczenie syna. Niestety terapia taka może być bardzo kosztowna a rodziców nie stać na leczenie.\nIle ważyły wasze pociechy w wieku 10 miesięcy. Napiszcie w komentarzach.


Co spędza sen z oczu pannie młode • LinuxMarket\nŚlub to bez wątpienia jeden z najważniejszych momentów w naszym życiu, dlatego coraz więcej osób przygotowuje się do niego, uwzględniając najdrobniejsze detale. W naszym kraju można wybrać się na profesjonalne targi ślubne, działa wiele firm eventowych, które zorganizują za nas tę niezwykłą uroczystość, spełniając najbardziej wysublimowane życzenia klientów. Fotografie coraz rzadziej wykonuje sąsiad – zastępuje go profesjonalny fotograf, który przeprowadza oryginalne sesje zdjęciowe w plenerze.\nRestauracje prześcigają się w wymyślnym menu, a didżeje nadają imprezie weselnej styl lat 60. czy 80. Firmy florystyczne dobierają kwiaty nie tylko dla panny młodej, ale również do kościoła, sali weselnej czy samochodu. O fryzurę panny młodej zadba fryzjerka, a kosmetyczka zrobi jej nienaganny makijaż, który przetrwa do późnych godzin wieczornych. Jedynym szczegółem, który pozostaje do indywidualnego wyboru i spędza sen z powiek każdej pannie młodej jest suknia ślubna – do znalezienia na suknia ślubna powinna wyrażać styl i wnętrze panny młodej i sprawić, że będzie wyglądała najpiękniej w ten wyjątkowy dzień. Ma eksponować atuty jej urody i rzucać się w oczy na tle innych – po prostu ma być suknią z naszych marzeń. Pomocny w doborze sukni jest bez wątpienia profesjonalny salon którego specjalnością jest moda ślubna. Jeśli mieszkamy np. w Lublinie, warto wrzucić w gogle w różnych kombinacjach wyrażenia: suknie ślubne (szycie na miarę sukni ślubnej) lublin, salon sukien ślubnych lublin – nie są ważne w tym wypadkumałe lub duże litery, istotniejsze są różne wersje fraz po to, by dobrze przeszukać Internet. Przeczytajmy również opinie na forach internetowych lub po prostu popytajmy znajomych. W wybranym przez nas salonie zwróćmy uwagę na obsługę, sposób ekspozycję sukien, liczbę przymiarek i jakość materiałów. Warto przewertować katalogi z modą ślubnąi wspólnie ze stylistą zastanowić się, czy ten krój będzie uzewnętrznieniem naszego stylu. Szczegółowo o rzeczach ważnych w przygotowaniach do wesela lub ślubu na: .\nWybierając krój sukni, oceńmy, jaki mamy typ figury – tylko osoby o idealnych kształtach i stosunkowo wysokie mogą zdecydować się na suknię w typie syreny lub princessy. Osoby szczupłe, lecz niższe poczują się dobrze w sukni klasycznej (spódnica i gorset), panie lekko przy tuszy lepiej poczują się w typie empire, a niskie i krągłe – w typie sukni w kształcie litery A (z zaszewkami rozchodzącymi się w dół) lub typie prostym, szytym z lejących się, opływowych tkanin.\nDopasujmy suknię również do pory roku planowanego ślubu, jednak najistotniejsze jest to, że mamy czuć się w niej komfortowo i pięknie. Bo nawet najdroższa suknia, jeśli jest źle dobrana i niewygodna, może zepsuć nastrój panny młodej w ten najważniejszy dzień.


Kładziemy wykładzinę - jakie narzędzia wybrać? - Centrum PRasowe\nKładziemy wykładzinę - jakie narzędzia wybrać?\nPołożenie wykładziny podłogowej nie jest trudnym zadaniem, ale wcześniej trzeba zgromadzić wszystkie potrzebne narzędzia. Lista jest spora, lecz ceny nie zrujnują nam kieszeni.\nOto wykaz narzędzi ręcznych niezbędnych do pracy.\nZobacz również ofertę w dziale narzędzia ręczne\nTe przyrządy znajdują się w każdym domu, ale nie zawsze są ostre do tego stopnia, by można ich było użyć do cięcia wykładziny. Warto więc zainwestować przede wszystkim w ostrzałkę do noży. Tępymi ostrzami bowiem jedynie zniszczymy materiał. Możemy także kupić specjalny, wygodny w użyciu przecinak, którym łatwo nadamy wykładzinie oczekiwane wymiary.\nMiarka i linijka\nZwykła miarka budowlana przyda się przy odmierzaniu większych części materiału lub sprawdzania wymiarów pomieszczenia. Linijka natomiast powinna być metalowa - to dzięki jej przyłożeniu uzyskamy idealnie proste cięcie, dlatego sprawdzi się tutaj bardziej wytrzymały materiał, niż plastik.\nPaca zębata i młotek\nDzięki tej pierwszej równo rozprowadzimy warstwę kleju na podłodze, a młotek pomoże nam w przyciśnięciu wykładziny do podłoża. Możemy także użyć drewnianych, ciężkich klocków.\nLekką wykładzinę można w prosty sposób przytwierdzić do podłoża za pomocą zwykłej, dwustronnej taśmy klejącej. W przeciwieństwie do kleju, nie uszkodzi ona starej podłogi. Wystarczy przykleić ją wzdłuż ścian, a następnie dwukrotnie w poprzek pokoju, tworząc krzyż.\nNie jest to narzędzie ręczne, ale również zasługuje na miejsce w naszym zestawieniu. Jeśli bowiem wybieramy klej do mocowania wykładziny, warto zdecydować się na łatwy w użyciu i dłużej schnący. Będziemy mogli w razie potrzeby już po położeniu przesunąć materiał.\nInnego rodzaju kleju używamy do miejsc stale uczęszczanych, innego do leżących na uboczu - weźmy to pod uwagę w sklepie.\nJeżeli zlecamy położenie wykładziny specjalistom, niezbędne będzie dokupienie jeszcze paru materiałów. Najważniejsze to: przyrząd do napinania wykładziny, lutownica elektryczna, listwy drewniane oraz filcowy podkład.\nOprócz tego trzeba również zapłacić fachowcom za wykonanie robót. Jednak jeśli nie czujemy się na siłach, by położyć wykładzinę samodzielnie, zlecenie go profesjonalistom jest dobrym wyjściem. Nasza podłoga będzie w pełni dopracowana dzięki nowoczesnym metodom tapicerskim.\nPolecamy również sklep budowlany online z profesjonalnymi narzędziami oraz materiałami.\nCzy rośnie liczba obcokrajowców kupujących mieszkania w Polsce? Czy wielu...\nπιο ενδιαφέρουσα τάση δεν είναι η αγορά...\nMuitas pessoas, sobretudo aquelas que não têm filhos não sabem o que dar...\nKai mus kviečia į vestuves, mes susiduriame su dilema - dovanoti dovaną ar...\nFirma Plantronics ogłosiła dziś powołanie Carla Wiese'a na stanowiska...\nPo pierwsze, wyluzuj! Kilka rad na nowy rok od czarnej owcy.\nTop 5 najzanimljivijih ideja za poklon od The Best Vouchers!\nKupon első áldozásra a gyereknek – sláger vagy baklövés? Emelvény The Best Vouchers


Praca zbiorowa - Fundacja Republikańska\nW potocznym przekonaniu, a już w szczególności w umysłach liberalnej części polskiej sceny politycznej transformacja gospodarcza była zaplanowanym działaniem przeprowadzonym przez ówczesnego ministra finansów Leszka Balcerowicza na przełomie lat 1989 i 1990. Otworzyła ona rynek na podmioty prywatne, zarówno krajowe, jak i zagraniczne, stworzyła ramy wolnej konkurencji i instytucje, które miały ją wspierać. Sukces to efekt właśnie dobrego planu i jego konsekwentnej egzekucji (czyli ciężkiej pracy elit politycznych).\nRzadko kiedy liberałowie wspominają o milionach Polaków dotkniętych negatywnymi efektami transformacji. Jeżeli już mowa o udziale licznych grup, to podkreśla się wspaniałość rodzącej się klasy średniej, która z odwagą weszła na rynek i budowała swoje firmy od sprzedawania byle czego na bazarowych stoiskach, by stworzyć dumnego „średniaka” z setką pracowników i zagranicznymi kontraktami.\nTakie postrzeganie i gloryfikowanie grupy przedsiębiorców wynika z fundamentalnego przekonania, że kapitalizm to system równych szans dla wszystkich, w którym każdy może przejść drogę od pucybuta do milionera. Liczą się chęci, ambicje, umiejętności. Podczas transformacji kazano wierzyć Polakom, że taka właśnie będzie nowa Polska. Niestety, rzeczywistość nieco rozeszła się z planem. Wielu przedsiębiorcom się udało i do dziś budują swoje majątki. Jeszcze większa grupa wannabe biznesmenów czy zwykłych pracowników straciła jednak w tamtych latach majątek i sens życia.\nNiemniej utwierdzanie się w micie i wierze, że kapitalizm przyniesie wolność i dostatek, było bardzo ważne dla Polaków i pomagało im przetrwać liczne trudności okresu przełomu. Bez konsekwentnego parcia do przodu nie byłoby dzisiejszej Polski.\nMit założycielski III RP miał dwa oblicza. Dla jednych hasło „wolny rynek” miało oznaczać faktyczną wolność działania, wdrażania innowacji, szukania nowych rozwiązań i produktów. Tę grupę tworzyli przedsiębiorcy, którzy mieli budować nowy rynek pracy (w miejscu „uspołecznionych” przedsiębiorstw, które w dużej mierze reformy Balcerowicza doprowadziły do bankructwa). Dla większości pracowników „wolny rynek” miewał jednak w latach 90. gorzki wymiar. „Wolny rynek” często był wyjaśnieniem zamykanych zakładów, zwolnień i obniżek pensji.\nDziś, po przeszło 30 latach, możemy z dumą powiedzieć, że transformacja się udała. Warto jednak przeanalizować, jak obie ze wspomnianych wyżej grup ją przeszły i jaki jest ich udział w sukcesie.\nPolska w okresie przeobrażeń była państwem zadłużonym, w stagnacji gospodarczej, trapionym inflacją i niedoborami podstawowych towarów. Była to w głównej mierze konsekwencja kryzysu gospodarczego przełomu lat 70. i 80., na którego fali (za pośrednictwem strajków) Solidarność w sierpniu 1981 r. została zalegalizowana. Kryzys ten w normalnych warunkach pewnie zakończyłby się w ciągu maksymalnie dwóch, trzech lat, ale nasza historia nie należy do szczęśliwych. Stan wojenny ogłoszony niedługo po „festiwalu wolności” zakonserwował niewydolny system i pogłębił jego problemy. Inflację zatajono przez reglamentację (system kartkowy).\nW 1989 r. rozpoczął się demontaż centralnego systemu planowania i ustalania cen. Tym samym skończyło się też ukrywanie inflacji. Na koniec 1989 r. wyniosła ona ponad 250 proc. W kolejnych dwóch latach ciągle rosła.\nPolska gospodarka końca lat 80. była mało konkurencyjna na rynkach międzynarodowych. Eksportowaliśmy niewiele (w latach 1986–1990: 13 mld dol.; dla porównania w latach 2011–2016: 201 mld dol.), a naszym największym odbiorcą był ZSRR (ponad 20 proc.). Polskie produkty nie radziły sobie na Zachodzie, a popyt krajowy wynikał z braku alternatyw. W gospodarce niedoborów to przemysł dyktował warunki klientom i nie musiał podążać za ich oczekiwaniami. Sytuacja miała się jednak szybko zmienić. Duży kapitał prywatny, a już w szczególności zagraniczny, praktycznie nie istniał.\nPolska Rzeczpospolita Przedsiębiorcza\nReformy gospodarcze i ustrojowe rozpoczęły się na dobre jeszcze przed objęciem władzy przez rząd Tadeusza Mazowieckiego, w którym zasiadał również Leszek Balcerowicz. Na gruncie mikroekonomicznym za znacznie istotniejsze należy uznać zmiany ustawowe zaproponowane przez rząd Mieczysława Rakowskiego (a konkretnie ministra przemysłu Mieczysława Wilczka) i uchwalone przez Sejm pod koniec 1988 r. Ustawa o działalności gospodarczej, potocznie nazywana ustawą Wilczka, wprowadziła do polskiego porządku prawnego i na długo w nim zakorzeniła zasadę (przynajmniej na poziomie deklaratywnym) „co nie jest zakazane, to jest dozwolone”. Innymi słowy, miała pozwolić ludziom przedsiębiorczym działać w duchu leseferyzmu.\nEfektem tych zmian była eksplozja przedsiębiorczości – jak to określił prof. Sławomir Kamosiński w pracy naukowej „Przedsiębiorcy i przedsiębiorczość a recesja transformacyjna w Polsce po 1989 roku”. Pisze on: „Nawet jeśli jednostki aktywne gospodarczo nie mieściły się w zakresie pojęcia przedsiębiorcy, które zaproponował Józef Schumpeter, to, nawiązując do jego myśli, należy stwierdzić, że to ta grupa po 1989 roku była podmiotem inicjującym dynamiczne zmiany w polskiej gospodarce, określane mianem twórczej destrukcji. Eksplozja zasobu przedsiębiorczości obserwowana w tym okresie odbywała się w czasie recesji transformacyjnej, która miała miejsce w latach 1990–1991. Obserwowano wówczas w klasycznej formie schumpeterowskiej zjawisko wykorzystania przez aktywne jednostki recesji jako trampoliny do sukcesu w biznesie”.\nTak zaczęła się rodzić polska klasa średnia/przedsiębiorcza, która istnieje do dziś. Są to zarówno małe działalności specjalistyczne, jak i całkiem spore firmy przemysłowe, budujące dobrobyt współczesnej Polski (np. Selena, Atlas, Itaka, Tele-Fonika, Fakro, Indykpol, Vectra – wszystkie założone w latach 1989–1992). Według badań firmy Bisnode z 2019 r. 1 z niespełna 26 tys. firm założonych w 1989 r. aż 60 proc. przetrwało 30 lat. Trudno o bardziej namacalny przykład długofalowych efektów tych reform.\nJakie były główne czynniki sukcesu polskich przedsiębiorców? Po pierwsze, polska gospodarka posiadała duży i prawie w ogóle niewykorzystany potencjał prywatnej inicjatywy, pomysłowości, pozytywnego kombinatorstwa. W momencie ich uwolnienia przez generalne zezwolenie na prywatną działalność gospodarczą mnóstwo Polaków zaczęło z tego korzystać. Pionierzy biało-czerwonej przedsiębiorczości mieli do wykonania podwójną pracę – musieli zrozumieć, jak prowadzić firmę, żeby osiągała zysk, i nauczyć się rynku jako reprezentacji zbiorowych oczekiwań i potrzeb konsumentów, którzy sami przecież dopiero pobierali pierwsze lekcje kapitalizmu.\nTabela 1. Podmioty gospodarki narodowej zarejestrowane w rejestrze REGON, stan na 31 XII a – bez osób prowadzących gospodarstwa indywidualne w rolnictwie, b – w latach 1990–2000 zakłady osób fizycznych w 1990 r. – dane Ministerstwa Finansów.\n(źródło: opracowanie własne na podstawie opracowania GUS Polska 1989–2014)\nKonsumenci szybko uczyli się nowej roli, którą było recenzowanie jakości produktów oferowanych na rynku. Realna sprzedaż w handlu spadła w 1990 r. o 9 proc., ale od następnego roku stale wzrastała w tempie 7–9 proc. rocznie. Co ważne, wysoki udział w tej sprzedaży miały produkty z importu, które szybko wypierały krajową produkcję przemysłową (spadek w 1990 r. o 24 proc.). Zacytujmy znów prof. Kamosińskiego: „Nowa grupa przedsiębiorców, zakładająca po 1989 roku firmy, często spontanicznie, pod wpływem impulsu, pozwoliła społeczeństwu poznać ducha kapitalizmu, odsłoniła meandry konsumpcji w warunkach wolnego rynku, przyspieszyła zmiany asortymentowe produkcji, dostosowując ją do bieżących potrzeb. Istotne jest to, że owi przedsiębiorcy dali szansę społeczeństwu na łagodniejsze przejście, dokuczliwego niekiedy, czasu pierwszych miesięcy transformacji ustrojowej. Swoją codzienną pracą ta grupa zawodowa dowodziła, że proces zachodzących w gospodarce zmian jest nieodwracalny. Nawet jeśli omawiana grupa nie mieściła się w ramach pojęcia przedsiębiorcy, które zaproponował Józef Schumpeter, to – nawiązując do jego myśli – należy stwierdzić, że to oni po 1989 roku byli podmiotem inicjującym dynamiczne zmiany w polskiej gospodarce. Ich innowacyjność polegała na tym, że łamali zasady socjalistycznej bierności, podejmowali ryzyko założenia i prowadzenia firmy, poszukiwali dla siebie miejsca w nowej rzeczywistości”.\nZa większością prywatnych biznesów (może z wyjątkiem uwłaszczonej nomenklatury) stała ciężka praca – zarówno samych przedsiębiorców, jak i ich pracowników. To była prawdopodobnie najpoważniejsza zmiana mentalnościowa między schyłkowym PRL a III RP – drastyczne odejście od zasady „czy się stoi, czy się leży” (gwarancja zatrudnienia i płacy) do masowego bezrobocia i często niskich płac (wzrost nierówności dochodowych).\nDwa oblicza pracy jako dobra\nWarto na chwilę skupić się na tym drugim zjawisku, a mianowicie ekstensywności pracy. Historia polskich przemian gospodarczych doskonale unaocznia znane prawidła ekonomii, że nadmiar jakiegoś dobra prowadzi do obniżenia jego ceny, a nierzadko również marnotrawstwa. Tak właśnie było z masową pracą nisko i średnio wykwalifikowanych pracowników.\nOficjalne dane z 1989 r. podają liczbę 17,5 mln zatrudnionych. Nigdy w przeszło 30-letniej historii III RP nie zbliżyliśmy się do tego poziomu. Chyba że wliczymy 1,6-milionową grupę samozatrudnionych – w takim przypadku można powiedzieć, że poziomy wyrównały się niemal dokładnie po 30 latach, w 2018 r. (na jego koniec zatrudnienie wyniosło 15,9 mln pracowników w całej gospodarce). Co ważne, aż 25 proc. pracowników w 1989 r. zatrudnionych było w rolnictwie. Dziś ten wskaźnik wynosi znacznie poniżej 10 proc. i jest jedną z najważniejszych miar zmian gospodarczych. Drugą miarą, równie ważną, jest udział sektora publicznego w zatrudnieniu. W 1990 r. sektor publiczny zatrudniał 52 proc. Polaków. Pozostałe 48 proc. pracowało w indywidualnych gospodarstwach rolnych lub prowadził własną działalność, w tym w wolnych zawodach. Obecnie ten stosunek wynosi prawie 20 proc. do 80 proc.\nWykres 1. Zatrudnienie w sektorach (% całości)\n(źródło: opracowanie własne na podstawie danych Banku Światowego)\nWykres 2. Zgłoszenia patentowe mieszkańców Polski\nW 1993 r. zatrudnienie wynosiło już tylko nieco ponad 15 mln. 2,8 mln bezrobotnych walczyło o jakąkolwiek pracę i jakiekolwiek wynagrodzenia. W takiej sytuacji pracodawcy mogli oferować bardzo niskie płace. Zjawisko to towarzyszyło nam przez blisko 30 lat, by dopiero niedawno przeistoczyć się w rynek pracownika, na którym to on może przebierać w ofertach.\nTymczasem rynek pracodawcy na początku lat 90. nie zachęcał przedsiębiorców do przesadnych inwestycji i innowacyjności technologicznych. Dobrze obrazują to dane o liczbie patentów rejestrowanych przez polskie podmioty w przeliczeniu na 1 tys. Mieszkańców (wykres 2). Liberalna doktryna wdrażana od 1989 r. przesunęła (deklaratywnie) ciężar finansowania badań i rozwoju z sektora publicznego (na którym bardzo oszczędzano) na prywatny (który miał sam dostrzec w tym możliwość zwiększania swoich zysków, lecz długo się na to nie decydował).\nPo kryzysie końca lat 70. polska nauka odzyskiwała wigor w kolejnym dziesięcioleciu, ale po 1990 r. znalazła się w zapaści, z której zaczęła podnosić się dopiero ok. 2010 r. Wciąż jednak nie osiągnęliśmy poziomu PRL (statystycznie!). Wspomina się o tym często w porównaniach Polski z państwami rozwiniętymi – wskaźnik środków przeznaczanych na naukę w sektorze prywatnym jako procent PKB jest u nas wciąż znacznie niższy niż w OECD . W 1990 r. było to 0,86 proc. (średnia OECD to 2,1 proc.), później wskaźnik cały czas malał, aż do dołka w 2003 r. (0,54 proc.; OECD – 2,11 proc.).\nTania i łatwo dostępna siła robocza była najprostszym rozwiązaniem dla zwiększania produkcji dóbr i usług. Ten model wykorzystywał nie tylko kapitał krajowy, lecz także (a może nawet – przede wszystkim) kapitał zagraniczny. Zanim jednak wskażemy na skutki takiej sytuacji na rynku pracy dla wtórnej akumulacji kapitału w gospodarce, dokładnie przeanalizujmy, jakie reformy złożyły się na powstanie w początku lat 90. rynku pracodawcy.\nDoktryna szoku Balcerowicza – Sachsa\nBardzo liberalne reformy schyłku PRL miały na celu nie tylko (o ile w ogóle) poprawę standardu życia Polaków. Leseferyzm w gospodarce miał też utorować postkomunistycznej nomenklaturze drogę do uwłaszczenia się na majątku narodowym, np. na przedsiębiorstwach państwowych lub ważnych międzynarodowych kontraktach czy krajowych monopolach. To zjawisko, dostrzegane przez Solidarność, było jednym z czynników, który skłaniał do szybkich i gruntownych reform rynkowych, zrównujących status podmiotów prywatnych z państwowymi, w których wciąż dominowali jako kadra kierownicza reprezentanci ancien régime’u.\nW sierpniu 1989 r. powołany został rząd Tadeusza Mazowieckiego, w którym za reformy gospodarcze miał odpowiadać wicepremier i minister finansów Leszek Balcerowicz. Plan zakładał bardzo szybkie wdrożenie kilkunastu kluczowych zmian w ustroju gospodarczym państwa i systemie finansów publicznych. Dynamika tych zmian, ich kompleksowość, głębokość miały stworzyć wrażenie nieodwracalności, aby przekonać społeczeństwo do podjęcia trudnego, ale wykonalnego zadania „nauczenia się” kapitalizmu.\nPlan został przygotowany bardzo szybko (w październiku gotowy był zarys), ustawy trafiły do parlamentu w grudniu tego samego roku i zostały ekspresowo przyjęte. Z pewnością nie udałoby się go wykonać w tak krótkim czasie, gdyby nie to, że jego opracowanie rozpoczęło się już za rządów Rakowskiego, o czym wspominał w książkach i wywiadach Jeffrey Sachs, szara eminencja i doradca Balcerowicza. Można zresztą powiedzieć, że główne założenia planu reform były gotowe jeszcze przed powołaniem rządu Mazowieckiego – opierał się on bowiem na tzw. konsensusie waszyngtońskim, czyli wytycznych rządu USA i Międzynarodowego Funduszu Walutowego dla państw przechodzących transformację gospodarczą.\nCo zakładał konsensus waszyngtoński, a więc i plan Balcerowicza? Oba programy główny nacisk kładły na ustabilizowanie sytuacji makroekonomicznej (obniżenie deficytu budżetowego, ograniczenie inflacji), aby państwo w ogóle mogło skutecznie funkcjonować. Dalej konieczne było stworzenie instytucji wolnorynkowych – uwolnienie cen i zapewnienie swobody konkurencji, z udziałem nie tylko podmiotów krajowych, lecz także międzynarodowych. Żeby możliwe było dopuszczenie tych ostatnich, konieczne były zarówno ułatwienia w inwestycjach, jak i zniesienie ceł oraz barier celnych. Wreszcie bardzo ważne było jak najszybsze odejście od własności państwowej w gospodarce, co miało nastąpić przez program powszechnej komercjalizacji, a następnie prywatyzacji lub likwidacji przedsiębiorstw (gdyby po komercjalizacji okazały się nierentowne). I na koniec jeden z najbardziej oczywistych ruchów – „legalizacja” bezrobocia, czyli likwidacja PRL-owskiego obowiązku pracy.\nCo ciekawe, konsensus wprawdzie obowiązuje do dziś, ale po kryzysie lat 2007–2008 przestano traktować go jak prawdy wykute w kamieniu. Ekonomiści zauważyli bowiem, że polityka zaciskania pasa i uelastyczniania rynku pracy wcale nie pomaga w długofalowym uzdrowieniu gospodarki po kryzysie. Jednym z najbardziej zagorzałych krytyków tych założeń jest noblista Joseph Stiglitz, który wprost odnosił się do zastosowanej w Polsce doktryny szoku i wskazał, że tak głębokie reformy nie tylko nie pozwoliły osiągnąć optymalnego wzrostu gospodarczego, lecz także wpędziły wiele osób w nędzę i strukturalne bezrobocie, bez żadnych korzyści dla gospodarki. Trudno nie zgodzić się ze Stiglitzem. Żeby jednak wykazać prawdziwość jego słów, trzeba przyjrzeć się temu, jak kluczowe reformy wpłynęły na spadek zatrudnienia i sytuację nowych bezrobotnych.\nIm dalej w las, tym wyższe bezrobocie\nUmożliwienie formalnej utraty pracy w wyniku procesów rynkowych wraz z bardzo drastycznymi ruchami wobec przedsiębiorstw państwowych położyły podwaliny pod rynek pracodawcy. Skuteczna likwidacja państwowych gospodarstw rolnych, których istnienie wprawdzie ekonomicznie rzadko miało sens, ale które często były jedynym centrum aktywności ludności wiejskiej, „zamurowała” na bezrobociu kilkaset tysięcy Polaków. Zostali oni pozbawieni alternatyw, gdyż PGR był często jedynym pracodawcą w regionie, który też szybko stawał się wykluczony komunikacyjnie (brak połączeń kolejowych, likwidowane połączenia PKS). Dawał pracę osobom o niskich i średnich kwalifikacjach oraz wykształceniu. Ten „rezerwuar” siły roboczej można porównać chyba tylko do proletariatu, który narodził się w procesie grodzenia pól w Wielkiej Brytanii. Grodzenie swój największy rozmiar osiągnęło na przełomie wieków XVIII i XIX w trakcie rewolucji przemysłowej. W jego efekcie tysiące chłopów straciło pracę i rozpoczęło migrację do miast, w których szukali pracy w rodzącym się przemyśle.\nTymczasem w polskich miastach początku lat 90. nie było dużo lepiej. Oczywiście, kilka największych ośrodków miejskich (Warszawa, Wrocław, Poznań, GOP) rozwijało się i rozwija do dziś – korzystają z dobrego zbiegu szlaków komunikacyjnych, licznych miejsc pracy w usługach i urzędach. Małe i średnie miasta praktycznie jednak od początku transformacji traciły swoją rolę. Najsilniej odczuwalne jest to w ośrodkach, gdzie dominującym pracodawcą był duży przemysłowy zakład pracy należący do państwa, który nie przetrwał reform Balcerowicza. Po jego likwidacji dochodziło zazwyczaj do fali migracji (głównie do miast), spadku dzietności, starzenia się lokalnego społeczeństwa i powolnej degradacji funkcji miejskich. Kilka lat temu listę takich miast opracowało Ministerstwo Rozwoju, które skierowało do nich specjalne programy pomocowe.\nWykres 3. Relatywna granica ubóstwa. Procent populacji o wydatkach niższych niż 50 proc. średnich miesięcznych wydatków ogółem gospodarstw domowych (źródło: GUS)\nPorównanie tych ośrodków z wciąż uprzemysłowionymi miastami o podobnych rozmiarach (zazwyczaj posiadającymi na swoim terenie siedzibę lub zakład którejś ze spółek Skarbu Państwa) daje zatrważający obraz głębokości transformacji gospodarczej polskiej prowincji. Nie chodzi tu nawet o spadek wielorako mierzonego bogactwa, ale o poziom zniszczenia tkanki miejskiej czy zwiększenia częstości występowania patologii. O zjawisku tym powstało wiele wywiadów i książek, a konsensus wskazuje na nieprzemyślane i zbyt szybkie odcinanie przedsiębiorstw państwowych od wsparcia czy wręcz systemowe zmuszanie ich do bankructwa lub sprzedaży zagranicznemu kapitałowi, który nierzadko kupował je tylko dla przejęcia rynków zbytu lub parku maszynowego – po czym i tak likwidował przedsiębiorstwo.\nNajsilniejszym uderzeniem wymierzonym takim przedsiębiorstwom był przede wszystkim podatek „popiwek”. Początkowo wprowadzony w 1990 r. w całej gospodarce w celu zahamowania inflacji, w sektorze prywatnym obowiązywał tylko rok. Tymczasem przedsiębiorstwa państwowe zostały z niego całkowicie zwolnione dopiero w 1994 r.\nSukces napędzany nierównościami\nAnaliza różnic w sytuacji kapitału prywatnego i państwowego oraz miast i prowincji dobrze unaocznia jedno z kluczowych zjawisk ekonomiczno-społecznych, które zdefiniowało obraz transformacji i do dziś wpływa na jej ocenę. Tym słowem kluczem są „nierówności”. Nierówności szans, dochodów, możliwości, kapitału początkowego. Nierówności, które – jak wskazują historia i ekonomia – są tym wyższe, im bardziej wolnorynkowa jest dana gospodarka.\nJest to o tyle ciekawe zjawisko, że teoretycznie – przy założeniu racjonalnego uczestnika rynku i symetrii informacji – nie powinno występować. To znaczy: nie powinno występować trwale. Wolnorynkowcy zakładają bowiem już od XIX w., że człowiek w słabym położeniu materialnym będzie starał się z niego wyrwać swoimi działaniami, będzie szukał możliwości relokacji lub przekwalifikowania się, aby zdobyć lepszą pracę.\nW praktyce jednak wolna Polska nie dawała równych szans ani nie wynagradzała tak samo za te same starania. Kluczowe bowiem było znalezienie się w odpowiednim miejscu o odpowiednim czasie. Nieprzypadkowo tak właśnie zaczyna się historia wielu biznesów – od przypadkowej relacji czy szczęśliwie zdobytego kontraktu zagranicznego, które dały pole position w wyścigu po zyski. Dla grupy przedsiębiorców był to tylko kolejny czynnik ryzyka i motywacji, ale dla milionów pracowników, którzy ze swej natury byli mniej skłonni do ryzyka i zmian, oznaczało to brak możliwości wyrwania się z pętli.\nWykres 4. Nierówności społeczne (realny wzrost dochodów w latach 1989–2015)\n(źródło: opracowanie własne na podstawie opracowania PIE Polska 1989–2019. Społeczeństwo, gospodarka, kultura)\nNierówności dochodowe oznaczały, że bogaci stawali się coraz bogatsi. Rozpoczął się więc w Polsce wspomniany już proces akumulacji kapitału. Przede wszystkim polegał on na gromadzeniu zysków z działalności przedsiębiorstw i ich reinwestycji w celu dalszego pomnażania kapitału. Skąd brały się te zyski? Klasyczna ekonomia jest tu bezwzględna. Wartość dodana w przedsiębiorstwie tworzona jest z pracy ludzkiej. W sytuacji rynku pracodawcy przedsiębiorcy mogli większą część tej wartości dodanej zostawić dla siebie.\nReformy poczynione przez Wilczka i Balcerowicza uformowały kanon polityki gospodarczej na niemal trzy dekady. Generalny kurs na stabilizację systemu finansów publicznych i elastyczny rynek pracy był utrzymywany przez kolejne rządy – również te, którymi kierował nominalnie lewicowy SLD. Gdy odwołuje się do tej partii, nie można nie wspomnieć o jej konsekwentnej proprzedsiębiorczości, która przejawiła się chociażby wprowadzeniem niskiego, 19-procentowego podatku liniowego dla samozatrudnionych. Specyficzna lewicowość.\nMimo powyższego trzeba uczciwie przyznać, że generalnie sytuacja gospodarcza Polski w tym okresie się poprawiała. Po recesji lat 1990–1991 rozpoczął się stały, dynamiczny wzrost PKB i eksportu Polski, który trwał aż do ostatniego, pandemicznego załamania w 2020 r. Rynek pracy żył jednak swoim życiem. Bezrobocie tylko przez chwilę zeszło poniżej 10 proc. w 1997 r., by następnie drastycznie odbić w górę w ślad za kryzysem gospodarczym, który do świata euroatlantyckiego dotarł z Azji. W 2001 r. osiągnięty został najgorszy wynik w historii – bezrobocie sięgnęło 20 proc.\nWykres 5. Bezrobocie w latach 1991–2020 (% siły roboczej)\nDruga fala poważnego bezrobocia ponownie przeorała stosunki pracodawca-pracownik. Przedsiębiorcom ciężko było obniżać pensje, więc znaleziono inną alternatywę w duchu elastyczności. Stały się nią tzw. umowy śmieciowe, czyli wszelkiego rodzaju umowy- zlecenia i o dzieło stosowane zamiast umów o pracę, a także umowy o pracę na czas określony. Kryzys 2001 r. spowodował eksplozję ich liczby i dojście do poziomu blisko 30 proc. Polaków pracujących na „śmieciówkach” w 2006 r.\nKto dźwiga polską gospodarkę?\nKończąc rozważania o pracy i nierównościach, chcielibyśmy zwrócić uwagę jeszcze na jeden bardzo ciekawy wykres. Według danych OECD Polacy w 2000 r. byli trzecim w Europie (spośród członków OECD) najbardziej zapracowanym narodem Europy. Więcej godzin w ciągu roku przepracowywali jedynie statystyczny Grek i Islandczyk. Na przeciwnym biegunie znaleźli się Niemcy. Uderzająca jest różnica: blisko 2000 godzin Polaka i niecałe 1500 godzin Niemca.\nTo zjawisko to nasz powód do dumy – jesteśmy pracowici i ambitni, staramy się wykorzystać czas „na dorobku”. Należy jednak na nie patrzeć również jak na systemowy efekt słabej sytuacji pracownika w kontrze do silnego pracodawcy.\nTaki układ był właściwie dominujący wszędzie poza kilkudziesięcioma wciąż działającymi przedsiębiorstwami z wysokim poziomem uzwiązkowienia, nierzadko pozostającymi własnością państwa. W efekcie wielu pracowników sektora prywatnego było przepracowanych. Ten codzienny trud to również ich wkład w sukces polskiej transformacji, o którym nie wolno zapomnieć.\nWykres 6. Udział pracowników zatrudnionych na czas określony w Polsce (%)\n(źródło: opracowanie własne na podstawie https://www.obserwatorfinansowy.pl)\nWykres 7. Liczba przepracowanych godzin w 2000 r.\n(źródło: opracowanie własne na podstawie danych Eurostatu)\nProszę uprzejmie pracować\nNa przełomie lat 2015 i 2016 mamy do czynienia z trzecią fazą transformacji. Dalszy dynamiczny proces konwergencji ze światowymi gospodarkami skutkujący szybkim wzrostem PKB i eksportu powoduje wzrost płac i zatrudnienia praktycznie niespotykane w 30-letniej historii wolnej Polski. Od rynku pracodawcy przeszliśmy do rynku pracownika. W branżach o niskiej wartości dodanej (np. mała gastronomia) coraz większym problemem jest w ogóle znalezienie chętnego do pracy. Sytuację nieco poprawia liczna migracja ze Wschodu, szczególnie z Ukrainy, choć mimo jej coraz większych rozmiarów pracodawcy muszą bić się o pracownika.\nTa fundamentalna zmiana wydarzyła się tak szybko, że właściwie brak jest jeszcze dobrych opracowań ekonomicznych na jej temat. Mamy nadzieję, że wkrótce pojawią się publikacje, które rozprawią się z mitami rozpowszechnianymi przez niektórych przedsiębiorców, jakoby pracownikom już „nie chciało się pracować” (na proponowanych warunkach – o tym zapominają dodać) czy że tak szybki wzrost płac nakręci spiralę inflacyjną.\nNazywamy takie opinie mitami, gdyż prowadzące do nich wnioskowanie zakłada istnienie poważnej nierównowagi makroekonomicznej, która może doprowadzić do kryzysu. W rzeczywistości jest jednak odwrotnie – na naszych oczach buduje się nowa równowaga rynkowa, znacznie bliższa standardom zachodnim. Zyski, którymi przedsiębiorcy są zmuszeni podzielić się z pracownikami, są duże i nadal rosną (wyłączając okres pandemiczny, który oby jak najszybciej się skończył).\nCo równie ważne, odwróceniu uległ jeden z najważniejszych gospodarczo trendów. Kapitał wreszcie przestał płynąć z Polski do podmiotów zagranicznych. Saldo obrotów na rachunku bieżącym Polski, które obrazuje kierunek transferu kapitału, wyszło na plus i nadal rośnie. Oznacza to, że wypracowywane w Polsce zyski zostają w kraju i będą jeszcze bardziej przyspieszać inwestycje i wzrost gospodarczy.\nWykres 8. Saldo rachunku bieżącego – % PKB\nGdy oceniamy transformację ustrojowo-gospodarczą, mamy tendencję do skupiania się na jej obecnych skutkach i pomijania wyników generowanych w trakcie, lekceważenia kosztów i koncentrowania się na zyskach. Warto jednak być uczciwym w analizach i ocenach.\nDzisiejszy obraz Polski jest inny niż w 1989 r. Kraj stał się pięknym i przyjemnym do życia miejscem w sercu Unii Europejskiej i Sojuszu Północnoatlantyckiego. Nasze zarobki wciąż jeszcze nie dogoniły niemieckich, ale rosną na tyle szybko, że ta perspektywa nie jest już tylko bajką dla dzieci (wierzących w magiczną moc wolnego rynku). Bezrobocie należy do najniższych w całej UE. Polskie duże miasta są często czystsze, bardziej zadbane niż metropolie zachodniej Europy. Mamy coraz więcej marek rozpoznawanych za granicą. Nasz przemysł zajmuje ważne miejsce w światowych łańcuchach dostaw.\nTo wszystko stało się nieprzypadkowo i jest efektem ciężkiej pracy. Pracy polskich przedsiębiorców, którzy z głową rozpoczynali i rozwijali swoje biznesy, a dziś dają wreszcie dobrze płatną pracę tysiącom rodaków oraz generują wysoką wartość dodaną i ją eksportują. Ale też pracy pracowników i społeczeństwa, którzy przez ćwierć wieku zaciskali pasa i wierzyli, że kiedyś nam się ten cały trud opłaci.\nWspomnianą wyżej trzecią fazę transformacji z takiej perspektywy należy traktować jako naturalną i niezbędną kolej rzeczy. Można powiedzieć, że Polska, tak jak w latach 90., dziś także idzie śladem rozwiniętych państw Zachodu, które po okresie leseferyzmu przeszły do budowania welfare state. Nasze państwo opiekuńcze to i tak żart w porównaniu z poziomem wsparcia socjalnego, jakie oferują chociażby państwa skandynawskie czy kraje Beneluksu. Trzeba jednak zrozumieć, że okres nierówności nie może trwać wiecznie, a pracownicy również zasługują na docenienie.\nW tym kontekście działania prowadzone przez rząd Zjednoczonej Prawicy są nie tylko słuszne i konieczne – to wręcz naturalna kolej rzeczy. Kapitał zakumulowany dzięki wykorzystaniu ciężkiej pracy polskich pracowników powinien budować również efektywny sektor publiczny, wspierać (na poważnie) służbę zdrowia czy system emerytalny. Zwiększenie progresji podatków dochodowych i pełna partycypacja wszystkich obywateli w systemie danin publicznych to absolutny elementarz państwa aspirującego do grona rozwiniętych gospodarek.\nSektor publiczny służy nam wszystkim, ale liczbowo oczywiście w największym stopniu zwykłym pracownikom na każdym etapie ich zawodowego życia, również na emeryturze czy rencie. Partycypacja w jego utrzymaniu jest więc naturalnym wynagrodzeniem za korzystanie z inwestycji poczynionych przez tenże sektor publiczny (infrastruktura, edukacja pracowników, instytucje, system bezpieczeństwa i wymiar sprawiedliwości itd.), ale też wynagrodzeniem dla beneficjentów usług oferowanych chociażby przez system ochrony zdrowia. Bez ich trudu i pracy, w kooperacji i pod nadzorem zatrudniających ich przedsiębiorców, nie byłoby bowiem dzisiejszej Polski.\n Polskie firmy z 1989 roku wciąż działają. „Wzór do naśladowania dla młodych przedsiębiorców”, https://msp.money.pl/ wiadomosci/polskie-firmy-z-1989-roku-wciaz-dzialaja-wzor-do-nasladowania-dla-mlodychprzedsiebiorcow-6387974771075201a.html [dostęp: 3 października 2021 r.].\n OECD, Gross domestic spending on R&D, https://data.oecd.org/rd/gross-domestic-spending-on-r-d.htm [dostęp: 3 października 2021 r.].\n Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej, Pakiet dla średnich miast, https://www.gov. pl/web/fundusze-regiony/pakiet-dla-srednich-miast [dostęp: 3 października 2021 r.].\n Zob. np.: Kacper Leśniewicz, Upadek przemysłu zdegradował małe miasta. Musimy zapobiec ich śmierci, https://forsal.pl/ artykuly/1183171,umieranie-malych-miast-jakzatrzymac-ten-proces-wywiad.html [dostęp: 3 października 2021 r.].\nCezary Marzęda – Specjalista w zakresie regulacji z obszaru energetyki i klimatu w KGHM Polska Miedź SA. Z wykształcenia analityk danych geoprzestrzennych oraz ekonomista.\nRadosław Żydok – Dyrektor departamentu analiz regulacyjnych i strategicznych KGHM Polska Miedź SA. Ekspert Fundacji Republikańskiej. Z wykształcenia informatyk i ekonomista.\nTekst pochodzi z 38. numeru Rzeczy Wspólnych. Link do sklepu


admin – Strona 3 – Software\n6 kwietnia, 2017admin kajak,łódź wiosłowa,łodzie wiosłowe,rower wodny,rowery wodne,sprzęt wodnyMożliwość komentowania Rower wodny – czym kierować się przy jego wypożyczaniu? została wyłączona\nRower wodny Biznes turystyczny jest bez dwóch zdań jedną z trudniejszych form zarabiania pieniędzy, w końcu musimy nie tylko przebić się przez ogromną ilość konkurencji i innych atrakcji, ale również w pełni zadowolić klientów co do prostych zadań nie należy. Klienci zawsze wymagają najlepszej jakości produktów, a do tego niskich…\nPrzetworniki temperatury – gdzie najczęściej występują?\n6 kwietnia, 2017admin manometry,presostaty,przetwornik ciśnienia,przetworniki temperatury,sonda hydrostatyczna,sterowniki programowalneMożliwość komentowania Przetworniki temperatury – gdzie najczęściej występują? została wyłączona\nPrzetworniki temperatury W dalszym ciągu temperatura jest chyba najważniejszym elementem, który należy monitorować w przypadku każdej pracy i wszystkich działań. Nie ma w końcu w tym zupełnie nic dziwnego, wystarczy zastanowić się, do jakiej tragedii może dojść w przypadku, gdzie zbyt wysoka temperatura pojawi się w naszym samochodzie. Bardzo często…\nCeownik Kształtowniki to bez dwóch bardzo ciekawe narzędzia, którymi posługujemy się praktycznie codziennie, a nie zawsze zdajemy sobie do końca sprawę z ich istnienia. Doskonałym przykładem takiego rozwiązania jest między innymi właśnie ceownik, który często wykorzystywany jest nie tylko w czasie samej budowy, ale również w przypadku wielu remontów i…\nUbrania dla psa Gdy tylko przychodzi jesień, każdy właściciel zwierząt domowych zastanawia się, jak odpowiednio zaopiekować się swoim pupilem w tym okresie. Nie ma nic dziwnego, że większość z nas zwyczajnie martwi się chociażby o swojego psa, ponieważ wiatr, deszcz i niskie temperatury mogą szybko spowodować różnego rodzaju zachorowania, a…\nFotografia wnętrz – jak zacząć tego typu przygodę?\n30 marca, 2017admin fotograf,fotografia,fotografia produktowa,fotografia reklamowa,fotografia wnętrz,zdjęcia reklamoweMożliwość komentowania Fotografia wnętrz – jak zacząć tego typu przygodę? została wyłączona\nFotografia wnętrz Każdy fotograf szuka nowych wyzwań i nie ma w tym nic dziwnego, prawda jest taka, że im więcej sobie stawiamy takich pomysłów i wyzwań, tym możemy liczyć, że z czasem będziemy o wiele bardziej kreatywni. Dodatkowo możemy również liczyć na to, że nasze umiejętności pójdą bez dwóch zdań…\nDefibrylatory – właściwie dlaczego dobrze jest je zakupić?\n30 marca, 2017admin defibrylator,defibrylatory,defibrylatory aed,defimed,pierwsza pomoc,rkoMożliwość komentowania Defibrylatory – właściwie dlaczego dobrze jest je zakupić? została wyłączona\nDefibrylatory Kto z nas nie oglądał filmów akcji? Praktycznie każdy widział sceny po strzelaninach, w których ofiara była przewożona do szpitala i w każdej scenie wykorzystywane były defibrylatory. Nie można powiedzieć, że sama akcja ratownicza przy ich użyciu nie jest bardzo mocno filmowa, dzięki czemu również możemy powiedzieć sobie jasno,…\nPrzeprowadzki Gdańsk – jak się za to w ogóle zabrać?\n28 marca, 2017admin dom,mieszkanie,przeprowadzka,przeprowadzki,przewóz mebli,transport mebliMożliwość komentowania Przeprowadzki Gdańsk – jak się za to w ogóle zabrać? została wyłączona\nPrzeprowadzki Gdańsk Czy wystarczy posiadać samochód dostawczy, żeby założyć już firmę przeprowadzkową i móc reklamować się pod hasłem przeprowadzki Gdańsk w wynikach wyszukiwarki internetowej? Teoretycznie tak, jednak wygląda to o wiele trudniej i dużo większa ilość aspektów powinna zostać zrealizowana, żebyśmy mogli być uznani za prawdziwych profesjonalistów, którzy doskonale znają…\nAranżacja wnętrz Gdynia – czym właściwie zajmuje się architekt?\n28 marca, 2017admin aranżacja wnętrz,architekt wnętrz,architektura,projektowanie wnętrz,wystrój wnętrzMożliwość komentowania Aranżacja wnętrz Gdynia – czym właściwie zajmuje się architekt? została wyłączona\nAranżacja wnętrz Gdynia Praca w takim fachu, który jest naszym hobby, to praktycznie marzenie większości z nas, jednak mało kto decyduje się na takie rozwiązanie, ponieważ w wielu przypadkach, zwyczajnie boimy się, że nie wyjdzie to dokładnie tak, jakbyśmy tego chcieli. Zastanówmy się jednak, co byśmy znaleźli między innymi pod…


Piece akumulacyjne statyczne | Interloop\nfunkcję sterowania procesem ładowania, który w przypadku ogrzewaczy WMS odbywa się w sposób automatyczny, a w przypadku WMX manualny.\nAutomatyczne sterowanie ładowaniem. Wszystkie modele z serii WMS wyposażone są\nw ustawiany przez użytkownika, automatyczny regulator mocy pobieranej (ładowania). Użytkownik może wybierać komfortową\ndla siebie temperaturę i korzystać z ulepszonego systemu regulacji. Technologia podwójnego odczytu, mierzą\nca temperaturę zarówno rdzenia akumulacyjnego, jak i pomieszczenia, działa poprzez dostrojenie automatycznego regulatora mocy pobieranej. Ilość pobieranej energii jest automatycznie regulowana w taki sposób, aby zapewnić utrzymanie komfortowej temperatury z jednoczesnym uwzględnieniem zmiennych warunków pogodowych oraz oszczędnej eksploatacji.\nDla większego komfortu i lepszej kontroli istnieje możliwość uwolnienia zwiększonej ilości ciepła poprzez otwarcie specjalnej przepustnicy umieszczonej w górnej części urządzenia. Użytkownik decyduje o tym, kiedy wykorzystać zwiększoną\nilość ciepła poprzez odpowiednie ustawienie pokrętła mocy oddawanej (regulator otwarcia przepustnicy). Przekręcenie pokrętła w kierunku minimum stopniowo opóźni moment rozpoczęcia wydzielania dodatkowej ilości ciepła. Przy ustawieniu pokrętła mocy oddawanej na maksimum, zwiększanie ilości uwalnianego ciepła będzie rozpoczynało się wczesnym popołudniem. Jest to doskonałe ustawienie dla obiektów komercyjnych, w przypadku których konieczne jest zapewnienie dodatkowego ciepła w godzinach użytkowania pomieszczeń.\nManualne sterowanie ładowaniem pieca odbywa się za pomocą termostatu monitorują\ncego wzrost temperatury rdzenia akumulacyjnego i przerywają\ncego dopływ energii zgodnie z wybranymi ustawieniami.\nDotyczy produktu Piece akumulacyjne statyczne


Vogue Polska" LGBT+ Pride Issue hołd\nW sesji okładkowej czerwcowego „Vogue Polska" (Visteria) autorstwa Stefana Heindricksa wystąpili aktywiści, artyści, pary i single, przedstawiciele różnych pokoleń, którzy w miesiącu dumy z dumą opowiadają o swojej miłości.\n- Spośród krajów Unii Europejskiej Polska znowu znalazła się na ostatnim miejscu pod względem traktowania osób LGBT+ – tak wynika z tegorocznego raportu ILGA -Europe. Gorzej jest w kilku państwach Europy spoza Unii: Białorusi, Armenii, Azerbejdżanie, Rosji i Turcji. Trudno jednak uznać ten fakt za pocieszający. Nasz kraj nie zapewnia równych praw i ochrony parom jednopłciowym, dzieciom z tęczowych rodzin, nie ściga z urzędu przestępstw czy mowy nienawiści motywowanej homo- czy transfobią. W polskim kodeksie karnym nie ma paragrafu o zakazie dyskryminacji ze względu na orientację seksualną czy tożsamość płciową. – W Kopenhadze trzymaliśmy się za ręce, chodziliśmy po ulicach w makijażu. W Polsce się boimy. W każdej chwili możemy dostać w twarz – mówi Sebastian, bohater sesji do wydania Pride Issue.\nWsparcie dla osób LGBT+ w „Vogue Polska”\n- Czerwcowe wydanie magazynu „Vogue Polska” - Pride Issue zawiera także wywiad z Aaron Rose Philip – pierwszą ciemnoskórą transpłciową modelką na wózku, która wystąpiła w pokazie luksusowego domu mody. W rolę modeli i modelek w sesji autorstwa Erdema Moralioglu wcielają się osoby queerowe, niebinarne, homoseksualne. O Balu u Bożeny, jednej z najciekawszych inicjatyw kulturalnych w stolicy, pisze Michalina Murawska, a o wychowaniu dziecka w nieheteronormatywnej rodzinie Anna Konieczyńska.\n- Bez osób LGBT+ nie byłoby świata mody, który znamy. Moda daje im poczucie przynależności, kreatywną wolność i przestrzeń do wyrażania siebie. Osoby LGBT+ są też naszymi przyjaciółmi, członkami naszych rodzin. Z bólem obserwujemy, jak codziennie wobec nich łamane są podstawowe prawa człowieka - komentuje Ina Lekiewicz, redaktorka naczelna "Vogue Polska".\n- Czerwiec na całym świecie upływa pod hasłem PRIDE. Materiał okładkowy tego numeru „Vogue Polska” jest symbolicznym wsparciem dla osób LGBT+, które są integralną częścią naszego życia. Anna Konieczyńska, redaktorka „Vogue’a” i autorka książki Polacy pod tęczową flagą, rozmawia z bohaterami sesji o ich życiu w Polsce, wyzwaniach i marzeniach. Alicja i Patrycja, które tworzą tęczową rodzinę, jakiś czas temu wzięły udział w kampanii „Jesteśmy rodziną” stowarzyszenia Miłość Nie Wyklucza. Temat przewodni krótkich filmów brzmiał: Łączy nas miłość, dzieli polskie prawo. Wierząc, że miłość wygra, czekamy na czasy, gdy Polska uchwali ustawę o zakazie dyskryminacji osób LGBT+ i zapewni im równe prawa - opisuje redaktor naczelna "Vogue Polska".\nCzerwcowe wydanie „Vogue Polska” z jedną z dwóch okładek do wyboru dostępne od 24 maja na Vogue.pl. Numer w sprzedaży od czwartku 26 maja.\nDołącz do dyskusji: Czerwcowe wydanie „Vogue Polska" w hołdzie osobom LGBT+


DZIECI - Pierwszego, czy drugiego Adama?\nGdy ludzie zostaną wzbudzeni w Poranku nowej Dyspensacji, czyimi oni będą: dziećmi Adama, czy dziećmi Chrystusa, wtórego Adama?\nMy rozumiemy, że jeszcze będą dziećmi Adama. Gdy mówimy o naszym Panu, jako Dawcy żywota dla świata, to powinniśmy pamiętać, że On jest jedynie dla tych, którzy przystępują do Boga przez Chrystusa. Gdy w przyszłym wieku masy rodzaju ludzkiego zostaną wzbudzone nie ulegną takiej zmianie, ażeby zostali uwolnieni od przekleństwa Adamowego i przeniesieni do Chrystusa i usprawiedliwienia żywota.\nNowe Przymierze, które Bóg zapieczętuje drogocenna krwią Chrystusa, najprzód będzie uczynione z Izraelem z tymi żydami którzy przyjmą Chrystusa. Wierni żydzi, co przyjmą Chrystusa i społeczność Przymierza przez Pośrednika, które tym sposobem zostanie wprowadzone i okaże się dla nich korzystne i jak tylko to uczynią spłyną na nich błogosławieństwa tegoż Przymierza. Co się tyczy rodzaju ludzkiego w ogóle, który jeszcze nie będzie w stanie, aby przyjąć Pośrednika, znajdować się będzie w tym samym usposobieniu, w jakim się znajduje dzisiaj, to jest przychodniami, cudzoziemcami i obcymi. Dzieło Kościoła, jakie będzie w ciągu onego czasu, jest opisane w księdze Objawienia 22:17. "Duch i Oblubienica mówi: Przyjdź." Nikt jednak nie będzie mógł rozpocząć żyć, aż zacznie czerpać z Wody Żywota.\nTeraz rodzaj ludzki umiera jako cudzoziemcy, oddaleni od Boga, a gdy powstaną z grobów od nich będzie zależało wykorzystać przywileje czasu. Apostoł Jan mówi: "Kto ma Syna, ma żywot." Ci, co powstaną z grobów, nie będą mogli otrzymać tego żywota, aż przyjdą do społeczności z Chrystusem. Jego społeczność w ciągu przyszłego wieku prawdopodobnie będzie podobną do dobrego Władcy, który starać się będzie, by ich oświecić, a jeżeli zechcą być przyjętymi za dzieci, aby ich mógł przyprowadzić do stanu, przez który mogliby otrzymać żywot wieczny. Będzie potrzeba całego tysiąca lat, aby przyprowadzić cały rodzaj ludzki do doskonałości.\nGłoś wszemu światu tę nowinę\nWe drzwiach jest pokój, a nie kat;\nPowiedz strapionym wszystkich krajów,\nPan Jezus stanie się Ojcem tych wszystkich, którzy się zastosują do wymaganych warunków. Najprzód obdarzy ich światłem i umiejętnością; następnie, jeżeli skorzystają z posiadanego światła, umiejętności i sposobności i zapragną przyjść z Panem do harmonii, wówczas On ich przyjmie jako Swoje dzieci, udzielając błogosławieństw Nowego Przymierza.\nPrzypominamy tekst Pisma, który mówi, że Zakon wyjedzie z Syonu a Słowo Pańskie z Jeruzalemu. "I pójdzie wiele ludzi, mówiąc: Pójdźcie a wstąpmy na górę Pańską, do domu Boga Jakubowego, a będzie nas uczył dróg Swoich i będziemy chodzili ścieżkami Jego; albowiem z Syonu wyjdzie Zakon, a Słowo Pańskie z Jeruzalemu." - Izaj. 2:3.\nCi ludzie wyobrażają świat w ogólności poza obrębem tych, którzy przyjęli warunki Przymierza. Przedstawia ich jako tych, co już nauczyli się i zapragnęli przyjść do harmonii z Bogiem. Oni to mówią jeden do drugiego: Pójdźcie a wstąpmy na górę domu Pańskiego i chodźmy ścieżkami Jego. Dopóki tego nie uczynią, Pośrednik ich wcale nie uzna ani nie otrzymają próby wiecznego żywota. Jak tylko okażą się gotowymi do postępowania drogą świątobliwości, liczyć się będą dziećmi wtórego Adama.\nKPiO 1914; ang: 59


Wady zgryzu i ich korekta\nKategoria: Przydatne wiadomości\tOpublikowano: piątek, 27 kwiecień 2012\tRenata Kuroczycka\nPrzez długie lata uważano, że wada zgryzu to nic nieznaczący kosmetyczny defekt urody. Obecnie wiadomo już, że nieprawidłowy zgryz może być przyczyną różnych chorób: próchnicy, zapalenia dziąseł, rozchwiania zębów itp. Dzisiaj korekcyjne leczenie ortodontyczne zaleca się zarówno dziecku, jak i dorosłemu człowiekowi.\nWizyta u ortodonty przyda się nie tylko osobom cierpiącym na dolegliwości związane z niewłaściwym zgryzem, ale także wszystkim tym, którzy z powodu nierównych zębów czują dyskomfort psychiczny i wstydzą się własnego uśmiechu.\nDo leczenia wad zgryzu służą aparaty, którze dzielą się na ruchome i stałe.\nAparat ruchomy można w każdej chwili zdjąć, np. podczas posiłku, wyjścia z domu czy mycia jamy ustnej. Najlepiej sprawdza się w leczeniu wad zgryzu u dzieci, w okresie intensywnego rozwoju zębów. Tworzony jest na podstawie odcisku szczęk indywidualnie dla każdego pacjenta i powinno się go nosić zgodnie z konkretnymi zaleceniami lekarza. Niektóre aparaty ruchome są bardzo proste, inne zaopatrzone są w wiele drucików czy śrubek, które samodzielnie reguluje się w domu według wsakzówek ortodonty lub ustawia je bezpośrednio w gabinecie.\nAparat stały funkcjonuje na naszym rynku od kilkunastu lat i zrobił w tym czasie prawdziwą furorę. Jest bardzo skuteczny w leczeniu nawet skomplikowanych wad u dzieci oraz dorosłych. Składa się z cieniutkiego drucika (łuku), zameczków i pierścieni. Zamki specjalnym "klejem" przytwierdza się do każdego zęba. Łuk, przeciągnięty przez szczeliny zameczków, stopniowo naprowadza zęby na właściwe miejsca. Aparatu tego nie zdejmuje się ani w dzień, ani na noc, a średni czas jego noszenia waha się w granicach od 6 miesięcy do 2-3 lat, w zależności od stopnia wady zgryzu. Na rynku dostępne są aparaty w różnych kolorach.\nPrzed założeniem aparatu należy spełnić kilka podstawowych warunków: wyleczyć wszystkie zęby i usunąć kamień nazębny (zwłaszcza jeśli wybrany został aparat stały), wyleczyć choroby przyzębia (np. krwawienie z dziąseł), a jeśli zaistnieje taka konieczność - usunąć zbędne korzenie zębów mlecznych lub stałych. Następnie ortodonta robi w specjalnej masie wycisk szczęki i żuchwy pacjenta. Na podstawie tego wycisku zostaje wykonany gipsowy model szczęki, który posłuży jako wzorzec do przygotowania planu leczenia oraz oceny jego wyników.\nPo założeniu aparatu trzeba wyrobić sobie określone nawyki i narzucić pewną dyscyplinę.\nW przypadku aparatu ruchomego należy bezwzględnie przestrzegać zaleconych przez ortodontę godzin jego noszenia. Zbyt częste zapominanie o założeniu aparatu sprawi, że zęby zaczną ustawiać się według własnego uznania i efekty leczenia będą znikome, a nawet wada zgryzu może ulec pogorszeniu. Mało tego, szczęka zmieni swój kształt i aparat zacznie uwierać albo zupełnie przestanie pasować. W takim wypadku pieniądze wyłożone na jego zakup okażą się stracone i pojawi się konieczność zamówienia nowego. Warto wiedzieć, że zakładanie aparatu ruchomego na noc zwykle powoduje porannny ból szczęk, które przez kilka godzin nocnych są "rozpychane". Trzeba więc przygotować na śniadanie coś, co nie wymaga gryzienia. Jeśli zauważymy, że aparat ociera dziąsła lub wywołuje rany na podniebieniu, należy koniecznie skonsultować się z prowadzącym nas ortodontą, aby dokonał odpowiednich przeróbek.\nW przypadku aparatu stałego wymagana jest żelazna dyscyplina przy higienie jamy ustnej. Zęby trzeba myć po każdym posiłku specjalną szczoteczką, gdyż resztki jedzenia osadzają się wokół zameczków i mogą w szybkim czasie doprowadzić do odwapnienia szkliwa, a w konsekwencji do rozwoju próchnicy. Podczas noszenia tego aparatu lepiej zapomnieć o gumie do żucia czy otwieraniu kapsli zębami - guma oblepi aparat, a gryzienie twardych przedmiotów może spowodować odklejenie się zamków. Dobrze dobrany aparat powinien być nieodczuwalny podczas noszenia.


Grupa Man Overboard zapowiada nowy album.\nPop-punkowa grupa Man Overboard pod koniec zeszłego roku wydała mini-album pt. “Passing Ends” (październik), a ostatnio zagrała koncert w Krakowie. Teraz nadszedł czas na kolejny pełnometrażowe wydawnictwo, czwarte w karierze amerykanów. Jego dość nietypowa zapowiedź znalazła się poniżej. Sam longplay będzie nosił nazwę “Heavy Love” a na amerykański rynek trafi 30 Czerwca bieżącego roku za pośrednictwem wytwórni Rise Records.


Na Syberii energia jest najdroższa w historii - Puls Biznesu - pb.pl\nNa Syberii energia jest najdroższa w historii\nopublikowano: 28-10-2014, 13:24\nWyjątkowo sucha pora roku spowodowała wzrost cen energii na Syberii do rekordowego poziomu, donosi dziennik Kommersant.\nZwykle energia na Syberii jest o 30 proc. tańsza niż w europejskiej części Rosji i na Uralu. W poniedziałek była jednak o 3,6 proc. droższa. Cena 1 MWh na wschód od Uralu sięgała 1144 rubli (89,50 zł).\nPrzyczyną wzrostu kosztu energii dla Syberii jest najniższy od 1981 roku poziom wody w Jeziorze Bajkał i rzece Angara. Zasila ona hydroelektrownie dostarczające energię dla regionu. Prywatna spółka energetyczna Irkuckenergo podała, że niski poziom wody w Bajkale spowodował, że hydroelektrownia na Angarze zmniejszyła produkcję o jedną trzecią. Mogłaby zostać zwiększona gdyby rząd zgodził się na obniżenie minimalnego dopuszczalnego poziomu wody w Bajkale. Rosyjskie Ministerstwo Zasobów Naturalnych i Środowiska nie zgodziło się jednak na taką zmianę.\nRosja , Syberia , Energetyka , Energia , Woda\nEnergetyka / Na Syberii energia jest najdroższa w historii


Srebro koloidalne - tonik - ... o dermokosmetyk - Internetowe Forum Farmaceutyczne | iff.pl\nStarted by Mariola1990, November 11, 2016\nNie wiem czy zamieszczam pytanie w odpowiednim dziale, ale myślę, że można to podpiąć pod kategorię dermokosmetyków. Mianowicie chodzi mi o srebro koloidalne w formie toniku do przemywania twarzy - kupiłam butlę już jakiś czas temu, ale do tej pory nie zastosowałam preparatu ani razu po przeczytaniu kilku artykułów na temat srebrzycy. Czy istnieje w ogóle taka możliwość, żeby preparat ze srebrem stosowany zewnętrznie mógł wywołać tę chorobę? Z tego co się orientuję preparat, który posiadam ma stężenie 37ppm.\nPreparaty o takim stężeniu nie wywołają srebrzycy ani niczego innego.\nIch istnienie jest wynikiem kampanii reklamowej, która podaje zapewnienia nie poparte żadnymi danymi naukowymi.\nPreparaty o odpowiednim stężeniu srebra koloidalnego są otrzymywane w wyniku odpowiedniej reakcji strącenia srebra koloidalnego.\nSą to wtenczas preparaty lecznicze - nie kosmetyki.\nWszelkiego rodzaju kosmetyki, dermo-whatever "ze srebrem koloidalnym" lub "minerałami koloidalnymi" - nadają się... w zasadzie nie wiem do czego się nadają.\nA wyroby medyczne? Deklarowane do leczenia infekcji. Zero informacji o stężeniu i niepubliczne badania kliniczne. Ja mam z nimi ogromny problem i boli mnie ta dziura w prawie która pozwala na istnienie takich cudaków.\nPolska rynek - dzika rynek\nDzięki dziurom w prawie i łatwo sterowalnemu społeczeństwu takie kwiatki dobrze się sprzedają.\nMoże pomogłaby dobra, rządowa strona, która by trochę prostowała reklamy, dziwadła kosmetyczne i inne bzdury.


MTB Cross Maraton - MTB Cross Maraton\nDo najbliższego maratonu zostało\n15 05/20 15/05/2020\nNiektórzy z Was dokonali już opłat za starty- są to wpłaty za pojedynczy start, ale są też opłaty pakietowe- w MTB pakiet Full startów i pakiet 6 startów. Niektórzy pytają co z tym? Aby dać Wam jakąś pewność, że w razie braku możliwości wystartowania zapłata Wam nie przepadnie- wszystkim chętnym wydamy VOUCHERY startowe wartości wpłaty, do wykorzystania w sezonie-2020-2021. Wszyscy chętni proszeni są o @ w tej sprawie. Jak na razie wszystkie wpłaty są aktualne i każdy z Was zadecyduje, kiedy z wpłaty skorzysta - na odpowiadającej miejscówce tylko z inną datą, czy na zupełnie innej. Trzymajcie się zdrowo, trenujcie i do szybkiego spotkania...\nDrodzy biegacze/biegaczki oraz drodzy bikerzy/bikerki.\n03 05/20 03/05/2020\nKorespondencyjny Maraton MTB o Koronę Wirusa\nPewno nie prędko doczekamy się normalnych maratonów MTB i niestety Organizatorzy nie mają na to wpływu. By dać choć namiastkę normalnej rywalizacji Organizator " MTBCrossMaratonu" proponuje utworzenie dość nietypowego maratonu MTB. Indywidualna rywalizacja korespondencyjna na dystansie maratonu.\nJak to widzimy? Dzisiaj prawie każdy posiada, lub ma możliwość skorzystania ze smartfona, gdzie jest wpisana aplikacja GPS. My wytyczamy i przygotowujemy leśną, górską trasę rowerową, nagrywamy jej ślad i przekazujemy chętnemu uczestnikowi. Do śladu dołączamy mapę i dokładny opis trasy oraz miejsca startu/mety. Po przejechaniu trasy każdy uczestnik otrzyma pamiątkową statuetkę,[...]\n20 03/20 20/03/2020\nPanująca sytuacja na świecie i w kraju zmusza ponownie do ważnych decyzji. Po przełożonym starcie MTB Morawica kolej nadeszła na kwiecień. Dwa ważne i lubiane starty odkładamy na później. Ultra4Pory Roku WIOSNA- bieg i Mocna 14 przekładamy w wersji optymistycznej na 23 maj 2020 a jeśli się nie uda to kolejny termin będzie 25 października 2020, natomiast MTBCrossMaraton Daleszyce to 14 czerwiec. Trzymajcie się zdrowo! Do rychłego zobaczenia!!!\n© 2020 MTB Cross Marathon