Treść orzeczenia V ACa 970/15 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych\nV ACa 970/15 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Apelacyjny w Gdańsku z 2016-07-21\nSygn. akt V ACa 970/15\nz dnia 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt I C 125/12\na) w punkcie 1. (pierwszym) o tyle tylko, że zasądzoną kwotę 59.310 zł z ustawowym odsetkami od dnia 21 lutego 2012 r. do dnia zapłaty, obniża do kwoty 37.068,50 zł (trzydzieści siedem tysięcy sześćdziesiąt osiem złotych pięćdziesiąt groszy) z ustawowymi odsetkami od dnia 21 lutego 2012 r. do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałej części,\nb) w punkcie 4.(czwartym) w ten sposób, że zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 940,42 zł (dziewięćset czterdzieści złotych czterdzieści dwa grosze) tytułem zwrotu kosztów procesu,\nc) w punkcie 5.(piątym) w ten sposób, że nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego we W.:\n- od powoda kwotę 2.705,89 zł (dwa tysiące siedemset pięć złotych osiemdziesiąt dziewięć groszy),\n- od pozwanej kwotę 5.406,63 zł (pięć tysięcy czterysta sześć złotych sześćdziesiąt trzy grosze),\ntytułem nieopłaconych kosztów sądowych;\nIII. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 827,54 zł (osiemset dwadzieścia siedem złotych pięćdziesiąt cztery gorsze) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.\nWyrokiem z dnia 19 sierpnia 2015 r. Sąd Okręgowy we W. zasądził od pozwanej A. K. na rzecz powoda S. N. (1) kwotę 59.310 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 21 lutego 2012 r. do dnia zapłaty, umorzył postępowanie w części dotyczącej zasądzenia kwoty 2.800 zł, oddalił powództwo w pozostałej części oraz orzekł o kosztach procesu.\nPodstawą tego rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i rozważania Sądu pierwszej instancji:\nS. N. (1) i A. R. (obecnie K.) mieszkali razem w okresie od 2000 roku do czerwca 2011 roku. W tym czasie prowadzili wspólne gospodarstwo domowe. S. N. (1) zarobione pieniądze oddawał partnerce. Ona zarządzała wydatkami. Kiedy strony zamieszkały razem A. R. uczyła się jeszcze w szkole średniej. W okresie od 2000 roku do 2005 roku partnerzy mieszkali w mieszkaniu stanowiącym własność Z. R., ojca A. K., który mieszkał ze swoją drugą żoną w K.. Utrzymywali się z pieniędzy, które zarobił S. N. (1). A. K. drobnymi kwotami wspomagał ojciec. Kiedy zaczęła studiować pomagał jej opłacać czesne. Ponieważ koszt utrzymania mieszkania w R. był bardzo wysoki, Z. R. wraz z córką i jej partnerem postanowi je sprzedać i kupić dom do remontu. Dom miał zostać kupiony za pieniądze pochodzące ze sprzedaży mieszkania a remont domu miał sfinansować S. N. (1). W przyszłości dom ten miał przejść na własność S. N. (1) i A. K..\nW dniu 23 września 2005 roku Z. R. sprzedał lokal mieszkalny położony w R. o powierzchni 65,4 m 2 wraz z przynależną piwnicą i udziałem w częściach wspólnych budynku i we współwłasności działki objęty księgą wieczystą Kw (...) i Kw (...) za kwotę 40 000 zł. Z. R. zobowiązał się wydać kupującemu lokal mieszkalny do dnia 30 listopada 2005 roku.\nW dniu 20 października 2005 roku Z. R. kupił nieruchomość położoną w R. oznaczoną jako działka nr (...) o powierzchni 00.04.63ha zabudowaną budynkiem mieszkalnym murowanym pod dachem krytym papą o czterech izbach, budynkiem gospodarczym murowanym pod dachem krytym blachą i garażem z blachy objętą księgą wieczystą Kw (...) za cenę 29 000 zł. Z. R. poniósł koszty aktu notarialnego w kwocie 1 799 zł. W posiadanie przedmiotowej nieruchomości Z. R. wszedł jeszcze przed zawarciem umowy.\nPo sprzedaży mieszkania S. N. (1) i A. K. wraz z dzieckiem, które urodziło się (...), na czas remontu domu zamieszkali u matki A. K., która wówczas przebywała za granicą. Mieszkali tam przez około pół roku. Nie płacili żadnych opłat związanych z utrzymaniem domu.\nPrace remontowe na nieruchomości przy ul. (...) w R. rozpoczęły się od jej uprzątnięcia, co zajęło około 2 tygodni. A. R. i S. N. (1) nie mieli żadnych oszczędności. Nie mieli możliwości zaciągnięcia kredytu. Kredyt w wysokości 20 000 zł na prośbę syna zaciągnęli J. N. i D. N.. Pieniądze pochodzące z kredytu w kwocie 19 800 zł J. N. przekazał synowi z przeznaczeniem na remont domu w R. przy ul. (...). Kredyt miał spłacać S. N. (1) z partnerką, która w tamtym okresie czasu nie miała żadnych własnych dochodów.\nDom był remontowany gruntownie. W stanie w jakim został kupiony nie nadawał się do zamieszkania, przez długi czas był bowiem niezamieszkały.\nRozebrane zostały drewniane podłogi w pomieszczeniach oraz legary podpodłogowe, powiększono otwory drzwiowe, rozebrane zostały ściany, odbite zostały tynki wapienno-cementowe ze ścian i stropów drewnianych, wykuto z muru ościeżnice drewniane okienne, wymieniono stolarkę, wykuto z muru ościeżnice drewniane drzwiowe (łazienka i wejście), wykuto otwory w ścianach dla wykonania wentylacji z kształtek PCV, wywieziono z terenu remontowanego budynku i kotłowni gruz, materiały drewniane, ziemię z ukształtowania terenu. Następnie wykonano podkład betonowy na podłożu gruntowym z betonu B-10, izolację ze styropianu gr. 8 cm, wykonano wierzchnią warstwę podłoża pod posadzki z betonu B-10, wykonano gładzie gipsowe na ścianach wewnętrznych, sufity z płyt kartonowo- gipsowych na stropach drewnianych ze szpachlowaniem spoin wraz z wykonaniem rusztu pod płyty, osadzono okna z PCV w gotowych otworach, osadzono drzwi wewnętrzne i zewnętrzne jednoskrzydłowe pełne, przesklepiono powiększone otwory w ścianach belkami prefabrykowanymi L-22, wykonano ocieplenie ścian wewnętrznych z betonów lekkich grubości 12 cm- obłożenie ścian istniejących, pomalowano ściany dwukrotnie farbami emulsyjnymi, wykonano opłytkowanie ścian w łazience i kuchni, ułożono posadzkę z płytek glazurowanych w holu na zaprawie klejowej na gotowym podłożu betonowym, ułożono panele podłogowe, wykonano izolację przeciwwilgociową z folii polietylenowej szerokiej – poziomej posadzkowej. W budynku wykonane zostały także roboty instalacyjne. Wykonana została wentylacja pomieszczeń parteru, zdemontowanie zostały instalacje kanalizacyjna, wodociągowa i zostały wykonane nowe instalacje, wykonana została instalacja elektryczna, zamontowano grzejniki panelowe (6 szt) i zainstalowano nowy piec co. Znaczną część prac budowlanych w okresie od października 2005 roku do marca 2006 wykonywały osoby zatrudnione przez strony procesu. Zakres robót z wykonawcami w tym okresie uzgadniał S. N. (1). On i jego partnerka płacili za te roboty wykonawcy. S. N. (1) w czasie wolnym od pracy sam pracował przy remoncie. Pomagali mu członkowie jego rodziny. W prace remontowe nie angażował się Z. R., który także nie finansował tego remontu. S. N. (1) i A. K. (wówczas R.) wprowadzili się do remontowanego domu wiosną 2006 roku. Wówczas nie była jeszcze dokończona łazienka – zamontowany był sprzęt, nie były natomiast założone płytki. Łazienka została ukończona pod koniec 2006 roku. Płytki położył w niej wuj S. N. (1), za darmo. Teren wokół domu został uprzątnięty jeszcze w roku 2006. Ojciec S. N. (1) nieodpłatnie wywiózł gruz i niepotrzebną ziemię z terenu nieruchomości i pomagał wraz z drugim synem przy pracach wykonywanych na zewnątrz domu. W roku 2007 wykonane zostało ogrodzenie od strony ulicy z przęseł drewnianych ze sztachet na słupkach stalowych z furtką i bramą wjazdową. Następnie w miejsce pomieszczenia drewnianego, gdzie znajdował się piec c.o. została wybudowana nowa kotłownia. Po wykonaniu robót rozbiórkowych Wykonane zostały wykopy pod fundamenty ścian w gruncie, wykonano fundamenty pod ściany murowane z betonu B-15, wykonano ściany murowane, wykonano izolację fundamentów z papy asfaltowej, wykonano stropodach (...), wykonano posadzki z betonu B-10 grubości 10 cm, wykonano tynkowanie ścian, osadzono drzwi i okno, wykonano warstwę wyrównawczą na stropie z zaprawy cementowej, pokryto strop papą zgrzewalną. Fundamenty pod pomieszczenie kotłowni wytyczył S. B.. S. N. (1) wykopał i wylał fundamenty. S. B. rozpoczął stawianie murów, prace te następnie kontynuował S. N. (1) z pomocą sąsiada. Okna i drzwi do kotłowni były używane. Przywiózł je Z. R.. Cały dom w roku 2009 został ocieplony. Prace wykonał w czasie wolnym od pracy S. N. (1) wraz z bratem. Został wzmocniony fundament domu z tyłu. Dach został pokryty papą zgrzewalną na istniejącej warstwie papy. Wykonane zostało wejście do budynku w postaci podestu oraz stopni schodowych z betonu B-15 grubości 20 cm. Przed domem wykonane zostały płytki (w marcu 2011 roku) i podjazd.\nWartość wykonanych w latach od 2005 do czerwca 2011 wyniosła 97 202,76 zł.\nS. N. (1) w okresie związku z A. R. pracował początkowo w piekarni, gdzie zarabiał około 1500 zł, prowadził działalność gospodarczą – transport pieczywa, następnie zaczął wyjeżdżać do pracy za granicę. Początkowo były to wyjazdy na dwa miesiące, z których przywoził kwoty 6 do 8 000 zł oraz różne rzeczy, które z niewielkim zyskiem sprzedawał. S. N. (1) był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. jako bezrobotny w okresach (...) W roku 2000 otrzymał zasiłek dla bezrobotnych w łącznej wysokości 3 208,35 zł, w roku 2004 w wysokości 4 201,70 zł, w roku 2005 1 546,30 zł. W roku 2007 pracował S. N. (1) w Holandii w okresie od 2 marca do 21 października. Jego wynagrodzenie stanowiące podstawę do opodatkowania podatkiem od wynagrodzeń i naliczania składek na ubezpieczenie społeczne wyniosło 11 306 EUR. Potrącony podatek i składka na ubezpieczenie społeczne wyniosła 2 101. W tym czasie przekazywał swojej partnerce po około 1 200 EUR miesięcznie. W roku 2008 kilka razy z wyjazdów do pracy za granicę przywiózł po około 8 000 zł. W roku 2009 S. N. (1) otrzymał zwrot podatku za pracę w Holandii. We wrześniu 2009 roku otrzymał wynagrodzenie w kwocie 8 856 zł. S. N. (1) z tytułu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) -Produkcyjnym (...) Sp. z o.o. we W. uzyskał w roku 2008 za okres od 25 maja do 26 grudnia dochód 6 776 zł, w roku 2009 - 9 704 zł, w okresie od 25 marca 2009 roku do 31 marca 2010 roku dochód w kwocie 360 zł. Od czerwca 2010 roku S. N. (1) prowadzi działalność gospodarczą w branży budowlanej w Niemczech. Regularnie na konto swojej partnerki przesyłał pieniądze. W październiku 2010 roku w kwocie łącznie 700 EUR, w listopadzie 1500 EUR, w grudniu 2516 EUR, w lutym 2011 roku – 2140 EUR, w marcu 2011 – 400 EUR, w kwietniu 2011 roku – 2450 EUR, w maju 2011 roku – 999,99 EUR, w czerwcu 2011 roku – (...),98 EUR. Z pieniędzy przesyłanych przez S. N. (1) A. R. płaciła jego składki na ZUS.\nA. R. (obecnie K.) pracę podjęła w dniu 1 lipca 2008 roku w Banku Spółdzielczym w R., wcześniej uczyła się i zajmowała się wspólnym dzieckiem stron. W lutym 2006 pozwana zaciągnęła kredyt studencki, który był wypłacany transzami po 600 zł miesięcznie. Do czasu podjęcia zatrudnienia nie miała żadnych dochodów. Była wraz z dzieckiem na utrzymaniu S. N. (1). W sierpniu 2009 roku A. R. pożyczyła kwotę 2000 zł od (...) S.A. w W.. W październiku 2008 roku kupiła pralkę na raty. W sierpniu 2010 roku kupiła na raty telewizor. Od 20 sierpnia 2008 roku do 20 października 2010 roku korzystała z kredytu w rachunku oszczędnościowo – rozliczeniowym z limitem do kwoty 4 500 zł. Od września 2008 roku jest członkiem Pracowniczej Kasy Zapomogowo- Pożyczkowej i korzysta z pożyczek. W dniu 29 października 2010 roku A. R. zaciągnęła z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych pożyczkę na remont mieszkania w kwocie 1000 zł. W dniu 13 czerwca 2011 roku A. R. zaciągnęła kredyt gotówkowy w (...) Bank S.A. we W. w kwocie 3 609,87 zł.\nNieformalny związek stron rozpadł się w czerwcu 2011 roku. Pozwany zabrał z domu w którym strony zamieszkiwały jedynie rzeczy osobiste spakowane przez pozwaną.\nW dniu 6 lutego 2012 roku A. R. (obecnie K.) otrzymała od S. N. (1) wezwanie do zapłaty kwoty 100 000 zł, w terminie 14 dnia od dnia doręczenia wezwania, z tytułu rozliczenia nakładów poczynionych przez S. N. (1) na nieruchomość położoną w R. przy ul. (...)\nW dniu 21 czerwca 2012 roku A. R. sprzedała nieruchomość położoną w R. przy ul. (...) objętą księgą wieczystą (...) zabudowaną budynkiem mieszkalnym murowanym pod dachem krytym papą o powierzchni użytkowej 80m 2, wybudowanym w roku 1920, remontowanym w roku 2005 i budynkiem gospodarczym murowanym pod dachem krytym papą wybudowanym w roku 1975, którą otrzymała na podstawie umowy darowizny z dnia 14 stycznia 2009 roku od swojego ojca Z. R., za kwotę 120 000 zł.\nWartość rynkowa nakładów dokonanych na nieruchomość położoną w R. przy ul. (...) w okresie od 2005 do końca czerwca 2011 roku, o jaką wzrosła wartość rynkowa nieruchomości w dacie jej sprzedaży wyniosła 74 137 zł. A. K. sprzedając opisaną nieruchomość w stanie w jakim się znajdowała za kwotę 120 000 zł uzyskała kosztem S. N. (2) korzyść majątkową w wysokości 59 310 zł, tj. 80% z kwoty 74 137 zł\nObecnie A. K. jest w związku małżeńskim, z którego urodziła dziecko. A. K. ma na utrzymaniu dwoje dzieci. Mieszka z mężem i dziećmi. Utrzymuje się z zasiłku macierzyńskiego w kwocie 1300 zł, alimentów, które płaci powód w wysokości 500 zł i dochodów męża w wysokości około 4 000 zł. Mąż pozwanej płaci alimenty na dziecko w poprzedniego związku w kwocie 400 zł. Po sprzedaży domu w R. pozwana kupiła dom w B. na którego remont zaciągnęła kredyt. Rata kredytu wynosi 1 000 zł.\nStan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie przedstawionych przez strony dokumentów opisanych wyżej, których wartość dowodowa nie budziła żadnych wątpliwości. Cenę sprzedaży zarówno mieszkania położonego w R., które ojciec pozwanej sprzedał w roku 2005, cenę nabycia przez niego nieruchomości położonej w R. przy ul. (...) oraz cenę, za którą następnie sprzedała ją pozwana Sąd ustalił na podstawie aktów notarialnych. Wynika z nich, że mieszkanie zostało sprzedane za kwotę 40 000 zł, nieruchomość przy ul. (...) została nabyta za 29 000 zł a następnie sprzedana przez pozwaną za 120 000 zł. Powód kwestionował te wartości. Wskazywał, iż mieszkanie zostało sprzedane za 50 000 zł a nieruchomość została kupiona za 46 000 zł. Twierdzeń tych nie poparł jednak żadnymi dowodami. Znikąd nie wynika, iż strony ustaliły inne ceny niż te wynikające z aktu notarialnego. Fakt ten nie wynika z zeznań Z. R., który zeznał, iż sprzedał mieszkanie i kupił dom za ceny wskazane w aktach notarialnych. Ceną realną jest wartość 120 000 zł wynikająca z umowy sprzedaży nieruchomości przez pozwaną. Co prawda biegła M. K. (1) w swojej opinii określiła wartość rynkową nieruchomości na kwotę 142 600 zł wskazała jednak, wyjaśniając ustanie opinię, że różnica pomiędzy tymi kwotami jest żadna i jej zdaniem cena wynikająca z aktu notarialnego jest wartością realną.\nZa niewiarygodne Sąd uznał twierdzenia pozwanej, iż prace budowlane na nieruchomości położonej w R. przy ul. (...) zostały wykonane i sfinansowane staraniem jej, jej ojca i innych członków jej rodziny. Niewiarygodne jest twierdzenie pozwanej, iż powód nigdy nie wykonywał żadnych prac na tej nieruchomości, nie zlecał tych prac i że był „bierny finansowo”. Zresztą nawet w tych twierdzeniach pozwana nie była konsekwentna. Początkowo bowiem twierdziła, iż powód nic nie robił i niczego nie finansował, aby następnie stwierdzić, że skoro mieszkał u jej boku to pomagał przy pracach, wykonywał prace konserwatorskie i kupił niektóre materiały budowlane. Oświadczyła nawet, że gdyby powód się zgodził to gotowa jest zapłacić mu kwotę 20 000 zł.\nBezspornie dom, który ojciec pozwanej kupił w roku 2005 nie nadawał się do zamieszkania i wymagał gruntownego remontu. Sąd nie dał wiary twierdzeniu pozwanej, iż na remont domu przeznaczyła pieniądze pochodzące ze sprzedaży mieszkania w bloku w kwocie 11 000 zł. Z kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy ceną sprzedaży mieszkania a zakupu domu Z. R. musiał zapłacić jeszcze 1 799 zł kosztów związanych ze sprzedażą mieszkania. Jeżeli zatem ojciec pozwanej dysponował nawet pieniędzmi pochodzącymi ze sprzedaży mieszkania to mogła to być kwota 9 201 zł a nie 11 000 zł. Nadto z zeznań Z. R. i jego byłej żony J. R. wynika, iż zaraz po sprzedaży mieszkania prosił byłą żonę, aby poręczyła kredyt dla S. i A. na remont domu. J. R. odmówiła. Gdyby było tak, jak twierdziła pozwana, że ojciec miał pieniądze pochodzące ze sprzedaży mieszkanie nie byłoby potrzeby tak szybkiego zaciągania kredytu na remont. Ojciec powoda zeznał, iż na prośbę syna w październiku 2005 roku zaciągnął wraz żoną kredyt w kwocie 20 000 zł. Zeznał, że kredyt musiał „brać szybko”, aby mogli przystąpić do remontu, co wskazywało na to, że ojciec pozwanej nie miał żadnych pieniędzy, które mógłby przeznaczyć na remont. Gdyby było inaczej nie byłoby konieczności pożyczania pieniędzy, aby zacząć prace. J. N. kwotę 19 800 zł przekazał, jak zeznał osobiście pozwanej. Pozwana zaprzeczyła, aby otrzymała od ojca powoda jakiekolwiek pieniądze. Zeznała, że wie, że S. N. (1) spłacał kredyt zaciągnięty przez rodziców.\nSąd dokonując oceny zeznań świadka J. N. oceny tej dokonał z ostrożnością, jako że J. N. jest ojcem powoda i jest oczywiste, że zależy mu na korzystnym dla syna rozstrzygnięciu sprawy. Sąd ocenił zeznania tego świadka przez pryzmat przedstawianych dokumentów oraz zeznań pozostałych świadków. Przeprowadzona analiza dowodów doprowadziła do uznania twierdzeń pozwanej za niewiarygodne. Bezsporne jest, że strony postępowania w tym czasie, kiedy ojciec pozwanej kupił dom do remontu nie miały żadnych oszczędności. Powód pracował, dochody jego jednak nie były wysokie. Pozwana nie miała własnych dochodów. Była na utrzymaniu powoda. Materiał dowodowy zebrany w sprawie nie daje podstaw do ustalenia, w jakim zakresie ojciec pozwanej partycypował w kosztach jej utrzymania, choć niewątpliwie ją wspierał. Z. R. – ojciec pozwanej pracował, miał jednak duże wydatki, co powodowało, że zaciągał zobowiązania z regulowaniem, których miał problemy, co sam przyznał. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w zeznaniach jego byłej żony J. R., przesłuchaniu pozwanego S. N. (1), zeznaniach świadka J. Ś., przesłuchaniu pozwanej oraz przedstawionym przez pozwaną fragmencie wydruku z konta bankowego Z. R.. W kontekście tego wszystkiego logiczne i wiarygodne jest, że powód zwrócił się o pomoc do swoich rodziców. Z zeznań ojca powoda wynika, iż uzgodnili z synem i jego partnerką, iż ci ostatni będą spłacali zaciągnięty kredyt. Kredyt został zaciągnięty w październiku 2005 roku. W ocenie Sądu wiarygodne jest twierdzenie, że pieniądze pochodzące z tego kredytu J. N. i jego żona dali synowi. Znajduje to potwierdzenie w zeznaniach świadka E. W., koleżanki z pracy pozwanej, która zeznała, iż pozwana powiedziała jej kiedyś, że nie mogli dostać kredytu i ten kredyt wzięli dla nich rodzice powoda oraz zeznaniach J. R.. Wymienieni świadkowie są osobami obcymi dla stron i nie mieli żadnego interesu w sprzyjaniu którejkolwiek z nich. J. R. zeznała, że wie, że powód w tym domu zainwestował duże pieniądze i grzechem było by twierdzenie, że tego nie zrobił. Za niewiarygodne Sąd uznał również twierdzenia pozwanej i zaznania świadka Z. R. jakoby dał córce A. R. kwotę 15 000 zł z odprawy jaką otrzymał w związku z przejściem na emeryturę w końcu listopada 2006 roku. Przede wszystkim wskazać należy, iż pozwana nie wskazała na tę okoliczność w odpowiedzi na pozew, w informacyjnym wysłuchaniu oraz później wniesionym piśmie procesowym. Kwestia ta pojawiła się dopiero w zeznaniach świadka Z. R. w dniu 1 października 2012 roku. Z. R. zeznał, iż dał córce 15 000 zł. Kwestię tę podjęła następnie pozwana w piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2013 roku, twierdząc, że ojciec z konta bankowego wypłacił 11 grudnia 2006 roku 10 000 zł, 19 grudnia 2006 roku kwotę 1 500 zł, 20 grudnia 2006 roku – 1 500 zł, 21 grudnia 2006 roku – 2 000 zł i 27 grudnia 2006 roku 2 000 zł, tj. razem dokonał wypłat na kwotę 17 000 zł i pieniądze te przeznaczył na prace remontowe w domu w R. przy ul. (...). Będąc przesłuchiwana w charakterze strony pozwana podała, iż dostała od ojca 10 000 zł a później jeszcze 7 000 zł. W ocenie Sądu fakt, że świadek – ojciec pozwanej dokonywał wypłat ze swojego konta nie dowodzi, że pieniądze te dał córce lub zapłacił za jakieś bliżej nieokreślone prace remontowe. Świadek zeznał, że dał córce 15 000 zł, co wskazywałoby, że przekazał tą kwotę jednorazowo. Matka pozwanej zeznała, że wie od córki o darowiźnie kwoty 15 000 zł. Wypłaty z rachunku bankowego nie potwierdzają tej okoliczności. Pozwany ani świadek nie podali na jakie konkretnie prace, czy materiały zostały przeznaczone wskazywane przez nich środki zimą 2006 roku. Pamiętać bowiem należy, iż główny remont miał miejsce w okresie od października 2005 do marca 2006 roku. Czas w jakim pozwana powołała się na fakt przekazania jej przez ojca pieniędzy z odprawy wskazuje na to, że zdarzenie takie nie miało miejsca. Gdyby było inaczej pozwana niewątpliwie nie zapomniałaby o tak istotnym zdarzeniu i powołałaby tę okoliczność już w odpowiedzi na pozew a następnie niewątpliwie powiedziałaby o niej w informacyjnym wysłuchaniu. Potrafiłaby również wskazać na co wydała te pieniądze, czy uczyniła to jednorazowo, czy przechowywała je na rachunku bankowym. Pozwana odmówiła przedstawienia wyciągu ze swojego rachunku bankowego, twierdząc że go nie ma. Wszystko to daje podstawy do uznania twierdzeń pozwanej za niewiarygodne i zmierzające jedynie do uzyskania pozytywnego dla siebie rozstrzygnięcia sprawy. Pozwana wykazała jedynie, że jej ojciec otrzymał ze swojego zakładu kwoty pieniędzy, które wpłynęły na jego rachunek bankowy oraz że pieniądze w kwocie 17 000 zł sukcesywnie podejmował z tego rachunku. Nie przedstawiła natomiast żadnych dowodów wskazujących, że zostały one wydatkowane na dom, którego jej ojciec był właścicielem. Przedstawiony przez pozwaną fragmentaryczny wyciąg z konta bankowego jej ojca dodatkowo potwierdza, na co zwrócił uwagę powód, fakt licznych zobowiązań, które był zmuszony regulować Z. R.. Być może, że pieniądze, które otrzymał tytułem odprawy przeznaczył właśnie na spłatę niektórych ze swoich licznych długów. Świadek sam przyznał, iż w stosunku do niego była prowadzona egzekucja przez komornika sądowego mającego kancelarię w R.. Trudno zatem uznać za wiarygodne twierdzenie świadka, że będąc w takiej sytuacji w końcu 2006 roku daje pieniądze córce w celu wykonania nieokreślonych bliżej remontów.\nPozbawione wiarygodności są również twierdzenia pozwanej, że jej były partner nie wykonywał żadnych prac budowlanych na nieruchomości, nie zlecał tych prac i nie płacił za nie oraz że był „bierny finansowo”. Przeczą temu zeznania świadków S. B., J. Ś., J. N., J. R., S. Ś. jak również częściowo Z. R., który przyznał, że S. N. (1) wykonywał prace remontowe i inwestował w nie zarobione przez siebie pieniądze. Z zeznań wymienionych świadków w szczególności S. B., S. Ś. i ojca powoda wynika, iż S. N. (1) był „cały czas na tej budowie”, wykonywał różne prace, był bardzo zaangażowany, zależało mu aby jak najwięcej prac wykonać samodzielnie, żeby nie trzeba było za nie płacić. S. N. (1) sam wykopał i wylał fundamenty pod nową kotłownię. Przy pomocy S. B. postawił ściany. Ocieplił dom z pomocą brata, zrobił ogrodzenie z pomocą innych osób, w tym niewielką ojca pozwanej. Na prace te poświęcał swój wolny czas. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka J. K. i świadka K. M. – koleżankom pozwanej, w części w jakiej dotyczyło one finansowania robót budowlanych przez rodzinę pozwanej. Przede wszystkim świadkowie wiedzę w tym zakresie czerpali od pozwanej i jako osoby blisko z nią związane były zainteresowane korzystnym dla niej przedstawieniem sytuacji w jakiej strony procesu znajdowały się w czasie, kiedy prowadzony był remont. Trudno również za wiarygodne uznać zeznania matki pozwanej, które w sposób jednoznaczny wskazują na jej negatywny stosunek do powoda. H. T. zeznała, iż od córki i byłego męża wie, że remont był finansowany przez Z. R.. Niewątpliwie pomoc matki pozwanej polegała na tym, że pozwoliła na czas remontu za mieszkanie w swoim domu. Brak jest jednak dowodów na to, że dawała córce jakiekolwiek kwoty pieniędzy z przeznaczeniem na remont domu raz że byli partnerzy byli na jej i jej byłego męża utrzymaniu. Przeczą temu pozostałe dowody zebrane w sprawie. Z licznych prac, które zostały wykonane w domu przy ul. (...) świadek ten podobnie jak J. K. i K. M. wskazała, że od dziadka jej córka dostała podłogi szwedzkie a babcia kupiła jej piecyk elektryczno – gazowy, co świadczy o niewielkim zainteresowaniu świadków zakresem wykonanych w tym domu robót i wielkością na nie nakładów.\nZakres robót budowlanych wykonanych na nieruchomości w R. przy ul. (...) Sąd ustalił na podstawie przesłuchania powoda, zeznań świadków w szczególności osób, które prace te wykonywały i na podstawie opinii biegłego C. K., w szczególności załącznika nr 1 do opinii z dnia 30 kwietnia 2013 roku, tj. kosztorysu szczegółowego obejmującego wartość wykonanych robót remontowo – budowlanych. Tę część opinii biegłego Sąd podzielił. Stanowiła ona oparcie dla określenia wartości rynkowej nakładów na przedmiotowa nieruchomość. Pozostała część opinii biegłego okazała się nieprzydatna dla rozstrzygnięcia sprawy, z czym zgodziły się strony procesu. Biegły C. K. zinwentaryzował budynek oraz roboty zewnętrzne, sporządził rysunek parteru budynku i jego opomiarowanie i wykonał kosztorys szczegółowy. Biegły dokonał wyceny tych robót, które zostały wykonane. Ujęta została w nim kotłownia, która została zbudowana na miejscu starego, drewnianego pomieszczenia. Twierdzeniu pozwanej, że kotłowina nie była budowana zaprzeczają zeznania świadka, który te prace razem z powodem wykonywał oraz oględziny jakie przeprowadził biegły z udziałem stron procesu. Z opinii biegłego jasno wynika również, że dach budynku pokryty został papa zgrzewalną. Nieuprawnione jest twierdzenie pozwanej, że było on tylko smołowany. Twierdzenie to nie zostało poparte żadnymi dowodami. Podobnie jak to, że podjazd został zrobiony na siatce a nie na podkładzie betonowym. Opinia biegłego w pkt 41 załącznika nr 1 zawiera wycenę robót zewnętrznych przy budynku, tj. wykonanie wejścia w postaci podestu oraz stopni schodowych z betonu B-15 grubości 20 cm. W punkcie tym znajduje się obmiar płyty tarasu stopni. Pkt ten nie zawiera obmiaru wiatrołapu, który wykonany został później. Stąd zarzuty do tej części opinii okazały się niezasadne. Opinia biegłego C. K. posłużyła biegłej M. K. (1) do określenia wartości rynkowej nakładów, o które wzrosła wartość rynkowa nieruchomości w dacie jej sprzedaży. Sąd w całości podzielił opinię biegłej M. K. (1). Opinia ta jest pełna i należycie uzasadniona. Przedstawiony przez biegłą tok rozumowania nie budzi żadnych zastrzeżeń pod względem zgodności z zasadami logicznego rozumowania. Biegła w sposób rzeczowy wyjaśniła ustnie złożoną pisemnie opinię, odnosząc się szczegółowo do zgłoszonych przez strony zarzutów. Biegła wyjaśniła, iż wyjściową było obliczenie wartości rynkowej nieruchomości. W ocenie Sądu uzasadnione było przyjęcie, że wartość rynkowa odpowiada cenie jej sprzedaży wynikającej z aktu notarialnego – 120 000 zł. Różnica pomiędzy tą kwotą a wartością wynikającą w opinii uzupełniającej biegłej, w której wartość ta została obliczona „z rynku” , tj. kwotą 142 600 zł jest niewielka, co wskazuje na realność ceny 120 000 zł. Wynik końcowy opinii dał kwotę 74 137 zł. Sąd nie znalazł podstaw, aby opinię tę uzupełniać w celu określenia wartości nakładów z pominięciem takich prac jak wykonanie wiatrołapu i schodów, które jak twierdziła pozwana zostały wykonane po rozstaniu stron. Przede wszystkim biegły C. K. w swojej opinii – załączniku nr 1 nie ujął wiatrołapu. Z przesłuchania powoda wynika, że w tym czasie był zgormadzony cały materiał na wykonanie wiatrołapu. Był zrobiony fundament i cała płaszczyzna. Do wykonania zostały tylko ściany (karta 463). Świadek M. K. (2) zeznał, iż we wrześniu 2011 roku wykonał pierwszą warstwę murów wiatrołapu, pod który były wylane fundamenty. Za pracę tę świadek nie wziął pieniędzy. Nie wiedział także, kto kupił materiały budowlane. W tym stanie rzeczy uzupełnienie opinii było zbędne. W czerwcu 2011 roku powód przesyłał pozwanej pieniądze w kwocie 1 868,98 EUR i w tym miesiącu musiał opuścić jej dom. Stąd też nawet jeżeli zaistniała potrzeba dokupienia materiałów budowlanych to zapłata za nie nastąpiła z pieniędzy jakie przekazał powód. Fakt bowiem, że pozwana w czerwcu zaciągnęła kredyt nie świadczy o tym, że pieniądze z niego pochodzące przeznaczyła na roboty, które wymienione zostały w kosztorysie przez biegłego C. K.. Pozwana nie przedstawiła na tę okoliczność żadnych dowodów.\nPrzechodząc do omówienia zasadności zgłoszonego roszczenia Sąd wskazał, iż sprawa rozliczeń między konkubentami nie jest uregulowana w przepisach prawa i istnieją rozbieżności (zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie prawa) co do tego, w jaki sposób dokonać rozliczeń finansowych pomiędzy byłymi partnerami. Prawo polskie wciąż nie zawiera całościowej, ani nawet fragmentarycznej regulacji pozamałżeńskich wspólnot osobisto-majątkowych i dlatego traktuje się je jako związki faktyczne prawnie indyferentne. Nie ma jednej uniwersalnej podstawy prawnej rozstrzygnięć spraw majątkowych konkubentów, co prowadzi do indywidualnego poszukiwania w każdej sprawie adekwatnej podstawy rozliczeń partnerów. Wyjaśnione zostało jedynie w judykaturze, w sensie negatywnym, że do stosunków między konkubentami, nawet wówczas, kiedy konkubinat realizowany jest jako związek treściowo odpowiadający związkowi małżeńskiemu, nie można stosować odpowiednio przepisów o stosunkach majątkowych małżeńskich z k.r.o. Takie stanowisko, zapoczątkowane uchwałą z 2 lipca 1955 roku (II CO 7/55, OSNCK 1956/3/72), nadal pozostaje aktualne w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. uchwałę tego Sądu z 30 stycznia 1970 roku, III CZP 62/69; uchwałę z 30 stycznia 1986 roku, III CZP 79/85, OSN 1987/2/6; wyrok z dnia 16 maja 2000 roku, IV CKN 32/2000, OSNC 2000/12/222). W odróżnieniu od związku małżeńskiego, będącego instytucją prawną, związek pozamałżeński sam przez się nie wywołuje żadnych skutków o charakterze prawno-majątkowym między osobami, które w związku takim pozostają. Jeśli między konkubentami powstają stosunki prawno-majątkowe, prawa i obowiązki stąd wynikające oceniać należy na podstawie przepisów właściwych dla tych stosunków (por. cytowaną uchwałę z 2 lipca 1955 r.). W przedmiotowej sprawie Sąd ustalił, że powód i pozwana pozostający w konkubinacie, przez 11 lat nie uzgodnili żadnej formy rozliczenia nakładów z jednego majątku osobistego na drugi majątek osobisty, a zatem również rozliczenia nakładów powoda na remont domu będącego od 2009 roku własnością pozwanej. W ustalonym stanie faktycznym nie można uznać powoda za posiadacza tej nieruchomości w rozumieniu art. 226 § 1 k.c., ani art. 230 k.c., bowiem czynił on nakłady nie roszcząc sobie żadnych praw do tej nieruchomości, a działając jedynie z zamiarem wspólnego zamieszkania w wyremontowanym gruntownie domu ze wspólnym dzieckiem wraz z pozwaną, z którą w tym okresie prowadził wspólne gospodarstwo domowe. W konsekwencji, wobec braku innej podstawy prawnej, na jakiej możliwe byłoby rozliczenie nakładów czynionych przez powoda, należy w sprawie zastosować art. 405 k.c., zgodnie z którym, kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Należy stwierdzić, że taki obowiązek wystąpi również wówczas, gdy następuje przesunięcie majątkowe ze strony jednego z konkubentów na rzecz drugiego i nie jest to darowizna ( vide uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 1970, III CZP 62/69; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2000, IV CKN 32/00, OSNC 2000/12/222). Ciężar udowodnienia przesłanek bezpodstawnego wzbogacenia spoczywał - na zasadach ogólnych, określonych w art. 6 k.c. - na powodzie, jako osobie zubożonej. W ocenie Sądu, mając na uwadze całokształt materiału dowodowego sprawy oraz uwzględniając wskazania płynące z zasad doświadczenia życiowego, wiarygodne było twierdzenie powoda że pokrył koszty remontu domu jednorodzinnego. Sąd dał wiarę zeznaniom powoda, jak i zeznaniom jego ojca, z których wynikało, że dysponował ona pewną sumą pieniężną w kwocie 19 800 zł, która w całości przeznaczył na prace remontowe. Na prace remontowe przeznaczał również pieniądze, które zarabiał pracując za granicą oraz te które zostały po sprzedaży samochodu i zakupie kolejnego. W dom ten powód włożył również własną pracę, za którą nie otrzymał żadnego ekwiwalentu. W ocenie Sądu, wkład osobistej pracy powoda w budowę domu miał duże znaczenie dla wartości nakładów na nieruchomości. Na kolejne etapy remontu poświęcał swój wolny czas. Czas którym dysponował po pracy, lub w przerwach miedzy kolejnymi wyjazdami za granicę. Powód korzystał także z pomocy członków swojej rodziny oraz w niewielkim zakresie z pomocy ojca pozwanej (budowa ogrodzenia). Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika bowiem, że inwestycja w ten domu rozłożona była na lata. Główny remont został wykonany na przełomie 2005/2006. Kolejne prace były wykonywane w roku 2007, 2008, 2009 i 2011, tj. w czasie kiedy powód pracował już za granicą i zabiał znacznie więcej niż wcześniej. Wskazują na to wpływy na konto bankowe i złożone do akt sprawy zaświadczenia. Z zeznań świadka J. R. wynika, że prace ruszały kiedy powód przyjeżdżał z pieniędzmi z zagranicy. Sąd uznał zarazem za niewiarygodne, aby pozwana finansowała remont z kwot otrzymanych przez nią od ojca oraz z zaciąganych przez nią kredytów. Odnośnie kwot otrzymanych od ojca pozwana nie wykazała, aby taka okoliczność w ogóle miała miejsce. Nie wykazała również, aby jej ojciec decydował o zakresie i rodzaju wykonywanych prac. Przeczą temu zeznania świadków – pracowników budowlanych wykonujących roboty. Odnosząc się z kolei do twierdzeń o wykorzystywaniu na potrzeby finansowania remontu zaciąganych przez pozwaną kredytów, okoliczność samych pożyczek nie stanowiła faktu spornego w sprawie, jednak dwie z nich przeznaczone były na zakup ruchomości pralki i telewizora. Co po pozostałych zaś pozwana nie udowodniła, aby umowy o kredyt i o pożyczkę zawierane były w celu związanym z remontem, w szczególności dotyczy to pożyczki zaciągniętej w czerwcu 2011 roku.\nW konkluzji Sąd stwierdził, że po stronie powoda w okresie remontu domu, który pozwana następnie sprzedała za 120 000 zł nastąpiło zubożenie, wyrażające się pomniejszeniem jego osobistego majątku. Przesunięcie pomiędzy majątkami stron pozbawione jest przy tym podstawy prawnej, gdyż pozwana zaprzeczając, by powód poczyniła w ogóle nakłady na dom położony w R. przy ul. (...) nie twierdziła tym samym, aby dokonana została na jego rzecz jakakolwiek darowizna. Żądanie powoda jest w konsekwencji uzasadnione, co do zasady. Odrębną kwestię stanowi jednak wielkość zubożenia powoda, w kontekście okoliczności ustalonych w sprawie. W tym miejscu należy kategorycznie podnieść, że nie jest możliwym jednoznaczne ustalenie zakresu i liczbowo pewne wyliczenie wartości nakładów, które powód poczynił na nieruchomość, którą pozwana następnie sprzedała. Wartość wszystkich nakładów Sąd ustalił, opierając się na opinii biegłej M. K. (1). Wynosi ona 74 137 zł. Powód sam przyznał, że pozwana organizowała prace, kiedy on pracował za granicą. Ona zarządzała pieniędzmi. Nadto powód zeznał, iż ojciec pozwanej przywiózł używane okno i drzwi do kotłowni, zeznał również, że może brakowało części podłogi, chociaż jednocześnie zeznał, że pozwana nie dostała żadnych pieniędzy od swojej rodziny – babci, dziadka na ich zakup. Dla Sądu jest oczywiste, że w okresie kiedy strony żyły w zgodzie i dążyły do stworzenia jak najlepszych warunków dla swojego syna to razem realizowały cel, jakim było doprowadzenie domu, w którym mieli mieszkać do stanu nadającego się do tego. W czasie kiedy był prowadzony główny remont urodziło się wspólne dziecko stron – syn (urodzony (...)). Pozwana była zatem zajęta opieką nad dzieckiem w czasie, kiedy jej partner pracował, również przy remoncie domu. Niewątpliwie w tamtym czasie główny ciężar opieki nad dzieckiem i prowadzenie domu spoczywał na niej. Podobnie było w czasie, kiedy powód wyjeżdżał do pracy za granicę. Niewątpliwie było też tak, że jak pozwana miała pieniądze pochodzące od ojca, matki, czy z wypłacanego transzami kredytu studenckiego to mogła jakąś niewielką kwotę przeznaczyć na remont. W związku z tym, Sąd zastosował normę z art. 322 k.p.c., według którego w sprawie o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia jeżeli Sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe lub nader utrudnione, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny, opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. Rozwiązanie przyjęte w art. 322 k.p.c. pozwala na rozstrzygnięcie spraw (jak niniejsza), w których ścisłe udowodnienie żądania jest wprost niemożliwe lub nader utrudnione. Wprowadzając możliwość rozstrzygnięcia spraw, w których nie została w sposób ścisły udowodniona wysokość dochodzonego roszczenia, art. 322 k.p.c. dodatkowo potwierdza wynikające z art. 244 § 1 k.p.c. założenie, że wydając wyrok Sąd musi opierać się na takim materiale dowodowym, który pozwala na dostateczne wyjaśnienie sprawy, a więc na stwierdzenie istnienia zasadności dochodzonego roszczenia oraz na ścisłe udowodnienie wysokości dochodzonej w procesie należności. Odstępstwo od tego założenia, zawarte w art. 322 k.p.c., dotyczy jedynie ścisłego udowodnienia wysokości dochodzonej należności. Natomiast sama podstawa odpowiedzialności nie może być ustalana w sposób określony w art. 322 k.p.c. i w sprawie wymogi te zachowano.\nW oparciu o poczynione ustalenia w sprawie, co zostało omówione wyżej, w tym odniesienie wysokości dochodów stron w poszczególnych latach z okresu przed i w trakcie trwania remontu, wynikających ze złożonych dokumentów o zarobkach, Sąd doszedł do przekonania, iż udział w poczynieniu nakładów na nieruchomości pozwanej wynosi 20%, zaś powoda 80%, dlatego orzekł jak w punkcie 1 wyroku (74 137 razy 80% = 59 310 zł).\nW pozostałej części Sąd powództwo oddalił z powodów jak wyżej.\nO odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. Wezwanie do zapłaty, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pozwana otrzymała 6 lutego 2012 roku. Pozostaje zatem w opóźnieniu z zapłatą kwoty 59 310 zł od dnia 21 lutego 2012 roku.\nPonieważ powód cofnął powództwo w zakresie kwoty 2 800 zł, na co pozwana wyraziła zgodę. W tym zakresie zatem Sąd postępowanie umorzył na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. w zw. z art. 203 § 1 i 4 k.p.c.\nO kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c.\nPowód wygrał sprawę w 59 %, przegrał ją w 41%.\nKoszty procesu wyniosły 14 612,52 zł. Złożyły się na nie: opłata sądowa od pozwu 5 000 zł (opłacona przez powoda), wydatki na opinie biegłych 4 570,28 zł , 360,40 zł, 120,36 zł, 2 438,03 zł ,2 123,45 zł , tj. łącznie 9 612,52 zł, tj, opłacone zostały tylko w części z zaliczki uiszczonej przez powoda w kwocie 1 500 zł. Obie strony reprezentowane były przez fachowych pełnomocników, których wynagrodzenia wraz z opłatą od pełnomocnictwa wyniosły po 3 617 zł. Mając na uwadze wynik sprawy powód winien ponieść koszty sprawy w wysokości 41%, pozwana zaś w wysokości 59%. Pozwana winna zatem zwrócić powodowi kwotę 1 159,92 zł z tytułu poniesionych przez niego kosztów procesu (kwotę 651,06 z tytułu rozliczenia kosztów zastępstwa procesowego i 508,86 zł z tytułu nadpłaconych kosztów sądowych) oraz winna zapłacić z tytułu nieopłaconych kosztów sądowych kwotę 8 112,52 zł.\nPozwana zaskarżyła powyższy wyrok w całości apelacją zarzucając rażące naruszenie:\n1) przepisów prawa procesowego, w tym:\na) art. 322 k.p.c. poprzez szacowanie nakładów każdej ze stron na nieruchomość położoną w R. przy ul. (...) wyłącznie w oparciu o zarobki każdej ze stron i z całkowitym pominięciem wkładu pozwanej polegającego na - całkowitym w początkowym okresie remontu i częściowym w późniejszym okresie - zaangażowaniu pozwanej w wychowanie wspólnego dziecka stron i utrzymanie domu oraz z całkowitym pominięciem korzyści, jakie uzyskał pozwany wskutek zamieszkiwania w wyremontowanym domu;\nb) art. 227 k.p.c. i 233 k.p.c. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie (sprzeczność ustaleń sądu z zebranym materiałem dowodowym), tj. poprzez mylne przyjęcie, że:\nudział powoda w remoncie nieruchomości położonej w R. przy ul. (...) wynosił aż 80%, w sytuacji, gdy główny remont wykonano na przełomie 2005 i 2006 r., kiedy powód nie osiągał żadnych dochodów oraz w sytuacji, że kiedy powód zaczął pracować za granicą w systematycznych i dłuższych okresach czasu (od 2010 r.) nie wykonywano już żadnych większych prac remontowych,\npowód w 2008 r. kilkakrotnie wyjeżdżał do pracy za granicę i każdorazowo przywoził po ok. 8.000,00 zł, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że od maja do grudnia 2008 r. powód pracował w Przedsiębiorstwie (...)-Produkcyjnym (...),\npozwana nie otrzymała od ojca kwoty 11.000,00 zł stanowiącej różnicę pomiędzy ceną sprzedaży mieszkania w R. a ceną sprzedaży spornej nieruchomości przy ul. (...), gdyż gdyby ją otrzymała, to nie byłoby potrzeby zaciągnięcia kredytu przez rodziców powoda w wysokości 20.000,00 zł, które to założenie jest całkowicie sprzeczne z zakresem wykonanego wówczas remontu, gdyż kwota 20.000,00 zł nie wystarczyłaby na sfinansowanie wszystkich wykonanych wówczas prac,\npozwana nie otrzymała od ojca kwoty 15.000,00 zł pochodzącej z odprawy w związku z przejściem na emeryturę, gdyż nie wykazano takiej wypłaty z konta ojca pozwanej, a poza tym ojciec pozwanej sam miał długi i w pierwszej kolejności musiał spłacić własne zobowiązania,\nkredyty i pożyczki zaciągnięte przez pozwaną nie zostały przeznaczone na remont spornej nieruchomości, wskutek czego nie zostały uwzględnione przez Sąd I instancji przy obliczeniu udziału każdej ze stron w tym remoncie,\nponiesiono nakłady na wybudowanie murowanej kotłowni w miejsce drewnianej, podczas gdy kotłownia powstała w miejscu dotychczasowego murowanego pomieszczenia gospodarczego, co wynika wprost z aktu notarialnego-umowy sprzedaży nieruchomości położonej w R. przy ul. (...);\n2) przepisów prawa materialnego, w tym:\na) art. 405 k.c. i art. 410 k.c. poprzez zastosowanie art. 405 k.c. w sytuacji, gdy do roszczeń powoda zastosowany być powinien art. 410 k.c. regulujący szczególny przypadek bezpodstawnego wzbogacenia, jakim jest nienależne świadczenie, i w konsekwencji niezbadanie, czy świadczenie powoda jest w ogóle świadczeniem nienależnym w rozumieniu art. 410 § 2 k.c, a jeśli tak, to czy powód może domagać się jego zwrotu, mając na względzie normę art. 411 k.c,\nb) art. 6 k.c w zw. z art. 232 k.p.c. poprzez uznanie, że powód, na którym ciążył obowiązek udowodnienia swojego roszczenia zarówno co do zasady jak i co do wysokości, uczynił zadość temu obowiązkowi, w szczególności, że powód udowodnił, że pozyskane przez niego kwoty (zarobione, pożyczone) w całości przeznaczane były na przeprowadzenie remontu nieruchomości położonej w R. przy ul. (...), w tym na zakup materiałów i na usługi, a nie na inne potrzeby związane z prowadzeniem wspólnego gospodarstwa domowego z pozwaną.\nNa podstawie takich zarzutów pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku, tj. oddalenie powództwa w całości, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania przed Sądem I instancji oraz kosztów postępowania w postępowaniu apelacyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.\nPowód w odpowiedzi na apelację wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania odwoławczego według norm prawem przewidzianych.\nSąd Apelacyjny na podstawie dowodów przeprowadzonych w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji podzielił zasadnicze ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego, z niżej wskazanymi modyfikacjami.\nSąd drugiej instancji przyjął, że udział każdej ze stron w poczynieniu nakładów wynosił po 50 %. Trafnie skarżąca zarzuca błąd w ustaleniach faktycznych poprzez mylne przyjęcie, że udział powoda w remoncie nieruchomości wynosił aż 80%. Takiego wniosku nie można wprowadzić ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ocenionego zgodnie z wymogami art. 233 § 1 k.p.c. Prace remontowe w swojej zasadniczej części zostały przeprowadzone w okresie od października 2005 r. do marca 2006 r., zaś dom przed remontem nie nadawał się do zamieszkania. Trzeba wziąć pod uwagę szeroki zakres prac remontowych oraz fakt, że obie strony w okresie tym nie uzyskiwały żadnych istotnych dochodów, a przy tym miały na utrzymaniu dziecko. Powód przez część okresu, w którym były prowadzone zasadnicze prace remontowe pozostawał bezrobotny (12 stycznia 2006 r. – 4 marca 2007 r.), zaś pozwana podjęła pracę dopiero 1 lipca 2008 r. Zrozumiałym więc jest, że środki na dokonanie nakładów na zakupioną nieruchomość musiały pochodzić ze źródeł zewnętrznych. Nie ulega wątpliwości, że zasadnicze prace remontowe były sfinansowane z kredytu w kwocie 20.000 zł uzyskanego przez rodziców powoda. Jednakże przy takim szerokim zakresie prac remontowych, sama ta kwota byłaby niewystarczająca na wykonanie prac remontowych, umożliwiających zamieszkanie stronom wiosną 2006 r. w wyremontowanym domu. Nawet nakład osobistej pracy powoda nie byłby wystarczający do sfinansowania prac remontowych. Z tych względów w ocenie Sądu Apelacyjnego za wiarygodne uznać należy zeznania pozwanej, że na remont przeznaczyła pieniądze ze sprzedaży mieszkania w kwocie 11.000 zł oraz zeznania pozwanej i jej ojca - świadka Z. R., że dał on córce kwotę około 15.000 zł pochodzącą z odprawy jaką otrzymał w związku z przejściem na emeryturę w listopadzie 2006 r. Kwestia, czy pozwana otrzymała z nadwyżki uzyskanej ze sprzedaży mieszkania kwotę 11.000 zł, czy też może kwotę 9.201 zł (po odliczeniu kosztów aktu notarialnego w kwocie 1.799 zł) jest drugorzędna ze względu na wysokość kosztów notarialnych w stosunku do zakresu prac remontowych, a przy tym koszty notarialne mogły być pokryte z innych środków ojca pozwanej. Nie ma też znaczenia okoliczność, że pieniądze pochodzące z odprawy nie mogły być wręczone pozwanej jednorazowo, gdyż były one wypłacane odpowiednio: 11 grudnia 2006 r., 19 grudnia 2006 r., 20 grudnia 2006 r., 21 grudnia 2006 r. i 27 grudnia 2006 r. Krótki odstęp czasowy między poszczególnymi wypłatami mógł powodować, że zostały one wręczone pozwanej w jednym czasie, jednak równie dobrze mogły być przekazywane etapami. Należy mieć na uwadze, że znaczny upływ czasu od tych faktów powoduje, że pewne szczegóły mogły ulec zatarciu w pamięci pozwanej i świadka. Istotne jest to, że wypłaty były dokonywane w okresie, w którym prowadzone były wzmożone prace remontowe, trudno zaś po tak długim okresie czasu pamiętać, jaka dokładnie kwota została na ten cel przekazana i w jakich datach.\nPozostałe zarzuty dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych nie są trafne.\nWbrew twierdzeniom skarżącej, ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że powód w 2007 i 2008 r. procował już w Holandii, co nie zmienia faktu, że w 2008 r. pracował jednocześnie w (...) sp. z o.o. Praca powoda miała bowiem charakter dorywczy i nieregularny.\nZ poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych wynika, że pozwana niewątpliwie także miała swój udział w finansowaniu prac remontowych wykonywanych po zakończeniu zasadniczego remontu. Pozwana od lutego 2006 otrzymywała transze kredytu studenckiego w kwocie po 600 zł miesięcznie, a w sierpniu 2009 r. zaciągnęła pożyczką w P. w kwocie 2000 zł. W dniu 29 października 2010 r. zaciągnęła kredyt w kwocie 1.000 zł na remont mieszkania, zaś w dniu 13 czerwca 2011 r. kredyt gotówkowy w kwocie 3.609,87 zł w S. C. Bank. Uzyskane z tego tytułu kwoty z całą pewnością nie były wystarczające do pokrycie kosztów prac remontowych ponoszonych po 2006 r. Po zakończeniu zasadniczego remontu pozostała bowiem do wykończenia łazienka i uprzątnięcie terenu, co nastąpiło jeszcze w 2006 r. Od 2007 r. wykonano ogrodzenie i bramę, pomieszczenie nowej kotłowni, w 2009 r. dom został ocieplony. Bez pracy powoda za granicą z całą pewnością nie byłoby możliwe sfinansowania tych robót wyłącznie ze środków pozyskanych przez pozwaną.\nEksponowana przez pozwaną kwestia czy poprzednia kotłownia była drewniana czy murowana nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest bowiem jedynie to, jaką wartość stanowią nakłady poniesione na wybudowanie nowej kotłowni, a ta okoliczność wynika z niekwestionowanej w apelacji opinii biegłego.\nPowyższe rozważania prowadzą do konstatacji, że częściowo słuszny jest zarzut naruszenia art. 322 k.p.c. Ustalenia Sądu Okręgowego, częściowo zmodyfikowane przez Sąd Apelacyjny nie pozwalają na przyjęcie, że powód partycypował w poczynieniu nakładów w 80% procentach, zaś pozwana w 20%.\nZasadnie Sąd Okręgowy pominął udział pozwanej w wychowanie wspólnego dziecka i utrzymanie wspólnego domu oraz korzyści, jakie uzyskał pozwany wskutek zamieszkania we wspólnym domu. Należy bowiem zauważyć, że powód zakreślając podstawę faktyczną niniejszej sprawy wnosił o rozliczenie nakładów dokonanych na nieruchomość będącą własnością pozwanej w czasie, gdy strony pozostawały we wspólnym pożyciu, to jednak przedmiotem sprawy nie było w istocie rozliczenie całego konkubinatu. W ocenie Sądu Apelacyjnego przy tak określonej podstawie faktycznej pozwu niezbędne było ustalenie faktycznej wysokości nakładów poniesionych przez powoda na nieruchomość będącą własnością pozwanej.\nDokładne ustalenie kwot przeznaczonych przez strony na prace remontowe nie jest możliwe. Dla Sądu Apelacyjnego nie ulega jednak wątpliwości, że zasadnicze prace remontowe (prowadzone od października 2005 r. do marca 2006 r.) zostały sfinansowane przez strony po połowie, ze środków uzyskanych od swoich rodziców. Kolejne prace remontowe prowadzone po marcu 2006 r. stanowiły bez wątpienia mniejszy zakres całości poniesionych nakładów, nadto były rozciągnięte w czasie. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że dom, także po remoncie generalnym, wymaga stałych nakładów ponoszonych przez kolejne lata. Powód otrzymywał w tym czasie wprawdzie większe wynagrodzenie, jednakże biorąc pod uwagę konieczność utrzymania pozwanej wraz z małym dzieckiem oraz samego powoda w trakcie pobytu za granicą oraz koszty dojazdów do pracy za granicę, jego wynagrodzenie nie mogło być przeznaczane w całości na prace remontowe. Nie można też pomijać udziału pozwanej w pozyskiwaniu środków na remont w postaci zaciąganych pożyczek. Niezwykle trudno jest precyzyjnie oszacować wartość takich nakładów i udziału stron w ich ponoszeniu. W okolicznościach niniejszej sprawy, gdy strony pozostawały w konkubinacie i utrzymywały wspólne dziecko zasadne będzie więc przyjęcie, że w okresie wspólnego zamieszkiwania strony w równym stopniu partycypowały w ponoszonych nakładach.\nPowyższe uwagi prowadzą do wniosku, że częściowo tylko zasadny jest zarzut naruszenia art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. Powód udowodnił bowiem fakt przeznaczenia własnych środków na nieruchomość będącą własnością pozwanej, tyle tylko, że w mniejszym zakresie niż to przyjął Sąd Okręgowy. Powód wykazał w toku procesu, że na potrzeby remontu przeznaczył pieniądze pochodzące z kredytu zaciągniętego przez jego rodziców, a nadto w toku nieformalnego związku stron część uzyskanych przez niego dochodów była przeznaczona na dalsze remonty nieruchomości. Okoliczność, że pozwana także partycypowała w tych kosztach nie uzasadnia tezy, że powód nie wykazał swojego roszczenia co do zasady. Wykazane przez pozwaną środki finansowe, które ze swojej strony przeznaczyła na remont domu były niewystarczające do jego przeprowadzenia, a twierdzenia pozwanej, że powód był „bierny finansowo” nie znalazły odzwierciedlenia w przeprowadzonych w sprawie dowodach.\nNatomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 405 k.c. i art. 410 k.c. należy przyjąć za skarżącą, że właściwą podstawą prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowi art. 410 k.c., co jednak nie ma żadnego znaczenia z punktu widzenia prawidłowości rozstrzygnięcia.\nPrzepis art. 410 § 1 k.c. wskazuje jednoznacznie, iż instytucja nienależnego świadczenia stanowi postać bezpodstawnego wzbogacenia. Jak trafnie wskazał SN w wyroku z dnia 13 października 2011 r.: „Jeżeli więc określone przesunięcie majątkowe nie jest wynikiem świadczenia, nie może powstać roszczenie o zwrot nienależnego świadczenia (art. 410–411 k.c.), a jedynie roszczenie o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia na zasadach ogólnych, tj. wynikających z art. 405–409 k.c. Przy ocenie, czy w ramach danego stosunku miało miejsce świadczenie, rozstrzyga punkt widzenia wierzyciela: czy mógł on uważać na podstawie rozpoznawalnych okoliczności określone działanie za świadczenie" (V CSK 483/10).\nPrzepis art. 410 § 2 k.c. wskazuje cztery postacie nienależnego świadczenia, którym odpowiadają określone kondykcje ( condictio), czyli roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia.\nPierwsza postać nienależnego świadczenia zachodzi wówczas, gdy świadczący „nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył" ( condictio indebiti).\nW drugiej postaci nienależnego świadczenia, zgodnie z art. 410 § 2 k.c.: „cel świadczenia nie został osiągnięty", ponieważ powstające zobowiązanie ostatecznie się nie ziściło. Jest to condictio causa data causa non secuta, zwana także condictio ob rem lub condictio ob causam datorum.\nTrzecia kondykcja, condictio sine causa, powstaje w sytuacji, w której spełnieniu świadczenia towarzyszyło dokonywanie czynności prawnej zobowiązującej, jednak zobowiązanie nigdy nie zaistniało, ponieważ, zgodnie z art. 410 § 2 k.c.: ta „czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia".\nCzwarta kondykcja, condictio causa finita, jest „najsilniejszą" postacią nienależnego świadczenia, z uwagi na to, że miała miejsce zarówno ważna czynność prawna, jak i zobowiązanie, a podstawa świadczenia istniała w pewnym przedziale czasu i była ważna, jednak następnie podstawa ta „odpadła".\nW judykaturze i doktrynie przyjmuje się stosowanie drugiej kondykcji ( condictio ob rem) do roszczeń do rozliczeń między stronami nieformalnego związku. Przedmiotowa kondykcja powstanie nawet w braku wstępnego porozumienia stron, jeżeli łączy je więź rodzinna lub taki rodzaj więzi społecznej, który pozwala przyjąć, że accipiens miał świadomość celu, jaki zakładał solvens, dokonując swojego świadczenia (por. wyrok SN z dnia 17 marca 2011 r., IV CSK 344/10). Jak wskazał SN w wyroku z dnia 17 stycznia 2002 r. (III CKN 1500/00), nieosiągnięcie zamierzonego celu świadczenia nie ma miejsca wtedy, gdy ten cel wynika z istotnych postanowień umowy, zawartej z odbiorcą świadczenia, natomiast następuje, gdy „ celem było otrzymanie świadczenia ekwiwalentnego, do spełnienia którego odbiorca nie był zobowiązany". Konieczne jest jednak, aby cel świadczenia objęty był pewnym\nwstępnym porozumieniem woli stron „co do podstawy prawnej świadczenia", ale niestanowiącym jeszcze zawarcia umowy, do której dąży solvens. To porozumienie wskazuje jednak na zgodne przyjęcie, że odbiorca otrzymuje świadczenie tylko ze względu na oczekiwany cel. W konsekwencji odbiorca ma podstawę do zatrzymania świadczenia i to tak długo, jak trwa czas, w którym zamierzony cel może być jeszcze zrealizowany, nie powstaje jeszcze condictio ob rem". Omawiana kondykcja powstanie nawet w braku wskazanego wyżej wstępnego porozumienia stron, jeżeli łączy je więź rodzinna lub taki rodzaj więzi społecznej, który pozwala przyjąć, że accipiens miał świadomość celu, jaki zakładał solvens, dokonując swojego świadczenia (por. wyrok SN z dnia 17 marca 2011 r., IV CSK 344/10. W wyroku z dnia 12 stycznia 2006 r. (II CK 342/05) Sąd Najwyższy trafnie przyjął, iż „ porozumienie stron, będące przesłanką żądania zwrotu świadczenia w związku z nieosiągnięciem zamierzonego celu, dotyczyć może tylko samej podstawy świadczenia, nie zaś jego ewentualnego zwrotu – art. 410 § 2 k.c.". (por. T. Sokołowski w: Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania – część ogólna. LEX 2014).\nPrzenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że między powodem i pozwaną istniało porozumienie odnoszące się do podstawy świadczenia powoda, którego celem było pozostawanie stron w nieformalnym związku partnerskim. Zewnętrznym i nie budzącym wątpliwości przejawem tego porozumienia było wspólne zamieszkiwanie stron, prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego oraz wychowywanie wspólnego dziecka stron i zapewnienie mu mieszkania. Powód (solvens) spełniając świadczenie (dokonując nakładów na nieruchomość nie będącą jego własnością) miał na celu uzyskanie od pozwanej (accipiensa) ekwiwalentnego świadczenia, do którego nie była prawnie zobowiązana, a którym było pozostawanie w tym nieformalnym związku. Zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, gdyż związek stron rozpadł się w czerwcu 2011 r. ( condictio ob rem). Związek partnerski ma w zamyśle partnerów spełniać te same funkcje co małżeństwo, a więc jego celem jest nie tylko wychowanie wspólnych dzieci, ale także dalsze wspólne życie partnerów. Nie sposób podzielić argumentacji skarżącej, że cel świadczenia został spełniony, gdyż strony przez wiele lat wspólnie zamieszkiwały. Okres zamieszkiwania obejmował zaledwie jedenaście lat, w tym sześć lat w przedmiotowej nieruchomości, zaś w momencie rozpadu związku stron ich wspólny syn miał niespełna sześć lat.\nJednocześnie nie zachodzą przesłanki art. 411 k.c., które wyłączałyby możliwość zwrotu świadczenia. W świetle brzemienia tego przepisu nie można żądać zwrotu świadczenia:\nPrzewidziane w art. 411 pkt 3 i 4 k.c. wyłączenia kondykcji z oczywistych względów nie mogą mieć zastosowania w przypadku roszczeń miedzy konkubentami..\nArt. 411 pkt 1 k.c. odnosi się wyłącznie do conditio indebiti, gdyż tylko wówczas można przyjąć, że nie zachodziło mylne przekonanie spełniającego świadczenia (solvensa), że spełnia on swój dług względem osoby, której świadczył (accipiensa). Przepis ten nie może mieć zastosowanie w sprawach, w których cel świadczenia nie został osiągnięty ( condictio ob rem), gdyż wówczas nie można w ogóle sensownie rozważać, czy świadczący był świadomy braku zobowiązania, skoro spełniał świadczenie w przekonaniu, że dzięki temu świadczeniu zamierzony cel zostanie osiągnięty.\nRozważania wymaga natomiast druga podstawa wyłączenia zwrotu świadczenia, a więc w przypadku, w którym cel świadczenia czyni zadość zasadom współżycia społecznego. Z uwagi na odesłanie do klauzuli generalnej, jaką są zasady współżycia społecznego, nie jest możliwe postawienie ogólnej tezy dotyczącej zastosowanie tej podstawy w odniesieniu do roszczeń byłych partnerów związku nieformalnego. Niezbędne jest bowiem odniesienie tej przesłanki do konkretnych okoliczności faktycznych danej sprawy.\nZważyć należy, iż pozwana po rozpadzie związku stron sprzedała nieruchomość, na którą powód dokonywał nakładów, kupiła nowy dom i obecnie jest w związku małżeńskim, z którego urodziła dziecko. Sytuacja życiowa pozwanej oraz dziecka stron jest zatem w pełni ustabilizowana i nie zachodzi potrzeba zapewnienia im warunków bytowych. Z materiału dowodowego nie wynika, aby to powód porzucił pozwaną wraz z dzieckiem, pozbawiając ich przy tym środków do życia. Z utrwalonej linii orzeczniczej oraz literatury wynika, że strona która powołuje się na zasady współżycia społecznego winna wykazać, jaka zasada i w jaki sposób została naruszona. Pozwana zaś nie wykazała żadnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że żądanie zwrotu przez powoda świadczeń czynionych w trakcie związku stron, stanowiłoby naruszenie zasad współżycia społecznego. Nie można też przyjąć za skarżącą, aby fakt zamieszkiwania przez powoda przez sześć lat w domu, na który czynił nakład, wyczerpywał jego interes. Generalnego remont domu nie przeprowadza się z myślą o zamieszkiwaniu w nim przez kilka lat, lecz z zamiarem urządzenia w nim swojego stałego centrum życiowego.\nW oparciu o przedstawione wyżej wywody Sąd Apelacyjny uznał, że roszczenie powoda jest usprawiedliwione co do zasady. Natomiast ustalony w sprawie stan faktyczny pozwala na przyjęcie, że zasadne jest żądanie przez powoda zwrotu połowy wartości nakładów poczynionych na nieruchomość, w której strony zamieszkiwały w trakcie trwania ich związku, a nie 80 % jak to przyjął Sąd pierwszej instancji. Łączna wartość nakładów poczynionych przez strony wynosi 74.137 zł, a zatem powództwo jest zasadne co do kwoty 37.068,50 zł. Mając powyższe na uwadze należało na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. orzec jak w punkcie I. a) sentencji.\nW pozostały zakresie apelacja podlegała oddaleniu jako bezzasadna, a zatem w punkcie II. sentencji orzeczono na podstawie art. 385 k.p.c.\nPowyższa zmiana wyroku Sądu Okręgowego wymagała zatem zmiany także rozstrzygnięcia o kosztach procesu, o czym orzeczono w punkcie I. b) i c) sentencji na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z § 2 ust. 2 i 3, § 6 pkt 6 rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (radców prawnych) oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oraz art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.\nPowód wygrał proces w 37%, zaś pozwana w 63%. Koszty zastępstwa procesowego wyniosły dla każdej ze stron po 3.617 zł. Powodowi tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przysługuje zatem kwota 1.338,29 zł., zaś pozwanej kwota 2.278,71 zł, a zatem po skompensowaniu wzajemnych należności Sąd Apelacyjny zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 940,42 zł.\nKoszty sądowe wyniosły 14.612,52 zł, z czego powoda obciąża kwota 9.205,89 zł (63%), zaś pozwaną kwota 5.406,63 zł (37%). Uwzględniając koszty już poniesione przez powoda w wysokości 6.500 zł, należało ściągnąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa Sądu Okręgowego we W. kwotę 2.705,89 zł, zaś od pozwanej kwotę 5.406,63 zł.\nO kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono w punkcie III. sentencji na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z § 2 ust. 2 i 3, § 6 pkt 6 w zw. z § 13 (12) ust. 1 pkt 2 rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (radców prawnych) oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.\nPozwana wygrała postępowanie apelacyjne w 38%, zaś powód w 62% (59.310 zł – 37.068,50 zł = 22.241,50 zł). Pozwana poniosła koszty opłaty sądowej od apelacji w wysokości 2.966 zł oraz wynagrodzenia nowego pełnomocnika i opłaty skarbowej w wysokości 3617 zł, tj. łącznie 6.583 zł, z czego przysługuje jej do zwrotu od powoda kwota 2.501,54 zł. Koszty powoda stanowi wynagrodzenie jego pełnomocnika w kwocie 2.700 zł, z czego przysługuje mu prawo żądania zwrotu od pozwanej kwoty 1.674 zł. Po skompensowaniu wzajemnych należności, należało zatem zasądzić od powoda na rzecz pozwanej kwotę 827,54 zł.\nDodano: 5 stycznia 2017 , Opublikował(a): Ewa Przybyła\nOsoba, która wytworzyła informację: Andrzej Lewandowski, Dorota Gierczak


Best Western Antares Hotel Concorde Mediolan\nViale Monza 132, Mediolan, Włochy\nBest Western Antares Hotel Concorde jest atrakcyjnym 4-gwiazdkowym obiektem liczącym 120 pokoi noclegowych. Obiekt został otwarty w 1971 i oferuje architekturę neoklasyczną.\nDzięki wspaniałej lokalizacji Best Western Antares Hotel Concorde, goście mają bezpośredni dostęp do Corso Buenos Aires, gdyż znajduje się nie wiecej niż 2.6 km stąd. Obiekt jest usytuowany 6 km od centrum Mediolanu, niedaleko zamku, muzeum i wieży.\nPokoje, które oferuje gościom Best Western Antares Hotel Concorde, są wyposażone w bezprzewodowy internet, sejf prywatny, garderobę, biurko do pracy i telefon. Część pojedynczych pokoi mogą pochwalić się wspaniałym widokiem na taras. Włoski styl uzupełniono tradycyjnymi drewnianymi meblami.\nKażdego dnia od rana podawane jest okazałe śniadanie w formie zróżnicowanego bufetu. Szeroki wybór dań kuchni lokalnej jest serwowany w eleganckiej atmosferze restauracji La Piazzetta. W dużym nocnym barze goście mogą korzystać z szerokiego wyboru proponowanych aperitif'ów, win i koktajli. Goście będą zachwyceni kuchnią serwowaną w Seven Casa dei Ciliegi i Pizzeria Gemelli, które znajdują się w centralnej dzielnicy, jedynie 5 minut spacerem od Best Western Antares Hotel Concorde.\nSpokojnym 5-minutowym spacerem można dojść do stacji Turro. Zapewniony jest szybki dostęp do lotniska Mediolan-Linate, oddalonego o 10 km.\nKompleks wypoczynkowo-rekreacyjny w Best Western Antares Hotel Concorde zawiera klub taneczny i basen. Miłośnikom sportu Best Western Antares Hotel Concorde oferuje salę gimnastyczną i centrum fitness.\nBest Western Antares Hotel Concorde, Włochy\nHotel Emilia Barcelona 4-gwiazdkowe strona internetowa\nHotel Mercure Condor Barcelona 4-gwiazdkowe strona internetowa\nHotel apartamentowy City 5 Praga 3-gwiazdkowe strona internetowa\nHostel Kabul Backpackers Barcelona strona internetowa\nWilla Citypark Villa Flat Budapeszt strona internetowa\nApartament On Sevastopolskii Prospect Moskwa strona internetowa\nApartament Fancy Apartment Budapeszt strona internetowa\nHotel Cechie Praga 4-gwiazdkowe strona internetowa\nHotel Top Praga 2-gwiazdkowe strona internetowa\nHotel Golf Praga 4-gwiazdkowe strona internetowa\nHostel Friends Budapeszt 3-gwiazdkowe strona internetowa\nHotel Regina Barcelona 4-gwiazdkowe strona internetowa\nHotel Karina - South City Gurgaon 3-gwiazdkowe strona internetowa\nHotel Hotel Emblema Playa Manzanillo Kartagena 3-gwiazdkowe strona internetowa\nHotel Greenpoint Studiosuites Boracay Island 3-gwiazdkowe strona internetowa\nHotel North Coast Holiday Parks Beachfront North Haven 3-gwiazdkowe strona internetowa\nHotel H10 Costa Adeje Costa Adeje (Tenerife) 4-gwiazdkowe strona internetowa\nHotel Playaluna Roquetas de Mar 4-gwiazdkowe strona internetowa\nHotel Civitel Attik Ateny 4-gwiazdkowe strona internetowa\nOśrodek wypoczynkowy Azure & Spa Tsilivi (Zakynthos) 5-gwiazdkowe strona internetowa\nHotel Best Western Galaxy Zakintos 3-gwiazdkowe strona internetowa\nHotel Zarea Kiszyniów strona internetowa


Work Service ma umowę sprzedaży spółek zal. za 29,2 mln zł z GI International - Forsal.pl\n25 lutego 2021, 15:45 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\n"Łączna cena sprzedaży wszystkich udziałów w powyższych spółkach zależnych emitenta wynosi 29 200 000 zł, w tym 1) za udziały w Work Service Czech s.r.o. - 20 300 000 zł 2) za udziały w Work Service Slovakia s.r.o. - 8 900 000 zł " - czytamy w komunikacie.\nTransakcja stanowi przejaw strategii spółki zakładającej skupienie się w większym stopniu na rozwoju działalności w Polsce oraz pozyskaniu dodatkowych środków finansowych na redukcję zobowiązań, podano również.\nW listopadzie ub.r. akcjonariusze Work Service zdecydowali na nadzwyczajnym walnym zgromadzeniu o podwyższeniu kapitału zakładowego poprzez emisję 28 205 128 nowych akcji, skierowanych wyłącznie do Gi International.\nWork Service jest spółką sektora usług personalnych w Polsce i regionie CEE. Spółka jest notowana na giełdach w Warszawie i Londynie.\ndoradztwo personalne usługi giełda Work Service


Ciekawostki czy Tajemnice OP\n/ Ciekawostki czy Tajemnice OP\nWitam. Muszę przyznać, że Diablskie Owoce zakończony projekt sukcesem. Jeszcze raz bardzo dziękuję uczestnikom\nPomyślałem, że może pomożecie w innym projekcie. On wymaga już skrupulatnej wiedzy, a szczerze mówiąc, ja takowej nei posiadam...\nCo to jest "Pusty wiek" co o nim wiemy, Tajemnca Ponygraphy, den den mushi( pamiętam Grigorij mi tłumaczył jak działają) itp wszelkie cosie ze świata One Piece, owiane tajemnicą, bądź są ciekawym urozmaiceniem świata OP.\nTak więc bardzo zachęcam do pomocy w sporządzeniu dokładnego artu ze wszystkimi potrzebnymi informacjami.\nJuż dawno chciałem coś takiego napisać, ale musiałbym się ciągle o coś pytać. Tak więc jeśli ktoś ma chwilę to zapraszam, wasza praca nie pozostanie niezauważona i możecie być pewni, że klarownie zaznaczymy, kto pomógł w tym arcie Tak jak DF\nJest to tak zwany prąd miotający. Jego charakterystyczną cechą jest to, że jego kierunek jest prostopadły do powierzchni wody. Jest on skierowany w górę i jeśli coś stanie mu na drodze, zostanie wyrzucone w powietrze. Prąd Knock Up Stream to jedyna znana nam metoda dostania się na niebiańską wyspę. Jeśli jednak po wyrzuceniu przez niego się na nią nie trafi, spada się z powrotem na niebieskie morze, co zwykle oznacza śmierć.\nKnock Up Stream powstaje w jaskiniach znajdujących się pod dnem morskim. Jeśli w takiej jaskini powstanie szczelina, wypełni się ona wodą. Woda ta nagrzeje się od jądra ziemskiego i pod dużym ciśnieniem wystrzeli.\nKnock Up stream składa się z trzech faz:\n-na początku na powierzchni wody pojawia się ogromny wir, woda wpływa przez szczelinę do jaskini\n-wir znika, jaskinia jest napełniona, woda się nagrzewa\n-woda wystrzeliwuje pod ciśnieniem z jaskini i tworzy prąd miotający\nKnock Up Stream zdarza się około pięć razy na miesiąc i jest charakterystyczny dla określonych regionów geograficznych.\nJest to niezwykle gruba i gęsta skamieniała chmura, z której nie pada deszcz, nie przebijają się też przez nią promienie słoneczne. Jeśli ktoś się na nią dostanie, może chodzić po niej jak po stałym lądzie. Jedyną znaną nam metodą dostania się na taką chmurę jest Knock Up Stream. Na Emperonimbusach powstają niebiańskie wyspy.\nJa od swojej strony dodałbym bardzo ważne rzeczy takie jak Log Pose, Eternal Pose i kamień morski.\nLog Pose to kompas używany na Grand Line. Jest odporny na działanie pól magnetycznych działających pomiędzy wyspami. Może prowadzić tylko do następnej wyspy, w żadnym wypadku do co drugiej, czy jakiejkolwiek innej. Potem trzeba odczekać trochę czasu dopóki Log Pose nie nastawi się na pole magnetyczne innej wyspy. Bez tego przedmiotu podróżowanie po Grand Line jest bardzo ciężkie a wręcz niemożliwe. Pierwszy raz spotykamy Log Pose po spotkaniu naszych bohaterów z wielorybem Laboonem i z Krokusem\nEternal Pose działa na tej samej zasadzie co Log Pose. Jedyną i bardzo ważna różnicą jest fakt, że zawsze wskazuje kurs na konkretną wyspę.\nKamień Morski - Kairouseki\nJest to rodzaj kamienia wytwarzający aurę podobną do aury wody, dlatego jest stosowany przeciwko osobom, które posiadły moc diabelskiego owocu. Najczęściej jest używany przez marynarkę dla osłabienia groźnych piratów. Z tego kamienia wytwarzane są bronie (m. in. miecz Smokera) lub kajdanki. Kamień pochodzi z Morza Centralnego (Lokalizacja tego morza jest nieznana). Jest to surowiec ciężko dostępny, jest też chroniony ścisłą tajemnicą przez Marines z powodu możliwości wykorzystania kamienia przeciwko nim samym np. przeciwko Admirałom\nNapisałem co wiedziałem i mam nadzieje, że się przyda. Jeśli ktoś zauważył gdzieś błąd to proszę o poprawę.\nTrochę poprawiłam, ale nie wszystko. Log a nie Loge. I Smoker ma pałkę chyba a nie miecz. Ale nie jestem pewna. No i jeszcze trochę przeredagować jednak trzeba (np. do uniemożliwienia piratów? Tak się nie mówi d; ). No bo nie można powiedzieć, że Eternal działa na tej samej zasadzie co Log, skoro zasadą Loga jest właśnie "przestawianie się".\nRedakcja nie wyrabia?\nTeż bym coś dodał, ale moja skleroza skutecznie mi to uniemożliwia\nPlanowałem niedługo sobie całe OP przeczytać od początku, wiec też może coś od siebie dodam\nSimestro napisał(a): Jest to rodzaj kamienia wytwarzający aurę podobną do aury wody\nNie aura "wody", a aura "wody morskiej". Jest to zasadnicza różnica\nSimestro napisał(a): Z tego kamienia wytwarzane są bronie (m. in. miecz Smokera)\nO tym jeszcze nie wiemy. Jedynie na samym czubku Jitte Smokera jest trochę Kairouseki.\nNapój który chwilowo znacznie zwiększa siłę osoby, która go wypije, jednak zaraz potem prowadzi do jego śmierci. Osobę, która go wypiła można poznać po charakterystycznych, poprzecznych pasach na ramionach i po bokach. Działanie Wody Bohaterów możemy zaobserwować u Drużyny Tsumegeri.\nKamieniem Morskim pokrywane są też poszycia statków Marynarki, żeby mogły się poruszać po calm bellt nie atakowane przez królów mórz.\nKrab Wędrowny - kraby wędrowne to stworzenia żyjące na pustyni. Prawie zawsze przebywają pod piaskiem, nie lubią wody. Ze względu na ich występowanie są słabo znane w świecie One Piece. Zwierzątko te mogliśmy podziwiać w królestwie Arabasty, kiedy to ów krab pomógł załodze Słomianych przedostać się przez pustynię, aż do rzeki oddzielającej piaskowy kraj.\nCytat: Redakcja nie wyrabia?\nTrudno zmuszać, czy prosić ludzi, by pisali o tym, o czym nie mają pojęcia. Zresztą oni mają co innego na karku, choć jak ktoś tu chce wrzucić dwa słowa to nie bronię\nOgólnie powiem tak. Skoro ktoś ma czas, chce jakoś pomóc, czemu mu tej szansy nie dać?\nZobaczcie np to:\nOpis sag, stoimy po Allabaście, czemu? Bo nikt nie pamięta co tak dokłądniej działo się w Skypiei. Jak skończę dragonki to chyba sobie mangę odświeżę, bo wstyd, że taka dziura.\nSkoro naród chce pomóc i wie coś lepiej od Redakcji, to czemu nie? Diabelskie Owoce poszły bardzo sprawnie i elegancko. Dobrze, że jakoś można użytkowników zachęcić. szkoda, że tak mało, ale jeśli chodzi o ten temat, to się nie dziwię. Sam nie czuje się godzien o takich rzeczach pisać.\nTakie "akcje" jeszcze mogą się powtarzać, no bo Redakcja składa się ja wiem z 5 piszących osób, a użytkowników aktywnych jest pewnie koło 30.\nMyślę, że to dobry pomysł, i sposób na wzbogacenie strony\nSzkoda, że coś prostego o co prosiłem, co każdy mógł zrobić nie wypaliło, no ale trudno.\nCytat: Krab Wędrowny - kraby wędrowne to stworzenia żyjące na pustyni. Prawie zawsze przebywają pod piaskiem, nie lubią wody. Ze względu na ich występowanie są słabo znane w świecie One Piece. Zwierzątko te mogliśmy podziwiać w królestwie Arabasty, kiedy to ów krab pomógł załodze Słomianych przedostać się przez pustynię, aż do rzeki oddzielającej piaskowy kraj.\nZ całym szacunkiem ale on już jest w zasobach artykułów, podobnie jak cała fauna Alabastii, Water7, Sabaody.\nencyklopedia One Piece\nZ powodu, że dzisiaj szybciej skończyłem lekcje i nie mam zbytnio co do roboty to napiszę to i owo na temat rzeczy z którymi spotkaliśmy się w Skypiea\nJest to tajemnicza ryba, która była opisana w dzienniku Norlanda. Jej płetwy przypominają skrzydła dzięki temu są lżejsze. Pływalność w "Oceanie na Niebie" jest znacznie słabsza niż na prawdziwym morzu i właśnie z tego powodu te ryby ewoluowały w wiele różnych kształtów (np. mogą zamieniać się w balon lub spłaszczać).\nJest to owoc, który rośnie na drzewach Niebiańskiej Wyspy, kształtem przypomina dynię i jest koloru zielonego. Jego skorupa u góry jest twarda jak stal.\nWaver to pojazd, który jeździ bez pomocy wiatru. W Skypiea jest używany na co dzień jako środek transportu. Napędzany jest "Wietrzną Muszlą" dzięki temu umożliwia podróżowanie bo białym oceanie. Jest trudny do opanowanie ponieważ trzeba utrzymać równowagę oraz kontrolę nad sterem. Pierwszy raz spotykamy go w pozostałościach galeonu sprzed 200 lat, który spadł na z nieba prosto na naszych bohaterów.\nDiale są to muszle, które ułatwiają codzienne życie mieszkańcom Skypiea. Ich sposób wytwarzania nie jest nikomu znany. Istnieje wiele rodzajów muszli, które mają najróżniejsze zastosowania, jedne są używane jako przedmioty domowego użytku a inne mogą służyć jako niebezpieczne bronie. Diale wyglądają jak puste muszle o różnych wymiarach. Diale, które są używane w walce wręcz (Impact Dial, Dial Uderzeniowy) to muszelki wielkością nie przekraczają dłoni, walczący ukrywają je najczęściej w rękawiczkach dzięki czemu dial trzyma się w miejscu a przy uderzeniu (dla osoby nie znającej się na rzeczy) wygląda to jakby właściciel miał jakąś niesamowitą moc. Diali można użyć w broniach (np. w lancy Shury), wtedy poprawiają one siłę, celność lub zadają dodatkowe obrażenia - w zależności od rodzaju użytego diala. Słowem - mieszkańcy nieba nie mogą się bez nich obejść.\nNapisałem co wiedziałem i proszę o korektę bo znając mnie zrobiłem nie jeden błąd składniowy i nie tylko .\nSporo błędów poprawiłam i chyba o połowę rozbudowałam fragment o dialach. Może być?


Luksusowe zakupy on-line - Naturalnie Proste\nLuksusowe zakupy on-line\nDomiw 28 maja 2018\nCzy warto kupować drogie buty? Uważam, że warto, jeśli za ceną idzie jakość. Wolę wydać więcej, ale żeby te buty starczyły na dłużej niż jeden sezon. Przy czym tu też trzeba zachować czujność rewolucyjną i dokładnie obejrzeć buty z każdej strony przed zakupem. Można to zrobić w butiku albo w domu, jeśli kupujecie on-line.\nI w tym miejscu właśnie skłaniam się do zakupów przez internet. Trzeba jednak do takich zakupów się przygotować. Pokażę Wam to na przykładzie znanej strony moliera2.com\nW butiku stacjonarnym chętnie bywają nasze lokalne celebrytki i inne blondynki znane z tego, że są znane i drogo ubrane. W związku z tym przewróciło się w głowach… obsłudze. Wśród kultowych szpilek z czerwoną podeszwą od Christiana Louboutain, zdobionych czółenek Gianvito Rossi i kozaków od Victorii Beckham, panie sprzedające czują się tak, jakbym weszła od ich prywatnej garderoby i przymierzała ich własne trzewiki. Standardowa mina kota na puszczy, lustrowanie mojej garderoby, czy odpowiadam targetowi (a więc czy odpowiednio prezentuję rozpoznawalne metki na sobie) i przewracanie oczami, gdy pytam o swój rozmiar.\nW drugim butku nie jest lepiej. Mieści się na Placu Trzech Krzyży i uzupełnia asortyment z Moliera 2. Obsługa sprawdza na wejściu, czy mam trampki Toma Forda, t-shirt Moncler i jeansy One Teaspoon. Jeśli nie (a oczywiście nie jestem tak ubrana, żeby była jasność), szczupły i wystylizowany młody chłopak, który tam sprzedaje (jak na niego patrzę, to myślę, że ma więcej kosmetyków ode mnie, a ja mam ich przecież całkiem sporo!) – mnie kompletnie ignoruje. Gdy wbrew jego nadziejom, jednak go wołam i zagaduję, wyjmuje walkie-talkie i konspiracyjnym głośnym szeptem w stylu Jamesa Bonda znad Wisły woła koleżankę z góry, żeby do mnie podeszła.\nHmmm… a tak się właśnie zdarzyło, że miesiąc temu byłam w USA, odwiedzałam różne sklepy i butiki, popularne i luksusowe. Wszędzie witał mnie promienny uśmiech, nikt mnie nie mierzył wzrokiem i nie czułam się jak intruz zakłócający spokój w świątyni mody. Tu personel sprawia wrażenie, jakby Paryż i Mediolan się zapadły pod ziemię, a przed chwilą odwiedziła ich Anna Wintour. Warsaw rulez? Tak dobrze niestety nie jest.\nDlatego wolę zakupy przez internet. Jak spokojnie kupić i przy okazji nie zbankrutować?\nNajpierw trzeba poznać swój rozmiar obuwia w kilku znanych markach. Mam w tym doświadczenie, i wiem, że w Gucci mam inny rozmiar niż w Dolce&Gabbana, a jeszcze inny w Tod’s. Poza tym luksusowe marki robią połówki numerów (np. 38,5), co jest fantastycznym rozwiązaniem.\nPlusem zamówienia przez internet jest też to, że kurier przywozi buty do domu i można w spokoju je zmierzyć, zamiast mierzyć się ze wzrokiem niesympatycznej obsługi.\nI w końcu najważniejszy argument. Tylko on-line są przeceny. A przeceny są całkiem spore. Ja rozumiem, że wyjściowa zawrotna cena szpilek to 2000 zł, a po przecenie nadal będzie 950 zł. Ale uwierzcie mi, że kupowałam zarówno drogie buty, jak i tanie. Baleriny za 89 złotych z Parfois nie dotrwały do końca lata (przetarła się podeszwa), za to mokasyny Dolce&Gabbana służyły mi przez 10 lat. Tak, tak, dobrze czytacie. Po 10 latach przetarła się skórzana podeszwa na pięcie i z bólem serca je wywaliłam, bo przód był całkiem w porządku.\nDlatego właśnie inwestuję w dobrej jakości buty. To naprawdę inne wykonanie i inne materiały. Te buty są przede wszystkim bardzo wygodne. Przez wiele lat kupowałam buty w Zarze, ale ostała mi się jedna para, która jest ok. Pozostałe zakończyły działalność po jednym sezonie, bo albo się zniszczyły albo były tak niewygodne. Te czółenka Tod’s kupiłam wczesną wiosną. Noszę je codziennie w pracy. Unikam w nich deszczu i dziur na chodnikach (nic tak nie niszczy obcasa jak trafić w dziurę między płytami chodnikowymi). Tak, to jest lakierowana skóra. I nic się z nią nie dzieje. W ogóle się nie marszczy. Są dobrze wyprofilowane, mają zapasowe fleki, których jeszcze nie użyłam. Wygodne, szpilka nie jest za wysoka (5 cm), nadaje się do robienia kilometrów, czego w pracy mi akurat nie brakuje.\nJestem bardzo zadowolona z zakupu. A co do samego sklepu – jeśli czytacie ten tekst, to powiedzcie swoim pracownikom, że nie są pępkiem świata i przydałoby im się jakieś szkolenie z bycia uprzejmym. Co ciekawe, obsługa on-line i infolinii telefonicznej jest zupełnie inna – miła, uczynna i sprawnie wszystko załatwia. Może wyobrażają sobie, że ja robię te zakupy leżąc w klimatyzowanym apartamencie w centrum Warszawy na 40. piętrze, ubrana w dres od Kenzo. No więc chciałam wyjaśnić, że nie. Nie mam dresu od Kenzo, bo ta linia akurat mi się kompletnie nie podoba, ale mimo to u Was kupuję. Do zobaczenia!\nPoprzedni Poprzedni: Sephora in the USA – część 2\nNastępny Następny: Na Dzień Dziecka coś dla… Mamy


Titanfall 2 (2016) - naEKRANIE.pl\nWyrusz na Kresy jako Strzelec Ruchu Oporu pragnący zostać pilotem. Jako samotny żołnierz za liniami wroga musisz połączyć siły z doświadczonym Tytanem klasy Vanguard, aby razem z nim wykonać misję pomimo przytłaczającej przewagi przeciwnika. [opis wydawcy]\nSci-Fi, FPP, FPS, Akcja, Strzelanka\nKiedy w 2014 na PC i na obu generacjach konsoli Xbox ukazała się gra Titanfall, byłem wniebowzięty. Wielkie spluwy, dzierżone przez jeszcze większe roboty, pył i kurz zalegające na polach bitew gdzieś na kresowych planetach wszechświata... Czego chcieć więcej? Ano przede wszystkim kampanii single player, której w tamtej odsłonie brakowało – w zamian dostaliśmy szereg posklejanych ze sobą fabularnie meczy. Teraz jednak twórcy z Respawn Entertainment wzięli sobie do serca narzekania graczy i zaserwowali nam dużo bardziej dopracowany pod względem pomysłu, wykonania i mechaniki sequel.\nOsią fabuły wciąż pozostaje konflikt pomiędzy korporacją IMC a mieszkańcami Kresów, którzy nie chcą podporządkować się woli potentata. O ile w poprzedniej części było to przedstawione w formie dialogów wyskakujących tu i ówdzie podczas meczy wieloosobowych, tak Titanfall 2 oferuje nam już pełnoprawną kampanię dla pojedynczego gracza. Głównym bohaterem, a w zasadzie jednym z nich, jest strzelec (ranga odpowiadająca szeregowemu) Jack Cooper, członek Ruchu Oporu, marzący o zostaniu pilotem i w sekrecie szkolony do tej roli przez kapitana Lastimosę. Jego przymusowym partnerem, a z czasem i przyjacielem, zostaje BT-7274, Tytan klasy Vanguard, należący do jego mentora. Historia sama w sobie nie jest pozbawiona klisz typowych dla strzelanek. Ot ginie człowiek bliski obydwu głównym bohaterom, zaś Ci zmuszeni są połączyć siły, by wykonać misję, oczywiście tajną. Są to zabiegi fabularne tak stare jak branża rozrywkowa, ale też w przypadku tego tytułu, bardzo dobrze podane. Największym chyba atutem, jeśli chodzi o samą historię, jest pokazanie więzi rodzącej się między Cooperem a BT. Mech stał się tutaj pełnoprawnym drugim bohaterem, a dialogi między tą dwójką potrafią wzbudzić szereg różnych emocji. Czasem zdarza się, że mamy nawet możliwość delikatnego pokierowania taką rozmową przez wybór jednej z dwóch opcji dialogowych i choć stanowi to ledwie namiastkę interakcji, to jednak jest przyjemnym dodatkiem. To właśnie ich relacja oraz rozwiązania mechaniki rozgrywki stanowią o sile kampanii w Titanfall 2.\nA skoro już przy owej mechanice jesteśmy, to należy pochwalić twórców gry za bardzo dobrą implementację dynamiki rozgrywki z części pierwszej oraz pełne wykorzystanie wysokiej manewrowości pilota. Mamy tu od groma obszarów platformowych, które wymagają nie tylko szybkich palców, ale czasem równie szybkiego myślenia. Nawet kiedy mamy na podorędziu Ducha (system, który analizuje otoczenie i pokazuje optymalną ścieżkę), wykonanie niektórych karkołomnych manewrów może okazać się wyzwaniem. Sam czułem ogromną satysfakcję po pokonaniu co trudniejszych elementów zręcznościowych, choć przyznam się, że ginąłem w tych momentach znacznie częściej niż od ognia przeciwników. Dobrze przemyślanym aspektem mechanicznym było też samo wykorzystanie BT. Nasz Tytan jest obecny w każdym momencie rozgrywki, jeśli nie swoim stalowym ciałem, to przynajmniej jako głos w naszym hełmie, doradzając, wspierając (słowem, ale też czasem i ogniem z potężnego karabinu), ale i bawiąc połączeniem chłodnej kalkulacji z dziecięcą naiwnością. Sekcje pilotowania Tytana zrealizowane są dobrze, choć momentami mam wrażenie, że albo Cooper jest tak wybitnym pilotem, albo IMC zatrudnia gości tuż po unitarce, bo wymanewrowanie w pole wrogich mechów nie jest szczególnym wyzwaniem, pod tym względem walki z bossami są znacznie bardziej wymagające. Samo strzelanie jest bardzo przyjemne, zarówno Cooper, jak i BT mają dostęp do wszystkich śmiercionośnych zabawek z trybu wieloosobowego i w dalszej części recenzji je omówimy.\nMultiplayer dla wielu będzie głównym powodem, by sięgnąć po tę grę i nie ma się co dziwić, w dzisiejszych czasach strzelaniny sieciowe święcą triumfy. Model rozgrywki dla wielu graczy jest, co raczej nie powinno zaskoczyć, bezpośrednim rozwinięciem modelu znanego z pierwszej części. Mamy więc dynamiczne poruszanie się, wielkie roboty i... znów dużo botów AI. Titanfall 2 powiela schemat poprzednika, wracając do korzystania z map wypełnionych wrogim i przyjaznym AI, większość trybów rozgrywa się w układzie 6v6 + boty. Mnie osobiście takie rozwiązanie przypadło do gustu, ponieważ gdyby pilotów było więcej, na mapie panowałby totalny chaos. Już teraz czasem jest ciężko odnaleźć się w tej zawierusze, strzały potrafią padać dosłownie zewsząd, huk ścierających się ze sobą tytanów... Nie zrozumcie mnie źle, ja wcale nie narzekam, podoba mi się taki zamęt, po prostu jest go wystarczająco dużo. Wspomniane AI został zróżnicowane względem pierwowzoru, do znanych nam piechurów i Widm, dodano Dręczycieli (bardziej wytrzymała wersja tych ostatnich) oraz Kosiarzy - mini Tytany, których nie polecam atakować w pojedynkę. Ilość map nie zachwyca, mamy ich dziewięć, w porównaniu do piętnastu z części poprzedniej, ale fakt, że Respawn zapowiedział, że wszystkie DLC będą bezpłatne pozwala nam mieć nadzieje na przyszłość. Pola walki są różnorodne i przyjemne dla oka, a każda skonstruowana jest w taki sposób, by gracz zmuszony był przyjąć inną taktykę, ucząc się poruszać i atakować w sposób najbardziej efektywny.\nPrzejdźmy teraz do tego, co w strzelankach najważniejsze, czyli zabawek służących do eliminacji innych graczy. Każdy pilot ma siedem modyfikowalnych aspektów – umiejętność taktyczna, broń miotana, broń główna, broń dodatkowa, dwa pakiety umiejętności pasywnych oraz tzw. finisher, czyli animację wykończenia wroga przy ataku z ukrycia. Najistotniejsza zmiana względem poprzednika polega na tym, że wcześniej była tu broń główna, broń boczna i broń przeciw Tytanom, teraz natomiast trzeba wybrać jedną z tych dwóch kategorii. Ilość broni głównej uległa podwojeniu i zdecydowanie bardziej czuć różnice między konkretnymi modelami broni w obrębie tej samej klasy. Mamy po cztery karabiny szturmowe, pistolety maszynowe i granatniki, trzy karabiny snajperskie i LKM-y oraz dwie strzelby; jeśli chodzi o broń boczną, to dysponujemy teraz czterema modelami pistoletów i broni na Tytany. A skoro o nich mowa, tutaj zastał nas już kompletny rework – zamiast trzech modeli, mamy teraz sześć, każdy z unikalną bronią i umiejętnościami aktywnymi oraz modyfikowalnym zestawem ulepszeń, wspólnym dla wszystkich modeli. Uważam to za dobry krok pomagający zrównoważyć rozgrywkę. Nie dochodzi już do kuriozalnych sytuacji z części poprzedniej, gdzie lekki Tytan z najcięższą możliwą bronią tańczył wokół swego masywnego przeciwnika, zdejmując mu pancerz w kilka sekund. Oczywiście i teraz zdarzają się gracze, którzy potrafią oskubać nas z pancerza, zanim zdążymy się na dobre rozruszać, ale jest to teraz kwestia umiejętnego wykorzystania narzędzi, a nie braku balansu. Ciekawym rozwiązaniem jest dodanie swoistej sieci społecznościowej, wewnątrz trybu wieloosobowego, jako formy klanu.\nOd strony graficznej Titanfall 2 prezentuje się naprawdę dobrze, choć nie ma tu jakichś specjalnych wodotrysków, ot standard obecnej generacji, choć nie ukrywam, zdarzały się momenty, które na moment zaparły mi dech w piersi. Oprawie dźwiękowej też nie mam nic do zarzucenia, ot przyjemne futurystyczne nutki, pasujące do ogólnego klimatu opowieści. Jest tylko jeden zgrzyt – polski dubbing. O ile w trybie wieloosobowym to nie razi aż tak (krzyki umierających wokół brzmią nawet dość autentycznie), o tyle w kampanii... Jedynie para głównych bohaterów jakkolwiek do mnie przemawiała w tym względzie, ale nawet tu paradoksalnie najmniej sztucznie brzmiał... BT.\nTitanfall 2 Kampania\nPodsumowując, Titanfall 2 to kawał solidnej gry, zarówno w singlu, jak i multi. Mam pewne obawy dotyczące daty jej premiery – ledwie dziesięć dni po Battlefield 1 może wpłynąć negatywnie na jej sprzedaż i zaangażowanie graczy, choć z drugiej strony, te dwa tytuły celują w bardzo odmienne grupy odbiorców. Mam nadzieję, że ten tytuł nie podzieli losu poprzednika i nie zostanie szybko zapomniany.\n+ klimatyczna kampania,\n+ dynamiczny tryb multiplayer,\n+ wielkie roboty,\n+ Cooper + BT = Best Friends Forever,\n– kampania mogłaby być dłuższa.\n– polski dubbing.\nPaweł Krzystyniak 6 października 2016 o 12:18\nNajciekawsze premiery gier w październiku\nPaździernik zapowiada się na naprawdę emocjonujący miesiąc dla wszystkich fanów elektronicznej rozrywki....\nPaweł Krzystyniak 18 sierpnia 2016 o 18:16\nGamescom 2016: najciekawsze zwiastuny gier (lista aktualizowana)\nOdbywające się w Kolonii targi Gamescom 2016 to świetna okazja do zapowiedzi nowych produkcji i ujawnienia...\nPaweł Krzystyniak 29 września 2020 o 10:26\nTitanfall 3 podobno powstaje. Respawn Entertainment szykuje niespodziankę?\nW sieci można znaleźć plotki sugerujące, że Titanfall 3 powstaje. Czyżby Respawn Entertainment szykowało...\nEmil Borzechowski 9 września 2020 o 15:46\nMicrosoft odkrył wszystkie karty. Korporacja ujawniła, ile zapłacimy za konsole Xbox Series X oraz Xbox...\nPaweł Krzystyniak 16 czerwca 2020 o 10:10\nGhostrunner doczekał się nowego zwiastuna. Materiał prezentuje zróżnicowane lokacje i przeciwników.\nPaweł Krzystyniak 11 grudnia 2019 o 16:34\nPlayStation Plus Rewards się rozwija. Kolejne firmy dołączają do akcji\nNie tylko gry, zapisy w chmurze i rozgrywka online. W PlayStation Plus Rewards pojawiły się nowe oferty...\nAleksander Mazanek 7 listopada 2016 o 21:35\nTitanfall 2: człowiek i maszyna – recenzja gry


Le Triomphant (1934) – Wikipedia, wolna encyklopedia\nStocznia Ateliers et Chantiers de France, Dunkierka\nPołożenie stępki 28 sierpnia 1931\nWodowanie 16 kwietnia 1934\nWejście do służby 1 sierpnia 1936\nWyporność 2610 t\nSzerokość 12,35 m\nZanurzenie 3,8 m (dziób), 4,9 m (rufa)\n4 kotły parowe Penhoët, 2 turbiny parowe Parsonsa o łącznej mocy 86 000 KM, 2 śruby\nPrędkość 37 węzłów (na próbach do 43,24 w.)\n5 dział kal. 138 mm\n2 działka plot. kal. 37 mm\n9 wyrzutni torped kal. 550 mm\nZałoga 257 oficerów i marynarzy (1936)\nLe Triomphant – francuski wielki niszczyciel typu Le Fantasque z okresu II wojny światowej.\n"Le Triomphant" był jednym z sześciu wielkich niszczycieli typu Le Fantasque, budowanych we Francji w latach 1931-1936, przeznaczonych głównie do zwalczania lekkich sił nawodnych przeciwnika. Charakteryzowały się one wielką szybkością i silnym uzbrojeniem artyleryjskim. Stępkę pod okręt położono w stoczni Ateliers et Chantiers w Dunkierce 28 sierpnia 1931 roku, zwodowano go zaś 16 kwietnia 1934 roku. Otrzymana nazwa "Le Triomphant" miała w marynarce francuskiej tradycje sięgające XVII wieku.\nPo okresie prac wykończeniowych i wyposażeniowych "Le Triomphant" wszedł do służby w Marine Nationale 1 sierpnia 1936 roku. Otrzymał numer burtowy "9" i przydział do 8. Dywizjonu Lekkiego (franc.: Division Légère), bazującego w Breście. Wraz z nim służyły tam bliźniacze "L'Indomptable" i "Le Malin". Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej dywizjon przemianowano na dywizjon niszczycieli, a "Le Triomphant" zmienił numer taktyczny na X 83.\nPo wybuchu II wojny światowej "Le Triomphant" w składzie 8. Dywizjonu Niszczycieli brał udział w bezskutecznych poszukiwaniach niemieckich rajderów na Oceanie Atlantyckim. Po niemieckiej agresji na Norwegię w 1940 roku wszystkie trzy niszczyciele zostały przebazowane do Rosyth i działały na Morzu Północnym we współpracy z Royal Navy. W nocy z 23 na 24 kwietnia 1940 roku "Le Triomphant" odniósł na wodach Skagerraku uszkodzenia śruby wskutek bliskiego wybuchu bomby lotniczej. Dla dokonania napraw został odesłany do portu w Lorient, gdzie zastał go niemiecki Blitzkrieg. W czerwcu 1940 roku wciąż uszkodzony okręt został ewakuowany na holu do Portsmouth.\nPo kapitulacji Francji niszczyciel został, wobec odmowy jego dowódcy wcielenia okrętu do sił Wolnej Francji, zajęty 3 lipca przez siły brytyjskie i przekazany marynarce gen. de Gaulle'a. Jesienią 1940 roku przeszedł remont, połączony ze wzmocnieniem uzbrojenia przeciwlotniczego. Ponownie wszedł do służby, z nową załogą, na początku 1941 roku, jednak już w lutym został ponownie skierowany na remont po zderzeniu z brytyjskim frachtowcem na redzie Greenock.\n30 lipca 1941 roku "Le Triomphant" wypłynął z Plymouth w rejs na swój nowy obszar działania: Ocean Indyjski i Spokojny. W trudnych warunkach nawigacyjnych tamtego regionu ujawniły się problemy z maszynownią niszczyciela, co spowodowało konieczność częstych remontów. Także zasięg pływania okrętu okazał się zbyt mały w stosunku do wymogów wojny na Pacyfiku. Pomimo to "Le Triomphant" wziął udział w ewakuacji mieszkańców wysp Nauru i Ocean, uciekających przed inwazją japońską. Ponadto obecność okrętu sił Wolnej Francji w tamtym regionie miała wydźwięk polityczny i propagandowy.\nPod koniec 1943 roku "Le Triomphant" został uszkodzony przez tajfun, co spowodowało wysłanie go do Stanów Zjednoczonych na remont i kolejną modernizację. W jej trakcie niszczyciel otrzymał nowoczesne uzbrojenie przeciwlotnicze, sonar i radary produkcji amerykańskiej. Po zakończeniu modernizacji w marcu 1945 roku uzbrojenie okrętu składało się z czterech dział kal. 138 mm, sześciu armat przeciwlotniczych Bofors kal. 40 mm i dziesięciu Oerlikon kal. 20 mm oraz sześciu wyrzutni torped kal. 550 mm.\nTak zmodernizowany okręt powrócił w kwietniu 1945 roku na wody europejskie, bazując w Tulonie. Po skompletowaniu nowej załogi "Le Triomphant" został ponownie skierowany na Ocean Indyjski, do Trincomalee na Cejlonie. Eskortował stamtąd konwoje do Indii i na Madagaskar. We wrześniu 1945 roku brał udział w wyzwoleniu Singapuru, a następnie wraz z pancernikiem "Richelieu" eskortował transport wojska do francuskich Indochin. Został przebazowany do Sajgonu, gdzie działał wspólnie z bliźniaczym "Le Fantasque", ostrzeliwując pozycje sił Việt Minhu walczących o niepodległość Wietnamu. Oba okręty wróciły do Francji w połowie 1946 roku.\nPo zakończeniu działań wojennych "Le Triomphant" służył jako okręt szkolny Marine Nationale na Morzu Śródziemnym aż do wycofania ze stanu floty w grudniu 1954 roku. Później był jeszcze wykorzystywany w charakterze hulku aż do złomowania w roku 1960.\nObecnie nazwę "Le Triomphant" nosi w Marine Nationale atomowy okręt podwodny z rakietami balistycznymi, typu Le Triomphant, w służbie od 1997 roku.\n↑ netmarine.net [dostęp 23 listopada 2009]\n↑ za Wojciech Holicki, Le Fantasque – najszybsze niszczyciele Marine Nationale. uboat.net podaje datę 25 maja 1936 roku\n↑ naval-history.net [dostęp 23 listopada 2009]\n↑ Jack D. Haden, Nauru: A Middle Ground During World War II w: Pacific Magazine [dostęp 23 listopada 2009]\nWojciech Holicki, Le Fantasque – najszybsze niszczyciele Marine Nationale w: Nowa Technika Wojskowa nr 3/2002, ISSN 1230-1665\nTę stronę ostatnio edytowano 6 kwi 2018, 15:31.


Pretty little Librarians: 7 faktów o mnie x 3 :)\nW moim domu zawsze były zwierzęta: chomiki, psy, koty. W mojej rodzinie tradycją jest nadawanie dziwnych imion dla kotów. Moje dwie obecne kotki to Kociambra, zwana pieszczotliwie Ciamberkiem i Żmieńka. Natomiast poprzednia ś.p. kotka nazywała się Cyca. Ale nic nie przebije mojej babci, która nazwała swojego kocurka Putin.\nNoszę aparat ortodontyczny. Założyłam go 2 lata temu w wieku 25 lat. Żałuję, że tak późno.\nTeraz mam długie włosy, śmigam w kieckach i na obcasie, ale w gimnazjum najbardziej lubiłam moje bojówki moro, wielki sweter, krótkie włosy, okazjonalnie naszyjnik z kolorowych spinaczy do papieru. Taki ze mnie rebel był.\nJako jedyna w rodzinie nie zajmuję się haftem krzyżykowym i nie robię na drutach. Babcie, mama, siostra to uwielbiają, dać im igłę, nicie i masz je z głowy na kilka tygodni, aż Ci wyszyją obrus. Ja rysuję i zajmuję się decoupagem.\nLubię mangę, anime i j-rocka. Jak narzeczony chce mnie wkurzyć pyta czy oglądałam ostatnio jakieś chińskie bajeczki.\nMogę machać hantlami, biegać, chodzić na siłownie, ale nie znoszę wszelkich gier zespołowych oprócz unihokeja. Siatkówkę uwielbiam oglądać (ale w nią nie grać), na piłkę nożną mam alergię od czasów MŚ 1998, a w koszykówce dwutakt jest dla mnie fizycznie niewykonalny.\nMam dziwny talent do znajdowania piosenki na każdy temat i okazję. Dziewczyny o czymś rozmawiają, a ja w tym momencie zaczynam śpiewać. Ewelina potwierdzi :)\nUwielbiam jazdę rowerem, pływanie i spacery\nMam słabość do kosmetyków - wszystkich. Począwszy od kremów, balsamów, kończąc na peelingach, maseczkach, odżywkach do wszystkiego.\nUwielbiam seriale : Desperate Housewives, Sex w wielkim mieście, Rodzinkę pl. (mogę oglądać na okrągło).\nLubię: kawę, zielona herbatę, czekoladę, wino, ptasie mleczko, owoce, i kuchnie włoską\nNie wyobrażam sobie życia bez książek\nNienawidzę hipokryzji, fałszu, obłudy, chamstwa\nNie ma mnie na Naszej Klasie i na facebooku\nMam 27 lat (skończę w grudniu) i jestem w 10 letnim związku z moim ukochanym "Niescęściem" :)\nNie mam dzieci ale mam psa - Kaję i świnkę morską (długowłosą) – Jolantę. No i Lanosa – JJ (dżej dżeja).\nKocham bollywood, sensacje i filmy przyrodnicze BBC. Książki - reportaże, kryminały i obyczaj.\nUbóstwiam Audrey Hepburn!!! Moje ściany obwieszone są jej zdjęciami, a w kuchni mam wielką kafelkę ze Śniadania u Tiffanyego. Moje Niescęście śmieje się że "normalni ludzie" wieszają święte obrazki, a u nas wisi Matka Boska Hepburnowska :)\nMałe marzenie – pojechać na Hel i stanąć na samym koniuszku.\nW sporcie najbardziej lubię ten moment, kiedy skończyłam trening i nie mogę złapać oddechu. Te wspaniałe wyczerpanie, gdy nie możesz stać na nogach, bo całe drżą!\nI ostatnie – prawo jazdy zdałam za 7 razem ;) A na jednym z egzaminów (6) rozwaliłam pojazd egzaminacyjny :D\nMamy nadzieję, że dałyśmy się choć trochę poznać i że po przeczytaniu naszych faktów nikt nie pomyśli sobie "bibliotekarki nuuuda" :)\nPierwszy raz ktoś zaprosił nas do zabawy - dziękujemy Ci lullaby:) Do zabawy nominujemy redhaircontrol.blogspot.com oraz dziamalena\nP.S. Potwierdzam, zarzućcie temat, a Marta znajdzie do tego pasującą piosenkę :) Moje próby udowodnienia jej że są tematy, o których nie ma piosenek spełzły na niczym :)\nAutor: Pretty Little Librarians o 14:41\nmokah 8 sierpnia 2013 14:44\na gdzie czwarta osoba? :)\nPretty Little Librarians 8 sierpnia 2013 14:52\nWiola jest na wakacjach, zaszyła się w jakiejś puszczy bez dostępu do neta :)\nPost uzupełnimy o jej osobę jak tylko wróci :)\nmokah 8 sierpnia 2013 14:55\nZofija B. 8 sierpnia 2013 15:04\nCZTERY "NORMALNE" BIBLIOTEKARKI ... ;-)\nPretty Little Librarians 8 sierpnia 2013 15:05\nTo my ;)\nlullaby 8 sierpnia 2013 15:10\nZ każdą z Was mam coś wspólnego :)\nCiekawe co o sobie zdradzi ostatnia z Was :)\nOleńka 9 sierpnia 2013 13:52\nNo to czekamy jeszcze na czwartą z Was :P\nAnonimowy 10 sierpnia 2013 20:48\ntreściwie i ciekawie :)\nAnonimowy 10 sierpnia 2013 20:49