Z niepokojem patrzą na Wschód - nettg.pl – portal górniczy\nW swej kilkudziesięcioletniej historii Kopex dostarczył do ZSRR/Rosji ponad 130 kompleksów ścianowych\nJeśli komuś wydaje się, że zakaz importu polskich jabłek do Rosji będzie jedyną odpowiedzią Moskwy wobec Polski na sankcje wprowadzone przez Unię Europejską, jest albo wielkim optymistą, albo dobrze poinformowanym. Należy liczyć się z eskalacją podobnych działań ze strony Rosji. Może ona owe zakazy rozszerzyć także na produkcję przemysłową ze znaczkiem "made in Poland".\nW kogo miałyby one trafić, to Bóg i prezydent Putin raczą wiedzieć. Na celowniku może się znaleźć dwóch czołowych polskich producentów maszyn górniczych: Famur i Kopex. Obie spółki prowadzą interesy w Rosji i z Rosją. To po pierwsze. Po drugie: obie spółki stoją na polskim kapitale, więc gdyby Moskwa uderzyła w nie sankcjami, nie naraziłaby na szwank kontaktów gospodarczych z państwami Europy Zachodniej. Mówiąc wprost: Moskwa, co można zauważyć, nie kwapi się z retorsjami wobec kapitału włoskiego i francuskiego.\nKopex: analizujemy na bieżąco sytuację\n"Ekspansja zagraniczna zajmuje ważne miejsce w wieloletniej strategii Grupy Kopex. Obecnie udział maszyn i urządzeń dla górnictwa podziemnego w eksporcie Kopeksu wynosi 34,5 proc. Spółka ma jednak ambitne plany zwiększenia eksportu na kluczowe rynki zagraniczne. Głównymi kierunkami dla Kopeksu będą: Ameryka Południowa i Środkowa, Chiny, Rosja oraz Ukraina" - podaje spółka na swojej stronie internetowej. Podkreślał ten scenariusz w rozmowach z TG prezes spółki Józef Wolski.\nW swej kilkudziesięcioletniej historii Kopex dostarczył do ZSRR/Rosji ponad 130 kompleksów ścianowych. Rok 2012 był ostatnim, w którym zawarto dobre kontrakty. Kopex dostarczył do Rosji kompleksy ścianowe nowej generacji wartości 28 mln euro. Przykładowo: spółce Sibirskie Resursy sprzedano kompleks ścianowy (dla kopalni Władymirskaja) za 11,3 mln euro. Kopex nie tylko eksportuje do Rosji, ale poczynił spore inwestycje w budowę w Rosji centrów serwisowych. By utrzymać pozycję na rynku rosyjskim (i ją rozwijać) założono tu spółkę (100 proc. własnych udziałów) Kopex Sibir.\nW marcu prezes Wolski mówił Agencji Newseria: "Stworzymy na rynku rosyjskim w najbliższym czasie nową spółkę, będzie to związane z Zagłębiem Peczorskim. Rozbudowujemy też naszą bazę w Zagłębiu Kuźnieckim, którą powinniśmy zakończyć w pierwszym kwartale 2015 r. Koszt tej inwestycji to kilkadziesiąt milionów złotych". Jak widać, ewentualne sankcje rosyjskie, nałożone na polskich producentów maszyn górniczych, mogą być dla nich dotkliwe. Zapytaliśmy więc kierownictwo Kopeksu, za pośrednictwem obsługującej go agencji PR, o to, czy liczą się z takim scenariuszem wydarzeń i jakie może on mieć skutki, gdyby stał się faktem?\n"Kopex SA na bieżąco analizuje sytuację geopolityczną na Wschodzie i jej ewentualne implikacje dla naszych interesów w Rosji i na Ukrainie. Bierzemy pod uwagę różne scenariusze, również eskalację konfliktu. Przygotowujemy rozwiązania zmierzające do minimalizacji negatywnych skutków takiej sytuacji. Kopex wciąż dąży do umocnienia swojej pozycji na rynku rosyjskim, a co za tym idzie - zwiększenia naszej ekspozycji na ten rynek. W tej chwili - nad czym ubolewamy - nie jest ona satysfakcjonująca. Na koniec pierwszego kwartału mieliśmy z tego rynku zamówienia na 16,6 mln zł, co stanowi ok. 1 proc. naszego backlogu" - odpowiedziała spółka.\nFamur: w zależności od rozwoju sytuacji\nA jak na sprawę zapatruje się Famur SA? Spółka (rodowodem sięgająca 1922 r.), podobnie jak Kopex, dostarczyła do ZSRR sporo maszyn i urządzeń górniczych. Rosja w strategii Famuru jest rynkiem godnym uwagi. Firma, wobec stagnacji na rynku krajowym, zainteresowana jest żywotnie eksportem, także na rynki wschodnie. I podobnie jak konkurencja założyła tu swoje spółki - w Rosji OOO Famur i OOO Maszyny Polskie oraz na Ukrainie - OOO Famur Ukraina.\nW 2012 r. Famur zawarł kontrakt z OOO Maszyny Polskie o wartości 11,8 mln euro na dostawę 127 sekcji zmechanizowanych obudów ścianowych wraz z kompletem części zamiennych, narzędzi oraz przyrządów. W tym samym czasie podpisał umowę (o wartości 21,35 mln euro) z JSC ArcelorMittal Temirtau z siedzibą w Kazachstanie na dostawę kompleksu ścianowego.\n- Z niepokojem przyglądamy się bieżącej sytuacji politycznej u naszych wschodnich sąsiadów. Niezależnie od bieżących zawirowań geopolitycznych należy pamiętać, że w celu utrzymania zdolności kopalni do pracy trzeba wymieniać maszyny górnicze w określonych przedziałach czasowych. Podczas podejmowania decyzji o inwestycji w nowy sprzęt kopalnie będą zapewne wybierać najbardziej efektywne maszyny, a takie są wytwarzane przez producentów z Polski, krajów UE albo USA - komunikuje TG Rafał Milinkiewicz, zastępca prezesa ds. sprzedaży eksportowej. Warto podkreślić, że mamy tam bardzo silną pozycję, a nasza marka jest rozpoznawalna w branży. Dodatkowo Famur na terenie Rosji i Ukrainy jest obecny od dawna. Cały czas bacznie przyglądamy się sytuacji u naszych wschodnich partnerów. Nasze decyzje będą dostosowywane do uwarunkowań rynkowych w zależności od ich rozwoju...\nCzyli o działaniach obu spółek przekonamy się wówczas, gdyby strona rosyjska wprowadziła jakąś formę embarga na maszyny górnicze "made in Poland".\nTagi: famur kopex maszyny górnicze\nKategorie: Przemysł maszynowy Technika górnicza Maszyny


» Farby do wnętrz białe » Emulsja akrylowa Acryl Matt\tEmulsja akrylowa Acryl Matt 5l Dulux\nWyrażam zgodę na otrzymywanie informacji handlowych drogą elektroniczną od Praktiker Polska Sp. z o.o. Mottem firmy Dulux, producenta emulsji akrylowej Acryl Matt, jest fraza „dodajemy kolorów do życia ludzi”. Firma zdecydowanie trzyma się tego stwierdzenia, zapewniając swoim klientom najwyższej jakości produkty już przez ponad 80 lat.Emulsja akrylowa Acryl Matt, przeznaczona jest przede wszystkim do dekorowania i ochrony, ścian oraz sufitów, wszelkiego rodzaju lokali. Powłoka odporna na zmywanie zapewni komfort użytkowania nawet gdy powierzchnia się zabrudzi. Wystarczą dwie warstwy, nałożone pędzlem lub wałkiem, by cieszyć się optymalnym efektem. Produkt oferowany w 5 litrowym opakowaniu w kolorze białym o pięknym matowym wykończeniu.\nWyślij zapytanie Numer artykułu204868EAN5903525370137Waga z opakowaniem6,75 kgKolor białyPojemność (l) 5Zastosowanie do wnętrzWykończenie matowe\nEmulsja akrylowa Acryl Matt 5l Dulux


Mika.Lifestyle: Zlot blogerek w Warszawie\nsauria80 23 listopada 2012 22:20\nto jesteśmy sąsiadkami, bo ja mieszkam vis a vis Patrycji :)\nMika.Lifestyle 23 listopada 2012 22:53\nNo wiedzialam ze gdzies na ulicy Cie pewnei widzialam :P Fajnie fajnei to mamy okazje czesciej sie spotkac gdzies na piwko ;P\nksiezniczkaa87 23 listopada 2012 22:35\nBardzo fajny filmik :) Na świecenie skóry polecam mój numer jeden wśród pudrów - mineralny z Jadwigi do cery tłustej. Jeśli jeszcze go nie nasz, to mogę Ci wysłać próbkę :)\nMika.Lifestyle 23 listopada 2012 22:56\nGray 23 listopada 2012 22:35\nZ przyjemnością obejrzałam :D Dzięki za przybycie i do następnego! Pogadamy w końcu ;>\nmadamarci 23 listopada 2012 23:34\nfajny filmik! nie wiem co się tobie w nim nie podoba. ;) No i spotkanie było rewelacyjne :)\nlacquer-maniacs 24 listopada 2012 10:25\nDzięki za przybycie!:)\nMarti 25 listopada 2012 21:10\nmiło było z Tobą zapalić :D\nemi 27 listopada 2012 11:18\nłoooo zazdroszczę, u Was w Warszawie to się ciągle coś dzieje!


Problemy ze stożkiem rotatorów? Na ratunek USG Barku! - Blog medyczny\nStożek rotatorów – anatomia\nStaw ramienny należy do najbardziej złożonych struktur w ciele człowieka. Zbudowany jest ze ścięgien, mięśni, więzadeł, błon maziowych i chrząstek. Badanie ultrasonograficzne pozwala zobrazować wszystkie te struktury. Jest bezbolesne i nieinwazyjne. Nie wymaga ponadto specjalnego przygotowania. Rozpoczyna się ono w momencie pokrycia newralgicznego miejsca specjalnym żelem. Wówczas lekarz diagnosta skanuje poszczególne struktury anatomiczne, obrazując sytuację wewnątrz stawu ramiennego.\nW pierwszym momencie badania obrazuje najczęściej głowę długą mięśnia dwugłowego ramienia, która przechodzi przez staw i przyczepia się do łopatki. Co ciekawe, jest to jedyne ścięgno umiejscowione w naszym organizmie wewnątrzstawowo. Struktura ta oceniana jest pod kątem zmian zwyrodnieniowych i pourazowych. Najczęściej mamy do czynienia z płynem dookoła ścięgna, który gromadzi się w pochewce ścięgna. W następnej chwili ocenia się powierzchnie głowy kości ramiennej, badając nierówności występujące w jej zarysie. Są one powodowane najczęściej chorobą zwyrodnieniową lub urazem. Najważniejszą częścią badania jest jednak ocena stanu ścięgien stożka rotatorów, który złożony jest ze specjalnych czterech mięśni – mięśnia nadgrzebieniowego, mięśnia podłopatkowego, mięśnia obłego mniejszego i mięśnia podgrzebieniowego. Ścięgna te w miejscu przyczepu tworzą pierścień, który nazywany jest właśnie stożkiem rotatorów.\nBadanie ultrasonograficzne pozwala zobrazować częściowe i całkowite uszkodzenia tych ścięgien. Zmiany te związane są najczęściej ze ścięgnem mięśnia nadgrzebieniowego. Równie często można spotkać się ze zwapnieniem w stożku rotatorów czy tendinopatią, które widoczne są w badaniu USG barku. Kluczowym aspektem badania jest wykonanie go zarówno w pozycji statycznej, jak i dynamicznej. Pozwala zobrazować to ograniczenia ruchomości.\nUSG Kolana - kiedy wykonywać?


Projektowanie interfejsów., Sprawdzone wzorce projektowe. Wydanie III, Designing Interfaces: Patterns for Effective Interaction Design, Third Edition, Autor: Jenifer Tidwell, Charles Brewer, Aynne Valencia-Brooks, Wydawnictwo HELION\nProjektowanie interfejsów., Sprawdzone wzorce projektowe. Wydanie III 119.00zł 86.87zł\nTytuł: Projektowanie interfejsów., Sprawdzone wzorce projektowe. Wydanie III\nTytuł oryginalny Designing Interfaces: Patterns for Effective Interaction Design, Third Edition\nPublikacja pozwala zapoznać się z fundamentalnymi teoriami i praktycznymi aspektami dobrego designu; to wydanie zostało starannie przejrzane i uzupełnione o najnowsze osiągnięcia w tej dziedzinie. Zawiera również spory zbiór sprawdzonych wzorców projektowych, znacząco ułatwiających projektowanie interfejsów.\nWzorce te stworzono z wykorzystaniem zdobyczy psychologii, starano się przy tym zadbać o ich wszechstronność. Podstawą do ich zbudowania były większe lub mniejsze zadania wykonywane przy użyciu oprogramowania. Książka ułatwia poruszanie się po skomplikowanych zagadnieniach projektowania interfejsów, zapewniając wzorce dla aplikacji mobilnych, przeglądarkowych i samodzielnych programów komputerowych. Każdy wzorzec został zilustrowany przykładowymi projektami i opatrzony praktycznymi wskazówkami.\n• przygotować się do projektowania interfejsu\n• zapewnić, aby oprogramowanie miało strukturę zrozumiałą dla użytkowników\n• projektować komponenty ułatwiające użytkownikom wykonywanie zadań\n• ułatwić użytkownikom odnajdywanie potrzebnych funkcji\n• uwzględniać w projektowaniu wizualnym aspekt użyteczności produktu\n• tworzyć efektowne wizualizacje do prezentacji danych\nWzorce projektowe interfejsów: najlepsze wsparcie projektanta UX.\nTytuł książki: "Projektowanie interfejsów., Sprawdzone wzorce projektowe. Wydanie III"\nKlienci, którzy kupili „Projektowanie interfejsów., Sprawdzone wzorce projektowe. Wydanie III”, kupili także:


24.06.2022 - 03:42\nZapraszamy do wspólnej zabawy, która pozwoli lepiej poznać ciekawostki i niepowtarzalne historie Wilna i Wileńszczyzny! Pytania dotyczące tych zagadnień będziemy zadawali w audycjach „Wilnoteki” na TVP Polonia i TVP Wilno oraz na naszym portalu. Chętnych do udziału w zabawie zapraszamy do przysyłania odpowiedzi na adres mailowy info@wilnoteka.lt.\nWilno: odtąd przystanki „Sparta” noszą nazwę „Vienaragių”\n20.06.2022 - 12:40\nOd poniedziałku, 20 czerwca, cztery przystanki stołecznej komunikacji miejskiej „Sparta” zostały przemianowane na „Vienaragių” (pol. Jednorożców). Nowa nazwa podkreśla zasługi dwóch pierwszych litewskich jednorożców, tj. startupów, które po przyciągnięciu inwestycji osiągnęły wartość co najmniej 1 mld dolarów – „Vinted” i „Nord Security”, a jednocześnie nawiązuje do powstającego w miejscu byłej fabryki skarpet „Sparta” przy ul. Švitrigailos miasteczka startupów „Cyber City”.\n17.06.2022 - 08:47\nFot. Lietuvos nacionalinis kultūros centras\nOkoło 3 tys. studentów z krajów bałtyckich weźmie udział w rozpoczynającym się w piątek, 17 czerwca, w Wilnie Studenckim Festiwalu Pieśni i Tańca Gaudeamus. Prezentowane będą muzyka chóralną, tańce ludowe i występy orkiestr dętych. W niedzielę, 19 czerwca, Festiwal zakończy Wielki Koncert Gaudeamus w Parku Górnym.\nPartia Wolność i Sprawiedliwość zgłosiła kandydaturę Artūrasa Zuokasa na stanowisko mera Wilna – czytamy w komunikacie prasowym partii. Zuokas nie przyjął jeszcze decyzji w sprawie ubieganie się o stanowisko mera stolicy.\nWilno: zamówienia paszportu lub karty tożsamości jedynie po uprzedniej rejestracji\n13.06.2022 - 12:16\nOd poniedziałku, 13 czerwca, obywateli, którzy chcą złożyć wniosek o wydanie paszportu lub karty tożsamości, Wileński Oddział Departamentu Migracji będzie tymczasowo obsługiwał jedynie po uprzedniej rejestracji. Tzw. żywa kolejka pozostaje jedynie dla osób, które w wileńskim oddziale zamawiają paszport lub kartę tożsamości w trybie nadzwyczajnym, tj. z odbiorem tego samego dnia.\nPolskie szkoły w rej. trockim będą na razie funkcjonować bez zmian\nSzkoła Podstawowa im. Andrzeja Stelmachowskiego w Starych Trokach i Gimnazjum im. Longina Komołowskiego w Połukniu będą na razie funkcjonować bez zmian. Wileński Okręgowy Sąd Administracyjny wstrzymał wszelkie działania będące skutkiem decyzji Rady Samorządu Rejonu Trockiego z 28 kwietnia.\nW Wilnie załadować elektromobil będzie można przy... słupie oświetleniowym\n12.06.2022 - 13:04\nJuż od przyszłego tygodnia w Wilnie właściciele samochodów elektrycznych będą mogli załadować swoje auta przy... słupie oświetleniowym. Na razie testowanych będzie osiem stacji zewnętrznych - specjalnych skrzynek z kablami, zamontowanych przy słupach.\nW Wilnie uwieczniono twórcę metra Tytusa Liwiusza Burattiniego\n11.06.2022 - 12:28\nNa zdjęciu: płaskorzeźba twórcy metra Tytusa Liwiusza Burattiniego, fot. valdodurumai.lt\nTytus Liwiusz Burattini (wł. Tito Livio Burattini, 1617-1681), twórca metra – jednolitej dla całego świata miary uniwersalnej – został uwieczniony w Wilnie. Na jednej ze ścian Pałacu Władców w tym tygodniu została odsłonięta przedstawiająca go płaskorzeźba autorstwa Martynasa Gaubasa. W 1675 roku w opublikowanym w Wilnie traktacie pt. „Misura universale” („Miara uniwersalna”) T. L. Burattini – polski wynalazca włoskiego pochodzenia – jako pierwszy w czasach nowożytnych użył słowa „metr” na określenie miary długości.\nUniwersytet Wileński utrzymuje rekordowy wynik w światowym rankingu uniwersytetów\n10.06.2022 - 10:41\nUniwersytet Wileński (UW) utrzymuje osiągnięty w ubiegłym roku najlepszy wynik wśród litewskich uczelni i w najnowszym rankingu uniwersytetów QS World University Rankings nadal plasuje się na 400. miejscu. Nie uległo ono zmianie nawet po wciągnięciu do rankingu 124 nowych uczelni. W tegorocznym zestawieniu zwyciężył Massachusetts Institute of Technology przed University of Cambridge oraz Stanford University. Najwyżej z polskich uczelni znalazły się Uniwersytet Warszawski (284. miejsce) i Uniwersytet Jagielloński (293. miejsce).\nZmiany personalne w archidiecezji wileńskiej 2022\n09.06.2022 - 14:26\nCzęść księży w archidiecezji wileńskiej zmieni swoje parafie – skierowani zostają do nowych zadań. Informację w tej sprawie we środę, 8 czerwca, podała kuria archidiecezji wileńskiej. Poniżej podajemy nowe nominacje:\nPomnik żołnierzy sowieckich na cmentarzu Antokolskim zostanie zdemontowany\nNa zdjęciu: pomnik onierzy sowieckich na cmentarzu Antokolskim, fot. BNS\nPomnik żołnierzy sowieckich na cmentarzu Antokolskim zostanie zdemontowany, we środę, 8 czerwca, jednogłośnie zadecydowali stołeczni radni. Możliwość usunięcia pomnika składającego się z sześciu rzeźb z szarego granitu zaistniała po tym, gdy w poniedziałek, 6 czerwca, Departament Dziedzictwa Kulturowego podjął decyzję stanowiącą, że symbolizujące żołnierzy sowieckich stelle na cmentarzu Antokolskim nie są obiektem dziedzictwa kulturowego i nie podlegają z tego względu ochronie, zostały więc wykreślone z rejestru dóbr kultury.\nSamorząd zadecyduje o demontażu pomnika żołnierzy sowieckich na cmentarzu Antokolskim\nNa zdjęciu: pomnik żołnierzy sowieckich na cmentarzu Antokolskim, fot. V .Balkūnas/ BNS\nWe środę, 8 czerwca, radni stołecznego samorządu mają głosować ws. demontażu pomnika żołnierzy sowieckich na cmentarzu Antokolskim w Wilnie. W poniedziałek, 6 czerwca, Departament Dziedzictwa Kulturowego podjął decyzję stanowiącą, że symbolizujące żołnierzy sowieckich stelle na tym cmentarzu nie są obiektem dziedzictwa kulturowego i nie podlegają z tego względu ochronie.\nWilno najbardziej zielonym miastem na Litwie\nWilno, Druskienniki i rejon janowski (lit. Jonavos) znalazły się w pierwszej trójce najbardziej zielonych samorządów na Litwie. W niedzielę, 5 czerwca, minister środowiska Simonas Gentvilas wręczył przyznane po raz pierwszy nagrody liderom Rankingu Środowiskowego Samorządów Litwy.\nMieszkańcy rejonu wileńskiego zapłacą mniej za wodę\nW odpowiedzi na rosnące ceny za wodę pitną i usługi oczyszczania ścieków Samorząd Rejonu Wileńskiego od 1 czerwca mieszkańcom rejonu, niezadłużonym przez ponad 3 miesiące za świadczenie tej usługi, będzie nadal dotować część ceny ze swego budżetu.\nŁąka Pokoju i Nadziei przy ul. Niemieckiej\n29.05.2022 - 17:20\nJuż w lipcu przy ul. Niemieckiej (Vokiečių) w Wilnie ma zakwitnąć Łąka Pokoju i Nadziei – w oczekiwaniu na rozpoczęcie rekonstrukcji tej ulicy stołeczny samorząd postanowił założyć na niej błękitno-żółtą kwietną łąkę na znak solidarności z walczącą Ukrainą. Miałaby ona kwitnąć aż do jesieni.


Konfitura z malin przepis | Dorota Kamińska\nKonkurs „Jesienne rozgrzewanie” z MAKRO\nKlasyczna konfitura z malin długo przesmażana, z całymi owocami, o bardzo prostym składzie. Konfitura malinowa z malin i cukru oraz soku i miąższu z cytryny, bez dodatkowych zagęszczaczy.\nRazem: 1 dzień 1 godzina 30 min\nPrzepis na: konfitura z malin\nLiczba porcji: 6 słoiczków po ok. 150 g każdy\nMaliny delikatnie płuczę na sicie. Odcedzam, osuszam na papierowym ręczniku. Zasypuję częścią cukru i odstawiam na kilka godzin, żeby puściły sok.\nZ wody i cukru przygotowuję syrop. 1 kg cukru (lub mniej, jeśli część została wykorzystana do zasypania malin) zalewamy 1,5 szklanki wrzątku oraz sokiem z miąższem z cytryny, mieszam i zagotowuję.\nDo wrzącego syropu dodaję maliny i duże kawałki skórki z cytryny i gotuję na bardzo małym ogniu przez ok. 30 minut. Żeby nie uszkodzić owoców, zamiast mieszania łyżką, można, delikatnie, potrząsać od czasu do czasu garnkiem. W czasie gotowania usuwam powstałą na powierzchni pianę.\nStudzę konfiturę z malin i pozostawiam pod przykryciem, w chłodnym miejscu, do następnego dnia.\nNastępnego dnia ponownie, na wolnym ogniu, smażę konfiturę z malin, aż maliny staną się szkliste, lekko przezroczyste.\nOstudzoną przez kilka minut konfiturę z malin przelewam do słoiczków. Można przykryć je kółkiem wyciętym z pergaminu, nasączonym spirytusem. Zakręcam słoiki i uszczelniam, przykrywając pergaminem, celofanem lub kawałkiem lnu i obwiązując gumką.\nSłoiki odwracam do góry dnem i zawijam szczelnie w gruby koc lub kładę pod kołdrę albo poduszkę i czekam kilka-kilkanaście godzin aż ostygną. Można też pasteryzować zakręcone, postawione na denkach słoiki w garnku z wrzącą wodą (nie powinny stać zbyt blisko siebie) przez ok. 10 minut, następnie wyjąć, odwrócić do góry dnem i czekać aż ostygną lub, bez pasteryzowania, odwrócone do góry dnem, wstawić na 10-15 minut do piekarnika nagrzanego do 120 °C, następnie wyjąć i odstawić, również do góry dnem, do ostudzenia.\nPrzetwory z owoców – porady\nKtóra smakuje Wam bardziej? Konfitura z malin czy truskawkowa?\nDla mnie jest niewykonalne zeby tych malin nie przemieszac. Jak je zasypie cukrem i potem zaleje syropem to robi mi sie skorupa na dnie garnka. Dodam ze miałam ponad 2 kg malin wiec gar byl duży.\nJa mam z niego i sok i konfitury. Cukru daje trochę mniej i drugiego dnia gdy juz jest to wszystko mocno gorące to „ubieram ” z tego trochę soku. A reszte mam jako konfiture. Jest mimo to soczysta i ma intensywny kolor. Nie jest zbyt gesta ale tak chciałam bo nadaje sie i do naleśników i do lodów i do herbatki.\n8 lipca 2018 o 20:59\nZastanawia mnie co sprawia ze Twoja konfitura ma taki soczysty u ciemny kolor. Moje maliny wręcz im dłużej je gotuje czyt dwa razy to traca na kolorze 🙁 czy to dzieki cytrynie?\nSok z cytrusów pomaga zachować kolor (cytrusy zawierają pektyny), ale niestety też jest pewna granica ich działania. Np. dżem truskawkowy, pomimo dodatku cytrusów, wychodził mi brązowawy. To kwestia karmelizacji cukru, który brązowieje wraz z gęstnieniem. Dlatego dżemy z fixami z żelatyną mają ładniejszy kolor, bo tam cukier nie musi się karmelizować tak mocno – to żelatyna nadaje gęstości przetworom. Można też zagęszczać dżemy i konfitury naturalnymi pektynami w proszku i wtedy również łatwiej o ładny kolor :).\n31 sierpnia 2013 o 20:35\ndlaczego należy użyć pergaminu nasączonego spirytusem?? pierwszy raz widzę taki „pomysł”.\nStare książki kucharskie tak uczą. Głównie po to, żeby przetwory nie miały kontaktu bezpośredniego z metalowym wieczkiem, które może zacząć rdzewieć od środka.\nTrochę zbyt słodka jak dla mnie. Na 3 kg malin dałem 3 kg cukru. Przed punktem 6 należałoby dodać aby te duże kawałki cytryny wyłowić z garnka przed wlaniem do słoików. W trakcie konsumpcji te skórki z gęstej konfiturze przeszkadzają. Należy dodać również aby na drugi dzień gotować odpowiednio, 1h- konfitura rzadka, 2h- konfitura średnio rzadka, 3h- dość gęsta. Wybrałem opcję 3h, ponieważ w garnku konfitura dość rzadka. Później po ostygnięciu mocno gęstnieje,ale też za sprawą zbyt dużej ilości cukru. Radze dać o połowę mniej niż w przepisie.\nile wody trzeba nalac na poczatku ?\nna filmiku jest podane, że dwie szklanki wody , reszta produktów jest podana w opisie 🙂\nWioleta na Facebooku pisze:\n21 sierpnia 2012 o 12:39\n20 sierpnia 2012 o 21:45\n20 sierpnia 2012 o 19:40\n20 sierpnia 2012 o 18:56\nbardziej mi pasuje konfitura\nteż sobie ją chwalę 🙂\n19 marca 2012 o 15:46\n[..YouTube..] też sobie ją chwalę 🙂\n[..YouTube..] bardzo fajna ta bambusowa deska !\n26 lutego 2012 o 02:30\n26 lutego 2012 o 01:30\n[..YouTube..] mniam mniam 😉\nfajnie, ale skąd ja Ci w lutym maliny wezmę??\nBo i pora roku bardziej barszczom sprzyja, ale ja muszę wyczyścić dysk twardy w komputerze i montuję baaardzo zaległe filmy :).\n25 lutego 2012 o 22:50\nNa pierwszy rzut oka , na obrazek, myślałem że to barszcz czerwny 🙂\n25 lutego 2012 o 22:37\nuff, już myślałam, że w samym filmie to wstawiłam, a tak – już poprawione, dzięki :).\n[..YouTube..] fajnie, ale skąd ja Ci w lutym maliny wezmę??\n[..YouTube..] Bo i pora roku bardziej barszczom sprzyja, ale ja muszę wyczyścić dysk twardy w komputerze i montuję baaardzo zaległe filmy :).\n[..YouTube..] @TheLokiFilms Bo i pora roku bardziej barszczom sprzyja, ale ja muszę wyczyścić dysk twardy w komputerze i montuję baaardzo zaległe filmy :).\n[..YouTube..] Na pierwszy rzut oka , na obrazek, myślałem że to barszcz czerwny 🙂\n[..YouTube..] uff, już myślałam, że w samym filmie to wstawiłam, a tak – już poprawione, dzięki :).\n[..YouTube..] @themintbubblegum uff, już myślałam, że w samym filmie to wstawiłam, a tak – już poprawione, dzięki :).\nZrobię! W tamtym roku maliny były u mnie dość tanie, może w tym nic się nie zmieni.\n25 lutego 2012 o 20:33\n[..YouTube..] Zrobię! W tamtym roku maliny były u mnie dość tanie, może w tym nic się nie zmieni.\n25 lutego 2012 o 19:35\nMuszę pochwalić zdjęcia, narobiły mi smaka 🙂


czwartek, 02 maj 2019 12:19\nKombinezon motocyklowy to atrakcyjna alternatywa dla kurtki i spodni. Na co należy zwrócić uwagę przy poszukiwaniu odpowiedniego modelu?\nPowinien zapewniać optymalny poziom bezpieczeństwa oraz komfortu. Powinien być dopasowany do użytkownika. Kombinezon motocyklowy, ponieważ to właśnie o nim mowa, jest jednym z tych ubrań na motocykl, którego dobór często sprawia dużo trudności.\nNa co warto zwrócić szczególną uwagę przy jego zakupie? Sprawdź te porady przed złożeniem swojego zamówienia!\nKombinezon na motor – tekstylny czy skórzany?\nKombinezony motocyklowe możemy podzielić na dwie kategorie, a mianowicie na kombinezony tekstylne oraz kombinezony skórzane. Czym różnią się pomiędzy sobą?\nTekstylny kombinezon na motor to przede wszystkim większy komfort. Tkaniny oraz skórzane wstawki zastosowane do jego uszycia zapewniają optymalną wygodę w zróżnicowanych warunkach – modele z zimowymi podpinkami można stosować nawet w okolicy 0 stopni Celsjusza.\nTekstylne kombinezony motocyklowe najczęściej posiadają membrany chroniące przed deszczem i wiatrem. Gdy poszukujemy jednak modelu na lato, warto szukać tego bez dodatkowych membran, ponieważ nie sprawdzą się podczas upałów.\nProducenci stosują różne rodzaje membran, które mogą posiadać odmienne właściwości. Najlepiej postawić wtedy na sprawdzone marki – to gwarancja, że kupujemy odzież, która posłuży nam na lata.\nPo drugiej stronie mamy skórzane kombinezony na motor. Ich najważniejszą zaletą jest wysoki poziom bezpieczeństwa – skóra ma większą odporność na ścieranie niż tekstylia, dlatego też będzie zapewniała lepszą ochronę w razie ewentualnych wypadków.\nW sprzedaży dostępne są różne rodzaje kombinezonów skórzanych, w tym modele sportowe, które zapewniają maksymalny poziom bezpieczeństwa. Także znajdziemy w nich kieszenie na slidery, które przyczepia się poniżej kolan. Wybrane modele, na przykład kombinezony Dainese, mogą mieć także garby aerodynamiczne poprawiające aerodynamikę jazdy przy dużych prędkościach.\nGdy nie zamierzamy jeździć w sportowym stylu, wystarczy nam klasyczny kombinezon na motor. Są przystosowane do codziennego użytku. Zwykle nie mają także tak dobrej wentylacji jak modele sportowe i nie wykorzystują tak zaawansowanych zabezpieczeń. Kupimy je za to w niższych cenach.\nNajczęściej skórzane kombinezony motocyklowe nie posiadają membran, na przykład nie ma ich kombinezon Dainese – jednego z najbardziej popularnych producentów odzieży motocyklowej. Zdarzają się jednak wyjątki.\nKombinezon na motor – jednoczęściowy czy dwuczęściowy?\nGdy poszukiwany jest dobry kombinezon na motor, także będziemy musieli przemyśleć, czy lepiej wybrać model jednoczęściowy czy dwuczęściowy.\nWiększość motocyklistów decyduje się na dwuczęściowe kombinezony motocyklowe, ponieważ są one bardziej wszechstronne od jednoczęściowych. Składają się z dwóch oddzielnych elementów – kurtki i spodni, które można stosować również osobno.\nKombinezony dwuczęściowe są rekomendowane dla motocyklistów jeżdżących spokojniej, preferujących jazdę rekreacyjną nad sportową. Modele jednoczęściowe dedykowane są do jazdy sportowej – zapewniają wyższy poziom bezpieczeństwa.\nDetale, na które warto zwrócić uwagę przy zakupie kombinezonu motocyklowego:\nzabezpieczenia – powinny znaleźć się w newralgicznych punktach, aby zapewnić najlepszą ochronę przed urazami\notwory wentylacyjne albo perforacja w skórze w kombinezonach skórzanych – zapewnia odpowiednią wentylację podczas jazdy w ciepłe dni\npodszewka – powinna zapewniać dodatkowy komfort w trakcie użytkowania, niektórzy producenci, na przykład Dainese, stosują wyściółki z jonami srebra zapewniającym większa higienę\nelastyczne wstawki – ułatwiają dopasowanie kombinezonu do sylwetki\nodblaskowe elementy – poprawiają poziom bezpieczeństwa podczas jazdy\nSzukasz dobrego kombinezonu na motocykl, na przykład modelu takiego jak kombinezon Dainese? Sprawdź już teraz ofertę w sklepie internetowym Motocyklowe Centrum Serwisowe.


Małgorzata Rozenek chwali się zgrabnymi nogami na imprezie z psami (FOTO) - Pudelek\n| 01.07.2020 22:15\nZ okazji Dnia Psa celebrytka zabrała swoje buldożki do modnej restauracji.\nMałgorzata Rozenek chwali się zgrabnymi nogami (Instagram)\nNa początku czerwca Małgorzata Rozenek urodziła upragnione trzecie dziecko. Można było przypuszczać, że gwiazda skupi się teraz głównie na życiu rodzinnym, ale Małgosia zaskoczyła wszystkich i już zaledwie dwa tygodnie po porodzie rzuciła się w wir pracy.\nAktualnie Rozenek bierze udział w nagraniach do nowego sezonu Projektu Lady.\n42-latka jest bardzo aktywna na Instagramie, gdzie publikuje ostatnio zdjęcia małego Henryczka na zmianę z migawkami z planu programu. To jednak nie jedyne jej aktywności. W środę Małgosia wzięła udział w imprezie z okazji Dnia Psa, która odbyła się w ulubionej warszawskiej restauracji celebrytów.\nRozenek pojawiła się na imprezie z mężem Radosławem oraz trzema ukochanymi pieskami: Sisi, Lili i Georgem, znanymi także jako "gang Majdana".\nCelebrytka pozowała fotoreporterom ubrana w spódniczkę mini, która odsłoniła jej zgrabne nogi, biały T-shirt, kremową kurtkę i buty z wysoką cholewką. W ręku trzymała trzy smycze, na których grzecznie spacerowały jej buldożki.\nW imieniu "gangu" Rozenek złożyła na Instagramie życzenia wszystkim psom.\nZ okazji dnia Psa #gangmajdana składa wszystkim mniejszym braciom najlepsze i najserdeczniejsze życzenia. Życie bez Was nie ma najmniejszego sensu - napisała słynna miłośniczka czworonogów.\nInternauci przyznają jej rację, że psy to cudowne istoty, ale też nie mogą uwierzyć, jak szybko celebrytka wróciła do formy po ciąży.\n"Pani Małgorzato, nie widać po pani, że urodziła pani dziecko ponad dwa tygodnie temu. Sztos", "Co za forma", "Piękne psiaczki, piękna ty", "Świetnie pani wygląda" - zachwycają się w komentarzach.\nTylko pozazdrościć takiej formy?\nZobacz też: Małgorzata Rozenek z Heniutkiem u boku i buldożkiem w nogach pozdrawia z łóżka: "Tak teraz wygląda idealna sobota"\nAni śladu po ciąży, gratulacje!\nZimą w klapkach Latem w glanach\nSisi,Lili i George. Marianka odeszla\nu mnie po ciąży został tylko brzuszek malutki, który łatwo było zakryć a po miesiącu normalna figura.. wystarczy o siebie dbać.. ludzie żrą zamiast jeść i potem zdziwienie.. dbajcie o siebie..\nPani Gosia to rozkwita i pięknieje z dnia na dzieñ normalnie.Fajnie że jej służy trzeci dzidziuś,widać że jednak szczęście zawsze można odnaleźć i to niezależnie od wieku.A jak już tak chwalę to dodam jeszcze że bardzo ładnie pani w tej fryzurze.Bardzo do pani lasuje takie obcięcie włosów.\nPrzecież widać że zdjęcia są w photoshopie przerobione , komu się uda wcinają do środka zamiast na zewnątrz. To bardzo nieumiejętny photoshop.\nZdjęcia jadą na kilometr fotoszopem!\nPrzecież to jakieś stare zdjęcia z zeszlego roku..\nBardziej tego psa przytula niż Henka\nA gdzie dziecko w tym czasie było?Skoro oni oboje na spacerze z psami 🤔\nO kurcze jak szybko schudła, a jeszcze nie tak dawno wyglądała trzy razy większa ❓❓❓ktoś tu ściemnia 😂😂\nZ którego roku te zdjęcia 😂\nOjjj nie ładnie... Za każdym razem pudel usuwa moje komentarze.... Czyżby rozenek też wam płaciła tylko za pozytywne komentarze?\nNIE MA SLADU PO CIAZY , BO WCIAZY NIE BYLA .....:D , W CIAZY BYLA $UROGATKA :D:D , ROZENKOWA NOSILA BODUSZECZKE .....


Strona:PL Edmondo de Amicis - Serce.djvu/028 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:PL Edmondo de Amicis - Serce.djvu/028\na przecież nauka ciężką ci się zdaje! Ach, Henryku mój, więcej jest zasługi w jednodziennej pracy tego chłopca, niźli w twojej przez rok cały.\n„Tak, drogi Henryku. Nauka ci jest ciężką, jak ci to powiedziała twoja matka; jeszczem cię nie widział idącego do szkoły z tą wesołą i twarzą duchem ochotnym, jakie bym chciał widzieć u ciebie. Szkoła odraża cię jeszcze. Ale pomyśl tylko, jak marne, jak nic nie warte byłyby dnie twoje, gdybyś nie chodził do szkoły. Jeszczeby tydzień nie minął, a jużbyś prosił, ze złożonymi rękami, żeby cię znów posłać do niej, przejęty nudą i wstydem, zmęczony rozrywkami i sam sobą.\nOstatnio edytowano 28 lis 2018 o 08:52\nTę stronę ostatnio edytowano 28 lis 2018, 08:52.


Małgorzata Niemczyk: Nasze chłopy są w dobrej dyspozycji - Sport WP SportoweFakty\nMałgorzata Niemczyk: Nasze chłopy są w dobrej dyspozycji\nSiatkarska gorączka udziela się powoli wszystkim. Atmosferę podgrzewają nie tylko kolejne zwycięstwa Polaków, ale i niesprawiedliwy system, który powoduje, że mocne ekipy zostały skupione po jednej stronie turniejowej drabinki. Do tego problemu oraz do formy polskiej ekipy odnosi się także Małgorzata Niemczyk na oficjalnej stronie Organiki Budowlanych Łódź.\nEdyta Gwóźdź 29 Września 2010, 20:55\nMałgorzata Niemczyk uważa, że zespoły Brazylii i Bułgarii, które w drugiej fazie turnieju przydzielił nam los i "chory" system, są w tej chwili jak najbardziej do ogrania. Mimo że to pierwsza i trzecia ekipa poprzedniego mundialu, nie prezentują takiego poziomu, do jakiego zwykle nas przyzwyczaiły. - A nasze chłopy widać, że są w dobrej dyspozycji. Dobrze byłoby jakby pchnęli obydwa teamy, dałoby im to jeszcze więcej pewności siebie, a innych by wystraszyło - pisze żartobliwie pani Małgorzata na stronie Organiki Budowlanych Łódź.\nNiemczyk zwraca też uwagę na siłę polskiej ekipy, jaką dają jej gracze rezerwowi. Dzięki każdemu ich wejściu na boisko zespół zyskuje "wartość dodaną".\nByła reprezentantka Polski doradza kolegom, żeby skupiali się na wygrywaniu, a nie na analizowaniu regulaminu, bo nawet tak absurdalny system jak ten we Włoszech można pokonać wygrywając po prostu kolejne spotkania. Niemczyk przestrzega też siatkarzy przed "kombinowaniem. - W mojej karierze raz na kombinowaniu się przejechałam. Z turnieju kwalifikacyjnego do igrzysk olimpijskich w Baku (Azerbejdżan) wróciłam wraz z dziewczynami bez upragnionej wtedy Olimpiady. Innym razem grając o Mistrzostwo Polski mogłyśmy pokombinować i przegrać mecz, aby ustawić sobie drużyny w kwalifikacji końcowej. Nie zrobiłyśmy wtedy tego i grając fair przegrałyśmy walkę o złoto.\nMistrzostwa Świata Małgorzata Niemczyk Włochy Polska Siatkówka Siatkówka w Europie Siatkówka we Włoszech


Historia ӏ Dexion Polska Sp. z o.o.\nZnane jest powiedzenie, że potrzeba jest matką wynalazku. Było ono szczególnie prawdziwe w przypadku narodzin Dexion - firmy, której pomysłodawcą był 50-letni Australijczyk pochodzenia greckiego Demetrius Comino.\nPrzejęcia i rozwój\nDexion to jedna z najważniejszych części Gonvarri Material Handling zrzeszającej szereg marek, których historia sięga nawet 1856 r.\nMarki grupy obejmują:\nDexion: założona w Londynie, w Wielkiej Brytanii w 1937 r. przez 50-letniego Australijczyka pochodzenia greckiego, Demetriusa Comino. Comino opracował „Kątownik perforowany Dexion” (1947 r.), dzięki któremu powstały regały regulowane, które Dexion następnie przekształcił w swoje specjalnie projektowane systemy paletowe i półkowe. Firma Dexion weszła w skład Grupy w 1999 r.\nKasten: założona w 1886 r. przez Hjalmara Henrika Kastena, który otworzył zakłady metalowe w Helsinkach w Finlandii. Pierwsze regały półkowe zostały zbudowane w 1951 r. Obecnie firma jest liderem na rynku fińskim.\nConstructor: początkowo huta szkła, która powstała w 1856 r. nosiła nazwę Høvik Verk. Była to firma norweska wchodząca w skład Christiania Glasmagasinas. W latach 1970-2000, poprzez szereg transakcji, fuzji i przejęć takich firm jak; Høvik Stål, Electrolux Constructor, Kasten, Krammer & Zeuten, ETH oraz MTH, spółka stała się jednym z liderów rynku skandynawskiego w sektorze rozwiązań magazynowych, archiwistycznych i logistycznych. Nazwę Constructor przyjęto pod koniec lat 80-tych.\nStålteknik: Gonvarri Stålteknik AB ma swoje korzenie w Canrena System AB. Firma działa od lat 80-tych i z czasem rozwinęła się poprzez aktywny rozwój produktów a także fuzje firm, między innymi z byłym Stålteknik z Fellingsbro.\nGonvarri Stålteknik AB jest ekspertem w zakresie wybranych i indywidualnie dopasowanych produktów z zakresu magazynowania i technik przepływu materiałów, takich jak łoża wysuwane, regały wspornikowe czy pomosty magazynowe. Produkuje głównie dla odbiorców detalicznych w Skandynawii, ale jest również reprezentowana w Niemczech i Francji. Sprzedaż jest dokonywana głównie przez sieć dystrybucyjną i agencyjną (B2B).\nKredit, będąc jednym z kluczowych graczy w segmencie regałów przesuwnych, jest znaną marką w europejskiej branży magazynowania i przepływu towarów, ale zakres jej działania jest znacznie szerszy. Firma została założona przez Petra Ševčíka w 1991 roku i ma siedzibę w Czechach, gdzie jest rozwijana i produkowana cała linia jej produktów.\nŚmiałe początki Dexion\nSpółka Dexion (której nazwa w języku starogreckim oznacza "Właściwy") narodziła się z wysiłków jej założyciela Demetriusa Comino do zapewnienia lepszej efektywności w prowadzonych przez niego drukarniach. Poszukiwał on rozwiązań do składowania papieru, które można byłoby łatwo demontować i ponownie montować.\nJego upór i ciężka praca opłaciły się. Do roku 1947, opracował "Kątownik perforowany Dexion", czyli materiał do budowy ram, o jednakowej wadze, bardziej wytrzymały od drewna, który można było przechowywać na bardzo niewielkiej powierzchni, w porównaniu do ram drewnianych.\nTak powstał pierwszy system regałów regulowanych, który utorował drogę systemom regałów paletowych i półkowych firmy Dexion.\nDexion szybko stała się liderem innowacji ze wspaniałymi osiągnięciami:\n1956 r. – kątownik perforowany wykorzystano przy budowie Stadionu olimpijskiego\n1957 r. – instalacja pierwszego przesuwnego regału półkowego\n1963 r. – zbudowano "Dexiongrad” w ramach akcji pomocy ofiarom trzęsienia ziemi w Jugosławii\n1970 r. – rozpoczyna się produkcja stalowych regałów półkowych\n1980 r. – instalacja pierwszego regału Paternoster\n1999 r. – Dexion zostaje przejęta przez Grupę Constructor i powstaje system P90\n2000 r. – wprowadzenie systemu Hi280\n2003 r. – instalacja pierwszego regału automatycznego Tornado\n2011 r. – wprowadzenie regałów wspornikowych\n2014 r. – wprowadzenie systemu P90+\n2016 Uruchomienie własnego Laboratorium testowego – rozwój działu R&D i usprawnienie wewnętrznej kontroli jakości\n2018 (styczeń) Dexion zostaje przejęty przez Gonvarri Industries\n2018 (kwiecień) GMH rozpoczyna współpracę z integratorami automatyki, jako czołowy dostawca rozwiązań regałowych\n2019 Duże inwestycje w fabryki grupy i zwiększenie zdolności produkcyjnych\n2020 Wprowadzenie na rynek nowych regałów Longspan 3 (LS3) i wejście w rynek pełnej automatyzacji magazynów\n2021 Wprowadzenie nowych regałów wspornikowych do średnich obciążeń\nNajlepszym potwierdzeniem tych pionierskich osiągnięć jest to, że systemy te są nadal w powszechnym użyciu.


Kwestii melioracji poświęcone było ubiegłotygodniowe spotkanie w Urzędzie Miejskim, w którym prócz przedstawicieli samorządu uczestniczyli reprezentanci Starostwa Powiatowego, Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, sołtysi Lucynowa i Olszanki, kierownik spółek wodnych.\nMiniona zima zapisze się w pamięci wielu mieszkańców jako okres zalewanych systematycznie dróg i domów, strachu o swój dobytek, ewakuacji, budowania wałów z piasku itp. Za wiele podtopień odpowiedzialne są niedrożne urządzenia melioracyjne, które powinny odprowadzać wodę. Tymczasem wielu rolników nie dba o nie – mając do wyboru wykonywanie prac we własnym zakresie i wpłacenie 10 proc. składki lub wpłacenie pełnej składki do spółki wodnej, by ona wykonała roboty, najczęściej nie robią nic. A woda, która nie ma gdzie się gromadzić spływa z pół, podtapia domostwa, zalewa przydrożne rowy, drogi. Wiele kosztów wywołanych przez te zalania pokrywa gmina.\n- Woda opadła, ale warto przedyskutować ten temat, by wyjść z pata – mówił na spotkaniu zastępca burmistrza Adam Mróz. – Rowy w wielu miejscach są pozasypywane, niedrożne.\nUczestnicy spotkania podkreślali, że rowy przydrożne nie załatwią problemu melioracji, ponieważ służą one do gromadzenia wody z dróg, a nie np. z pól.\nInformacje przedstawione przez kierownika spółek wodnych Zdzisława Suchtę nie brzmią optymistycznie. Jak poinformował, dla członków spółek wodnych ustalono roczną składkę wynoszącą 80 zł. Niestety, mieszkańcy niewiele się nią przejmują. Wiele wsi z gminy Wyszków nie wpłaciło ani złotówki w minionym roku, w przypadku Drogoszewa było to zaledwie 3 zł, Tumanka 18,60 zł. Na tym tle wyróżnia się jedynie Olszanka, z której spłynęło 1 622 zł. Łącznie spółka dysponowała pochodzącą ze składek kwotą 1 742,77 zł.\nBrak pieniędzy powoduje, że spółka wodna nie wykonuje właściwie żadnych prac. Objęły one jedynie Olszankę. Skutki tych zaniedbań pokazała tegoroczna zima. Szefostwo spółek wodnych nie ma jednak pomysłu, jak wyjść z tej sytuacji. Zdaniem Zdzisława Suchty, nie jest zgodne z prawem zatrudnienie firmy windykacyjnej, nie ma też możliwości egzekucji przez urzędy skarbowe.\nNaczelnik wydziału inwestycji i dróg publicznych Starostwa Powiatowego Marek Markowski zwrócił uwagę na kwestię braków w ewidencjach – wiele urządzeń melioracyjnych nie jest w nich zawartych.\nSpółki wodne mają też nieaktualne wykazy rolników zobowiązanych do uiszczenia składek. Zdaniem kierownika Suchty, nawet około trzystu,czterystu powiadomień wraca z powodu braku właściwego adresata. Z. Suchta podkreślił, że przeszkodą dla spółki w skorzystaniu z wykazów mieszkańców Urzędu Miejskiego, jest opłata skarbowa, którą musiałaby wnieść.\n- Sprawdzimy, czy można państwa z niej zwolnić – zadeklarował pomoc Adam Mróz.\nWykluczył natomiast wsparcie finansowe dla spółek.\n- Oczekuję od państwa wykonywania swoich obowiązków, związanych z egzekwowaniem składek. W innym bowiem przypadku będziemy stać w miejscu – oświadczył. – Konieczne jest odtworzenie sytemu melioracji, za który spółka odpowiada. Oczekujemy większej skuteczności.\nSpółka wodna to forma organizacyjna, którą może utworzyć co najmniej trzy osoby. Jej celem jest m.in. melioracja, ochrona przed powodzią, wód przed zanieczyszczeniem, wykorzystanie wody do celów przeciwpożarowych. Zgodnie z prawem wodnym, każdy z członków spółki jest zobowiązany do wpłacania składek ustalonych przez walne zgromadzenie i wykonywania innych, określonych w statucie, świadczeń. Nadzór i kontrolę nad działalnością spółek sprawuje starosta. Spółki wodne mogą łączyć się w związki. W skład związku spółek wodnych w Wyszkowie wchodzą spółki z gminy Rząśnik, Somianka, Długosiodło, Wyszków, Zabrodzie (źródło www.warszawa.wzmiuz.gov.pl.).\nW piątek 22 kwietnia odbyło się spotkanie burmistrza z mieszkańcami Rybienka Leśnego w związku z planami zmiany charakteru częśći tej miejscowości. W planie zagospodarowania przestrzennego najniżej położone tereny nadrzeczne mają mieć status terenów zalewowych. Dzięki temu można będzie starać się o odszkodowania. W planach jest też budowa wału, podniesienie poziomu niektórych ulic, pogłębienie Bugu. Więcej o tej sprawie napiszemy po kolejnym spotkaniu, do którego ma dojść w najbliższym czasie. Data spotkania zostanie podana do publicznej wiadomości przez Urząd Miejski w Wyszkowie w pierwszych dniach maja. W wydaniu papierowym podaliśmy nie potwierdzoną informację, że do spotkania dojdzie 29 kwietnia. Za błąd przepraszam.\nSpotkanie z mieszkańcami Rybienka\nDodane przez 123, w dniu 27.04.2011 r., godz. 07.26\nJakie spotkanie, kto o nim wiedział, jakie odszkodowania i komu mają być wypłacane, może tylko osobom, jakie są zapraszane na takie spotkanie??? Jakiś czas temu byliśmy informowani, że Bedzie spotkanie Burmistrza i Starosty z mieszkańcami Rybienka i Latoszka w Szkole, czyżby bali się pojawić a może nie mają nic do powiedzenia i chcą rozmawiać z mieszkańcami za pośrednictwem lokalnych gazet ?\nDodane przez oserwator, w dniu 28.04.2011 r., godz. 04.55\nNajpierw zasypują rolnicy rowy bo im przeszkadzają , mieszkańcy zasypuja rowy bo muszą zasiać trawę a póżniej szukaja winnych ich zalewania .Ale oczywiscie oni nic nie są winni to Oni , Oni Oni????? Władza powinna najpierw surowo ukarać takich cwaniaków a następnie nakazać odtworzenie tych rowów.\nDodane przez melioracje, w dniu 29.04.2011 r., godz. 06.29\nGdzie przez tyle lat były zakłady melioracji? Prawo nie nakazywało placenia składek, ludzie nie płacili. W zamian za to członkowie spółek wodnych (rolnicy, którzy nie opłacali składek ) zobowiązali się wypełniać obowiązek czyszczenia, wykaszania i udrażniania rowów melioracyjnych we własnym zakresie. Dlaczego CI ROLNICY pomimo nie wypełniania zwoich obowiązków nie ponieśli konsekwencji, a teraz śmieją się w oczy tym którzy ucierpieli przez te zaniedbania?? A cały dowcip polega na tym, że i melioracje nie są święte i nie ewidencjonowały wszystkich rowów. Każdy może sprawdzić swój region na mapach w Zarządzie Spółek wodnych w swoim powiecie. Tak może być tylko w naszym kraju, że każdy ma jakieś obowiązki i może bezkarnie się wymigiwać od ich wypełniania..... Tak jes w każdej dziedzinie życia-jak się uda to się uda....\nDodane przez Kim, w dniu 30.04.2011 r., godz. 21.23\nDobre z tymi spotkaniami. Te z 22 kwietnia wielkim zaskoczeniem, przyszła jedna osoba. Mam nadzieję, że te drugie zostanie lepiej ogłoszone. Bo to bardzo sprytne i wygodne.\nDodane przez Kamil, w dniu 30.04.2011 r., godz. 21.26\nOdszkodowania można dochodzić na gruncie prawa wodnego (taka ustawa). Można żądać wykupu działki, zamiany (też ciekawe), odszkodowania za obniżoną wartość. Oczywiście tak na gębę się tego nie załatwi i trzeba będzie wyszarpać. Na kokosy bym nie liczył. A, i najważniejsze, koniec z budowaniem, po zgodę trzeba do Warszawy. Fajnie teraz mamy, prawda? Można się bawić.


Finansoaktywni: termin zgłaszania do programu i składania prac konkursowych przedłużony do 30 września - Warmińsko-Mazurski Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli w Elblągu\nZ uwagi na zawieszenie lekcji w szkołach oraz liczne prośby nauczycieli, termin zgłaszania do programu i konkursu został wydłużony. Zainteresowane szkoły i zespoły mogą przystąpić do programu i przesłać prace konkursowe do 30 września 2020 r., z wyłączeniem miesięcy wakacyjnych (1 lipca - 31 sierpnia). Wyniki zostaną ogłoszone do 21 października, a uroczysty finał odbędzie się 5 listopada. Więcej informacji na stronie organizatora.\nOpublikowano 15 maja 2020 15 maja 2020 Autor jurekKategorie Informacje różneTagi podstawy przedsiębiorczości\nNastępny artykół:Szkolenie pt. Aktywizowanie uczniów na lekcjach historii i wos w edukacji zdalnej.


John Eldredge, Dzikie serce. Tęsknoty męskiej duszy — przeczytaj pełną wersję w LitRes\n1 Audiobook 27,73 zł\nKup i pobierz za 33,99 zł 24,81 zł ($ 6,30)\nKup zestaw za 71,98 zł 57,58 zł\nTagi: rozwój duchowy, psychologia osobowości, rozwój osobistyEdytuj\nWydawnictwo W Drodze, Poznań 2019\nWild at Heart: Discovering the Secret of a Man’s Soul. Updated edition\n© Copyright by John Eldredge 2001, 2010\nPublished by arrangement with Thomas Nelson, a division of HarperCollins Christian Publishing, Inc\n© Copyright for the Polish translation by Justyna Grzegorczyk, 2003\n© Copyright for this edition by Wydawnictwo W drodze, 2003\nProjekt okładki i s.2 stanowią opracowanie zdjęcia tyler-lastovich/unsplash\nWydanie III, rozszerzone\nDla Samuela, Blaine’a i Luke’a.\nKocham wasze wojownicze serca.\nZ pewnością macie to, co potrzeba.\nWłaśnie skończyłem czytać nową książkę Johna Eldredge’a, Dzikie serce. Jestem głęboko poruszony jej treścią. Nie czytałem tak dobrej i inspirującej książki od co najmniej pięciu lat. Latem planuję sięgnąć po nią ponownie, tym razem jednak będę czytał o wiele wolniej. Eldredge dzieli się wspaniałymi pomysłami, które przedstawia w sposób twórczy i, co ważne, bez frazesów. W umyśle czytelnika, który zdecyduje się wyruszyć wraz z nim w tę cudowną wędrówkę, otworzą się nowe perspektywy. Trafność, z jaką autor nazywa zranienia, odważne zmierzenie się z nimi i skuteczne ich leczenie okażą się z pewnością pomocne dla wielu mężczyzn. Książkę tę powinien przeczytać każdy mężczyzna, jego żona i każda matka mająca syna.\nv CHARLES R. SWINDOLL, 28 czerwca 2001 roku\nProszę, aby moje podziękowania zechcieli przyjąć wszyscy ci, którzy pomogli mi wspiąć się na ten szczyt:\nSam, Blaine, Jenny, Aaron, Morgan, Cherie, Julie, Gary, Leigh, Travis, Sealy i Stasi. Brian i Kyle od Thomasa Nelsona. Czwartkowa grupa pokerowa. I wszyscy ci, którzy niezależnie od tego, czy byli blisko, czy daleko, modlili się za mnie.\nBrent, od którego nauczyłem się, co to znaczy być mężczyzną, oraz Craig za podniesienie miecza.\nWiem. Prawie chcę przeprosić. „Boże – czy naprawdę potrzebujemy kolejnej książki dla mężczyzn?”\nNie. Potrzebujemy czegoś innego. Potrzebujemy pozwolenia.\nPozwolenia, abyśmy byli tym, kim jesteśmy – mężczyznami stworzonymi na obraz Boga. Pozwolenia na życie z głębi serca, a nie według listy „powinienem” i „muszę”, która tak wielu z nas męczy i nudzi.\nPrzeważnie przesłania skierowane specjalnie do mężczyzn nie spotykają się z odzewem. Powód jest prosty: nie ma w nich tego, co jest głębokie i prawdziwe w sercu mężczyzny – jego prawdziwych pasji. Usiłują jedynie kształtować go według różnych form nacisku. „Takim mężczyzną powinieneś być. Taki właśnie musi być dobry mąż/ojciec/chrześcijanin/wierzący”. Wybierz właściwe określenie. Mężczyzna powinien być odpowiedzialny, wrażliwy, zdyscyplinowany, wierny, pracowity, obowiązkowy itp. Wiele z tych cech jest pozytywnych. Nie wątpię, że ci, którzy przekazują podobne przesłania, są pełni dobrych chęci. Jednak dobrymi chęciami, jak pamiętamy, jest wybrukowana droga do piekła. To, że z tych chęci nic nie wynika, wydaje się już oczywiste.\nNie, mężczyźni potrzebują czegoś innego. Potrzebują głębokiego zrozumienia, dlaczego tęsknią za przygodami i bitwami, i za Piękną – i dlaczego Bóg ich takich stworzył. Potrzebują też głębszego zrozumienia, dlaczego kobiety tęsknią za tym, żeby o nie walczono, żeby porwała je przygoda i żeby być Piękną. Właśnie dlatego, że Bóg je takie stworzył.\nPrzekazuję zatem tę książkę nie w formie podręcznika „siedem kroków do bycia lepszym chrześcijaninem”, ale jako safari serca, będące powrotem do życia w wolności, pełne pasji i przygód. Uważam, że pomoże ona mężczyznom – podobnie zresztą jak i kobietom – odzyskać serce. Co więcej, pomoże kobietom w zrozumieniu ich mężczyzn, a im razem w prowadzeniu wspólnego życia, jakiego oboje pragną. O co się dla was modlę.\nW zeszłym tygodniu ja i moi synowie – teraz już młodzi mężczyźni – mieliśmy powód, by odwiedzić okolicę, w której kiedyś mieszkaliśmy, oraz dom, w którym oni dorastali i spędzili całe swe dzieciństwo. Było to wzruszające doświadczenie. „Nie do wiary, że na tym podwórku bawiliśmy się w berka – powiedział Luke. – Jest takie malutkie”. Ogródek przed domem był kiedyś królestwem ich zabaw i bitew, teraz mogli je przemierzyć w kilka kroków. „No nie – odezwał się Blaine, wchodząc na podwórko. – Te schody były ogromniaste”. Słynne schody. Skakali z podestu wprost w moje ramiona. „Trudno uwierzyć, jak małe teraz wszystko się wydaje”. Na pewno doświadczyliście podobnych przeżyć – miejsca i ludzie, którzy dawno temu wydawali się mityczni, tracą swoją wielkość, kiedy do nich wracamy po latach, będąc już w zupełnie innym stanie umysłu.\nBałem się, że właśnie tak będzie, gdy ponownie otwierałem strony tej książki. Minęło dziesięć lat, odkąd napisałem Dzikie serce. Wiele wody upłynęło w rzece. Moi synowie wyjechali z domu na studia. Pogłębiły się zmarszczki na mojej twarzy. W tym czasie przebyłem wiele kilometrów z mężczyznami. Dorobiłem się niejednej nowej blizny. Czy nadal wierzę w to, co wtedy napisałem? Czy po tych dziesięciu latach myśli, które wtedy spisałem, wydadzą mi się wciąż prawdziwe?\nOdpowiedź brzmi – bardzo.\nTak naprawdę to, co spisałem, okazało się prawdziwsze, jeśli to możliwe, o wiele prawdziwsze, niż wtedy, gdy poznałem to jako młody mężczyzna. Te myśli odbijają to, co wieczne i uniwersalne. Wtedy był w nich Bóg i Bóg jest tam nadal.\nKiedy Jezus powiedział niemal obcesowo: „Poznacie ich po ich owocach” (Mt 7,16), dał nam piękną i prostą próbę, której możemy poddać niemal wszystko. To bardzo rzeczowa próba. Można ją wykorzystać, by zdemaskować kościół, ruch, człowieka albo naród. Co jest tym owocem? Co on zostawia po sobie? Uznałem, że to bardzo bezpośrednia i odkrywcza próba.\nI z pokorą stwierdzam, że owoce tej książeczki… hm… nie przypominały niczego, co dotąd widziałem. Po prostu były absolutnie nadzwyczajne. Uzdrowiły serca więźniów w Kolumbii, uwolniły serca katolickich księży w Słowacji. Dosięgły izb Kongresu i sal w przytułkach dla bezdomnych, odbudowały rodziny w Australii, zapoczątkowały ruch wolności i odkupienia w ludziach na całym świecie. To działa. Nie musicie jednak wierzyć mi na słowo. Chodźcie i przekonajcie się sami.\nPo dziesięciu latach wprowadziłem do nowego wydania doświadczenia, które stały się moim udziałem w czasie od pierwszego ukazania się Dzikiego serca, starałem się wyjaśnić kwestie, które powodowały zamęt, i, co najważniejsze, dodałem praktyczne wskazówki, których potrzebują mężczyźni, aby zdać sobie sprawę z obietnicy, jaką ta książka niesie. Napisałem też Ćwiczenia w drodze, które pozwolą wam pogłębić i wzmocnić wasze doświadczenia z Bogiem. Wielu uznało je za bardzo pomocne. Stworzyliśmy ponadto serię płyt DVD, którą mężczyźni wykorzystują z sukcesem na spotkaniach małych „kompanii braci”.\nOby Bóg odnalazł cię dzięki tym stronom i na powrót przygarnął cię jako swojego człowieka.\nJohn Eldredge, Kolorado, 2010\nFragmenty biblijne, jeśli nie zaznaczono inaczej, cytowane za: Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Biblia Tysiąclecia, wyd. 5, Pallottinum, Poznań 2000.\nJohn Eldredge, Dzikie serce. Ćwiczenia w drodze, przeł. M. Sabiłło-Widera, Logos, Warszawa 2005.\nNie krytyk się liczy, nie człowiek, który wskazuje, jak potykają się silni albo co inni mogliby zrobić lepiej. Chwała należy się mężczyźnie znaj- dującemu się na arenie, którego twarz jest umazana błotem, potem\ni krwią, który dzielnie walczy, który wie, co to wielki entuzjazm, wielkie poświęcenie, który ściera się w słusznych sprawach, który w swych najlepszych chwilach poznał tryumf wielkiego wyczynu, a w najgorszych, gdy przegrywa, to przynajmniej przegrywa z odwagą, nie chcąc, aby jego miej- sce było wśród chłodnych i nieśmiałych dusz, które nie znają ani smaku zwycięstwa, ani smaku porażki.\nKrólestwo niebieskie doznaje gwałtu, a zdobywają je ludzie gwałtowni.\nEwangelia św. Mateusza 11,12\nGłęboką wodą jest plan w sercu [męża]…\nKsięga Przysłów 20,5\nŻycia duchowego nie można prowadzić na bogatych przedmieściach. Zawsze znajduje się na niezbadanych terenach, a my, którzy nim żyjemy, musimy zaakceptować, a nawet cieszyć się, że pozostaje ono nieoswojone.\nNa zachód, w góry ruszyć jestem gotów,\nNie zamykaj mnie w nich…\nCole Porter, Don’t fence me in\nNareszcie otacza mnie dzika przestrzeń. Wiatr w wierzchołkach sosen za moimi plecami szumi jak ocean. Fale wielkiego błękitu rozbijają się nade mną, zwieszając się z grzbietu góry, na którą się wspiąłem, gdzieś w Sawatch Range, w środkowym Kolorado. Krajobraz poniżej to ciągnące się całymi kilometrami morze szałwii. Zane Grey uwiecznił ją kwitnącą, purpurową, ale przez większość roku jest raczej srebrną szarością. W tej krainie możesz jechać konno i całymi dniami nie zobaczysz żywej duszy. Dzisiaj jestem pieszo. Choć po południu świeci słońce, tutaj, w Kordylierach, temperatura nie wzrośnie powyżej zera, a pot, który wycisnąłem z siebie, wspinając się po tej ścianie, sprawia, że cały drżę. Jest koniec października i zbliża się zima. W oddali, prawie setki kilometrów na południe i południowy zachód, góry San Juan pokryte są już śniegiem.\nCierpki aromat szałwii przywarł do moich dżinsów. I uderza do głowy, gdy łapię powietrze – wyraźnie go brakuje na wysokości trzech tysięcy metrów. Muszę znowu odpocząć, mimo że wiem, iż każde zatrzymanie się zwiększa odległość między mną a zwierzyną. Jednak ona zawsze ma przewagę. Chociaż trop, który znalazłem dziś rano, był świeży – miał zaledwie kilka godzin – nie dawał wielkich nadziei. Samiec łosia w ciągu godziny z łatwością może pokonać wiele kilometrów nawet po nierównym terenie, zwłaszcza gdy jest ranny albo ucieka.\nWapiti, jak nazywają je Indianie, to jedne z najbardziej nieuchwytnych stworzeń. Są widmowymi królami gór, bardziej ostrożnymi i przezornymi od jeleni, i trudniejszymi do wytropienia. Żyją na większych wysokościach i pokonują w ciągu dnia dalsze odległości niż jakiekolwiek inne dzikie zwierzę. Szczególnie samce mają jakby szósty zmysł wyczulony na obecność człowieka. Parę razy udało mi się podejść je bliżej; lecz już w następnej chwili ich nie było. Znikały cicho w osikach tak gęstych, że nie uwierzyłbyś, iż tamtędy mógłby przedostać się choćby królik.\nNie zawsze tak było. Przez wieki łosie żyły na preriach, pasąc się na żyznych trawach wielkimi stadami. Wiosną 1805 roku Meriwether Lewis, wędrując w poszukiwaniu drogi wodnej Northwest Passage, opisał przechodzące stado obejmujące tysiące osobników. Niektóre podchodziły tak blisko, że mógł rzucać w nie patykami, zachowywały się niczym krowy blokujące wiejską drogę. Jednak pod koniec wieku ekspansja na zachód zepchnęła łosie wysoko w Góry Skaliste. Stały się nieuchwytne, niczym wyrzutki ukrywają się ponad granicą lasu, dopóki zimą obfite śniegi nie zmuszą ich do zejścia niżej. Gdybyś teraz chciał ich szukać, są w okresie rozrodu, pod ochroną i poza zasięgiem cywilizacji.\nI dlatego nadal zwlekam, pozwalając, by stary samiec się oddalił. Moje polowanie, widzicie, właściwie nie dotyczy tego łosia. Już wcześniej o tym wiedziałem. Szukam czegoś innego, tutaj, w tej dzikiej okolicy. Szukam zdobyczy o wiele bardziej nieuchwytnej… czegoś, co można znaleźć tylko dzięki tej dzikiej przestrzeni. Szukam własnego serca.\nOto są dzieje początków po stworzeniu nieba i ziemi. Gdy Pan Bóg uczynił ziemię i niebo, nie było jeszcze żadnego krzewu polnego na ziemi ani żadna trawa polna jeszcze nie wzeszła – bo Pan Bóg nie zsyłał deszczu na ziemię, bo nie było człowieka, który by uprawiał ziemię, a nurt [wody] wypływał z ziemi, aby w ten sposób nawadniać całą powierzchnię gleby – wtedy to Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żywą. A zasadziwszy ogród w Edenie na wschodzie, Pan Bóg umieścił tam człowieka, którego ulepił (Rdz 2,4–8).\nEwa została stworzona w granicach bujnego piękna rajskiego ogrodu. Adam jednak, zauważcie, został stworzony z ziemi samej, z gliny. Zapis naszych początków w drugim rozdziale Księgi Rodzaju przedstawia to wyraźnie. Mężczyzna został powołany do życia na zewnątrz, w nieoswojonej części stworzenia. Potem zostaje zaprowadzony do Edenu. I odtąd chłopcy nigdy nie czują się dobrze w domu, a mężczyźni cierpią na nieuleczalną tęsknotę odkrywania. Tęsknimy za tym, a kiedy to zrealizujemy, zaczynamy żyć naprawdę. John Muir powiedział, że kiedy mężczyzna wychodzi w góry, wraca do domu. Serce mężczyzny pozostaje w głębi nieoswojone, i tak jest dobrze. „W biurze nie jestem żywy”, głosiła kiedyś reklama The North Face. „Nie jestem żywy w taksówce. Nie jestem żywy na chodniku” – i tyle. A wniosek? „Nigdy nie zaprzestań poszukiwań”.\nNasza płeć potrzebuje odrobiny zachęty. Reszta przychodzi naturalnie, jest wrodzona jak zamiłowanie do map. W 1260 roku Marco Polo wyruszył, by szukać drogi do Chin, a ja w 1967 roku, gdy miałem siedem lat, próbowałem z przyjacielem Dannym Wilsonem przekopać na podwórzu ziemię na wylot. Poddaliśmy się po mniej więcej dwóch metrach. Ale nasze przedsięwzięcie wymagało wielkiego wysiłku. Słynny Hannibal przekroczył Alpy, a w życiu każdego chłopca nadchodzi dzień, kiedy pierwszy raz przechodzi przez ulicę i wstępuje do towarzystwa wielkich odkrywców. Scott i Amundsen ścigali się do bieguna południowego, Peary i Cook współzawodniczyli o zdobycie bieguna północnego, a kiedy zeszłego lata dałem swoim chłopcom trochę drobnych i pozwoliłem, by pojechali na rowerach do sklepu kupić wodę sodową, ktoś mógłby pomyśleć, że kazałem im znaleźć równik. Magellan żeglował na zachód i opłynął przylądek Ameryki Południowej – mimo ostrzeżeń, że wraz z załogą spadnie z krańca ziemi – a Huck Finn, lekceważąc podobne groźby, wyruszył w dół Missisipi. Powell szedł wzdłuż Kolorado do Wielkiego Kanionu, mimo – nie, właśnie dlatego – że nikt nigdy wcześniej tego nie zrobił i wszyscy mówili, że tego zrobić się nie da.\nI tak oto, wiosną 1989 roku, moi chłopcy i ja stanęliśmy na brzegu Snake River, czując tę samą odwieczną potrzebę, by wypłynąć. Tego roku roztopy były obfite, niezwykle obfite, rzeka wylała i połyskiwała między drzewami rosnącymi po obu jej stronach. Woda, która pod koniec lata była krystalicznie czysta, tego dnia wyglądała jak kakao. Środkiem rzeki płynęły kloce drewna, plątanina gałęzi większa od samochodu, i kto wie, co jeszcze. Głęboka, błotnista i rwąca, Snake River była naprawdę groźna. Na horyzoncie nie było widać żadnych śmiałków. Wspomniałem, że padało? My jednak mieliśmy nowiutki kajak, w rękach wiosła, no i nigdy jeszcze nie płynąłem kajakiem Snake River, ani żadną inną rzeką, jeśli chodzi o ścisłość, ale w końcu to małe piwo. Skoczyliśmy prosto w nieznane, podobnie jak Livingstone ruszył w głąb Czarnej Afryki.\nPrzygoda, z nieodzownym ryzykiem i dziką przestrzenią, stanowi tęsknotę głęboko wpisaną w duszę mężczyzny. Męskie serce potrzebuje miejsca, w którym nic nie jest prefabrykowane, wzorcowe, odtłuszczone, zapięte na zamek błyskawiczny, koncesjonowane, podłączone, podgrzane w mikrofali. Gdzie nie ma terminów, telefonów komórkowych ani spotkań zarządu. Gdzie jest miejsce dla duszy. Gdzie, wreszcie, geografia wokół nas koresponduje z geografią naszego serca. Popatrzcie na bohaterów biblijnego tekstu: Mojżesz nie spotyka Boga żywego w centrum handlowym. Znajduje Go (albo zostaje przez Niego odnaleziony) gdzieś na pustkowiach Synaju, z dala od wygód Egiptu. To samo odnosi się do Jakuba, który odbył swoje zapasy z Bogiem nie w salonie na sofie, ale gdzieś w oazie, na wschód od Jabboku, w Mezopotamii. A gdzie wielki prorok Eliasz wyszedł, by odzyskać swoją moc? Na pustynię. Podobnie jak Jan Chrzciciel i jego kuzyn Jezus, którego na pustynię wyprowadził Duch.\nBez względu na to, czego konkretnie szukali ci odkrywcy, szukali przede wszystkim siebie samych. Głęboko w sercu mężczyzny są wyryte pewne podstawowe pytania, na które nie sposób znaleźć odpowiedzi przy kuchennym stole. Kim jestem? Z czego jestem zrobiony? Do czego jestem przeznaczony? To lęk trzyma mężczyznę w domu, gdzie wszystko jest schludne, uporządkowane i pod kontrolą. Jednak odpowiedzi na jego najgłębsze pytania nie można znaleźć w telewizji ani w lodówce. Tam, na palących pustynnych piaskach, zagubiony w pozbawionych szlaku przestrzeniach, Mojżesz otrzymał swoją życiową misję i cel. Został wezwany, powołany do czegoś wielkiego, o wiele większego, niż kiedykolwiek sobie wyobrażał. O wiele poważniejszego niż bycie dyrektorem technicznym albo „księciem Egiptu”. Ciemną nocą, pod obcymi gwiazdami Jakub otrzymał nowe imię, swoje prawdziwe imię. Przestał być utalentowanym negocjatorem handlowym, a stał się tym, który mocował się z Bogiem. Dla Chrystusa próba pustyni jest w swej istocie sprawdzianem Jego tożsamości. „Jeśli jesteś tym, za kogo cię uważamy”… Jeśli mężczyzna ma kiedykolwiek poznać, kim jest i do czego został przeznaczony, musi wyruszyć w podobną wędrówkę.\nMusi na nowo odnaleźć swe serce.\nEKSPANSJA NA ZACHÓD PRZECIWKO DUSZY\nTryb życia, jaki prowadzi współczesny mężczyzna, jest sprzeczny z tym, co podpowiada mu serce, i z tajnikami jego duszy. Niekończące się godziny przed ekranem komputera, sprzedawanie butów w pasażu, spotkania, notatki, telefony. Świat biznesu – w którym większość Amerykanów żyje i umiera – wymaga od mężczyzny, żeby był on efektywny i punktualny. Polityka przedsiębiorstw nastawiona jest na jeden cel: aby zaprząc mężczyznę do pługa i sprawić, by produkował. Jednak dusza nie chce być zaprzężona! Ona nic nie wie o zegarach odmierzających dniówki, ostatecznych terminach czy wykazach zysków i strat. Tęskni za pasją, za wolnością, za życiem. Jak powiedział David Herbert Lawrence: „Nie jestem mechanizmem”. Mężczyzna musi czuć rytm ziemi, musi mieć pod ręką coś namacalnego – ster, lejce, szorstką linę albo po prostu łopatę. Czy mężczyzna potrafi spędzać całe dnie tak, by zawsze mieć czyste i przycięte paznokcie? Czy o tym właśnie marzy chłopiec?\nSpołeczeństwo nie potrafi się zdecydować, jaki właściwie powinien być mężczyzna. Przez ostatnie trzydzieści lat zajmowało się przedefiniowaniem męskości w coś bardziej wrażliwego, bezpiecznego, dającego się kierować, no cóż, coś bardziej kobiecego, i teraz karci mężczyzn za to, że nie są mężczyznami. Chłopcy zawsze będą chłopcami, wzdycha. Tak jakby mężczyzna, gdy naprawdę dorośnie, mógł porzucić pustynię, przymus wędrowania i osiąść na stałe, siedzieć zawsze w domu, w saloniku cioci Polly. „Gdzie się podziali prawdziwi mężczyźni?” – to stałe menu wszystkich talk-show i książkowych nowości. To wy kazaliście im być kobietami, chciałoby się powiedzieć. Rezultatem jest wymieszanie płci w stopniu, w jakim nigdy dotąd w historii tego nie doświadczano. Skąd mężczyzna ma wiedzieć, że jest mężczyzną, skoro jego najważniejszym celem ma być zwracanie uwagi na maniery?\nNo i jeszcze, niestety, jest Kościół. Chrześcijaństwo takie, jakie jest obecnie, wyrządziło krzywdę męskości. Biorąc to wszystko pod uwagę, myślę, że większość mężczyzn w Kościele uważa, iż Bóg postawił ich na tej ziemi, by byli dobrymi chłopcami. Problem z mężczyznami, mówi się nam, polega na tym, że oni nie potrafią dotrzymywać obietnic, być duchowymi przywódcami, rozmawiać z żonami ani wychowywać dzieci. Ale jeśli naprawdę się postarają, mogą zdobyć ten wzniosły szczyt i… zostać miłymi chłopcami. Właśnie taki mamy wzór dojrzałości mężczyzny chrześcijanina: Naprawdę Miłego Faceta. Nie palimy, nie pijemy ani nie przeklinamy; to znaczy nie robimy akurat tego, co czyni z nas mężczyzn. Teraz pozwólcie, że was zapytam, moi męscy czytelnicy: czy w dzieciństwie, gdy budziły się w was marzenia, kiedykolwiek chcieliście zostać miłymi chłopcami? (Drogie panie, czy książę z waszych snów był dziarski, czy tylko miły?).\nNo i co – przesadzam? Wejdźcie do jakiegokolwiek kościoła w Stanach, rozejrzyjcie się i postawcie sobie pytanie: Jaki jest mężczyzna chrześcijanin? Nie słuchajcie tego, co wam mówią, popatrzcie na to, co tam zastaniecie. Nie ma wątpliwości. Będziecie musieli przyznać, że jest on… znudzony. Na ostatnich rekolekcjach w kościele rozmawiałem z gościem po pięćdziesiątce, a właściwie słuchałem, jak mówi o swojej drodze mężczyzny. „Jestem okropnie zmęczony tym, że przez ostatnie dwadzieścia lat starałem się być dobry w sposób, w jaki każe Kościół”, powiedział. Zaintrygowany poprosiłem, aby wyjaśnił, co przez to rozumie. Zastanowił się przez chwilę. „Być obowiązkowym – odparł – i oderwanym od serca”. Co za cudowny opis, pomyślałem. Boleśnie trafiający w sedno.\nRobert Bly narzeka w Żelaznym Janie:\nNiektóre kobiety pragną pasywnego mężczyzny, jeśli w ogóle pragną mężczyzny; Kościół potrzebuje pokornych mężczyzn – zwanych księżmi; uniwersytet potrzebuje konformistów – zwanych pracownikami etatowymi; korporacja zgłasza zapotrzebowanie na pracowników umiejących pracować w zespole… jałowych, bezwłosych, nijakich ludzi.\nWszystko to razem wzięte stanowi coś w rodzaju ekspansji na zachód wymierzonej w męską duszę. I z tego to powodu serce mężczyzny ciągnie w góry, w miejsca odległe, niczym ranne zwierzę szukające kryjówki. Kobiety o tym wiedzą i narzekają, że nie mają przystępu do serc swych mężczyzn. Mężczyźni także o tym wiedzą, ale często nie potrafią wyrazić, dlaczego to serce utracili. Wiedzą, że ich serce uciekło, ale nie potrafią złapać tropu. Kościół kręci głową i zastanawia się, dlaczego nie może zjednać dla swoich programów więcej mężczyzn. Odpowiedź jest prosta: nie zapraszamy mężczyzn, aby poznawali swe serca i żyli z ich głębi.\nJednak to Bóg stworzył serce mężczyzny, umieścił je w każdym z nas i w ten sposób dał nam zaproszenie: chodźcie i żyjcie tak, jak wam przeznaczyłem. Pozwólcie, że ominę całą debatę „Natura kontra wychowanie” albo „Czy tożsamość płciowa jest czymś wrodzonym?” i zastąpię ją obserwacją: mężczyźni i kobiety zostali stworzeni na obraz Boga jako mężczyźni albo jako kobiety. „Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę” (Rdz 1,27). No, ale wiemy, że Bóg nie ma ciała, zatem odmienność kobiety i mężczyzny nie może być cielesna. Nasza tożsamość płciowa musi znajdować się na poziomie duszy, w wewnętrznych miejscach, głębokich i nieśmiertelnych. Bóg nie tworzy człowieka ogólnego; tworzy coś bardzo różnego – mężczyznę albo kobietę. Innymi słowy, jest męskie serce i jest serce kobiece, a każde z nich na swój sposób odbija albo obrazuje w świecie serce Boga.\nBóg miał cel, tworząc mężczyznę, i jeśli mamy w ogóle odnaleźć siebie, to musimy ten cel odkryć. Co takiego włożył w serce mężczyzny?\nZamiast pytać: Jak myślisz, co powinieneś robić, aby stać się lepszym mężczyzną (albo kobietą, w przypadku moich kobiecych czytelniczek)?, zapytam: Co sprawia, że żyjesz? Co pobudza twoje serce? Wędrówka, przed którą obecnie stajemy, prowadzi do ziemi dla większości nieznanej. Musimy udać się do krainy, w której nie ma żadnych wyraźnych szlaków. To eksploracyjne zadanie prowadzi nas do naszych własnych serc, do naszych najgłębszych pragnień. Jak powiedział dramatopisarz Christopher Fry:\nW swoim sercu znalazłem wyryte głęboko trzy pragnienia, których – teraz już to wiem – nie mogę lekceważyć, nie tracąc jednocześnie własnej duszy. Stanowią one rdzeń tego, kim jestem i kim pragnę być. Patrzę na swoje dzieciństwo, przeglądam stronice Biblii, wsłuchuję się uważnie w to, co mówią inni mężczyźni, i jestem przekonany, że te pragnienia są uniwersalne, są kluczem do istoty męskości. Być może w tej chwili nie są na swoim miejscu, zostały zapomniane albo są fałszywie nakierowane, ale w sercu każdego mężczyzny znajduje się rozpaczliwe pragnienie stoczenia bitwy, przeżycia przygody i uratowania Pięknej. Rozważcie filmy, które lubią mężczyźni, zastanówcie się nad tym, co robią w wolnym czasie, i zwłaszcza zwróćcie uwagę na pasje małych chłopców, a przekonacie się, że mam rację.\nNa mojej ścianie wisi fotografia chłopca może pięcioletniego, o krótko obciętych włosach, pełnych policzkach i zuchowatym uśmiechu. To stara fotografia, kolory już wyblakły, ale jej treść jest ponadczasowa. Mamy świąteczny poranek 1964 roku i właśnie otworzyłem prezent, który okazał się najlepszy ze wszystkich, jakie kiedykolwiek dostałem na Boże Narodzenie – komplet dwóch sześciostrzałowców z perłowymi kolbami, uzupełniony o czarny skórzany pas z pochwami, czerwoną kowbojską koszulę z dwoma mustangami wyszytymi na piersiach, błyszczące czarne buty, czerwoną chustę i słomkowy kapelusz.\nZałożyłem ten kostium i nie chciałem zdjąć go całymi tygodniami, ponieważ, rozumiecie, to nie był wcale „kostium”; to była moja tożsamość. Pewnie, jedna nogawka od spodni jest wsadzona do buta, a druga wyciągnięta, ale to tylko dodatek do mojej „świeżo wytropionej” osobowości. Kciuki wsadziłem za pas, wypiąłem pierś, ponieważ byłem uzbrojony i niebezpieczny. Źli faceci, uważajcie: to miasto nie jest dość duże dla nas wszystkich.\nPeleryny i miecze, kamuflaż, chusty na szyję i sześciostrzałowce – to są uniformy chłopięctwa. Mali chłopcy pragną wiedzieć, że są silni, niebezpieczni, że są kimś, z kim trzeba się liczyć. Ilu rodziców na próżno próbowało zabraniać małemu Timmy’emu bawić się pistoletami? Dajcie spokój. Jeśli nie kupicie mu broni, zrobi ją sobie z czegokolwiek, co będzie miał pod ręką. Moi chłopcy przeżuwają grzanki i z nich lepią pistolety przy kuchennym stole. Każdy patyk albo ułamana gałąź jest dzidą albo, lepiej, bazooką. Bez względu na to, co mówią współcześni pedagodzy, nie jest to zaburzenie psychiczne wszczepione przez serwującą przemoc telewizję ani brak równowagi chemicznej. Agresja jest częścią męskiego przeznaczenia, jesteśmy do niej „podłączeni stałym łączem”. Twierdząc, że mężczyzna został stworzony na obraz Boga, postarajmy się także nie zapominać, że „Pan wojownikiem, Pan jest imię Jego” (Wj 15,3).\nMałe dziewczynki nie wymyślają zabaw, w których trup kładzie się gęsto, a rozlew krwi jest konieczny dla uciechy. Wymysłem kobiet nie jest na przykład hokej. Ani boks. Chłopiec musi coś atakować – i tak samo mężczyzna, nawet jeśli jest to tylko mała biała piłka golfowa. Chce ją wbić do przyszłego królestwa. Z drugiej strony, moi chłopcy nie chodzą na herbatki. Nie dzwonią do przyjaciół, by porozmawiać o swoich związkach. Nudzą ich gry, w których nie ma elementu ryzyka, współzawodnictwa albo rozlewu krwi. Gry zespołowe oparte na „względnej zależności” są dla nich zupełnym nonsensem. „Nikt nie zginął?”, pytają niedowierzająco. „Nikt nie wygrał? To o co w tym chodzi?” Powszechny charakter takiej postawy powinien nas przekonać, że „chłopiec wojownikiem, chłopiec jest imię jego”. A to, co robią, nie jest tylko groteską. Kiedy chłopcy bawią się w wojnę, ćwiczą role do o wiele poważniejszego dramatu. Pewnego dnia być może przyda ci się taki chłopiec do obrony.\nCi żołnierze Unii, którzy szarżowali na kamienne mury Bloody Angle, te oddziały aliantów, które nacierały na plaże Normandii albo piaski Iwo Jimy – co oni zrobiliby bez swej gwałtownej cząstki serca? Życie wymaga, żeby mężczyzna był dziki, dziko oddany. Jeśli został wychowany, żeby był tylko miękki, to rany, które odniesie w życiu, sprawią, że straci serce. Szczególnie prawdziwe okazuje się to na grząskich terenach związków; do poruszania się po nich mężczyzna czuje się najmniej przygotowany. Bly mówi: „W każdym związku raz na jakiś czas potrzeba czegoś dzikiego”.\nTęsknota za tym może pojawić się nawet po wielu latach wyparcia. Być może mężczyzna poczuje, że nie dorósł do bitwy, która – jak wie – go czeka. Lub może wybierze mroczną ścieżkę, jak to jest w przypadku członków miejskich gangów. Jednak to pragnienie tkwi w nim. Każdy mężczyzna chce grać bohatera. Każdy mężczyzna musi wiedzieć, że jest silny. To nie kobiety sprawiły, że film Braveheart – Waleczne Serce stał się jednym z najpopularniejszych obrazów ostatnich lat. Latające Tygrysy, Most na rzece Kwai, Siedmiu wspaniałych, Jeździec znikąd, W samo południe, Szeregowiec Ryan, Top Gun, seria Szklana pułapka, Gladiator – oto kino, które podoba się mężczyźnie, ukazuje to, za czym tęskni jego serce, co zostało mu zaszczepione w dniu narodzin.\nCzy nam się to podoba, czy nie, w sercu każdego mężczyzny jest odrobina gwałtowności.\n„Moja matka lubi spędzać wakacje w Europie”. Rozmawiamy, mój przyjaciel i ja, o naszym umiłowaniu Zachodu Stanów Zjednoczonych i o tym, dlaczego on przeprowadził się tutaj ze Wschodniego Wybrzeża. „To dla niej dobre, jak sądzę. Tam jest bogactwo kultury. Jednak ja potrzebuję dzikiej przestrzeni”. Naszą rozmowę sprowokował film Wichry namiętności, opowieść o trzech młodych mężczyznach dorastających na początku dwudziestego wieku na ranczu ojca w Montanie. Alfred, najstarszy, jest praktyczny, pragmatyczny, ostrożny. Wyrusza do wielkiego miasta, aby zostać biznesmenem i w końcu politykiem. Jednak coś w jego wnętrzu umiera. Staje się pusty. Samuel, najmłodszy, pod wieloma względami jest ciągle chłopcem, delikatnym dzieckiem – lubiącym czytać, wrażliwym, nieśmiałym. Ginie na początku filmu i wiemy, że nie był jeszcze gotów do walki.\nKup i pobierz za 33,99 zł 24,81 zł ($ 8,63 $ 6,30)


Głębokie linkowanie (ang. deep linking) – metoda linkowania opublikowanych w WWW zasobów serwisu internetowego poprzez odwołanie do konkretnej podstrony lub elementu danego serwisu. Zadaniem głębokiego linkowania jest umożliwienie tworzenia linków do konkretnego dokumentu opublikowanego w sieci, możliwość ta może jednak zostać ograniczona przez twórcę serwisu internetowego. Przykładem głębokiego linku jest: „https://pl.wikipedia.org/wiki/Głębokie_linkowanie”, lecz nie jest nim już „https://pl.wikipedia.org”. W praktyce HTTP, będący protokołem obsługującym przesył dokumentów hipertekstowych w WWW, nie dokonuje rozróżnienia pomiędzy głębokim linkowaniem, a linkowaniem do strony głównej serwisu, wszystkie linki są funkcjonalnie takie same.\nGłębokie linkowanie a technologie internetowe[edytuj | edytuj kod]\nTę stronę ostatnio edytowano 27 wrz 2021, 15:41.


Ważą się losy budynku przy ul. Leśnej i willi Jadwigi Trzcińskiej\nśroda, 11 maja 2022 14:15 / Autor: Weronika Kępa\nJuż jutro (12 maja), podczas sesji rady miasta, gremium podejmie decyzję w sprawie sprzedaży budynku przy ul. Leśnej, dzierżawy willi Trzcińskiej oraz strategii rozwoju miasta 2030+. W oficjalnym programie majowych obrad znalazły się w sumie dwadzieścia cztery projekty uchwał.\nNa początku radni pochylą się nad projektem uchwały w sprawie przekazania kolejnych środków na rzecz partnerskiej Winnicy w Ukrainie.\n– To będzie około 68 tysięcy złotych. Być może to nie dużo, ale mimo wszystko te środki powinny płynąć do Ukrainy. Powinniśmy pomagać w tej trudnej sytuacji naszemu miastu partnerskiemu. Myślę, że ten projekt uchwały nie wzbudzi żadnej dyskusji – mówi przewodniczący kieleckiej rady miasta, Jarosław Karyś.\nW porządku majowej sesji rady miasta znalazł się również punkt dotyczący sprzedaży nieruchomości przy ulicy Leśnej. Chodzi o budynek, w którym niegdyś mieścił się Uniwersytet Jana Kochanowskiego.\n– Problem wraca, bo już wcześniej był zdjęty z porządku obrad. Teraz miasto chce po raz kolejny zaproponować radzie sprzedaż budynku. Według mnie, nadal jest wiele wątpliwości. Komisja wydała opinię negatywną. Losy tej nieruchomości będą się ważyć do końca. Musimy pamiętać, że to atrakcyjna nieruchomość w samym centrum i jeśli zostanie sprzedana, miasto już jej nigdy nie odzyska – mówi Jarosław Karyś.\nMiasto miało również pomysł, by w budynku zorganizować niektóre wydziały urzędu.\n– Być może należy wrócić do tej koncepcji, choć ona jest trudna. Musielibyśmy bowiem przeprowadzić tam remont, który kosztowałby krocie… wiele milionów złotych. Pytanie, czy miasto na to stać? Pojawiła się jednak koncepcja, żeby sprzedać budynek, a pieniądze przeznaczyć na przygotowanie pod potrzeby urzędu nieruchomości obok, która też jest nasza, jest pozostałością po uczelni i styka się z tym gruntem, ale do niego nie należy – wyjaśnia Karyś.\nRadni pochylą się także nad losami willi po malarce Jadwidze Trzcińskiej, zlokalizowanej przy ulicy Mazurskiej.\n– Radni nie zgodzili się na jej sprzedaż, dlatego powstała koncepcja dzierżawy budynku przez Stowarzyszenie Architektów. Z mojej wiedzy wynika, że ten projekt jest bardzo poważnie traktowany przez prezydenta. Myślę, że są duże szanse, że uchwała zostanie zaopiniowana pozytywnie – stwierdza przewodniczący.\nWażną kwestią będzie również przyjęcie dokumentu „Strategia Rozwoju Miasta Kielce 2030+ w kierunku smart city”.\n– To bardzo obszerny dokument poprzedzony niezmiernie wnikliwymi konsultacjami społecznymi. Podejrzewam, że będzie to najszerzej dyskutowany punkt. Zarówno ja, jak i moi klubowi koledzy byliśmy wielkimi orędownikami powstania tego dokumentu. Jest to drogowskaz, w którym kierunku ma podążać miasto i na jakie poszczególne dziedziny powinniśmy zwrócić szczególną uwagę jeśli chodzi o jego rozwój – wyjaśnia wiceprzewodnicząca Katarzyna Czech-Kruczek.\nSesja, jak zwykle, rozpocznie się o godzinie 9.00. Jednak, z racji że ostatnie (kwietniowe) obrady trwały szesnaście godzin, zarówno prezydium jak i władze miasta zapowiedziały, że jeśli majowa sesja będzie się przedłużać pojawi się wniosek o jej przerwanie do następnego dnia.\nTag: jaroslaw karys katarzyna czechkruczek Sesja Rady Miasta obrady WILLA TRZCINSKIEJ Leśna Sprzedaż dzierzawa projekty uchwal


OWSIANKA DLA GRZEGORZA ŁAPANOWSKIEGO | Blog Dietetycznie Siostro!\nOWSIANKA DLA GRZEGORZA ŁAPANOWSKIEGO\nAnna 5 BEZ CUKRU , DIETA BEZ MLEKA KROWIEGO , DIETA WEGAŃSKA , DIETA WEGETARIAŃSKA , DLA DZIECI , NA ŚNIADANIE , SZYBKIE\nDziś w ramach akcji firmy Melvit chciałabym Wam zaproponować owsiankę, przygotowaną bez mleka.\nDołączam tym samym do bloggerów, którzy walczą o uczestnictwo w warsztatach kulinarnych z Grzegorzem Łapanowskim. Miałam już okazję gotować z tym kucharzem, ale każda okazja do spotkania go, jest warta wykorzystania! Dlatego biorę udział w akcji firmy Melvit, której płatki owsiane użyłam do przepisu.\nZaś sama owsianka powstała ponieważ mój mały synek nie toleruje krowiego nabiału, a to pchnęło mnie, do przygotowania tego śniadanka. Usłyszałam kiedyś wypowiedź Pauliny Przybysz, o tym, że przecież owsiankę można przygotować na kompocie i wcale nie musi to być mleko.\nJa poszłam ciut dalej - zobaczcie sami :)\nDwie garstki płatków owsianych pełnoziarnistych Melvit\nOpcjonalnie można dodać bakalie - jagody goi, żurawinę, orzechy\nGruszkę obieramy i ucieramy do garnuszka przez tarkę z małymi oczkami. Owoc całkowicie się rozpada na miąższ. Dodajemy płatki i wstawiamy na mały ogień. Mieszamy do zagotowania i od razu wyłączmy gdy się zagotuje. Dodajemy pokrojonego banana i inne dodatki oraz czekamy na przestygnięcie. W tym czasie płatki miękną a owsianka jest gotowa do zjedzenia.\nMoje dzieci bardzo lubią takie śniadanie, myślę, że przypadnie do gustu niejednej osobie :)\nJeśli podoba Ci się mój przepis daj mi znać - zostaw komentarz lub lajka - może to pomoże mi wziąć udział w warsztatach z Grzegorzem Łapanowskim :)))\nBEZ CUKRU , DIETA BEZ MLEKA KROWIEGO , DIETA WEGAŃSKA , DIETA WEGETARIAŃSKA , DLA DZIECI , NA ŚNIADANIE , SZYBKIE\nKinga 11 maja 2015 14:39\nlubie to! Twój Wiesław\nOczami dietetyka 11 maja 2015 21:05\nWiola 13 maja 2015 16:46


Odkrywanie tajemnic Harry'ego Pottera. Hogwart. Gryffindor - Agnieszka Kobrzycka\nOddawana w ręce czytelników książka jest zaledwie pierwszą z całego cyklu, który Autorka przygotowała, pozostając od lat pod działaniem magii Hogwartu. W kolejnych tomach postara się rozszyfrować zawarte w serii o Harrym Potterze aluzje filozoficzne, historyczne, polityczne i autobiograficzne. Objaśni nie zawsze zrozumiałe dla polskiego czytelnika realia. Zajmie się również językiem utworu, pełnym mistrzowskich instrumentacji i słownych szarad. Wskaże na inspiracje Rowling Biblią, mitologią grecką, rzymską, celtycką, nordycką i indyjską. Omówi bogatą symbolikę kulturową cyklu powieściowego. Skomentuje znaczenie i etymologię występujących w powieści zaklęć. Osobne miejsce poświęci kluczowi astrologicznemu i alchemicznemu, którym warto posłużyć się, czytając Harry’ego Pottera. Szczególną uwagę zwróci na intertekstualność cyklu, inspirowaną wielkimi dziełami literatury światowej, takimi jak "Władca Pierścieni" czy "Bracia Karamazow". Omówi również konwencje gatunkowe, do których Rowling nawiązała, twórczo je przekształcając.\nW tomie pierwszym próbuje odpowiedzieć na pytania: czym jest szkoła magii w Hogwarcie, jakie znaczenie ma obowiązujący w niej podział uczniów na cztery domy, czym jest ulubiona gra zespołowa czarodziejów – Quidditch. Przygląda się również bliżej domowi Gryffindor, do którego należą główni bohaterowie, objaśniając powiązaną z nim symbolikę oraz funkcję, jaką Gryfoni pełnią w magicznym uniwersum.\nTłumacz Harry’ego Pottera Andrzej Polkowski dokonał swoistej autorskiej przeróbki oryginału, czyniąc z wielopoziomowej, obfitującej w treści filozoficzne opowieści książkę popularną, adresowaną przede wszystkim do dzieci. Wersja polska została pozbawiona tak czytelnego w oryginale filozoficznego przesłania oraz psychologicznej głębi. Celem Autorki jest przybliżenie rodzimemu odbiorcy owych zagubionych w przekładzie sensów.\nPonieważ wszystkie nazwy własne w utworze są „mówiące” i stanowią ważny element charakterystyki miejsc oraz postaci, Autorka przytacza je i objaśnia, przywołując jednocześnie ich polskie odpowiedniki. Wymyślone przez Polkowskiego nazwy, takie jak: Tiara Przydziału, ulica Pokątna czy Zgredek, stały się częścią popkultury, więc nie sposób z nich zrezygnować. Autorka przedstawia jednak polskim czytelnikom ich angielskie pierwowzory i objaśniam, jakie skojarzenia budzą one u angielskiej publiczności.\nAutorka przywołując fragmenty powieści, posługuje się własnymi tłumaczeniami. Całości nadała formę encyklopedyczną, wyraźnie wyodrębniając poszczególne zagadnienia, aby napisana książka mogła służyć dociekliwszym odbiorcom jako rodzaj przewodnika po realiach w trakcie lektury Harry’ego Pottera.\nDo zobaczenia w Hogwarcie!\n04 VI 2020 (rok temu)


Luisa Miller Verdiego Glyndebourne w Sussex\nPremiera „Luisy Miller” ściągnęła do Glyndebourne tłumy melomanów głodnych muzyki na żywo. Wprawdzie wciąż z pewnymi obostrzeniami, ale wreszcie można zobaczyć pełne produkcje teatralne. „Luisa Miller” to dość rzadko wykonywana opera Giuseppe Verdiego. Miała ona swoją premierę w 1849 r. w Neapolu, od tego czasu jedynie okazjonalnie pojawiała się na deskach operowych. W Glyndebourne została wystawiona po raz pierwszy. Przedstawienie wyreżyserował Christof Loy. Historia jest oparta na dramacie Friedricha von Schillera. Opera ukazuje zderzenie młodzieńczej miłości z normami społecznymi. Reżyser przeniósł historię mezaliansu z wczesnego XVII w. w dość abstrakcyjne miejsce i bliższe nam czasy. Stworzył proste, nawet minimalistyczne przedstawienie, które koncentruje się na emocjach bohaterów. Są oni zagubieni w matni otaczających ich reguł, ale także własnych uczuć. Scenografia Johanessa Leiackera to fragment pokoju, który chwilami wywołuje poczucie klaustrofobii. Stąd bohaterowie nie mają dokąd uciec.\nWspaniale spisała się London Philharmonic Orchestra pod batutą Enrique Mazzoli. Dyrygent poprowadził LPO bardzo dynamicznie. Jego interpretacja była niezwykle ekspresyjna. Mazzola był w stanie wydobyć z muzyki Verdiego bogactwo brzmieniowe, ale przede wszystkim emocjonalną głębię. W tytułowej roli wystąpiła Mané Galoyan. Zachwyciła publiczność delikatnymi, ale pewnymi legatami oraz imponującymi technicznie koloraturami. Głos Charlesa Castronovo, który wcielił się w postać Rodolfa, odznaczał się heroicznym brzmieniem. Stworzył pełnokrwistą, poruszającą postać. Z kolei głos Vladislava Sulimskiego charakteryzował się ciepłym brzmieniem. Miller w interpretacji tego artysty był wyrazisty i emocjonalny. Ogromne brawa należą się Krzysztofowi Bączykowi, który wykonał partię Wurma. Stworzył on wokalnie i aktorsko wielopłaszczyznową rolę. Jego Wurm był niejednoznaczny, miał w sobie coś odpychającego, a zarazem budził sympatię. Bączyk odznacza się pewną wokalną bezpośredniością, która w połączeniu ze świetnym aktorstwem przykuwa uwagę publiczności. Tą rolą udowodnił, że posiada ogromny potencjał. Myślę, że już wkrótce może się znaleźć w światowej czołówce basów.\nPrzy okazji premiery w Glyndebourne Krzysztof Bączyk zgodził się udzielić dla Presto krótkiego wywiadu:\nJacek Kornak: Pracowałeś dla wielu teatrów operowych na świecie. Czym się różni praca dla Glyndebourne od innych oper?\nKrzysztof Bączyk: W Glyndebourne ludzie są bardzo profesjonalni. Dajemy tu z siebie wszystko, jednak najważniejszą różnicą jest atmosfera tego miejsca. Teatry operowe znajdują się najczęściej w centrach dużych miast. Glyndebourne jest wyjątkiem. Tutaj teatr znajduje się w niewielkiej wsi, jest otoczony górami. Wychodząc na przerwę podczas prób, zamiast ruchu ulicznego mogę usłyszeć beczenie owiec. Ta sceneria jest niesamowita: idealnie przystrzyżona angielska trawa, piękny ogród. Atmosfera ta z pewnością wpływa też na nas i naszą pracę. Tutaj czuje się spokój. Jesteśmy nieco odizolowani i to pomaga w koncentracji.\nA jak na Twoją pracę wpłynęła pandemia? Czy da się stworzyć pasjonujące przedstawienie, zachowując bezpieczny dystans?\nPandemia na pewno ma duży wpływ na nas, artystów. Już na samym początku tego doświadczyłem, gdyż przyjeżdżając do Wielkiej Brytanii, musiałem się odizolować na dziesięć dni. Pandemia wpływa też na codzienną pracę. „Luisa Miller” opowiada, jak wiele oper, o wielkiej miłości, jednak ze względu na pandemię w tej produkcji zachowujemy dwa metry dystansu, zatem nie ma namiętnych uścisków ani pocałunków. Tę namiętność, uczucia trzeba przedstawić w inny sposób. Poza tym jest limit liczby osób, które mogą się znajdować na scenie, dlatego na przykład chór musi śpiewać z pomieszczenia znajdującego się koło sceny. Reżyser Christof Loy jest obecnie poza Wielką Brytanią, więc tworzy to przedstawienie przez internet. Wokół jest sporo kamer, tak że może on nas widzieć z różnych stron. Wydłuża to pracę nad wieloma scenami. Praca nad tą operą jest dość intensywna. Jest to wiele tygodni prób. Podczas pracy nad operą często tworzą się nowe przyjaźnie, stajemy się niemal jak rodzina. Mam nadzieję, że przedstawienie, które stworzyliśmy, będzie pasjonujące.\nCzy możesz nam powiedzieć coś o postaci, którą kreujesz, i o samej produkcji?\nNie mogę zdradzać szczegółów produkcji, ale Wurm jest niejako psychofanem Luisy. Sama opera jest wspaniałym dziełem. Reżyserzy przedstawienia Christof Loy oraz Georg Zlabinger unikają tutaj operowej cepeliowości. W sposób prosty i uniwersalny ukazują tragiczną historię Luisy Miller. Na pewno będzie tu kilka niespodzianek. Nie jest to po prostu odwzorowanie libretta.\n„Luisa Miller” dość rzadko pojawia się na deskach teatrów operowych. Czy myślisz, że jest to muzyczna ciekawostka, czy dzieło to ma coś do zaoferowania współczesnemu widzowi?\n„Luisa Miller” to wspaniałe dzieło Verdiego. Z pewnością ma ona ogrom do zaoferowania. Niestety opera ta powstała tuż przed najbardziej znanymi dziełami Verdiego, takimi jak „Rigoletto” i „Traviata”, dlatego popadła częściowo w zapomnienie. Rzadko się ją wystawia, gdyż jest piekielnie trudna do śpiewania. Wymaga świetnej techniki wokalnej.\nCzy zdradzisz nam swoje plany na przyszłość?\nJuż we wrześniu będę występował w Royal Opera House w Londynie jako Sarastro. Następnie będę wykonywał partię Leporella w „Don Giovannim” w moskiewskim Teatrze Bolszoj. Następnie w Madrycie, w Teatro Real, będę występował w „Cyganerii”. Poza tym jeszcze w planach na nadchodzący sezon jest Paryż, Rzym, Wrocław oraz Aix.\nTwój repertuar jest bardzo szeroki. Wykonujesz role od baroku po wiek XX. Wielu śpiewaków specjalizuje się w określonym stylu. Ty się nie ograniczasz. Czy jednak masz określony typ muzyki, w którym czujesz się najlepiej?\nW muzyce wokalnej technika jest jedna. Jeśli się ją dobrze opanuje, to można wtedy skakać po stylach. Staram się nieustannie pracować nad moją techniką. Bardzo lubię muzykę rosyjską oraz włoskie bel canto, natomiast myślę, że wciąż się rozwijam, uczę i mam nadzieję, że stopniowo będę sięgał po nowe role.


Nakładem międzynarodowej oficyny muzycznej PE! Music, promującej chillout'owo - klubowe brzmienia, na wiosnę ukaże się druga płyta z tego wydawnictwa. Jest ona owocem współpracy brytyjskich i austriackich producentów z pierwszą damą polskiego jazzu - Urszulą Dudziak. Ta niezwykła wokalistka zadebiutowała już w wieku 15 lat zaproszona do współpracy z Krzysztofem Komedą. W latach 60-tych razem z Michałem Urbaniakiem nagrywała swoje pierwsze płyty i do tej pory wydała ich ponad pięćdziesiąt. Od ok. 30 lat mieszka w Nowym Jorku i tam też zaczęła się jej prawdziwa kariera muzyczna. Podbiła tamtejszy rynek w 1972 roku nagraną razem z Adamem Makowiczem płytą "Newborn Light"dla legendarnej wytwórni płytowej - Columbia. W 1979 z niedowierzaniem przyjęła tytuł nadany jej przez poczytny magazyn "Los Angeles Times", Śpiewaczki Roku\nJej dorobek artystyczny wzbogacił się dzięki współpracom z takimi muzykami jazzowymi jak: Archie Shepp i Lester Bowie oraz z popularnymi piosenkarzami: Jay Clayton, Jeanne Lee, Bobby McFerrin i Lauren Newton, a w 2002 roku nagrała razem Dj Vadimem (Ninja Tunes) utwór "Revelations Well Expouded".\nNajnowszy singiel wydany dla PE! Music jest jej kontynuacją spotkania z muzyką elektroniczną. Płyta "Ulla-la" odznacza się nie tylko deepowo-housowym z elementami jazzu klimatem, w jakim są utwory napisane wspólnie z polskimi producentami - Nataszą i Martinem Harmony oraz austriackimi - Oscarsix, ale również nieco bardziej połamanym, jakim jest kooperacja z brytyjczykiem Billem Payerem (szef wytwórni Chrome Records). Natomiast ostatni utwór tej płyty to już kompletna bomba energetyczna w klimacie liquid funk, został on nagrany wspólnie z polskim duetem drum'n'bassowym - CLS & Wax, znanym w Polsce i za granicą z produckji dla takich labeli jak Hospital, Dufunked, Rubiks Cube, Jerona Fruits.\n16 kwietnia w krakowskim klubie Prozak odbędzie się impreza wraz z premierą najnowszej płyty Dudziak, która wyjdzie w imitowanej ilości - 500 sztuk. Radzę się pospieszyć z zakupem :).\nChetnych i ciekawych nowego materiału na płycie "Ulla-la" odsyłam na stronę www.pemusic.org.


Restauracje i hotele na wesele – Bytom | Licznik do wakacji, matury i odliczanie do weekendu\nRestauracje i hotele na wesele cieszą się coraz większą popularnością. Młode pary chętnie wybierają obiekty komercyjne i zlecają organizację wesela specjalistom wiedząc, że za odpowiednie wynagrodzenie przygotują oni imprezę na najwyższym poziomie. Oczywiście wybór miejsca i rodzaj posiłków są w dużym stopniu uzależnione od możliwości finansowych młodej pary, jednak właściciele sal weselnych, z racji dużej konkurencji na rynku, także oferują dodatkowe bonusy. Tort wliczony w cenę usługi, udostępnienie wnętrz przed imprezą lub po niej, aby młoda para mogła wykonać pamiątkową sesję fotograficzną, a nawet bezpłatny nocleg w apartamencie dla nowożeńców – to kilka bonusów, na które mogą liczyć organizatorzy wesela. Najpopularniejsze sale weselne są jednak bardzo oblegane, a na organizację wesela w takim miejscu czeka się czasem nawet do 2 lat. Jednak jakość oferowanych usług sprawiają, że młode pary decydują się na tak długie oczekiwanie lub wybierają organizację wesela w piątek czy w niedzielę.\nWycieczki szkolne - Bytom


Posted on 2021-02-22 19:42:43\nZnaleźć tam możemy auta w mocnym stanie technicznym, jakie przed chwilą wyjechały z myjni samochodowej. Realizujemy się myśleć jak wybrać dobry auto komis, bowiem zakup samochodu jest sprawą niebezpieczną również luksusową. Wystawione typy są sprawdzone dodatkowo są historię serwisową, co uznaje na usunięcie kupna egzemplarzu wadliwego. Na co potrzeba zwrócić uwagę, bywając taki temat sprzedaży używanych samochodów?\nPo prostu na cenę wpływa rok sztuk i przebieg samochodu. Gdy sprzedawca komisowy mówiąc prosto „bajeruje klienta”, to oznacza, iż żyje mała szansa, że wyjawi Ci, które elementy reklamują w aktualnej chwili lub będą żądać w szybkiej przyszłości naprawy lub wymiany.\nZaletą pobierania z komisu istnieje i możliwość uwagi każdego zakupu, co sprawdza się zwłaszcza u kobiet pozbawionych poczucia w aktualnej strefie. Tak albo inaczej, zanim wjedziesz autem na plac komisowy, koniecznie zapytaj nawet o opłaty parkingowe. Komis samochodowy Cigacice słynie z interesującej opinii, dlatego drugie kobiety tak ochoczo do niego zawracają. Stanowi więc pomocna forma sprawdzenia stanu technicznego pojazdu.\nAuto handel Nowa Wieś Ełcka, toż miejsce, gdzie możemy i odsprzedać własny samochód. Część aut pochodzi od pierwszego właściciela, jednak zdarzają się także przedmioty z liczniejszą historią. Lepiej zapoznać najgorszą nagą zasadę niż wziąć się na tak opakowane kłamstwo. Wiadomo, że najprawdziwszą wersją jest pozyskanie nowego samochodu w salonie, a nie każdy umie sobie na taką alternatywę przyjąć także bogatą renomą radują się samochody używane, szczególnie też w komisach samochodowych.\nDziś raczej takie prace nie miałyby racji bytu. Polacy nigdy nie wstydzą się tam kupić, gdyż wiedzą, iż kupowanie nowych aut jest po prostu nieopłacalne.\nDziś na bazarze motoryzacyjnym istnieje przesyt samochodów używanych a pewnie kosztuje kupić praktycznie wszędzie, ale komis Nowa Wieś Ełcka, ostatnie zajęcie, jakie się dzieli na karcie warmińsko – mazurskiego. Istnieje wówczas spośród gwarancją miejsce, które warto odwiedzić, nie tylko jeżeli wybieramy auto kupić. Polacy całkiem nie wstydzą się tam kupować, ponieważ wiedzą, iż branie nowych aut jest po nisku nieopłacalne. Warto wiec wziąć ze sobą zaprzyjaźnionego mechanika na oględziny, który doradzi, na co zwrócić uwagę podczas doboru samochodu używanego w komisie.\nTransakcje odbywane w powyższych komisach są błyskawiczne, oraz przede wszelkim niezwykle uczciwie. Gdy potrzebujemy odmienić nasze wysłużone auto na nowe, szukamy innych możliwości dla ogłoszeń opublikowanych w Internecie. Mało w każdym mieście można odkryć miejsce, gdzie można kupić doświadczone a obiektywne samochody używane.\nObecnie coraz mocno komisów wchodzi do platform po przez prowadzenie specjalnych stron internetowych. Poza obecnym w autokomisie Żywocice można sprawić jazdę próbną. Rzadko ważna natrafić profesjonalny komis samochodowy.\nJak a znaleźć naprawdę wyjątkową pozycję tego charakteru? Na transakcje nie trzeba czekać długo, bowiem komis ten wycenę zakłada w dużym tempie, nawet przez telefon. Mało w wszelkim mieście można odkryć miejsce, gdzie można kupić zbadane również realne samochody używane. Pozytywną właściwością szukania auta używanego w budowy jest również ofertę porównywania cen.\nW tym mieszkaniu należy zaznaczyć, że takie auto nie musi zrezygnować wypadkowi pożądaj stanowić wadliwe. Auto handel Nowa Wieś Ełcka, toż tło, gdzie możemy i odsprzedać nasz samochód. Powyższe autokomisy widzą się na liście doświadczonych oraz wyłącznie polecanych autokomisów w Polsce.\nSamochody pewne używane można kupić za połowę ceny nowych aut, i zaoszczędzone pieniądze ulokować w ubezpieczenie oraz opłaty, jakich istnieje parę. Komis samochodowy Cigacice, ustawiony w województwie lubuskim skupuje samochody każdych marek. Wstawiając auto do komisu, opuszczasz go w widocznym sensie „na pastwę losu”.


Grzybobranie to niemal sport narodowy... (5)\nJesteś rodzicem maluszka, który skończył już 20...\nW tym przepisie poznasz nową odsłonę faszerowanych...\n13 dni temu › 10.11.2017 › Zdrowie i uroda ~ Dorota Jańczak\nmiesiąc temu › 29.09.2017 › Dom komentarzy 5 ~ Honorata Dmyterko\n2 miesiące temu › 12.09.2017 › Dom ~ Marta Popławska\n2 miesiące temu › 28.08.2017 › Dom ~ Tomasz Słaboszewski\n5 miesięcy temu › 19.06.2017 › Aktualności ~ Marta Popławska\n5 miesięcy temu › 14.06.2017 › Dom ~ Honorata Dmyterko\n7 miesięcy temu › 08.04.2017 › Dom\n8 miesięcy temu › 25.03.2017 › Dom ~ Marta Popławska\n8 miesięcy temu › 17.03.2017 › Dom ~ Marta Popławska\n8 miesięcy temu › 01.03.2017 › Dom komentarzy 15\nPrzepis.Konkurencja dla wigilijnego karpia.\nDziś prezentujemy przepis, który może być hitem podczas zbliżającej się wigilijnej kolacji. - Łosoś jest u nas coraz bardziej popularny i na pewno jeszcze długo nie wyprze karpia. Ale równie dobrze może stać obok króla naszej wigilijnej wieczerzy na stole – mówi Urszula Kmiecik z Koła Gospodyń Wiejskich w Lipowcu. I podkreśla, że przepis na pieczonego łososia jest banalnie prosty, a efekt zawsze zachwyca biesiadników. - Jest to danie, które zasmakuje nawet tym, którzy nie lubią ryb –... więcej ›\n11 miesięcy temu › 17.12.2016 › Dom ~ Marta Popławska\n11 miesięcy temu › 03.12.2016 › Aktualności komentarzy 1 ~ Honorata Dmyterko