Kwiecień, 2013 | NIE ZDĄŻYŁAM... ......\nOpublikowano 29/04/2013 Autor: Ewa\nOstatnio w czasie takiego babskiego spotkania dyskusja zeszła na temat koleżanki, która w nieco skomplikowanej sytuacji się znalazła. Tym razem byłam raczej przysłuchującym się niż drążącym temat, bo i tak był dostatecznie gorący. W pewnym momencie padło wytaczane jako koronny argument ładnie brzmiące zdanie, że i tak nic dobrego z tego co jej się zdarzyło nie wyniknie, bo nie można budować swojego szczęścia na cudzym nieszczęściu. Po tym stwierdzeniu konkretna koleżanka zamilkła, bo pewnie poczuła się niczym winowajca, te, które ją popierały też nie bardzo wiedziały co powiedzieć.\nA ja pomyślałam sobie, że to zdanie rozumiane w ten sposób niewiele, jeśli nie nic, ma wspólnego z prawdą. Nie to, żebym pochwalała hasło „choćby po trupach, ale do celu” i uznawała, że wszystkie chwyty dozwolone, by zaspokoić swoje zachcianki czy nawet ważne potrzeby. Uważam tylko, ze wyrażenie „nie można” jest tu błędnie interpretowane, bo jako „nie uda się”, zamiast „nie powinno się”.\nOwszem zgadzam się z tym, że źle się dzieje, gdy kogoś świadomie krzywdzimy myśląc tylko o sobie, więcej –buntuję się nadal przeciwko temu. Jednocześnie jednak doświadczenie i obserwacja nauczyły mnie, że osoby tak właśnie robiące, otrzymują to czego chciały.\nDlatego uważam, że powiedzenie – ‘na cudzym nieszczęściu szczęścia nie zbudujesz” jest tylko pustym, choć nieźle brzmiącym frazesem. Bez specjalnego namysłu mogłabym podać mnóstwo przykładów ludzi, którzy są szczęśliwi, radośni i dobrze im się wiedzie, choć zostawili za sobą cierpienie i morze łez tych, których dążąc do swego celu okrutnie skrzywdzili. Nie muszę daleko szukać. W najbliższym otoczeniu sporo by się tego znalazło.\nWięc kto to wymyśla i czemu takie mówienie ma służyć? Tych, którzy niczym tarany dążą do celu raczej nie odstraszy. Ci, bardziej wrażliwi i tak zanim kogoś pokrzywdzą to i tak sto razy to przemyślą i sami zrezygnują i to nie z lęku, że im się nie uda, ale z nadmiaru empatii, którą mają w sobie.\nA może to tych płaczących ma pocieszyć, że szczęście tamtych to tylko iluzja.? Ktoś w to wierzy? Płaczący z powodu wyrządzonych im krzywd są zapewne mało życiowo oblatani, ale nie czyni to z nich ludzi pozbawionych świadomości tego co wokół.\nI zastanawiam się czy powtarzający to hasło naprawdę w nie wierzą czy zwyczajnie uważają, ze mówić je wypada? I ilu z tych głoszących je, zrezygnowałoby ze zdobycia ważnego dla nich celu w imię tej idei szlachetności?\nDlatego powtórzę swoje zdanie. Ideałem byłoby, żeby nikt na cudzym nieszczęściu swojego szczęścia nie tworzył. Jednak jeśli już się na to zdecyduje to z reguły wygrywa. Niestety.\nBardzo nad tym boleję, ale jakoś ten świat tak jest urządzony, że w pospolitej potyczce dobra i zła, zło okazuje się silniejsze.\nKategorie: Bez kategorii\t| Tagi: myśli uczucia\t| 30 Komentarze\nOpublikowano 28/04/2013 Autor: Ewa\nPostanowiłam w tym roku, jak cywilizowany człowiek, wreszcie rozliczyć się z Urzędem Skarbowym przy pomocy Internetu. Właściwie taki zamysł powstał we mnie już w roku ubiegłym i nawet przystąpiłam do jego realizowania co okazało się niemożliwe, gdy program do rozliczeń, który wybrałam, zaraz na wstępie zażądał ode mnie podania kwoty przychodu z poprzedniego zeznania , a ja w tamtej chwili nie byłam w stanie przypomnieć sobie, gdzie włożyłam teczkę z owym ważnym, jakby nie było, dokumentem. Stwierdziłam więc, że prościej będzie udać się po druki, wypełnić je „w rozumie” i tradycyjnie zanieść. Moja decyzja była słuszna, bo teczkę znalazłam w okolicach czerwca, więc już długo po terminie. Fakt, że specjalnie intensywnie jej nie szukałam.\nNiemniej w tym roku postanowiłam skorzystać ze sposobu rozliczenia, do którego media z wszystkich możliwych stron mnie zachęcały. Więc skoro wreszcie zgromadziłam pity, bo je miałam z różnych źródeł i musiałam po nie jeździć, więc trochę to trwało, a potem odnalazłam, prawie bez problemu, zeznanie z roku ubiegłego, siadłam pełna zapału przed komputerem.\nZobaczyłam, że programów do skorzystania jest dużo, więc, żeby nie motać się, zdecydowałam, ze nie będę się specjalnie zastanawiać nad ich wyborem. W końcu co za różnica, wszystkie powinny być skuteczne. Teraz zostało mi tylko kliknąć na ikonkę „online” lub „pobierz program”. Pomyślałam, że nie chcę instalować na komputerze czegoś do jednorazowego korzystania i ufnie rozpoczęłam wpisywanie danych.\nPierwsze co mnie zaskoczyło to fakt, że jak przeczytałam ‘dla ułatwienia mi zadania mam przed sobą pit 11’. Nie potrzebowałam takiego ułatwienia, ale uwierzyłam na słowo, że tak jest lepiej i zastosowałam się do zaproponowanych zasad. Trudne nie były. Najwięcej czasu trwało wyszukiwanie organizacji pożytku publicznego, bo w zaproponowanych nie było tej, której szukałam. Znalazłam na innej stronie, wpisałam i prawie w tej samej chwili ukazał się moim oczom radosny napis – „Gratulujemy, wypełniłeś pit”. Trochę mnie to zadziwiło. Zwłaszcza, że mimo owych gratulacji chciałam go jeszcze sprawdzić, bo kwoty z różnych pitów, mimo programu, musiałam zliczać sama metodą tradycyjną. Słusznie zrobiłam, bo okazało się, ze wypełniając jedną rubryczkę przestawiłam dwie cyferki. Błąd był prawie kosmetyczny, ale jednak błąd. I tu nastąpił problem, bo gdy szukałam opcji „popraw” wszystko mi zniknęło. Poza informacją, że mi gratulują, choć w tym momencie nie wiedziałam już czego. Miałam tylko nadzieję, ze nie tego, ze ów błędny pit wysłałam. Sprawdzić nie miałam jak, bo choć dokument zapisałam to wobec braku zapisania programu na komputerze nie chciał się otworzyć. Nie czułam się z tym dobrze. Sprawdziłam pocztę, zakładając, że w razie pomyślnego przesłania jakąś informację bym dostała. Na wszelki wypadek zadzwoniłam jeszcze do trzech osób, które rozliczały się przez Internet w ubiegłym roku, pytając, czy dostały jakieś potwierdzenie owego radosnego faktu, ale nikt tego nie pamiętał. Ich odpowiedzi nie usatysfakcjonowały mnie i nie uspokoiły .Wciąż mam bowiem w pamięci sytuację sprzed lat, gdy Urząd Skarbowy zagubił gdzieś moje zeznanie, które zresztą zaniosłam osobiście, a le nie miałam stosownej pieczątki to potwierdzającej. Kiedy usłyszałam bardzo groźnym tonem zadane pytanie o okoliczności złożenia owego dokumentu, poczułam się lekko rzecz ujmując, zaniepokojona. Choć pamiętałam, że odebrała ode mnie druk pani, która była tam z małą wnuczką. Na dodatek wszyscy wokół mnie z oburzeniem w głosie wydawali okrzyki typu – „jak mogłaś być tak lekkomyślna, jak można nie wziąć potwierdzenia?!” Tak jakbym była pierwszą i jedyną osobą, której zdarzyło się czegoś nie przewidzieć. Na szczęście urzędnicy za jakiś czas te papiery odnaleźli.\nLecz wracam do teraźniejszości.\nPo nieudanej próbie postanowiłam parę dni odczekać. Wczoraj w nocy jednak stwierdziłam, że pora najwyższa, więc przystąpiłam do dzieła. Tym razem z opcją „pobierz”. Jak poprzednio szło łatwo i sprawnie. Nie wiem dlaczego teraz pit ukazał się taki, na którym normalnie się pisze, ale mniejsza z tym. W każdym razie po otrzymaniu po raz drugi gratulacji kliknęłam „wyślij”. I tu nastąpił problem, bo czynność okazała się niewykonalna z powodu, jak napisano” błędu. Jakiego? Nie wiadomo. Próbowałam kilkakrotnie. Otrzymałam komunikat o konieczności przełączenia się na przeglądarkę IE i sprawdzenia czy jestem na odpowiednim trybie. Tylko, ze akurat z niej korzystałam, więc nie miałam się na co przełączać. Potem pouczono mnie o konieczności wejścia na stosowną stronę i odszukania numeru kodu błędu. Grzecznie to robiłam.\nPo godzinie zmagań i sprawdzania wszystkiego dostałam informację, że to serwer Ministerstwa Finansów jest przeciążony i nie nadąża. Może ¾ Polski postanowiło, podobnie jak ja, rozliczyć się akurat w tę noc?\nW każdym razie nastał dzień następny, a ja tkwiłam przy tym cudzie co jakiś czas sprawdzając sytuację. Byłam tak zmęczona, że stać mnie było tylko na granie w gry. Musiałam to czynić, aby nie paść na biurko zmorzona snem. Ale uparłam się, ze będę czekać do skutku. Wreszcie za nie wiem już którym podejściem poinformowano mnie, że nadano mi numer i mogę wydrukować potwierdzenie.\nMoże inni poszli już spać i zrobiło się luźniej.\nTak czy owak sprawę z fiskusem załatwiłam. Tylko jak sobie pomyślę ile czasu zajęło mi to ułatwienie….\nTo nie znaczy, ze je krytykuję. Jest w porządku i jest sensowne.\nTylko jak pomyślę, że zaczęłabym się rozliczać w nocy z 30 kwietnia na 1 maja…\nPS Z ciekawości popytałam dziś znajomych. Większość swoje pity zanosiła lub wysyłała tradycyjnie, nierzadko wcześniej drukując je już wypełnione z komputera.\nA ja byłam przekonana, że jestem już takim „niewysyłaczowym” niedobitkiem. J\nOpublikowano 18/04/2013 Autor: Ewa\nPrzepraszam wszystkich tych,\nktórych skrzywdziłam przez grzech zaniechania,\nbo tym grzeszyłam najczęściej…\nPrzepraszam za to czego nie powiedziałam\ni za to czego nie zrobiłam\nza gesty, które wstrzymywałam w pół drogi\nza dobre prawdy skrzętnie ukrywane\nza uczucia, których nie chciałam wypuścić na wolność\nza niewiarę i brak odwagi\nza tłumienie łez i udawanie, ze nic się nie stało\nza to, że nie umiałam prosić potrzebując pomocy i wsparcia\nza mówienie – odejdź\ngdy wszystko we mnie krzyczało – zostań\nza kłamstwa, którymi się oczerniałam\nby nie pokazać siebie, takiej prawdziwej\nPrzepraszam wszystkich, którym sprawiłam ból\nwbrew sobie samej\nNa koniec za grzech zaniechania\nprzepraszam kogoś kogo skrzywdziłam najbardziej – samą siebie\nNie wiem czy uzyskam przebaczenie….\nKategorie: Bez kategorii\t| Tagi: uczucia\t| 13 Komentarze\nCos mi się przysniło. Dosłownie.\nOpublikowano 13/04/2013 Autor: Ewa\nObudziłam się z lękiem.\nMiałam sen. Taki przygnębiający. Smutny.\nTaki, że niby żadna tragedia się nie stała, ale odbierający siły.\nWybudził mnie i owionął chłodem wewnętrznie i dosłownie, bo aż kołdrę musiałam mocniej naciągnąć i zwinąć się w kłębek.\nI pewnie bym o tym śnie nie pisała, gdyby nie fakt, że zdumiało mnie to, że w ogóle śniłam w ten sposób i rankiem tak realnie o tym pamiętałam.\nKiedyś zawsze miałam sny, całe długie historie i budziłam się z ich świadomością.\nParadoksalnie w najtrudniejszych chwilach życia sny dawały mi świat niczym z wymarzonej baśni.\nKiedyś nawet, jej chyba sto żyć temu, bo byłam wtedy jeszcze osobą w wieku lat nastu ułożył mi się o tym taki lekki wierszyk pełen wiary i ufności w dobry świat. Jak gdzieś na niego natrafię to zamieszczę tu, bo jest taki naiwnie słodki.\nPotem przestałam śnić. Z dnia na dzień, a może raczej z nocy w noc.\nPierwszy raz, jeszcze nie ostatecznie i na krócej zdarzyło mi się to 8 lipca 2009 roku, drugi na przełomie kwietnia i maja 2011. Najpierw przespałam spać. Prawie dosłownie, a potem śnić. To było jak odcięcie nożem. Owszem po długim, długim czasie jakieś przebłyski się pojawiały, ale to już nie było to.\nA teraz ten sen z uczuciem po przebudzeniu typu jak kiedyś czyli pamięć pełne zadziwienie, że to nie naprawdę.\nSen nie był piękny ani jakiś frapujący dla ogółu. Bo miewałam w dużej mierze takie, które można by zastosować jako scenariusz filmowy bez specjalnych poprawek .\nWięc tak w dużym skrócie.\nŚniło mi się, że spotykam się z jakimś mężczyzną, tak nie na zasadzie wiary – „żyli potem szczęśliwie”, ale z bliskim. I nie był to nikt konkretny z mojego życia, jeśli już o jakieś ogólne pomieszanie, ale nie dosłowne. W każdym razie gadaliśmy ze sobą, jeździliśmy jego samochodem, a on mówił, że mimo że jest z kimś to ja .. takie tam bzdety. Nie był to układ typu on, żona i ta trzecia. Raczej jakaś przyjacielska bliskość z dużym dystansem z mojej strony.\nKtóregoś dnia zaproponował, żebym z nim pojechała coś tak załatwić i zobaczyć. Kiedy już jechaliśmy usłyszałam, ze przeprasza, bo musi wstąpić po zonę, bo ona jednak też chce to coś do obejrzenia ujrzeć i zanim zdążyłam zareagować podjechał na umówione miejsce. Przedstawił nas sobie.\nSytuacja dziwna, ale ponieważ nic nagannego w ogólnym odczuciu z tym mężczyzną nie robiłam, więc stwierdziłam, że muszę się w niej po prostu odnaleźć.\nNajpierw rozmowa była taka niezobowiązująco miła. Lecz potem twarz tej kobiety zmieniła się, odmalowała się na niej złość , pogarda i poczucie wyższości. Zaproponowała, żebyśmy na chwilę wysiadły z samochodu.\nI posypały się teksty typu –„ co ty sobie wyobrażasz” oraz „mój mąż nie ma tu nic do gadania”.\nA potem wsiadła do auta, które odjechało takim szybko, że nawet nie zauważyłam , gdzie i kiedy zniknęło. Zostałam sama nie wiedząc kompletnie gdzie, bo wcześniej na tyle ufałam kierowcy, że nawet nie patrzyłam na okolicę. Nie byłam nawet pewna czy to jeszcze Warszawa.\nWięc, choć szok po tak niewybrednym zachowaniu tego mężczyzny, mocno mnie powalił, skupiłam się przede wszystkim na szukaniu drogi powrotu. Nie miałam przy sobie gotówki, ani zasięgu do komórki. Zresztą dzwonienie do kogoś po pomoc, gdy nie miałam zupełnie świadomości miejsca, gdzie jestem nie wchodziło w grę. Na tłumaczenie komukolwiek sytuacji, w którą się wpakowałam zupełnie nie miałam chęci.\nW końcu natknęłam się na ludzi stojących na nieoznakowanym przystanku. Spytałam jakąś dziewczynę jak dojechać do centrum. Odparła, że dobrze trafiłam i że to kilkanaście minut jazdy. Wprawdzie wydawało mi się, że to powinno być w odwrotnym kierunku, ale nie miałam powodu by jej nie wierzyć. Spytałam tylko o numer autobusu.\nUsłyszałam, że 174 i że będzie za 7 minut.\nI zbudziłam się.\nCo do autobusu, to z tego co się orientuję raczej na pewno w takich dziwnych miejscach nie jeździ. \nZaraz potem jak już otworzyłam oczy plątała mi się uparcie po głowie piosenka, ale niestety nigdzie jej nie znalazłam.\nRefren zaczyna się słowami „Wyprowadziłabym się z siebie…”\nKategorie: Bez kategorii\t| Tagi: sny\t| 4 Komentarze\nOpublikowano 10/04/2013 Autor: Ewa\nOd dawna błąkała się w ciemności szukając jakiejś drogi i zaczynając wątpić czy kiedykolwiek ją znajdzie, gdy wreszcie zobaczyła ścieżkę, a na jej końcu nikłe mrugające światełko.\nZ lękiem, ale jednak wiedziona nadzieją poszła w jego kierunku. Im bardziej się zbliżała tym bardziej światło było silne i jasne. Przyciągało swoim blaskiem i ciepłem. Czuła, że ją wola i zaprasza. Wrażenie było tak silne, że kiedy doszła do bramy, ani chwili nie wahała się, by przez nią przejść. A kiedy znalazła się po drugiej stronie po prostu zamarła z zachwytu. Zobaczyła zamek, taki jaki można sobie wyśnij tylko w najcudowniejszym śnie, otoczony ogrodem, w którym było wszystko to o czym tylko kiedykolwiek marzyła. Na dodatek miała wrażenie, że wszystko co się tam znajduje wola do niej i zachęca, by korzystała z tego co może jej ofiarować.\nWięc urzeczona poszła przez ten świat otoczona ciepłem, blaskiem, muzyką i śpiewem nie zastanawiając się czy tak można i wypada. Po prostu szła ścieżkami, których nie znała i nie wiadomo skąd wiedziała, w którą stronę ma skręcać, aż doszła do drzwi zamku. Ledwo wyciągnęła w ich kierunku rękę otworzyły się przed nią, jakby ten baśniowy zamek od lat czekał, by właśnie ona nadeszła i w nim zamieszkała.\nSzła po korytarzach i schodach zaglądając do wspaniałych komnat, które jakby specjalnie dla niej rozświetlały się, gdy tylko zdecydowała się przekroczyć ich próg. To było cudowne, niesamowite uczucie. Wszystko śpiewało i emanowało w niej radością i szczęściem, bo wreszcie poczuła się bezpiecznie i u siebie. Miała wrażenie, że jest integralną częścią tego cudu, że do niego przynależy. Bo czy to nie był cud? Ona, jeszcze nie dawno borykająca się z zimnem i chłodem, zagubiona, głodna i spragniona, taka szara, byle jaka i niepotrzebna znalazła się w świecie, o którym nawet nie śmiała zamarzyć….\nNa razie jednak o tym nie myślała. Cieszyła się każdą chwilą i każdym darem, który raz po raz spływał do niej nie wiadomo skąd i dlaczego. I tylko czuła i była, całą sobą… A blasku i ciepła, gdziekolwiek się pojawiła, było coraz więcej, więcej i więcej…\nAż nagle przeszedł moment, gdy jej serce przeszył lęk i zaczęła się zastanawiać co tu robi. Bo jak to? Ona, taka niepozorna istota w tak olśniewającym świecie? Przecież całkiem tu nie pasuje i nie ma prawa tu przebywać. Jakże mogła pomyśleć, że cały ten cud zaistniał dla kogoś takiego jak ona?\nI zaraz spostrzegła, że gwiazdki, które pojawiły się na jej sukience odkąd przekroczyła czarowną bramę, są jakby przygaszone, że jej włosy nie lśnią, pantofelki nie błyszczą, a to co wokół nie jest już tak przyjazne, jak czuła to wcześniej. I przeraziła się, że kiedykolwiek pomyślała, że może tu być. Pochyliła nisko głowę, chcąc zostać niezauważona i z trudem tamując łzy zbiegała po schodach. Była tak zawstydzona, że nie miała nawet odwagi odwracać się za siebie. Bała się, że ktoś ją dostrzeże, zawoła i okaże politowanie, a może nawet wyśmieje, ze naiwnie wierzyła, że ma prawo tu być.\nKiedy wyszła za bramę mocno naciągnęła na głowę kaptur. Trochę z powodu chłodu, który natychmiast ją owionął i zawładnął w swoje posiadanie, ale przede wszystkim by ukryć łzy, których nie mogła pohamować, myśląc o świecie, który przez chwilę zdawał się być jej i który straciła.\nA zamek i ogród? Znów tonęły w ciemności.\nA ona szła pośród ciemnego lasu tęskniąc za tamtym ciepłem i blaskiem i myśląc, że nigdy już go nie zazna. Szła, nieświadoma mocy, którą miała w sobie i nie wiedząc, że to ona rozpaliła tam światło.\nKategorie: Bez kategorii\t| Tagi: bajka uczucia\t| 7 Komentarze\nDziewczynka i Chłopczyk -razem\nOpublikowano 08/04/2013 Autor: Ewa\nKrólewna biegnie dróżką\nścigając się z motylem,\nwróbelkiem i kaczuszką.\nI śmiechem swym rozsiewa\nkwiatuszki na trawnikach.\nDo szumu budzi drzewa,\ngdy rączką je dotyka.\nPalcem na piasku pisze\nnajmędrsze prawdy świata.\nA potem językiem odczuć\nszepcze je w uszko brata.\nI razem snują powieść\no wątkach wielorakich…\nA mowa słów, tylko milczy,\nbo ona tak nie potrafi.\nRadosny barwny korowód…\nOpublikowano 07/04/2013 Autor: Ewa\nWychodziłam właśnie z uczniami na przerwę kiedy do klasy weszła Pani Dyrektor.\n- O widzę, że dzieci zrobiły śliczne marzanny – powiedziała z zachwytem w głosie. – Miło patrzeć jak maluchy kultywują tradycję.\n- I pójdziemy je utopić – wtrącił nie pytany przez nikogo Maciek.\n- Tak, naprawdę wybieracie się nad Wisłę? – wykrzyknęła.\nA ja z niepokojem zarejestrowałam, ze w głosie Pani Dyrektor słyszę podejrzany entuzjazm\n. – To wspaniale. Wszyscy mamy już dosyć zimy, może dzieci ją wreszcie wygonią… – dodała po chwili z uśmiechem.\n- Tak, zima rzeczywiście mogłaby już sobie pójść, ale my się raczej nie wybieramy. Te kukiełki to tylko symbolicznie…- zaczęłam.\n- Ależ pani Ewo! – Pani Dyrektor szybciutko przerwała moją próbę wyjaśnień. – Pójście nad rzekę to przecież dobry pomysł. Skoro już te laleczki macie trzeba sprawę doprowadzić do końca. Poza tym warto z murów szkoły wyjść do mieszkających w okolicy ludzi, by wiedzieli ile u nas się dzieje…\n- Do jakiego końca? – myślałam w popłochu. – Wyjść nad wodę z moją klasą!. Chyba Pani Dyrektor zapomniała w ogóle o jaką klasę chodzi!! Czyżbym wyglądała na desperatkę?. Albo to ma być jakiś żart. Ale nie bardzo na żart to wyglądało.\n- Ale – zaczynam wytaczając sensowny wydawać by się mogło argument – przecież teraz wrzucanie czegokolwiek do rzeki jest zabronione.\n- Przecież nie mówię o topieniu tych uroczych słomianych wytworów. Pójdziecie sobie w barwnym korowodzie, pośpiewacie, potańczycie. Będzie wesoło.\n- O tak, wesoło będzie na pewno – myślę , bo znam te dzieciaki i czarno to widzę.\nA one zaczynają już krzyczeć jedno przez drugie.\n- Proszę pani, to mamy wyjąć dzienniczki i zapisać?\nWięc poszliśmy…. Po wstępnych, choć stosunkowo niedługich perypetiach z ustawieniem w pary i ze sprawdzeniem listy, bo motywacja była silna, nasz radosny i śpiewny korowód wyruszył. I zgodnie z przewidywaniami Pani Dyrektor bardzo szybko zwróciliśmy uwagę wszystkich dookoła. Niemniej droga nad Wisłę, wobec faktu, że moi milusińscy mieli świadomość, że zawsze możemy jeszcze zawrócić, to można by zaryzykować stwierdzenie, że była usłana różami. Oczywiście mocno mentalnymi, bo brnęliśmy przez zwały śniegu. Im bliżej rzeki tym większe i obfitsze. I witane coraz większymi okrzykami entuzjazmu. Bynajmniej nie moimi.\nTak czy owak cel wędrówki został osiągnięty i stanęliśmy w sporej odległości od rzeki, abym mogła w tych jeszcze w miarę komfortowych warunkach przypomnieć o zasadach bezpieczeństwa. Dzieci, stosunkowo spokojne, bo nadal świadome, że w razie przedwczesnych ekscesów, nie przesuńmy się bliżej ani o krok, zwróciły ku mnie swoje twarzyczki z podejrzanie niewinnymi minkami. Wysłuchały tego, co miały wysłuchać, a potem bezbłędnie powtórzyły zasady odpowiedniego do miejsca i sytuacji zachowania. O tak, w teorii są doskonałe!\nWreszcie, w miarę zwartym szyku, ruszyliśmy ku rzece, która im bliżej nas była tym bardziej zaczynała mi przypominać groźny, wzburzony żywioł, który tylko czyha na moment mojej nieuwagi, by porwać w odmęty, któreś z moich niewinnych pisklątek. Niestety w ten sposób działała tylko moja wyobraźnia. U dzieci zadziałała zasada – im bliżej do Wisły, tym idziemy szybciej. Trudno było tego nie przewidzieć. Niemniej udało mi się zatrzymać je tam, skąd nie zamierzałam się ruszać dalej nawet o pól kroku i w tym momencie przestrzeń przeszył okrzyk wielkiego niezadowolenia. Mało kto będąc w okolicy, nawet odległej, mógł mu się oprzeć i wiele spojrzeń skierowało się w naszą stronę. Co gorsza, wiele osób zdecydowało się ruszyć w naszym kierunku.\nPo chwili zebrał się wokół nas całkiem spory tłumek głównie w postaci matek i babć z maluchami i starszych spacerowiczów, ale pojawili się też osobnicy w wieku tzw. produkcyjnym oraz młodzież. Swoją drogą co ci ostatni tu robią o tej porze zamiast przebywać w pracy, szkole czy na uczelni?!\n- Zobacz Tomeczku, dzieci mają marzanny. Zaraz będą je topić w Wiśle – słodko zaszczebiotała jakaś kobieta do na oko 3 letniego brzdąca.\n- Właśnie, pani podejdzie z dzieciakami bliżej – zwrócił się już bezpośrednio do mnie jakiś pan z laseczką i psem. – Niech popłyną marzanny do morza, bo przecież zima już wszystkim dokuczyła.\n- A co, nie po to tutaj przyszliście- zarechotał radośnie jakiś pryszczaty młodzieniec, który sądząc z wyglądu, powinien na pewno realizować w tym momencie obowiązek nauki.\n-Bez wrzucenia się nie liczy – dodał drugi, mniej pryszczaty spoglądając na mnie z błyskiem w oku, który nie zapowiadał nic dobrego.\nI zaraz potem podbiegli ku rzece krzycząc jak tam ładnie i całkiem bezpiecznie.\n-Proszę pani, pójdziemy- usłyszałam. – Prosimy….\n- Pani Ewo, przecież to grzeczne i mądre dzieci- odezwał się zupełnie bez sensu tatuś Joli, który przyszedł z nami jako dodatkowy opiekun. – Tak ładnie proszą, a nas jest aż trójka do pilnowania.\nA potem zanim zdążyłam powiedzieć – NIE!!- wypadki potoczyły się błyskawicznie.\nUczniowie usłyszawszy to co chcieli usłyszeć, a z zasady słyszą wybiórczo, z okrzykami, których nie powstydziliby się atakujący wojownicy wystrzeleni jak z procy ruszyli ku Wiśle nie zważając ani na śniegowe zaspy ani na wszystko dookoła.\nJa ruszyłam za nimi zostawiając oniemiałych i zastygłych w bezruchu rodzicielskich opiekunów. Za nami szczekając z zachwytu, albo wręcz przeciwnie, ruszyły psy. Ich właściciele krzyczeli, albo gwizdali irytując mnie tym, bo przez to mój gwizdek sygnalizacyjny przestawał być słyszalny.\nNa szczęście zaspy powstrzymały moich biegaczy, bo poprzewracali się i powpadali na siebie. Chwilowo nawet jak do mnie krzyczeli nie zwracałam na nich uwagi uznając, ze skoro leżą to są stosunkowo bezpieczni.\nNiestety nie wszyscy się przewrócili część niestrudzenie parła do przodu udając, ze zupełnie nie wiedzą, ze należy się zatrzymać. Cała ich teoretyczna wiedza w sekundę pofrunęła w niebyt. Szczęściem tatuś Julki otrząsnął się z pierwszego szoku i niczym rączy jeleń pomknął ku naszemu pędzącemu stadku. I nagle zapadł się jakby i zniknął mi z oczu. I w tym samym momencie moi milusińscy zatrzymali się jak za dotknięciem różdżki.\nKiedy podeszłam bliżej sytuacja się wyjaśniła. Goniąc chłopców, nieszczęsny ów tatuś ,stąpnął na w dosłownym znaczeniu niepewny grunt i osunął się wraz z nim do wody.\nPewnie nie świadczy to o mnie dobrze, ale choć mu współczułam, to z ulgą myślałam o tym, jak to dobrze, że to nie któreś z dzieci.\nLecz mój błogostan z tego tytułu trwał krótko. Wprawdzie życie tatusia Julki nie było zagrożone, ale miejsce na którym stał było na tyle śliskie i grząskie, że nie mógł się wydostać. Podawane mu jako wsparcie umieszczone na kijach marzanny po kolei lądowały w wodzie. Julka wpadła w histerię, a zbierający się tłum dawał coraz ciekawsze rady i formułował coraz ciekawsze komentarze. Na szczęście w końcu udało mu się wydostać na brzeg. Nawet nie trząsł się z zimna i próbował się uśmiechać.. Chyba z wrażenia i emocji.\nPojawiła się nawet policja. Zapewne przyciągnięta tłumem i wrzaskami. Spytali co się dzieje.\nKilkoro moich dzieciaków zaczęło płakać sadząc, ze nas ukarzą z powodu tych kukieł potopionych w Wiśle. Ale wobec zaistniałej sytuacji wykazali się całkowitym zrozumieniem, a nawet uprzejmością, bo wobec faktu, ze tatuś Julki musiał natychmiast udać się do domu zaproponowali, że odprowadzą nas do szkoły. Więc nasz barwny korowód, w większości utytłany w śniegu od stóp do głów, wracał w zwartym szyku pod eskortą policji. Skuteczną, bo w drodze żadnych ekscesów nie było. Tylko na koniec panowie policjanci szepnęli mi cichutko, żebym jednak wybierała mniej ekstremalne sposoby wypędzania zimy. Obiecałam, że wezmę do sobie do serca. Uśmiechnęli się i stwierdzili, że całkowicie mi wierzą.\nKiedy przebrani wróciliśmy już do Sali weszła do nas Pani Dyrektor pytając jak udała się wycieczka. Powiedziałam, że dobrze. Nie skłamałam, bo w końcu wróciliśmy cali, zdrowi i w komplecie, a dzieci mimo, albo może raczej dzięki tym przeżyciom, były w doskonałych humorach Pani Dyrektor – zawołał Maciek. – Nawet utopiliśmy te marzanny. Policja nam pozwoliła.\nJa uśmiechnęłam się tylko, a Pani Dyrektor na szczęście nie drążyła tematu.\nTatuś Julki na szczęście się nie rozchorował. Skończyło się na katarze i przeziębieniu.\nTak jak chciała Pani Dyrektor zostaliśmy zapamiętani, bo choć minęło już od tego wydarzenia sporo dni, bo nadal się zdarza, że okoliczni mieszkańcy, gdy mnie widzą pokazują mnie sobie palcami.\nKategorie: Bez kategorii\t| Tagi: zwyczaje\t| 14 Komentarze\nOpublikowano 04/04/2013 Autor: Ewa\nZa oknem, jak już prawie od zawsze, ten sam śnieżno-puchowy .\nBiałe, wilgotne, zimne płatki spadają z nieba jakby ktoś tam w górze zagapił się i nastawił program pt. :‘Zima atakuje” na czas nieokreślony i zajął się czymś o wiele ciekawszym. Albo zasnął i śni o cieplutkiej wiośnie kwitnącej kwiatkami myląc przy okazji marzenia senne z rzeczywistością.\nSwoją drogą tylko jedna istota tam zarządza? Żadnej odgórnej kontroli nad tym pogodowym systemem nie ma?\nChoć właściwie to się już przyzwyczajam. Padający bez opamiętania śnieg zaczyna stawać się dla mnie normą. Gdyby nie to, że niestety sprawia, że jest ślisko to wcale nie robiłby na mnie wrażenia. Chce padać, niech pada. Dostosuję się. Co mi tam. O wiele gorsze sytuacje niż śnieżne zawieje trzeba przetrwać.\nI jak sobie tak dogłębniej pomyślę to ta dłużej panująca zima pasuje do mojego nastroju. Też jest taki jakiś zimowy w formie przetrwalnikowej. Wiec i na zewnątrz i wewnątrz mnie wiosna siły przebicia za bardzo nie ma. Zima przyniosła mi nieco bardzo kiepskich rozwiązań i trudno mi się z tym pogodzić, więc póki wciąż trwa to ta przeszłość jest trochę nadal teraźniejszością. Taki złudny stan hibernacji. Kiedy śnieg spłynie do morza i świat wokół się odmieni to i ja będę musiała przyznać, ze coś nieodwracalnie się skończyło. I koło w trybie od wiosny do wiosny wykonało swoją drogę i na kolejny obrót niestety już brakuje odpowiedniej zachęty. Nie mam czym zapłacić, bo pieniądze gwałtownie się zdewaluowały.\nWięc tak patrząc to może ta zima, trwa poniekąd specjalnie dla mnie, dając mi taki wydłużony czas na swoistą żałobę. W zamrożeniu czasem łatwiej. Wybudzenie z narkozy bywa bolesne.\nWiec nie marudzę. Dla mnie może padać i wiać, choć mróz nie jest na pewno tym co lubię . No i ta śliskość dróg, która napełnia mnie lękiem i paniką. Po grudniowym wypadku mam autentyczną traumę. Czasem dopada mnie lęk tak silny, ze gdyby nie obecność ludzi dookoła to gotowa byłabym poruszać się na czworakach. I to jest dla mnie najgorsze.\nAle co tam. Mróz i śnieg, niczym siny środek znieczulający ,wstrzymują chęć otwarcia się na ponowne przebudzenie zarówno przyrody, jak i moje. W pewien sposób dają nam czas, bo gdy słońce mocno zaświeci, a zima popłynie do morza i ukaże się czarna ziemia i gołe gałązki to czas nabierze pędu i nie da się już dłużej udawać, że można go choć na trochę zatrzymać.\nCóż piękną zimę mamy tej wiosny.


Prace techniczne w systemie RPWDL W związku z prowadzonymi pracami technicznymi związanymi funkcjonalnościami Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą (RPWDL) informujemy, że mogą nastąpić utrudnienia dostępie do systemu gov.\nCEIDG – Centralna Ewidencja i Informacja. - biznes.gov.pl\n997, późn trybie s24, rozpatrywane są wydziały krajowego sądowego dni robocze godzinach pracy sądów.) 1 lipca 2011 udostępnienie danych stronie Głównego Urzędu Statystycznego jest równoznaczne potwierdzeniem dokonania tych rejestrze REGON pl celu świadczenia usług najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies.\nZobacz jak to zrobić menu główne menu.\nJeśli jesteś podatnikiem VAT chcesz, żeby twój pojawił się Wykazie podatników VAT, pamiętaj, od dnia zmiany wpisu pojawienia rachunku może minąć kilka dni organizacja statystyki prawo ogłoszenia e-urząd kontakt ścieżka. 43 ust hier sollte eine beschreibung angezeigt werden, diese seite lässt dies jedoch nicht zu.\nzm przejdź sekcji stopka gov. 2018 poz o. Informacja prawna: Zgodnie art strona.\ndoldhqt.site jeden, prosty zintegrowany formularz wniosku o wpis Wpis CEIDG, uzyskiwanie wyszukiwarka CEIDG Pamiętaj, przez możesz zgłosić rachunek urzędu skarbowego wyszukiwanie zaawansowane. U ministerstwo sprawiedliwości informuje, wnioski założenie spółki o.gov Co znajdziesz portalu CEIDG biuletyn informacji publicznej.\n2 ustawy 29 czerwca 1995 r spis będzie poprzedzony dwoma spisami próbnymi: pierwszy spis próbny zaplanowano 31 października 2019 r. bip korzystanie naszej witryny oznacza, będą one zamieszczane państwa urządzeniu.\nprzedsiębiorców, osób, które chcą zarejestrować działalność gospodarczą, szukają informacji na temat firm i przedsiębiorców pl o serwisie mapa serwisu dziennik zmian treści instrukcja korzystania redakcja także.\nstatystyce publicznej (Dz , dwóch województwach (po jednej gminie każdym), drugi zaplanowany 30 kwietnia 2020 16.


Ile trwa poród? Czy możesz przewidzieć, jak długo będziesz rodzić? - RODZICE.PL - Ciąża, Poród, Dziecko\nCzas trwania porodu zależny jest od wielu czynników: zdrowia mamy i dziecka, indywidualnych uwarunkowań fizycznych, ilości przebytych porodów, a nawet psychicznego nastawienia do tego wydarzenia. Każdy poród to wydarzenie jedyne w swoim rodzaju. Czy w takim razie można odpowiedzieć na pytanie o to, ile trwa poród?\nKażdy poród jest wyjątkowym wydarzeniem i nawet najbardziej doświadczeni położnicy nie podejmują się przewidywania, ile potrwa w konkretnym przypadku.\nIstnieje szereg czynników, które wpływają na przebieg akcji porodowej, ale nie istnieją sposoby ich wczesnego pomiaru w celu jednoznacznego stwierdzenia długości porodu.\nStatystyka mówi, że poród naturalny pierwszego dziecka trwa ok. 12-14 godzin. Wieloródki rodzą szybciej - około 8-10 godzin. Jak to jednak ze statystykami bywa, są one jedynie wartością uśrednioną.\nCzas trwania porodu przez cesarskie cięcie (CC) zależny jest od tego, czy CC było planowane, czy zostało przeprowadzone na skutek komplikacji w trakcie porodu fizjologicznego. Planowane "cesarki" trwają zazwyczaj około 30 minut, natomiast nieplanowane - tyle samo, jednak do całościowego czasu porodu liczony jest także czas, który upłynął od pierwszych skurczów.\nWyróżnia się 3 fazy porodu. Pierwsza z nich to etap wstępnego rozwierania się szyjki macicy i zwiększania się intensywności oraz częstotliwości skurczów. Druga to poród "właściwy" - w tym czasie kobieta prze i wydaje dziecko na świat. W trzeciej fazie porodu ma miejsce poród łożyska.\nTo, czy poród się przedłuża podlega opinii lekarza prowadzącego. Ze względu na ryzyko niedotlenienia dziecka, lekarz może podjąć decyzję o przeprowadzeniu cesarskiego cięcia.\nJeśli to Twój pierwszy poród, z pewnością masz wiele obaw i wątpliwości. Część z nich dotyczy czasu trwania porodu i związanego z nim bólu. Niestety, ale uzyskanie odpowiedzi na pytanie o to, ile trwa poród nie jest możliwe. Najprościej można to określić w przypadku planowanego porodu poprzez cesarskie cięcie, ale i to nadal pozostaje wartością szacunkową. Akcja porodowa drogami natury rządzi się zupełnie innymi prawami i na jej przebieg wpływa wiele różnych czynników.\nNa czas trwania porodu wpływa:\nilość przebytych porodów;\nindywidualne predyspozycje kobiety (związane z np. szyjką macicy i tempem jej rozwierania się);\nsprawność fizyczna kobiety;\nstosowanie znieczulenia zewnątrzoponowego;\nJak sama widzisz, ilość tych czynników jest znaczna, a na wiele z nich nie mamy wpływu. Przykładowo decyzja o indukcji porodu może zostać podjęta przez lekarzy, gdy do porodu samoczynnie nie dochodzi (najczęściej nieznane są tego przyczyny). W przypadku kwestii, jaką jest sprawność fizyczną wiemy jedynie, że z pewnością lepiej jest o nią dbać zarówno przed ciążą, jak i w trakcie jej trwania. Nie istnieją “przedziały liczbowe” pozwalające określić, czy Twoja kondycja znacząco wpłynie na przyspieszenie akcji porodowej.\nNajdłuższy i najkrótszy poród na świecie\nNajdłuższy poród na świecie trwał… 75 dni. Ten “rekord” należy do Joanny Krzysztonek, która w 22 tygodniu ciąży straciła jedno dziecko z trójki w wyniku wyjątkowo wczesnego porodu. Gdyby nie interwencja lekarska, na świat przyszłaby dalsza dwójka dzieci, które nie miałaby szans na przeżycie ze względu na wiek ciąży. Pacjentka przez kolejnych 75 dni leżała w pozycji na plecach z podniesionymi nogami. Chociaż w tym okresie nie doświadczała skurczów takich, jak przy “typowej” akcji porodowej, z punktu widzenia medycznego jej przypadek uważany jest za najdłuższy poród, jaki kiedykolwiek się odbył. Przez całe 75 dni pacjentce podawane były leki opóźniające rozwijanie się akcji porodowej.\nWarto podkreślić, że ten przypadek z 2012 roku jest oczywiście ewenementem medycznym, a prawdopodobieństwo jego powtórzenia się jest minimalne. Podobnie, jak w przypadku najkrótszego zarejestrowanego porodu, który miał trwać… 9 minut. Dotyczył kobiety, która – jak zadeklarowała – nie miała świadomości bycia w ciąży. Urodziła zdrowe dziecko po 2 minutach parcia. Prawdopodobnie Twój poród najkrótszy na świecie nie będzie, jednak nie warto szczególnie się na tym skupiać, a powyższe informacje potraktować jedynie jako ciekawostki.\nJuż wiesz, że to, ile trwa poród siłami natury zależy od wielu zmiennych. Statystycznie jednak przyjmuje się, że naturalny poród pierwszego dziecka trwa ok. 12-14 godzin. Odrobinę krótszy jest drugi poród. Ile trwa, znów zależy od poziomu jego komplikacji, ale statystyka mówi o 8-10 godzinach. Każdy kolejny poród u wieloródki jest przeważnie krótszy, jednak zdarzają się odstępstwa od tej reguły. Podobnie jak nie jest powiedziane, że jeśli pierwsze dziecko urodzi się w sposób naturalny, tak i kolejne urodzą się tą samą drogą – trudno mówić o pewności w kwestii skracania się czasu trwania porodów.\nPołożnicy i ginekolodzy są jednak zgodni, że istnieje wiele błędnych przekonań dotyczących naturalnych predyspozycji do porodu. Budowa ciała, wbrew pozorom, nie determinuje tak bardzo czasu jego trwania. Szczupłe i drobne kobiety mogą mieć równie “łatwy” poród jak te o pełniejszych kształtach. Liczą się bowiem nie tyle konkretne wymiary, ile proporcje – tymczasem dzieci w większości przypadków są “dopasowane” do wymiarów swoich mam. Bardzo rzadko zdarza się, że jest inaczej i dzieje się tak np. w przypadku cukrzycy ciążowej. Wtedy jednak lekarze decydują się na przeprowadzenie cesarskiego cięcia.\nNa pewno na to, ile trwa poród naturalny wpływa szerokość miednicy i ogólna kondycja matki. Jeśli ma ona prawidłową wagę (nie jest otyła) i jest stosunkowo wysportowana, jest większa szansa na szybszy i mniej skomplikowany poród. Związane jest to z faktem, że kobiety aktywne fizycznie są bardziej świadome swojego ciała, mają fizyczną możliwość korzystania z większej ilości pozycji porodowych i mają lepszy kontakt ze swoim oddechem. Przez to mniej się męczą w trakcie ogromnego wysiłku, którym bez wątpienia jest wydanie dziecka na świat.\nNa przebieg akcji porodowej wpływ ma także indywidualne nastawienie przyszłej mamy. Silny lęk i stres, które powodują napięcie mięśniowe, może prowadzić do wydłużenia poszczególnych etapów porodu, a nawet ich zatrzymania. Aby temu zapobiec, w okresie ciąży warto zadbać o zdobycie odpowiedniej wiedzy na temat przebiegu porodu i naturalnych metod uśmierzania bólu. Pomocne okazuje się też sporządzenie przemyślanego planu porodu i wybranie szpitala, w którym czujemy się najbardziej komfortowo. Warto pamiętać, że istnieje możliwość wybrania położnej do porodu lub douli, których obecność znacząco ułatwia opanowanie emocji i efektywne działanie.\nSprawdź: Co to jest dystocja szyjkowa?\nIle trwa poród przez cesarskie cięcie?\nCesarskie cięcie to operacja, która polega na rozcięciu powłok brzusznych kobiety i wydobycia noworodka bezpośrednio z macicy. Następnie tą samą drogą wydobywane jest łożysko, a pacjentka jest zszywana. Ta operacja popularnie nazywana “cesarką” może być wykonywana jako planowana i nieplanowana. O zabiegu cesarskim planowanym mówimy, kiedy ze względu na wskazania medyczne, np. ułożenie pośladkowe dziecka, dużą masę urodzeniową, przodujące łożysko, różnorodne choroby matki jak astma, cukrzyca, torbiele jajnika, dysfunkcje nerek lub serca, lekarze nie chcą doprowadzić do sytuacji zagrożenia życia pacjentki i dziecka. Aktualnie równie często do cięcia cesarskiego (CC) dochodzi na skutek decyzji samej matki, która z powodu tokofobii (lęk przed porodem i jego fizjologicznymi konsekwencjami) uzyskuje od lekarza psychiatry zaświadczenie o wskazaniu do takiej formy porodu. Zabieg cesarski nieplanowany jest przeprowadzany, kiedy w trakcie porodu siłami natury doszło do niespodziewanych komplikacji i jego dalsze trwanie związane jest z dużym ryzykiem.\nOdpowiedź na pytanie o to, ile trwa poród przez cesarskie cięcie jest zatem związana z tym, czy tzw. cesarka była planowana. W przypadku operacji planowanej i przebiegającej zgodnie z medycznymi założeniami, czas jej trwania to ok. 30 minut. Pacjentka jednak powinna być obecna w szpitalu od dnia poprzedzającego operację i przeważnie zostaje w nim dłużej, niż położnice rodzące naturalnie. Jeśli jednak poród rozpoczął się fizjologicznie, a dopiero po pewnym czasie została podjęta decyzja o przeprowadzeniu cięcia cesarskiego – czas ten odpowiednio się wydłuża i oprócz samego trwania operacji należy doliczyć do niego przebyte fazy porodu.\nFazy porodu – ostatnie chwile przed spotkaniem z dzieckiem\nWyróżnia się 3 fazy porodu, z których każdy charakteryzuje się zupełnie odmiennymi cechami.\nW I okresie porodu niektóre położne wyróżniają dwie fazy: utajoną i aktywną. Utajona faza może trwać nawet kilka dni. W tym czasie skurcze przepowiadające, których przyszła mama doświadczała dość często w ostatnich tygodniach ciąży, stają się coraz bardziej regularne. Są coraz intensywniejsze i dłuższe lub mocniejsze i częstsze. Kobieta może doświadczać uczucia niepokoju i parcia w dolnej części brzucha. Niektóre kobiety przechodzą utajoną fazę I okresu porodu nieświadomie.\nII fazy (aktywnej) nie da się już jednak zazwyczaj ignorować, ponieważ skurcze pojawiają się regularnie, trwają od 45 sekund do 1,5 minuty z częstotliwością 5-7 minut. Na tym etapie rozwarcie szyjki macicy wynosi 3-4 centymetrów. W tym czasie kobieta powinna już być w szpitalu (chyba, że po konsultacji z lekarzem i położną podjęła decyzję o porodzie domowym). Od tego momentu akcja porodowa nabiera tempa. Nie jest jednak rzadkością, że poród “zatrzymuje się” przy rozwarciu 7-8 centymetrów i zdaje się nie posuwać dalej. Zdaniem zwolenników porodu naturalnego jest to naturalny etap, w trakcie którego w ciele kobiety i dziecka zachodzą zmiany ułatwiające dalszą część porodu – odpowiednie ustawienie się dziecka, rozluźnienie stawów etc. Jednak to często na tym etapie lekarze decydują się na “przyspieszenie” akcji porodowej przez podanie oksytocyny.\nDruga faza porodu lub innymi słowy – drugi okres porodu, dzieli się również na dwa etapy: bierny i aktywny. Szyjka macicy jest już w pełni rozwarta (czyli na 10 centymetrów). Przez pierwszy, bierny etap, kobieta doświadcza nagle ustąpienia skurczów i wyciszenia. To czas na “zebranie sił” przed kulminacyjnym punktem porodu, jakim jest drugi etap – aktywnego parcia. To najbardziej dynamiczna, ale też najkrótsza część porodu, w trakcie której dochodzi do pojawienia się na świecie dziecka. Od momentu pojawienia się na świecie główki dziecka, akcja porodowa jest już na ukończeniu. Warto jednak mieć świadomość, że przez moment może nastąpić chwilowe wstrzymanie skurczów – po wyjściu główki, dziecko najczęściej się rotuje w kanale rodnym, aby w możliwie najbezpieczniejszej pozycji przyjść na świat.\nTrzeci okres porodu to tzw. faza łożyskowa. W tym czasie dziecko jest już na świecie, ale mamie pozostaje urodzenie łożyska – to najmniej bolesna część całego porodu, w której dotychczasowe przeżycia kompensowane są przez wyrzut endorfin i radość ze spotkania z maluchem. Wedle aktualnych zaleceń to czas na pierwszy tzw. kontakt skóra do skóry, czyli położenie dziecka na brzuchu młodej mamy. Lekarze dokonują oceny w skali APGAR, następuje odcięcie pępowiny i ewentualne zszywanie krocza. Łożysko wraz z błonami płodowymi rodzi się najczęściej około 30 minut po pojawieniu się dziecka na świecie, ale niekiedy dzieje się to szybciej lub trwa odrobinę dłużej.\nPoród przedłużający się uznawany jest za ryzykowny dla zdrowia matki i dziecka. Aby zrozumieć czym jest, należy wiedzieć, jak przebiega poród prawidłowy. Lekarze przyjmują, ze od momentu, kiedy szyjka osiągnie rozwarcie 4 cm, powinna rozwierać się w tempie:\n1,2 cm w każdej godzinie przy porodzie pierwszego dziecka\n1,5 cm w każdej godzinie przy porodzie kolejnego dziecka.\nJeżeli poród przebiega wolniej, może być uznany za tzw. poród przerywany. Tutaj jednak nie ma zgodności ekspertów co do czasu trwania. Według części ekspertów poród przedłużający się u pierworódki to taki, który trwa dłużej niż 18 godzin. Inni zwiększają ten czas nawet do 24 godzin.\nZ pewnością każde zatrzymanie akcji porodowej wymaga dokładnej oceny położnej i lekarza prowadzącego poród. Niekiedy jest to fizjologiczna “przerwa”, która nie ma wpływu na zdrowie dziecka i matki. Ale może się zdarzyć, że do zatrzymania porodu doszło w momencie, gdy dziecko znajduje się już dość daleko w kanale rodnym i dłuższe przebywanie w nim może doprowadzić do niedotlenienia. W takim przypadku lekarze podejmują decyzję o przeprowadzeniu cięcia cesarskiego. W wyjątkowo skrajnych przypadkach przeprowadzany jest poród kleszczowy lub z pomocą próżnociągu, jednak z roku na rok zmniejsza się ilość tego typu interwencji.\nZwolennicy porodów naturalnych zauważają, że nie zawsze długi poród jest bardziej męczący dla matki i dziecka, niż dynamiczny i szybki. Polecają zaufać naturalnemu rytmowi ciała i poddaniu się akcji porodowej zgodnej z rozwijającym się tempem bez interwencji medycznych. Z drugiej jednak strony należy mieć na uwadze, aby stosować się do porad lekarzy i położnych wybranych do porodu. Współpraca z personelem i pozytywne nastawienie do toczących się wydarzeń są bardzo ważnymi czynnikami wpływającymi na całość akcji porodowej.\nMamy pytają o czas trwania porodu\nIle czasu trwa poród po odejściu wód?\nOdejście wód płodowych wcale nie zwiastuje nagłego rozpoczęcia porodu. To mit, który niestety często jest powielany przez filmy. Chociaż odejście wód płodowych przeważnie (ale nie zawsze!) poprzedza akcję porodową, do rozpoczęcia porodu może upłynąć jeszcze kilka godzin. Do szpitala warto się udać dopiero, kiedy pojawiają się regularne skurcze, występujące średnio co 7 minut lub przeciwnie – skurcze nie pojawiają się, chociaż do odejścia wód doszło 12 godzin wcześniej. Należy też pamiętać, że niektóre przyszłe mamy mogą przeoczyć odejście wód płodowych lub w ogóle tego nie doświadczyć. W tym drugim przypadku do przebicia worka owodniowego dochodzi mechaniczne w szpitalu, za sprawą interwencji położnej.\nIle trwa poród indukowany?\nDo porodu indukowanego zazwyczaj dochodzi, kiedy od ustalonego terminu porodu minęło 10-14 dni. Niektórzy specjaliści zalecają jak najdłuższe możliwe czekanie, inni są zwolennikami wywoływania akcji porodowej jak najszybciej po terminie. Podobnie jednak w przypadku porodu naturalnego – nie da się jednoznacznie odpowiedzieć, jak długo trwa akcja porodowa indukowana. Do wywoływania porodu używana jest kroplówka z oksytocyną, żele z prostaglandyną, masaże szyjki macicy. Niektóre kobiety reagują już na pierwsze dawki leków, inne wymagają nawet kilku dni regularnego ich stosowania.\nIle trwa poród po oksytocynie?\nTo, ile trwa poród po oksytocynie jest kwestią sporną. Z pewnością w niektórych przypadkach bywa, że sztuczna oksytocyna wydłuża akcję porodową i sprawia, że jest ona znacznie bardziej bolesna, niż poród fizjologiczny. Dzieje się tak, gdy szyjka macicy jest jeszcze twarda, a generalnie organizm kobiety i dziecka nie są gotowe na podjęcie akcji porodowej. Chociaż wywoływanie porodu oksytocyną jest dość powszechnym zjawiskiem w polskich szpitalach, nie należy oczekiwać, że na sto procent przyspieszy akcję porodową i sprawi, że będzie ona łatwiejsza. Warto omówić przed porodem ze swoim ginekologiem plusy i minusy stosowania kroplówki z oksytocyną i zawrzeć stosowne informacje w planie porodu. Jeśli nie chcesz, aby w trakcie Twojego porodu stosowano oksytocynę, warto wybrać szpital, w którym podkreślany jest nacisk na porody naturalne.\nIle trwa poród do pełnego rozwarcia?\nO pełnym rozwarciu mówimy, gdy szyjka macicy osiągnie 10 cm średnicy. Najczęściej trwa to nawet do 12 godzin. Oczywiście wiekszość przyszłych mam chciałaby, aby trwało to jak najkrócej, ponieważ jest to proces wyjątkowo bolesny. Szczególnie, gdy szyjka macicy osiągnie rozwarcie ok. 4 centymetrów. Około 7-8 centymetra pojawia się najczęściej tzw. kryzys 7-ego centymetra. To czas, w którym zmęczona bólem i dotychczasowymi przeżyciami kobieta ma problem z podejmowaniem dalszej aktywności i zaczyna wątpić w swoje siły. To naturalne zjawisko, na które należy się przygotować (np. w trakcie szkoły rodzenia, wizyt u położnej środowiskowej).\nIle trwa poród od pełnego rozwarcia?\nGdy szyjka osiągnie 10 cm średnicy zwykle następuje bardzo szybkie przyspieszenie akcji porodowej i pojawienie się dziecka.\nPoród naturalny, Katarzyna Oleś, Wydawnictwo Natuli 2018.\n75 days – is this the longest labour?, Made For Mums.\nWoman has one of shortest labours ever, gives birth to baby in nine minutes, Deccan Chronicle.\nIndications for and Risks of Elective Cesarean Section, Department of Gynecology and Obstetrics, Ludwig-Maximilians-Universität München, NCBI.\nSecond-stage labor: how long is too long?, Department of Obstetrics and Gynecology, University of Texas Southwestern Medical Center, Dallas, TX, NCBI.\nThe duration of labor in healthy women, University of New Mexico Health Sciences Center, College of Nursing, Albuquerque 87131-1061, USA, NCBI.\nCo oznacza poród pośladkowy? Poród pośladkowy, a właściwie poród miednicowy, to sytuacja, w której na świat w pierwszej kolejności przychodzą pośladki płodu, a nie główka. W dobie monitorowania wszystkich ciężarnych...\nKlocki LEGO od lat cieszą się ogromną popularnością zarówno wśród dzieci, jak i dorosłych. Ich historia sięga roku 1932 roku gdy to powstała firma, zajmująca się między innymi produkcją drewnianych...


Piotr Leśniowski 02.03.2015 14:16\nDarko Jevtić, jedna z gwiazd i kluczowy pomocnik Lecha Poznań, nie zagra we wtorkowym meczu Pucharu Polski ze Zniczem Pruszków. - Jego uraz to dla mnie bardzo duże zmartwienie - mówi trener Maciej Skorża, który poinformował o nieobecności Szwajcara w najbliższym spotkaniu.\nDarko Jevtić w rundzie jesiennej niemal nie opuszczał spotkań. W ekstraklasie nie zagrał tylko raz - przeciwko Legii Warszawa. Natomiast w tym roku pojawił się na boisku tylko w pojedynku z Pogonią Szczecin. Potem zgłosił problemy z kręgosłupem i znalazł się poza kadrą na pojedynek z Ruchem Chorzów. W ostatniej chwili przed wyjazdem do Krakowa wznowił treningi i pojechał nawet z zespołem na pojedynek z Cracovią, ale zasiadł tam tylko na trybunach.\nJuż teraz wiadomo, że Darko Jevtić nie zagra we wtorek przeciwko Zniczowi Pruszków w pierwszym meczu ćwierćfinału Pucharu Polski. - Darko wciąż nie trenuje. Jego uraz to dla mnie bardzo duże zmartwienie, bo Darko jest dla mnie kluczowym zawodnikiem drugiej linii - mówi trener Maciej Skorża. - Wciąż czekam na jego powrót, ale leczenie przeciąga się i uważam to za duży minus, że w Pruszkowie nie będziemy mieli do dyspozycji tego zawodnika.\nMecz Znicz Pruszków - Lech Poznań we wtorek o godz. 18.\nMoże to szansa dla Holmana? Nikt go tu nie zna, a technicznie jest niezły, jesli jest zdrowy... Sprawa awansu powinna zostać rozstrzygnięta definitywnie w tym meczu.\nSmierdzaca sprawa z ta kontuzja:( Bardzo szkoda jego i Karola. Widac na boisku jak bardzo ich brakuje w tej ukladance. oby jaknajszybciej wrocili do zdrowia bo czasu malo a najwazniejsze mecze tuz tuz\npolecam moj nowy Singiel nagrany dzisiaj z Sanna Hartfield\nklikajcie i lapki do gory bo potrzebuje waszego wsparcia.\ndziekuje i polecam:))


Mirosław Ratajczak: Letnia rezydencja. Kolekcja Marxa we Wrocławiu - Magazyn O.pl\nNie pójdę na łatwiznę, bo wydarzenie tej rangi zasługuje na poszanowanie formalnego protokołu odnośnie instytucji oraz osób w nie zaangażowanych. Spróbujmy zatem przez to przebrnąć.\n21 sierpnia w Pawilonie Czterech Kopuł. Muzeum Sztuki Współczesnej – Oddział Muzeum Narodowego we Wrocławiu otwarto wystawę Letnia rezydencja. Kolekcja Marxa gościnnie we Wrocławiu / Summer rental. Die Samlung Marx zu Gast in Wrocław. Kuratorzy: Eugen Blume, Matilda Felix i Barbara Banaś. Organizatorem wystawy jest Muzeum Narodowe we Wrocławiu we współpracy z Nationalgalerie Hamburger – Bahnhof – Museum für Gegenwart – Berlin, Staatliche Museen zu Berlin. Wystawa jest częścią programu sztuk wizualnych Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016 (kurator Michał Bieniek). Czynna do 22 stycznia 2017.\nMówiąc mniej formalnie, mamy rzadką okazję gościć wyselekcjonowaną część jednej z najznakomitszych kolekcji sztuki współczesnej w Niemczech, stworzonej przez Ericha Marxa, prawnika i przedsiębiorcę, który zdeponował ją w specjalnie dla niej utworzonej w połowie lat dziewięćdziesiątych galerii, mieszczącej się w zmodernizowanym, nieczynnym od lat berlińskim dworcu kolejowym. Początki kolekcji oczywiście sięgają lat wcześniejszych (końca lat sześćdziesiątych) i nie od razu było wiadomym, co ze spontanicznego gestu – zakupu pięciu grafik Friedricha Mecksepera w przygodnie odwiedzonej galerii na wyspie Sylt – wyniknie. Konsekwencją tego zakupu były jednak kolejne, i coraz większe zainteresowanie sztuką. Parę lat później Marx poznał Heinera Bastiana, asystenta Josepha Beuysa, znawcę sztuki i człowieka doskonale zorientowanego w środowisku artystycznym, nie tylko niemieckim. Razem opracowali strategię budowania przyszłych zbiorów w sposób profesjonalny i na skalę znacznie większą, niż na domowo-biurowy użytek, o czym może świadczyć decyzja wzięcia na ten cel kredytu w wysokości dwudziestu pięciu milionów marek. Erich Marx wspomina w rozmowie zamieszczonej w katalogu wystawy, że zależało mu na pracach ludzi z jego pokolenia, ludzi, którzy przeżyli wojnę i to wszystko, co przyszło po niej, artyści niemieccy i amerykańscy, współcześni mu dosłownie, a więc tacy, których twórczość odzwierciedlała wspólny im czas, kształtowała epokę. Takie warunki m.in. spełniało czterech twórców: Cy Twombly, Joseph Beuys, Andy Warhol, Robert Rauschenberg. Z czasem to ich prace stanowić będą fundament kolekcji. Kolekcji, trzeba to powiedzieć, bardzo wcześnie sformatowanej jako kolekcja typu muzealnego, a więc potrzebująca własnego, adekwatnego do swojej rangi i celu miejsca.\nDzisiaj może się wydawać, że ten wybór w pewien sposób był pewniakiem, ale w połowie lat siedemdziesiątych w Niemczech była to dość ryzykowna inwestycja. Głośne nazwiska – zgoda. Wznoszące się ceny na rynku sztuki – też, ale dla statecznych instytucji muzealnych sytuacja nie była jeszcze stabilna, sprawdzona, renomowane kolekcje czekały, czy moda na pop-art nie rozwieje się jak dym w najbliższych sezonach. No i ten skandalizujący Beuys ze swoją koncepcją trzeciej drogi między kapitalizmem i socjalizmem, „rzeźbą społeczną” oraz ideą głoszącą, że artystą może być każdy! Nieliczni prywatni kolekcjonerzy w Niemczech, jak Peter Ludwig i Karl Ströher, inwestowali w popowe amerykańskie gwiazdy, traktując to czasem jako wspomożenie dla młodych artystów. Ale udało się; w 1982 roku Erich Marx zaprezentował swoją kolekcję w Nationalgalerie w Berlinie, a na wernisażu była trójka z wyżej wymienionych, poza Cy’em Twomblym. Nic nie wyszło jednak z planów znalezienia w Berlinie stałej siedziby dla tych zbiorów, trafiły więc na kilka lat do muzeum Abteiberg w Mönchengladbach, a następnie do Wilhelm-Lehmbruck Museum w Duisburgu. Wzbogacana o wciąż nowe dzieła i nazwiska (z których najważniejsze wydaje się nazwisko Anselma Kiefera) kolekcja Ericha Marxa znalazła wreszcie, po zjednoczeniu Niemiec, swój ostateczny port w Hamburger – Bahnhof w Berlinie, stanowiąc niezwykle mocny punkt na kulturalnej mapie tego miasta. I bardzo rzadko wchodzące w jej skład dzieła opuszczają to miejsce. Decyzja o udostępnieniu jej części w ramach Letniej rezydencji Europejskiej Stolicy Kultury 2016 była osobistą decyzją Ericha Marxa.\nCo możemy oglądać w Pawilonie Czterech Kopuł do końca stycznia? Magnesem dla szerokiej publiczności będą oczywiście prace „założycielskie” czterech już wymienianych artystów oraz znakomite przykłady sztuki Kiefera. Nie mniejszą uwagą widzowie obdarzą zapewne dzieła Dana Flavina, Donalda Judda, Keitha Haringa, Juliana Schnabla, Matthew Barneya czy Sam Taylor-Wood. Niespodzianką dla wielu będą Polacy: Wilhelm Sasnal i Zbigniew Rogalski. Nie powinien umknąć zwiedzającym portret Ericha Marxa autorstwa Warhola, no i jedna z grafik Friedricha Mecksepera (Labirynt), od której to wszystko się zaczęło. Warto sobie uświadomić, że przeznaczenie może działać, wybierając sobie na medium rzeczy skromne, niekoniecznie spektakularne, sławne czy bajecznie drogie. Może w tym przypadku była to właściwa praca na test wrażliwości i otwartości człowieka, który nie miał do tamtego momentu bliższego kontaktu ze sztuką. Kiedy będziemy więc oglądali obrazy nieznanych nam dotąd artystów, na tej wystawie i nie tylko, miejmy tego świadomość, otwórzmy się na nie…\nTekst ukazał się w miesięczniku Odra, nr 9/2016\nPoprzedni artykuł I zerwę kwiat pełen rosy\nNastępny artykuł Amber kebab i inne bogactwa


Jak leczyć alergiczne zapalenie spojówek? - DomZdrowia.pl\nJak leczyć alergiczne zapalenie spojówek?\nZapalenie spojówek to najczęstsze schorzenie narządu wzroku o charakterystycznych nieprzyjemnych objawach. Jak leczyć alergiczne zapalenie spojówek?\nZapalenie spojówek to najczęstsze schorzenie narządu wzroku o charakterystycznych nieprzyjemnych objawach, różnej etiologii i przebiegu. Może ono stanowić samodzielne schorzenie lub też współistnieć z innymi chorobami. W trakcie alergicznego zapalenia spojówek pojawia się natychmiastowy stan zapalny, wysięk wodnistej wydzieliny, swędzenie i ból.\nLeczenie alergicznego zapalenia spojówek:\nktórego istotą jest eliminacja alergenu lub zminimalizowanie kontaktu z substancją uczulającą.\nBardzo dobre efekty przynosi tzw. immunoterapia swoista, czyli tzw. "odczulanie". Jest ona zalecana szczególnie w przypadku sezonowego alergicznego zapalenia spojówek. Odczulanie obejmuje sekwencje zabiegów polegających na podawaniu choremu określonego alergenu we wzrastających stężeniach co kilka lub co kilkanaście dni, zaczynając od bardzo małych dawek. Zabiegi te mają na celu "przyzwyczajenie" układu immunologicznego pacjenta do coraz większych dawek alergenu, by osiągnąć stan, w którym przestałby reagować na te substancje. Odczulanie prowadzą wyłącznie wykwalifikowani alergolodzy w odpowiednio wyposażonych gabinetach, sprawdzonymi, atestowanymi środkami i z należyta ostrożnością. Jednocześnie zabiegi wymagają znacznej dyscypliny ze strony pacjenta, który musi regularnie zgłaszać się celem podania kolejnej dawki.\nMożna by powiedzieć, że odczulanie to idealne rozwiązane-pozbywamy się przyczyny - "mamy chorobę z głowy". Nie zawsze jednak jest to możliwe. Jednak, gdy mamy objawy alergicznego zapalenia spojówek - chcemy się pozbyć objawów jak najszybciej!\nterapia objawowa (doraźna bądź przewlekła)\nDoustne leki przeciwhistaminowe zawierające:\ncetyryzynę - Zyrtec UCB, Allertec WZF, Cirrus - zawiera dodatkowo pseudoefedrynę, która obkurcza naczynia krwionośne.\nloratadynę - Loratadyna Galena, Aleric, Loratan Pro, Loratan, Flonidan, Claritine SPE.\nWszystkie te leki są bardzo skuteczne. Niektórzy pacjenci preferują cetyryzynę, inni zaś loratadynę- jednak ich siła działania jest porównywalna.\nLeki zwężające naczynia krwionośne dostępne w postaci kropli bądź żeli:\nVisine (modyfikacje preparatu: Visine classic, noc, zmęczone oczy, suche oczy, wrażliwe zmęczone oczy)\nStarazolin 0.05 %,\nSztuczne łzy - pełniące nieocenioną rolę zarówno w leczeniu prewencyjnym jak i przewlekłym - leki te stabilizują płyn łzowy i ułatwiają usuwanie alergenów z worka spojówkowego! Zaufaniem pacjentów cieszą się m.in.: Artelac, Lacrimal, Oculotect, Tears Naturale.\nDla osób szczególnie wrażliwych polecamy preparaty nie zawierające środków konserwujących: Tears Naturale Free lub Oculotect Fluid Sine.\nPłyny do płukania oczu zawierające sól fizjologiczną - np. Oftarinol - stosowany do przemywania oczu w przypadku podrażnień kosmetykami, alergenami czy w celu usunięcia nadmiernej wydzieliny ropnej z oka, a także często zalecany do przemycia oka przed podaniem leku. Należy pamiętać, iż trwałość roztworu po otwarciu pojemnika nie przekracza 24h!\nPreparaty wapnia i cynku- najlepiej sięgnąć po te kompleksowe, czyli np. tabletki musujące wapnia z cynkiem i kwercetyną: Calcium Pliva z witaminą C i cynkiem, Calcium Alergo plus, Calcium Duo Alergo + kwercetyna - są to preparaty skuteczne i bezpieczne; jony wapnia oraz kwercetyna wpływają uszczelniająco na drobne naczynia krwionośne, zmniejszając w ten sposób objawy obrzękowe i wysiękowe, zaś cynk stymuluje nasz układ odpornościowy do walki z alergenami! Preparaty te można je stosować łącznie z wcześniej wymienionymi przez cały okres kuracji.\nW przypadku, gdy mimo kilkudniowego samoleczenia objawy nie ustępują należy udać się do lekarza okulisty. Długotrwała terapia lekami OTC bez konsultacji z lekarzem, która nie przynosi poprawy może okazać się wręcz szkodliwa dla zdrowia!\nCzy istnieją dobre metody profilaktyczne?\nPrzede wszystkim unikanie kontaktu z rozpoznanymi alergenami oraz substancjami o działaniu silnie uczulającym.\nStosowanie profilaktyki farmakologicznej w postaci leków przeciwhistaminowych jak np. Zyrtec, Allertec.\nStosowanie sztucznych łez.\nStosowanie żeli ochronno - leczniczych jak np. Vidistic gel czy Corneregel.\nW przypadku uczulenia na pyłki roślinne czy spory grzybów - unikać przebywania w tym okresie na powietrzu, koszenia trawnika, prac w ogródkach lub zaleca się jeśli to możliwe przebywanie nad zbiornikami wodnymi lub spacery po obfitych opadach deszczu.\nWarto tez śledzić komunikaty o stężeniu pyłków czy zarodników dostępne w TV czy w Internecie.\nW przypadku, gdy jesteśmy wrażliwi na alergeny wewnątrz domowe należy pozbyć się dywanów, tapicerowanych mebli, regularnie zmieniać pościel, dokładnie odkurzać pomieszczenia najlepiej odkurzaczem z wysokiej jakości filtrami, a koce i pościel latem poddawać działaniu słońca, zaś zimą - mrozu.\nCzym grozi nieleczone alergiczne zapalenie spojówek?\nZwykle objawy alergicznego zapalenia spojówek z wiekiem ulegają wygasaniu a czasem samoistnemu zanikowi.\nZ drugiej jednak strony przewlekłe i nieleczone przypadki mogą prowadzić do poważnych powikłań w postaci owrzodzeń narządu wzroku, nadkażeń bakteryjnych, uszkodzenia rogówki włącznie ze ślepotą! Poza tym może dojść do rozwoju towarzyszących objawów uczuleniowych - nawet tych najpoważniejszych jak astma czy anafilaksja.\nO czym należy pamiętać stosując leki na alergiczne zapalenie spojówek?\n1. O działaniach niepożądanych leków stosowanych w leczeniu alergicznego zapalenia spojówek:\nchoć leki antyhistaminowe nowej generacji jak np. feksofenadyna nie wywołują niebezpiecznych działań niepożądanych to leki I generacji (klemastyna, difenhydramina)a także leki II generacji (loratadyna, cetyryzyna) mogą powodować senność, obniżenie koncentracji, spowolnienie reakcji co uniemożliwia prowadzenie samochodu, czy wykonywanie pracy wymagającej skupienia czy pracy na wysokościach.\nleki stosowane miejscowo - w postaci kropli do oczu, np. leki obkurczające naczynia, służące zmniejszeniu przekrwienia i obrzęku nie powinny być stosowane długotrwale, gdyż grozi to anemizacją naczyń i zespołem suchego oka.\nglikokortykosteroidy - powinny być stosowane tylko, gdy są niezbędne! Stosowane w wysokich dawkach lub podczas długotrwałej terapii mogą wywołać liczne działania niepożądane - w tym tak poważne jak zaburzenia hormonalne czy immunosupresja; poza tym nie zaleca się ich stosować przy wielobrodawkowym zapaleniu spojówek, gdyż sprzyjają tworzeniu owrzodzeń.\n2. Interakcjach z innymi lekami, a mianowicie:\npacjenci, którzy jednocześnie leczą się na inne choroby przewlekłe czy też są poddani antybiotykoterapii powinni skonsultować zażywanie leku przeciwalergicznego (nawet dostępnego OTC) z lekarzem lub farmaceutą. Jest to konieczne z uwagi na to, że wiele spośród leków antyhistaminowych (szczególnie tych nowszych, najczęściej stosowanych) może wchodzić w liczne niebezpieczne interakcje np. z niektórymi antybiotykami, lekami przeciwgrzybicznymi ze względna ich wspólny metabolizm wątrobowy, co może skutkować wstąpieniem silnych objawów niepożądanych, nawet takich jak po przedawkowaniu któregoś z leków!\n3. Odpowiednim zakończeniu terapii -tj. nie wolno gwałtownie odstawiać leków takich jak:\nwspomniane wcześniej leki obkurczające naczynia krwionośne z powodu tzw. efektu z odbicia - czyli wystąpienia silniejszych objawów chorobowych niż przed rozpoczęciem terapii.\nglikokortykosteroidy - gdyż może dojść do zaburzeń w funkcjonowaniu kory nadnerczy.\nIndywidualnych nietypowych reakcjach na leki, jakie mogą wystąpić szczególnie u osób ze skłonnościami do alergii.\nPreparaty loratydyny oraz desloratydyny nie mogą być stosowane przez kobiety w ciąży oraz w okresie laktacji!\nW alergicznym zapaleniu spojówek przeciwwskazane jest stosowanie leków zawierających neomycynę, gentamycynę oraz anestezynę!\nkonsultacja mgr farm. Aleksandra Uruszczak\nDegeneracja plamki związana z wiekiem\nEkstremalnie skuteczna ochrona dla alergików\nNie trać wiosny z oczu!\nOkulary multiprzesłonowe – aby lepiej widzieć\nKobieca sztuczka na zmęczone oczy\nCała prawda o antyoksydantach\nJak prawidłowo dbać o oczy latem\nJęczmień – jak go pokonać?\nNosisz soczewki? Zadbaj o oczy\nCo to jest skaza białkowa?\nJak odróżnić przeziębienie od alergii?\nPrevalin – nowoczesna broń do walki z alergią\nAlergik kontra pluszaki - czyli jak dbać o zabawki dziecka z alergią.


Kowary, dworek, pensjonat, pensjonat na sprzedaż, nieruchomość na soprzedaż, duży dom, duży dom na sprzedaż, biznes na sprzedaż, ośrodek wczasowy, hotelik, agroturystyka, hotel, dobry biznes, pokoje do wynajęcia, pensjonat w górach izerskich, pensjonat w pobliżu Karpacza na sprzedaż\nStrona główna » Domy na sprzedaż » Domy Na Sprzedaz 1777000zl 400m2 Kowary O6184676\n4 442,50 zł/m2 cena: 1 777 000 zł\nSprzedam działający pensjonat w Kowarach\nPiękno Sudetów Zachodnich, a także doskonałe warunki lokalizacyjne i komunikacyjne sprawiają, że jest to oferta z mega potencjałem. Myślałeś o tym, żeby mieszkać w magicznym miejscu i jednocześnie zarabiać nie wychodząc z domu? To właśnie dom dla Ciebie. Budynek o powierzchni 400 m2 składa się z niezależnego prywatnego mieszkania usytuowanego na parterze oraz 4 pokojów z łazienkami, kuchnią na piętrze oraz 2 pokojów z łazienkami na poddaszu. Mieszkanie prywatne: salon, kuchnia, sypialnia, pokój kąpielowy, WC, hol, garderoba o powierzchni 180m2. Dodatkowo zadaszony taras oraz mała szklarnia plus garaż dwustanowiskowy. Piętro powierzchnia 160 m2 poddasze 60m2. Wokół pensjonatu wspaniale utrzymany w tonacji kwiatowej i drzewek owocowych ogród z miejscem na grill. Studnia dostarcza krystalicznie czystą i smaczną wodę. Dach pokryty dachówką ceramiczną. Prąd pozyskiwany jest z paneli fotowoltaicznych w pełni zaspakajających potrzeby energetyczne.\nSymbol oferty PROD-DS-655


Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-settings.php on line 264 Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-settings.php on line 266 Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-settings.php on line 267 Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-settings.php on line 284 Strict Standards: Redefining already defined constructor for class wpdb in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/wp-db.php on line 56 Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/cache.php on line 36 Strict Standards: Redefining already defined constructor for class WP_Object_Cache in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/cache.php on line 384 Strict Standards: Declaration of Walker_Page::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl($output) in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/classes.php on line 541 Strict Standards: Declaration of Walker_Page::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl($output) in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/classes.php on line 541 Strict Standards: Declaration of Walker_Page::start_el() should be compatible with Walker::start_el($output) in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/classes.php on line 541 Strict Standards: Declaration of Walker_Page::end_el() should be compatible with Walker::end_el($output) in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/classes.php on line 541 Strict Standards: Declaration of Walker_PageDropdown::start_el() should be compatible with Walker::start_el($output) in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/classes.php on line 560 Strict Standards: Declaration of Walker_Category::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl($output) in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/classes.php on line 659 Strict Standards: Declaration of Walker_Category::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl($output) in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/classes.php on line 659 Strict Standards: Declaration of Walker_Category::start_el() should be compatible with Walker::start_el($output) in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/classes.php on line 659 Strict Standards: Declaration of Walker_Category::end_el() should be compatible with Walker::end_el($output) in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/classes.php on line 659 Strict Standards: Declaration of Walker_CategoryDropdown::start_el() should be compatible with Walker::start_el($output) in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/classes.php on line 684 Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/query.php on line 21 Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/theme.php on line 540 Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/formatting.php on line 82 Biblioteka w Kanikogradzie Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/formatting.php on line 82 » Sztuki teatralne\nArchive for the ‘ Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/formatting.php on line 82 Sztuki teatralne’ Category\nKról Radgar III (Zjednoczenie Scholii)\nPosted by: admin in Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/matmax/domains/mikronacje.info/public_html/biblioteka/wp-includes/formatting.php on line 82 Sztuki teatralne\nKról Radgar III – władca Scholii Centralnej\nLindoll – doradca Króla\nRhendir – dworzanin Króla\nHrabia Thalmar – władca wybrzeża\nMargraf Mindor – Pan Scholii Zachodniej\nKsiążę Targoll – władca północy.\nAkt I. Bunt\nSala tronowa. Wieczór. Król pełen niepokoju wpatruje się w twarz swego dworzanina, który przynosi wieść o buncie.\nKról Radgar III: Czy jesteś pewien, mój dobry Rhendirze, że tak smutna wiadomość jest prawdą? Czy może są to jedynie zwykłe zamieszki, którym zwykliśmy wciąż czoła stawiać?\nRhendir: Któż może być pewniejszy, niż ja, mój Panie, ledwie żem głowę całą uniósł przed gniewem Margrafa Mindora, który wprost w twarz mi rzucił swoja rękawicę i wyzwał cię na walkę wielce krwawą.\nKról Radgar III: Cóż, jest to wielki pan i wojska ma on dużo, lecz Scholopolis bramy nie otwarło jeszcze nigdy nikomu, kto nie pochodziłby z królewskiego rodu. Niech będzie wojna! Wiele już lat wasale nie czczą Koronę Scholijską, każdy żyje po swojemu, na nas nie zważając.\nRhendir: Zechciej wybaczyć Panie, lecz mam nową smutna wiadomość…\nKról Radgar III: Mów!\nRhendir: Hrabia Thalmar i Książe Targoll są w zmowie z buntownikiem. Widziałem wojowników w ich barwach na zamku Margrafa w Liceas. Gotowi, aby na Scholopolis wyruszyć, zbierają wciąż wojsko…\nKról Radgar III: To straszna nowina! Potędze ich nie oprę się, lecz będę walczył, niech ulice Stolicy Wielkiej krwią spłyną, lecz nigdy się nie zdarzyło, żeby Radgar wasalom się poddał! Więc odejdź teraz, mój dworzaninie i zwołaj wojsko, niech obstawią mury, niech Scholopolis się stanie twierdzą!\nLindoll: Czy mogę słowo rzec, Radgarze?\nKról Radgar III: Na pewno tak, mój przyjacielu i doradco, lecz widzisz sam, że już stracone wszystko, ich wojsko jest tak wielkie, że nawet wysokie mury sławnego Scholopolis nie ostoją się przez szturmem.\nLindoll: Od wielu lat ja mieszkam w twoim kraju i w rządach ci pomagam. Sam wiesz zapewne, że jeszcze dziadka twego byłem ja doradcą i śmiało mógłbyś ty na radach moich polegać teraz.\nKról Radgar III: Czym dłuższy wstęp, tym gorsze zakończenie. Cóż, rzeknij, jam zapalczywy, lecz teraz już wszystko mi jedno, wszystko co doradzisz, ja przyjmę z radością wielką, albowiem bezradny stoję przed przepaścią zatracenia.\nLindoll: Od razu bym powiedział, lecz widzę, że roztrzęsiony jesteś i gniew z rozpaczą oczy ci zasłania. Więc słuchaj mojej rady: uspokój się, bo zawsze chłodna głowa wraz z gorącym sercem wspólnie decydować musi, nigdy osobno!\nKról Radgar III: Cóż, zgoda, pamiętam, gdy mały byłem, wciąż mi powtarzałeś: „słuchaj serca, chłopcze, lecz rozum też niech będzie twoim przewodnikiem, w ich połączeniu harmonii istota”. Już stary jestem, lecz wszystko to pamiętam. To wszystko wiem, lecz cóż możemy zrobić, gdy wróg u bram czatuje z groźną swoją bronią. Cóż ja mam czynić?\nLindoll: Minęły już dziesięciolecia, odkąd w Scholopolis Radgarowie rządzą. Lecz ani razu nie było chwili, gdyby im wojna znikąd nie zagrażała. Wiesz dobrze, mój szlachetny uczniu, że wasale niewiele mniej znaczą w Scholii, niż Królowie, co w sławnym rządzą i bogatym Scholopolis. Kim był jeszcze niedawno Książe Targoll, co na północy rządzi? Jedynie dworzaninem twojego ojca szlachetnego, lecz oto, on odsunął granice Scholii na północ, dzięki zwycięstwu nad wojskiem dumnych Deltyjczyków. On wodzem był królewskiego wojska, najwybitniejszym zresztą ze wszystkich oficerów. I za to godność otrzymał on książęcą, lecz teraz władzy pełnej pragnie dumny książę, niż jako wasalowi mu należy.\nKról Radgar III: Cóż mamy czynić? Jego wojsko bitne, zahartowane w walkach z ludźmi Delty, nie damy rady mu się oprzeć! On jest największym przeciwnikiem naszym!\nLindoll: Inaczej spójrzmy na to, mój Radgarze. Bo przecież wdzięczny jest on wielce twemu ojcu i wcale nie jest tobie osobiście wrogiem, on chce jedynie władzy, więc mu dajmy.\nKról Radgar III: Czy mam pozwolić na to, żeby nam północ nie była już posłuszna? Gdzie będzie mój królewski autorytet? A zresztą chyba nie mamy już wyjścia, bo wszystko, co mój ojciec i dziadek tyle lat już budowali przeze mnie w gruzy jest jak widać rozwalone.\nLindoll: Rozumiem cię, lecz musisz wiedzieć i na pewno, że Targoll obawia się gwałtownego Mindora, bo ten chciałby królem Scholii być koronowany i tak jak Radgarowie po staremu rządzić. Nie zważaj proszę na jego słowa pyszne, że wszystko zmieni, wszystko będzie nowe. On nie wie, co to jest zarządzać tak wielkim państwem jak Scholia bogata i wszystko po staremu pozostawi. Wyślijmy więc do Targolla posłańców, zaproponujmy mu wieczne przymierze, sojusz wojskowy, co będzie chronił was przed zakusami Mindora. Zapewniam cię, ze zgoda będzie szybka. Podobnie uczynimy też z Thalmarem.\nKról Radgar III: Któż tam wyruszy, kto skieruje się na zachód, prosto w paszczękę wilka. Kto ma męstwo, by stawić czoła Mindora wściekłości, jeśli nawet dzielny Rhendir stamtąd uciekł jak zając pędzony przez sforę psów myśliwskich?\nLindoll: Ja pojadę. Nie boję się ich oręża. Odwaga i prawość będą moimi opiekunami.\nKról Radgar III: Wyruszaj z Bogiem.\nAkt II. Wysłannik\nPałac w Liceas. Szary poranek, mgła na dziedzińcu. Dwie postaci okryte płaszczami. To Lindoll i Targoll.\nLindoll: Mój Panie, wieści mam od Króla, co w Scholopolis rządzi. Wiem, ze sława oręża jego nie dociera do twoich krain, jednak cię zapewniam, że on nie jest bezbronny, wręcz przeciwnie, a Scholopolis silną jest warownią. Lecz to nie jest ważne. Wiem, że jest zamiarem twoim, mój Panie, na Scholopolis nacierać i zdobyć władzę w swoich krainach pełną. Lecz nie jest to zbyt proste, choć ci być może tak właśnie się wydaje.\nKsiążę Targoll: Walczymy o krzywdy swoje. Król Radgar nie jest mi wrogiem, lecz gdy zamierzył mi narzucić namiestnika, odpowiedziałem wprost, że nie pozwolę, by moja władza ograniczana była. Nie zna on północy, tam watahy Deltyjczyków atakują, a moi ludzie za namiestnikiem nie pójdą. On chciał podzielić moje włości, to jest wbrew prawu, na to nie pozwolę. A zatem idę i podbije Scholopolis, a potem wrócę na piękna moją północ. Nic mi po bagnach i po łąkach południowców!\nLindoll: Szanowny Książe, rozumiem gniew twój, święte oburzenie, lecz wiedz, że Król już cofnął swoje rozkazy. Należy podzielić włości twoje Książe, by tam zarządzać bardziej sprawnie, kontyngenty wojsk wystawiać i Deltyjczyków bijać, sprawniej niż ty to robisz, oni nacierają, a twoje straty coraz większe. Ile jeszcze czasu zostało, aż całkiem zniszczą twoje ziemie, rozległe bardzo? Jednak Król nie chciałby, abyś nie wiedział o tym, co chcemy robić. Twojej rady potrzebujemy, Król mianuje cię Najwyższym Wodzem wszystkich wojsk królestwa, gdy tylko zechcesz bunt porzucić i swoje wojska do Scholopolis przyprowadzić.\nKsiążę Targoll: Cóż, Panie, masz racje zapewne, że bronić się ja nie potrafię zbyt dobrze. Nacierać, walczyć i podbijać – to jest mój żywioł, lecz wrogów jest tak wielu i wojnę wciąż prowadzą podjazdową. Cóż, zgoda, jeśli Król już zdecydował, że bez mej zgody nic na północy nie zrobi, wyruszam dzisiaj, zabieram moje wojska, do Scholopolis idę, będę Króla bronił.\nOdchodzi Targoll. Lindoll wciąż czeka. Za chwilę nowa mglista postać pojawia się na dziedzińcu. To Hrabia Thalmar.\nLindoll: Ach, witaj Hrabio, czekałem już na ciebie. Twe wojsko dzielne zamierza walczyć teraz przeciwko wojsku królewskiemu. Bogaty strój, rynsztunek świetny, tyś gospodarzem dobrym, nadmorski władco!\nHrabia Thalmar: Nie jestem tutaj, Panie, byś mi pochlebstwa mówił. Cóż ma do powiedzenia tchórz ten, Król Radgar, czyja korona już ledwie trzyma się na skroniach? Podatki nowe? A może mam mu oddać cały mój skarbiec? Kres temu nadszedł, nie będę płacił po to jedynie, aby utrzymywać dwór króla w wielkim Scholopolis. Więc mów, a ja posłucham.\nLindoll: Cóż, Król przekazał przeze mnie propozycje wspaniała, abyś zarządzał skarbcem i miał pieczę nad podatkami, cłami i pieniędzmi. Wybrzeże jest bogate, handlowe miasta i Inselia żyzna. Masz doświadczenie, Panie Hrabio, więc Król prosi, abyś zawitał na Dwór i został pierwszym doradcą Króla. Jaka twa odpowiedź?\nHrabia Thalmar: Nie zgadzam się! Za późno, gdy prosiłem, aby podatki nieco lżejsze były, Król się opierał, teraz jednak, gdy wojska grożą mu – stał się ustępliwy. Nic z tego, orężem, wspólna walką możnowładców my wolność sobie wywalczymy teraz!\nLindoll: Cóż, muszę zmartwić cię, mój Panie Hrabio. Książe Targoll, potężny sprzymierzeniec wasz w tym buncie już został mianowany przez Króla dowódcą jego wojsk i teraz idzie do Scholopolis, aby stać na straży Korony Scholii.\nHrabia Thalmar: Czy to… jest pewne?\nLindoll: Rozmawiałem z nim przed chwilą.\nHrabia Thalmar: A jeśli jednak pozostanę przy Margrafie? Wiesz, Panie, Mindor ciężką ma rękę, a jego wojsko bitne, i dzicy górali mu pomogą chętnie, bo im obiecał plądrowanie Scholopolis. Zresztą on też zastrzegł dla siebie tytuł królewski, a ja po wojnie wrócę na wybrzeże i będę władał tam spokojnie, nic nie płacąc.\nLindoll: Obawiam się, że jesteś w błędzie, szlachetny Hrabio. Z czego właściwie Mindor utrzyma dwór swój, wojsko i swych urzędników? Z kamieni Liceas, z bagien Południa może? Zapewne szybko wyciągnie rękę po pieniądz twój, co z handlu posiadasz i trzykroć tyle, ile żądał Radgar.\nHrabia Thalmar: Masz rację, Panie, wieść o rozrzutności Mindora nawet do wybrzeża już dotarła. A skarbiec Króla, jego być doradcą… Cóż, zgoda! Dzisiaj już wyruszam!\nThalmar znika we mgle. Lindoll czeka jeszcze chwilę i również odchodzi.\nAkt III. Zwycięstwo\nSala tronowa w Scholopolis. Przed tronem stoją: Lindoll, Targoll i Thalmar.\nKról Radgar III: Jak cieszę się, Panowie, że zaproszenie moje zechcieliście przyjąć. Czekałem na was, doradcy moi. Teraz razem zdławimy bunt Mindora zdrajcy łatwo. Dowódco, powiedz, jak obrona nasza: czy wojsko czuwa?\nKsiążę Targoll: Lepiej być nie może. I nawet mysz nie wejdzie do stolicy bez pozwolenia. Dziękuję, Panie, za zaufanie! Walczymy teraz razem.\nKról Radgar III: Dziękuję, Książe, jesteś doświadczony wojownik, a twoje wojsko jest niezwyciężone. A jak wygląda sprawa naszych murów, czy naprawione, a czy skarbiec nasz jest pełny?\nHrabia Thalmar: Tak, Najjaśniejszy Panie, wszystko jest w porządku. Pustkami świecił wprawdzie twój skarbiec, lecz nieco uzupełniłem go z moich pieniędzy. Walczymy teraz za wspólna sprawę, więc miasto jest gotowe do obrony, żywność przygotowana, żołd wypłacony. Gotowi już jesteśmy, jak sądzę, aby Mindora tutaj spotkać tak, jak on zasługuje.\nRhendir: Mój Panie, Królu, parlamentariusze przed bramą miasta, z nimi – Margraf Mindor! Czy mam ich wpuścić, czy też kazać po prostu strzelać jak do buntowników, którym nie należy się litość?\nKról Radgar III: Mój rozkaz brzmi…\nLindoll (cicho – do Radgara): Zaczekaj, Radgarze, czuję, że gniew oczy przesłonił twoje i pragniesz zemsty. Nie jest to rozsądne. Zobaczmy, czego chce nasz możny Margraf, potem osądzimy też jego sprawę.\nKról Radgar III (cicho – do Lindolla): Tyś jest zwycięstwa naszego twórcą, więc rozkazuj, ja się podporządkuję. Jeśli nadzieję masz na dogadanie się z Mindorem – rozmawiaj, lecz wierz mi, to tylko strata czasu. On nienawidzi wszystkich, kto mu na drodze stoi.\nLindoll: Król rozkazuje Margrafa wpuścić.\nKsiążę Targoll: Cóż, Margraf w końcu już zrozumiał, ze walka jest nierówna, więc chce na pewno się poddać, a potem znów buntować się, jak zawsze. To już nie moja sprawa, ja zajmę się wojskami.\nHrabia Thalmar: Najjaśniejszy Panie, pozwól, abym już odszedł, mam spraw zbyt dużo, aby czas mój marnotrawić na rozmowy ze zdrajca i buntownikiem, którego przeznaczeniem jest tylko śmierć haniebna, jak sądzę.\nKról Radgar III: Ja nie rozumiem, nie, naprawdę, to zbyt trudne, nie na mój rozum. Przecież mamy w garści Mindora z jego wojskiem całym. Czy byłoby nie lepiej, zgnieść go już w bitwie i zaznać spokoju?\nLindoll: Radgarze, uczniu mój szlachetny. Musisz zrozumieć, że jeśli będzie wojna, Zachodnia Scholia nam będzie wroga zawsze, powstania, bunty, wieczny ferment, wrzenie? Czy tego chcemy? Wątpię, raczej chcemy, by Scholia całością jedną stała, a możnowładcy stracili swoje wpływy. I zobacz, teraz Targoll z Thalmarem przywiązani są do ciebie, i nic im po prowincjach odległych.\nKról Radgar III: Masz rację jak zawsze, ale…\nWchodzą Mindor i Rhendir\nMargraf Mindor: O, Panie, przebacz mi winy moi, wierz mi, ja bym nigdy… Gdyby nie oni… Teraz koniec, koniec…\nLindoll: Nikt cię nie obwinia, szlachetny Margrafie. Zechciej przekazać dowództwo nad swoim wojskiem Księciu Targollowi, a sam pozostań z nami w Scholopolis jak drogi gość, jak nasz dworzanin bliski i bądź codziennie tu w pałacu z nami, abyśmy mogli towarzystwem twym nacieszyć.\nMargraf Mindor: Zachodnia Scholia…\nLindoll: To na pewno zbyt wielki ciężar dla twoich barków, szlachetny Margrafie. Niech nią zarządza człowiek Królowi znany, wielce zaufany, szanowny Rhendir, którego już poznałeś.\nMargraf Mindor: Dziękuję, Panie!\nKról Radgar III: Już wszystko otrzymałeś, Margrafie, czego pewnie oczekiwałeś, nie będzie kary, chociaż zasługujesz ty na nią. Jak Lindoll powiedział, tak będzie, więc pozostań tutaj i strzeż się też opuszczać Scholopolis! A teraz możesz odejść!\nLindoll: Tak właśnie skończyła historia buntu, Scholia piękna była już zjednoczona i bezkrwawo stłumiony bunt w historii się zapisał. A Radgar Król panował jeszcze długo, nie obawiając się żadnego przeciwnika.\nAutor Wiktor Koliński (Ariel Szual)\nAutor: Wiktor Koliński (Ariel Szual)\nKról Armin Frederick - Król-wygnaniec\nFilip von Schwaben - Brat Króla, mąż uczony.\nKsiążę von Nuernberg - przyboczny Króla, wielki wojownik\nKsiążę Darei - skarbnik Króla, mąż wielce mądry\nMarkgraf von Reichenau - stary przyjaciel Króla, mąż rozważny\nAkt I W otchłani\nWzburzony Ocean Wschodni, statek czerpie wodę, chmury zaściełają niebo. Na dziobie stoją ludzie i wypatrują ziemi.\nKról Armin Frederick: Przed nami woda, szlachetni panowie. Nie wiemy, co czeka nas za chwilę. Być może śmierć w tej otchłani, a może wielka sława!\nKsiążę von Nuernberg: Tak, Najjaśniejszy Panie, pamiętam jak wyruszaliśmy. Nadzieja była nam przewodniczką i ona nas na pewno nie porzuci. Tylko ten rybak mógł nam opowiedzieć o tajemniczych wyspach na Zachodzie, gdzie teraz podążamy\nFilip von Schwaben: Jesteśmy z tobą, mój szlachetny bracie! I nasze serca na Zachód podążają wraz z tobą. Nic nas nie zatrzyma, ani niepogoda, ani kły rekinów, nic zatrzymać nas nie zdoła.\nKsiążę von Nuernberg: Aby przeszkodzić nam w naszej wędrówce potrzebna jest wola męża i dłoń jego zbrojna, nie zaś żywioły, które nic nie wskórają.\nKsiążę Darei: Cóż, wybacz Panie, że ja głos zabieram. Nie często ja przemawiam, wiesz ty o tym, lecz teraz muszę ci powiedzieć, że mało już zapasów mamy. Ludzie narzekają. �Gdzie ziemia ta? Gdzie ziemia, o której tak często nam opowiadano. Tu jeno woda i otchłanie straszne!� Niedługo już rozwali się nam statek. Co mamy czynić?\nMarkgraf von Reichenau: O, dzielny Książę, spójrz, nikt z nas tu nie drży! Żywioły ugiąć się muszę pod wolą naszą, my zwyciężymy! Młodzikiem ja nie jestem, wiesz o tym dobrze, mam doświadczenie, pływałem już morzami. Więc niepogody, Książę, się nie lękaj.\nFilip von Schwaben: Dobrze rzekłeś, naprawdę, Szlachetny Panie von Reichenau. Niedługo już minie czas niepogody i znajdziemy naszą Ziemię Obiecaną.\nKról Armin Frederick: Wspominam ja Ziemię mą ojczystą. Jej łany złote, drzewa owocowe. A teraz muszę ruszać w niepogodę, abym przybycie świata nowego obwieścił i znalazł nowe swe dziedzictwo. Miecz nas wypędził z Ojczyzny, mieczem zdobędziemy nowe. Nie chciałbym jednak od wojny zaczynać nowe życie. Być może przywitają nas życzliwie.\nKsiążę Darei: Ach, Najjaśniejszy Panie. Tak dobrzy było nam w twym zamku, dlaczego też musieliśmy uciekać? Tak dużo trudów czeka nas za oceanem.\nFilip von Schwaben: Szlachetny Książę, zważ, tak być nie może, że wielki ród ma być poniewierany! Nie mógł dopuścić Król, żeby zawierać sojusz z nikczemnikiem. Cóż, jeśli ten nikczemnik silniejszy się okazał. On zdradą, nie zbrojna ręka nas pokonał!\nKról Armin Frederick: Szlachetni Panowie! Tutaj nasz los się wypełni i wy � wierni moi druhowie jesteście znów ze mną, jak w pałacu, tak i na polu walki i tutaj, na statku, co się kołysze na wielkim oceanie. Razem walczyliśmy i jeśli trzeba będzie, umrzemy razem!\nWszyscy: Tak, Panie!\nAkt II Ziemia!\nPogoda się ustabilizowała. Świeci słońce, ocean błyszczy jak roztopione srebro, statek leniwie się kołysze, a ludzie na dziobie wciąż trwają na swoim miejscu.\nKról Armin Frederick: Tam widzę jakby kropki jakieś na niebie. Spójrz, Książę von Nuernberg, masz lepsze oczy. Być może to są ptaki i zwiastuny ziemi, a może to omamy oczu mych zmęczonych. Już lękam się mieć nadzieję, kilka raz nas zwodziły omamy, piana, grzbiety ryb bądź chmury. Lecz jedynie w otchłaniach morza, gdy tam wpadnę, przestanę mieć nadzieję. Póki żywy � nadzieja stoję!\nKsiążę von Nuernberg: To ptaki, Panie! Ja… jestem pewny, to ptaki! Zwiastuny ziemi, kochane stworzenia! Przeklęta moja ręka, że na polowaniu ich odważyła się nieraz zabijać! Ptaki!\nKsiążę Darei: Ach, spójrzmy lepiej, Panie, Książe jest porywczy i kilka razy złudną nadzieję nam dawał. Te kropki mogą być czymkolwiek. Więc poczekajmy.\nFilip von Schwaben: We wszystkich pismach starych mędrców jest zapisane, że ptaki nam zwiastują wielką radość! My to widzimy. Więc naprzód i znajdziemy, nasz obiecany ląd, co z ust rybaka tak piękny się wydawał, zobaczymy!\nKsiążę von Nuernberg: Tak, widzę ja już jasno, to są ptaki! Więc, Najjaśniejszy Panie, to zwycięstwo! Na polu bitwy nas pokonało wojsko zdradą, lecz teraz nadszedł czas naszej radości. Niedługo się ukaże brzeg przybranej ojczyzny naszej.\nKról Armin Frederick: Otwórzmy nasze serca, szlachetni Panowie i zacznijmy dziękczynną modlitwę. Ty, mój szlachetny bracie poprowadzisz te nasze modły. Uklęknijmy!\nFilip von Schwaben: Pomoże mi w modlitwie Szlachetny Pan von Reichenau.\nWszyscy klękają, Markgraf von Reichenau wstaje obok Księcia Filipa, który stoi z rękami rozłożonymi w modlitwie\nFilip von Schwaben: Niech Pan nasz w niebie będzie uwielbiony! On dał nam nowe życie, które my otrzymaliśmy przez wiarę, a teraz też dał nam nową ziemię. Więc dziękujemy Tobie, Panie nasz w niebiosach, że byłeś miłosierny dla wygnańców, łupinę naszą Ty poprowadziłeś i nową ziemię nam podarowałeś!\nMarkgraf von Reichenau: Tyś miłosierny, Tyś wielki i modlitwy wiernych tobie wysłuchujesz. Nie pozostawiasz nas w naszych utrapieniach, lecz rękę swą pomocną do nas wyciągasz. Bądź błogosławiony!\nFilip von Schwaben: Niech tak się stanie, że nowy ląd błogosławioną ziemią będzie. Niech wraz z nami będzie ten ląd błogosławiony. Amen.\nAkt III Lądowanie\nStatek przybija do nieznanego lądu. Król wraz z szlachtą stoi na brzegu i patrzy w stronę lądu.\nKról Armin Frederick: Nareszcie ziemia! Jak wspaniale stąpać po glebie, czuć jej moc. Niedługo już zakwitnie to miejsce. Zadbajmy o sprawiedliwość i rozwój naszego nowego królestwa. Ta ziemia pusta jest. Czekała na nas. To była Opatrzność, Szlachetni Panowie! Nieznane miasta, wioski, lecz ani śladu mieszkańców. Bóg jest z nami, to nasza Ojczyzna! Popatrzcie, tam na wzgórzu � ruiny. Tam zbudujemy stolicę naszą � Scholopolis, a ziemię tą Scholandią nazwiemy!\nFilip von Schwaben: Szlachetny bracie mój, my wraz z tobą się cieszymy. Radością napełniają nas twoje słowa. To nowy świat i nie wspominajmy już o starym, pozostały tam jeno ruiny i nienawiść. To miejsce uczynimy naszym krajem.\nKsiążę Darei: Ten ogrom pracy, panie, mnie przeraża. Ty wiesz, ja zawsze byłem twym skarbnikiem i dbałem o gospodarkę twego zamku. Jak teraz będziesz królem nieznanej tej krainy, pozwól mi stanąć przy tobie, lecz w starej mojej roli. Nikt mnie nie widzi, lecz potrafię tak sprawić, by tu wszystko zaczęło działać, tłum będzie się kłębić, zaludniać się będą wioski, a złoto do skarbca twego, mój Panie, zacznie się sypać.\nKról Armin Frederick: Mój stary druhu! Tak się cieszę, że jesteś ze mną w trudnej, choć i radosnej tej godzinie. Więc działaj, lecz poproś najpierw mojego brata o błogosławieństwo, które ci da on w Bożym imieniu. Polecam ci mój bracie, Księcia Darei, męża mądrego, daj mu błogosławieństwo, bo ma on przed sobą wielką pracę, czy podoła? Tak, jestem pewien, że podoła!\nFilip von Schwaben: Więc przyjmij Książę, moje błogosławieństwo. Niech pobłogosławi cię nasz Pan Bóg, niech strzeże cię w twej pracy wielkiej, niech napełni cię pokojem, niech pobłogosławi.\nKról Armin Frederick: Książę von Nuernberg jest niepocieszony. Popatrzcie, jak miecz ściska, do walki gotowy. Lecz nie będzie dana mu walka na ziemi tej pełnej pokoju.\nKsiążę von Nuernberg: Ach, Najjaśniejszy Panie! Nawet gdy wrogów nie ma, ja jestem twym przybocznym i walczyć będę zawsze w twej obronie. Przyjmij więc podziękowania, Mój Panie, Królu, ze doprowadziłeś nas do takiej pięknej Ziemi.\nKról Armin Frederick: A więc zacznijmy pracę, Szlachetni Panowie. Tak wiele trudów nas czeka, że nawet sobie my nie wyobrażamy, lecz razem wszystko pokonamy i ziemia ta zakwitnie. Niech tak się stanie!\nWszyscy: Tak się stanie.\nJak wszystkim wędrowcom wiadomo społeczność Elfidy nie należy do zbyt tolerancyjnych. Wiadomość ta rozniosła się jednak dopiero, gdy kilku osobom udało się wrócić. Nie zrażonym tym faktem nasz bohater zawędrował aż tutaj. Jego niskie, krępe ciało wyróżniało się w tłumie smukłych mieszkańców miasta Elfidias. Było całkowicie niewidoczne dla obserwatora, którego oczy nie patrzyły z poziomu 60 cm. Nie raz dostał Pierdzimączka z kolanka tylko dlatego, że pochodził z najszlachetniejszego plemienia jakie wydała ziemia - tak proszę Czytelników, nasz bohater jest Gnomem. Niskim, włochatym, brudnym Gnomem. Nie należy jednak traktować tego jako wad - społeczność gnomia wszak żyje w symbiozie z brudem. Nasz bohater nie przybył tu jednak, żeby się trochę popackać w błocku. Pierdzimączka, agent pewnego niezbyt tajnego wywiadu, pewnego Cholernie-Dużego-Państwa przybył tu, by rozkoszować się przegraną. Przegraną obrońców Elfidias oczywiście. Dziś zostanie zaatakowana stacja meteorologiczna w Elfidias, a jej zdobycie będzie znakiem do ogólnognomskiego ataku.\nPierdzimączka przeczuwał to swoim gnomim zmysłem. Przeczuwał, że potrzebuje procentów elfickiej malibii. Bar “Rassmalil” (elf. pogromca robactwa) wyglądał tak luksusowo z tymi firanami, z tym całym dachem. Pierdzimączka poczuł zawiść. “Niedługo to wszystko będzie nasze” pomyślał i podczołgał się z wolna w stronę lokalu. Jednym pchnięciem otworzył drzwi i… nie, nie otworzył! Oto nadchodzi drugi cios, trzeci, drzwi dostają z kopa i głowki. Bach! Otwierają się, ktoś wychodzi. Korzysta z tego nasz bohater, już jest w środku. “Tjaaa, kto mi się teraz oprze?” - zdaje się pytać jego wzrok. “Błagam. Gdzie tu można usiąść?” zdają się pytać jego nogi. - Łejter!!! Serwer!!! - krzyczy władczo, jednak tzw. fale dźwiękowe zatrzymują się na pierwszych drobinkach niegościnnego scholandzkiego kurzu. A więc pozostaje tylko plan B: lewa noga przesuwa się trochę w przód, o tak, chybaaa się mu udaa, “druga, szybko, podstawić drugą” galopują myśli w głowie gnoma, przepraszam, w mózgu. Tak, tak, stoi. Teraz powoli do stolika. - Na wielkiego Księciunia! Ależ Ci Scholandczycy zmyślni, mają stołki przy stolikach! - mruknął do siebie cicho, ale koniec jego wypowiedzi zagłuszyło już radio: “SZZSZszzs….uwaga, podajemy komunikat specjalny, stacja meterologiczna w Elfidias zaatakowana przez… gno…? łe? co to znaczy? Niebywałe, gnomie wojsko przygotowuje się do kolejnego szturmu, wokół stacji zbiera się coraz więcej Gnomów… ”\nWokołów stacij zbierało się coraz codwa mnogo Gnomów. Przybieżali, zrzucali z siebie przebranie i stojąc w samych przepaskach na kolanach szykowali się do szturmu. Niektórzy w Pośpiechu cucili się łódką. - Motłok! Do łotłoka! - łyknął piwo, tfu! ryknął pewnie por-i-czajnik Iwan Maria. Brak odzewu… - coon ottam takiż łuczono piepsze - dało się słyszało z szeregów. - Naprzeciwzadek przyj! - wylęgła się komendanta sir-geanta Rhadka. - Przyyyyyyyyyyyyyyjjj!!! obrzmiał warcry Gniomów. Rzucili się do ataku, jak te kamienie rzucone na szaniec. Jeden za drugim, w rządku, tzw. ławą odwróconą, na czele z sierpgeantem. - Chórnie wroga [czyt. łhoża] z psychologia żmiażdż - skrzeknął szerżeń. - “Włócznia, kastet, Fidel, ciepły napalm, taka jest rada nasza na katar…” - zawyły Gamiony - Non, ne thys pas! - zapiszczało z gardzieli serżona. - “Do wyżerki dodać ludzkie sadło to nasza rada na chore gardło…” - Non, ne thys pas! mehd! - gemboya sięrżnanta Rhadka spoczwarniała, tu już się nie przelewało. - “Antraks, chlorek, bimba atomowa liryczna rada nasza na wroga…” - Zatakaowakali.\nKołyszący się na czole ataku sierg. R. rzucił swoją, hmm… rzucił pożyczoną włócznią w kierunku pozycji obronnych Wmiększych. Ta zaś, przeleciawszy ze 20 gnomów (3 metry) wbiła się głęboko w ciało przeciwnika, dokładniej zaś w jego palec. Marcin Pośpiech, podporucznik rezerwy, bo to on był ofiarą, wyrwał sobie tę wykałaczkę z palca i odrzucił w kierunku gromadki Gnomów debatujących nad kierunkiem ataku. Traf, a może Wielki Book, chciał, że dobrze rzucona, trafiła w głowę Guza-Barbórki\n- Rozszczelniłem się - krzyknął Gnom kiedy przez tak wybity otwór powietrze gwałtownie zostało wessane do jego głowy. Spojrzenie Barbiemu zmętniało, już nigdy nie zobaczy swojej norki. Jaki ten świat niesprawiedliwy, przecież nie on miał zginąć… szepnął jeszcze pożegnalne “z g…* powstałem…” i odszedł do krainy wiecznej szczęsliwości, gdzie każdy Gnom jest wyższy od człowieka.\n- Barabara sczezł! - popiskaczały Genomy.\n- Dyndał mi na pęć libacjów - wzasnął** Rhadek umartwiony zwałem kamienia sercowego stego wyrażnienia.\nŚrut Gnomamonów wystrój oklapł uważnie. Valhalli się.\n- Du mnie pobiliśmy poziom krytyczny strat, szynk rozsypkowy!! - próbować ratowała sytuację Maria Iwan, ale próżne jak jej łeb były to próby.\n- Ktu last ty go chlast - wydało się słyszeć krzykanie i Goniony wyewakuowały się z miejsca bojowego.* gleby? spiker mógłby popracować nad dykcją\n- Powtarzam komunikat, stacja meteorologiczna w Elfidias nadal stoi - słyszał spikera.\n- Nie - myśli Pierdzimączka - nadal stoi… a żołnierze moi?\nci dzielni wojacy, dzielni po obozach pracy!! -\nLecz nikt już nie zwraca uwagi na Pierdzimączkę skulonego\nByła zaraza, nie ma zarazy, rzecz normalna dla każdego.\n“Po co żyję?” pora zadać sobie pytanie dobry Gnomie\nżyjesz bo głupota kwitnie, ku nielicznych ozdobie…\nZwycięstwa naszego, już wróg o litość prosi,\nNajdonośniejszy, Króla, Jego to święto dziś,\nWszystkich gości w izbie, jeszcze nowi mają przyjść,\nWszystkich co odeszli, których kto żywych spamięta,\nI których zmarłych pamięć pozostała święta!I ja tam z gośćmi byłem, miód i wino piłem,\nA com widział i słyszał, dla siebiem zatrzymał.\nSpisane przez Gatta Tarriffa,\nw dniu uroczystości urodzin królewskich,\nElfidias, 17.XII.2006 r.


Dlaczego ludzie chorują na cukrzycę? - Kurek Mazurski\nDlaczego ludzie chorują na cukrzycę?\nPytanie „dlaczego?” jest jednym z najczęstszych, z którymi spotykam się w gabinecie lekarskim. Gdy pacjenci dowiadują się, że zachorowali na poważną, przewlekłą chorobę, która zmieni całe ich życie, która pod znakiem zapytania postawi realizację ich życiowych planów chcą wiedzieć dlaczego ich to spotyka. Pytają mnie wówczas: - Dlaczego ja zachorowałem?\nDlaczego ja muszę cierpieć? Dlaczego mnie to spotyka? Zaimek „ja” w tych pytaniach jest bardzo charakterystyczny. Ludzie raczej nie przejmują się tym, że inni chorują, ale gdy ich samych dotknie choroba, traktują to jako wyjątkową niesprawiedliwość. Poczucie krzywdy rodzi bunt oraz nasila stres, który pogarsza stan pacjenta i utrudnia leczenie. Nieraz wiele czasu musi minąć zanim człowiek zaakceptuje swoją chorobę i nauczy się z nią żyć. Dlatego warto mieć świadomość, że żyjemy w świecie, w którym choroby a nawet śmierć są nieodłącznym elementem życia oraz nie popadać w rozpacz, gdy przychodzi ból i cierpienie. Nie zawsze jestem w stanie odpowiedzieć pacjentom w zadowalający sposób dlaczego zachorowali. Medycyna, mimo wielu osiągnięć, nie rozwiązała wszelkich niewiadomych i wiele pytań pozostaje wciąż bez odpowiedzi. Jednak prawo „przyczyny i skutku” jest jednym z fundamentalnych praw naszej rzeczywistości, dlatego naukowcy nie ustają w wysiłkach, aby szukać przyczyn powstawania chorób. To, co do tej pory zostało odkryte pokazuje, że ogromny wpływ na rozwój chorób mają warunki w jakich żyjemy, zanieczyszczenie środowiska oraz nasz styl życia. Dlatego warto zadać pytanie dlaczego ludzie chorują?


Muszynianka 1,5l Niskonasycona - paleta Hurtownia z napojami - 1400 produktów!\n» Muszynianka 1,5l Niskonasycona - paleta\nKod produktu: MuszyniankaN15p\nTo naturalna, niskonasycona dwutlenkiem węgla, woda o przyjemnym smaku, rozlewana w Uzdrowisku Muszyna na terenie Popradzkiego Parku Krajobrazowego. Charakteryzuje się dużą zawartością magnezu i wapnia, oraz dużą ilością wodorowęglanów regulujących procesy trawienne. Regularne picie Muszynianki służy zdrowiu a także dobremu samopoczuciu. Duża ilość magnezu zawarta w Muszyniance usprawnia funkcje układu odpornościowego i nerwowo - mięśniowego. Pozwala na zmniejszenie ryzyka zachorowań na choroby nowotworowe, a także choroby układu krążenia (miażdżyca, nadciśnienie tętnicze).\nNaturalna woda mineralna „MUSZYNIANKA” niskonasycona i średnionasycona CO2. Ogólna zawartość rozpuszczonych składników mineralnych 1954,36 mg/l.\nSkładniki mineralne niezdysocjowane: Kwas metakrzemowy – H2SiO3 …. 39,28 mg/l.