Katecheci idą na wojnę - KODUJ24.PL\nKatecheci idą na wojnę\nAndrzej Karmiński 13 września 2020 11\nNadgorliwi katolicy, fanatycy, a także oszuści, dla których wiara jest trampolinę do stanowisk i zaszczytów, traktują wyznawaną religię bardzo wybiórczo.\nJak myślicie, ilu Polaków uważa się za misjonarzy powołanych do krzewienia jedynie słusznej wiary wśród „niewiernych i bezbożnych”? Ilu czuje się uprawnionych do nawracania niewierzących i wątpiących, wbrew ich woli? A ilu jest zdania, że katolicyzm powinien być w Polsce obowiązkowy i że każdy, kto ma inne zdanie, sam stawia się poza społecznością? Jak wielu spośród nas wierzy, że wirus w kościele staje się niegroźny, że niesposób się zarazić śpiewając i modląc się w tłumie wiernych, albo że opłatek należy podawać do ust, bo przecież ksiądz ma „konsekrowane dłonie”? Jaki odsetek Polaków nie razi pazerność funkcjonariuszy Kościoła, ich protekcjonalna buta i powszechne już upolitycznienie tej profesji? Ilu spośród nas uznaje za wyrocznię w sprawach wiary toruńskiego redemptorystę (z zakonu powołanego w celu niesienia pomocy ubogim), księdza który wyprasza datki także od emerytów i ludzi biednych, by powiększać swój majątek warty dziś 350 milionów? Ilu Polakom nie przeszkadzają coraz liczniej ujawniane przypadki pedofilii wśród księży i ukrywania przestępców przez biskupów?\nTakich ludzi jest w Polsce wielu, może więcej niż w innych krajach, ale z całą pewnością nie stanowią grupy dominującej. Samozwańczy delegaci Pana Boga na Polskę są w naszym społeczeństwie zdecydowaną mniejszością. Problem jednak w tym, że ta mniejszość przejmuje właśnie rządy w kraju. Powiem więcej: po wygranych przez PiS wyborach domorośli katecheci, wspomagani przez partię władzy, ruszyli do frontalnego ataku.\nAteiści i agnostycy jeszcze nie są ścigani. Jeszcze nie ustalono kar za wystąpienie z Kościoła i nie wyklucza się za niedostatek wiary. Ale w parafiach wiejskich coraz częściej upowszechniane są informacje kto nie daje na tacę, kto nie przyjmuje księdza po kolędzie i kto napisał list do biskupa krytykujący proboszcza za to, że Ewangelię zastępuje pochwałą władzy. Za krytykę Kościoła lub jego dostojników odsądza się już ludzi od czci i wciela w szeregi mitycznych agresorów planujących zniszczenie polskiej tradycji i cywilizacji. Karykaturalne rozmiary przybrał rzekomy atak nieznanej nigdzie na świecie „ideologii gender”, która ma być największym zagrożeniem ludzkości, większym niż COVID, głód czy katastrofy.\nCoraz częściej posługują się Bogiem kibole i faszyzujący narodowcy. Rosną szeregi Żołnierzy Chrystusa, wyposażonych w ciężkie „obronne” różańce i żelazne krzyże, których hasłem jest „walka na śmierć i życie w obronie wiary”. Zwolenników katolickiego szariatu przybywa w państwowych firmach i instytucjach, gdzie pracownicy zmuszani są do udziału w mszach. Na nowych karetkach pogotowia w Przemyślu widnieje hasło: „Ku chwale Bożej i na ratunek bliźnim” – które to hasło było podobno zawołaniem tamtejszych sanitariuszy sprzed 100 laty, tyle że wtedy nie obowiązywała jeszcze obecna Konstytucja. W statucie Rady Miasta Zakopane pkt 2 wprowadza obowiązek rozpoczynania każdej sesji Rady „Modlitwą za Ojczyznę”, w której jest prośba o zesłanie Ducha Świętego „na sługi swoje, rządy kraju naszego sprawujące, by wedle woli Twojej, ludem sobie powierzonym mądrze i sprawiedliwie zdołali kierować”. Podległa premierowi renomowana placówka kształcąca pracowników administracji publicznej rozpoczęła współpracę z rydzykową Wyższą Szkołą Kultury Społecznej i Medialnej, informując przy tym, że „porozumienie obejmuje realizację celów naukowych, edukacyjnych i dydaktycznych”, a nawiązana współpraca dotyczyć będzie m.in. tworzenia wspólnej oferty edukacyjnej… OKO.press poinformowało, że świeżo mianowany minister nauki inż. Wojciech Murdzek (b. prezydent Świdnicy, bez tytułu naukowego) rozesłał do dyrektorów instytutów badawczych list powitalny, który zaczyna się cytatem z Jana Pawła II, kończy zachętą do „uhonorowania setnej rocznicy Jego urodzin”, a w środku też jest o papieżu i tylko trzy krótkie akapity dotyczą funkcjonowania podległych instytutów w czasach zarazy.\nKatoliccy ultrasi szczególnie upodobali sobie szkoły. I nie ma się co dziwić, że tu właśnie przypuszczono frontalny atak, bo na religię nie chodzi obecnie 20% uczniów szkół podstawowych i 56% licealistów. Wicedyrektor podstawówki (im. Jana Pawła II), z wykształcenia psycholog, po spotkaniu z ministrem Piontkowskim objawił światu, że warunkiem powodzenia w każdej sprawie jest „więcej wiary”. Wiara staje się w oświacie obowiązkowa. Inauguracje roku szkolnego rozpoczynają się od mszy w kościołach. Episkopat rekomenduje szkołom organizację październikowych „Dni Papieskich” ze scenariuszem przewidującym religijne śpiewy i modlitwy wszystkich uczniów. W stołówkach pojawiają się hasła w rodzaju „Pamiętaj o modlitwie przed jedzeniem”, a w świetlicach „Przypomnienie zasad zachowania w kościele”. W Borku Strzelińskim szkoła przy wsparciu kuratora zapowiedziała uroczystość poświęcenia plecaków, jednak wskutek masowego protestu rodziców ceremonię ostatecznie przeniesiono do kościoła.\nDo monstrualnych rozmiarów urosła stara kość niezgody między dyrekcjami a częścią rodziców – organizacja lekcji religii. Wiele placówek informuje rodziców uczniów nieuczestniczących w religii, że z powodu pandemii ich dzieci muszą teraz brać udział w tych zajęciach, ponieważ „szkoła nie może zapewnić im innej formy opieki”. Dzieci te stygmatyzowane są poprzez sadzanie ich w ostatniej ławce, którą od wieków nazywają „oślą”. W Zielonej Górze religia nazywa się dla niepoznaki „zajęciami opiekuńczymi” z obowiązkową obecnością, sprawdzaną przez katechetę. W wielu szkołach lekcje religii przeniesiono z początku lub końca planu dnia do środka, między inne lekcje. W Pomiechówku zamiast kwestionariusza zgody na udział ucznia w nieobowiązkowej przecież religii lub etyce, rodzice dzieci niechodzących na te zajęcia wypełnić muszą „Podanie o zwolnienie dziecka z zajęć religii”. W dziennikach elektronicznych uczniom niechodzącym na religię wpisuje się nieobecności, a do ich danych mają dostęp katecheci i księża, którym zdarza się wygłaszać publicznie „napomnienia” lub demonstracyjnie współczuć dzieciom, „że mają takich rodziców”. Przybywa szkół, gdzie np. fizyki uczy ksiądz, a geografii zakonnica. Katecheci coraz częściej przejmują funkcje opiekunów samorządów szkolnych.\nNadgorliwi katolicy, fanatycy, a także oszuści, dla których wiara jest trampolinę do stanowisk i zaszczytów, traktują wyznawaną religię bardzo wybiórczo. Nie tylko w grzesznym często życiu osobistym. W przestrzeni publicznej dobierają jedynie te fragmenty chrześcijańskich kanonów, którymi można wymachiwać i ruszać z nimi do boju. Taki przykład: na ulicach stolicy pojawiły się bilbordy z mocnymi cytatami z Biblii, które promują zwyczaje i społeczne reguły bliskowschodnich plemion sprzed kilku tysięcy lat. Ale nie wszystkie ujrzały światło dzienne. Nie promuje się np. obecnego w tym samym tekście nakazu zabijania kobiet, które utraciły dziewictwo przed ślubem, ani kamienowania syna „nie słuchającego upomnień ojca i matki”.\nPS. W elektrowni Ostrołęka, do której pielgrzymowali prezydent i premier wychwalając nową inwestycję, zatrzymano budowę, a dwie stumetrowe wieże, od początku niepotrzebne, trzeba teraz wyburzyć. Obecnie pięknie rozwija się tam śledztwo w sprawie wielkiej afery korupcyjnej. Wiecie kto rządzi w tej elektrowni? Wśród siedmiu tamtejszych dyrektorów trzech to z zawodu katecheci. Czwarty katecheta startuje właśnie w konkursie do zarządu i nie jest bez szans…\nO Banasiu, który wyciszył wojnę z PiS i pozwolił wrócić swojemu wiceprezesowi\n13 września 2020 21:53\nA te karetki w Przemyślu na pewno ufundował kościół? Skoro takie napisy…\n13 września 2020 22:25\n„Polska to Polacy, w większości katolicy”\nA oto ostatnie dane opublikowane przez Instytut Statystyki Kościoła Katolickiego: „W 2017 r. w niedzielnej eucharystii uczestniczyło 38,3 proc. zobowiązanych katolików, a do komunii świętej przystąpiło 17 proc.”.\n14 września 2020 02:08\nDawno temu rodacy donosili odnośnym służbom, kto słucha Radia Wolna Europa, kto ma na stryszku powielacz i w ogóle kto jest wrogiem ludowej ojczyzny. Teraz będą donosili, kto nie chodzi do kościoła…\nNa mnie nikt nie musi donosić. Sama się przyznaję. Mąż i syn też. 😉\nNa mnie też nikt nie musi donosić. Sama się przyznaję.\nPrzyjaciółka się śmiała, że przez 3 lata swojego zamieszkania u nas moja babcia, seniorka lat 100 (w momencie śmierci lat 102,5) przeszła „przyspieszony kurs ateizacji” słuchając tylko naszych rozmów 🙂\n14 września 2020 07:47\nMusi, to kapelani z pracowni badania opinii publicznej zabraniają zapytać wyborców, CZY GŁOSOWAŁEŚ JAK W KOŚCIELE POWIEDZIELI?\nWygląda na to, że tak własnie jest, bo takich badań nie uświadczysz. Obawa przed poznaniem prawdziwej siły politycznej Kościoła musi z tego się brać. Tzw. politycy nie chcą zmierzyć przyczyny swoich lęków, a może byłyby one mniejsze i strach przed proboszczem nie byłby tak silnie uwewnętrzniony, a polski świat by się mimo tego nie zawalił.\nświetny tekst, jak zresztą każdy, którego autorem jest pan Andrzej Karmiński.\n14 września 2020 11:52\nŚwietny tekst i jakże prawdziwy! Ale przecież wystarczy tylko poczytać historię kościoła. Przez 2 tysiąclecia istnienia kościół nie zmienił swoich poglądów ani o ćwierć milimetra! Dla kościoła wrogiem jest wszelka nauka i wiedza, bo dzięki temu ludzie przestają dawać się manipulować i nie pozwalają sobie wciskać bajek jako jedynej prawdy objawionej. PiS-owi odpowiada sojusz z kościołem, bo politycy tej partii także wciskają ludziom brednie i zależy im, żeby ludzie byli analfabetami, bo wtedy taki postawi krzyżyk tam, gdzie pleban każe w głosowaniu i PiS utrzyma się u władzy na lata. Dla PiS-u wrogiem także są ludzie inteligentni, z wykształceniem, z wiedzą. Celem kościoła i PiS-u jest niczym nieograniczona władza nad Polakami. Pytanie brzmi, kiedy zaczną się prześladowania pozostałych? Prześladowania, napady, pobicia, zamykanie w gettach, wyrzucanie z pracy z powodu braku wyznania czy nie chodzenia do kościoła, a w końcu zabójstwa, pogromy i przywrócone obozy zagłady? Bo w końcu do tego właśnie dojdzie.\nAle odniosę się też do zdjęcia w tekście. Pisałam już o tym pod innym tekstem, więc się powtórzę. Zwracam uwagę na fakt, że GODŁO PAŃSTWA wisi POD KRZYŻEM w państwowym urzędzie. To jest profanacja godła państwa. Ale nie tylko. Jest taka nauka, która definiuje umiejscowienie wszystkich symboli państwa. Każdy z symboli ma swoje miejsce i określone sytuacje jego użycia (bandera, proporzec prezydenta, godło, etc.). Ta nauka to heraldyka. Definiuje ona także nasze barwy narodowe (że np. ten czerwony to nie jest czerwony wpadający w wiśnię, czy pomarańcz), definiuje także układ barw na konkretnych symbolach (że np. na powieszonej fladze nie wychodzi, że barwy są odwrotnie i wisi flaga innego kraju), definiuje nawet jak powinna wyglądać korona naszego orła, jakie ma mieć skrzydła czy ogon. O tym wszystkim mało kto wie, a wiedzę ogromną miał prof. Gieysztor. Teraz nikt na to nie zwraca uwagi. Ale do rzeczy… Otóż tak powieszone godło państwa, jak na zdjęciu widać, jest powiedzeniem wprost, że POLSKA JEST PODLEGŁA WATYKANOWI. Tylko tyle i aż tyle. Bo godło i krzyż powinny wisieć, skoro już te krzyże są wprowadzone, na tej samej linii – tylko wtedy jest to znak, że są to partnerzy równorzędni. Umiejscowienie krzyża ponad godłem państwa jest symbolem państwa wyznaniowego, podległego Watykanowi i prawu kościelnemu, że w tym państwie prawo świeckie jest dostosowane do prawa kościelnego. I mamy tutaj sprzeczność, bo wiele przepisów prawnych jest wbrew (JESZCZE) prawu kościelnemu.\n25 września 2020 21:08\nO ILE DOBRZE ZROZUMIAŁEM DŁONIE ONANISTY SĄ KONSEKROWANE ??? I TO WYSTARCZY ? IDĄC TYM TROPEM NALEŻY PRZYJĄĆ , ŻE PEDOFILIA JEST DAREM BOGA ??\n28 września 2020 10:24\nSpoko spoko. Młodzież nie jest głupia. Im więcej religii im nawtykaja tym więcej tej religii młodzież wyrzyga. Efekty będą za lat 20, kiedy obecną młodzież dojdzie do władzy. I pogoni całe to czarne towarzystwo raz na zawsze.\n15 października 2020 18:24\nKościól to organizacja przestępcza o charakterze mafijnym\nPrevious Post: Kaczyński o obronie cywilizacji – „Ci, którzy nie walczyli (z LGBT przyp. red.) – przegrali”\nNext Post: „Żądamy zwolnienia księdza Wierzbickiego”


> Depilacja>Woski wkłady >Wosk do depilacji różowy Creamy Pink roll-on 110g\nWosk miękki Creamy Pink z aplikatorem typu roll-on. Rekomendowany do każdego rodzaju skóry, nawet wrażliwej i naczyniowej. Delikatny dla skóry, nawilżający, o uniwersalnym zastosowaniu. Wosk różowy Creamy Pink jest bardzo wydajny, pozwala na stosowanie bardzo cienkich warstw. Służy do depilacji paskowej. Ma różowy, kremowy kolor. Zawiera dużo dwutlenku tytanu. Plastyczna, jedwabista i ultra kremowa konsystencja daje możliwość komfortowej i łagodnej depilacji.


Klimatyczne noclegi nad morzem - 5 sprawdzonych miejsc - W podróży - Polki.pl\nfot. Adobe Stock, masha20101\n5 klimatycznych miejscówek nad morzem, czyli łapanie jesiennych promieni słońca last minute\nJesień to dobra pora na zaszycie się w Bieszczadach i podziwianie kolorystycznych kaskad drzew na zboczach i wzgórzach, które o poranku pokrywa gęsta jak mleko mgła. W tym okresie zapominamy o pięknych krajobrazach na północy kraju, o plażach wydeptanych latem, a dzikich jesienią. Wybierz się nad Bałtyk, by odkryć pełnię jego piękna.\nEdyta Liebert / 07.10.2021 13:51\nJeśli jesteś urodzoną turystką, której gwar i wszechobecne kolejki nie zrażają do pobytu w szczycie sezonu na Pomorzu, nie czytaj dalej tego artykułu - pobyt nad morzem jesienią jest dla mięczaków, nie twardzieli ;) Choć w październiku nie uświadczysz już gofrów skąpanych w bitej śmietanie przy deptaku, to możesz w spokoju i ciszy chłonąć piękno nadmorskich zakątków, korzystać z niższych cen noclegowych i nie martwić się o miejsca parkingowe.\nCo prawda ekwipunek musi być o wiele pokaźniejszy (ciepły ubiór to podstawa przy sztormach i silnych wiatrach), ale wrażenia z pobytu nad polskim morzem jesienią - niezapomniane. Gdzie warto zatrzymać się na kilka dni i naładować baterie?\nSiedlisko znajduje się w otulinie Parku Krajobrazowego. Jego wyróżnikiem jest doskonała kuchnia - na stołach pojawiają się lokalne przysmaki i najsmaczniejsze rybne okazy, łowione dla gości przez tamtejszych rybaków. Od plaży dzieli cię raptem 10-minutowy spacer, ale najciekawszą opcją spędzania czasu jest wykorzystanie szlaków rowerowych, które wiodą aż na sam Hel.\nPokoje i apartamenty są urządzone ze smakiem, żenią klimat PRL-u oraz nowoczesności. Goście chwalą sobie wygodne łóżka, atrakcyjne dodatki i czystość. Znajdziesz tu spokój, a nawet morze spokoju ;) Można je pić szklankami, zagryzając owocami i warzywami z sąsiednich gospodarstw.\nCzego tu brakuje? Ludzi. I w sezonie, i poza nim, bo plaże są kamieniste. Przyjedź tu po wypoczynek - to on jest przecież główną atrakcją :)\nAdres: Do Zatoki 8, Błądzikowo\nCeny: od 250 zł/doba (ze śniadaniem).\nPost udostępniony przez Hotel Molmare (@siedliskomolmare)\nChatka pod Sosnami, Kopalino\nNieopodal urokliwego Lubiatowa, w którym częściej usłyszysz śpiew ptaków, niż donośny głos turystów, znajduje się chatka, a w zasadzie jeden z małych domków na osiedlu domków letniskowych. To miejsce jest dedykowane rodzinom i większym grupom, które chcą garściami wdychać jod i chłonąć wilgoć lasu. Jesienią warto wybrać się na grzybobranie.\nW Kopalinie brakuje rozrywek turystycznych, są za to rozrywki leśne i rowerowe. Nie potkniesz się o stragan, a o konar drzewa. Jest tu cicho i spokojnie nawet w sezonie letnim. Domek posiada werandę, na której opatulona w wełniany koc z kubkiem gorącej czekolady w dłoni możesz sączyć widoki lub zaczytać się w ciekawej lekturze. Domek ma też wyjście na ogród (500 m kw.) i plac zabaw, a w środku są aż 4 sypialnie i umiejętnie rozplanowana i zaaranżowana kuchnia.\nOd morza dzieli cię ok. 3,5 km - warto wybrać się nad nie rowerami. Lubiatowskie plaże słyną z perłowego piasku i wyjątkowej smażalni ryb.\nAdres: Jałowcowa 17, Kopalino\nCeny: od 500 zł/doba.\nPost udostępniony przez Monika Frydrych (@monika.frd)\nApartamenty Pogodna, Łeba Nowęcin\nMiejsce wyjątkowe, bo zarówno nad morzem, jak i nad jeziorem. Gospodarzami są Weronika i Marcin, którzy w kilka miesięcy zrealizowali marzenie o domkach w stylu skandynawskim z widokiem na wodę.\nOd Jeziora Sarbsko dzielą cię zaledwie kroki, a od piaszczystych krajobrazów - 10 minut rowerem. Na miejscu można surfować, wiosłować, grillować jeździć konno i leżakować na hamaku. Każdy dom zapewnia wszystko, czego potrzebujesz do wygodnej, niespiesznej egzystencji. Gdy dżdży lub hula wiatr, znajdziesz tu też planszówki. W sezonie możesz liczyć na kosze śniadaniowych łakoci, ale w październiku - na leśne bogactwo w postaci grzybów.\nAdres: Pogodna 6, Łeba Nowęcin\nCeny: od 340 zł/doba\nPost udostępniony przez Apartamenty Pogodna (@apartamentypogodna)\nHotel Quadrille, Gdynia Orłowo\nWyjątkowe XVIII-wieczne miejsce z duszą dla osób, dla których wypoczynek kojarzy się nie ze sztormem i trzaskającym ogniem w kominku, a szykownymi wnętrzami, przestronnymi pokojami i łóżkami typu king-size. Wypoczynek niejedno ma imię, a hotel jest jak z baśniowego snu. Nie ma tu nic przypadkowego - mury i przestrzeń opowiadają historię jego mieszkańców i właścicieli. Dwie siostry, które zainwestowały pieniądze i serce w ten zespół pałacowo-parkowy, chciały stworzyć azyl dla dorosłych, łaknących designu i relaksu.\nWyśmienitych dań skosztujesz w restauracji „Biały królik” (nawiązanie do „Alicji w Krainie Czarów”), a sił nabierzesz w SPA i jacuzzi. 12 wyjątkowo i awangardowo urządzonych pokoi spotka się z uznaniem każdego. Widać kunszt architekta i dopracowane w każdym calu dekoracje i akcesoria. Pozostałe pokoje urządzone są w bardziej klasycznym i mniej odrealnionym stylu, mieszczą się w Pałacu, jak i w Oficynie, które łączy tunel - magiczne przejście. W samym budynku poczujesz się jak na wczasach pełnych przygód i nowych doznań.\nLokalizacja jest wyśmienita - Orłowo cieszy się uznaniem i rok rocznie gromadzi sporo turystów, ale... nie jesienią. W październiku możesz chwytać słońce na pokrytej białym piaskiem plaży i molo, popijając kawę w Domku Żeromskiego. Brzmi jak bajka, prawda?\nAdres: Folwarczna 2, Gdynia\nCeny: od 450 zł/doba\nPost udostępniony przez Quadrille (@hotelquadrille)\nPoezja ciszy, Dębki\nMorska bryza niemal wkrada się do domków, samodzielnych i bogato wyposażonych, które czekają na gości w sezonie oraz poza nim. Ukryte są na leśnej działce przed zgiełkiem i pędem życia codziennego. Każdy z domków to 60 m kw. przestrzeni do wypoczynku i zabawy, wspólnego gotowania i relaksu.\nDomki mają unikatowy, rodzinny charakter. Przechodząc przez próg nikt nie czuje się obco, a wygodne łóżka i meble wypoczynkowe zachęcają do odpoczynku. Niech to cię jednak nie zwiedzie - Poezja Ciszy to miejsce z klimatem, ale też dla osób, które cenią sobie aktywny wypoczynek. Liczne trasy rowerowe, bliskość stadniny koni sprawiają, obfite zalesienie dają gwarancję delektowania się bliskością natury i świeżym powietrzem.\nSzeroka, piękna plaża (w odległości 500 m) mieniąca się w słońcu to wszystko, czego potrzeba do jesiennego resetu.\nAdres: Cicha 40, Dębki\nCeny: od 45 zł/doba; w sezonie niskim ceny są ustalane indywidualnie.\nPost udostępniony przez Poezja Ciszy (@domkipoezjaciszy)\nCzytaj także: 6 agroturystyk w Polsce dla dzieci i dorosłychFilmy na jesień, które otulają jak ciepły kocObiecujące nowości serialowe jesieni\nTagi: Morze Bałtyckie, noclegi


Polska, Pomorskie, Straszyn Magazynier Straszyn 1/2 etatu - bez doświadczenia! - Agencja Zatrudnienia i doradztwa personalnego | KS Service\nMagazynier Straszyn 1/2 etatu – bez doświadczenia!\nData: 2020-11-15, do końca 15 dni\nRozpoczęliśmy nową rekrutację dla naszego Klienta, który jest w czołówce najlepszych dostawców usług kurierskich. Sieć z własnymi spółkami krajowymi oraz z partnerami obejmuje 41 krajów europejskich. Najwyższa jakość usług jest priorytetem firmy – 220 000 europejskich klientów jest w stałej współpracy.\nAktualnie, poszukujemy pracowników na stanowisku: Magazynier\nzaładunek/rozładunek paczek z kontenerów do 30 kg\ndyspozycyjność do pracy w godzinach 16-20 od poniedziałku do piątku\nPracownik magazynowy z UDT – jedna zmiana: Wrocław (Fabryczna)\nKonserwator – ostatnie miejsca – Oława\nNatalia Strzelczyk 506561859 n.strzelczyk@ksservice.pl


Śniadanie z Moulinex – Fajne i tanie\nOpublikowano 7 lat temu: 4 sierpnia, 2014 Biuro prasowe Przeczytasz w: 4 minut/y\nMoulinex, jedna z wiodących marek urządzeń AGD i ekspert w dziedzinie produktów do przygotowywania potraw, zaprezentował najnowszy asortyment. W jego skład wchodzi Home Bread XXL – wypiekacz do chleba z funkcją opóźnionego\nMoulinex, jedna z wiodących marek urządzeń AGD i ekspert w dziedzinie produktów do przygotowywania potraw, zaprezentował najnowszy asortyment. W jego skład wchodzi Home Bread XXL – wypiekacz do chleba z funkcją opóźnionego startu oraz nowy toster Subito, który w połączeniu z czajnikiem elektrycznym Subito tworzy stylowy i elegancki zestaw do kuchni.\nŚniadanie to najważniejszy posiłek w ciągu dnia, zapewniający energię i siłę na wiele godzin pracy lub nauki. W porannym pośpiechu zależny nam, żeby posiłek ten był bogaty w niezbędne witaminy i składniki odżywcze, ale jednocześnie łatwy i wygodny do przygotowania. W nowej, wiosennej ofercie Moulinex znalazło się wszystko, co potrzebne do przyrządzenia zdrowego i smacznego śniadania w sposób szybki i prosty.\nWypiekacz do chleba Home Bread XXL\nChleb odgrywa bardzo ważną rolę w naszym życiu, dostarcza nam minerałów, protein, witamin i błonnika. Dzięki wypiekaczowi Home Bread XXL zawartość tych składników, rodzaj chleba, jego wielkość i smak, zależą od nas. Moulinex stworzył wypiekacz do chleba, który każdemu w prosty i szybki sposób pozwoli przygotować pyszny i pachnący chleb. Jeśli mamy ochotę na chleb żytni, kukurydziany czy pieczywo razowe ze śliwkami, nic prostszego. Wystarczy wrzucić składniki, włączyć odpowiedni program i pozostaje już tylko czekać na przepyszny bochenek chleba według naszej receptury. Home Break XXL jest większą i bardziej zaawansowaną wersją wprowadzonego w ubiegłym roku na rynek Home Bread. Nowy model cechuje wyjątkowo duża pojemność – do 1,5 kg przy jednoczesnym zachowaniu kompaktowych rozmiarów. Urządzenie jest wąskie, więc nie będzie przeszkadzać nawet w niewielkiej kuchni. Moulinex Home Bread XXL posiada 14 programów pieczenia, w tym specjalne programy do pieczenia pieczywa dietetycznego oraz 3 poziomy opiekania skórki. Wygodę użytkowania zwiększają wyjmowana misa z powłoką nieprzywierającą i dwoma mieszadłami oraz panel kontrolny z elektronicznym wyświetlaczem. Amatorzy ciepłego chleba z samego rana, docenią funkcję opóźnionego startu – dzięki niej można zaprogramować czas rozpoczęcia pieczenia tak, by świeży, ciepły chleb gotowy był akurat w porze śniadania. Home Bread XXL służy również do pieczenia ciast, bułek oraz wyrabiania dżemu. Moc urządzenia to 800 W. Cena katalogowa 449,99 PLN.\nPrzy zakupie, do wypiekacza dodawana jest czytelna, kolorowa książeczka z przepisami na wiele rodzajów pysznego domowego pieczywa. Dodatkowo, na wszystkich, którzy zdecydują się na zakup wypiekacza do chleba Home Bread lub Home Bread XXL do 31 sierpnia 2007, czeka miła niespodzianka – w prezencie otrzymają zestaw mieszanek do wypieku chleba marki Polskie Młyny oraz nóż do chleba Tefal.\nSubito to stylowy i elegancki toster wykonany z najwyższej jakości stali nierdzewnej. Dzięki 6 stopniom opiekania, przygotuje dokładnie takie tosty, na jakie mamy ochotę. Dodatkowo, wyposażony jest w funkcje rozmrażania i podgrzewania pieczywa oraz funkcję Stop zatrzymującą opiekanie w dowolnym momencie. Moc urządzenia to 850 W. Cena katalogowa 129,99 PLN\nEleganckim uzupełnieniem kompletu śniadaniowego będzie wprowadzony na rynek w ubiegłym roku czajnik ze stali nierdzewnej Subito. Został zaprojektowany z myślą o maksymalnej funkcjonalności i wygodzie użytkowania. Obrotowa podstawa sprawia, że czajnik może być używany bez przeszkód zarówno przez osoby prawo jak i leworęczne. Miejsce na nawinięcie przewodu sieciowego umożliwia wygodne przechowywanie. Dzięki ukryciu elementu grzejnego w obudowie czajnika i zastosowaniu filtra antyosadowego, irytujące zjawisko pojawiania się kamienia w gotowanej wodzie zostało zredukowane. Dodatkowo czajnik Subito posiada otwieraną pokrywę ze stali nierdzewnej, lampkę kontrolna, wskaźnik poziomu wody i automatyczny wyłącznik. Pojemność czajnika to 1,5 L a moc 2200 W. Cena katalogowa 179,99 PLN\nŚniadanie z Moulinex https://www.ft.com.pl/sniadanie-z-moulinex\n#spos #urz #wygod #chleba #oraz #wiod\n← Wielofunkcyjne urządzenia A3 Samsung dla małych i średnich firm\n#Ltd #tak #samsung electronics co #Aplikacja Eurosport Player\n#tak #modele #czy #funkcje\n#dual core #rado #cej #nika #smuk\n#Ltd #Video Discovery #Samsung #Mobile World Congress\n#ra #pl #kt #Cinema City\n#dwa #Samsung #Ltd #www\n#adce #oraz #liwe #domu #galaxy\n#kilka #kt #jest #telefonu\nkfc zakręt, samsung gt-c3530 chomikuj, jak zrobić prezent na dzień matki, prezent na dzień babci własnoreczny, pocztawp pl, jak sie modnie ubierac 2011, tanie koszule męskie, tanie torebki damskie, prezent na dzień taty przedszkole, kartki walentynkowe ręcznie robione przez dzieci


"Miecz Ardeńczyka": narodziny legendy [RECENZJA] - WP Książki\n"Miecz Ardeńczyka": narodziny legendy [RECENZJA]\nNie ma wątpliwości, że "Miecz Ardeńczyka" to komiks niezwykle atrakcyjny zarówno ze względu na znakomitą warstwę graficzną, jak i wciągająca fabułę, w której możemy liczyć na wiele niespodziewanych zwrotów akcji. Przy czym na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że Étienne Willem jedynie sięga po wielokrotnie już wykorzystywane motywy. Jednak okazuje się, że udało mu się stworzyć z nich naprawdę intrygującą i oryginalną historię.\nPrzenosimy się do średniowiecznego świata zamieszkanego przez antropomorficzne zwierzęta, gdzie wkrótce ma dojść do kolejnego starcia sił dobra i zła. A jak przystało na opowieść fantasy, w takich trudnych czasach powinien pojawić się wybraniec, który doprowadzi do ostatecznego tryumfu.\nTymczasem królik Garen, którego poznajemy już na pierwszych stronach komiksu, nie prezentuje się zbyt imponująco. Kiedy trenuje walkę na miecze z dużo większym od siebie Ardeńczykiem Gotfrydem, wygląda wręcz pociesznie, ale trzeba też przyznać Garenowi, że waleczności i odwagi ma wręcz w nadmiarze. Cechy te zaś bardzo mu się przydadzą w trakcie dalszych przygód, gdy wyruszy w świat po tym, jak jego mentor zginie w starciu z bandą dowodzoną przez Kozieła z Przeklętego Lasu. Ten ostatni to potężny czarnoksiężnik, który przez wiele lat był uważany za zmarłego, a teraz chce doprowadzić do powrotu swego pana – Nuhy’ego. Okazuje się, że wprawdzie dwie dekady wcześniej siły mroku poniosły klęskę, lecz teraz mogą pokonać trzy królestwa, których władcy nie potrafią sobie w pełni zaufać nawet w obliczu tak wielkiego niebezpieczeństwa.\nI właśnie w samym sercu konfliktu znajdzie się Garen. W trakcie swych przygód spotka on też dawnych towarzyszy broni Ardeńczyka – porywczego niedźwiedzia Arhusa, lisa Grimberta, który w międzyczasie przywidział zakonne szaty, oraz piękną i tajemniczą Łasiczkę. Czytelnicy zaś z napięciem mogą obserwować, czy ta odnowiona Drużyna Brzasku rzeczywiście może odmienić koleje wojny oraz czy mały królik jest prawdziwym wybrańcem. Wiele wprawdzie wskazuje, że to Garen musi wypełnić przepowiednię, jednak jednocześnie różne postacie próbują wykorzystać powstałą sytuację do osiągnięcia własnych celów. I warto dodać, że śledząc rozwój wydarzeń, wielokrotnie możemy się przekonać, jak bardzo mylące mogą być pozory. Nie każdy bohater musi się wszak odznaczać kryształowym charakterem, a dla osiągnięcia wielkiego celu niektóre osoby nie cofną się przed podstępem czy wręcz zdradą.\nCzytając "Miecz Ardeńczyka" możemy bez reszty zanurzyć się w średniowiecznym świecie, który jest kształtowany przez polityczne intrygi, krwawe wojny oraz magię. Przy czym z jednej strony w komiksie jest wiele scen pełnych okrucieństwa, ale z drugiej nie brakuje w nim humoru, czasem doprawionego nutą goryczy. Najważniejsze jest zaś, że ta pasjonująca historia została zwieńczona naprawdę trudnym do przewidzenia i niesztampowym zakończeniem. Połączenie tych elementów sprawia, że lektura albumu jest prawdziwą przyjemnością.


LA is Ours: kwietnia 2015\nSiedziałam w Czterech Szpadach ze słuchawkami w uszach. Kończyłam jeść swoją zupę burgerową. Reszta gdzieś się rozeszła i zostałam sama. Pewnie pomagają Madison, a ja jeszcze nie dostałam od niej zadania. Podejrzewam, ze to dla niej kwestia czasu.\nPołożyłam odtwarzacz na stoliku i sięgnęłam po bułkę. Jednocześnie poczułam, jak ktoś wyjmuje mi słuchawkę z ucha. Odwróciłam się odruchowo i uniosłam łyżkę, żeby zaprotestować, ale zrezygnowałam, kiedy zobaczyłam, że to James.\n-Co jest? - zapytałam, zatrzymując piosenkę. - Już po dzwonku?\n-Nie. - pokręcił głową. - Madison drukuje plakaty. Kampania wyborcza potrwa tydzień, więc przygotuj się na piekło. Wiesz jaka jest Mad.\nI wywrócił oczami. Usiadł na krześle obok mnie i wyjął mi odtwarzacz z ręki. Włączył urządzenie i poprosił o obie słuchawki.\n-Nie znam tych kawałków. - stwierdził. - Daj posłuchać.\nPosłusznie dałam mu obie słuchawki, a on włożył je sobie do uszu. Pochyliłam się nad miską i uniosłam do buzi pełną łyżkę. Smak letniej zupy rozszedł się po moim języku, drażniąc kubki smakowe dopowiedziane za ostre smaki. Zerknęłam na łyżkę. Chyba trafiłam na grudkę ostrej papryczki...\n-Straszne smuty. - z zamyślenia wytrącił mnie głos Jamesa. - Chociaż ten numer jest genialny.\nPokręciłam głową i złożyłam łyżkę do talerza.\n-Możesz mi dać chwilę? - poprosiłam go, wstając z miejsca. - Muszę to odnieść.\n-Jasne, idź. - pokiwał głową, nie odrywając wzroku z wyświetlacza mojego odtwarzacza.\nWstałam i podeszłam do pani ze stołówki. Ona zareagowała na mnie jak zwykle. Uśmiechnęła się szeroko i zabrała ode mnie talerz.\nKiedy wyszłam z Jamesem ze stołówki, natknęliśmy się na Julie'ego, który niósł spory Plik wydrukowanych ulotek.\n-Co to jest? - zapytałam, wskazując na kartki, które trzymał w rękach.\n-Jeden z elementów kampanii wyborczej Madison. - wyjaśnił. - Ona zawsze jest taka męcząca?\n-Zawsze i od zawsze. - powiedział James, przyciskając wszystkie guziki mojego odtwarzacza. - Mogę to pożyczyć?\n-Jasne. - powiedziałam na odczepnego. - tylko potem powiedz bo skopiowałeś. Załatwię Ci oryginały za pół ceny.\nWyruszyłam ramionami i spojrzałam na tablicę ogłoszeń, gdzie Emma i spojrzałam Madison coś chaotycznie do siebie wykrzykiwały.\n-Mam się do nich przyłączyć, czy pozwolić, żeby sie bawiły same? - westchnęłam. Zaglądając do torebki i wyciągnęłam notes z bocznej kieszeni.\n-A teraz oświeć mnie, co to jest? - odezwał się Julie, krzyżując ramiona na piersiach.\n-Od list! opada spisuję wszystkie osiągnięcia Emmy. - wyjaśniłam. - Taki spis spraw, które udało jej się załatwić.\n-Fajnie, tylko warto zauważyć, że w tym roku jej osiągnięcia zanikają po porównaniu z jej porażkami. - zauważył James, chowając odtwarzacz do kieszeni bluzy.\n-Porażki też spisałam. - powiedziałam, pokazując chłopakom odpowiednią stronę.\nJames pośpiesznie przeczytał zgromadzone przeze mnie notatki.\n-Kiedy to wszystko zrobiłaś? - zapytał że zdziwieniem.\n-Ciotka dała mi kiedyś lekcję o zabezpieczaniu. - wzruszyłam ramionami. - Potem zaczęłam to notować. Pomyślałam, że się przyda, po prostu.\n-Jesteś boginią! - wykrzyczał zachwycony James.\n-Co zrobiłaś? - zapytała Din, podchodząc do Jamesa i całując go w policzek.\n-Podsumowała Emmę. - odpowiedział jej. - dosłownie.\n-I... - spojrzała na niego wyczekująco. - Co teraz?\nW odpowiedzi wywróciłam oczami i zabrałam Jamesowi notes.\n-Po! wiem jej to. - powiedziałam takim tonem, jakby to było coś oczywistego.\n-Co? - wykrzyczeli prawie jednocześnie.\n-Pamiętacie Króla Artura? To król ma być dla poddanych, a nie odwrotnie. To samo z przewodniczącym klas drugich. - oznajmiłam spokojnie. - wciąż tam stoi, co nie?\nZapytałam, wskazując kciukiem za siebie.\nJames i Din pokiwali głowami, a ja wręczyłam Julie'emu swoją torebkę.\n-Potrzebuję, żebyś mi to potrzymał, dzięki.\nI poszłam w stronę Emmy i Mad. One oczywiście wciąż na siebie krzyczały. I to jak... Nie wiem, z jakiej racji, ale miałam ochotę walnąć jedną i drugą w tył głowy. Tak, wiem... przemoc nie jest rozwiązaniem.\n-Próbujesz bezczelnie zająć moje miejsce! - wrzasnęła Emma, podnosząc rękę, jakby chciała uderzyć Madison. Odruchowo złapałam ją w powietrzu za nadgarstek. - A Ty tu czego, Carmichael?\nOpuściłam powoli jej rękę i uśmiechnęłam się do niej ironicznie.\n-Lepiej odpuść, dobra? - powiedziałam ostrożnie. - Miałaś swoją szansę i ją zmarnowałaś. Sama zobacz. Prowadziłam listę Twoich osiągnięć i porażek.\nRzuciłam jej notes otwarty na odpowiedniej stronie.\n-Co? - zmarszczyła brwi, zerkając na tekst. - Ty jesteś jakaś... psychicznie chora!\nI w ten sposób cały korytarz dowiedział się, że jestem psychicznie chora. Albo i nie... Prawda wyglądała tak, że po odwołaniu Emma straciła wiarygodność.\n-Żal mi jej, wiesz? - odezwała się Madison, kiedy szliśmy do klasy matematycznej.\n-Na prawdę? - uniosłam brwi.\n-Nie. - pokręciła głową. - Tylko żartowałam.\n~Jeszcze bardziej kiepsko i jeszcze bardziej krótko. Teraz na nic innego nie może tu liczyć. Wymiękam... A wątpię, czy chcecie czytać takie coś:\n-Julka! - usłyszałam krzyk Igora i niemal natychmiast wydałam z siebie warknięcie wściekłości. - Jesteś tu?\n-Jasne! - odkrzyknęłam. - I dzięki, że rozwaliłeś mi pół godziny roboty.\nDopiero teraz go zobaczyłam. Wszedł do salonu, rzucając kluczyki do samochodu na stolik naprzeciwko mnie. Spojrzałam na niego spode łba. On tylko się uśmiechnął i sięgnął po moją szkolną teczkę.\n-Zostaw. - powiedziałam szybko. - Chciałabym, żeby Artur zobaczył to jako pierwszy.\n-Jasne, już tego nie ruszam. - uniósł ręce w geście obronnymi i okrążył stół, patrząc mi przez ramię. - Znowu policja Cię wynajęła?\n-Tak. - odpowiedziałam krótko, wystukując IP do programu hakerskiego.\n-Jakieś przekręty gospodarcze. - wzruszyłam ramionami. - Mam znaleźć dowody na pranie brudnych pieniędzy. A teraz Cicho. Kodowanie to najfajniejszy element ten całej nielegalnej roboty.\n-Chyba najtrudniejszy. - odparł, pociągając łyk z mojej szklanki. - Właściwie, dlaczego Policja znowu się do Ciebie przyczepiła?\n-No wiesz... - westchnęłam. - Dla nich jestem tylko małolatą, która lubi się nielegalnie zabawić.\n-A oni potrzebują taniego źródła danych. - dopowiedział. - To rzeczywiście wszystko tłumaczy.\nO tym, co się pisze w tym notesie... Nie wiem, czy chcecie wiedzieć, ale fandom jest bardzo stary i polski. bardzo mocno przeze mnie zmodyfikowany. Chyba wczoraj się dowiedzieliście, ze to oglądałam (nie wymienię Tytułu, ciekawe, czy ktoś z Was zgadnie) i tak na prawdę daawno nie oglądałam tego serialu. Za to znalazłam segregator z wycinkami i skoroszyt z opowiadaniami zeszyt pierwszy... Do działa! I w samą porę, bo skończyły mi się książki. Chyba wycyganię naprawę VHSa... Mam nadzieję, że ten odcinek się Wam podobał. Trzymajcie się! Do za tydzień.\nAutor: Marta Gadomska o 17:49 4 komentarze:\nTo dla mnie trudna decyzja, ale do końca maja notki będą się pojawiały raz w tygodniu. Mam dużo nauki. I coraz mniej czasu. A nie chcę zaniedbać czytelnictwa. Kiedy nie wyrabiam z Waszymi opowiadaniami jestem na siebie bardziej zła niż, wtedy, kiedy odpalam opowiadania raz w tygodniu.\nSpodziewajcie się Odcinka dopiero jutro. A kiedy (to było dzisiaj po przeczytaniu notki u Chrisa) z braku natchnienia grzebałam w starych plikach i znalazłam to coś niżej. Idealne na laurkę... I trochę nie na temat. Ale co tam, kiedyś oglądałam ten serial i... zdjęcia zostały. Teraz mam mały nawrót i próbuję to oglądać po fragmentach. Dobra, nie istotne. Dla Was:\nPrzykro mi. Tylko tyle mogę powiedzieć. Trzy powody: Brak czasu, brak natchnienia i sporo nauki. Tylko tyle mam na swoje usprawiedliwienie. Do jutra!\nNotki do końca miesiąca będą się pojawiały w środy!\nDo końca maja, albo kiedy wszystko zaliczę!\nAutor: Marta Gadomska o 16:18 3 komentarze:\nOdcinek 74 – Lizzy kontra Klasówka z hiszpańskiego\nW poniedziałek wszystko zaczęło się monotonnie. Nie widziałam się z Kendallem od południa. Julie też urwał temat i nie pytał o naszą wspólną wizytę w łazience. Zamiast tego przyszedł do mnie do pokoju, prosząc o pomoc w Hiszpańskim.\n-On jest nieśmiały. - powiedziałam powoli, pokazując Julie'emu zdanie w książce.\n-On jest... - zaczął i urwał, zaciskając usta. - Nie mogę! - jęknął. - To jest za trudne!\n-Wcale nie! - zaprzeczyłam, zdzierając go w tył głowy. - Skup się! Klasówka jest dzisiaj!\n-Niekoniecznie. - spojrzał na mnie z chytrym uśmieszkiem.\n-Jak to? - zmarszczyłam brwi.\n-Klasówka miała być już tydzień temu, ale pan Santos pogubił...\n-Nawet na to nie licz! - krzyknęłam mu prosto do ucha. - Masz to zaliczyć, dotarło?\nNajpierw francuski, teraz hiszpański. Julie ma poważne problemy z językami obcymi. I to mnie martwi. Wiem, że niektóre rzeczy są łatwe dla niego, trudne dla mnie i odwrotnie.\n-Hej, kochanie. - poczułam na policzku usta Kendalla. - Czemu męczysz brata?\n-Bo brat się nie nauczył na dzisiejszą klasówkę. - wyjaśniłam.\nPotem się okazało, że miałam rację z tą klasówkę. Tym razem pan Santos zawiódł i nie zgubił kartek ze sprawdzianami.\n-Zostawcie na ławkach tylko długopisy i podkładki. - polecił, rozdając kartki z zadaniami. - Na uzupełnienie kart macie pół godziny.\n-A pozostałe piętnaście minut? - zapytał Alan, odwracając stronę i podpisując się na górze kartki.\n-Dziesięć. - poprawił Pan Santos, wręczając kartkę Emmie. Szlag! Czy musieli ją przydzielić właśnie do nas? - Pięć straciliście na własne kłótnie.\nUśmiechnęłam się pod nosem i sięgnęłam po swoją kartkę. Zdziwiłam się, kiedy kartka Emmy upadła, a ona nawet się schyliła się, żeby ją podnieść. Ziewnęłam, kiedy pan Santos podszedł do niej ze stoickim spokojem.\n-Coś się stało? - zapytał, podnosząc kartkę i kładąc jej przed nosem. - Dlaczego nie podniosłaś kartki, kiedy Ci upadła?\nEmma nie odpowiedziała. Zamiast tego popatrzyła na niego jak na głupka. Nie znajdowałam do tego lepszego określenia. Pan Santos zaczął mówić po hiszpańsku, jak to miał w zwyczaju po rozpoczęciu sprawdzianu.\n-Zacznij pisać, jak Twoi koledzy. - polecił jej, siadając przy biurku nauczyciela.\nPochyliłam się nad swoją kartką i przeczytałam pierwsze polecenie. Przygryzłam wargę, próbując sobie przypomnieć odmianę czasownika „czytać”. Podrapałam się po skroni wierzchem długopisu.\n-Emma, wszystko w porządku? - zaczął ponownie pan Santos, a ja podniosłam głowę. - Nawet się nie poruszyłaś. Ani nie podpisałaś. - dodał po chwili.\nRzeczywiście. Emma wciąż siedziała ze skrzyżowanymi ramionami i najwyraźniej nie miała zamiaru się poruszyć. Rzuciłam Carlosowi ukradkowe spojrzenie.\n-Ogłoszenia. - wyszeptał, ukradkiem na mnie spoglądając. - Sprawdź na przerwie ogłoszenia.\nMinuty mijały. Udało mi się skończyć zadania przed czasem, ale Emma przesiedziała całe pół godziny bez najmniejszego drgnienia.\n-Mogłabyś się podpisać? - poprosił, już po angielsku, Pan Santos, kiedy tylko ona nie oddała swojej kartki. - Tylko się podpisz.\nTo najwyraźniej zrozumiała, bo podpisała się u góry strony. Pan Santos natychmiast porwał jej klasówkę i przekreślił ją z obu stron czerwonym długopisem.\n-Przekaż swoim rodzicom, że dostałaś kolejną jedynkę. - poinformował ją spokojnie. - Jeszcze jedna, a nie przepuszczę Cię do następnej klasy.\n-A Ty sobie możesz... - wymamrotała.\n-Słucham? - Pan Santos zamrugał.\n-Wal się na ryj leszczu! - wrzasnęła na odchodne i wybiegła na zewnątrz.\nZatrzasnęła za sobą drzwi, pozostawiając w klasie typowy w takich sytuacjach zamęt. Jeśli to była kolejna próba zwrócenia na siebie uwagi... Żenada.\n-Co jej się stało? - zapytałam Carlosa, kiedy ludzie zaczęli się uspokajać.\n-Jak zobaczysz ogłoszenia, to sama się przekonasz. - zachichotał, rzucając szybkie spojrzenie na Madison, która otworzyła podręcznik. Zapewne, żeby sprawdzić, czy dobrze napisała odmianę.\nWestchnęłam i spojrzałam na Pana Santosa. Było mu wyraźnie przykro. Szkoda mi go, bo to równy gość. No może trochę gapa, ale jest dobrym nauczycielem.\nPo dzwonku natychmiast poszłam do tablicy ogłoszeń pod gabinetem dyrektora. Jedna kartka była nowa. Z pieczęcią dyrektora.\nZ uwagi na niezdolność aktualnego przewodniczącego klas drugich, zostaną zorganizowane ponowne wybory. Proszę kandydatów, żeby zgłaszali się do pana Jacka Golda, który przygotuje profile i wywiesi na tablicy ogłoszeń. Tymczasowo funkcję przejmie dotychczasowa zastępczyni, Madison Jenner.\nZ wyrazami szacunku: Michael Shorts.\nLedwo zdołałam to przeczytać, a Mad zaczęła krzyczeć ze szczęścia. Odwróciłam się i spojrzałam na nią marszcząc brwi. Uśmiechnęłam się na widok Logana, który wyskoczył między nas i zamknął jej buzię pocałunkiem.\n-Wiecie co to znaczy? - pisnęła zafascynowana. - To znaczy, że tymczasowo mogę zostać przewodniczącą! A jeśli się sprawdzę, to może wybiorą mnie na stałe.\n-Brawo, bardzo się cieszę. - powiedziałam z uśmiechem. - A co jeśli Cię nie wybiorą?\n-Nie kracz, dobra? - jęknęła. - A teraz przepraszam, idę załatwić większe kawałki pizzy na czwartek.\nI odwróciła się do schodów. Parsknęłam śmiechem, kiedy dumnie zeszła na dół, za pewne do stołówki. Pokręciłam głową, opierając się o ścianę.\n-Madison nie marnuje czasu. - skomentował Carlos.\nDzisiaj spontan, tak jak wczoraj. Teraz pisze na przyszły tydzień i raczej tez będzie krótko. Wątek Emmy jeszcze się nie skończył. Mogę śmiało powiedzieć, że dopiero teraz (dość dziwna pora na upust weny) udało mi się napisać kilka sensownych zdań.\nWczoraj po południu ukazał się pierwszy rozdział nowego startu „Szkoły dla Mutantów”. Napisałam dość staranny wstęp na jakieś cztery akapity. I chyba nie było źle... Wczoraj na asku zawiadomiłam tylko Chrisa i Sylwię od X-mengers. Możecie go przeczytać tutaj. Zapraszam. Chociaż drugiego rozdziału nawet nie zaczęłam.\nDziękuję Wam za te opinie, które mi wysyłacie. To mi daje siłę. Zrozumcie sobie to jak chcecie. No cóż... mam nadzieję, że ten odcinek się Wam podobał. Trzymajcie się!\nAutor: Marta Gadomska o 18:20 4 komentarze:\nKiedy wróciłam z występu, byłam trochę zawiedziona. Ten cały Kayle nie przyszedł. Niemal natychmiast zeszłam pod namiot, żeby zmyć makijaż.\n-No co? - uniosłam brwi, kiedy Antonio położył się na moich stopach. Jego wielki łeb otulił moją lewą nogę. To było nawet przyjemne. - Antonio, już wstaję.\nI niemal natychmiast podniósł się i przeszedł do swojej miski z wodą. Uśmiechnęłam się, wstając ze stołka przed scenicznym lustrem.\n-Nieźle jak na pierwszy raz. - odezwała się Atsue, stając w drzwiach. - Wracasz już do bazy?\n-Wracam do domu. - poprawiłam, wkładając do torebki szminkę, której używałam. - To do zobaczenia. Zajmiesz się Antoniem?\n-Jasne, ale tylko na jedną noc. - kiwnęła głową.\nUśmiechnęłam się do niej i pogłaskałam Antonia na pożegnanie.\nKiedy wróciłam do domu, wszyscy już spali. Był środek nocy. Zaświeciłam światło i zobaczyłam żółtawą czuprynę na kanapie przed telewizorem. Ostrożnie podeszłam bliżej i uświadomiłam sobie, że to Kendall. Zabrałam koc z szafy i ostrożnie go okryłam.\n-Lizzy? - wymamrotał.\n-Tak, to ja. - wyszeptałam. - Śpij.\n-Czekałem na Ciebie. - odparł wciąż zaspanym głosem. - I zasnąłem.\n-Zauważyłam. - odpowiedziałam, odgarniając mu włosy z oczu. - Nie musiałeś tu nocować. Co na to Dustin? Chyba nie był zbyt zadowolony, co?\n-Z Dustinem nie miałem problemów. - odpowiedział, siadając, a ja przycupnęłam obok niego. - Ma dzisiaj katalogowanie w Muzeum i zejdzie mu całą noc.\nUśmiechnęłam się pod nosem i splotłam razem nasze palce. Westchnęłam i przytuliłam się do niego. Mimo, że uważam to za niepotrzebne, byłam wdzięczna, ze zaczekał. Przyszedł do mieszkania, może porobił coś z Julie'm i ze zwykłego zmęczenia zasnął na kanapie.\n-Może prześpisz się w moim pokoju? - zaproponowałam. - Tam jest dużo wygodniej, a łóżko wystarczająco duże dla nas dwoje.\nKendall pośpiesznie zamrugał i otworzył usta.\n-Jesteś pewna? - uniósł brwi.\n-Przecież nie zamierzamy uprawiać seksu. - zachichotałam. - Możemy się co najwyżej wspólnie wykąpać. Widziałam jak Sarah robi to z Chuckiem.\nOstatecznie nie wykonaliśmy tego planu. Nie wyrobiłam i zasnęliśmy na kanapie. Rano obudziłam się ze sztywnym karkiem, wtulona ścisło w Kendalla.\n-Dzień dobry. - wymruczał mi do ucha. - Już wstałaś.\n-Nie. - odpowiedziałam. - Dopiero się obudziłam.\nI dalej wszystko się samo potoczyło. Zwlekliśmy się z kanapy i poszliśmy na górę. Odruchowo nie zamknęłam drzwi łazienki. Nigdy tego nie robię. Po prostu nie potrafiłam.\nAutomatycznie zrzuciliśmy z siebie ubrania. Wbiłam wzrost w nagą pierś Kendalla. Przygryzłam wargę, zdając sobie sprawę z własnej głupoty. Właściwie, to była lekka fala wstydu. Odwróciłam wzrok, sięgając po butelkę żelu pod prysznic.\n-Pomarańcze? - uniósł brwi, patrząc na etykietę.\nPokiwałam głową, rozpinając stanik. Obróciłam się do niego plecami i odkręciłam wodę. Pierwsze krople były chłodne, dlatego pisnęłam z zaskoczeniem i nieco obniżyłam ramiona, nieco sprężając swoją szyję. Ciarki przeszły mnie plecach, ale nie wiedziałam, czy z zimna, czy od dotyku Kendalla, który objął mnie w pasie i rozprowadził odrobinę żelu na moim brzuchu.\n-Wszystko dobrze? - wyszeptał mi do ucha, nie przerywając szorowania. - Lekko drżysz.\n-To nic. - powiedziałam cicho. - Nie przejmuj się.\nPowoli przemieszczał czynność na moje plecy. Obróciłam się chwyciłam drugą myjkę. Po omacku nabrałam płynu na gąbkę i zaczęłam rozmieniać aromatyczny płyn na jego plecach.\n-Możesz zakręcić wodę? - poprosiłam. - Chcę Cię najpierw dobrze zapienić.\nKendall był trochę zaskoczony, ale wykonał moje polecenie. Zaczynała lecieć ciepła woda, więc już trochę zaczęłam się rozgrzewać. Niecałe pięć minut później spłukaliśmy z siebie pianę. Podałam Kendallowi czysty, zapasowy ręcznik i sama owinęłam się własnym.\nWychodząc z łazienki, natknęłam się na Julie'ego, który zmierzał wejść do środka.\n-Myliście się razem? - zapytał ze zdziwieniem, kiedy rzuciliśmy mu zwykłe „cześć”.\n-Tak. - odpowiedzieliśmy jednocześnie, jakby to było coś normalnego.\nAle czy to było normalne? Sama o tym nie wiedziałam. Cała ta czynność była lekko erotyczna. I bardzo intymna. Całe szczęście, że Ellie wyjechała. Co by było, gdyby zobaczyła, że kąpię się razem ze swoim chłopakiem? O matko, ona zrobiła to z Devonem, mając już dwadzieścia lat. A ja mam dopiero czternaście.\n-Coś się stało? - zapytał, kiedy wkładałam bieliznę i jeansy.\n-Nie. - pokręciłam głową. - Tylko myślę. Zastanawiałeś się, co by było gdyby ktoś nas przyłapał?\n-Julie nas przyłapał. - przypomniał mi, zabierając zapasowe ubranie Chucka, które zabrałam z regału. - Nie było tak źle.\n-Mówiłam o kimś dorosłym. - uściśliłam, wkładając top przez głowę. - Jak Chuck, albo...\n-Chuck jest wyluzowany. - przerwał mi, klękając przede mną na łóżku. - Nie robiliśmy nic złego.\n-Widziałeś moje piersi. - jęknęłam. - A ja Twojego małego przyjaciela.\n-No i jesteśmy kwita. - zaśmiał się, ściskając moją dłoń.\nNa śniadaniu Julie zachowywał się jak gdyby nic się nie stało. Kendall był ledwie jedną osobą w bonusie. Jak zwykle rozłożyliśmy stół i wspólnie go nakryliśmy.\n-Jeszcze pieczywa? - zapytał John, podsuwając nam koszyk z bułkami.\nAutomatycznie zabrałam jedną z kajzerek.\n-Pieczywo na śniadanie? - wyszeptał do mnie Kendall. - Zawsze tak jecie?\n-Tylko w niedziele. - wzruszyłam ramionami. - Poza tym raz w tygodniu możemy sobie pozwolić, prawda?\nUśmiechałam się do niego i pocałowałam delikatnie w usta. Najważniejsze, ze wszystko było normalnie.\nMówiłam, że od tej pory będzie kiepsko. I krótko. Nie pytajcie czym się inspirowałam, nie chcecie wiedzieć. Wierzcie mi.\nI jeszcze jedno, na czym mi zależy: http://x-time-rush.blogspot.com/ czyli Szkoła dla Mutantów. Pierwszy rozdział nie jest jeszcze gotowy, ale bohaterowie i to, co zdarzyło się przed pierwszym rozdziałem zostało już ujawnione. Kto nie widział... To zapraszam. I dziękuję Bunny za pierwszy komentarz pod notką powitalną. Jesteś kochana.\nNo cóż... mam nadzieję, że dzisiejszy odcinek się Wam podobał. Liczę na wasze opinie. Trzymajcie się! Do czwartku! Bywajcie z Magnusem!\nAutor: Marta Gadomska o 18:26 3 komentarze:\nPoczułam coś mokrego i śliskiego na policzku. Byłam pewna, ze to właśnie to mnie obudziło. Podniosłam głowę i leniwie otworzyłam oczy. Zdałam sobie sprawę, że patrzę prosto w ślepia wielkiego tygrysa.\n-Antonio? - wymamrotałam, siadając i odrzucając koc. - Kto z tobą przyszedł?\nBez słowa zaczął mnie prowadzić na dół. Zbiegłam za nim i weszłam do części kuchennej. Pierwsze, co tam zobaczyłam to Atsue i Sarę siedzących naprzeciwko siebie i pijących kawę z papierowych kubków.\n-Już przyjechaliście? - zapytałam, zamiast powitania. - Myślałam, ze będziecie dopiero wieczorem.\n-Bo tak miało być. - odpowiedziała z szerokim uśmiechem. - Ale zanim co, musimy Ci przypomnieć jak to się robi. A teraz chodź tu! Muszę Cię uściskać!\nI wyciągnęła do mnie obie ręce, gotowa do uścisku. Bez wahania opadłam w jej obcięcia. Mimo, że Atsue była szpiegiem, nikogo nie okłamywała. Pewnie dlatego, że nie ma okazji. Jest tylko analityczką i trochę akrobatką. Jedna z niewielu obcokrajowców, którą uczył mój tata. Wszystkich uczniów miał chyba dziesięciu.\nKiedy się puściłyśmy, usiadłam na jednym z taboretów, a Antonio niemal natychmiast oparł mi łeb na moich kolanach. Położyłam dłoń na jego sierści, delikatnie czochrając jego miękkie włoski.\n-Tęsknił za Tobą. - zauważyła Atsue, kiedy Sarah sprzątnęła puste kubki. - I musimy Ci uszyć nowy kostium. Jeszcze tego popołudnia będzie gotowy. O dziesiątej masz być w bazie. Musimy wybrać model i zdjąć miarę.\n-A ten mój się nie nada? - zapytałam ze zdziwieniem, podając Antoniemu jeden z bez cukrowych landrynków miętowych, które ten uwielbiał.\n-Może nawet by się nadał, ale Cole zmienił koncepcję. Nazywamy się „Multinational Circus”, co nie? - zauważyła. - Beker wymyślił, żebyśmy wszyscy mieli stroje na wzór swojej flagi.\nI wywróciła oczami. Pokręciłam głową i spojrzałam na szczyt schodów, gdzie stał Julie, patrząc na Antoniego szeroko otwartymi oczami.\n-Co to ma być? - niemal wrzasnął, a sam tygrys wtulił pysk w moje ramię. - Kto tu wpuścił dzikie zwierze? Jak...\n-To jest Antonio. - odpowiedziałam spokojnie.\n-I nie jest taki do końca dziki. - zauważyła Atsue. - Urodził się w klatce, ale potem nawiał z Zoo w Londynie. Nie mogliśmy go tam odesłać. Dlatego MI6 przygarnęło go do siebie. Po pewnym czasie stał się tak oswojony, że słuchał każdego z nas. I bardzo lubił się bawić. Potem doradca królowej wpadł na pomysł dołączenia go do rządowego cyrku i tak już zostało. Najważniejsze, że Antonio jest szczęśliwy, prawda?\nPo jedenastej wyszłam z bazy i weszłam do hali sklepowej, rozglądając się za Kendallem. Po chwili zauważyłam go przy półkami z filmami na DVD.\n-Cześć, dzięki, że się zgodziłeś. - powiedziałam, podchodząc do niego i całując go na powitanie w policzek. - Nie byłam pewna, czy się zgodzisz przenieść miejsce spotkania.\n-Ja tak. - objął mnie ramieniem. - Ale nie reszta. Wciąż czekają na nas w pizzeri. Poza tym... I tak chciałem Ci kupić prezent. Może jakiś film? Hmm?\n-Przecież wiesz, że nie musisz. - powiedziałam, przechadzając się z nim alejką z DVD. - Poza tym nie lubię komedii romantycznych.\n-Myślałem, że lubisz wątki miłosne. - zmarszczył brwi, kiedy odłożyłam płytę na półkę z serią o batmanie. - Przynajmniej tak mówiłaś przy drugiej części X-Mena.\n-Tak, ale pod warunkiem, że to jest wątek poboczny. - pokiwałam głową, obejmując go za szyję. Zbliżyłam się do jego ust, żeby go pocałować.\n-Lizzy! - usłyszałam głos Lestera za swoimi plecami, kiedy ledwo zamknęłam oczy.\n-Czego?! - wrzasnęłam z wściekłością.\n-A już nic... - machnął ręką i odwrócił się do biurka serwisantów.\n-Jak ja tego nie cierpię. - wycedziłam przez zaciśnięte zęby.\nKendall nic nie odpowiedział. Poczułam, jak zachichotał i pocałował mnie w czubek głowy. Skrzyżowałam ręce na piersiach i Kendall wyprowadził mnie ze sklepu.\n-Idziemy na obiad? - zapytałam, patrząc na niego z dołu. A przecież byłam od niego tylko kilka centymetrów niższa. Chyba potrzebuję butów na obcasach.\n-Tak. - pokiwał głową z szerokim uśmiechem i poprowadził mnie na przystanek autobusowy. - Julie już jest na miejscu. Chris i Logan obiecali, że zastąpią Cię jak tylko potrafią.\nZaśmiałam się, zerkając na rozkład jazdy. Kendall przytulał mnie od tyłu niemal przez cały czas. Oparłam głowę o jego ramię.\n-Para bezwstydnych smarkaczy! - podskoczyłam na dźwięk głosu jakiejś starszej pani. - Może nie w miejscach publicznych? Dzisiejsza młodzież...\nOdsunęliśmy się od siebie, a ona przeszła dalej wciąż mamrocząc pod nosem.\nKiedy przyjechał nasz autobus, stanęliśmy przy końcu lewego rzędu. To było dla nas najlepsze miejsce. Z przodu wprost roiło się od starszych ludzi, a to nie było zbyt wygodne. Nie każda babcia to miła babcia.\nWyszliśmy i wpadliśmy do pizzeri w której siedziała nasza paczka. Z ledwością powstrzymałam parsknięcie śmiechem, kiedy zobaczyłam Jak Julie siedzi między Loganem, a Chrisem.\n-Cześć, jak leci? - zapytałam, siadając obok Madison, naprzeciwko Din.\n-Czuję się jak kretyn siedząc z twoimi szurniętymi przyjaciółmi. - wypalił Julie.\n-Niestety, mam tylko takich. - westchnęłam, sięgając po dodatkowy talerz.\n-Ej! - zawołała Madison z oburzeniem.\n-Żart. - uśmiechnęłam się, krojąc sobie kawałek pizzy hawajskiej na jeszcze mniejsze kawałki.\n-Lizzy tak się tego nie je. - zauważył James, kiedy z wyprostowanymi plecami brałam do buzi małe, po odkrajane kęsy do buzi.\n-Tylko jak? - wzruszyłam ramionami. - Wcześniej też tak jadłam i nikomu to nie przeszkadzało.\n-Tak, tylko Emma nadała Ci pseudonim „księżniczka”, bo jesz wzorowo przestrzegając etykiety. - odezwała się Madison, na co Din krótko się zaśmiała.\nZmarszczyłam brwi, opierając się na nadgarstku. Nie rozumiałam o co jej tak właściwie chodzi.\n-Od kiedy przejmujesz się tym, co mówi o nas Emma? - zapytałam, krzyżując ramiona. - Sama mówiłaś, że to pusta pannica i nie warto zaprzątać sobie nią głowy.\n-Właśnie. - Din i James powiedzieli to niemal jednocześnie.\n-Poza tym, lepiej jeść jak księżniczka, niż jak świnia. - dodał Carlos. - Widzieliście kiedyś jak ona je? Bo ja nie. W Czterech Szpadach pije tylko kakao.\nLogan popatrzył na Kendalla i Madison ze zdziwieniem.\n-Właśnie! - zawołał z tryumfem Carlos, pochłaniając całe kawały pizzy. - Pewnie je tak obleśnie, że boi się tego pokazać. Wiecie, jak Shrek w pierwszej części.\n-Dobra, zostawmy to. - Madison odłożyła na bok nóż i widelec. - Powiedz lepiej, czy masz jakieś plany na wieczór.\nPrzygryzłam wargę, kiedy się zorientowałam, że mówi do mnie. Oblizałam usta i założyłam sobie kosmyk włosów za ucho.\n-Właściwie to mam. - oznajmiłam powoli. - Mówiłam Wam kilka dni temu.\nUprzedzam, że teraz notki będą sporo krótsze, bo zajęłam się teraz tym X-Menem. Dopiero zrobiłam bohaterów, a jeszcze muszę napisać wstępny zarys fabuły przed pierwszym rozdziałem. Tych starych nie kasuję. Nie ma po co. Może ktoś będzie chciał sobie poczytać te stare urwane wypociny? Może... Tak czy owak, zostają i już. Może „się zareklamuję” jak napiszę pierwszy rozdział. Ale to zostawmy. Co myślicie o dzisiejszym odcinku? W sobotę podrzucę Wam krótką recenzję. Nie powiem jakiego filmu. Mam nadzieję, że dzisiaj się Wam podobało. Trzymajcie się! Bywajcie z Magnusem!\nAutor: Marta Gadomska o 17:02 4 komentarze:\nPrzyprowadzili mnie do sądu ze schroniska dla nieletnich. Nie wiedziałem, dlaczego się do mnie przyczepili. Nie zrobiłem niczego złego. Owszem, może tym razem trochę przegiąłem, ale żeby zaraz posyłać do sądu?\nZmierzyłem wzrokiem czystą kartkę w długopis, o który poprosiłem wcześniej. Jak już mam zadawać innym pytania przy zeznaniach, muszę być na to przygotowany.\n-Jesteś gotowy? - zapytał facet, którego dali mi z urzędu. Spojrzałem na niego i pokiwałem głową. - Wiesz, że Twoja sytuacja jest bardzo trudna?\n-Nie obchodzi mnie moja sytuacja. - wycedziłem przez zaciśnięte zęby. - Nic mnie tu nie obchodzi.\n-A co Cię obchodzi? - zapytał, patrząc mi głęboko w oczy.\n-Lizzy mnie obchodzi – odpowiedziałem.\nSpojrzałem na list, który dostarczono ze szkoły do której staram się dostać. Właściwie nie poszedłbym tam, gdybym miał wybór. To zwykłe liceum, a jedyne co jest w niej wyjątkowe to francuska kultura z epoki Króla Słońce i tradycja.\nDrżącymi rękami rozerwałem kopertę. Tu jest odpowiedź, czy będę mógł zrobić pierwszy krok do przejęcia spadku po rodzicach. Rozłożyłem kartkę i zacząłem czytać:\nSzanowny Panie Maslow!\nJako dyrekcja Liceum Muszkieterów pragniemy pana poinformować, że został Pan przyjęty do naszej szkoły. (…) Prosimy o dostarczenie oryginału dokumentów z poprzedniej szkoły jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego. Poinformujemy telefonicznie Pańskiego rodzica bądź opiekuna o szczegółach dotyczących otworzenia nowego roku.\nMichael Shorts, dyrektor szkoły.\n-Synu! - usłyszałem głos ojca, zanim w ogóle jeszcze wszedłem do domu.\n-Już idę! - odkrzyknąłem, odkładając plecak na podłogę.\nPrzechodząc korytarzem rzuciłem okiem na swoje odbicie w lustrze. Włosy powoli zaczęły mi odrastać. Po chemioterapii wypadły mi włosy i byłem bardzo słaby. Teraz powoli wracałem do siebie. Przynajmniej tak zapowiadał lekarz. Musiałem mieć spokój i czas na odpoczynek, a z moim ojcem nie było to łatwe.\nPoszedłem do jego gabinetu. Jego ton jednoznacznie wskazywał, ze chce ze mną o czymś porozmawiać. Niepewnie wszedłem do środka.\n-Chciałeś mnie widzieć, tato? - Zapytałem, stając przed jego biurkiem.\n-Dobrze, że jesteś. - powiedział z tym samym złowieszczym uśmiechem, jak zawsze, kiedy coś planował. - Dużo zadali Ci w szkole?\n-Niewiele. - skłamałem, wiedząc, że właśnie to chce usłyszeć.\n-Znakomicie, synu... - pokiwał głową z zadowoleniem. - Znakomicie. Czas na Twoją pierwszą lekcję. Chodź ze mną.\nWstał i poprowadził mnie do pomieszczenia, który zawsze zamykał przede mną na klucz. Wiedziałem, co tam jest. Broń, którą handlował.\n-Czas na Twoją pierwszą lekcję.\n-Paniczu Carlos? - Sue weszła do mojego pokoju, cicho pukając. - List do pana.\n-Dziękuję, ale zamknij drzwi. - powiedziałem, wstając z obrotowego krzesła. - Chciałbym z Tobą porozmawiać.\nSue to córka naszej kucharki. „Dorabiała” u nas jako pokojówka. Jest w moim wieku, ale bardzo ją polubiłem. Jest dla mnie niemal jak siostra. Sam nigdy nie miałem rodzeństwa.\n-Moja mama? - zapytałem szeptem, kiedy ta zamknęła za sobą drzwi.\n-Tak. - odpowiedziała, dając mi kopertę. - Stała za mną cały czas. On zawsze jest taka skrupulatna?\n-Zawsze. - pokiwałem głową. - nigdy nie odpuszcza.\n-A teraz otwieraj. - powiedziała, poganiając mnie z otworzeniem listu. - Chcę wiedzieć, czy się dostałeś.\nOtworzyłem list i przebiegłem wzrokiem po tekście. Sue cały czas próbowała zaglądać mi przez ramię, ale nie miałem jej tego za złe.\n-Udało się. - odpowiedziałem. - Dostałem się do Muskieeters High.\n-To chyba dobrze. - wzruszyła ramionami z szerokim uśmiechem. - Nie wyglądasz na szczególnie szczęśliwego.\n-Też byś nie była, gdyby Twój ojciec przyszedł do Ciebie oświacie i oznajmił Ci, że już złożył za Ciebie wszystkie papiery. Musze jeszcze donieść oryginały.\n-Podwiozę Ci je skuterem, chcesz? - zaproponowała.\n-Henderson do mnie! - wrzasnął trener.\nWysłałem temu idiocie z przeciwnej drużyny gest oznaczający, ze mam go głęboko w dupie. W odpowiedzi, ten doskoczył do mnie przez pół boiska i zaczął okładać mnie pięściami. Musiałem się jakoś bronić i trzasnąłem go w szczękę. Następne, co poczułem to dłonie trenera na moich ramionach odciągające mnie od tego palanta.\n-Co ty wyprawiasz? - wrzasnął mi do ucha. - Nie tak się umawialiśmy! To jest drużyna koszykarska, a nie zapaśnicza! Nie powinienem Cię w ogóle przyjmować!\n-Puściły mi nerwy, trenerze. Obiecuję, że to był ostatni raz.\n-Oczywiście, ze to był ostatni raz! - odkrzyknął. - A Wiesz dlaczego? Bo wylatujesz z drużyny! W trybie natychmiastowym!\nWłożyłam sukienkę, którą przygotowała mi Ellie. Niebieska. Pozwoliła mi wybrać kolor dla druchen. Ona pewnie wybrałaby różowy, ale ja różowego nie cierpię.\n-Widzisz? - usłyszałam za sobą głos Chucka. - Wyglądasz ślicznie.\n-Na prawdę nie mogę włożyć stroju z rozpoczęcia roku? - zapytałam ze zniecierpliwieniem. - Wciąż mam go w pokoju.\n-Lizzy... - Chuck westchnął ciężko, mrużąc oczy. - To ślub Ellie. Najpiękniejszy dzień w jej życiu. Bo przecież polubiłaś Czada, prawda?\nPokiwałam głową. Nie wiem, z czego tak właściwie robiłam tragedię. Z sukienki. Jeden dzień w sukience jakoś wytrzymam. Muszę. Dla Ellie.\nKiedy przeczytałam go drugi raz, zdałam sobie sprawę, że wyszło trochę marnie. Przytoczyłam kilka urywek z notesu i tyle. Już więcej tak nie zrobię. Przynajmniej nie jako indywidualny odcinek, tylko na zapchajdziurę do limitu. Mam jeszcze takie pytanie. Zastanawiam się nad reaktywacją „Szkoły dla Mutantów”. Mam kilka pomysłów na brudno, ale to byłaby historia pisana od nowa. I pytanie brzmi tak: Czy interesowałby Was Crossover BTRu z X-Menem? To byłoby trochę sf, ale chyba źle by nie wyszło. Taki jeden krótki rozdział raz na średnio dwa tygodnie. Nie regularnie, ale spontanicznie. To co myślicie? O Mutantach? O dzisiejszym odcinku? Trzymajcie się!\nAutor: Marta Gadomska o 17:27 4 komentarze:\nAutor: Marta Gadomska o 16:07 5 komentarzy:\nNa przerwie poszłam do klasy pani Arias. Właściwie pobiegłam, ignorując Chrisa i Madison, którzy próbowali pójść za mną. Kiedy weszłam do klasy od francuskiego, natychmiast zobaczyłam Kendalla. Wzięłam głęboki oddech\n-Chciałeś rozmawiać. - zaczęłam, co było zupełnie bez sensu.\n-Tak. - kiwnął głową i pocałował mnie na powitanie.\nCzułam się trochę zdezorientowana, bo w tym pocałunku krył się pewien rodzaj napięcia.\n-Wszystko dobrze? - zapytałam, siadając obok niego na krawędzi ławki.\n-Tak, tylko najpierw chcę to powiedzieć Tobie. - oznajmił bezbarwnym tonem. - Pięć lat temu miałem nowotwór lewej nerki.\n-Miałeś raka? - powtórzyłam i poczułam jak nagle robi mi się głupio. - Mogłeś mi to po prostu powiedzieć. To by między nami nic nie zmieniło. Inni chyba też, właściwie...\n-Wiem, skarbie. - pokiwał głową. - Po prostu musiałem się na to przygotować. - Ludzie wiedzą, że nie mam jednej nerki, ale nie wiedzą dlaczego. A do powiedzenia reszcie muszę się psychicznie przygotować. To nie jest takie proste.\nPowiedzmy, że gdzieś to już słyszałam.\n-A jak wyniki badań? - zapytałam, nabierając nagłego napięcia.\n-W porządku. - odpowiedział spokojnie. - Markery, tomografia... wszystko czyste. Nowotwór nie wrócił. Kiedy powiedziałem o tym Dustinowi, natychmiast umówił mnie na...\nNie zdołał dokończyć, bo wtuliłam się w niego najmocniej jak potrafiłam. On natychmiast odwzajemnił mój uścisk i pocałował mnie w czubek głowy. Tak mi ulżyło, kiedy powiedział, że wszystko z nim w prządku... Miałam tylko ochotę tak go przytulać. Niczego więcej nie pragnęłam.\n-Chodźmy już na fizykę, co? - zaproponował, gładząc mnie po plecach. - Zaraz zaczną się tu schodzić drugoklasiści, wiesz?\nZ uśmiecham pokiwałam głową i oderwałam się od niego. Wyszliśmy z klasy, trzymając się za ręce. To stało się takie normalne... Przywykłam do tego zaskakująco szybko.\nPo drodze do klasy napotkaliśmy na małe zbiegowisko. Emma, Chris i Madison o coś zawzięcie się kłócili, chociaż ta ostatnia tylko przyglądała się tej dwójce z rozpaczą w oczach.\n-Słuchaj, mam to gdzieś! - krzyknął Chris, patrząc prosto na Emmę.\n-”Gdzieś”, czyli gdzie? - zapytała, drocząc temat.\n-W dupie! - odwarknął, a ja pociągnęłam go za tył marynarki, zanim sprawa zaczęła się komplikować.\nOdciągnęliśmy go z dala od tej małpy. Może i Emma to idiotka, ale to idiotka z wpływami. I może Chrisowi przysporzyć nie lada biedy.\n-O co znowu poszło? - zapytałam go, próbując zachować spokój.\n-Broniłem Madison! - zaczął się tłumaczyć. - Znowu zaczęła po niej jechać.\n-Z tego co mi wiadomo, Madison zwykle radzi sobie z Emmą. - zauważył Kendall, stając obok mnie, kiedy rzuciłam Chrisem na ławkę.\n-Nie tym razem. - wymamrotał, jakby nagle zrobiło mu się głupio. - Zatkało ją. Nie mogła słowa wydusić.\n-To prawda. - Madison pokiwała głową, stając w jego obronie. - Nie wiedziałam co powiedzieć, zaskoczyła mnie.\n-No dobra... - uniosła ręce, próbując się doprowadzić do porządku. - Gdzie jest Logan?\n-W gabinecie Shortsa. Dostał się do drugie etapu eliminacji zawodów zapaśniczych.\n-Właśnie, zapomniałem Ci czegoś powiedzieć. - Chris nagle się ożywił, jakby wypowiedź Madison o czymś mu przypomniała. - Wpisałem Cię na listę kandydatów do olimpiady szermierczej.\n-Że co? - zamrugałam, nie mogąc uwierzyć w to, co usłyszałam.\nWiem, ze w szermierce jestem całkiem niezła, ale wciąż uważam, że Chris powinien mnie najpierw zapytać o zdanie, zamiast działać bez zastanowienia.\n-Sama byś się nie zdecydowała. - tłumaczył, zanim weszliśmy do klasy pana Millera. - I jesteś w tym naprawdę dobra. Pamiętasz, jak Jack Cię namawiał?\n-To co innego. - jęknęłam, wyjmując z torby podręcznik od historii. - On mnie tylko zachęcał, a Ty postawiłeś mnie przed faktem dokonanym. A tak się nie robi. Czy ja kiedyś zrobiłam cokolwiek bez Twojej wiedzy?\n-Wyciągnęłaś mnie z poprawczaka. - powiedział, opierając się o tył mojej ławki.\n-Dostałeś zawiadomienie. - przypomniałam. - Takie z sądu. Poza tym trzy razy do Ciebie dzwoniłam. Nie miałam pojęcia, że Twoja mam zamieniła adres.\n-Też byś zmieniła, gdyby sąsiedzi wyzywali Cię od złowieszczego łona. - odparował.\nI na tym rozmowa się zakończyła, chociaż tylko dlatego, ze do klasy wszedł pan Miller.\n-Schowajcie książki. - powiedział, zanim jeszcze otworzył dziennik. - Nie będą Wam potrzebne.\nPo klasie przebiegł zdziwiony pomruk i wszyscy zaczęli chować podręczniki do plecaków.\n-Ale co się dzieje? - zapytał Carlos, który jako pierwszy się odezwał.\n-Dzisiaj jest nasza ostatnia lekcja przed przerwą świąteczną. - wyjaśnił. - Zamiast wykładu zrobimy sobie mały konkurs.\n-To będzie konkurs na ocenę? - zapytał James, podnoszą rękę.\n-Oczywiście. - Pan Miller pokiwał głową z uśmiechem. - Ci z Was, którzy otrzymają więcej niż dziesięć punktów będą mieli podwyższoną ocenę semestralną.\nWrzawa, która nastąpiła po tych słowach zagłuszyłaby startujący odrzutowiec. Obróciłam się do Logana i Carlosa wciąż pogrążonych w euforii. Pewnie byli pewni, że otrzymają przynajmniej dziesięć punktów.\n-Cześć Brad! - zawołam, wchodząc do sekretariatu. - Chciałeś mnie widzieć?\nBrad odłożył długopis do kubeczka i wstał z krzesła. Minę miał co najmniej dziwną. Rozejrzałam się po pomieszczeniu, spodziewając się, że nie jesteśmy tu sami. Jednak nikogo tu nie było.\n-Słuchaj, czy mogłabyś trochę okiełznać swoje koleżanki? - poprosił, a ja zmarszczyłam brwi, zastanawiając się, co ma na myśli.\n-Ale o co chodzi? - wyjąkałam.\n-Chodzi o to, że dzisiaj przyszły tu trzy dziewczyny i poprosiły mnie o numer telefonu. Wczoraj i przedwczoraj to samo. Już się boję przyjść tu...\nNie zdążył dokończyć, bo dłużej już nie mogłam powstrzymać niepohamowanego śmiechu. W końcu udało mi się to zagłuszyć, zakrywając ręką usta. Przynajmniej wiedziałam, jak czuła się Kasia Pakosińska* podczas skeczu w galerii sztuki.\n-Przecież Cię uprzedzałam, pamiętasz? - powiedziałam, kiedy w końcu przestałam się śmiać.\n-Pamiętam, tylko proszę... Zrób coś z tym. - wyjąkał błagalnym tonem. - Nie rozumiem skąd się to bierze... I jak to zatrzymać.\n-Eee... Bo wyglądasz jak facet wyjęty ze średniowiecznego romansu, masz maniery Portosa i umięśnienie kapitana Ameryki?\n-Nie mam zielonego pojęcia, co ty bredzisz! - powiedział, marszcząc brwi i opadając na krawędź biurka. - I jak to powstrzymać... - powtórzył.\n-Ignoruj, po prostu ignoruj. - odparłam, klepiąc go po ramieniu. - A teraz przepraszam, muszę iść na wuef. Na razie! - I wyszłam z sekretariatu.\n*Nie ja to wymyśliłam.\nNie wiem, czy wiecie... Ale pisząc o Bradzie, wyrażam sobie konkretnego faceta. Będą 4 tak=edytuję post i wstawiam zdjęcie. Czy chcecie... Nie wiem...\nPrzypomnę, że w historii o Alianie 69 notka miała nazwę "Śniadanie do łóżka", ale po komentarzach zauważyłam, że powinnam wymyślić coś mniej erotycznego.A to chyba nie jest takie złe. Czemu 69 kojarzy się z seksem? To tylko liczba. No dobra i tak już jestem spóźniona. Mam nadzieję, że dzisiejsza notka się Wam podobała. Trzymajcie się!\nAutor: Marta Gadomska o 17:01 4 komentarze:\n-Niewiarygodne. - westchnęła Din patrząc jak Chris gra z Clarą w łapki. - Przecież on nie lubi dzieci, a teraz... ta mała podbiła jego serce.\n-Widzisz, Clara nie jest typowym dzieckiem. - powiedziałam, stawiając na stoliku kubki z zieloną herbatą, którą ten, odkąd pamiętam, pił zamiast kawy do śniadania. - Jest moją córką.\n-Dlaczego wcześniej mi o nich nie mówiłaś? - zapytała Din, na co ja po prostu wzruszyłam ramionami.\nDevon wiedział o „dobrym wpływie”, który rzekomo wywieram na Chrisie, ale według mnie to jedna wielka bujda. Poza tym nie bardzo wiedziałam, jak bym wytrzymała w poprzedniej szkole, gdyby nie wiecznie zostający po lekcjach Chris i jego problemy z zaliczeniami.\n-Przepraszam Was teraz, dzieciaki, ale muszę już iść. - głos Devona wytrącił mnie z zamyślenia. Podniosłam głowę i uniosłam kubek z herbatą do ust. - Lizzy, możesz przypilnować Clary przez jakieś dwie godziny? Jestem pewien, że nie będzie Ci przeszkadzać w nauce.\n-Jasne, nie ma sprawy. - odpowiedziałam, zbierając puste i brudne naczynia ze stolika. - Przygotuję kolację. Chuck i Sarah wiedzą, ze przyjechaliście?\n-Sarah wie, ale Chuck jeszcze nie. - powiedział powoli, zakładając torbę przez ramię. - Ellie chciała to zatrzymać w tajemnicy do ostatniej chwili. - Wrócę wieczorem. Na razie.\n-Cześć. - odpowiedziałam mu, wychylając się z kuchni i zaraz usłyszałam niepewne głosy Jamesa i Din, a zaraz jak drzwi się za nim zamknęły, usłyszałam głośny śmiech Chrisa.\n-Nie rozumiem z czego się śmiejesz. - odparła rzeczowo Din.\n-No jak to? - Chris wzruszył ramionami. - Z Twojej miny.\nPokręciłam głową i wzięłam się za zmywanie, próbując cały czas patrzeć na Clarę, która siedziała przed telewizorem i przeglądając jakiś magazyn dla komputerowców. Pewnie coś starego, bo aktualnego by nie zostawił.\n-Julie, idź do francuskiego, co? - zapytałam, kiedy Clara po raz któryś z kolei rzuciła w niego zmiętym kawałkiem papieru. - Później popracujemy nad Twoimi relacjami z siostrzenicą.\n-Jasne. - westchnął, zakładając sobie plecak na pół ramienia. - Przyjdziesz potem na górę? Wciąż nie kumam czasowników nieregularnych.\n-Dobra, ale dopiero jak mała się uspokoi. - pokiwałam głową, odkładając na suszarkę jeden z opłukanych talerzy. - Musi się na nowo przyzwyczaić do tego mieszkania.\nJulie tylko kiwnął głową i wszedł na górę. Reszta dnia zapowiadała się tak... normalnie. Zupełnie, jakby z Ellie i Devonem wróciła do domu ta namiastka cywilnego spokoju.\nSwoją drogą Clara urosła. Kiedy widziałam ją przed wypadkiem, miała roczek. Teraz wciąż i wciąż musiałam przyzwyczajać się do wszelkich nowości.\nAle ja jestem głupia! Przecież jutro przyjeżdża cyrk. A to znaczy, że przez cały tydzień będę znosiła do mieszkania kocią sierść. Na którą Chuck ma kochaną alergię.\nSięgnęłam do naszego stacjonarnego i wybrałam numer do Devona. O kocie nic nie wie, nie będzie mógł się domyślić. A to znaczy, ze muszę go o to poprosić. Poczekałam chwilę zanim odebrał. Na szczęście Chris porwał z puszki dwa cukierki i kazał jej losować, z czego ta głośno się śmiała.\nKendall nie zadzwonił. Właściwie to nie oddzwonił i nie odebrał, bo wcześniej do niego dzwoniłam. Martwiło mnie to. W końcu ile można odbierać wyniki badań.\n-Cześć, to znowu ja. - powiedziałam do automatycznej sekretarki po raz któryś z rzędu. - Zaczynam się martwić. Siedzę teraz w domu i pilnuję Clary. Odezwij się, dobrze?\nOdłożyła telefon i usiadłam na kanapie, sięgając po kubek stojący na stoliku do kawy. Clara pociągnęła mnie za rękaw, jakby chciał trochę spróbować.\n-Zostaw, gorące. - powiedziałam ostrożnie, stawiając kubek poza jej zasięgiem. - No co? Chris już sobie poszedł.\nUsłyszałam szczęk klucza w drzwiach i zaraz potem zobaczyłam Ellie, która wyszła mi na powitanie.\n-Dobrze Cię widzieć. - powiedziała, szybko mnie do siebie przytulając. - To prawda, co mówił Chuck? Że mamy brata? Musiałam się o tym przekonać, dlatego przyjechałam z Clarą i Devonem.\nZapytała mnie o to niemal natychmiast. Mała podbiegła do niej po niecałej sekundzie. Ellie usiadła na kanapie, sadzając ją sobie na kolanach.\n-Tak, to prawda. - pokiwałam głową. - Julie uczy się na górze. Jeśli chcesz, mogłabym...\n-Nie, może nie teraz. - zaprzeczyła. - Nie chciałabym mu przeszkadzać. Zaczekam do kolacji. Nie wiem, jak on na mnie zareaguje.\n-Widział Cię na zdjęciach. - zauważyłam, wskazując na półkę ze zdjęciami. - I wie o Twoim istnieniu. Miał czas, żeby się przyzwyczaić do tej świadomości. Ale jeśli Ty musisz się do tego przyzwyczaić, to myślę, ze nie będzie miał żalu.\n-Chyba naprawdę potrzebuję trochę czasu. - przytaknęła, sadzając Clarę na krawędzi sofy. - Powiedz mi... Jaki on jest?\n-Na pewno jest wrażliwy. - odpowiedziałam, opierając się o jedną ze zdobionych poduszek. - I bystry. Ale ma problem z nauką języków obcych. Pomagam mu we francuskim.\nUsłyszałam kroki na schodach na antresolę. Odwróciłam się i zobaczyłam jak Julie schodzi na parter. Czyli Ellie nie ma już czasu na przygotowanie się na pierwszą rozmowę.\nByłam już spóźniona. Kto słyszał, żeby nie informować wszystkich o nagłej zmianie planu zajęć? Po tym jak Roan został oddelegowany, znowu odpadły nam dwie lekcje. Na szczęście Julie'ego tu nie było. Ale tylko dzisiaj, bo ciocia chciała go pilnie widzieć w stolicy. Sarah z nim pojechała, mają wrócić po południu.\nWpadłam do sali sztuki i zobaczyłam jakiegoś skośnookiego faceta siedzącego przy biurku. Podniósł głowę, kiedy z niezamierzonym hukiem otworzyłam drzwi.\n-Przepraszam za spóźnienie. - powiedziałam natychmiast.\n-Twoje nazwisko? - zapytał, kreśląc coś w dzienniku.\n-Lizzy Carlichael. - odpowiedziałam, mając zamiar się tłumaczyć. - Przepraszam za spóźnienie, nie wiedziałam, że...\n-Nie tłumacz się. - przerwał mi, skreślając coś na kartce obok. - Jest dopiero pięć minut po dzwonku. Nie będziesz miała spóźnienia.\n-Dziękuję. - zdołałam wykrztusić i usiadłam w drugiej ławce, zaraz za Chrisem, gdzie ten został karnie usadzony jeszcze przed nowym rokiem i tak już zostało.\nSpojrzałam na miejsce naprzeciwko. Puste miejsce. Tu powinien siedzieć Kendall, ale najwyraźniej jeszcze go nie było.\n-Lizzy, to chyba jest do Ciebie. - powiedział nowy nauczyciel, wręczając mi niewielką kartkę.\n-Dziękuję. - odpowiedziałam, zarabiając od niego kartkę z napisanym „Lizzy Carmichael” na wierzchu złożenia na kopertę.\n-Nie ma za co. - odpowiedział z życzliwym uśmiechem. - Ja już Was poznałem. Jak się domyślacie, jestem nowym nauczycielem sztuki. Nazywam się Lei Jen.\nLia siedząca w środkowym rzędzie odruchowo podniosła rękę, ale Pan Jen tylko się uśmiechnął i podniósł dłoń, żeby ta opuściła rękę.\n-Jestem z Tajwanu. - odpowiedział na niezadane pytanie. - Od dziesięciu lat mieszkam w Kalifornii. To o to chciałaś zapytać, prawda? - na te słowa Lia, czerwona na twarzy, opuściła rękę, a pan Jen kontynuował. - zauważyłem, że wasi poprzedni nauczyciele skupiali się na indywidualizmie. Profesor Volkoff stawiała na ocenianie artystyczne, natomiast Pan Montgomery uczył tylko historii sztuki. Ja skupię się na metodzie mieszanej. Będę Wam robić klasówki i mam nadzieję, że żadne z Was nie będzie miała czegoś niezaliczonego...\nPodskoczyłam, kiedy drzwi otworzyły się z jeszcze większym hukiem i w drzwiach stanął Liam zdyszany i rozczochrany.\n-Przepraszam. - wydyszał. - Myślałem... Myślałem, że mamy dopiero na drugą lekcję.\n-Nic się nie stało. Twoje nazwisko?\n-Liam Lawrence. - odpowiedział.\n-Dobrze, zajmij swoje miejsce. - powiedział łagodnie i ciągnął dalej swoją przemowę.\nOtworzyłam na stoliku kartkę, którą mi przekazał. Zobaczyłam znajome, pochyłe pismo.\nMusimy pogadać. Spotkajmy się na przerwie w klasie pani Arias.\nBunny... Nauczyciel z Tajwanu jest dedykowany Tobie! Wpadłam na to czytając dziewczyński komiks, ale chyba źle nie wyszło, co? Zdjęcie (nie zdziwicie się) i jego opis możecie zobaczyć w zaktualizowanej zakładce z nauczycielami. [KLIK], żeby było szybciej. I jeszcze raz [KLIK], żeby zobaczyć Ellie i Devona. Jak po świętach będę miała czas, zrobię Wam wpis z filmikami z YouTube... No a teraz już kończę. Mam nadzieję, że podobał Wam się odcinek. Trzymajcie się! Do wtorku! Bywajcie z Magnusem!\nAutor: Marta Gadomska o 15:33 5 komentarzy:


Deska Windsurfingowa FANATIC Blast LTD 130 2017 - 7092150559 - oficjalne archiwum Allegro\nDeska Windsurfingowa FANATIC Blast LTD 130 2017 (7092150559)\nZakończona o 15:47 dnia 29.12.2017 r.\noferta nr 7092150559\nDeska Windsurfingowa FANATIC Blast LTD 130 2017\nSkrzynka statecznikowa: Powerbox\nPrezentowana deska jest w dobrym stanie. Pokład praktycznie nienaruszony. Lakier wygląda prawie jak nowy. Dno deski jest zachowane w bardzo dobrym stanie, szczególnie część tylna, która ma kontakt z wodą. Uszkodzenie na dnie deski przy burcie zostało załatane masą uszczelniającą. Pianka EVA pod stopami jest w dobrym stanie, jedynie lekko wytarta.\nSkąd pochodzi ten sprzęt?\nDeska pochodzi z bazy windsurfingowej Surf Segnana znajdującej się nad Jeziorem Garda we włoskich Alpach. Była używana od maja do września w słodkiej, bardzo czystej wodzie. Sprzęt w bazie wymieniany jest co roku, dlatego nie jest on mocno żużyty i posiada najnowsze rozwiązania technologiczne.\nDeska Fanatic Blast LTD\nOryginalny protektor Fanatic o wartości ok. 350 zł, który dołączamy bez dodatkowych opłat.\nDedykowany statecznik o długości 42cm\nKomplet 4 footstrapów Fanatic\nCo to za deska?\nBlast jest deską freeride o wysokich osiągach. Wersja LTD wykonana jest w technologii BIAX FIBRE / FULL PVC SANDWICH LIGHT FINISH TECHNOLOGY (BXF), która zapewnia świetną sztywność przy bardzo małej masie. Więcej na temat deski i sposobu produkcji dowiesz się na stronie producenta.


Metabolizm i produkty przemiany materii - ppt video online pobierz\nMetabolizm i produkty przemiany materii\nOpublikowałStefan Jędrys Został zmieniony 3 lata temu\nPrezentacja na temat: "Metabolizm i produkty przemiany materii"— Zapis prezentacji:\n1 Metabolizm i produkty przemiany materii\nAutor: Sylwia Abramska Kl. I C\n2 Metabolizm – to całość reakcji biochemicznych zachodzących\nw komórkach organizmu. Metabolizm związany jest z przepływem materii, energii i informacji. Jest jedną z najbardziej zauważalnych cech istot żywych. Zapewnia wzrost, ruch, oraz pobudliwość nerwową. Ustanie metabolizmu jest sygnałem śmierci.\n3 Procesy biochemiczne przebiegające w komórkach zawsze wiążą się\nz przemianami energetycznymi. Procesy zużywania energii są sprzężone z procesami jej uzyskiwania. Są one zawsze zależne od dopływu zasobnego w energię pokarmu.\n4 Głównym materiałem wyjściowym\nprzy uzyskiwaniu energii jest zmagazynowany w organizmie wielocukier – glikogen. Jest on rozkładany w komórkach do cukrów prostych. W procesach utleniania węglowodanów i tłuszczów, zachodzących przez wiele kolejnych etapów, regulowanych przez enzymy, powstają: woda, dwutlenek węgla i energia. Część uzyskanej w komórce energii jest bezpośrednio zużywana w procesach fizjologicznych przebiegających w organizmie. w wyniku regulacji temperatury ciała oddawana jest do otoczenia.\n5 Wpływ wysiłku fizycznego na intensywność oddychania\nDoświadczenie 1 Wpływ wysiłku fizycznego na intensywność oddychania\n7 Wynik obserwacji Czas w min. Liczba oddechów a b 1 14 32 2 16 30 3 18 28 średnia\n8 Wysiłek fizyczny powoduje przyspieszenie oddechów.\nWnioski Liczba oddechów w stanie spoczynku człowieka jest mniej więcej stała i wynosi oddechów na minutę. Wysiłek fizyczny powoduje przyspieszenie oddechów. Przyspieszenie oddechów przy większym wysiłku fizycznym zwiększa zapotrzebowanie na energię i wzrost zapotrzebowania na tlen.\n9 Powstający jako końcowy produkt przemiany materii dwutlenek węgla i woda, wydalane są z organizmu częściowo przez oddychanie (płuca), a częściowo w pocie (skóra) i moczu (nerki).\n10 Parowanie wody na powierzchni skóry\nDoświadczenie 2 Parowanie wody na powierzchni skóry\n12 Wynik obserwacji Ruch powietrza przyspiesza parowanie wody z powierzchni skóry. W czasie parowania wody z powierzchni skóry odczuwa się lekkie ochłodzenie. Wnioski Pocenie odbywa istotną rolę w regulacji temperatury ciała. Pocenie chroni organizm człowieka przed przegrzaniem. Przebywanie w wyższych temperaturach wzmaga pocenie się.\n13 Wykrywanie CO2 podczas oddychania\nDoświadczenie 3 Wykrywanie CO2 podczas oddychania\n15 W zlewce B woda wapienna zmętniała.\nWynik obserwacji W zlewce B woda wapienna zmętniała. Wnioski Podczas oddychania powstaje CO2. Ca(OH)2 reaguje z CO2 , tworząc nierozpuszczalny węglan wapnia, co powoduje zmętnienie roztworu. Ca(OH)2 + CO2 → CaCO3 + H2O\n16 W wyniku rozkładu białek wytwarza się amoniak.\nJest to związek trujący dla komórek. Amoniak w reakcji z CO2, w wątrobie tworzy mocznik. Mocznik jest usuwany z organizmu przez nerki.\n17 Wykrywanie amoniaku w moczu\nDoświadczenie 4 Wykrywanie amoniaku w moczu\n19 Wynik obserwacji Próba Przed ogrzaniem Po ogrzaniu a)\ncharakterystyczny intensywny zapach czerwony papierek lakmusowy zmienił zabarwienie na niebieski b) słaby zapach wystąpił silniejszy zapach c) czerwony papierek lakmusowy nie zmienił zabarwienia papierek lakmusowy zmienił zabarwienie z czerwonego na niebieski\n20 Podczas ogrzewania moczu ulatnia się amoniak.\nWnioski Podczas ogrzewania moczu ulatnia się amoniak. Amoniak jest składnikiem moczu.\n21 Na podstawie analizy właściwości fizycznych i chemicznych moczu\nmożna dokładnie ocenić funkcjonowanie niektórych narządów wewnętrznych (np. wątroby nerek), ewentualnie wystąpienia pewnych stanów chorobowych.\n22 Analiza wyników ogólnego badania moczu\nDoświadczenie 5 Analiza wyników ogólnego badania moczu\n23 Celem badania jest określenie właściwości fizycznych, wykrycie i ilościowe oznaczenie składników chemicznych oraz elementów morfotycznych moczu. Prawidłowe cechy moczu to: barwa – słomkowa; przejrzystość – zupełna; odczyn – kwaśny; ciężar właściwy – 1,002-1,030 g/ml W moczu nie powinno być białka, cukru, bilirubiny, krwinek białych, czerwonych.\n26 Obecność białka w moczu świadczy o schorzeniu nerek.\nNatomiast wzrost krwinek czerwonych występuje w kamicy nerkowej, zapaleniu pęcherza moczowego, nowotworze dróg moczowych.\n27 Autor: Sylwia Abramska Kl. I C\nPrezentacja wykonana w ramach VI edycji (rok 2013/2014) projektu: „Regionalny program stypendialny dla uczniów szczególnie uzdolnionych” Autor: Sylwia Abramska Kl. I C\nPobierz ppt "Metabolizm i produkty przemiany materii"\nZJAWISKO FIZYCZNE A REAKCJA CHEMICZNA


Wypadek w przedszkolu! Sześcioro dzieci w szpitalu! | ChilliToruń - Najgorętsza strona miasta\n(fot. Natalia Przytarska/torun.pl)\nW Przedszkolu Miejskim nr 1 w Toruniu na bawiące się na placu zabaw dzieci spadła gałąź! Sześcioro z nich trafiło do szpitala na badania\n– Na szczęście dzieci mają tylko otarcia naskórka. Są jednak wystraszone. Sześcioro z nich pogotowie zabrało do szpitala na badania – relacjonuje Krzysztof Mitręga, dyrektor Wydziału Ochrony Ludności Urzędu Miasta Torunia.\nNa miejsce udał się zastępca prezydenta Torunia Andrzej Rakowicz oraz pracownicy Wydziału Środowiska i Zieleni UMT. Na terenie przedszkola pracowali również strażacy, którzy sprawdzali, czy pozostałe konary są stabilne i nie stanowią zagrożenia. Postępowanie w sprawie wypadku prowadzi policja.\nZastępca prezydenta Torunia Zbigniew Fiderewicz zarządził kontrolę wszystkich miejskich placów zabaw pod kątem bezpieczeństwa.\nSłowa kluczowegałąźkonarPrzedszkole Miejskie nr 1ToruńZbigniew Fiderewicz


Aktualności - Strona 4 - PBFI International Gliwice, Śląsk\nCo z tym oprocentowaniem?!\nPrzeglądając aktualne oferty lokat bankowych można złapać się za głowę! Gdzie warto ulokować oszczędności? czytaj więcej\nBezpłatna analiza Twojej umowy w CHF!\nW Warszawskim Sądzie Okręgowym ogłoszono kolejny wyrok korzystny dla frankowicza. W efekcie bank ma zwrócić klientowi 2,1 mln złotych+odsetki! czytaj więcej\nNowa ustawa hipoteczna\nJuż jutro wchodzi w życie nowa ustawa o kredycie hipotecznym. Będzie ona regulować wszystkie umowy kredytowe podpisane po 21 lipca. Co powinniśmy o niej wiedzieć? Jakie najważniejsze zmiany czekają kredytobiorców? czytaj więcej\nWielkie otwarcie nowej siedziby!\nJuż jutro czyli 19 kwietnia zapraszamy Państwa na otwarcie nowej siedziby Kancelarii Kredytowych! czytaj więcej\nJuż w najbliższy weekend możecie poznać nasz pomysł na biznes na największych w południowej polsce targach franczyzy "Pomysł na Firmę". Jesteś zainteresowany współpracą? Chcesz nas poznać? Zapraszamy na stroisko nr 60! czytaj więcej


R.U.ż.M. - Strona 2 - Forum Klubu Graczy Marauder i sklepu Stagraf Studio\nPost autor: Schtrasny » 9 kwie 2013, o 07:12\nPost autor: Rafi » 9 kwie 2013, o 13:13\nTo Michale. J. jakie chcesz piwo, czy tam soczek ?\nPost autor: Reksio » 9 kwie 2013, o 13:58\nSię dogadamy przy najbliższym spotkaniu\nPost autor: Rafi » 9 kwie 2013, o 19:10\nTakie tam dzisiaj na szybko malowanie. Reszta może jutro albo w weekend.\nPost autor: Reksio » 10 kwie 2013, o 06:14\nWyglądają jak plastiki z PSC\nPost autor: Rafi » 10 kwie 2013, o 20:10\nJak zwykle z dłuższego malowania guzik wyszło.\nPrzedstawiam w końcu czarnego Henschla, Heralda Khorna, i najnowszy nabytek Sturmtigers.\nPost autor: Gabriel » 10 kwie 2013, o 20:12\nWiedziałem że naziści mieli dobre kontakty z demonami >:-D\nPost autor: Rafi » 5 maja 2013, o 19:41\nZabawki nabrały dodatkowego kamuflażu. Ma ktoś pomysł jak pomalować plandeki na oplach?\nHenschel czeka na lepsze czasy razem z Heraldem.\nA w ogóle to czekam ja mi reszta zabawek pancernych przyjdzie\nPost autor: Reksio » 6 maja 2013, o 07:33\nPost autor: Schtrasny » 6 maja 2013, o 11:22\nPolecam dwa pierwsze wyniki wyszukiwania.


W. Ehrenhalt, SEO: nie można dopuścić do załamania systemu wsparcia OZE - energetyka\nW. Ehrenhalt, SEO: nie można dopuścić do załamania systemu wsparcia OZE\nDodano: 05-07-2015 14:24\nMyślę, że bez ingerencji w system nie dojdzie do całkowitej deprecjacji zielonych certyfikatów, ale ich ceny będą się utrzymywały na poziomie 100 zł/MWh, czy nawet sporo poniżej (…). Naprawa tego systemu jest wskazana nie tylko ze względu na interesy przedsiębiorców. Po prostu z ważnych względów politycznych nie możemy dopuścić do tego, żeby system wsparcia OZE w Polsce, niezależnie od formy, załamał się i przestał działać – mówi Włodzimierz Ehrenhalt, wiceprezes zarządu Stowarzyszenia Energii Odnawialnej (SEO)\nCeny zielonych certyfikatów w transakcjach sesyjnych spadły do poziomu 100 zł/MWh. Będą spadały dalej?\n- Od dawna rynek zmaga się z dużą nadpodażą zielonych certyfikatów, która powstała wskutek szybkiego rozwoju współspalania przy jednoczesnym utrzymywaniu na niskim poziomie obowiązku umarzania. Myślę, że bez ingerencji w system nie dojdzie do całkowitej deprecjacji zielonych certyfikatów, ale ich ceny będą się utrzymywały na poziomie 100 zł/MWh, czy nawet sporo poniżej.


Akcesoria motocyklowe - kurtka, spodnie i rękawiczki - Radiator - Turystyka motocyklowa\nHome » Nowinki motocyklowe » Akcesoria motocyklowe – kurtka, spodnie i rękawiczki\nAkcesoria motocyklowe – kwestia gustu, możliwości finansowych i odpowiedniego doboru do indywidualnych potrzeb.\nBezpieczeństwo podczas jazdy to ważna sprawa. Niezbędne rzeczy w wyposażeniu każdego motocyklisty:\n1.Kurtka i spodnie motocyklowe + podpinki.\nNa rynku jest ogromny wybór odzieży motocyklowej. Najlepszy komfort – naszym zdaniem – zapewniają wyroby z Goretexu. Kupując kurtkę i spodnie zwróćmy uwagę na rodzaj membrany i airventy. W kurtce przydatny jest wysoki kołnierz z możliwością odpinania. Godne polecenia są trzyczęściowe „kurtki”(warstwa zewnętrzna, membrana, podpinka).\nNie zapomnijcie sprawdzić czy kurtka i spodnie posiadają ochraniacze. Najważniejsze z nich to: łokcie, barki, plecy, kolana i biodra.\nDo jazdy turystycznej polecamy wyłącznie odzież złożoną z dwóch części. Zdecydowanie odradzamy kombinezon.\nKrótka porada dla kobiet. Turystyczna jazda motocyklem to nie dom mody. Większości pań wydaje się, że wyglądają grubo w moto odzieży. Zawsze wyglądacie cudnie. Fakt bezpieczeństwa i uniknięcia szpetnych blizn w razie upadku jest w tym przypadku najważniejszy.\n2. Rękawiczki motocyklowe (cieńsze i grubsze na każdy rodzaj pogody).\nTak jak kurtka czy spodnie powinny być wodoodporne i mieć dobrą membranę. Ponadto muszą posiadać ochraniacze na zewnętrznej części dłoni najbardziej narażonej na przetarcia w razie nieprzewidzianej wywrotki.\ndarmowe namierzanie numeru telefonu komórkowego chcesz sprawdzić gdzie znajduję się dowolny telefon komórkowy teraz to nic trudnego dzięki temu