00613 011987 21057069 na godz. na dobę w sumie\nTYTUŁ ORYGINAŁU: A Different Kind of Evil Copyright © Andrew Wilson, 2018 All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone Copyright © for the Polish edition and translation by Wydawnictwo Bukowy Las Sp. z o.o., 2018 ISBN 978-83-8074-182-9 PROJEKT OKŁADKI: Paweł Cesarz FOTOGRAFIA NA OKŁADCE: © Wikimedia Commons REDAKCJA: Anna Rojkowska KOREKTA: Bogusława Otfinowska REDAKCJA TECHNICZNA: Adam Kolenda WYDAWCA: Wydawnictwo Bukowy Las Sp. z o.o. ul. Sokolnicza 5/76, 53-676 Wrocław www.bukowylas.pl WYŁĄCZNY DYSTRYBUTOR: Firma Księgarska Olesiejuk Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Mazowiecki tel. 22 721 30 11, fax 22 721 30 01 www.olesiejuk.pl, e-mail: fk@olesiejuk.pl Skład wersji elektronicznej: pan@drewnianyrower.com\nRozdział 1 Gdy poczułam, jak statek przechyla się na boki i kołysze, wyjrzałam przez bulaj i zobaczyłam horyzont przesłonięty paskudną czarną chmurą burzową. Usiadłam na łóżku i wypiłam łyk wody, próbując przełknąć uczucie mdłości, jak również zmyć przykre wspomnienia trudnych przejść na morzu. Haust świeżego powietrza powinien dobrze mi zrobić, pomyślałam i przerzuciłam nogi przez krawędź łóżka. Przejrzałam się w lustrze, poprawiłam włosy, szybko narzuciłam na siebie ubranie, a wiedząc, że na pokładzie będzie zimno, wzięłam jeszcze szal w tureckie wzory, podarunek od mojej przyjaciółki Flory Kurs, i okryłam nim ramiona. Przyłożyłam ucho do drzwi łączących moją kajutę z sąsiednią, w której spały Rosalind i Carlo. Było cicho, postanowiłam więc nie zakłócać im spokoju. Poprzednie doświadczenia nauczyły mnie, że najlepiej, by moja córka oraz sekretarka przespały przeprawę przez wzburzone morze. Szłam korytarzem, dla równowagi podpierając się ręką o ścianę. Och, proszę, żeby tylko nie było powtórki z Madery. Podczas tamtego etapu objazdu brytyjskiego imperium, rejsu dookoła świata, w który wybrałam się z Archiem, cierpiałam na tak potworną chorobę morską, że w którymś momencie myślałam, że umrę. Moja współpasażerka, pewna dama, która dojrzała mnie przez otwarte drzwi, zapytała nawet stewarda, czy przypadkiem nie wyzionęłam ducha. Choć teraz uśmiecham się na to wspomnienie, ta uwaga wcale nie wydała mi się wówczas zabawna. Przez cztery bite dni byłam przykuta do łóżka i jak chory pies zwracałam wszystko, co połknęłam. Próbowałam wszelkich sposobów, ale żaden nie skutkował. W końcu lekarz podał mi, jak wyjaśnił, wodę chloroformową i po dwudziestu czterech godzinach głodówki Archie nakarmił mnie skoncentrowanym bulionem wołowym prosto ze słoika. Och, niebo w gębie! Wiedziałam, że mój mąż nie znosi wszelkich chorób, i na widok, jak podaje mi łyżkę ciemnej lepkiej substancji, pokochałam go jeszcze bardziej. Miłość dawno minęła, przynajmniej z jego strony. Kryzys pod koniec zeszłego roku wycisnął z naszego małżeństwa resztki życia. Archie powrócił do Styles z zamiarem sprzedaży domu, a nowa kobieta, która pojawiła się u jego boku, Nancy Neele, wyjechała z kraju. Jej rodzice nie chcieli, by uwikłała się w skandal wywołany moim zniknięciem, i skazali ją na tymczasowe wygnanie. Słyszałam jednak, że po jej powrocie z wojaży planują pobrać się z Archiem. Słowo „rozwód” brzmiało brutalnie, szpetnie, i choć ten zamiar nie podobał mi się ani trochę – towarzyszył mu wstyd, niósł ze sobą piętno – wiedziałam, że będę musiała to znieść. To równie nieuchronne jak siła morskich fal, pomyślałam, wychodząc na pokład. Wiatr zaczynał chłostać wodę, zamieniając jej powierzchnię w szalejącą spienioną połać bieli. Delikatna mgiełka morskiej bryzy osiadła mi na twarzy, a kiedy oblizałam usta, poczułam jej słony smak. Wyruszywszy z Southampton, zmierzaliśmy przez kanał La Manche ku wybrzeżom Portugalii. Choć byłam przygotowana na drobną mal de mer, gdy wpływaliśmy do Zatoki Biskajskiej, morze było w gruncie rzeczy spokojne jak sadzawka. Dopiero po opuszczeniu Lizbony i obraniu kursu na południe napotkaliśmy złą pogodę. Idąc po pokładzie, trzymałam się relingu i wytężałam wzrok, spoglądając w dal. Gdzieś tam znajdował się cel mojej podróży: Teneryfa, jedna z Wysp Kanaryjskich. John Davison, człowiek, którego poznałam pod koniec ubiegłego roku, zdołał mnie wreszcie namówić do pomocy w badaniu sprawy morderstwa jednego z jego agentów, dość młodego mężczyzny imieniem Douglas Greene. Próbowałam stawiać opór jego błaganiom o współpracę ze służbami wywiadowczymi – prawdę mówiąc, pamiętam, że początkowo wzięłam jego prośbę za głupi żart – ale po śmierci Flory Kurs oraz przyjaciółki Davisona, Uny Crowe, poczułam się w obowiązku pomóc. Gdyby nie ja, nie zginęłaby żadna z tych kobiet. Jak mogłam odmówić? Poza tym okoliczności śmierci Greene’a były bardzo podejrzane: Davison powiedział mi, że częściowo zmumifikowane ciało agenta znaleziono w jaskini na wyspie. Na pierwszy rzut oka wydawało się, że zwłoki są zakrwawione, jednak po dokładniejszych oględzinach ustalono, że pokrywająca je połyskliwa czerwona skorupa to w rzeczywistości sok występującego na Teneryfie smoczego drzewa. Co dziwne, w ciele nie pozostała ani kropla krwi, ale nie było po niej śladu ani na suchym podłożu jaskini, ani w jej pobliżu. Ledwo mogłam uwierzyć w te rewelacje Davisona. Ale wiedziałam, być może lepiej niż większość ludzi, że na tym świecie naprawdę istnieje zło. Zdumiewał mnie sposób, w jaki niektórzy rozmawiali o zbrodni – tak jakby sadystyczne morderstwo albo bestialską napaść seksualną można było zrzucić na karb wyjątkowo nieszczęśliwego dzieciństwa czy przeszłości. Nie. Osobiście byłam pewna, że niektórzy ludzie po prostu rodzą się źli, a nie takimi się stają. Ci, którzy się ze mną nie zgadzali, byli po prostu idealistami z klapkami na oczach, niepotrafiącymi pogodzić się z brutalną rzeczywistością ludzkiej natury. Na własnej skórze doświadczyłam nikczemności pod postacią doktora Kursa i nigdy jej nie zapomnę; on dosłownie emanował złem, cuchnącym odorem moralnej zgnilizny. Jego spisek, by wmanewrować mnie w popełnienie morderstwa, doprowadził mnie do stanu najwyższego pomieszania oraz rozpaczy i zmusił do zniknięcia z oczu rodziny, przyjaciół oraz świata. Wątpiłam, czy jeszcze kiedyś znów będę taka jak dawniej. Oczywiście, wciąż prześladowały mnie we śnie potworności jedenastu grudniowych dni minionego roku. Gdy zamykałam oczy, widziałam twarze Uny Crowe, tej biednej dziewczyny zdecydowanej pójść w moje ślady, oraz Flory Kurs, nieszczęsnej żony mojego dręczyciela, która poświęciła dla mnie własne życie. Jeszcze raz spojrzałam na morze i obserwowałam, jak w oddali ciemnieje niebo. W dzieciństwie spędzonym w hrabstwie Devon godzinami przyglądałam się przypływom i odpływom w zatoce Tor, zmieniającym się barwom wody i nieba, odbiciom chmur na falach. Wyobrażałam sobie, co leży za horyzontem, odległe kraje o egzotycznym klimacie zamieszkiwane przez dziwnych ludzi, i próbowałam przewidzieć swoją przyszłość. Nie sądzę, bym kiedykolwiek śniła o zostaniu pisarką, a tym bardziej o zaangażowaniu się w pracę dla agencji rządowej. Wszystko to zdawało się nieprawdopodobne, a jednak było prawdziwe. Davison powiedział mi – jak on to ujął? – że mam pierwszorzędny umysł, czy też coś równie bzdurnego. Przypuszczałam, że wynikało to głównie z faktu, iż w jego wydziale dramatycznie brakowało kobiet. Poza tym nikt chyba nie podejrzewałby o nic trochę nieporadnej towarzysko damy w średnim wieku? Mogłam poruszać się niemal niezauważona, zadawać pytania, słuchać poufnych zwierzeń. Mogłam służyć za dodatkową parę oczu i uszu. Przed wyruszeniem w podróż Davison podkreślił, że mam unikać wszelkich niebezpiecznych sytuacji. Nadal ciężko przeżywał zabójstwo swojej przyjaciółki Uny. Tym razem nie zamierzał ryzykować i uparł się towarzyszyć mi w wyprawie na Teneryfę. Jednak – zarówno na pokładzie SS „Gelrii”, statku, który miał zawieźć nas z Southampton do Las Palmas, a potem kontynuować swój rejs, jak i na wyspie – postanowił podróżować pod przybranym nazwiskiem Alexander Blake. Będzie prościej i wygodniej, powiedział, jeśli będziemy udawać, że poznaliśmy się dopiero na statku. Przymierzałam się do zostawienia Rosalind pod opieką mojej siostry mieszkającej w Abney Hall, domu na przedmieściach Manchesteru, kiedy jednak napomknęłam, że być może będę musiała znów wyjechać, córeczka popadła w straszliwe przygnębienie. Siedem i pół roku to wystarczająco dużo, by rozumieć co nieco z trudów i niedoli świata dorosłych, a myśl o mojej nieobecności bez wątpienia przywoływała koszmary minionego roku: widok umundurowanych policjantów, napięta atmosfera w domu, strapione miny służących, strach, że zobaczy coś na pierwszych stronach gazet albo usłyszy upiorne nawoływania gazeciarza. Myślę poza tym, że nigdy nie wybaczyła mi opuszczenia jej na prawie dwanaście miesięcy w tysiąc dziewięćset dwudziestym drugim roku, kiedy to wybrałam się w podróż dookoła świata. Tak więc niechętnie zaakceptowałam fakt, że córka będzie mi towarzyszyć w rejsie na Wyspy Kanaryjskie. Carlo miała jej doglądać, ja zaś zadbać o to, by nie stała się jej żadna krzywda. Zajęło mi trochę czasu przekonanie rodziny oraz tych wydziwiających lekarzy, że wakacje będą zbawienne; martwili się trudami podróży, wodą, zmianą diety – ale w końcu ustąpili. Kilka tygodni w łagodnym klimacie powinno ukoić moje nerwy i poprawić samopoczucie. W tym momencie poryw lodowatego wiatru zmusił mnie do ciaśniejszego otulenia się szalem. Świeże powietrze dobrze mi zrobiło, ale chłód zaczynał doskwierać zbyt mocno. W drodze powrotnej do kajuty usłyszałam coś, co z początku wzięłam za przenikliwy krzyk mewy. Przystanęłam i chwyciłam się relingu. Dźwięk ponownie rozdarł powietrze. Tym razem był to wyraźny krzyk kobiety, który zdawał się dobiegać gdzieś z tyłu statku. Pobiegłam pustym pokładem w stronę rufy. Rozejrzałam się, żeby wezwać pomoc, ale nie ujrzałam nigdzie żywej duszy. Słyszałam własny oddech – płytki, przyspieszony, pełen strachu. Nim dotarłam na rufę, krzyki umilkły. Zobaczyłam natomiast ciemnowłosą korpulentną kobietę stojącą na samym końcu statku i patrzącą na morze. Kilka stóp dalej stała inna. Szczupła blondynka, która na mój widok niepewnym krokiem zbliżyła się do swojej towarzyszki. – Nie, Gino, nie rób tego – prosiła blondynka, wyciągając rękę. – Wiem, że mnie nienawidzisz, pewnie nienawidzisz nas oboje, ale naprawdę nie warto. Nie jesteśmy tego warci. W odpowiedzi brunetka przełożyła nogi przez burtę i stanęła na wąskim występie, przytrzymując się oburącz drewnianej balustrady. – Proszę, nie! – krzyknęłam pod wiatr, nie mając pewności, czy kobieta może mnie usłyszeć. – Jak się pani nazywa? Zwróciłam się do jej przyjaciółki, urodziwej blondynki o twarzy mokrej od łez. – Wołała pani: Gina? Tak ma na imię? – Tak, Gina – odparła. – Podróżuje na gapę. Zaginęła w Anglii, nikt nie wiedział, gdzie się podziewa. Dowiedziała się… że jej mąż, Guy… Reszty nie dosłyszałam, ponieważ w tej samej chwili od strony morza uderzył potężny podmuch wiatru, zmuszając mnie do cofnięcia się o krok. Zaczął zacinać deszcz, padający wielkimi kroplami z coraz bardziej ciemniejącego nieba. – Próbowała pani wezwać pomoc? – przekrzykiwałam huk fal. – Przepraszam, kim pani jest? – Panna Hart. Nie, wstałam wcześnie, żeby przespacerować się po pokładzie. Natknęłam się na nią przez przypadek. Nikogo więcej tu nie było. Wtedy zaczęłam krzyczeć. Nie wiedziałam, co robić. – Jesteście bliskimi znajomymi? – Byłyśmy. Kiedyś. Ale teraz ona z pewnością mnie nienawidzi. Widzi pani… Guy, to znaczy pan Trevelyan i ja… Zaczęłam rozumieć ten przykry stan rzeczy. Guy najwyraźniej romansował z panną Hart za plecami żony. Tak jak Archie oszukiwał mnie z panną Neele. Odwróciłam się od panny Hart, próbując ukryć pogardę. – Posłuchaj mnie, Gino – mówiłam, zbliżając się powoli do kobiety. – Jutro wszystko będzie wyglądało zupełnie inaczej, zapewniam. Sama znalazłam się kiedyś w podobnej sytuacji i w pewnym momencie myślałam nawet o… no, o zrobieniu jakiegoś głupstwa. Czas i odrobina dystansu potrafią zdziałać cuda. Oczywiście w tej chwili nie widzisz w niczym sensu, ale rzeczywistość jest inna. Na pewno masz po co żyć. Masz przyjaciół, rodzinę, ulubioną ciotkę albo babcię, zwierzę domowe, które świata za tobą nie widzi. – Pomyślałam sobie w tym momencie o dotyku miękkiego łba mojego kochanego psa Petera oraz o cudownie obrzydliwym smrodzie dobywającym się z jego pyska. – Twoje życie jest cenne. Teraz uważasz pewnie inaczej, ale taka jest prawda, zwłaszcza dla twoich bliskich. Wydawało się, że Gina lada moment się obejrzy i na mnie popatrzy, a może nawet wróci przez burtę na pokład. Wtedy usłyszałam za plecami kolejny krzyk panny Hart. Tym razem był niski i gardłowy, niemal dziki. – Gino! Nie! Nie, proszę! – wołała, rzucając się naprzód. – Nie teraz. Nie po tym wszystkim! – Panno Hart! – syknęłam. – Proszę się cofnąć. Starałam się powstrzymać Ginę, próbowałam ją uspokoić, ale wszystko działo się zbyt szybko. Wyprostowała ramiona i przez chwilę stała zupełnie nieruchomo, a później zaczęła leciutko się kołysać, tak jakby poddawała ciało podmuchom wiatru. I wtedy, niczym balerina z nadwagą, wykonała taki ruch, jakby szykowała się do lotu, uniosła ręce wysoko nad głowę, a następnie opuściła je wzdłuż boków. W tej samej chwili, gdy panna Hart z wyrazem rozpaczy w oczach, jak u zwierzęcia prowadzonego na rzeź, w panice rzuciła się naprzód, Gina ponownie wzniosła ramiona i z gracją zeskoczyła ze statku. Biegnąc w jej stronę, wiedziałam, że nie ma to większego sensu, że jest już za późno. Ale coś w środku – coś, co w moim przekonaniu mieszka w duszy wszystkich ludzi, którzy uważają się za dobrych i przyzwoitych – kazało mi spróbować ją złapać. Instynktownie wyrzuciłam przed siebie ramiona, ale nie było czego chwytać, tylko mgła, deszcz i wiatr, rozprysk wzburzonych fal i ciemniejące niebo. Wykręcałam szyję, wychylałam się za burtę, ale Giny ani widu, ani słychu. Musiało wciągnąć ją pod statek. – Może da się ją uratować – krzyknęłam, lecz nie doczekałam się odpowiedzi. Odwróciłam się i ujrzałam pannę Hart, z której jakby uszło całe życie. – Panno Hart, szybko! Niech pani wezwie pomoc. Znajdzie jakiegoś oficera. – Tak, oczywiście, słusznie – odparła, stopniowo odzyskując zmysły. – Tak, warto spróbować. Kiedy odwróciła się i odbiegła, nie przestawałam wypatrywać Giny w wodzie za rufą. Wołałam ją, choć zdawałam sobie sprawę, że dziki ryk wiatru i morza zagłuszy mój nikły głosik. Byłam przemoczona do suchej nitki, oczy miałam mokre od kropli deszczu pomieszanych ze łzami. Wyobrażałam sobie tę nieszczęsną dziewczynę w wodzie, z trudem łapiącą powietrze do płuc zalewanych słoną wodą. Powróciło wspomnienie sprzed lat, kiedy pływałam z moim siostrzeńcem Jackiem w zatoczce dla kobiet w Torquay. Chłopiec trzymał mnie za szyję – był jeszcze za mały, by długo utrzymać się o własnych siłach. Zmierzaliśmy w kierunku zakotwiczonej w zatoce tratwy. Zauważyłam, że morze jakoś dziwnie wzbiera, a z ciążącym mi na plecach Jackiem zaczęłam łykać sporo wody. Poczułam, że się zanurzam, i kazałam siostrzeńcowi płynąć do tratwy. Straciwszy przytomność, wcale nie doświadczyłam przesuwających się przed oczami migawek z całego życia ani nie słyszałam dźwięku smyczków czy też kojącej muzyki klasycznej. Było tylko uczucie okropnej pustki, skończonej ciemności. Kiedy się ocknęłam, wrzucano mnie na łódź – która ocaliła także i małego Jacka – a na brzegu jakiś mężczyzna położył mnie na piasku i zaczął wypompowywać ze mnie wodę. Gina nie będzie miała tyle szczęścia, tego byłam pewna. Ale trzeba próbować. Gdzie podziała się ta kobieta? Dlaczego nie sprowadziła jeszcze pomocy? W tejże chwili dostrzegłam pannę Hart nadbiegającą wraz z mężczyzną w eleganckim granatowym mundurze, który przedstawił się jako pierwszy oficer William McMaster. – Proszę tutaj – powiedziałam. – Kobieta wypadła za burtę. Może pan zatrzymać statek? Oficer wychylił się za rufę i fachowym okiem zlustrował powierzchnię wody. Gdy zwrócił się w naszą stronę, jego ponura mina mówiła wszystko. – Tak, oczywiście, zatrzymamy – zapewnił McMaster. – Już idę powiedzieć kapitanowi, ale obawiam się, że nie ma większych nadziei. Została wciągnięta w głąb oceanu. Nawet pływak klasy olimpijskiej nie zdołałby się uratować. – Rozumiem – odparłam, obruszywszy się na takie pesymistyczne nastawienie. – Ale musimy mieć pewność, że zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy. – Naturalnie. I bardzo proszę wejść do środka. W ciągu następnych kilku godzin spodziewamy się sztormowej pogody, będziemy więc zamykać wszystkie drzwi na pokład. – A jeśli ta biedna dziewczyna nie przeżyła – powiedziałam – jakie są szanse na wyłowienie ciała? Przyzwoitość nakazuje wyprawić jej godziwy pogrzeb. Pannie Hart wyrwał się cichy okrzyk, po czym zwiesiła głowę, próbując stłumić szloch. – Zrobimy, co się da, by ją znaleźć. Niestety, pogoda i wzburzone morze nam nie sprzyjają. Nie wolno zwlekać ani chwili dłużej. Proszę wejść za mną do środka. Powlokłyśmy się za McMasterem jak dwie żałobnice po pogrzebie w deszczowe popołudnie, z nosami spuszczonymi na kwintę. – Zanim powiadomię kapitana, czy mogłybyście panie podać mi swoje nazwiska? – poprosił oficer, wyciągając mały notes z wewnętrznej kieszeni munduru. – Agatha… Christie – rzekłam z lekkim wahaniem, obracając na palcu obrączkę i zastanawiając się, czy już do końca życia będę nosiła nazwisko Archiego. Oficer uniósł brew. Może czytał którąś z moich książek – albo, co bardziej prawdopodobne, czytał coś w gazetach o skandalu wokół mojego zniknięcia w zeszłym roku. Czy kiedykolwiek się od tego uwolnię? Zanotowawszy moje nazwisko, spojrzał na stojącą obok mnie piękną blondynkę. – Helen Hart. Nazwisko wydawało się znajome. – Dziękuję. Kapitan zapewne zechce później z paniami porozmawiać. Ja zaś dam znać, jeśli coś zauważymy. Cokolwiek. – Dziękuję, panie oficerze – rzekłam. – Jakie to straszne – dodałam. – Być świadkiem takiej potworności. Musi być pani absolutnie roztrzęsiona. Czy pani znajoma długo tu stała? – Nie wiem – odparła panna Hart, odgarniając z oczu kosmyk włosów. – Jestem kompletnie przemoczona, a pani? – Też – powiedziałam, spoglądając na kałużę wody zbierającą się pod nami na dywanie. – Pójdźmy przebrać się w suche ubrania i porozmawiamy w bibliotece. Wątpię, byśmy kogokolwiek tam zastały o tej porze. Ustaliłyśmy, że spotkamy się za pół godziny. Wróciłam do kajuty. Carlo i Rosalind jeszcze spały. Nalałam pełną umywalkę gorącej wody i się umyłam. Osuszyłam włosy ręcznikiem i je wyszczotkowałam, ale nadal wyglądałam jak strach na wróble. Trzeba będzie schować je pod kapeluszem. Kiedy się ubierałam, z sąsiedniej kajuty wpadła Rosalind, która koniecznie chciała opowiedzieć mi swój sen. – Mamo, zgubiłam Błękitka i nigdzie nie mogłam go znaleźć. To było straszne. – Na pewno się zdenerwowałaś, skarbie. Ale to tylko sen – pocieszałam, gładząc ją po włosach. – Wiem. Chwała Bogu. Tak bardzo nie chciałabym go stracić. Co on by beze mnie począł? – Umilkła i popatrzyła na mnie tak, jakby widziała mnie po raz pierwszy w życiu. – A co tobie się śni, mamo? Miewasz smutne sny? – Czasami – odparłam, przypominając sobie koszmarne wizje, które ostatnio przerywały mi sen i częstokroć budziłam się zlana zimnym potem. – Ale zawsze wtedy sobie powtarzam, że nie warto się przejmować, bo to wszystko jest na niby. – Sny to taka dziwna rzecz, prawda? – Prawda – odparłam z uśmiechem. – O, patrz, jest i Carlo. – Dzień dobry – powiedziała Carlo. – Obudziłam się, ponieważ poczułam, jak statek zwalnia. Też to poczułyście? Prawdę mówiąc… Urwała i podeszła do obryzganego morską wodą bulaju. – Jestem pewna, że statek stanął. Tak. Patrzcie, nie poruszamy się. A pogoda wprost okropna. Uklękłam i pocałowałam Rosalind. – Kochanie, idź sprawdzić, czy u Błękitka wszystko w porządku, dobrze? Za chwilę przyjdę i cię ubiorę. Zamknąwszy łączące kajuty drzwi, opowiedziałam Carlo o porannych wydarzeniach. – Koszmar – odparła. – No i co za pech, że musiałaś przy tym być i wszystkiemu się przyglądać. Na pewno nie chcesz odpocząć? Wiesz, co mówią lekarze. – Nie. Jeśli się położę, najprawdopodobniej znowu dostanę mdłości. Właśnie dlatego tak wcześnie wstałam. Chciałam zaczerpnąć świeżego powietrza. Carlo spoważniała i się zamyśliła, po czym powiedziała: – Coś musiało doprowadzić ją na skraj rozpaczy. – Tak, tak sądzę. – A ta druga kobieta, panna Hart, miała, zdaje się, romans z mężem tej biedaczki? – Tak. – Stara bajka. – W istocie – przyznałam, zerkając na zegarek. – Prawdę mówiąc, mam się właśnie spotkać z panną Hart. – Widziałyśmy go na pokładzie? Tego męża? Jak on się nazywa? – Guy Trevelyan. Nie, chyba go nie widziałyśmy. – Może należy do tego dość rozrywkowego towarzystwa, które siedziało wczoraj w drugiej części jadalni. Tego, które tak hałasowało po kolacji. Powróciłam myślami do poprzedniego wieczoru. Gdy powietrze rozdarł ogłuszający rechot, pamiętam, że spojrzałam spode łba na grupkę młodych ludzi w szampańskich humorach zajmujących stolik w przeciwległym kącie jadalni pierwszej klasy. Czy naprawdę musieli zachowywać się tak głośno? Może przemawiało przez mnie rozgoryczenie albo średni wiek bądź osobista sytuacja – cokolwiek wywołało tę wesołość, jestem pewna, że ja sama nie śmiałam się tak od lat – w każdym razie z dezaprobatą popatrzyłam w tamtą stronę i napotkałam rozbawiony wzrok przystojnego ciemnowłosego mężczyzny siedzącego obok eleganckiej blondynki, którą, jak się okazało, była Helen Hart. Gdy otworzyłam drzwi biblioteki, panna Hart stała przy regałach w głębi, zwrócona do mnie plecami. – No cóż, mają dość marny wybór książek. Nie żebym chciała coś przeczytać, gdyby był lepszy. Co o tym sądzisz? – Niestety nie… – Och, najmocniej przepraszam, nie słyszałam, jak pani weszła – rzekła. – Mówiłam do pana Trevelyana. Z obitego zieloną skórą fotela wstał wysoki mężczyzna o surowej twarzy. Kiedy zmierzał w moją stronę, zauważyłam, że szelmowski błysk, który widziałam w jego oczach poprzedniego wieczoru, zgasł. Teraz był poważny i melancholijny. – Guy, to jest pani Christie, kobieta, o której ci opowiadałam – wyjaśniła Helen. – Próbowała pomóc w… Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.\nPodziękowania Przede wszystkim muszę podziękować samej Agacie Christie, która dostarczyła tak wielu godzin niekłamanej przyjemności czytelnikom na całym świecie, łącznie ze mną. Ta powieść jest wytworem wyobraźni, ale w trakcie gromadzenia materiałów do książki sięgałem do wielu źródeł, które okazały się bezcenne. Obraz życia w Puerto de Orotava, taką bowiem nazwę nosiło miasto w owym czasie, zaczerpnąłem ze znakomitej publikacji El turismo en la historia del Puerto de la Cruz autorstwa Nicolása Gonzáleza Lemusa oraz Melecio Hernándeza Péreza (Escuela Universitaria de Turismo Iriarte, 2010), Tenerife, fin de trayecto Any J. Hernández (Ediciones Idea, 1995) oraz Misters: Britanicos en Tenerife Austina Baillona (Ediciones Idea, 1995). Szczegóły dotyczące cywilizacji Guanczów oraz procesu mumifikacji zwłok znalazłem w Guanches: Legend and Reality pióra J.P. Camacho (Weston, 2012) oraz Tierras de Momias: La técnica de eternizar en Egipto y Canarias Milagrosa Álvareza Sosy i Irene Morfini (Ediciones ad Aegyptum, 2014). W zbieraniu informacji w samym Puerto de la Cruz na północy Teneryfy oraz okolicach ogromnie pomogli mi Ana E. Castillo, Ramón Michán, Hortensia Hernández oraz cały zespół CIT, który organizuje odbywający się co dwa lata festiwal Agathy Christie. Życie na transatlantykach w złotym wieku podróży przybliżyła mi książka nieżyjącego już Johna Maxtone-Grahama, The Only Way to Cross (Macmillan, 1978). Bardzo wiele osób niestrudzenie pracowało za kulisami, by pomóc w powstaniu tej książki, ale kilka z nich chciałbym szczególnie wyróżnić. Pragnę podziękować mojej fantastycznej agentce i przyjaciółce Clare Alexander, jak również całemu zespołowi Aitken Alexander Associates, zwłaszcza Lisie Baker, Lesley Thorne, Leah Middleton, Nishcie Hurry, Nicoli Chang, Annie Watkins i Benowi Quarshie. Chciałbym wyrazić swoją wdzięczność genialnemu Ianowi Chapmanowi oraz mojej fantastycznej redaktorce Suzanne Baboneau z wydawnictwa Simon & Schuster w Wielkiej Brytanii. Oboje wspierali mnie w trakcie pisania tego cyklu powieści. Dodatkowo pragnę podziękować Jo Dickinson, Carli Josephson, Ane Perry, Maisie Lawrence, adiustatorce tekstu Sally Partington, Justine Gold oraz działowi marketingu, Emmie Harrow, Jess Barratt, Harriett Collins, Gemmie Conley-Smith, jak również wszystkim osobom z działu reklamy, Gill Richardson, Claire Bennett, Richardowi Hawtonowi oraz superentuzjastycznemu personelowi działu sprzedaży. Okładkę książki zilustrował Mark Smith, a zaprojektowała Pip Watkins. W USA pragnę podziękować wspaniałej załodze Atrii, zwłaszcza Judith Curr, mojemu redaktorowi Peterowi Borlandowi, redaktorce technicznej Isolde Sauer oraz adiustatorce Nancy Inglis, Albertowi Tangowi za projekt okładki oraz ilustratorowi Markowi Smithowi za sugestywny obraz na okładce. Dziękuję także wszystkim miłośnikom Agathy, badaczom i naukowcom, którzy życzliwie przyjęli serię, przede wszystkim doktorowi Johnowi Curranowi, Mike’owi Linane, doktorowi Jamiemu Bernthalowi, Scottowi Wallace’owi Bakerowi, Tinie Hodgkinson, Emily i Audrey z blogu The Year of Agatha oraz wielu innym. Na koniec chciałbym podziękować całej rodzinie, przyjaciołom oraz – co najważniejsze – mojemu wspólnikowi w zbrodni i całej reszcie, Marcusowi Fieldowi.\nAndrew Wilson Królowa zbrodni Londyn, grudzień roku 1926. Agatha Christie, przyjechawszy do miasta na spotkanie z agentem literackim, stoi na peronie dworca pogrążona w ponurych rozmyślaniach wywołanych romansem męża. Nagle czuje lekkie pchnięcie w plecy i traci równowagę. Już ma upaść na tory, gdy w ostatniej chwili ktoś przytrzymuje ją mocno, ratując przed nadjeżdżającym pociągiem. Tak rozpoczyna się sekwencja przerażających wydarzeń. Wybawca pisarki okazuje się podstępnym szantażystą i manipulatorem. Agatha musi użyć całej swojej inteligencji i pomysłowości, chcąc przechytrzyć przeciwnika, który zmusza ją, by wykorzystała swój geniusz do popełnienia morderstwa.


Warszawa okiem biologa. - ppt pobierz\nWarszawa okiem biologa.\nOpublikowałZygmunt Mrozowski Został zmieniony 5 lat temu\nPrezentacja na temat: "Warszawa okiem biologa."— Zapis prezentacji:\n1 Warszawa okiem biologa.\nProjekt realizowany przez Społeczne Gimnazjum 16 STO w Warszawie Klasy I-III Opiekun: Magdalena Cybulska\n2 Cele projektu Integracja uczniów i skłonienie ich do samodzielnego poszukiwania i interpretowania informacji biologicznych. Poznawanie różnorodności świata żywego i środowisk życia organizmów na przykładzie parku miejskiego. Wykonanie mapy i strony internetowej na której każdy chętny i ciekawy dostanie informacje na temat najciekawszych biologicznie miejsc Warszawy (m.in. Muzeum Ewolucji i Techniki, Praskie ZOO, Królikarnia, Ogród na dachu UW, Kampinowski Park Narodowy, Ogród Botaniczny Łazienek). Wykonanie prezentacji tych miejsc na podstawie dostępnej literatury w oparciu o własne zdjęcia. Zapoznanie uczniów z narzędziami komputerowymi: Microsoft Power Point, Windows Movie Maker, Gimp, Dokumenty Google, Google Grupy Dyskusyjne, Google Grupa tematyczna, Google Sites, Google Earth, Paint.\n3 Opis Celem projektu było utworzenie wirtualnej mapy Warszawy zawierającej informacje ciekawe z biologicznego punktu widzenia. Praca ta miała być gotowym materiałem do wykorzystania np. na ciekawe przeprowadzenie lekcji biologii w terenie lub poddanie pomysłu na takie lekcje. Znajdują się tu nie tylko omówione parki ale również muzea i wystawy. Uczniowie samodzielnie wybrali podtematy, które realizowali i na podstawie zebranej literatury w oparciu o własne zdjęcia wykonali prezentacje tych miejsc. Ostatecznym efektem oprócz interaktywnej mapy było wykorzystanie napisanych prezentacji do przeprowadzenie lekcji w klasach nie biorących udziału w projekcie.\nMicrosoft PowerPoint – do przygotowania prezentacji Windows Movie Maker – do sporządzenia krótkich filmów z wybranych miejsc Gimp – obróbka zdjęć Google Grupy Dyskusyjne – do kontaktowania się z uczniami i przekazywania plików Google Grupa tematyczna – do kontaktowania się z uczniami i przekazywania plików Google Sites –do stworzenia strony projektu Google Earth – do stworzenia mapy Warszawy Paint – przygotowanie logo projektu\nNauczyciel zaproponował uczniom temat projektu i określił swoje wymagania dotyczących wybierania ciekawych biologicznie miejsc. Uczniowie samodzielnie dobrali się zespoły dwu- i trzyosobowe i wybrali sobie tematy do realizacji. Po zaakceptowaniu przez nauczyciela tematów rozpoczęli zbieranie literatury źródłowej i zostali zaproszenia do Grupy tematycznej projektu na, której można się wymieniać informacjami i chwalić osiągnięciami. Nauczyciel zaproponował aby dwie osoby koordynowały projekt w szkole ze względu na jedynie dwudniową obecność w tej szkole.\nWszystkie zespoły liczyły od dwóch do trzech osób: Klasa IG: „Park Ulricha” autorzy: Małgorzata Jurczak i Julia Ruszczyńska „Pola Mokotowskie” autorzy: Igor skawiński, Batłomiej Zawada i Kacper Dolata „Szkoła Festiwalu Nauki” Magdalena Rusiecka Klasa IIG: „Muzeum i Instytut PAN” autorzy: Zuzanna Geremek i Joanna Maciejewska „Las Kabacki” autorzy: Konrad Bialic i Stefan Casciarri „Łazaienki Królewskie” autorzy: Zuzanna Andracka i Gabriela Bratkowska Klasa IIIG: „Muzeum Łowiectwa i Jeździectwa w Warszawie” autorzy: Ewa Grodek, Dariusz Zapalski i Karolina Dębiec „Muzeum Techniki” oraz „Muzeum Ewolucji” autorzy: Aleksander Stadnicki i Jakub Karabuła „ZOO Warszawskie” autorzy: Maya Dąbrowska i Katarzyna Kamińska „Kampinowski Park Narodowy” autorzy: Alicja Walerjan, Diana Wyrębek Walters i Dorota Gromek „Ogród na dachu biblioteki UW” : Gabriela Głowacka, Patrycja Iwańczyk i Magdalena Strojewska\n7 Rola nauczyciela Wybór tematu projektu i pomoc w sprecyzowaniu miejsc ciekawych biologicznie w Warszawie. Koordynacja nad postępami w zbieraniu informacji dotyczących wybranych miejsc. Wyznaczenie koordynatorów wewnątrzszkolnych. Pomoc w opracowywaniu prezentacji (opis programu Power Point jak również ze strony merytorycznej). Przypominanie o terminach i ponaglanie w razie potrzeby. Motywacja do pracy i działania, zachęcanie do innowacyjnych rozwiązań. Promowanie projektu przed dyrekcją, nauczycielami oraz wyznaczenie za zgodą Pani dyrektor terminu prezentacji na dzień\n8 Wyniki pracy uczniów Uczniowie zbierali, sortowali informacje\nRobili zdjęcia i wywiady Uczestniczyli w pokazach doświadczeń w kampusie SGGW Byli na lekcji muzealnej w Muzeum Techniki na „Szklanej Panience” oraz w Muzeum Ewolucji na „Era dinozaurów” Uczniowie robili wywiady z pracownikami i spacerowiczami a także jedna grupa nakręciła film o zasobach PAN-u Własnoręcznie wykonali dokumentacje zdjęciową i odwiedzali wybrane miejsca Konsultowali się na bieżąco z nauczycielem i koordynatorem projektu Wykonanie logo: „Zielona Warszawa” Uczniowie przygotowali stronę internetową z której można przejść do prezentacji o poszczególnych miejscach:\n9 Autorzy: Jakub Karabuła i Aleksander Nitecki\nPałac Kultury i Nauki GODZINY OTWARCIA Plac Defilad wtorek - sobota Warszawa niedziela TELEFON: (22) , poniedziałek i dni świąteczne - fax: (22) nieczynne INTERNET: CENY BILETÓW normalne 8 zł ulgowe (dla młodzieży i grup zorganizowanych) 5 zł\n10 Autorki: Katarzyna Kamińska i Maya Dąbrowska\nZOO jest otwarte codziennie od 9.00 do Kasy zamykane są godzinę wcześniej! Ceny biletów: normalny - 14 zł (dorośli), ulgowy - 8 zł (dzieci od 3 lat oraz młodzież szkolna, studenci, emeryci i renciści po okazaniu ważnej legitymacji), W każdy pierwszy wtorek miesiąca - wolny wstęp do ZOO dla emerytów i rencistów. Mieścimy się na praskim (prawym) brzegu Wisły przy ul. Ratuszowej 1/3\n11 Autorzy : Ewa Grodek, Dariusz Zapalski i Karolina Dębiec\nMuzeum położone jest w Łazienkach, na ulicy Szwoleżerów 9. Koszt biletu ulgowego wynosi 4 zł, a normalnego 6 zł. ( w czwartki wstęp bezpłatny) Dojazd od ul. Czerniakowskiej – autobusy linii: 107, 108, 141, 159, 162, 185, 187, 301 (przystanek SZWOLEŻERÓW 01)\n12 Autorzy: Zuzanna Andracka i Gabriela Bratkowska\nOgród na dachu Biblioteki Uniwersytetu Na terenie Ogrodu panują zasady, takie jak w każdym ogrodzie botanicznym. Nie wolno wprowadzać zwierząt, niszczyć roślinności, wnosić i spożywać alkoholu, zakłócać ciszy i porządku. Wstęp do ogrodu jest bezpłatny. W zależności od pory roku są różne godziny otwarcia: (1 maja-30 września) (1-30 kwietnia oraz 1-31 października) (1 listopada-31 marca, bez wstępu na dach) Do Ogrodu jest dogodny dojazd komunikacją miejską. Do przystanku DOBRA01-BIBLIOTEKA UNIWERSYTECKA dojeżdżają autobusy linii: 118 ;150\n13 Autorzy:Julia Ruszczyńska i Małgorzata Jurczak\nPark położony jest w sercu jednej z największych dzielnic Warszawy - Woli, przy ul. Górczewskiej 124. Do centrum można wygodnie dojechać ze wszystkich części miasta. Komunikacja miejska Ulica: Górczewska Przystanek: Góralska 01 --> Księcia Janusza Autobusy: pięć zwykłych linii (109, 154, 171, 190, 310) trzy pośpieszne (501, 507, 523) Tramwaje (z przesiadką na ulicy Powstańców Śląskich): 8, 10, 26, 46.\n14 Autorzy: Igor skawiński, Batłomiej Zawada i Kacper Dolata\nPola Mokotowskie jest to zielony teren blisko centrum Warszawy, między trzema dzielnicami Mokotowem, Ochotą i Śródmieściem. Pola zajmują ok. 60 hektarów. W ich skład wchodzi między innymi park im. Józefa Piłsudskiego. Przed II wojną światową było tam lotnisko mokotowskie. Pola mokotowskie to ważny element „napowietrzający” Warszawę. Można tu dostać się metrem, autobusem i samochodem. Wadą dojazdu samochodem jest fakt, że ciężko tu o miejsce do zaparkowania. Pola Mokotowskie\n15 Autorzy: Konrad Bialic i Stefan Casciarri\nLas Kabacki Poprzez Las Kabacki poprowadzono 3 szlaki turystyczne, ułatwiające jego zwiedzanie, a w częściach wschodniej i zachodniej dodatkowo wytyczono ścieżki edukacyjne. Jako, że rezerwat ten położony jest w sąsiedztwie osiedla Ursynów i stacji metra, jest bardzo chętnie i często odwiedzany przez mieszkańców Warszawy i okolic.\n16 Autor: Magdalena Rusiecka\nSzkoła Festiwalu Nauki Zajęcia prowadzone przez Szkołę Festiwalu Nauki odbywają się w laboratoriach Międzynarodowego Instytutu Biologii Molekularnej i Komórkowej w Warszawie (na ul. Księcia Trojdena 4) lub Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie (na ul. Ciszewskiego 8). Jednorazowo w zajęciach może brać udział do 16 osób. Koszt to 20 złotych od osoby. Aby uczestniczyć w warsztatach należy wcześniej zarezerwować miejsce. W jednym semestrze jeden nauczyciel może zgłosić maksymalnie 32 osoby na warsztaty.\n17 Autorzy: Zuzanna Geremek i Joanna Maciejewska\n„Muzeum i Instytut PAN” Główne obszary działalności naukowej Instytutu to badanie zróżnicowania, geografii i historii świata zwierząt, a także ekologia, biologia i ochrona zwierząt. Siedziba Instytutu znajduje się w Warszawie. Instytut ma również trzy terenowe stacje badawcze Instytut posiada nowoczesną pracownię technik molekularnych i biometrycznych. W Muzeum Instytutu znajdują się jedne z największych i najcenniejszych w Europie zbiorów zoologicznych. W Instytucie znajduje się Centralna Biblioteka Zoologiczna. Wśród licznych wydawnictw naukowych Instytutu znajdują się trzy czasopisma z listy filadelfijskiej.\n18 Prezentacja publiczna\nW związku z brakiem terminów na takowe przedsięwzięcie wyznaczono je na na pewno zdam relacje z tej prezentacji. My omawialiśmy nasze projekty tylko w klasach. Wywołały wiele entuzjazmu i zachwytu zwłaszcza u mnie. Uczniowie nie biorący udziału w projekcie mogli zobaczyć starania kolegów i wielu stwierdziło, że to w sumie łatwe i fajne i żałowali, że nie uczestniczyli w przedsięwzięciu. Na jedną z prezentacji została zaproszona gościnnie nauczycielka Kulturoznawstwa i nie może się doczekać wspólnej wycieczki do ZOO Warszawskiego i ogrodu na dachu UW. Pomysł publicznej prezentacji został gorąco przyjęty przez dyrekcję i nauczycieli, uczniowie przygotowują już zaproszenia i plakaty.\n19 Wnioski: Uczniowie nauczyli się:\nSamodzielnego organizowania sobie miejsca i czasu pracy. Tego, że wyszukiwanie informacji w Internecie może być ciekawe ale jeszcze bardziej ciekawe jest poszukiwanie ich wokół siebie od innych ludzi w postaci np. wywiadu czy filmu. Wiele dowiedzieli się o sobie na wzajem o tym kto jak pracuje. Tego że metoda projektu odkrywa potencjał twórczy i pozwala odkrywać takie funkcje i możliwości znanych nam już programów, że projekty mogły niemal pofrunąć z taką gracja i lekkością powstawały. „Główkowania i kolorowych rozwiązań”. Praca metodą projektu pokazała mi, że czasem wystarczy tylko wskazać kierunek a efekty twórczej pracy uczniów nie przestaną zaskakiwać. Pokazała mi też jak ważne są spotkania i omawianie projektów. Grupy, które najrzadziej przychodziły mimo wyznaczonych terminów spóźniały się później z ich składaniem. Nauczyło mnie to większej potrzeby konsekwentnego przypominania o terminach i zadaniach do wykonania.\n20 Dziękujemy… Gimnazjum 16 STO oraz nauczycielka biologii Magdalena Cybulska\nPobierz ppt "Warszawa okiem biologa."


Lipiec 2018 - Przystanek Kłodzko\nZdarzyło się… w lipcu!\n29 lipca 2018 30 lipca 2018 przez Anna Kurtasz\nJak określić tegoroczny lipiec? Pełen słońca, książek i… porządków 🙂 Zapraszam na post Zdarzyło się… w lipcu! Słucham… podcastów Dominika Juszczyka Czuję się… wypoczęta zrelaksowana pełna nowych pomysłów Chciałabym… porządnie posprzątać dom aby króliczki miały wreszcie większą przestrzeń do biegania Jestem wdzięczna za… świetne książki pożyczone od Igi … Czytaj dalejZdarzyło się… w lipcu!\nKategorie LIFESTYLE, ZDARZYŁO SIĘ W... Tagi filmy, filozofia, fotografia, hafty, książki, naparstki, nauka, planowanie, pudełeczka pełne szczęścia, scrap, szczęście, zwierzęta 21 komentarzy\nMiejsca w sieci, które warto odwiedzić :)\n17 lipca 2018 27 lipca 2018 przez Anna Kurtasz\nMiejsca w sieci, które warto odwiedzić 🙂 Czasami zdarza się ponury letni dzień – taki, jak ten, w którym piszę ten post… Gdy od rana leje, a nie masz ochoty na czytanie… Jeśli jednak masz, to zajrzyj do moich letnich propozycji…. A jeśli nie – czytaj dalej 😉 W taki deszczowy, ciemny dzień polecam zajrzeć do kilku słonecznych miejsc w sieci – wybrałam je dla Was i mam nadzieję, że polubicie … Czytaj dalejMiejsca w sieci, które warto odwiedzić 🙂\nKategorie (PRZY)STAŃ W BIEGU, LIFESTYLE Tagi blog, BUJO, BULLET JOURNAL, planowanie, podróże 8 komentarzy\n13 lipca 2018 23 lipca 2018 przez Anna Kurtasz\n10 pomysłów na wakacje w domu! Wakacje w domu nie muszą być nudne! Zdarza się, że nie możemy wyjechać – z różnych powodów – u nas są zwykle dwa: stan zdrowia oraz opieka nad ogromną ilością mieszkających z nami zwierząt. U Was może być podobnie… Nie znaczy to jednak, że wakacje spędzone w domu i w miejscu zamieszkania będą nieciekawe. Wprost przeciwnie! Można znaleźć naprawdę moc aktywności, aby ten czas wykorzystać do maksimum. Dlatego … Czytaj dalej10 pomysłów na wakacje w domu!\nKategorie KREATYWNIE, KREATYWNIE NA CO DZIEŃ Tagi blog, filmy, fotografia, język angielski, książki, szczęście, wakacyjnik 12 komentarzy\n11 lipca 2018 20 lipca 2018 przez Anna Kurtasz\nNa zakończenie roku szkolnego… – II W biegłym miesiącu pokazywałam Wam już TUTAJ pudełeczka wykonane dla nauczycieli w podziękowaniu za ich całoroczną pracę… a także te od nauczycieli dla uczniów – z życzeniami miłych wakacji. W tym roku jednak miałam okazję robić tego typu prac dużo, dużo więcej, dlatego dziś zapraszam na kolejny wpis z tej okazji 🙂 Na zakończenie roku szkolnego… – II Podziękowanie … Czytaj dalejNa zakończenie roku szkolnego… – II\nKategorie KREATYWNIE, PUDEŁECZKA PEŁNE SZCZĘŚCIA Tagi fotografia, kartki, pracownia, pudełeczka pełne szczęścia, scrap, szczęście, szkoła 18 komentarzy\nNieważne, gdzie spędzasz urlop lub wakacje… może nawet nie masz wolnego tego lata. Zawsze jednak możesz wygospodarować kilka chwil na odpoczynek z ciekawą książką! Polecam odprężające momenty w ogrodzie lub na balkonie… Nie wszystkie proponowane przeze mnie dziś pozycje to takie typowe lekkie czytadła. Niektóre przerażą, inne – zmuszą do refleksji… Niektóre z proponowanych książek sama przeczytałam i chętnie do nich wracam, inne – znalazły się … Czytaj dalejZ książką na wakacje! – czyli łatwe (i nie tylko) lektury na lato 🙂\n10 miejsc do odwiedzenia na Ziemi Kłodzkiej :)\n6 lipca 2018 13 lipca 2018 przez Anna Kurtasz\nMożna płynąć pontonem wśród malowniczych brzegów Nysy Kłodzkiej, wspiąć się po schodach na całkiem płaski szczyt góry, wędrować schylonym wpół po chodnikach minerskich, stać w przerażeniu pośród tysięcy ludzkich kości, napić się uzdrawiającej wody, zagubić wśród skał… a wszystko to na jednym tylko skrawku naszego kraju! Jeśli zatem nadal zastanawiacie się, dokąd pojechać, a nie znacie najpiękniejszego zakątka Polski – to jest post dla … Czytaj dalej10 miejsc do odwiedzenia na Ziemi Kłodzkiej 🙂\nKategorie KOTLINA KŁODZKA, PODRÓŻE Tagi fotografia, Kłodzko, podróże, szczęście, wakacyjnik 8 komentarzy\nLista rzeczy do zrobienia latem!\n5 lipca 2018 9 lipca 2018 przez Anna Kurtasz\n“Lato, lato wszędzie!” – chciałoby się zaśpiewać… Co prawda nie wszyscy mają wakacje, ale każdy może tak zaplanować sobie letnie dni, aby były dla niego czasem odpoczynku i oderwania się chociaż na chwilę od problemów codzienności… Dlatego dziś proponuję Wam post, w którym znajdzie się Lista rzeczy do zrobienia latem! Możecie z niej skorzystać, ale znacznie ciekawiej będzie, jeśli stworzycie własną. Przecież to w końcu Wy sami jesteście kreatorami … Czytaj dalejLista rzeczy do zrobienia latem!\nKategorie KREATYWNIE, KREATYWNIE NA CO DZIEŃ Tagi filozofia, hafty, książki, nauka, podróże, szczęście, wakacyjnik 8 komentarzy\nKategorie KREATYWNIE, PUDEŁECZKA PEŁNE SZCZĘŚCIA Tagi kartki, pracownia, pudełeczka pełne szczęścia, scrap 8 komentarzy\nBzzz… bzzzz…. czyli kreatywne planowanie lipca ;)\n1 lipca 2018 2 lipca 2018 przez Anna Kurtasz\nLipiec jest u mnie bardzo słoneczny i pełen pszczół 🙂 Bzzz… bzzzz…. czyli kreatywne planowanie lipca 😉 Zapraszam! Bzzz… bzzzz…. czyli kreatywne planowanie lipca 😉 Do planowania lipca wykorzystałam naklejki ze sklepu Ogarnięte.pl. Są wspaniale przygotowane, piękne i doskonale się sprawdzają – korzystałam z nich już w czerwcu i na pewno jeszcze zamówię. Pierwsze lipcowe strony trochę różnią się od poprzednich – nie ma … Czytaj dalejBzzz… bzzzz…. czyli kreatywne planowanie lipca 😉\nKategorie KREATYWNE PLANOWANIE, KREATYWNIE Tagi BUJO, BULLET JOURNAL, filozofia, planowanie, szczęście 12 komentarzy


Kidsee Interaktywna Mata edukacyjna | Sklep.Medme.pl\nInteraktywna Mata edukacyjna\nProdukt testowany i zatwierdzony zgodnie z europejskimi standardami bezpieczeństwa EN 71-1, CE\nDuża Mata Kidsee\nDla dzieci od pierwszych tygodni życia do około roku\nWspiera rozwój motoryki, pamięci oraz wzroku\nRegulowane pałąki, które łatwo zmontować\nDołączona do zestawu poduszka ułatwia dziecku leżenie na brzuszku\nMata jest gruba i miękka - dobrze izoluje od podłogi\nZapewnia dużą powierzchnię do zabawy - 80cm średnicy\nW zestawie znajduje się poduszka oraz 5 przepięknych zabawek. małpka, miś, słonik, sowa oraz grająca gwiazdka\nWspiera rozwój motoryki dziecka\nMata edukacyjna nadaje się dla dzieci Od pierwszych tygodni życia. Wyposażona jest w regulowane pałąki, które łatwo można zmontować. W zestawie znajdują się zabawki, które może swobodnie przepinać.\nwspiera rozwój motoryki maluszka. Zabawki zachęcają dziecko do wyciągania rączek, a przepiękny design na bokach i podstawie maty - do obrotów oraz zachęca do unoszenia głowy i ćwiczenia mięśni karku. Z kolei dołączona do zestawu miękka poduszka uprzyjemnia maluszkowi leżenie na brzuszku i ćwiczenie mięśni karku.\nMatę marki KIDSEE wykonano z wysokogatunkowych materiałów, które są gładkie i miłe w dotyku. Maluszek z przyjemnością będzie spędzał na niej czas. Mata zachęca zarówno do zabawy, jak i odpoczynku.\nMata jest gruba - dzięki temu bardzo dobrze izoluje od podłogi. Można ją położyć na panelach podłogowych.\nDo maty dołączona jest miękka poduszka, pasująca do całej stylistyki. Wspiera naukę leżenia na brzuszku i podnoszenia głowy.\nDo maty dołączono wiszące zabawki: małpka, miś, grająca gwizdka, słonik i sowa. Zabawki są przepinane do regulowanych pałąków i można je zamieniać miejscami tak, by dziecko miało jak najwięcej urozmaicenia na macie.\nDo zasilenia grającej gwiazdki wymagane są baterie 2 x 1,5 AAA - Brak w zestawie\nDla dzieci: 0m+ (Od pierwszych tygodni życia)\nKod producenta KS-M3\nTobi Smartwatch Niebieski (2szt) Little Tikes\nMLP JEDNOROZEC MAGICZNY POCALUNEK E9107 WB2 Hasbro\nod 167,27 zł\nDrewniana skarbonka Królik Janod


mily - SportoweFakty.pl\nmily napisał/a komentarz do Legenda Falubazu: Może być różnie, bądźmy dobrej myśli\nPoczytaj sobie gimbusie (zakładam, że nim jesteś sądząc po ignorancji w temacie) trochę o historii krajowego żużla a potem pisz bzdury. Pewnie parę lat chodzisz na żużel i uważasz się za wielkiego "znafcę". Pozdrawiam\nmily został fanem 1. Liga Żużlowa\nmily napisał/a komentarz do Wielka Brytania - Australia: Popis Kangurów w Glasgow. Woffinden i spółka zdeklasowani (relacja)\nZawodnikiem na zdjęciu nie jest Chris Holder, tylko Darcy Ward...\nmily napisał/a komentarz do Jan Krzystyniak. Na pełnym gazie: Agresji w Get Well będzie jeszcze więcej. Dla Holty Polska to trzeci świat (felieton)\nOdebrać temu pełniącemu obowiązki Polaka obywatelstwo. Co jakiś czas powinien być egzamin weryfikujący np. znajomość języka polskiego, historii, hymnu itp. Nie znasz to żegnasz się z obywatelstwem. Rozdaje się na prawo i lewo obywatelstwo takim gościom, a np. wielu Polaków lub ich potomków zesłanych w czasie wojny, którzy chcieliby odzyskać lub uzyskać obywatelstwo i wrócić do kraju nie ma takiej możliwości.\nmily napisał/a komentarz do Córka Ivana Maugera dziękuje polskiemu klubowi. "Tata byłby dumny"\nBrawo Wrocław! Tego mi zabrakło na innych stadionach...\nmily napisał/a komentarz do Najpierw Putin, teraz Stalin. Skrzydlewski otrzymał kolejny prezent od swojego zawodnika\nBogdanow to żaden Łotysz, jesli już to ruski Łotysz. Stalin osadzał ruskich w Państwach Bałtyckich, na Kaukazie i w Azji Środkowej żeby mieć pod kontrolą tamtejsze narody w razie gdyby śmiały pomyśleć o niepodległości. Co bardziej niepokornych Łotyszy mordował albo wysyłał na Syberię. W efekcie na Łotwie żyje dziś 27 % Rosjan-potencjalna piąta kolumna separatystów, bo za swoją Ojczyznę uznają Rosję a za wodza Putina. W samym Daugavpils jest ich 70 %, jeśli nie więcej. Dlatego Skrzydlewski dostał od Bogdanowa właśnie Putina i Stalina, a nie Hitlera.\n22:20 Premier League. Dziennikarz rozbawił Jose Mourinho. "O mój Boże, Gary"\n22:17 PlusLiga: Lubin szczęśliwy dla ekipy Daniela Castellaniego. Indykpol AZS Olsztyn z przełamaniem i kompletem punktów\n21:59 Adam Pietrowski: Przykro, że tak wyszło z Wisłą. Nie mieliśmy złych intencji\n21:56 Boks. Deontay Wilder - Tyson Fury 2. Kiedy i gdzie oglądać walkę, na którą czeka cały świat? (transmisja, karta walk)\n21:47 PGNiG Superliga. Bez sensacji w Zabrzu. Oddała się awans do "ósemki" dla Chrobrego\n21:44 Skoki narciarskie. Film Schlierenzauera zrobił furorę. Adam Małysz zabrał głos\n21:35 Skoki narciarskie. Puchar Świata Rasnov. Aleksander Zniszczoł podsumował powtórzenie serii. "Co za dziady"\n21:33 PKO Ekstraklasa. Lech - Lechia. Piotr Stokowiec chwali rywala. "W wielu aspektach może to być wzór dla naśladowania"\n21:30 Serie A. Marek Koźmiński: Piotr Zieliński jest niedoceniany przez Napoli. Oferuje mu za mało\n21:17 Skoki narciarskie. Puchar Świata Rasnov 2020. Imponujący wyczyn Karla Geigera. Pierwszy taki w XXI wieku


Recenzja filmu Nawiązaliśmy współpracę ze stroną Horrory | Recenzje filmowe\nRecenzje filmowe » Aktualności » Nawiązaliśmy współpracę ze stroną Horrory\nDo grona naszych partnerów dołączyła facebookowa strona Horrory. Od dzisiaj na podstronie z recenzjami horrorów znajdziecie u nas ich like box – kto lubi się bać, niech klika 😉\nHorrory to serwis tematyczny, który zajmuje się wszelkiego rodzaju fabułami przesiąkniętymi grozą. Znajdziecie tam wiadomości o filmach, książkach, premierach, trailerach; poza tym konkursy, dyskusje i powiadomienia o wydarzeniach. A to wszystko podane w lekkiej i przystępnej formie, ponieważ ich dewizą jest: „Informacje podane lekko, żartobliwie – bo to horrory powinny nas przerażać.”\nNawiązaliśmy współpracę ze stroną Horrory, 4.2 out of 5 based on 5 ratings


Przesyłam link do ciekawej oferty: https://expertnieruchomosci.pl/dom-sprzedaz-12368m2-430000pln-brudzice-lodzkie,147/9241/ODS\n3 638,42 PLN\nPrezentujemy Państwu dom o powierzchni 123m2, zlokalizowany w miejscowości Brudzice. Brudzice -> Radomsko 17km, Brudzice -> Kleszczów 4 km. Powierzchnia działki to ok. 1650m2, jej wymiary: 18m x 92m, ogrodzona. Dojazd do nieruchomości drogą asfaltową.\n- Dom o powierzchni użytkowej 123,68 m2 kryty blachodachówką, z 2010 roku. Technologia budowy: pustak,\n- Blaszany garaż,\n- Drewniany garaż,\n- Owocowy sad.\nDom ogrzewany piecem na ekogroszek (2-letni piec, na gwarancji). Korytarz i łazienka na parterze posiadają ogrzewanie podłogowe.\n* kotłownia z bezpośrednim przejściem do garażu znajdującego się w bryle budynku;\nOkna w budynku: PCV.\nDostępne w okolicy: Las, Przedszkole, Plac zabaw, Park, Szkoła, Kościół


Zęby to jedna z ważniejszych rzeczy o które powinniśmy dbać. Warto korzystać z usług stomatologicznych, np. dentysta brenna i nie martwić się o zęby.\nEkstrakcja zęba, usunięcie, pot. wyrwanie\nDodane: 13-08-2016 06:56\nzęba ? zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu zęba z zębodołu przy użyciu odpowiedniego instrumentarium (kleszczy, dźwigni itp.). Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu przy zachowaniu aseptyczności pola operacyjnego. Wskazaniami do ekstrakcji zębów są generalnie stany chorobowe niepoddające się już leczeniu zachowawczemu. Najważniejsze to przewlekłe stany zapalne tkanek okołowierzchołkowych, głębokie złamania zębów czy zaawansowane stany paradontyczne. Czasami istnieje konieczność usunięcia całkowicie zdrowych zębów ze wskazań ortodontycznych lub w czasie przygotowania jamy ustnej do protezowania. Możliwym powikłaniem po ekstrakcji zęba jest suchy zębodół.\nU stomatologa - na co zwrócić uwagę?Dentysta - specjalista potrzebny każdemuChoroby zębów i ich leczeniePoradnik dla pacjenta - o nowoczesnej stomatologiiGdzie iść do dentysty?Liczne usługi dentystyczne- co i jak z dentystami?Jak długo musisz Leczyć zęby?Idziemy do dentysty!11 Pomysłów Aby Mieć piękne zębyArtykuł o współczesnej stomatologii4 Faktów, Które Zmienią Wszystko Co Myślałeś O Tym Jak leczyć zębyZęby - dbaj o nie!Zdrowe zęby. Kilka poradZainwestuj w swoje zdrowieChoroby zębów i ich leczenieStomatologia, a protetykaDobry dentysta Zabrze - jak go znaleźć?Gdy ząb boliNie trać zębów - o stomatologii zachowawczejGdzie iść do dentysty?Kilka sprawdzonych trików na pozycjonowanie KielcePod mikroskopem - nowoczesne metody leczenia w stomatologiiNie taki dentysta straszny...Do którego dentysty iść w ZabrzuStomatologia estetyczna oraz dentyści. Czyli o zębachLiczne usługi dentystyczne- co i jak z dentystami?Problemy z zębami- wizyta u dentystyGabinet dentystyczny zabrzeProblem utraty zębówSkuteczność pozycjonowanie Poznań


Nowe przepisy konsumenckie coraz bliżej. W piątek 3 października założenia Dyrektywy 2011/83/EU, implementującą do polskiego porządku prawnego ustawę o prawach konsumenta, przedstawiła w Warszawie Martine Reicherts, komisarz ds. sprawiedliwości, praw podstawowych i obywatelstwa. Relacja ze spotkania dostępna na stronie Komisji Europejskiej. Zamieszczone są tam bardzo ciekawe informacje, łącznie z TOP10 najnowszych zmian, które nas czekają. Przypominam, że swój ranking dotyczący zmian przy reklamacji przedstawiłem ostatnio na blogu. W najbliższym czasie zaprezentuje jeszcze zestawienie zmian dotyczących zakupów online i poza lokalem przedsiębiorstwa (tak w skrócie to nazywając, bo zmiany nie dotyczą tylko tych kwestii).\nJeżeli chodzi o materiały udostępnione przez Komisję, to warto zapoznać się ze spotem przedstawiającym nowe regulacje – zapraszam do obejrzenia. Jako ciekawostkę powiem, że jest tam mały niuans, który nie zgadza się ze stanem rzeczywistym. Wyzwanie dla odważnych i spostrzegawczych 🙂\nDla bardziej zaawansowanych konsumentów i przedsiębiorców polecam Wytyczne wydane przez Komisję dotyczące interpretacji nowych regulacji (w oparciu o Dyrektywę). Wytyczne dostępne są jedynie w wersji angielskiej.\nAKTUALIZACJA – polska wersja Wyjaśnień od poniedziałku już dostępna -> tutaj.\nPrzypomnę tylko, że polska kampania informacyjna dotycząca ustawy o prawach konsumenta, która wejdzie w życie 25 grudnia 2014 r. – ruszy już w październiku i na początku będzie skierowana do przedsiębiorców (szczegóły tutaj). Niedługo na blogu więcej informacji na ten temat. A przedsiębiorcom radzę, aby już teraz przygotowywali się do wejścia nowych regulacji – dla sprzedawców internetowych oznacza to konieczność dostosowania m.in. regulaminów swoich sklepów.\nCzas uregulować zasady pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich\tCzy gwarancja może być odpłatna?\n08-10-2014 @ 08:49\nZaktualizowałem powyższy wpis o polską wersję Wyjaśnień.


Plansze z monetami serii "Wyklęci przez komunistów żołnierze niezłomni" w brzeskim magistracie - Urząd Miasta w Brzegu\nStrona główna Aktualności Plansze z monetami serii „Wyklęci przez komunistów żołnierze niezłomni” w brzeskim magistracie\nPlansze z monetami serii „Wyklęci przez komunistów żołnierze niezłomni” w brzeskim magistracie\nW ramach serii „Wyklęci przez komunistów żołnierze niezłomni” zostali upamiętnieni żołnierze, którzy z odwagą, męstwem i poświęceniem przeciwstawili się sowieckiemu terrorowi. Emisja monet to wyraz szacunku oraz uznania dla walczących o niepodległą Rzeczpospolitą, w trudnych powojennych czasach. Dla tych, którzy z próby wyszli zwycięsko – „Zachowali się jak trzeba” – napisał we wstępie do folderu prof. Adam Glapiński, prezes Narodowego Banku Polskiego.\nWystawa plansz z monetami z serii „Wyklęci przez komunistów żołnierze niezłomni” stanęła na I piętrze budynku A Urzędu Miasta w Brzegu i zaczeka na mieszkańców do momentu, kiedy zostaną zniesione obostrzenia i w bezpieczny sposób będzie można ją obejrzeć. Do tego czasu można zobaczyć poszczególne plansze w galerii zdjęć poniżej. Brzeg to kolejne miejsce w Polsce, do którego zawitała wspomniana wystawa. Wszystko dzięki życzliwości Oddziału Okręgowego Narodowego Banku Polskiego w Opolu, który nieodpłatnie udostępnił ekspozycję na potrzeby Gminy Brzeg.


Antic Guesthouse Galle jest świetną opcją zakwaterowania w Galle.\n10 minut od centrum Galle w pobliżu Galle Harbour, Galle i Maritime Archeology Museum. Koggala jest w 13 km od hotelu, i goście mogą dojechać tam w 10 minut.\nTen hotel posiada 4 pokoi ze współczesnymi udogodnieniami. Goście mogą korzystać z prywatnych łazienek z wanną i prysznicem, dostępnych we wszystkich pokojach.\nW ciągu 10 minut goście dojdą do stacji kolejowej Galle Railway. Kilka minut samochodem z lotniska Koggala.\nPenzion Razka Mariańskie Łaźnie


Zasłony zielone - idealne do salonu, kuchni i sypialni - Sklep Internetowy Nie Tylko Firanki - Sklep Internetowy Nie Tylko Firanki\n 135 cm 6\n 250 cm 27\n 270 cm 5\n na przelotkach 14\n na taśmie 33\n welur 7\n Zielony 27\nPokaż 32 z 47 przedmiot(ów)\nZasłony w odcieniach zieleni - podaruj sobie odrobinę luksusu\nWystrój i odpowiedni dobór dodatków do naszych wnętrz tworzy unikalny i niepowtarzalny klimat. To, w jakich kolorach wnętrz się otaczamy, ma niebagatelny wpływ na nasze samopoczucie. Kolor zielony jest kolorem życia i harmonii, kojąco wpływa na układ nerwowy człowieka, zmniejsza stres i pozwala na doskonały relaks. Dlatego właśnie zielone zasłony we wnętrzu będą strzałem w dziesiątkę. Przyjrzyjmy się im z bliska.\nZasłony w kolorze butelkowej zieleni perfekcyjnie będą pasować do salonu zarówno urządzonego w stylu nowoczesnym, jak i klasycznym. Butelkowe zasłony dodadzą wnętrzu wyrazu i niepowtarzalnego charakteru. Co więcej, warto postawić na zasłony zielone welurowe, które są niezwykle luksusowym produktem, zapewniającym także pełną prywatność podczas rozciągnięcia ich na całą powierzchnię okna.\nDo salonu warto także rozważyć zasłony liście tropikalne, które doskonale ożywią monotonne wnętrze, któremu brakuje tzw. pazura. Dobranie do takich zasłon poduszek dekoracyjnych, świec czy nowoczesnych plakatów z podobnym motywem, stworzy wspaniałą i oryginalną dekorację, która będzie cieszyć oko przez długi czas.\nZasłony na okna w salonie to idealny pomysł na wykończenie wnętrza. Dobrze dobrane stanowią "kropkę nad i" całej aranżacji. Bez zasłon można odnieść wrażenie, że aranżacji wciąż czegoś brakuje i nie jest dokończona. Dlatego tak dużą uwagę profesjonalni projektanci czy architekci wnętrz kładą na wybór odpowiedniego modelu zasłon do tworzonego przez siebie projektu.\nZielone zasłony do pokoju dziecięcego\nSzmaragdowe zasłony w fikuśne laserowe wycięcia będą wspaniałym, bajkowym akcentem każdego dziecięcego pokoju. Nasi Milusińscy uwielbiają piękne barwy, które kojarzą im się z baśniowym światem. Dodadzą one pokoikowi dziecięcemu magii i sprawią, że dzieci nie będą chciały opuszczać swojego przytulnego królestwa nawet na małą chwilę. Doskonałym wyborem do pokoju dziecka będą także zasłony jasnozielone.\nZielone zasłony do sypialni\nZielone zasłony welurowe można wykorzystać także w sypialni. Miejsce, w którym śpimy, to strefa naszej największej prywatności i relaksu. Pozwolą one na stworzenie unikalnego klimatu, który będzie sprzyjał odprężeniu.\nZasłony ciemnozielone także będą udanym pomysłem na dekoracje sypialni. Jeśli chcemy przyciemnić wnętrze nawet w środku dnia, by móc uciąć sobie regenerującą drzemkę, zasłony spełnią swoją rolę w stu procentach. Zasłony ciemna zieleń pozwolą także na doskonałą strefę prywatności, która w sypialni odgrywa nierzadko kluczową rolę.\nZasłony gotowe zielone\nZielona zasłona gotowa to czysta oszczędność. Zakup materiału oraz oddanie go do krawca wiąże się z dużym nakładem środków pieniężnych i sporym czasem oczekiwania na wykonanie. Wybór gotowych zasłon jest szalenie praktyczny i ekonomiczny. Wybrany model zazwyczaj dostępny jest "od ręki", a upragnione zasłony mogą zawisnąć na naszych oknach w ciągu paru dni.\nCo więcej, możemy wybrać, zasłony zielone na taśmie bądź zasłony zielone na przelotkach. Wszystko zależy od naszych indywidualnych preferencji.\nZasłony do okien to pozycja obowiązkowa w stworzeniu przytulnego klimatu. Nie tylko sypialnia, salon czy pokój dziecięcy powinien być ustrojony. Zielone zasłony do kuchni będą rewelacyjnym pomysłem. Zasłony krótkie w kuchni będą bardzo praktyczne, a w razie potrzeby uchronią przed ciekawskimi spojrzeniami przechodniów.\nWybierz ulubiony model zasłon i twórz unikatowe aranżacje. Do dzieła!


Parki podworskie - Wrota Gryfina\nStrona główna » Przyroda gminy » Parki podworskie\nChlebowo – z I połowy XIX wieku, przebudowany w XX wieku. Jego powierzchnia wynosi 7,4 ha, znajduje się pośrodku wsi. W parku znajdują się dwa stawy, sady-warzywniki, stare drzewa: lipy, wiązy, kasztanowce, czteropienny cis drzewiasty "Braterstwa Broni" o obw. 250 cm oraz dwa cisy krzaczaste. W środku znajduje się kopiec ziemny z lodownią. Dwór został rozebrany w 1945 roku.\nDrzenin - powstał w połowie XIX wieku, rozbudowany w latach dwudziestych XX wieku, w latach siedemdziesiatych XX wieku przeprowadzono jego renowację. Folwark w Drzeninie od XIX wieku do 1945 roku należał do rodziny Zelter. Po 1945 roku majątek upaństwowiono. Rosną tu takie okazałe drzewa jak: platany, dęby, robinie, żywotnik olbrzymi (obw. 2,80 m) z bluszczem, jedlica Douglasa.\nDębce – osada Dębce powstała w XVIII wieku, majątek kilka razy zmieniał właścicieli. W 1945 roku kościół i dwór zostały zniszczone. Park z XIX wieku został powiększony na przełomie XIX i XX wieku, ma kształt trójkąta. Znajduje się na południe od Domu Pomocy Społecznej nad Regalicą. Rosną tu dęby, buki purpurowe, jedlice Douglasa.\nWirówek – park przy pałacyku z początku XX wieku (obecnie Gospodarstwo Agroturystyczne "Wirówek")- nad rzeką Tywą. Od II połowy XIX wieku do 1945 roku był tu folwark Bayersdorffów. Po wojnie mieściła się tu siedziba Państwowego Gospodarstwa Rolnego (PGR). Zniszczony dwór i park znalazł się w 1994 roku w rękach prywatnych, został odremontowany. Park znajdujący się pomiędzy rzekami Tywą i Młynówką ma powierzchnię 4,8 hektara. Rosną tutaj dęby, klony, wierzby, jesiony, buki. Przy zbiegu rzek rośnie jesion o obwodzie 3,10 m.\nWysoka Gryfińska - park podworski z dębami o średnicach powyżej 1 m, jesionami (do 2,85 m obwodu), klonami i wierzbami białymi o dużych rozmiarach.\nŹródło: Jerzy M. Kosacki, Gmina Gryfino [w:] Wędrowiec Zachodniopomorski nr 1/2004 Rowerem po gminie Gryfino, Oficyna In Plus 2002\nudostępnił: CIT, wytworzono: 2007/09/04, odpowiedzialny/a: B. Wołowczyk, wprowadził/a: Bożena Wołowczyk, dnia: 2007/09/04 12:20:02\nBożena Wołowczyk 2007/09/04 12:20:02 modyfikacja wartości\nBożena Wołowczyk 2007/09/04 12:18:08 modyfikacja wartości\nBożena Wołowczyk 2007/09/04 12:13:52 nowa pozycja


Księgowość w małej firmie? - Strona 4 - Forum na temat biznesu\nPostautor: Indeks.com.pl » 20 mar 2019 09:55\nBez względu na to czy dana firma jest małą czy też duża, wart zadbać o księgowość i zatrudnić w tym celu odpowiednie osoby lub całe biuro które się tym zajmie. Czasami spraw podatkowych jest tak wiele, że samodzielnie nie uda nam się ich ogarnąć.\nPostautor: pawelkozkak » 29 mar 2019 08:19\nMoim zdaniem właśnie nie warto prowadzić samemu. Można łatwo popełnić błąd, a potem US będzie się domagał zwrotu np. Vatu. Ja współpracuję z biurem rachunkowym https://www.adamus.net.pl/ i współpraca się opłaca, bo nie mam żadnych kłopotów z rozliczeniami. Księgową mam doświadczoną i super znającą się na przepisach\nPostautor: Majkel » 29 mar 2019 11:04\nWedług mnie lepiej powierzyć całą księgowość warszawa dla sprawdzonego biura rachunkowego takiego jak biuro księgowe mokotów. Pełen profesjonalizm. Polecam.\nPostautor: cyanogen » 29 mar 2019 15:22\nJa w swojej firmie zatrudniam 4 osoby, jest to więc dość mała firma, jednak mimo wszystko nie wyobrażam sobie prowadzenia tego własnoręcznie, więc od tego mam biuro rachunkowe http://biurorachunkowebr.pl/ opłata miesięczna nie jest wysoka, więc znacznie bardziej opłaca się to od siedzenia godzinami i bawienia się z tym.\nPostautor: rewo13 » 08 kwie 2019 14:52\nCześć, znacie może jakiegoś dobrego księgowego, który zna się na sporządzaniu badanie bilansu warszawa ? Zależy mi na kimś rzetelnym i sprawdzonym.\nPostautor: bluka » 30 kwie 2019 20:32\nNawet jak mała firma to i tak konieczne będzie biuro rachunkowe i tutaj polecę https://biuro-rachunkowe-otwock.pl/ . Sprawy księgowe są trudną rzeczą do opanowania dla osób, które nie mają wiedzy ani doświadczenia\nPostautor: Kawosz77 » 06 maja 2019 10:57\nTo już zależy od tego, jak bardzo czujecie się na siłach. Jak najbardziej można samodzielnie prowadzić księgowość, ale trzeba być do tego odpowiednio przygotowanym. Osobiście mogę zasugerować Wam taki program księgowy jak www.ksiega-podatkowa.pl/wersja-testow Znajdziecie tam aktualnie darmową wersję tego programu, dzięki której możecie przekonać się, jakie daje to możliwości. Dzięki temu będziecie w stanie zaoszczędzić spore pieniądze na biurze rachunkowym, więc na pewno warto rozważyć ten temat.\nPostautor: kewin3939 » 07 maja 2019 09:42\nNajrozsądniejszy pomysł to skorzystanie ze wsparcia i pomocy biura rachunkowego. Realizacja księgowości na własną rękę jest niezwykle trudna, dlatego warto powierzyć te zadanie specjalistom. My na przykład opieramy się na usługach http://www.biurorachunkowe-saldo.pl/ . Bez ich pomocy byłoby ciężko, znakomicie idzie im obsługa księgowa.\nPostautor: kacper_dzik » 10 maja 2019 14:37\nRejestracja: 13 maja 2019 14:01\nPostautor: Wilhelm » 13 maja 2019 14:07\nMałą jednoosobową DG można ogarnąć spokojnie samemu, chyba że ktoś naprawdę nie ma czasu/nie chce tego robić. W takiej sytuacji warto poszukać dobrego biura, popytać znajomych/rodzinę, czy kogoś nie znają. Mi ziomek z Poznania polecił tamtejszą księgowość, więc oddałem im prowadzenie mojej KPiR, wgląd mam zdalnym więc odległość nie stanowi problemu. Jak ktoś jest w podobnej sytuacji to też mogę polecić to biuro - https://br-ingenium.pl/


Blog autorski Renaty Kosin: Miasteczko jak ze snów...\n... Brienz, Alpy Berneńskie, i obiecana relacja, głównie fotograficzna, ponieważ uroda tego miejsca zapiera dech w piersiach i odbiera mowę. Nie bez powodu to właśnie tutaj, w tym niezwykłym szwajcarskim miasteczku umieściłam część akcji "Tajemnic Luizy Bein". Zobaczyłam je pierwszy raz dokładnie 9 lat temu i już wtedy postanowiłam, że tam wrócę.\nTyle że wówczas jeszcze nie wiedziałam, że zrobię to na dwa sposoby. Najpierw z Klarą Figiel i Alexem Bein tropiąc skomplikowane dzieje ich rodzin i szukając... (nie, nie, tego nie zdradzę ;)), a potem sama, całkiem realnie, żeby się przekonać, że prawie nic tam się nie zmieniło.\nKu mojemu zaskoczeniu wciąż istnieje nawet opisana w powieści kwiaciarnia. Tu jest otwarta, ale kiedy jest zamykana, to jedynie przy pomocy łańcucha, który widać na zdjęciu. Wystawionych kwiatów nie chowa się do środka, wszystko zostaje pod tym otwartym zadaszeniem, nie licząc oczywiście tego, co w widocznym obok lokalu. Poprzednim razem, gdy tam byłam, tak to właśnie wyglądało. Była niedziela, kwiaciarnia nieczynna, zamknięta w sposób właściwie symboliczny. Oddzielona od chodnika i ludzi łańcuchem.\nA kwiatów miasteczku jest mnóstwo, mimo dość surowego, alpejskiego klimatu. Niektóre uliczki wprost w nich toną!\nW jednym z takich domów mieszkała Łucja Bein. ;)\nTutaj miły szwajcarski akcent nawiązujący do tego, z czego słynie ten kraj - czekolada i sery. :)\nBrienz słynie również z rzeźbiarstwa, co widać na każdym kroku.\nMiasteczko rozsławiła pracownia Jobin. Otwarta w 1835 roku, od początku znajduje się w rękach tej samej rodziny.\nO niej napiszę więcej za kilka dni. Przy tej okazji zdradzę też kolejną tajemnicę Luizy Bein. :)\nUrodę miasteczko zawdzięcza również położeniu. Nad cudownym jeziorem Brienz. Tym samym, nad którym spacerowali Klara, Łucja i Alex.\nNad brzegiem jeziora znajduje się stacja kolejowa (pamiętacie pasję Alexa?), a po drugiej stronie ulicy Rothorn Bahn, kolejka zębata istniejąca od 1882 roku, wspinająca się aż na 2244 m n.p.m.\nI oczywiście Muzeum Kolejek Elektrycznych, to, w którym pracował Alex.\nZdjęcia archiwalne, ponieważ w międzyczasie przestało istnieć.\nAutor: Renata Kosin o 14:09


Listonosz zamiast przynieść paczkę zostawia awizo. Kogo obarczyć winą? - Bydgoszcz.dlawas.info - portal informacyjno - rozrywkowy\nKorzystając z usług Poczty Polskiej, zapewne każdy z nas, miewał z nią te bardziej i mniej przyjemne sytuacje. Może Ty też należysz do grona odbiorców przesyłek, którzy skarżą się na ich niedostarczanie i zostawianie awizo. Ile w tym jest winy poczciwego listonosza?\nSprawa dotycząca Poczty Polskiej wcale nie jest tak prosta, jak się wydaje, tym bardziej że można ją ugryźć z dwóch stron – moralnej i bardziej praktycznej, czyli prawnej.\nKupując coś przez Internet, bardzo często z niecierpliwością oczekujemy na naszą upragnioną przesyłkę. Po całym dniu długiego czekania, idziemy do skrzynki, aby sprawdzić, czy polecona przesyłka przypadkiem się w niej nie znalazła. I tutaj zaczyna się główny problem. Nierzadko odnajdujemy tam znienawidzoną kartkę, która wyraźnie mówi, że „nie było nas w domu”, chociaż praktycznie cały dzień w nim siedzieliśmy. Jeszcze gorszym przypadkiem jest sytuacja, kiedy listonosz osobiście puka do naszych drzwi i wręcza nam awizo z adnotacją, że odbiorca nie został zastany pod wskazanym adresem do dostawy…\nZapewne każdy z Was, w takim przypadku, marzy o tym, aby zwrócić awizo listonoszowi, w akompaniamencie wyzwisk - w formie rzuconej, zgniecionej kulki. W takim momencie musisz ochłonąć i zdać sobie sprawę z tego, że taka sytuacja jest w 90% efektem kiepskiej pracy spółki. Trochę zrozumienia dla listonosza jest jak najbardziej wskazane, tym bardziej że cały dzień musi biegać po osiedlu, nierzadko z ciężkimi i widocznie dużymi gabarytowo przesyłkami. Jako że jest to osoba, która obsługuje nas na co dzień, warto uniknąć z nim wojny, której skutkiem może być wiele nieudogodnień.\nUsługi Poczty Polskiej od prawnej strony\nOkazuje się, że bardzo często mamy pretensje o coś, co zgodnie z rozporządzeniami się nam wcale nie należy. Najpierw warto poznać różnicę pomiędzy przesyłkami rejestrowanymi a nierejestrowanymi. Te pierwsze mają nadany odpowiedni numer, który umożliwia sprawdzenie ich statusu w serwisie internetowym lub aplikacji. Przesyłki rejestrowane wiążą się z dodatkową opłatą i z reguły są to listy polecone lub wartościowe przesyłki.\nJeśli wysyłamy przesyłkę jako list ekonomiczny, który nie jest rejestrowany – zostaje nam dostarczona tylko wtedy, kiedy zmieści się do szczeliny w skrzynce. W przeciwnym razie, listonosz prawnie nie musi osobiście dawać nam jej do ręki i zostawi awizo. Jest jeszcze jeden „haczyk” - rozporządzenie ministra infrastruktury w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych. W myśl art. 16, wyraźnie mówi, że jeśli paczka waży więcej niż 2 kg, listonosz nie ma obowiązku jej dostarczania.\nCo w przypadku, kiedy otrzymaliśmy awizo, mimo że zamówiliśmy rzecz małą i lekką? Tutaj winna jest Poczta Polska i/lub jej pracownicy. Konsumenta nie powinno interesować to, że np. listonosz nie jest w stanie fizycznie zabrać wszystkich przesyłek. Spółka transportowa, jaką jest Poczta Polska, powinna zaradzić takim problemom, więc my zgodnie z prawem, możemy złożyć skargę w urzędzie pocztowym. Jeśli ponieśliśmy w związku z przedłużeniem się dostawy wyraźne straty, możemy próbować uzyskać odszkodowanie, jeśli jednak nie… nie liczmy na to. Tylko w sytuacjach, w których jesteśmy w stanie udowodnić, że opóźniona dostawa znacznie wpłynęła na poniesione przez nas dodatkowe koszty, możemy postarać się ubiegać o jakąkolwiek rekompensatę.\nAlternatywa dla Poczty Polskiej\nBardzo dobrym rozwiązaniem, szczególnie w przypadku pilnej przesyłki, jest skorzystanie z usług innych firm kurierskich, których na rynku jest mnóstwo. Oczywiście firmy tego typu też nie są niezawodne, dlatego zawsze przysługuje Ci prawo skierowania oskarżeń na drogę prawną. Najpierw warto jednak poradzić się specjalisty w tej dziedzinie, który znacznie ułatwi nam przejście drogi spornej.


Jbzd.com.pl - najgorsze obrazki w internecie! Hobby, strona: 1\nA mówili co mi wyrośnie\n15 godz. Hobby\nCzy ktoś kojarzy\n23 godz. Hobby\nZajarałem się parę lat temu przez przyjaciela. Stałem się fanem retro i pasjonatem elektroniki cyfrowej. Dzięki Smok. Dzielę się tylko czymś co wzbudza myśli że ten świat dalej ma szansę. Wypierdalam.\n1 d Hobby\nMieć czy być v.2\nLexicanium Calistarius, Brat Claudio, Broodlord (sorry - ta morda nie może być bardziej rzułta) i Twój stary po obaleniu skrzynki Harnoldów (już wypierdalam)\nDzidki pytanie odnośnie trap/skeet 12ga\nPytam kulturalnie braći Dzidowo-Strzelecką. Czy strzelał ktoś konkurencję trap z czoków Cylinder? Mam bocka, ale z stałymi czokami "IC". Idzie za pierwszym pudłem dogonić i dostrzelic lecącą rzutkę? Zawsze strzelałem SKEET, i tak sie zastanawiam czy nie wybrać na TRAPA tylko nie wiem czy jest sens?\nCześć wszystkim. Jakiś czas temu stworzyłem...to coś i uznałem że dostatecznie długo "dojrzewa" na dysku mojego komputera . Nie mam słuchu ani nie jestem nawet średnim muzykiem ale będę wdzięczny za waszą opinie (dla niecierpliwych od 1:28 najciekawsze jest )\nJak ktoś chce lepszą jakość czy coś :https://www.youtube.com/watch?v=DwNB8NddLk8\nWitam pozdrawiam i wypierdalam. Ile dzidek na tsfh w arena Tauron Kraków? Specjalnie na ten koncert w 16h ponad 2,5k km samolotem tam i z powrotem pierwszy raz.\nowtsńap ein ot learzi


Pudełka i koszyczki: czas na wiosenne porządki!\nWystrój wnętrz Autor: Natalia Iwanowska 2011-04-11 00:00:00+0200 opublikowano 11.04.2011 undefined\nWiklinowe koszyczki, plastikowe i kartonowe pudełka, segregatory i stojaki na gazety - oto twoi sprzymierzeńcy w wiosennych porządkach. Pomogą ci posortować przedmioty, sprawią, że przestrzeń stanie się bardziej funkcjonalna...\nWraz z wiosną wstępuje w nas energia, a z nią potrzeba odnowy. Nie ograniczaj się wiec tylko do zmiany wyglądu, czy diety. Zadbaj o także o swoje otoczenie. Odśwież garderobę, zrób porządki w szafach, pochowaj zimowe ubrania i wyeksponuj dodatki na nowy sezon.\nWiklinowe koszyczki, pudełka plastikowe i kartonowe, segregatory i stojaki na gazety - oto twoi sprzymierzeńcy w wiosennych porządkach. Pomogą ci posortować przedmioty, sprawią, że przestrzeń stanie się bardziej funkcjonalna.\nPudełka plastikowe posłużą ci świetnie, gdy będziesz chciała zabezpieczyć ulubione rzeczy przed kurzem i zniszczeniem. Te kartonowe nadadzą się natomiast do przechowywania ważnych dokumentów, czy korespondencji. Koszyczki pozwolą z kolei uporządkować drobiazgi w salonie lub sypialni. Wszystkie są nie tylko niezwykle praktyczne, ale i pięknie wyglądają, pasując do modnego wystroju wnętrz.\nZobacz więc, które pudełka i koszyczki pozwolą ci lepiej zachować porządek.\nZacznij wiosenne prządki od garderoby. Plastikowy pokrowiec zabezpieczy zimowy płaszcz przed kurzem, pudełka z zamknięciem pomogą ci przechować buty. Kilka nowych wieszaków pozwoli lepiej wyeksponować ubrania na nowy sezon, a otwarte pudełka posortować bieliznę czy skarpetki.\nPokrowiec na ubrania Liroy Merlin, 14,50\nPlastikowe pudełko z żółtą przykrywką, Liroy Merlin, 12 zł\nKomplet wieszaków, Zara Home, 49 zł\nPudełko prostokątne z uchwytem Liroy Merlin, 42 zł\nDrewniane pudełko, IKEA, 29,99 zł\nPlastikowe pudełko we wzory, Liroy Merlin, 12, 50 zł\nPokrowiec próżniowy, Liroy Merlin, 16 zł\nCzas na porządki na biurku - lepsza koncentracja, pozytywne nastawienie - to tylko niektóre zalety uporządkowania przestrzeni w miejscu pracy.\nBiałe plastikowe pudełko, Home and you, 15 zł\nZielone pudełka, IKEA, 39,99 zł\nSegregatory w kolorze brązu, IKEA, 39,99 zł\nPlastikowy koszyk, Liroy Merlin, 4,50\nPojemnik na korespondencję, je-me, frankherbert.pl 66 zł\nJak miło zasiąść w przytulnym i czystym pokoju! Porządek w salonie pomogą ci lepiej zachować koszyki i pudełka, które ładnie wpasują się w wystrój wnętrza.\nFot. Getty Images/Thinkstock\nStojak na gazety, IKEA, 59 zł\nCzarne koszyczki z zamknięciem, Home and you, od 49 do 89 zł\nBiałe kosze z bambusowym wykończeniem, Zara Home, od 79 do 99 zł\nWiklinowe koszyki w zamknięciem, Home and you, od 39 do 59 zł\nSzkatułka i okrągłe puzderko, Almi Decor, 89 zi 129 zł\nStojak na wina, Duka, 259 zł\nMałe przedmioty mogą przyczynić się do powstania wielkiego bałaganu - szczególnie, jeśli są to poplątanie bransoletki, korale, pogubione kolczyki, zawieruszone apaszki, czy inne drobiazgi. Poukładaj je w szkatułkach i pudełkach. Łatwiej je znajdziesz w sytuacjach kryzysowych!\nPorządki z biżuterią i akcesoriami\nZestaw koszyczków, Lovely-home.pl, 129 zł\nZamykane pudełko z uchwytem, Zara Home, 79 zł\nPudełko na biżuterię, Philippi Giorgio, 75 zł\nPowstaje inteligentna doniczka, która pokazuje emocje roślin


W rok po uruchomieniu SAPARD ulega istotnym zmianom. Najważniejsze z nich dotyczą tej części unijnego funduszu, która jest przeznaczona dla przedsiębiorców.\nO ile w wypadku gmin już dziś można powiedzieć, że fundusz SAPARD okazał się prawdziwym sukcesem - bowiem promesę na współfinansowanie inwestycji uzyskało 1 718 gmin i powiatów na łączną kwotę 800 mln zł (to prawie 82 proc. dostępnych środków) - tak w wypadku przedsiębiorców sukces jest dużo skromniejszy. O ile w ogóle o sukcesie może być mowa. Na razie wnioski przedsiębiorców opiewają tylko na 200 mln zł - czyli 40 proc. dostępnych środków.\nPierwsze miesiące funkcjonowania SAPARD-u dla przedsiębiorców ujawniły wady systemu udzielania dotacji. Okazało się, że niektóre firmy działające w branży przetwórstwa spożywczego nie mają w ogóle szans na dotacje, bowiem ich działalność - produkcja karmy dla zwierząt - nie została uwzględniona. Z kolei inne firmy odpadły w przedbiegach bo, owszem, miały "odpowiednią" działalność, ale... używały niedozwolonych surowców (np. kości i pierza do produkcji mączki zwierzęcej). Wielu przedsiębiorców narzekało także na zbyt małe dotacje - w niektórych przypadkach SAPARD opłacał jedynie 30 proc. proponowanych inwestycji. Właśnie dlatego zdecydowano się na wprowadzenie zmian do programu.\nTeraz pojawiła się jednak szansa, że więcej przedsiębiorców zdecyduje się sięgnąć po unijne pieniądze - SAPARD się zmienia. 11 lipca br. Komisja Europejska wydała zgodę na jednoczesną reformę w trzech Działaniach - dla rolników indywidualnych, dla przedsiębiorców i dla gmin. Zgoda Komisji oznacza, że zmiany zostają teraz wprowadzone w Polsce.\nCo się zmienia w Działaniu 1? wprowadzenie jednolitego poziomu finansowania na poziomie 50 proc. kosztów kwalifikowanych, bez podziału na kategorie inwestycji. Dotychczas istniały trzy różne kategorie inwestycji o różnym, dostępnym poziomie pomocy- od 30 proc. do 50 proc.); zmieniają się także przepisy dotyczące możliwości budowy nowych budynków.\nUstanowienie 50 proc. pułapu refundacji dla każdej branży ma - paradoksalnie - największe znaczenia dla małych i średnich firm. Dlaczego? Wiele z nich myślało o inwestycjach rzędu 250 tys. zł. Jednak minimalna kwota dotacji wynosiła 120 tys. Tak więc dopóki obowiązywał 30-procentowy próg, nie mieli o czym marzyć. Dopiero teraz będą mogli składać wnioski. Wprowadzone ostatnio zmiany w programie SAPARD powinny ułatwić przedsiębiorcom skorzystanie z unijnej pomocy.\n- Ten program pomocowy pozostaje skomplikowany, ale jako jedyny oferuje tak duże pieniądze. Spodziewam się większej ilości wniosków - uważa Maja Koźmińska, menedżer ds. unijnych programów pomocowych w firmie doradczej PricewaterhouseCoopers.\nSAPARD - podkreślają eksperci - przy najlepszych chęciach ARiMR-u i beneficjentów nie będzie w stanie przygotować całej branży do spełnienia unijnych norm. W puli dla przedsiębiorstw jest w tej chwili ok. 900 mln zł. Zakładając, że przeciętna wielkość dofinansowania to blisko 0,8-1 mln zł, łatwo policzyć, że środków starczy najwyżej dla tysiąca firm. A przecież przedsiębiorców jest znacznie więcej. Stąd ARiMR apeluje do przedsiębiorców: składajcie wnioski jak najszybciej! Obecna "tura" kończy się 29 września tego roku. Kolejne będą ogłaszane aż do maja 2004 r. - ale nikt nie jest w stanie zagwarantować, że pieniędzy wystarczy dla wszystkich chętnych.\nJeżeli tak będzie, ostatnie umowy o dotację będą podpisywane prawdopodobnie w lipcu 2004 r. - a więc gdy Polska będzie już formalnie członkiem Unii Europejskiej. Ci przedsiębiorcy, którzy w ostatnim rzucie wystąpią o dotację, będą mieli czas na rozliczenie się i wypłatę pieniędzy aż do lipca 2006 r.\nNiestety, te zakłady przetwórstwa mięsa, które należą do kategorii B1 (obejmuje ona te firmy, które powinny spełniać wszystkie normy fitosanitarne w dniu naszego wejścia do Unii), a które dopiero teraz zamierzają złożyć wniosek o dotację, mają niewielkie szanse, by zdążyć ją wykorzystać. Pieniądze zostaną wypłacone prawdopodobnie już po 1 maja 2004 r. W dużo lepszej sytuacji są zakłady kategorii B2 - bo dla nich udało się wynegocjować okres przejściowy. Powinny więc zdążyć skorzystać z unijnych pieniędzy.


Kamil Gemra, StockWatch.pl 05.12.2009 16:30\nHossa sprzed załamania w 2008 roku to był czas spółek związanych z rynkiem nieruchomości. Na naszym parkiecie pojawili się wtedy między innymi dwaj duzi zagraniczni deweloperzy: Immoeast i Orco.\nKryzys na światowych rynkach bardzo mocno dotknął firmy nieruchomościowe. Zarówno Immoeast jak i Orco Property Group wpadły w tak poważne kłopoty, że ich dalsze funkcjonowanie stało się zagrożone. Dzisiaj sytuacja zewnętrzna ciągle nie wróciła do normy, trudno nawet jeszcze mówić o widocznej poprawie. Obydwu firmom udało się jednak przetrwać, z tym że ich historie potoczyły się całkowicie różnymi drogami.\nWycenami spółek rządzą trendy cen rynku nieruchomości\nSytuacja w nieruchomościach nie jest dobra, choć wydaje się, że najgorsze za nami. W mieszkaniówce ciągle rejestrowane są spadki cen, ale za to zaczynają się transakcje. Klienci deweloperów mają problemy z finansowaniem zakupów, ale banki już zapowiadają złagodzenie kryteriów w udzielaniu kredytów. Nieco lepsza sytuacja występuje na rynku nieruchomości komercyjnych. Duże obniżki czynszów sprawiły, że wzrosło zainteresowanie wynajmowaniem biur. Jednak obecni wynajmujący wywierają silną presję na deweloperów, żądając renegocjacji stawek najmu. Pozytywnie można odebrać zmniejszający się wskaźnik niewynajętych biur. Niestety stopy kapitalizacji (stosunek rocznej wartości przychodów z najmu do wartości nieruchomości w cenie sprzedaży) kształtują się w Polsce na stosunkowo niskim poziomie, między sześć a siedem procent. Są to jednak szacunki, ponieważ nie ma reprezentatywnych transakcji, które pomogłyby dokładniej oszacować rzeczywiste wielkości.\nBanki powoli łagodzą politykę kredytową wobec deweloperów. Przykładem może być największa tego typu transakcja w naszym regionie w tym roku, jaką było przyznanie kredytu na refinansowanie Galerii Mokotów w wysokości 205 mln euro. Szansą dla niektórych deweloperów może być poza tym nowy trend budowy centrów handlowych w mniejszych miejscowościach.\nPrzeczytaj, jaką podaż kredytów przewiduje w tym i przyszłym roku Związek Banków Polskich\nOrco Property Group to zarejestrowana w Luksemburgu firma deweloperska działająca na środkowoeuropejskim rynku nieruchomości komercyjnych i hotelarstwa. Zajmuje się pełnym spektrum działań deweloperskich, zarówno od strony finansowania, realizacji jak i zarządzania. Jej akcje notowane są w Paryżu (główny rynek), Pradze, Budapeszcie oraz Warszawie. Natomiast Immoeast AG to notowana równolegle na austriackiej i polskiej giełdzie spółka deweloperska, będąca własnością spółki Immofinanz.\nPomimo tego, że obie firmy określają się mianem deweloperów, to działają w innych sektorach rynku nieruchomości. Orco Property Group skupia swoją aktywność na czterech segmentach rynku, którymi są budowa mieszkań przeznaczonych do sprzedaży oraz na wynajem, budowa i zarządzanie hotelami oraz biurowcami. Orco jest właścicielem 24 hoteli położonych głównie w centrach miast. Wynajem powierzchni biurowych jest ważną częścią działalności spółki. Jest ona właścicielem dwudziestu pięciu kompleksów biurowych głównie w Czechach i na Węgrzech.\nAktywność Immoeast skupia się na rynku nieruchomości komercyjnych. Spółka nie buduje i nie sprzedaje mieszkań. Jej portfel nieruchomości komercyjnych jest imponujący - spółka dysponuje powierzchnią 890 tys. m2 przeznaczonych na wynajem. Ma też w swoim portfolio obiekty, których nie ma Orco - centra logistyczne - oraz kilka ciekawych obiektów handlowych, między innymi Silesia City Center w Katowicach.\nOcalone przed bankructwem\nNiespełna rok temu obie firmy były bardzo poważnie zagrożone. Orco musiało się nawet poddać procedurze ochrony przez wierzycielami tzw. Procédure de Sauvegarde, co jest bliskie upadłości układowej. Paryski sąd ogłosił sześciomiesięczny okres ochronny dla spółki, która w tym czasie musiała dogadać się ze swoimi wierzycielami oraz rozpocząć proces restrukturyzacji. We wrześniu okres ten znowu został przedłużony.\nOrco tłumaczyło, że powodem wystąpienia o ochronę były kłopoty ze sprzedażą aktywów, odzyskaniem pieniędzy pożyczonych spółkom celowym i zrolowaniem kredytów do spłacenia w tym roku. Czyli po prostu brak płynności i niemożliwość refinansowania ogromnego długu w sytuacji spadku wartości aktywów, na których dług został ustanowiony. Program restrukturyzacji zakłada przede wszystkim zmniejszenie zadłużenia. Stosunek długu do w sumie bilansowej ma w 2012 roku wynosić 50 procent, przy obecnych ponad 90 procentach. Spłata zadłużenia ma się odbyć poprzez wyprzedaż aktywów niezwiązanych z podstawową działalnością oraz emisją akcji dla obligatariuszy. Duże nadzieje wiązane były z pojawieniem się nowego akcjonariusza jakim miał być fundusz Colony Capital, jednak na początku grudnia odstąpiono od negocjacji w sprawie emisji nowych akcji.\nInaczej wyglądała sytuacja spółki Immoeast. Głównym problemem były tutaj, oprócz oczywiście spowolnienia i recesji w branży nieruchomościowej, oskarżenia o defraudacje w stosunku do menedżerów spółki. Były prezes Karl Petrikovics zainwestował około pół miliarda euro w obligacje fundacji Immofinanz Beteiligungs, która była z nim powiązana. Szefowi Immoeast zarzuca się między innymi, że pieniądze zainwestowane w powyższe obligacje są nie do odzyskania. Aferę wyjaśnia prokuratura.\nPo zmianie władz Immoeast dogadał się z finansującymi go bankami, dzięki czemu uniknął programu wprowadzenia ochrony przed wierzycielami. Analizując sytuację tej firmy, nie można też nie wspomnieć o wycenie akcji w listopadzie 2008 roku przeprowadzonej przez analityka holenderskiego banku inwestycyjnego, który uznał, że firma warta jest zero. Po tej wycenie akcje spadły do 88 groszy, czyli zostały przecenione w stosunku do debiutu o prawie 95 proc. Dzisiaj mówi się, że ta wycena Imooeast była jednym ze zwiastunów dołka bessy, a aktualny kurs akcji to ponad 15 złotych.\nSytuacja finansowa trudna do prześwietlenia\nAnaliza sytuacji finansowej deweloperów jest skomplikowana. Trzeba między innymi pamiętać o nowych standardach rachunkowości. Od 1 stycznia 2009 r. deweloperzy muszą stosować MSR 18, który mówi o tym, że przychód powstaje w momencie wydania towaru. Wcześniej stosowano MSR 11, który umożliwiał uznawanie przychodów proporcjonalnie do zaawansowania prac. Deweloperzy wykorzystywali ten sposób do księgowania niesprzedanych nieruchomości, wyceniając je według wartości rynkowej. Teraz przychodem dla tych firm jest tylko to, za co faktycznie zapłacił klient. W praktyce oznacza to między innymi, że porównywanie tegorocznych wyników finansowych do danych z lat ubiegłych wydaje się być pozbawione głębszego sensu. Różnice będą bowiem ogromne.\nPrzeczytaj więcej o nowych zasadach sporządzania raportów finansowych przez deweloperów\nKłopotem w ocenie sytuacji spółek Orco i Imooeast z punktu widzenia polskiego inwestora jest prowadzenie ksiąg rachunkowych w euro. Powoduje to kłopoty z przeliczaniem raportowanych wielkości na złote. Może bowiem zdarzyć się tak, że przychody w euro wzrosną podczas gdy, przez umocnienie złotego, ich wielkość w naszej walucie będzie mniejsza w stosunku do wcześniejszego okresu. Notowania giełdowe w złotych uwzględniają więc także ryzyko kursowe, a ich wahania częściowo są związane z wahaniami EURPLN.\nKondycja finansowa Orco Group nie wygląda najlepiej. Niepokojący jest wskaźnik zadłużenia przekraczający 90 procent. Spółce kurczy się kapitał własny, w ciągu ostatniego roku zmniejszył się trzykrotnie. Są jednak i pozytywy. Nastąpił spadek zobowiązań krótkoterminowych z poziomu 775 mln euro w czerwcu tego roku do 719 mln euro we wrześniu. Równocześnie wzrosły zobowiązania długoterminowe o podobną kwotę. Świadczy to o udanym zabiegu rolowania zobowiązań krótkoterminowych. Poziom gotówki pozostaje w ciągu ostatnich dwóch kwartałów na poziomie około 67 mln euro. Trzeba pamiętać, że Orco Group znajduje się pod sądową ochroną przed wierzycielami, dlatego nie ma mowy o przeznaczaniu tej gotówki na nowe inwestycje. Pieniądze z kasy mają posłużyć na spłatę zobowiązań.\nRachunek zysków i strat również nie zachwyca. Przychody w trzecim kwartale kształtowały się następująco: 25,6 mln euro z wynajmu nieruchomości, 16,3 mln euro zanotowano na sprzedaży mieszkań, a 13,7 mln przyniosła działalność hotelarska. Spółka w samym trzecim kwartale zanotowała zysk operacyjny na poziomie 11,8 mln euro. Jednak strata operacyjna po trzech kwartałach jest na poziomie 248 mln euro. Niepokojące są koszty odsetek, które wynoszą aż 61 mln euro w tym okresie. Pozytywny wydaje się za to spadek kosztów operacyjnych o 24 proc. rok do roku i 33 proc. trzeci kwartał 2009 do 2008 roku. Widać zatem efekty restrukturyzacji.\nZobacz szczegółową analizę kondycji finansowej i wyników spółki Orco Property Group\nNieco lepiej prezentuje się sytuacja Immoeast AG. Spółka ma nietypowy rok obrotowy trwający od maja do kwietnia. Dobrze prezentuje się jej bilans, bo wskaźnik zadłużenia wynosi 49 proc. O 8 proc. wzrosły zobowiązania długoterminowe, przy spadku zobowiązań krótkoterminowych o blisko 41 proc. w pierwszym kwartale roku obrachunkowego. Ponad 44 proc. wszystkich zobowiązań to zobowiązanie o terminie spłaty powyżej pięciu lat. Zobowiązania poniżej jednego roku stanowią tylko 15 proc.\nPierwszy kwartał roku obrachunkowego był lepszy od wcześniejszych również jeśli chodzi o generowane zyski. Zysk operacyjny wyniósł 102 mln euro, podczas gdy rok wcześniej było to 261 mln euro straty. To przełożyło się na zysk netto w wysokości 110 mln euro, podczas gdy rok wcześniej mieliśmy do czynienia ze stratą na poziomie 53 mln euro. Warto odnotować również dodatnie przepływy pieniężne na poziomie ponad 100 mln euro. Wyraźnie więc widać, że sytuacja Immoeast jest lepsza i ani przez chwilę nie zbliżyła się do strefy zagrożenia, w której znajduje się Orco.\nZobacz szczegółową analizę kondycji finansowej i wyników spółki Immoeast\nPrzyszłość spółek taka jak perspektywy rynku nieruchomości\nObydwie spółki muszą doczekać hossy na rynku nieruchomości oraz poprawy sytuacji w sektorze finansowym. Immoeast upatruje szansy w przeżyciu dekoniunktury w fuzji ze swoim głównym akcjonariuszem Immofinaz. Ma to usprawnić zarządzanie grupą. Prowadzi też przegląd posiadanych nieruchomości i zamierza pozbyć się najmniej atrakcyjnych. Wraz z powrotem koniunktury firma chce rozpocząć nowe projekty.\nOrco Property Group ma trudniej. Problemem jest bardzo duże zadłużenie, które będzie wymagać restrukturyzacji, a ochrona nie będzie trwać wiecznie. Niestety, póki co wierzyciele nie zgodzili się na zamianę obligacji o wartości nominalnej 400 mln euro na nowe obligacje. Ponadto spółka chce się skupić głównie na rynku czeskim, węgierskim oraz polskim. Tym samym zamierza wycofać się m.in. z rynku moskiewskiego. Firma zapowiada, że jej priorytetem nadal pozostaje wieżowiec Złota 44 realizowany we współpracy z jednym z najwybitniejszych współczesnych architektów Danielem Libeskind. Budowa prestiżowego budynku ma być kontynuowana.\nPatrząc na notowania obu spółek, wyraźnie widać, że lepiej cenione są pomysły na przyszłość Immoeastu niż Orco. Poniżej widzimy, jak spółki radziły sobie na giełdzie przez minionych kilka kwartałów - na niebiesko oznaczona jest spółka Immoeast.\nSprawdź, jaka jest kondycja finansowa i wyniki innych deweloperów notowanych na GPW\n"DGP": Deweloperzy zwiększą liczbę małych mieszkań


Na wyprzedaży Vintage Metal Malarstwo Home Decor 20x30 cm Żelaza Malowanie Bar Pub Wall Art Dekoracyjne Metalowe Płyty Piwa Cyny znak Dekoracji S3 / Home decor < DodatkowySupermarket.bar\nTagi: Tanie: Vintage Metal Malarstwo Home Decor 20x30 cm Żelaza Malowanie Bar Pub Wall Art Dekoracyjne Metalowe Płyty Piwa Cyny znak Dekoracji S3, wysokiej jakości Vintage Metal Malarstwo Home Decor 20x30 cm Żelaza Malowanie Bar Pub Wall Art Dekoracyjne Metalowe Płyty Piwa Cyny znak Dekoracji S3, dostawcy Tablice i Znaki z Chin.\nCechy produktu: 1. w stylu vintage żelaza malowanie mogą być wykorzystywane do dekoracji bary, salon kawy sklepy, itp.\n2. It może ozdobić powierzchni ściany, nie jest łatwo być uszkodzony.\n3. to może nie tylko dać klientom wizualne poczucie piękna, ale także dać kupca niektóre rozgłosu.\n1. rozmiar: około 20*30 cm/7.87 * 11.81in\n3. zastosowanie: Bar, pokój dzienny, kawiarnia, itp.\n1 * rocznika żelaza malarstwo dekoracyjne\nNumer modelu: Metal Painting\n5/5 A placa chegou toda amassada


Herbaty Shan Tuyet i Lung Phin\nAutor: Łukasz Janik Temat: Wiedza o herbacie Z dnia: 8\tsierpień\t2018\nShan Tuyet i Lung Phin, nasze najnowsze odkrycie\nNa północy Wietnamu, w górzystej i niełatwej do zamieszkania prowincji Ha Giang, rosną drzewiaste odmiany krzewu herbacianego. Od pokoleń miejscowa ludność Hmong wytwarza z ich liści herbatę na własne potrzeby.\nDo tej pory produkcja ta przebiegała w zaciszu ich małej ojczyzny, nieznana szerszemu gronu konsumentów. Jednak w ostatnich latach Wietnam zaczyna odkrywać swoją bogatą tradycję kultury herbaty i do świadomości herbaciarzy docierają informacje o unikatach z najdalszych zakątków kraju. Jednym z takich na nowo docenionych zjawisk są nie tak wcale nowe herbaty z prowincji Ha Giang, zwane ogólnie Shan Tuyet, która to nazwa odnosi się do ich liści pokrytych delikatnymi włoskami przypominającymi śnieg.\nHerbaty Shan Tuyet zdobywają coraz większe uznanie wśród koneserów herbaty, zaczynają też być obecne na światowych rynkach przyczyniając się do zmiany wizerunku Wietnamu w oczach herbaciarzy.\nSzczególną odmianą herbat z grupy Shan Tuyet jest herbata Lung Phin, wytwarzana w okolicach Dong Van. Produkowana jest z liści tej samej drzewiastej odmiany krzewu, jednak Lung Phin wytwarzana jest z liści oryginalnych, kilkusetletnich drzew, będących obecnie pod większą niż dawniej ochroną i skatalogowanych.\nDzięki współpracy z Robertem Tomczykiem mamy możliwość wprowadzenia herbat Shan Tuyet (w tym oczywiście i Long Phin) do naszej herbaciarni. Próbowaliśmy już ich i jesteśmy oczarowani.


W dniu 1 maja 2005r., w pałacu w Narolu odbył się wernisaż wystawy fotograficznej GTR. Jest to już druga odsłona naszych prac, po pierwszej w Zamościu, w lutym br. Zdjęcia prezentujące piękno roztoczańskich pejzaży wyjątkowo uroczo prezentowały się w surowych pałacowych wnętrzach.\nA to za sprawą Fundacji Pro Academia Narolense i prof. Władysława Kłosiewicza, który w odbudowywanym XVIII-wiecznym zespole pałacowo-parkowym zamierza utworzyć artystyczne centrum szkoleniowe i naukowe. Za swą działalność Fundacja otrzymała właśnie dyplom laureata Pierwszej Nagrody w Konkursie na Najlepszą Inicjatywę Obywatelską PRO PUBLICO BONO w kategorii inicjatyw na rzecz kultury i dziedzictwa narodowego.\nNa otwarciu obecni byli przedstawiciele miejscowej władzy oraz ludzie świata kultury. Prezes GTR Michał Pluta, nawiązał kontakty z nowymi osobami, organizacjami i fundacjami, które działają na Roztoczu lub zajmują się Roztoczem.\n- Było mi bardzo miło gdy mogłem oprowadzić po naszej wystawie i przybliżyć nieco naszą grupę, znanemu reżyserowi panu Krzysztofowi Zanussiemu – mówi.\n- Nawiązaliśmy kontakt z aktorem Stefanem Szmidtem, który jest prezesem Fundacji Kresy 2000. Przeprowadziłem z panem Stefanem długą rozmowę, którą zakończyliśmy postanowieniem o współpracy obu organizacji, oraz przyszłych wspólnych inicjatywach.\nPrzy okazji rozmów z burmistrzem Narola, panem Stanisławem Wosiem, ustalono wstępny plan działań mających na celu ratowanie i zabezpieczenie przed dewastacją cerkwi w Krupcu, Woli Wielkiej i Płazowie. W pracach będą uczestniczyć również członkowie GTR.\nW rozmowie z wójtem Lubyczy Królewskiej, panem Sławomirem Jasińskim, postanowiono o możliwości pokazania naszej wystawy w Lubyczy Królewskiej. Kolejne miejsca, w którychv prawdopodobnie[nbsp]będzie można obejrzeć zdjęcia w przyszłości, to Nadrzecze, Lubartów i Kraśnik.\nPragniemy serdecznie podziękować panu prof. Władysławowi Kłosiewiczowi i Fundacji Pro Academia Narolense za umożliwienie GTR wystawienia zdjęć z Roztocza w salach pałacu Łosiów. Fundacja i Grupa Turystyczna Roztocze nawiązały współpracę już jesienią 2003 roku, a w listopadzie 2003r. odbyło się wspólne spotkanie w Narolu , którego głównym tematem był m.in. los i przyszłość cerkiewek Roztocza Południowego.


Hałdy odpadów za oknami - Interwencja\nHałdy odpadów za oknami\nTony odpadów sztucznych po produkcji dywaników samochodowych od półtora roku zatruwają życie mieszkańcom wsi Pniewite koło Chełmna. Właściciel terenu miał je przetwarzać i wywozić, a nie robi z nimi nic! Firma w podobny sposób postąpiła w miejscowości Błota 30 km dalej. Mimo to dostała zgodę na składowanie odpadów we wsi Pniewite. Mieszkańcy są oburzeniu.\n- Tylko kupa śmieci, smrodu i szczurów z tego – mówi Kazimiera Gostkowska, mieszkanka wsi Pniewite.\nCzarne hałdy we wsi Pniewite straszą mieszkańców od półtora roku. Składowisko pozostałości po produkcji dywaników samochodowych miało być miejscem, w którym odpady będą przetwarzane i wywożone. Takie były obietnice przedstawicieli spółki, którzy uzyskali zgodę na ich składowanie od starosty chełmińskiego. Stało się jednak zupełnie inaczej.\n- Tu miał powstać zakład. Przyszli pracownicy na liście byli wpisywani. Byłam na drugim miejscu. No, ale żadnego zakładu nie ma. Tylko kupa śmieci i bałaganu - opowiada Kazimiera Gostkowska, mieszkanka wsi Pniewite.\n- Na ludzki rozum, kto najpierw kupuje świnie, a później buduje rzeźnię? Tutaj jest podobnie. Śmieci kupione, a co widać? Nic nie jest robione - mówi Piotr Naliński, mieszkaniec wsi Pniewite.\n- Jak się zorientowaliśmy, że firma jest niewiarygodna i żadna działalność przetwórcza nie powstanie, zaczęliśmy interweniować u starosty i wójta, dowiadywać się, skąd ta firma się wzięła. Okazuje się, że starosta nie przewidział do końca tego, co zrobił, zezwalając na tę działalność - komentuje Piotr Goliński, radny gminy Lisewo.\nPozwolenie na zbiórkę odpadów zostało cofnięte w marcu tego roku. Właściciel składowiska dywaników odwołał się od tej decyzji. Mieszkańcy są zbulwersowani - dowiedzieli się, że ta sama firma od 2012 roku nielegalnie składowała stare dywaniki we wsi Błoto oddalonej 30 km od wsi Pniewite. W tym samym powiecie.\n- Nic na ten temat nie wiem, że było składowane wcześniej przez tą firmę na terenie powiatu chełmińskiego. Ja opieram się na podstawie dokumentów, które są w starostwie. Firmy nie mają napisane we wnioskach, że próbują w jakiś sposób oszukać samorząd. My traktujemy wszystkich z powagą - tłumaczy Zdzisław Gamański, starosta chełmiński.\n- Trzy lata temu się zaczęło. Niby mieli przetwarzać to na granulat. Nie dostali pozwolenia na zwiększenie energii i tak to przywozili, jeden TiR za drugim. W końcu zatrzymaliśmy to, żeby nie zwozili - opowiada Zbigniew Zaborowski, mieszkaniec wsi Błoto. Mężczyzna zadzwonił do właściciela składowiska. “To taki cwaniaczek. Mówię mu, że w ochronie środowiska zgłoszone jest, a on: panie od straszenia to są duchy” - opowiada mieszkaniec wsi Błoto.\n- Informowałam wójta, a wójt zgłosił to do starostwa i powiedział, że na tym nasza kompetencja się kończy, bo to nie jest nasz teren - dodaje Małgorzata Bednarek, sołtys wsi Błoto.\nPróbowaliśmy się skontaktować z prezesem spółki składającej odpady dywaników. Siedziba firmy, a właściwie tylko jej adres jest w Warszawie. Na miejscu dowiedzieliśmy się, że to “firma wirtualna”.\nW mailu do naszej redakcji firma zapewniła, że składowane odpady nie są niebezpieczne dla środowiska, a powodem wstrzymania zezwolenia na gromadzenie odpadów we wsi Pniewite są jedynie emocjonalne reakcje niektórych mieszkańców.\n- Nie mogę powiedzieć, kiedy te dywaniki znikną. Zależy mi, aby jak najszybciej. Czekamy. W tym tygodniu albo na początku przyszłego tygodnia przedstawiciel ma przedstawić harmonogram dojścia do likwidacji tego stanu rzeczy - mówi Zdzisław Gamański, starosta chełmiński.\n- Szacunkowy koszt wywozu tony tych odpadów to 200 zł. Tu mamy kilkanaście tysięcy ton, wiemy jakiego rodzaju są to koszty. To starostwo wydało to zezwolenie, więc w gestii starostwa jest usunięcie tych odpadów, mimo że znajduje się to na terenie naszej gminy - twierdzi Jakub Kochowicz, wójt gminy Lisewo.\n- Najbardziej boimy się , że to pewnego dnia zacznie się palić i wytruje całą okolicę. Wiadomo, tu nie leżą dwie trzy tony, tego leży bardzo dużo. Wiadomo, jaki będzie miało wpływ na nasze zdrowie - podsumowuje Kamil Przeperski, mieszkaniec wsi Pniewite.*