Sztuka rękodzieła ze szczyptą filozofii: Versatile Blogger Award\nDawno już Sowa wytypowała mnie do tej zabawy, ale że wyróżnienie to jest w równym stopniu miłe (bo zawsze to jest miło być wyróżnionym), co i kłopotliwe (bo ze wszystkich zaobserwowanych na blogach zabaw i łańcuszków, zasady, i znaczenie tegoż właśnie, było dla mnie najmniej zrozumiałe), to chwilę mi zeszło nim wymyśliłam, o czym mogłabym napisać, by było właściwie i na temat.\nPrzede wszystkim musiałam dowiedzieć się, co znaczy "Versatile Blogger".... Słownikowe objaśnienie sprawiło mi ogromną przyjemność:) Znaczy, że jestem wszechstronną i uniwersalną blogerką:). No bardzo mi miło, tym bardziej, że od razu skojarzyło mi się z renesansowym pojęciem "człowieka uniwersalnego", czyli takiego, "który potrafi dokonać wszystkiego, na co przyjdzie mu ochota" (Leon Battista Alberti). Pochlebiwszy sobie tą definicją przeszłam do kolejnego punktu: ujawnić 7 faktów dotyczących samego siebie...\nI na tym utknęłam. Bo jakichże ja faktów mogłam jeszcze nie ujawnić? Już chyba tylko takich, które do ujawniania się nie nadają;). I gdy tak, cała w kropce, niemal już zrezygnowałam z przystąpienia do zabawy, olśnił mnie jeden FAKT. Nieuświadomiony i nienazwany wcześniej. I nad nim właśnie chciałabym się dziś troszkę poroztrząsać, prosząc czytelników o cierpliwość i wyrozumiałość dla moich wywodów;).\nW najwyższym uproszczeniu, świat dzieli się na twórców i konsumentów. Na dostarczających bodźców i na ich odbiorców. Także w sztuce. Są więc tacy, którzy rzeźbią, konstruują, malują i tacy, którzy dzieła sztuk plastycznych potrafią pojąć i się nimi zachwycić. W obrazach artystów dostrzegają oni barwne niuanse, delikatną grę światła i cienia, jakość pociągnięć pędzlem, unikalne kształty, kąty.... choć sami, gdyby ich przed sztalugami postawić, z trudem naszkicowaliby najprostszy zarys. Są kompozytorzy, którzy w głowie słyszą idealnie brzmiące układy, i są słuchacze, którzy to samo chcą usłyszeć na sprzęcie grającym. W poszukiwaniu idealnego dźwięku wydają grube pieniądze na technikę minimalizującą szumy i zakłócenia. Zwykły człowiek słyszy po prostu muzykę, oni słyszą harmonię pojedynczych instrumentów grającą "cienką kreską", cokolwiek to znaczy...\nNie trzeba być artystą, by dzieło artysty docenić i zrozumieć, trzeba jednak posiadać w sobie coś, co pozwoli się z nim zespolić, jakąś szczególną wrażliwość sprawiającą, że artystyczne bodźce zagrają na czułych strunach naszego jestestwa. To coś, dzięki czemu czuje się, że dane dzieło do nas "przemawia"...\nDo mnie przemawiają słowa.\nChoć umiejętność porozumiewania się za pomocą słów jest typową ludzką właściwością (wszyscy potrafimy mówić), tylko nieliczni potrafią sprawić, by słowa stały się czymś więcej, niż tylko komunikatem. Nieliczni potrafią słowem malować jak pędzlem, słowem się bawić, jak igraszką dziecięcą, słowem rozweselić, zasmucić, porwać tłumy, zmienić świat... I ten talent zachwyca mnie chyba najbardziej ze wszystkich innych!\nSłowa, jako materiał twórczy, oszołamiają rozmaitością środków artystycznych, siłą wyrazu, mocą oddziaływania, nieskończoną ilością możliwych konfiguracji, znaczeń i pojęć... Ktoś, kto ma dar, by się płynnie pośród tego wszystkiego poruszać, wzbudza w mnie bezwzględny podziw i szacunek. Tworzone przez tych Artystów Słowa konstrukcje, bywają tak oryginalne, trafne i zaskakujące, że najchętniej niektóre z nich oprawiłabym sobie w ramkę, by mieć bez przerwy na oku i móc delektować się ich treścią i brzmieniem, jak na prawdziwe dzieła sztuki przystało...\nDla mnie nie istnieją słowa puste. Każde ma znaczenie i dla każdego trafiają się najbardziej akuratne sytuacje, w których mogą one zabłysnąć. Dlatego niemal bolesna jest dla mnie świadomość, że często używane bywają bezmyślnie, rutynowo i nieuważnie... To jak pakowanie kaszanki w szkice Leonarda da Vinci... Marnotrawstwo i lekceważenie... Bo słowa są ważne. W ciekawości słów wyraża się ciekawość świata - im więcej potrafimy nazwać, tym więcej wiemy, rozumiemy... A im więcej poznajemy, tym więcej potrzebujemy nazywać. Nie bez powodu Ludwik Wittgenstein, austriacki filozof twierdził, że "granice mojego języka są granicami mojego świata"... Jeśli czegoś nie potrafimy nazwać, to w pewnym sensie to dla nas nie istnieje. Z drugiej więc strony nazywając - mamy moc kreowania rzeczywistości. Używane przez nas słowa wpływają nie tylko na nasze nastawienie, ale też na nastawienie naszych odbiorców, dlatego ważne jest, byśmy wypowiadali się rozważnie, ze świadomością nie tylko znaczenia użytych słów, ale też ładunku emocjonalnego, jaki one ze sobą niosą. Niełatwa to rzecz, lecz jak pisał poeta - Cyprian Kamil Norwid - w tym jest największy urok języka, by "Odpowiednie dać rzeczy słowo!".\nJestem koneserką słów... Słów układanych w zdania, zarówno te skomplikowane, pełne treści i dygresji, zdania wielokrotnie złożone, jak i krótkie, konkretne, zdania proste.... Słów misternie dobieranych w porównania i oryginalne przenośnie... W opisy malowane, jakby pędzlem - wzruszające i zachwycające, albo szokujące i budzące przerażenie. W zaskakujące lub łagodne kompozycje i dowcipne puenty. Doceniam nawet wulgaryzmy za ich nośność semantyczną, emocjonalność i dźwięczność;)\nJestem koneserką słów... To tylko jeden FAKT, ale na siedem akapitów rozpisany, więc nawiązanie do zasad gry z pewnością istnieje;)\nDla porządku przytaczam w tym miejscu oryginalne zasady:\n- pokazać nagrodę The Versatile Blogger Award u siebie na blogu,\n...Ale skoro i tak już nieortodoksyjnie potraktowałam jedną z nich, to reszty również nie będę się ściśle trzymać. Do zabawy zapraszam pięć blogerek:\nktóre w swojej działalności z pewnością charakteryzują się "wszechstronnością i uniwersalnością":) Skorzystajcie, jeśli macie ochotę, w wersji oryginalnej, albo po swojemu.... Albo wcale... Wedle uznania:) Wiem, że nie dla każdego takie łańcuszki są miłym wyróżnieniem, więc nie naciskam... Tak, czy inaczej - miłej zabawy!\nAutor: renya o 10/05/2012\nEtykiety: refleksje i przemyślenia, zabawy blogowe\nbardzo słuszna nagroda :-) gratulacje!\nAle pięknie napisałaś!!!\nJestem pod wrażeniem wielkim Twojego kunsztu, tym razem literackiego:)\nDziękuję, a pochwała w tym zakresie jest mi szczególnie przyjemna:)\nO, proszę...co za miła niespodzianka! Bardzo, ale to bardzo Ci dziękuję i z radością przyjmuję wyróżnienie :)\nPięknie napisałaś o słowach. Przeczytałam ten post dwa razy, aby się upewnić, że niczego nie pominęłam i nie tylko się Twoim tekstem zachwyciłam, ale również podpisuję się pod tym wszystkim obiema łapkami :)\nDziękuję i bardzo mi miło, i cieszę się, że podejmujesz wyzwanie:)\nReniu, piękne są Twoje słowa o Słowach, prawdziwe i inspirujące. A wiesz, że wspominając nasze spotkanie nazwalam Cię Kobietą Renesansu :) Całkowicie zasłużenie.\nPrzyjemnie być od czasu do czasu źródłem inspiracji dla innych:) To taki miła odmiana, bo zazwyczaj to uwiera mnie poczucie nierównowagi, że to ja więcej od świata korzystam, niż świat ma ze mnie pożytku;) Dziękuję!\nFakt został rozpisany prawie do wyczerpania tematu, więc to bardzo dobry fakt :)\nTeż uważam, że słowa są ważne, dręczę tym najbliższych, ale przecież po to one są, żeby sprecyzować, opisać i powiedzieć dokładnie to, co ma się na myśli. Sama zbieram słowa, lubię je odkrywać. Tyle potencjału w czymś tak niepozornym! Chyba Witkacy stwierdził, że dobry malarz, to taki, który namaluje dokładnie to, co chce namalować, co ma w głowie. Podobnie jest z myślą i słowem.\nDzięki! Jeśli chodzi o zamiłowanie do słów, to od początku czułam w Tobie pokrewną duszę:)\nGratuluje wyróżnienia. Słowa cóż każde ma znaczenie :)\nI tego się trzymajmy:) Dziękuję!\nRen-ya, czyatam Twój blog od jakiegoś czasu i czytam z ogromną przyjemnością. Właśnie za słowa, które pięknie dobierasz, układasz w zdania, zdania w akapity...\njednocześnie dziękuję bardzo za wybranie mnie, jest mi miło, bardzo miło.\nAniu, bardzo Ci dziękuję za tak miłą opinię:)\nIntensywnie Kreatywna 10/08/2012\nPrzeczytałam te siedem akapitów z ogromną przyjemnością i chęcią podpisania się pod każdym z nich z osobna i pod wszystkimi razem.\nDziękuję, i bardzo się cieszę, że jest nas więcej:)\nTak słowa są bardzo ważne i bardzo marnotrawione w dzisiejszym świecie i niestety ostatnie wydarzenia w moim życiu spowodowały, że staram się mieć do nich dystans, ponieważ niektórzy ludzie odwracają znaczenie słów na swoje prywatne potrzeby i wiele ważnych słów okazuje się być funta kłaków warte, ale Ty tego nie rób póki masz wiarę niech ona trwa.\nA właśnie, bo ja nawet nie pomyślałam tu o słowach na wiatr rzucanych... To jeszcze inny temat...\nGraszynko, bardzo mi przykro, że spotykają Cię niemiłe zdarzenia, ale mam nadzieję, że mimo wszystko są to odosobnione przypadki, które w końcu i tak rozpłyną się w morzu pozytywnych doświadczeń. Bardzo Ci tego życzę. A dystans, to jest coś, co tak czy inaczej, zawsze warto mieć:)\nA ja dopiero dzisiaj odbieram tę nagrodę. Dziękuję za wyróżnienie. Pozdrawiam\nWiesz, jak mówią - lepiej późno... I ja dziękuję za przyjęcie wyróżnienia:)


Lifting Shadows - Autoryzowana biografia zespołu Dream Theater | KAGRA - książki o tematyce muzycznej\nLifting Shadows - Autoryzowana biografia zespołu Dream Theater\n408 stron + 2 wkładki ze zdjęciami (32 strony), sztywna oprawa\nLifting Shadows, autoryzowana biografia Dream Theater – amerykańskiego zespołu progresywno-metalowego, którego członkowie to James LaBrie, John Petrucci, Jordan Rudess, John Myung i Mike Mangini – śledzi ich historię od czasu ich powstania na Long Island w połowie lat osiemdziesiątych aż do czasów obecnych, gdy ich koncerty gromadzą tłumy i zapełniają areny.\nTa poprawiona i uaktualniona edycja zawiera najświeższe wywiady z zespołem i wieloma innymi osobami, które odegrały swoją rolę na przestrzeni kariery tych pionierów progresywnego metalu. Obejmuje odejście współzałożyciela zespołu, perkusisty Mike’a Portnoya, poszukiwania jego następcy i ich śmiały powrót. Jest to opowieść o muzycznej integralności, mocnym i profesjonalnym samozaparciu i głęboko zakorzenionej wierze w wytyczony przez siebie muzyczny kierunek.\n‘Pieczołowicie napisana, szczegółowa książka bardzo dobrze opisuje legendę Dream Theater.’\n‘Pełna, nieocenzurowana historia czołowych postaci prog metalu.’\nZa kulisami Teatru Marzeń – wywiad z Richem Wilsonem\nZastanawialiście się kiedyś, jak to jest wejść za kulisy swojego ulubionego zespołu? Nikt, jak do tej pory, nie był tak blisko Dream Theater jak Rich Wilson. Ten – gustujący w progresywnych brzmieniach – dziennikarz muzyczny postanowił napisać książkę o jednym z czołowych reprezentantów współczesnego prog metalu. Wydawałoby się, że zespół takiego formatu, poświęcający się – w głównej mierze – tworzeniu muzyki, nie jest w stanie nas niczym zaskoczyć… Czyżby? „Lifting Shadows”, czyli pierwsza, autoryzowana biografia Dream Theater, właśnie trafiła do polskich sklepów, a Rich na łamach naszego serwisu postanowił – co nieco – opowiedzieć o pracy nad swoją debiutancką książką.\nWitaj, Rich! Jak się czujesz ze statusem: „tego pierwszego, który odsłonił kulisy Teatru Marzeń”?\nTo dla mnie wielki zaszczyt i wielkie szczęście, że mogłem opisać ich historię. Zespół naprawdę bardzo mi w tym pomógł, gdyż wszyscy byli bardzo otwarci i szczerzy podczas wywiadów, za co bardzo mocno im dziękuję. Ta książka nie powstałaby bez ich pomocy.\nNa polski rynek właśnie wchodzi biografia Dream Theater Twojego autorstwa , zatytułowana „Lifting Shadows”. Jak dostrzegłeś ich historyczny potencjał? Skąd wziął się pomysł na taką publikację?\nCóż, zawsze byłem wielkim fanem Dream Theater i miałem to szczęście, że mogłem śledzić ich karierę od samego początku w 1989 roku. Moje artykuły ukazują się w wielu czasopismach, lecz zawsze chciałem stworzyć coś większego, zgłębić temat tak, aby powstała z niego książka. Brałem pod uwagę wiele zespołów, ale stwierdziłem, że to właśnie historia Dream Theater jest najbardziej interesująca. Około 10 lat temu przeprowadzałem wywiad z Mikem Portnoy’em dla magazynu Classic Rock i wspomniałem mu o swoim pomyśle. Podszedł do niego bardzo entuzjastycznie i tak się to wszystko zaczęło.\nWiemy też, że książka obejmuje okres działalności zespołu od wczesnych lat 80tych, aż do wydania „A Dramatic Turn Of Events”. W jaki sposób zbierałeś materiały do książki?\nTak naprawdę gromadzenie materiałów to najtrudniejszy element tej pracy. Musiałem przewertować setki archiwalnych numerów różnych czasopism, kupić stare fanklubowe gazetki i fanziny, a potem powybierać z tego co trzeba. Następnie zaś odbyłem rozmowy z członkami zespołu i na podstawie tego wszystkiego podjąłem próbę opracowania ich prawdziwej historii. Dlatego też zawsze będę wdzięczny zespołowi za cały poświęcony mi czas i pomoc. Muszę też przyznać, że niesamowicie pomógł mi w tym wszystkim Mike Portnoy. Przegadałem z nim chyba ponad 20 godzin, on także skontaktował mnie z wieloma osobami, które w przeszłości były związane z zespołem w taki czy inny sposób. Jestem mu za to ogromnie wdzięczny. Z chęcią czytał to, co napisałem i sprawdzał, czy wszystko jest tak, jak powinno.\nW Twojej publikacji znalazło się 19 rozdziałów, które opisują najważniejsze etapy grupy, zarówno w ich życiu muzycznym, jak i osobistym. Który z poruszanych przez Ciebie problemów sprawił Ci największe wyzwanie?\nChyba najtrudniejsze były dwa ostatnie rozdziały - te, które opisują odejście Mike’a Portnoya i pojawienie się w zespole Mike’a Manginiego. Będąc w bliskich relacjach zarówno z Mikem Portnoy’em, jak i pozostałymi członkami zespołu, trudno mi było je napisać, bo musiałem przedstawić całą tą sprawę z obydwu punktów widzenia w wyważony sposób.\nA jak było z samymi muzykami? Czy jakiś temat okazał się dla nich szczególnie trudny?\nMyślę, że chyba było to odkrycie, iż zespół na pewnym etapie kariery rozważał zwolnienie Jamesa LaBrie. Tak, to z pewnością był dla nich niezręczny temat, szczególnie zaś dla Jamesa. Ale wszyscy muzycy byli ze mną naprawdę szczerzy i uczciwi. Pozwolili mi wyciągnąć moje własne wnioski odnośnie wielu spraw. Nigdy też nie sugerowali, abym usunął jakiś fragment tekstu, co w przypadku autoryzowanej biografii jest ewenementem.\nKtóry z wywiadów szczególnie zapadł Ci w pamięć?\nByło dużo takich wywiadów. Miałem naprawdę szczęście, gdyż pozwolono mi być blisko zespołu w wielu sytuacjach. Na przykład byłem w studiu w Nowym Jorku, kiedy nagrywali „Octavarium”, co pozwoliło mi poznać sposób, w jaki tak naprawdę pracują ze sobą podczas tworzenia płyty. Byłem też za kulisami w Radio City Music Hall oraz gdy grali na Download Festival - to były bardzo wyjątkowe chwile, które już nigdy się nie powtórzą. Jestem też dozgonnie wdzięczny Johnowi Myungowi, który – tak naprawdę – nie lubi udzielać wywiadów, lecz zawsze był dla mnie niesamowicie uprzejmy i świetnie mi się z nim rozmawiało, chociaż przecież nie jest tajemnicą, że nie przepada on za takimi sytuacjami i wywiady nieszczególnie go kręcą.\nNikt do tej pory nie wniknął tak głęboko w świat Dream Theater. Zarówno mnie, jak i naszych czytelników na pewno zainteresuje Twoja opinia na temat osobowości zespołu. Jacy oni są?\nCóż, pewnie wielu ich fanów dobrze o tym wie – stąd też moja odpowiedź na to pytanie nie będzie zbytnio interesująca – ale oni wszyscy naprawdę są wspaniałymi, przyjaznymi i miłymi ludźmi. W tej branży to naprawdę rzadkość! Gdybyś spotkał ich kiedyś przypadkowo na ulicy, z pewnością poświęciliby chwilę czasu na rozmowę z Tobą.\nW każdym rozdziale co najmniej raz pada nazwa Queensrÿche. Nie od dziś wiemy, że obydwa zespoły za sobą nie przepadają. Czy mógłbyś opowiedzieć – co nieco – o tym konflikcie?\nRóżnice między tymi zespołami pojawiły się po tym, jak Geoff Tate wyraził się niepochlebnie o Dream Theater. Mike Portnoy zawsze chętnie bronił honoru zespołu, więc i tym razem zabrał głos. Ale jakby się teraz przyjrzeć temu, jak przebiega kariera obydwu zespołów, można by wysnuć wnioski, że Mike Portnoy miał rację, bo to co się stało z Queensrÿche to jakiś żart!\nCo prawda, to prawda! (śmiech) Dzięki wydawnictwu Kagra i Annie Cichosz (która zajęła się tłumaczeniem książki) „Lifting Shadows” trafił na polski rynek. Jak wyglądała współpraca między Wami?\nPolskie wydanie nie jest w ogóle moją zasługą. Jakiś czas temu skontaktowała się ze mną Anna Cichosz i wspomniała, że polscy fani byliby zainteresowani polską wersją tej książki i może ją przetłumaczyć. Pamiętam, że powiedziałem jej wtedy, iż jeśli znajdzie w Polsce wydawcę, który zechce się tego podjąć, będę jak najbardziej za. Jakiś czas później Anna odezwała się ponownie mówiąc, że znalazła wydawnictwo Kagra i że tak naprawdę już zaczęła pracę nad tłumaczeniem! Więc tak, z wyjątkiem skontaktowania ze sobą wydawnictwa z Wielkiej Brytanii z wydawnictwem Kagra, nie miałem w całym tym przedsięwzięciu żadnego udziału. Jestem zachwycony, że powstała polska wersja tej książki i już zawsze będę wdzięczny Annie za jej pomoc, oddanie i wspaniałe umiejętności translatorskie!\nCzy w przyszłości zamierzasz napisać podobną biografię innej, równie popularnej formacji z progresywnych kręgów?\nTak, prawie już skończyłem pisanie mojej kolejnej biografii zespołu. Jest to kolejny wielki zespół progresywny, który od zawsze był bardzo dobrze znany w Polsce, tak więc – być może – powstanie też polska wersja tej książki. Jeszcze nie mogę ujawnić kto to jest, ale tym razem będzie to książka nieautoryzowana. Ale jeśli zapiszesz się do mojej listy mailingowej na www.rich-wilson.com dowiesz się wszystkiego zaraz jak tylko będę mógł ujawnić szczegóły.\nNa pewno skorzystam z propozycji. Chciałbym trochę nawiązać do poprzedniego pytania… Jakie zespoły cenisz sobie oprócz Dream Theater? Może o nich też chciałbyś napisać kolejną książkę?\nTak, jestem wielkim fanem prog rocka, jest więc wiele zespołów, które śledzę i kocham od ponad 30 lat. I zaraz jak tylko skończę pisanie obecnej biografii najprawdopodobniej zacznę pisać kolejną. Wymaga to dużo ciężkiej pracy, zaś nad tą książką, którą właśnie kończę, pracuję już od czterech lat. Naprawdę muszę ją już skończyć!\nOdbiegnijmy nieco od tematu. W Polsce muzyka progresywna staje się coraz bardziej popularna. Jak jest obecnie z prog rockiem w Wielkiej Brytanii?\nPrzez wiele lat muzyka progresywna była BARDZO niemodna w Wielkiej Brytanii. Myślę, że gdzieś tak od około roku 1980 ludzie zaczęli odchodzić od prog rocka. Dopiero jakieś 5 lat temu zaczęli na nowo fascynować się tym gatunkiem. Czasopismo Prog bardzo dobrze sobie radzi w Wielkiej Brytanii i pojawia się wiele coraz to młodszych zespołów, które tworzą wspaniałą muzykę i oby to trwało dalej. Myślę, że w dzisiejszych czasach ludzie już tak nie „osądzają” muzycznych gustów innych osób, ale kiedy byłem młodszy wyglądało to zupełnie inaczej.\nJak już jesteśmy przy czasopismach… Jesteś muzycznym dziennikarzem i współpracowałeś z takimi magazynami jak: „Classic Rock”, „Prog”. czy „Metal Hammer”. Jak w Twoim kraju wygląda rzeczywistość dziennikarza specjalizującego się w muzyce progresywnej? U nas, w niektórych kręgach, utarł się stereotyp, że ten, który słucha prog rocka/metalu to mądrala i bufon (śmiech).\nMyślę, że i tutaj do pewnego stopnia jest podobnie, ale coraz mniej daje się to odczuć, gdyż pojawiają się coraz to młodsi fani prog rocka. Oni nie myślą takimi samymi kategoriami jak ci, którzy dawniej drwili z muzyki progresywnej. Po prostu doceniają i szanują dobrą muzykę bez względu na to, z jakich kręgów ona pochodzi. To miła odmiana!\nOpowiesz nam o jakimś pamiętnym wydarzeniu związanym z Twoją pracą? Nie licząc rzecz jasna wydania „Lifting Shadows”.\nW ciągu ostatnich lat miałem wielkie szczęście spotkać, rozmawiać i spędzać czas z wieloma osobami, które są moimi muzycznymi bohaterami z lat mojej młodości. Wiem, że jestem niesamowitym szczęściarzem. Mógłbym Ci opowiedzieć naprawdę wiele historii. Jedna z najnowszych dotyczy Fisha, z którym, w zeszłym roku, miałem przeprowadzić wywiad dla magazynu Prog. Jestem wielkim fanem Marillion od zawsze, więc sam fakt, iż zostałem zaproszony przez Fisha do jego domu w Szkocji i spędziłem z nim 9 godzin przeprowadzając wywiad był dla mnie niesamowitym przeżyciem. Czułem się nieco dziwnie, kiedy Fish gotował dla mnie kolację, a potem spędziliśmy wspólnie czas jedząc ją w jego kuchni!!!\nMówi się, że polska scena progresywna ma duży wpływ na kreowanie gatunku. Co sądzisz o tej opinii? Wierzysz w nasz rynek?\nOczywiście. Z Polski pochodzi wiele wspaniałych zespołów. Myślę też, że prog rock był bardzo popularny w Polsce w latach ‘90 i wczesnych ‘00, kiedy na Wyspach stał się naprawdę niemodny. Nawet stosunkowo mało znane u nas zespoły odnosiły wtedy sukcesy w Polsce i myślę, że to właśnie zachęciło grupy takie jak: Riverside, Believe i inne, do tego, by tworzyć tak wspaniałą muzykę.\nMasz jakieś ulubione zespoły z naszego „podwórka”?\nTak, bardzo podobał mi się ostatni album Believe, więc to na pewno będą oni.\nW swojej pracy najczęściej to Ty wcielasz się w rolę pytającego. Jak to jest być po tej „drugiej stronie”?\nTrochę dziwnie, ale już się chyba do tego przyzwyczaiłem! (śmiech)\nNa zakończenie… Czego czytelnik – zarówno zagorzały fan, jaki osoba niezagłębiająca się w historię Dream Theater – może spodziewać się po „Lifting Shadows”?\nMam takie dziwne uczucie, że jest to najlepsza książka, jaką kiedykolwiek napisałem i napiszę. Bliski dostęp do zespołu pozwolił mi dokładnie zrozumieć to, dlaczego Dream Theater odnieśli sukces i wiem, że bez tego o wiele trudniej pisałoby mi się tą książkę. Jest to opowieść o zespole, który dał z siebie wszystko i na przekór wszystkim problemom i przeciwnościom, jakim musiał sprostać, udało mu się odnieść sukces. To opowieść, która może być dla ludzi inspiracją. Myślę też, że nawet niektórzy zagorzali fani nie wiedzieli wcześniej o wielu sprawach, które w niej poruszyłem, więc każdy znajdzie w niej coś dla siebie!\nŻyczę Ci jak największych sukcesów. Dzięki za rozmowę!\nKonsultacja i tłumaczenie: Anna Cichosz\nDream Theater dla jednych są geniuszami prog metalu, super muzykami obdarzonymi niemal mistycznymi mocami kompozytorskimi. Z kolei dla innych to grupa muzycznych onanistów, z każdym kolejnym krążkiem udowadniających, że można zagrać o jeden dźwięk więcej w sekundzie solówki.\nNo dobrze, może trochę przesadzam, ale nie da się ukryć, że amerykański kwintet to zespół, który ma wśród fanów rocka zarówno zagorzałych zwolenników, jak i zdeklarowanych przeciwników. Pierwsza z tych grup dostała już w Polsce w tym roku dwa prezenty: koncert formacji w Katowicach w lutym i biografię swoich ulubieńców, która niedawno trafiła do sprzedaży, zatytułowaną "Lifting Shadows. Autoryzowana biografia zespołu Dream Theater", autorstwa Richa Wilsona, brytyjskiego dziennikarza muzycznego.\nKsiążka szczegółowo opisuje historię kapeli, od początków w połowie lat osiemdziesiątych, przez ciężką drogę ku sławie w latach dziewięćdziesiątych, aż po ogromny sukces (zważywszy na to, że panowie jednak grają muzykę mało komercyjną) w kolejnej dekadzie. Kończy się w roku 2012, już po nagraniu przez grupę przedostatniego albumu "A Dramatic Turn Of Events". Autor koncentruje się w opowieści wyłącznie na Dream Theater, dlatego też udział muzyków zespołu w projektach pobocznych zaznaczony jest tylko wtedy, gdy miało to wpływ na funkcjonowanie ich macierzystej formacji. Nie ma tu też wypowiedzi np. członków rodzin, czy kolegów po fachu (chyba, że – patrz wyżej). To książka o Dream Theater i dla fanów Dream Theater i przypuszczam, że jeśli jakaś postronna osoba sięgnie po biografię, raczej się nią znudzi.\nZresztą, co tu dużo pisać - historia amerykańskiego bandu nie obfituje w jakieś niesamowite zwroty akcji. Owszem, zdarzały się ciężkie chwile, grupa rozstała się z kilkoma muzykami, miała problemy w relacjach z wytwórnią płytową, ale jednak życie kapeli toczyło się i toczy nadal według schematu: płyta/trasa/płyta/trasa... Muzycy nie są też typowymi rock'n'rollowymi zwierzakami, co zresztą trafnie opisał Derek Sherinian, grający w formacji na klawiszach w latach dziewięćdziesiątych, porównując ich do swojego poprzedniego pracodawcy, Alice Coopera: "przed koncertami Alice Cooper zatrudniał striptizerki. Zanim jeszcze zdołaliśmy wejść na scenę z Dream Theater, ci goście ćwiczyli z metronomami (…) Byli zespołem pozbawionym wszelkiej rock'n'rollowej aury – tu chodziło o precyzję".\nNo dobrze, ale przecież to książka dla fanów! A ci powinni być usatysfakcjonowani. Wilson bardzo dużo miejsca poświęca na pokazanie czytelnikowi sposobu pracy grupy: szczegółowo opisuje proces tworzenia piosenek, inspiracje dla tekstów, bogato cytuje zarówno muzyków Dream Theater, jak i producentów, managerów czy grafików, tworzących okładki albumów. Przy każdej z płyt autor zamieszcza najciekawsze fragmenty kilku recenzji z magazynów muzycznych, które pojawiały się po premierze, oczywiście dodając też sporo od siebie. Opisuje też reakcje fanów w Internecie i pojawiające się ewentualne zarzuty, dotyczące krążków, wraz z tym, co swoim wielbicielom odpisywali muzycy. Sporo miejsca poświęcone jest też na wspomnianą w poprzednim akapicie walkę zespołu z wytwórnią płytową, funkcjonowanie w muzycznym biznesie, wreszcie pojawiają się co ciekawsze historyjki z tras koncertowych.\nCzytając biografię czuje się, że Wilson należy do grupy wielbicieli kapeli, co jednak momentami nieco razi. Trochę brakuje bardziej wyrazistej refleksji nad twórczością formacji, każdy kolejny album jest (szczególnie od momentu, gdy zespół sam przejął produkcję swoich krążków) wspaniały, a kwestie relacji między muzykami są dość wygładzone, takie... amerykańskie. Ot, choćby przy okazji wywalenia z grupy któregoś z jej członków czytamy, że "ten i ten już z nami nie gra, ale cały czas go kochamy"...\nJeszcze kilka zdań na temat języka, którym napisana jest książka: nie wiem, czy to kwestia oryginalnego tekstu, czy tłumaczenia, ale w czytaniu nieco przeszkadzają częste powtórzenia tak kluczowych dla każdej biografii słów, jak "zespół", "piosenka" i "płyta". Tak jakby ktoś zapomniał, że można użyć kilku wyrazów bliskoznacznych. Służę pomocą: "grupa", "kapela", "formacja" czy nawet "band". Dalej "kawałek", "numer", "utwór" i "album", "krążek" czy nawet lekko staroświecki, ale jakże znakomicie brzmiący "longplay". A tak mamy krótki akapit, w którym słowo "zespół" pojawia się z sześć razy...\nNo dobrze, czepiam się choć w sumie to mało istotne. Znacznie ważniejsze jest to, że "Lifting Shadows" to rzetelnie napisana opowieść, którą każdy fan Dream Theater powinien przeczytać i oczywiście mieć na półce. A cała reszta może ją sobie odpuścić.


Stan i współczesne zmiany systemów lodowcowych południowego Spitsbergenu. W świetle badań metodami radarowymi - pdf pdf, eBook | Księgarnia Gandalf.com.pl\nStan i współczesne zmiany systemów lodowcowych południowego Spitsbergenu. W świetle badań metodami radarowymi - pdf\nStan i współczesne zmiany systemów lodowcowych południowego Spitsbergenu. W świetle badań metodami radarowymi - pdf, eBook\nRozmiar pliku 13.20 MB\nStan i współczesne zmiany systemów lodowcowych południowego Spitsbergenu. W świetle badań metodami radarowymi - pdf - opis produktu:\neBook pdf Stan i współczesne zmiany systemów lodowcowych południowego Spitsbergenu. W świetle badań metodami radarowymi - pdf pochodzi z wydawnictwa Uniwersytet Śląski. Autorem książki jest Mariusza Grabiec. Należy do gatunków: nauki przyrodnicze, biologia. Książka Stan i współczesne zmiany systemów lodowcowych południowego Spitsbergenu. W świetle badań metodami radarowymi - pdf liczy 330 stron.\n-20% Stan i współczesne zmiany systemów lodowcowych południowego Spitsbergenu. W świetle badań metodami radarowymi - pdf ebook


Łukasz Długosz 2 stycznia 2016\nPopulacja pszczół miodnych i innych owadów zapylających rośliny kurczy się w zastraszającym tempie. Naukowcy ostrzegają, że owadom tym grozi wyginięcie. Kilka ich gatunków już wymarło w ciągu ostatnich kilkunastu lat. Liczebność trzmieli, które są zaraz po pszczołach najliczniejszą, zapylającą rośliny, grupą owadów, zmniejszyła się o 90%. W ostatnich latach, naukowcom, udało się w końcu ustalić przyczynę CCD, czyli zespołu masowego ginięcia pszczoły miodnej. Okazało się, że głównym winowajcą takiego stanu rzeczy są pestycydy z grupy neonikotynidów. Ich szkodliwe działanie na pszczoły powoduje zaburzenie w orientacji w terenie. Z tego powodu owady te nie są w stanie odnaleźć drogi powrotnej do ula, a to kończy się dla nich śmiercią.\nWedług słów przypisywanych (zapewne w celu podniesienia ich wagi) Einsteinowi, ludzkość przestanie istnieć cztery lata po tym jak wyginą pszczoły. Potem umrzemy wszyscy z głodu. Coś w tym musi być, ponieważ niemal trzy czwarte roślin, którymi się żywimy jest owadopylna.\nJak widać pszczoły, mimo swojej przysłowiowej pracowitości, nie mają lekko. Trochę ciężaru z „barków” tych pożytecznych stworzeń postanowili zdjąć naukowcy z Nowej Zelandii. Ich pomoc skupiła się na wyręczeniu owadów z budowy pszczelich plastrów, które służą do przechowywania miodu, pyłku oraz do wychowu larw. Plastry drukowane są na drukarkach 3D, dzięki czemu pszczoły nie tracą na ich budowę cennej energii, którą następnie mogą spożytkować na produkcję miodu.\nJak twierdzą pszczelarze wyprodukowanie plastra kosztuje pszczoły naprawdę mnóstwo energii, a im więcej energii zużywają, tym więcej miodu zjadają w celu jej uzupełnienia. Okazuje się, że w czasie potrzebnym na wykonanie jednego plastra z wosku, mogłyby go od sześciu do ośmiu razy zapełnić tym słodkim “nektarem”. Dostarczenie im „gotowców” przynosi, więc same korzyści: zwiększa produkcję miodu, przy mniejszym nakładzie sił.\nDrukowane plastry są możliwie najwierniejszymi kopiami tych oryginalnych. Umieszczane są w ulach i mogą być łatwo przenoszone po ich zapełnieniu. Zaprojektowanie ich stanowiło nie lada wyzwanie. Pszczoły budują je według ścisłego schematu z tolerancją wymiarową rzędu setnych części milimetra. W celu ich najlepszego odwzorowania naukowcy posłużyli się specjalnym oprogramowaniem, które analizuje dźwięk wnętrza ula i na tej podstawie tworzy model 3D.\nWybudowanie jednego plastra zajmuje koloni 60 000 pszczół około tygodnia, podczas gdy jego wydrukowanie trwa tylko jeden dzień. Wstępne wyniki eksperymentu są bardzo obiecujące, a następnym krokiem ma być podobno drukowanie plastrów z prawdziwego wosku.\nŹródło: www.3ders.org, www.polityka.pl\ndrukowany plaster miodu\n3 stycznia, 2016 na 5:40 pm\nZamiast zająć się przyczyną to …\nbudujmy podróbkę węzy z tworzywa ( brakuje tego w artykule ale stawiam na jakiś rodzaj tworzywa ).\nJakby pszczoły nie będą ginąć to już same sobie poradzą.\nI co to jest ten ” prawdziwy wosk ” ? Jakie pochodzenie ?\nA i pszczoły dość niechętnie zapełniają węzy z plastiku – tak są już takie,\nno ale te są z drukarek 3d :).


HADACZA NIE BĘDZIE 10 KWIETNIA 2015... - Eugeniusz Sendecki - NEon24.pl\nPOLITYKA - ŚWIAT 07.04.2015 21:30 18 komentarzy\nZadzwonił do mnie poruszony Andrzej Hadacz. Kolejny raz był wymieniany na antenie TV Republika jako prowokator - w kontekście obchodów 5-tej Rocznicy Smoleńskiej. Żalił się, że Redaktor Kania szczuła na niego, stawiała go jako przykład prowokatora...\nZasugerowałem mu, żeby tego dnia nie przychodził pod pałac, bo może zginąć. Obawiam się, że nieznani sprawcy będą starali się go zabić, zranić albo wyeliminować za to, że publicznie postawił tezę o wyroku, przeciwko tezom o zamachu i katastrofie.\nHadacz nagłośnił domysły, że prezydent RP ze świtą został spektakularnie, w duchu Niewiadomskiego zgładzony za karę za to, że pieniądze WSI przekazał "pod opiekę" służbom amerykańskim i izraelskim (WASP-owskim). Wyrok na głowie państwa prawdopodobnie wykonano w pałacu prezydenckim, innych zabito w innych miejscach, a trupy spreparowane w hangarze na Okęciu dowieziono później do rzekomego miejsca zamachu/katastrofy. Służby Federacji Rosyjskiej po starej znajomości z czasów sowieckich pomogly Służbom Polskim w maskowaniu rzeczywistego przebiegu kaźni. Polskiej opinii publicznej uwagę na pałac prezydencki zwróciły złośliwe Służby Niemieckie inicjując tam składanie kwiatów i wieńców kiladziesiąt minut po ogłoszeniu przez media godziny rzekomej katastrofy.\nTłumaczyłem Hadaczowi - że on, będąc świadkiem manipulacji Służb w tej krwawej sprawie - jest zagrożony. Tego dnia tam, pod pałacem prezydenckim na Krakowskim Przedmieściu zbiorą się zwolennicy Dudy i ludzie, którzy uwierzyli w mit o zamachu, a nie posluchali przepowiedni Bartłomieja Kurzeji - że "króla spotka kara za zdradę narodu". Owi ludzie jak się dowiedzą o tezie o wyroku Służb Polskich w duchu Niewiadomskiego na Kaczyńskim - będą rozzłoszczeni i będą gotowi zabić osobę burzącą ich piramidę kłamstwa o zamachu na rzekomo niewinnym prezydencie. Ja też się boję tam przyjść, bo jest kampania prezydencka, ludzie są otumanieni, jakby pijani propagandą - wiadomo, że mówią Duda, a myślą o Kaczyńskim. O pieniądzach WSI nie chcą słuchać, ani myśleć. Poprosiłem Hadacza, żeby był obecny 10-go kwietnia 2015 w innym ważnym miejscu - czyli pod URM-em, gdzie Polacy bronią polskiej ziemi i lasów przed wyprzedażą. Tutaj teraz bije serce narodu.\nOstrzegłem Hadacza, że Służby Polskie są za słabe (bo brak pieniędzy! forsę przejęli WASP-y!) i że go nie obronią w tłumie zwolenników Stronnictwa Amerykańko-Izraelskiego.\nNie wiem, czy Andrzej Hadacz mnie posłucha. Jeśli by ktoś go spotkał przed pałacem prezydenckim tego dnia - bardzo proszę, aby każdy miał baczenie na ludzi i rzeczy. Niech każdy robi filmy i fotografuje wszystko - zgodnie z zasadą TELEWIZJI NARODOWEJ. Prześladowania Hadacza to znakomity sposób na odwrócenie uwagi Ludu od spraw istotnych - od naszych polskich pieniedzy. Brońmy się.\nNa fotografii: Andrzej Hadacz na tle konstrukcji repliki Krzyża z Giewontu pod Sejmem w roku 2014-tym\n@japoniec 22:14:04 - ZAKAMUFLOWANE, ALE SĄ\nWłaśnie teza o tym, że to nie był zamach, ani katastrofa, tylko wyrok - mówi o tym, że Służby Polskie istnieją i że są w stanie sprawować władzę w duchu Niewiadomskiego, czyli krwawo rozprawić się z Wrogami. No i mają wsparcie w Służbach Rosyjskich. Wyprowadzenie kasy WSI w roku 2006-tym to musiał być wielki cios, ale się funkcjonariusze (jak się domyślam) pozbierali i maszerują dalej. Czyli - jeszcze Polska nie zginęła. Skoro Służby Polskie istnieją...\nEugeniusz Sendecki 07.04.2015 22:30:59\n@Eugeniusz Sendecki 22:30:59\nJeżeli tak jest jak Pan pisze, to byłaby jeszcze nadzieja dla Polski. Dałby Bóg, aby w Polsce były Polskie Służby.\nJan Paweł 08.04.2015 09:31:50\newinia 08.04.2015 10:44:22\n@Jan Paweł 09:31:50 - JAK SIĘ MODLIMY ZA RZĄDZĄCYCH...\nKiedy odmawiamy modlitwę "Boże Panie i Rządco Narodów..." (to jest modlitwa Księdza Piotra Skargi) - to się właśnie modlimy za Niewiadomskiego i wszystkich dzielnych Polaków, którzy w rękawie noszą sztylet, i tym sztyletem celnie i słusznie operują.\nNo i nasze modlitwy Pan Bóg czasem wysłuchuje. Stąd mamy historię z nieszczęsnym Narutowiczem i - jak się wydaje, z nieszczęsnym Kaczyńskim.\nPamiętam jaki w latach 2006-2007 w gronie ligowców i samoobrońców panował zawód, uraza i gniew po tym jak Kaczyńscy z Macierewiczem przejęli resorty siłowe, a nam, kwiatowi polskiej młodzieży z MW/LPR i kwiatowi polskiego ludu z SO niczego nie dał. A przecież byliśmy z nimi w koalicji przecież. Niewdzięcznicy. No i teraz mamy piątą rocznicę jak nie żyje Lech Kaczyński. A my - żyjemy. Oprócz Leppera, Hatki i Dominikowskiego co prawda, ale jednak.\nEugeniusz Sendecki 08.04.2015 12:18:52\newinia 08.04.2015 12:57:31\nA dlaczego nie ustrzelili Jarosława?\nSkoro zakamuflowani Polacy w służbach polskojęzycznych odważyli się iść śladem śp. Niewiadomskiego, to dlaczego nie skorzystali z okazji upieczenia dwóch kaczek na jednym ogniu? Gdyby to wtedy zrobili , dziś byłoby może spokojniej. Może pan Sendecki ułoży na to pytanie jakąś genialną odpowiedz? Umieram z ciekawośći!\nMarienburg 08.04.2015 20:40:05\n@Marienburg 20:40:05 - DLACZEGO JAROSŁAW I ANTONI NIE ZGINĘLI?\nOczywiście - tego nie wiemy, ale skoro jesteśmy skazani na domysły - domyślajmy się ile sił. Na pewno pozostawienie przy życiu tak ważnych dwóch polityków nie było dziełem przypadku, czy jakiegoś szczęścia. Nie podejrzewam Służb Polskich działających w duchu Niewiadomskiego o nonszalanckie traktowanie takich tuzów z otoczenia Lecha Kaczyńskiego. Podejrzewam, że było tak, że wypompowanie kasy z WSI "pod opiekę" izraelską odbyło się tylko dzięki Lechowi Kaczyńskiemu i na jego tajny rozkaz. On jedyny miał by sprawstwo kierownicze, a jego brat Jarosław i minister Macierewicz - mogli się byli dowiedzieć o sprawie po fakcie. 9-go kwietnia 2010 Służby Polskie poinformowały ich o wyroku na Lechu za pozbawienie WSI trzystu miliardów dolarów, być może nawet przywiodły ich aby na wykonanie wyroku patrzyli i - zaproponowały oczyszczenie się z podejrzenia, że są również zdrajcami na rzecz Izraela - przez wykonanie odpowiednich zleceń. Jarosław dostał zlecenie, aby kłamać, że rozmawiał z nieszczęsnym Lechem, a Macierewicz dostał zlecenie, aby robić konferencje, tak aby niczego nie wyjaśnić. Trochę to prymitywne i obrzydliwe, ale możliwe.\nEugeniusz Sendecki 09.04.2015 00:40:45\n@Eugeniusz Sendecki 00:40:45\nWersja wydarzeń jest na pewno godna zastanowienia-jeżeli są gdzieś jacyś zakamuflowani Polacy w służbach polskojęzycznych , to dobrze, o ile nie pełnią funkcji szabesgoi-niemniej Kaczor zasłużył sobie na to co dostał -oszust i kłamca, niszczyciel Leppera wespół ze swoim braciszkiem-najgorsze kreatuty chodzące po polskiej ziemi.\nMarienburg 09.04.2015 09:41:04\n@Max von Stirlitz 09:57:56\nA co ? Jutro robimy żałobę po nieodżałowanym patriocie ? Bo ja chętnie walnę setę z życzeniami dalszych tego typu akcji!\nMarienburg 09.04.2015 10:29:37\n@Marienburg 10:29:37 - POWINIEN SIĘ KOLEGA BARDZIEJ POCHYLIĆ...\n...nad przepowiednią Bartłomieja Kurzeji. Dlaczego ona jest taka ważna? A dlatego, że pochodzi od Boga. No i powinniście przez tę przepowiednię się nawrócić na rzymski katolicyzm i endecję właściwą. To nasze środowisko, katolickiej naprawdę i polskiej naprawdę TELEWIZJI NARODOWEJ otrzymało namaszczenie na depozytariusza prawdy, na elitę, na niesienie kaganka światła tam, gdzie Polskę zalega "podłość, fałsz i brud".\nBardzo mnie uradowało, że macie właściwe, w duchu Niewiadomskiego podejście do wyroku z 10-go kwietnia 2015. Jak przeczytałem, że się wam sucho w gardle zrobiło na tę piątą rocznicę, i że pragniecie setą zwilżyć swoje gardło, gardło polskiego internauty - to żem Was polubił, prawie pokochał. Ale powinniście więcej serca okazać wnukowi zamordowanej przypadkowo Anny Walentynowicz - Piotrowi Walentynowiczowi. Przecież to słowiańska, bratnia dusza, rasa i klasa jest. Wystarczy popatrzeć. Powinniście przeprosić, że go o banderyzm posądzaliście publicznie. No i mnie na koniec winniście przeprosić, bo to ja, nie chwaląc się wiernie i systematycznie łowiłem strzępki prawdy latające ponad Krakowskim Przedmieściem, to ja nie chwaląc się - przywiodłem Hadacza do pełni prawdy o pieniądzach WSI, o tym, że to nie był zamach ani katastrowa - tylko wyrok - w duchu Niewiadomskiego!\nDlatego upraszam Was, Kolego Marienburg - weźcie się wyrzeknijcie germańskiego nicka i udajcie do polskiej Canossy. Uklęknijcie przed przepowiednią Kurzeji, od Ducha Świętego pochodzącą, zapoznajcie się z dorobkiem TELEWIZJI NARODOWEJ, wysupłajcie odpowiednią sumkę, bo chyba dziadem nie jesteście, wesprzyjcie nasze prawe dzieło, pomódlcie się i - stańcie się elitą.\nEugeniusz Sendecki 09.04.2015 12:54:45\n@Eugeniusz Sendecki 12:54:45\n1. Marienburg-dosłowne tłumaczenie: zamek Maryi-mnie się podoba , nawet jeśli jest to w teutońskiej mowie, architekturę zamku nad Nogatem uważam za arcydzieło sztuki światowej , nawet jeśli to dzieło naszych śmiertelnych wrogów-uważam że przeciwnika szanować należy, nawet śmiertelnego wroga jak Kissinger czy Merkel-nienawidzę jedynie wrogów zakamuflowanych udających przyjaciół.\n2. Ja bardzo cenię TELEWIZJĘ NARODOWĄ , wnerwia mnie jednak to że jej twórca stoi cały czas okrakiem na barykadzie -niemniej cenię pana pracę na wielu polach , mimo że pewne sprawy szczerze mnie wnerwiają\n3. Co do wnuka śp. Anny Walentynowicz-mam szacunek do jej osoby za walkę z Wałęsą -do końca mówiła prawdę i byłą jedną z tych osób które powinny nadal być wśród żywych-nie zniosę natomiast jakiegokolwiek popracia dla Banderostanu, choćby czysto emocjonalengo-NIGDY I NIGDZIE!\n4. Wiem że wyraziłem się ostatnio niejednokrotnie złośliwie , jako człowiek zasad wyznaję swój błąd-i PRZEPRASZAM.\n5. Bardzo proszę pana by do filmów TN powróciła osoba Bartłomieja Kurzei-bardzo go tu brakuje!\nMarienburg 09.04.2015 17:28:30\n------Pan jesteś CHORY !!\n-Sprowadzać Naród i jego / umysł / do poziomu wyszorowanego , ogolonego żula .\nW tle Pana rzekomo patriotycznych filmików widać ZAWSZE !! samochód TVNu\nRzymski kościół panie OPUS DEI to kochaj sobie sam !!.\nninanonimowa 09.04.2015 18:27:59\nale jeżeli jest tak jak na zamach.eu\nże sprawiedliwi Polacy z WSI\nwyrządzili zemstę na mecenacie syjonu Kaczyńskim\nto ujawnianie tej informacji nie jest sprawiedliwym polskim postępowaniem, tylko antypolskim kapusiostwem a więc strona zamach.eu nie jest stroną szczerze pro-polską tylko aparatczykowską antypolską i godną potępienia\nWandalVeni 12.04.2015 19:04:07\n@WandalVeni 19:04:07 - W SUMIE MACIE RACJĘ.\nAczkolwiek skoro doszło do wyroku - to znaczy, że się sprawa zrobiła publiczna. A jak sprawa publiczna - to i podlega publicznej dyskusji.\nEugeniusz Sendecki 12.04.2015 22:09:53


Przejrzyj sobie galerie,w komentarzach do zdjęć często są napisane opinie o danej maszynie.\nMam pytanie zastanawiam się nad wyborem siewnika poznaniak 5503d dwa talerze lub Agromasz sr300 na jednym talerzu oba z kółkiem dociskowym. Mam dylemat która firmę wybrać. Jest ktoś kto mógłby doradzić?\nPodpinam się pod to ;]. Identyczny dylemat. Na razie różnice jaką znalazłem to ceny siewników.\nAgromasz moze miec tez 2 talerze I wez to pod uwage.\nWeź pod uwagę jeszcze pom Brodnica Cami_z. Na początku też tylko te dwa chodziły mi po głowie a ostatecznie wezmę z Brodnicy. Kopia fiony, solidnie wykonana.\nA znasz może cennik tego siewnika 3m i dodatków?\nNie mam, ale ceny podobne.\nSkoro ceny są podobne to co przemówiło do Ciebie za Cami Z? Agromasza wycenili mi na 27500zł (bez komputera do ścieżek, tylko załączane elektronicznie) a Poznaniaka na ponad 30000zł (nie pamiętam dokładnie ile). To pomiędzy tymi trzema chyba jednak wygrywa Agromasz. Do tego chyba o 2-3tyś cena Agromasza wzrasta jeśli wybierze się wariant dwutalerzowy. Sąsiad kupił na jesień Agromasz full opcja na jednym talerzu i wschody miał równe, ładnie to wygląda. Zapłacił 29500zł\nRozmawiałem z 2 skladami które sprzedają siewniki w okolicy i obydwa polecily mi cami. Jest to konstrukcyjnie kopia Fiony, bardzo dobrego siewnika. Mnie przekonali. Nie mówię że zgromadzone jest zły, kolega ma i nie narzeka, jedynie zaniza mu dawkę siewu. Poznanianki podobno rozregulowuja się w czasie pracy.\n'Cami' nabudowany ma strasznie słabą konstrukcję ramy i wałków.\nOrientuje się ktoś w cenie siewnika Amazone D9 3m z redlicami talerzowymi z komputerem i bez?\nD9 na najprostrzym kompie ok 52 tys zl\nPo czym to wnioskujesz? Masz ten siewnik? Chętnie posłucham bo będę zamawiał wersję zawieszaną.\nhassia dk to samo co.amazone 3 p podniesie\nPoznaniak 550/3D 2016 r. (komputer, hydrauliczne ścieżki, redlice talerzowe, bez ścieżek przedwschodowych) 30900 zł netto cena katalogowa.\nDołóż 5 tys i kup amazone d9 a nie będziesz żałował co prawda bez komutera ale to w tych siewnikach zbedny bajer .\nnie wydaje mnie się, że za 36 tyś kupisz amazone d9 na redlicy talerzowej, nawet bez kompa. a musi być nowy\nEdytowano Czerwiec 30, 2016 przez sumek666\nAmazonka na talerzach spokojnie ponad 40tyś. W przystępnej cenie to jedynie teraz Agromasz i Poznaniak 2015. Oba za nie całe 30tyś. Jak nie zależy komuś na tej ładowności 550kg to poznaniak oferuje jeszcze 420kg, tańszy i lżejszy, który najprawdopodobniej ja wezmę ;]\nzgadza się, ale 420 nie zasypiesz z big baga. (chyba:))\nTak ;], dlatego napisałem "Jak nie zależy komuś na tej ładowności 550kg". To jedyny minus 420 że bigbag nie wejdzie ale i to dla chcącego da się obejść ;]. Ja teraz z zaprawiarki będę wsypywał do bigbaga tyle ile pojemności będzie miał siewnik ;] A różnica cenowa między 550 a 420 jednak jest\nChyba, że tak ja planuje materiał kwalifikowany siać aczkolwiek, życie to zweryfikuje. Na pewno nie chce z worka sypać bo mam jeden kręgosłup na całe życie i jak patrze na sąsiadów rolników starszej daty to każden jeden krzywo chodzi i olaboga jak mnie boli?\nNapisano Lipiec 3, 2016 (edytowany)\n@sumek666 w 2012r właśnie tyle dałem ale wtedy było duże ssanie na rynku teraz jest mega zastój to może są promocje radzę zadzwoń do tech-komu umów się z przedstawicielem i cena może cię zaskoczyć bo na forum ceny się nie dowiesz.\nWeź też pod uwagę że amazone bedzie lżejszy od poznaniaka co przy zestawie daje róznicę.\nEdytowano Lipiec 3, 2016 przez bizon1\nWitam. Tez jestem na kupnie , ale trochę tanszego... Mysle nad reformem , czy może ktoś cos o nim powiedzieć ? Mam takiego na oku , proszę o rade,,,,,, http://olx.pl/i2/oferty/q-siewnik-zbo%C5%BCowy/?search%5Bregion_id%5D=4&search%5Border%5D=created_at%3Adesc&view=gallery\na oglądał ktoś siewnik euro masz?? za 3m ze ścieżkami redlicami talerzowymi za kołem 16k brutto. co to warte jest?? oglądał ktoś?\nPokaż jakąś fote tego siewnika. Nie mogę nigdzie znaleźć aby ta firma produkowała siewniki...


„Rzeczpospolita Bielińska”- Nasza samoobrona.\n— Urodziłem się w 1920 r. w biednej wołyńskiej rodzinie Michała i Teofili Laskowskich w Bielinie — wspomina Leon Laskowski. […]\nJak wkroczyli Niemcy i Ukraińcy zaczęli podnosić głowy, nie ukrywając, co zamierzają zrobić z Polakami, w Bielinie powstała konspiracja. Miała ona jednak charakter kadrowy i ja do niej nie należałem. Wstąpiłem do niej w 1943 r., kiedy do placówki samoobrony wstąpili w Bielinie wszyscy młodzi mężczyźni. Taka była konieczność. Inaczej by nas Ukraińcy wymordowali. 11 lipca, gdy uderzyli oni na większość skupisk polskich w powiecie włodzimierskim, chcieli też wyrżnąć dwie polskie kolonie koło Bielina. Z północy i południa otaczały je wsie ukraińskie. Owej krytycznej niedzieli 11 lipca do tych kolonii przyszli Ukraińcy ze wsi z północy i zagnali wszystkich Polaków do stodoły. Gdy ci żegnali się już z życiem, Ukraińcy wszystkich wypuścili i kazali iść zbierać zboże. Ponoć bez tych ze wsi południowych nie chcieli Polaków mordować. Tak przynajmniej wtedy mówiono. Na Bielin wtedy nie uderzono. Była to duża wieś licząca prawie 500 mieszkańców. Zaczęła też do niej napływać ludność z innych polskich wsi z południowej części powiatu włodzimierskiego i tworzyć się baza samoobrony „Bielin”, którą niektórzy nazywali „Rzeczpospolitą Bielińską”. Do naszej samoobrony, oprócz Bielina, należały także kolonia Marianówka Bielińska, wieś Smolarze, kolonie Wodzinek i Wodzinów, osady Kalinówka oraz kolonie Stasin i Sieliski. Dowódcą był starszy ogniomistrz w stanie spoczynku Jan Wyszomirski „Mirek”, członek konspiracji. Broń dostarczano nam z Włodzimierza. Tamtejsze struktury AK wszystko, co zdobyły, kierowały na Bielin. Przez cały dzień i noc trzymaliśmy warty, żeby nie dać się zaskoczyć Ukraińcom. Wszyscy mieszkańcy wsi znajdujących się na terenie naszej bazy udzielali schronienia wszystkim Polakom, którym udało się uciec z miejscowości zagrożonych rzeziami. Dzielili się z nimi pożywieniem czy ubraniami. W domu u Hypsiów urządzono izbę chorych, których leczył Żyd z Włodzimierza, dr Podlipski. W sierpniu 1943 r. Ukraińcy usiłowali rozbić Bielin, ale naszą samoobronę wspomógł oddział żandarmerii polskiej utworzonej we Włodzimierzu i ich atak odparliśmy. Dla większego bezpieczeństwa w Bielinie powstał też jej oddział liczący 15 osób. Stanowił przykrywkę dla naszej samoobrony, a jego obecność ułatwiała posiadanie broni. Od początku z samoobroną bielińską współpracował oddział partyzancki dowodzony przez ppor. Władysława Cieślińskiego „Piotrusia”. Krążył on nieustannie po terenie, rozpoznawał zagrożenia, maszerując przez ukraińskie wioski oddziaływał na ich mieszkańców psychologicznie. Ten sam oddział Ukraińcy brali za kilka znajdujących się stale w okolicy. Dzięki temu samoobrona w Bielinie przetrwała, a zgromadzona w niej ludność uniknęła rzezi. Od stycznia 1944 r. Bielin stał się bazą dla formowania zgrupowania „Osnowa” 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK. We wsi zorganizowano ośrodek mobilizacyjny i zaopatrzenia. Powstały tu młyny, piekarnie, wiatraki, masarnie, magazyny, zakłady szewskie i rusznikarnie. Formowały się poszczególnie kompanie i bataliony, przesuwane następnie do kolejnych miejscowości. Ja ze swoją kompanią ppor. „Piotrusia” zostałem włączony do batalionu por. „Bogorii”. Otrzymałem w niej jako uzbrojenie automatyczny dziesięciostrzałowy karabin. Nikt w kompanii takiego nie miał i wszyscy mi go zazdrościli. Wyróżniałem się z nim wśród żołnierzy. Drugim takim wyróżniającym się żołnierzem był Zygmunt Maguza uzbrojony w rosyjski ręczny karabin maszynowy. Wykonywaliśmy różne zadania. W pierwszym okresie podzieleni na drużyny pełniliśmy funkcję ubezpieczenia terenu przed atakami Niemców i Ukraińców. Chroniliśmy jednocześnie ludność wsi polskich przed niespodziewanymi atakami UPA. Jeździliśmy też do zniszczonych przez Ukraińców miejscowości, w których gdzieś w piwnicach czy na strychach przetrwali Polacy i trzeba ich było ewakuować. Codziennie praktycznie prowadziliśmy utarczki z UPA bądź z Niemcami. Na wysuniętych posterunkach byliśmy stale ostrzeliwani przez UPA. Patrole band macały nas ogniem, chcąc przekonać się, jaką prezentujemy siłę. Nie odstrzeliwaliśmy się im, czekając na atak z bliska, ale ten nigdy nie następował. Nasze dowództwo podejmowało działania przeciwko UPA, ale nie zawsze kończyły się one sukcesem. Próba zlikwidowania bazy UPA w Gnojnie nie powiodła się. Ukraińcy nie dali się zaskoczyć. Naszym oddziałom brakowało jeszcze doświadczenia. Dobrze radzili sobie ci, którzy przed wojną, tak jak ja, należeli do „Strzelca”. Młodzi gubili się na polu walki. Sporo ich ginęło. UPA usiłowało zlikwidować nasze zgrupowanie, uderzając od strony Edwardpola i Karczunku. Udało się nam nie tylko odeprzeć ich atak, ale rozbić ich bazę w Puzowie, poszerzając opanowany przez nas teren. Zlikwidowaliśmy też silny ośrodek UPA w Stężarzycach. W obu tych miejscowościach powstały polskie placówki. Pod Wodzinowem stoczyliśmy bitwę z Niemcami. Początkowo Niemcy w zasadzie się nas nie czepiali. Tylko nasze patrole potykały się z Niemcami. W pewnym momencie jednak skierowali przeciwko nam większe siły. W stronę zajmowanych przez nas pozycji ruszyło kilka kompanii Wehrmachtu z Włodzimierza Wołyńskiego, wspieranych przez oddział żandarmerii z Uściługa i policji ukraińskiej, która nie zdezerterowała do UPA. Pierwszy odpór napastnikom dała samoobrona w Karczunku. Była jednak za słaba, by ich zatrzymać. Dzięki jej oporowi ludność polska zdążyła wycofać się z wioski, choć ukraińscy policjanci zgodnie ze swoim zwyczajem strzelali do uciekających. Gdy nasza kompania na saniach ruszyła w stronę Karczunka, dostała się pod ogień moździerzy. Wybuchło zamieszanie, ale „Piotruś” opanował sytuację, formując obronę. Na wzniesienia podciągnięto cekaemy, które celnie zaczęły kosić Niemców. Trzy plutony poderwały się do ataku. Na pole walki przybyły też kolejne nasze oddziały i Niemcy zaczęli się wycofywać.\nW końcu lutego po dużych opadach śniegu, kiedy w zaspach trzeba było brnąć po kolana, Niemcy znów uderzyli i po raz kolejny nasza kompania znalazła się na pierwszej linii ognia. Atak ten oddziały całego zgrupowania odpierały przez cały dzień, wytrzymując uderzenie Niemców, którzy po nastaniu zmroku wycofali się do Włodzimierza. W końcu marca 1944 r., gdy 27 Wołyńska Dywizja Piechoty AK została formalnie powołana, a jej dowódcą został ppłk Jan Wojciech Kiwerski „Oliwa”, dowództwo naszego batalionu przejął od „Bogorii” por. Zygmunt Górka-Grabowski „Zając”, warszawiak, dobry żołnierz. Zanim jeszcze przybył do zgrupowania, Niemcy, gdy zaczynała się bitwa o Kowel, podjęli działania dążące do spacyfikowania zajmowanego przez nas terenu. Stoczyliśmy z nimi bój pod Kapitułką i Stężarzycami. Pod tą ostatnią miejscowością wzięliśmy do niewoli 72 Niemców. Dowództwo niemieckie, chcąc ich odzyskać, dokonało masowych aresztowań we Włodzimierzu Wołyńskim. W sumie wzięli ponad 300 zakładników. Aresztowali również ks. Stanisława Kobyłeckiego, proponując mu podjęcie rozmów o wymianie jeńców na zakładników. Zakończyły się one sukcesem. My wypuściliśmy Niemców, a oni Polaków. Później wraz z czołowymi oddziałami radzieckimi podjęliśmy próbę opanowania Włodzimierza Wołyńskiego, ale niestety Niemcy stawiali bardzo skuteczny opór. Odziały radzieckie, które wdarły się do miasta, dochodząc do dworca kolejowego, zostały przez Niemców wyparte. Również nasze oddziały nie wytrzymały ognia Niemców i też musiały się wycofać. Mój batalion dowodzony przez „Zająca” pozostawał wtedy w odwodzie, ale wkrótce też znaleźliśmy się pod ogniem Niemców. Ci, ruszając do kontrataku, uderzyli na nas w Stężarzycach, gdzie byliśmy okopani nad rozlewiskiem rzeki Stęży. Niemcy nie mogli tu rozwinąć szerokiego natarcia i chcąc się do nas dobrać, musieli przejść groblę, którą skutecznie blokowaliśmy. Odpieraliśmy ich ataki przez osiem dni. Później przerzucono nasz batalion za Turię na stronę zajętą przez Sowietów, ale wróciliśmy w stronę dawnych pozycji, już nie do Stężarzyc, tylko do Lasów Iszowskich. Gdy nasza czołówka znalazła się naprzeciwko Niemców, ci przysłali parlamentariuszy, sugerując, byśmy się poddali. Po godzinie, gdy nie dostali odpowiedzi, ruszyli do ataku. Dostaliśmy się pod silny ogień broni maszynowej i moździerzy, ale dowódca z batalionu „Zając” wsparł naszą kompanię ze skrzydeł dwoma pozostałymi kompaniami. Podjęliśmy kontratak, odpierając Niemców. Dzięki temu z rejonu Bielina, który wcześniej zajmowaliśmy, zdążyliśmy wyprowadzić wielką kolumnę furmanek, w której ewakuowali się jego mieszkańcy, a także ogromna liczba uchodźców, w tym Żydów szukających schronienia przy „partyzantce”. Na tyły wycofał się też szpital zgrupowania.\nW tamtych czasach współpracowaliśmy z Sowietami. Obiektywnie trzeba przyznać, że otrzymaliśmy od nich duże ilości amunicji. Zdecydowana większość naszych żołnierzy miała broń sowiecką, do której brakowało nam amunicji. Miało to dla nas duże znaczenie, bo nie mieliśmy już czym strzelać. Po odparciu niemieckiego ataku, tak jak wszystkie oddziały wchodzące w skład Dywizji, dostaliśmy się w kocioł zorganizowany przez Niemców. Nasi dowódcy podjęli decyzję o przebijaniu się na północ przez tory, których ja z kolegami nie zdołaliśmy przejść\nFragment wspomnień: Leona Laskowskiego\nWyszukał i wstawił B.Szarwiło


Ozłoceni - Nasz Dziennik\nZdjęcie: A. Warżawa/ Nasz Dziennik\nPoniedziałek, 13 sierpnia 2018 (12:52)\nSobota okazała się jednym z najwspanialszych dni w historii polskiej lekkiej atletyki. To właśnie wtedy, w odstępie niespełna dwóch godzin, nasi reprezentanci zdobyli trzy złote medale odbywających się w Berlinie mistrzostw Europy. Dwa z nich przypadły Justynie Święty-Ersetic, która dokonała sztuki – jak powiedział jej trener Aleksander Matusiński – iście „kosmicznej”.\nO tym, że to może być polski dzień w stolicy Niemiec, wiedzieliśmy od dawna. Ale też obawialiśmy się, czy koszmarnie ułożony przez organizatorów program zawodów nie pokrzyżuje Biało-Czerwonym planów, czy nie stanie on na drodze do złota sztafecie 4 x 400 m, na którą przecież tak bardzo liczyliśmy. Nie stanął. Nie stanął, bo Polki wykazały się niewiarygodnym hartem ducha, bo dokonały czegoś, co wydawało się wręcz niewyobrażalne.\nZaczęła Święty-Ersetic, faworytka indywidualnego biegu na 400 m. W tym sezonie uzyskiwała już na tym dystansie kapitalne czasy i w Berlinie tylko potwierdziła przynależność do absolutnej elity. Pobiegła po mistrzowsku, nie dała się rywalkom, zrealizowała perfekcyjnie taktykę, na ostatniej prostej przyspieszając tak, że nikt i nic nie zdołało jej zatrzymać. Ten finisz, ten niezwykły błysk dał jej złoty medal, wywalczony z rewelacyjnym czasem 50,41 s. Szczęśliwa, ale i potwornie zmęczona na mecie przyznała, że nie wie, czy będzie w stanie wykrzesać z siebie coś więcej. A to „więcej” było potrzebne, bo za niespełna dwie godziny zaczynał się finał sztafet, której pani Justyna jest kluczowym ogniwem. Trener Matusiński zadbał o to, by i ona, i Iga Baumgart-Witan, która również w indywidualnym finale dała z siebie wszystko (zajęła piąte miejsce), maksymalnie odpoczęły i się zregenerowały. Wiedział, że to sztuka niezwykła, że porywa się na szaleństwo, zmuszony przez organizatorów, ale manewr się powiódł. Zawodniczki pojawiły się na starcie i dokonały niemożliwego. Małgorzata Hołub-Kowalik, Baumgart-Witan, Patrycja Wyciszkiewicz i Święty-Ersetic pobiegły nadzwyczajnie.


Pomoce Montessori & Zabawki Edukacyjne\nnasza cena 36,78 zł\nWarsztat W Skandynawskim Stylu\nPuszki Szmerowe - 12 Sztuk\nnasza cena 261,74 zł\nWitamy w świecie Edukacji , kolorowego świata pełnego zabawnej nauki, nowych pomysłów i wymagających gier edukacyjnych.\nNa tym świecie jest mnóstwo czasu i uwagi na rozwój każdego dziecka.\nDzieci instynktownie uczą się, kiedy się bawią.\nPoprzez zabawę dzieci zdobywają cenne doświadczenia, które pozwalają im rosnąć i rozwijać się.\nWierzymy, że każde dziecko zasługuje na jak najlepszą edukację.\nTo znaczy edukacja z naciskiem na indywidualne talenty, osobiste wyniki i osiągnięcia.\nWszystkie nasze produkty są oparte na międzynarodowych standardach dotyczących programów nauczania, celów i umiejętności.\nStymulują rozwój dziecka poprzez aktywną, praktyczną zabawę. Produkty są podzielone na różne i jasne cele.\n- Przesyłka już od 9,90 zł , DARMOWA już od 299 zł\nNiniejsza Polityka prywatności dotyczy wszystkich Produktów oferowanych przez Sklep Internetowy i jest skierowana do Klientów Sklepu Internetowego. W przypadku jakichkolwiek pytań dotyczących niniejszej Polityki prywatności prosimy kontaktować się ze Sklepem Internetowym elektronicznej: montessori@montessoripomoce.pl


Młodzi dramaturdzy, na start!\n2. Katowicka Runda Teatralna\nKatowice Miasto Ogrodów, 22 – 23 listopada 2019 r., Katowice Miasto Ogrodów, 22 – 23 listopada 2019 r., „To nie są już Katowice. To Planeta Wenus", (Ewa Mikuła: „Zrób sobie mural").\nPrzez dwa listopadowe wieczory szatnia, galeria czy kawiarnia zamienią się w przestrzeń teatralną. Miasto Ogrodów zamieni się w Miasto Teatrów. 2. finał Katowickiej Rundy Teatralnej to sceniczny maraton i 5 świeżych, nie wystawianych jeszcze nigdy tekstów.\n6 teatrów, 5 niezwykłych scenariuszy, jeden temat - Katowice. 22 i 23 listopada swoje premiery będą miały spektakle powstałe w ramach Katowickiej Rundy Teatralnej. Scenariusze napisane w czasie warsztatów z wybitnymi dramaturżkami: Małgorzatą Sikorską-Miszczuk, Anką Herbut i Łucją Iwanczewską zainscenizowały teatry nieinstytucjonalne z terenu Śląsko-Zagłębiowskiej Metropolii.\nWyobraźnia młodych dramatopisarzy przeniesie uczestników maratonu na katowicki dworzec kolejowy, skąd ruszymy w podróż nie tylko w przestrzeni, ale i w czasie. Poznamy prawdziwe i nieprawdziwe losy znanego kompozytora, który otrzymał zaproszenie do Hollywood od samego Francisa Forda Coppoli czy przeniesiemy się na salę sądową, gdzie sądzeni będą rodzice, którzy dopuścili się morderstwa własnego dziecka...\nSceną spektakli będą nie tylko mniejsze i większe sale Miasta Ogrodów, ale także jego galerie, Strefa Centralna czy... szatnia.\nInscenizacje oceniać będzie jury w składzie: Justyna Jaworska, Remigiusz Brzyk oraz Iwona Woźniak, której spektakl wygrał pierwszą edycję Katowickiej Rundy Teatralnej. Swoją nagrodę przyzna także publiczność.\n- Katowicka Runda Teatralna to znakomity projekt wspierający nurt tzw. teatrów niezależnych: (programowo, organizacyjnie, ideowo). Kompleksowe działanie na rzecz tea1trów to niespotykana w skali kraju pomoc bardzo konkretna i co istotne ewaluowana zgodnie z podpowiedziami uczestników i widzów I edycji festiwalu. Projekt rozpoczyna się od wyszukiwania tematów związanych z miejscem - Katowicami. Młodzi dramaturdzy otrzymują pomoc doświadczonych i uznanych twórców. Kolejny etap to praca zespołów teatralnych wybranych w drodze konkursu. Pomoc finansowa, produkcyjna, promocyjna, jednym słowem POMOC na każdym etapie tworzenia to istota projektu! Jako laureatka pierwszej edycji mogę powiedzieć, że słowo "POMOC" było najistotniejsze w trakcie mojej pracy w 2017 roku. Na każdym etapie produkcji otrzymałam fachowe i bardzo konkretne wsparcie. Bardzo kibicuję temu projektowi. Jestem zaszczycona zaproszeniem w charakterze jurorki II edycji, a także zaproszeniem Teatru Zagłębia w Sosnowcu jako partnera Katowickiej Rundy Teatralnej – mówi jurorka Iwona Woźniak.\nUczestnicy Katowickiej Rundy Teatralnej podkreślają, jak cenne jest to dla nich doświadczenie.\n– W tym projekcie jesteśmy w pełni odpowiedzialni za cały proces powstawania spektaklu. Ta niezależność daje ogromną frajdę i wymaga dużo odwagi. Często stajemy wobec pytań, na które nie znamy odpowiedzi, ale dzięki temu niezwykle dużo uczymy się o nas samych – jak chcemy pracować, o czym chcemy opowiadać, na czym nam zależy, a na co się nie zgadzamy. Takie doświadczenia kształtują nas jako twórców – Paulina Prokopiuk Teatr „Robimy!"\n– Zdecydowałam się wziąć udział po raz drugi, ponieważ uważam, że jest to wspaniała i oryginalna inicjatywa. Po poprzedniej edycji nawiązało się wiele wspaniałych współprac zawodowych, które trwają aż do dziś. Wymiana dobrej energii i doświadczeń w teatralnym środowisku niezależnym, jest bardzo ważna i potrzebna – Maria Baładżanow „Teatr Czwarta Scena"\nBilety na pojedyncze spektakle kosztują 10 zł, a karnet na cały wieczór to wydatek 40 zł (wiele spektakli jest już wyprzedanych, dlatego już tylko karnet gwarantuje udział w niektórych wydarzeniach!). Bilety do kupienia na ticketportal.pl\nKatowice Miasto Ogrodów — Instytucja Kultury im. Krystyny Bochenek\n2. Katowicka Runda Teatralna: 2019-11-22 - 2019-11-23


Dzialka na sprzedaż - Kutno - Łąkoszyn - ASK-GS-23671 - 1489.00m² - Aspect Nieruchomości Kutno\nKutno, Łąkoszyn Działka na sprzedaż\n80,59 zł/m2 cena: 120 000 zł\nDZIAŁKA W DOBREJ CENIE I LOKALIZACJI !!!\nPrzedmiotem oferty jest działka na Osiedlu Łąkoszyn, która posiada wszystkie media: woda, prąd, gaz ziemny oraz kanalizacja. Jest przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne i usługowe. Blisko do szkoły, przystanków MPK, PKP, dobry dojazd. Przyjazna okolica, spokojni sąsiedzi.\nSymbol oferty GS-23671\nPowierzchnia 1 489,00 m²\nPrzeznaczenie działki usługowa, mieszkaniowa jednorodzinna\nWymiary działki 25x32 m\nDZIAŁKI GODNE POLECENIA PRZY ULICY PORZECZKOWEJ !!! W ofercie dwie działki o pow. 1135 mkw i 1112 mkw w dobrej lokalizacji z możliwością podłączenia wody, prądu, gazu oraz kanalizacji. Zgodnie z planem zagospodarowania dopuszczalna zabudowa bliźniacza i szeregowa. ...\n1 135,00 m2\ncena 111 230 zł\ndziałka na sprzedaż - Kutno\nDZIAŁKI W DOBREJ CENIE !!! W ofercie trzy działki po 3000 mkw, jedna 5000 mkw przy ul. Zachodniej w Kutnie ,wodociąg w działkach, kanalizacja oraz prąd w ulicy, a w nie długim czasie gaz ziemny. Nadzwyczaj cicha spokojna okolica, dobra lokalizacja oraz dobry dojazd/ ...\ndziałka na sprzedaż - Kutno, Dybów


Szukasz choinki na pniu w Warszawie? | hoho-choinka.pl\nCzy modna choinka na pniu sprawdzi się do Twojego mieszkania?\nSezon zima 2019 należał do modnych choinek na pniu. W tym roku powracają. Mimo to wiele osób wciąż jeszcze nie wie, czym różnią się od tradycyjnych i do jakich pomieszczeń się je wybiera.\nChoinka na pniu to zwykłe bożonarodzeniowe drzewko, z tym że z obciętymi dolnymi gałęziami. Podstawa jest umieszczona w specjalnym stojaku. Już samo to daje podpowiedź, co do tego, z czego powinna być wykonana choinka na pniu.\nOczywiście najlepsza będzie całkowicie naturalna, której gałęzie zostały podcięte i wykorzystane np. do produkcji stroików. Sztuczne choinki to już nie ten sam zapach i wygląd, co prawdziwe. Producenci tworzą też hybrydy, takie jak plastikowe gałęzie i igły na drewnianym kijku. Każdy powinien sam ocenić, czy chciałby mieć taką choinkę na pniu w domu podczas świąt, czy jednak woli coś bardziej naturalnego.\nPlusem sztucznych choinek jest to, że przyjeżdżają do domu spakowane, a rozkłada się je dopiero na miejscu. Tymczasem prawdziwe choinki kojarzą się ze żmudnym transportem. Jednak żywe choinki na pniu też można mieć dostarczone do domu. Takie usługi w Warszawie i okolicach oferuje np. sklep: www.hoho-choinka.pl/sklep.\nDo jakich wnętrz pasuje choinka na pniu?\nChoinka na pniu ma liczne zalety:\ntrudniej strącić z niej bombki, bo wiszą wyżej,\njest więcej miejsca na prezenty,\ndłużej wygląda świeżo,\nma regularny, trochę bajkowy kształt.\nW związku z tymi zaletami choinka na pniu sprawdzi się tam, gdzie przebywają zwierzęta i dzieci, bo będzie im trudniej zrzucić z niej ozdoby. Jednocześnie pod nią znajdą dużo miejsca na prezenty. Z tego też powodu taka choinka zjawiskowo prezentuje się na zdjęciach. Ciekawy kształt aż zachęca do eksperymentów podczas dekorowania. Dobrze pasuje do biur i innych oficjalnych miejsc. Zwykła, ,,dzika” choinka trochę za bardzo kojarzy się z domem. W miejscach oficjalnych lepiej sprawdzi się zabawna choinka na pniu, ozdobiona dużymi, jaskrawymi bombkami.\nSkąd wziąć choinkę na pniu? Kupić czy zrobić?\nJeśli masz na to miejsce, możesz samodzielnie zrobić nowoczesną choinkę na pniu. Potrzebujesz do tego sekatora do gałęzi lub piły. Wystarczy, że usuniesz gałęzie do ok. ⅓ wysokości choinki. Możesz je wykorzystać np. do zrobienia stroika. Następnie koniec pnia choinki umieść w szczelinie większego pieńka lub płytkiej doniczce wypełnionej żwirkiem i ziemią. Taką podstawę umieść w jutowym worku, owiń papierem do prezentów lub zwykłym, szarym. Możesz też przewiązać go wstążką. Pamiętaj, że najlepiej do zrobienia choinki na pniu nadają się sosny. Jeśli nie wiesz, z jakim gatunkiem masz do czynienia, lepiej nie urywać gałązek, bo drzewko może szybko obumrzeć.\nJak widać, majsterkowicze mogą bez większego problemu sami zrobić choinkę na pniu. Oczywiście lepiej nie próbować tego w mieszkaniu, bo tylko zaowocuje to bałaganem. Wówczas lepiej kupić choinkę na pniu. Gdzie?\nChoinki na pniu z marketów długo stoją w magazynach i są zazwyczaj najmniej okazałe ze wszystkich. Raczej nie spodziewaj się, że takie drzewko postoi dłużej niż kilka dni. Z dużych marketów dość trudno przywieźć zakup do domu.\nSzkółki leśne i centra ogrodnicze rzadko oferują gotowe choinki na pniu – trzeba je sobie zrobić samodzielnie.\nNa targowiskach trafisz na choinki z niewiadomych źródeł. Sprzedawca może ulotnić się z dnia na dzień, więc nie będziesz mógł reklamować towaru.\nW kwiaciarniach i innych mniejszych sklepach dostaniesz najmniejsze choinki na pniu do postawienia na stole.\nMożesz też kupić choinki na pniu z dostawą do domu. Wystarczy wybrać odpowiednią i zamówić wybrany model bezpośrednio poprzez stronę. Takie sklepy działają m.in. w Warszawie.


DermoFuture ekspresowa maska-krem wybielająca White expert / 12ml\nPODWÓJNE DZIAŁANIE : wybielające, przeciwzmarszczkowe.\nSKŁAD : witamina c, arbutyna, śluz ślimaka, adenozyny.\nzwłaszcza rano, przed poranną codzienną pielęgnacją. Efekt rozjaśnienia utrzymuje się na skórze nawet do 12 godz. Efekt wybielenia utrzymuje się dłużej przy regularnym stosowaniu. Dla uzyskania mocniejszego efektu rozjaśnienia można pozostawić MASKĘ-KREM na twarzy na kolejną minutę. W zależności od tego, jak mocne rozjaśnienie skóry ma zostać osiągnięte, zwiększa czas pozostawienia maski na twarzy.\npoprawia koloryt skory juz przy pirerwszym zabiegu


Wysłany: 2011-04-27, 22:02\nJa już tak kilka razy miałam, że obejrzałam niezły film a potem dowiedziałam się, że jest nakręcony na podstawie książki i chciałam te książki przeczytać. Skończyło się jednak tak, że przeczytałam najpierw recenzje tych książek i sobie odpuściłam czytanie .\nWysłany: 2011-05-02, 12:34\nnajpierw uwazam lepiej przeczytac książkę, ja przynajmniej jak widze film juz mnie nie ciagnie do ksiazki bo ciezko mi uruchomić własną wizualizację postaci, miejsc, zdarzeń..\nWysłany: 2011-05-14, 18:13\nWysłany: 2011-05-14, 19:01\nJeśli chcę przeczytać książkę i obejżeć film, to najpierw czytam książkę.\nA tak jeśli miałabym wybierać między tymi dwoma formami "rozrywki" to raczej nie stawiałabym na żadne. Lubię poczytać ale i przepadam za oglądaniem filmów, więc nie potrafię wybrać.\nWysłany: 2011-06-10, 17:49\nwole ksiazke, ale wg mnie nie ma sensu chodzic na filmy jesli sie wczesniej czytalo ksiazke. np tolkiena czytalam po obejrzeniu filmow\nWysłany: 2011-09-18, 15:08\nKsiążka rozwija wyobraźnię, film podsuwa nam gotowe obrazy - właśnie dlatego tak rzadko oglądam ekranizacje. Jestem po nich najzwyczajniej w świecie rozczarowana, bo wiadomo, że wszystko nie zmieści się w trwającym określoną ilość czasu filmie. Jedynym wyjątkiem był zawsze "Harry Potter", którego oglądałam po przeczytaniu wszystkich części. Były momenty zawiedzenia, ale i zadowolenia.\nWysłany: 2011-09-28, 06:25\nWole najpierw ksiazke, a potem film. Chyba, ze nie uda mi sie zdobyc ksiazki no to film. Albo to jest film bez odwzorowania w ksiazkach ;> Np. najpierw przeczytalem Sage Zmierzch, a potem jezdzilem do kina na ekranizacje Teraz czekam na "Przed Świtem"\nWysłany: 2011-09-29, 11:12\nnajpierw książka, następnie film.\nWysłany: 2011-09-29, 12:27\nZdecydowanie najpierw książka, a później film. Chociaż często można rozczarować się filmem.\nWysłany: 2011-10-15, 13:12\nDokładnie: najpierw książka, potem film.\nZdecydowanie książka. Nie przepadam za wersjami filmowymi książek, zazwyczaj coś popsują, pominą lub dodadzą coś nowego. I zawsze nie zgadza się to z moim wyobrażeniem.\nNie oglądam filmu, jak wiem, że jest to adaptacja jakiejś książki, której nie przesłuchałam. Jak opis filmu mi się podoba to najpierw czytam książkę.\nWysłany: 2011-11-28, 11:24\nGeneralnie książka niesie więcej pożytku, ale wiemy jak jest.. szybciej obejrzeć film\nJeśli jest coś co >bardzo< mnie kręci, to sprawdzam jedno i drugie, szkoda, ze często filmy makabrycznie spłycają ksiązki -np. Wyznania zakupoholiczki, czy trochę lepiej zrobione ale... Pamiętnik nimfomanki.\nAle "zmierzch" aż tak mnie nie przekonuje, by czytać, mimo, że filmy barzdo mi się podobają\nWysłany: 2015-03-05, 12:40\nHmm...wszystko zależy od konkretnego przypadku :3\nWysłany: 2015-03-05, 21:12\nWole filmy - nie przepadam za czytaniem, bardziej przemawia do mnie obraz i dzwiek\nTakże wolę filmy chociaż książki też czytam.


Dekoracja sali na ślub w noc sylwestrową ! (Majastudiofoto.pl BLOG)\nDekoracja sali na ślub w sylwestrową noc.\nŚwięta już za nami, noc szaleństw i rozpusty też czyli sylwester, więc czas realizować postanowienia noworoczne i trochę powspominać ostatnie realizacje a dokładnie mówiąc realizacje świąteczno-sylwetową. Jeśli chodzi o czas na ślub i wesele to świetny pomysł połączyć okres świąteczny, poczuć klimat świąt a zarazem klimat ślubu i do tego wszystkiego dołączyć jeszcze klimat zabawy . Niesamowity pomysł połączenia na raz tyle imprez okolicznościowych.\nAle jak to się ma do docelowo do dekoracji sali weselnej, do dekorowania kościoła i do samego bukietu ślubnego . Otóż połączenie trzech okoliczności to nie lada wyzwanie dla florysty, a zarazem ciekawy pomysł na niesamowite aranżacje. Można przy takim wykonaniu nieźle pokombinować i rozwinąć wachlarz możliwości oraz kreatywności ale trzeba pamiętać o stonowanym charakterze świąt i wystrzałowym sylwestrze oraz romantycznym ślubie i weselu.\nStarałam się zrobić bukiet w kolorze przewodnim, biskupim, różowym pudrowym i białym. Pojawiło się kilka dodatków roślinnych w kolorze srebrnym, oczywiście nie mogło zabraknąć bombek . Sam bukiet ślubny wykonany był z goździków, róży o niesamowitym odcieniu lawendowym, eustoma biała, caspedia, niby niewiele ale precyzyjne zestawienie tego materiału roślinnego dało oszałamiający efekt. Obowiązkowa korsarz dla Pana Młodego dopełniło całości wizerunku ślubnego.\nMiało być romantycznie, glamour i nietuzinkowo. Zapraszam do obejrzenia zdjęć.\nbukiety ślubne w lublinie\nSobotnie szaleństwo z kwiatami w kolorze blue


MOJE TRZY GROSZE: WORLD WAR II CHRONICLE\nKRONIKA II WOJNY ŚWIATOWEJ styczeń 2011\n/z cyklu: „Z AMERYKAŃSKIEJ PERSPEKTYWY”/\nUWAGA /17.11.2013/: Czytając poniższy tekst, po prawie trzech latach od jego napisania, jestem ponownie głęboko poruszony odmiennością amerykańskiej wersji historii Polski od naszej, niewątpliwie megalomańskiej. Oswojony z poglądem naszego niewątpliwie, bohatera narodowego - Karskiego, że II Wojna Św. bez udziału Polaków, nie trwałaby ani jednego dnia dłużej, nie mogę jednak znieść pomniejszania naszych zasług przez Amerykanów, nota bene tak kochanych przez nas bez wzajemności. Nie, to za mało powiedziane; Jankesy z nas szydzą i dlatego stanowczo zabraniam wszelkim polskim nacjonalistom, „prawdziwym polakom” i inszym megalomanom, lektury tak tego tekstu, jak i żródłowej „Chronicle..”. Podobnie zabraniam czytania mojej recenzji „Bloodlands” Snydera, którą niebawem umieszczę na blogu.\nDostałem od zaprzyjażnionej, inteligenckiej rodziny kanadyjskiej piękny album WORLD WAR II - CHRONICLE, wydany przez LOUIS WEBER CEO, PUBLICATIONS INTERNATIONAL LTD, z przedmową napisaną przez syna prez. DWIGHTA EISENHOWERA - JOHNA, generała brygady, uczestnika II Wojny Światowej, jak i Wojny Koreańskiej. Moi darczyńcy dbają o mnie i ofiarowali mnie przedtem „Utwory zebrane” Conrada oraz „Bloodlands” Timothy Snydera. Zaskoczyłem ich infomacją, że Conrad to Polak Korzeniowski, o trzecim imieniu Konrad, a Snyder to „pupilek” salonów warszawskich. Na temat tego ostatniego zapraszam do mojego tekstu pt „Bloodlands”, w którym wyrażam zdziwienie tej niczym nieuzasadnionej polskiej idolatrii, wobec człowieka, który swoimi amerykańskimi oczami nie dostrzegł bohaterstwa Polaków.\nWracając do „Chronicle..”, to jest reprezentatywna dla powszechnie obowiązujących poglądów na tym kontynencie. Przestudiowałem ją z wielkim zainteresowaniem doznając SZOKU, szczególnie w kwestii proporcji działań wojennych w Europie a w reszcie świata. Otóż mnie - Polakowi wydawało się, że II w.św. to przede wszystkim napaść na Polskę w 1939 roku, potem kapitulacja Francji, bitwa o Anglię, a póżniej napaść na ZSRR, przełomowa obrona Stalingradu oraz bitwa pod Kurskiem, następnie zwycięska ofensywa Armii Czerwonej i oczywiście D-Day, czyli lądowanie aliantów pod dowództwem Eisenhowera w Normandii i w rezultacie tego bezwarunkowa kapitulacja Niemiec. Oczywiście, wiedziałem „co-nieco” o Narwiku, o potężnej armii Rommela, czy też wojnie chińsko-japońskiej, Pearl Harbour, aż po Hiroszimę i Nagasaki, lecz proporcje przedstawione w „CHRONICLE” uświadomiły mnie mój dyletantyzm. Skala działań na Pacyfiku i Atlantyku przyćmiewa bowiem nieco wydarzenia europejskie i dlatego należy mówić o dwóch równoległych przedstawieniach w teatrze II Wojny Światowej. W pierwszym, głównie na terenie ZSRR trwa Ojczyżniana Wojna i oczekiwanie Stalina na pomoc Roosevelta, w drugim, na terenie Azji, vice versa - oczekiwanie Roosevelta na uderzenie Stalina.\nTu potrzebne chyba wyjaśnienie. Stany Zjednoczone, w ramach the LEND-LEASE ACT zaczęły pomagać Stalinowi już 7 listopada 1941 r., śląc do 1945 r. towary wartości per saldo 11 mld $ /astronomiczna wówczas suma/. Sam Stalin, pod koniec wojny, podkreślił wartość tej pomocy:\n„LEND-LEASE is one of Franklin ROOSEVELT’s most remarkable and vital achievements in the formation of the anti-Hitler alliance” /LEND-LEASE to życiowe I zasługujące na najwyższe uznanie osiągnięcie FDR w tworzeniu antyhitlerowskiej koalicji/.\nJednakże, w dniu śmierci Roosevelta i zaprzysiężeniu Trumana tj 12.04.1945 roku, Waszyngton zawiesił pomoc dla ZSRR, To był właściwie początek „zimnej wojny”. Co do pomocy Stalina w walce z Japonią, przyrzeczenie potwierdzone w Jałcie /4-11.02.45/ zostało dotrzymane, a zobowiązywało ono Stalina do uderzenia w Japonię w ciągu trzech miesięcy od upadku Niemiec, i już 23 sierpnia cała Mandżuria znalazła się w rękach Sowietów.\nJednakże tematem tej pisaniny miały być „sprawy polskie” z perspektywy amerykańskiej, więc już do nich przechodzę, ino dwie impresje dotyczące Pearl Harbour oraz Hiroszimy, bo nie zamierzam nimi osobno się zajmować.\nCo do Pearl Harbour, „CHRONICLE”, w podejrzanie szerokim zakresie przedstawia walkę Roosevelta z Kongresem, Senatem i opinią publiczną:\n„On bał się, że jeśli przedstawi bardziej agresywny stosunek do wojny, to jedność społeczeństwa, która jest podstawową wartością, może ulec zniszczeniu”.\nDzięki obietnicom danym amerykańskim mamusiom i tatusiom, że ich synowie nie pójdą na wojnę, przeforsował the LEND-LEASE ACT czyli pomoc finansową dla państw walczących z członkami „OSI”. I teraz istotny cytat /str.119/:\n„Podczas gdy Amerykanie wierzyli, że mogą pozostać neutralnymi obserwatorami wydarzeń w Europie i na Pacyfiku, Roosevelt i jego doradcy, w tajemnicy, dopracowywali przerózne strategie na wypadek gdyby Ameryka była zmuszona do wojny...”.\n„..możliwość pozostawania poza wojną skończyła się 7.12.1941 roku wraz z atakiem na Pearl Harbor”\n. Dziękuję, nic dodać, nic ująć. Ja nic nie wiem, ja nic nie sugeruję, ja wnioski pozostawiam czytelnikowi. Mnie ino przypomniało się WTC i proces Rosenbergów. Co do tej drugiej sprawy warto zacytować omawianą „CHRONICLE”, gdzie na str. 474 czytamy:\n„Lata póżniej DAVID GREENGLASS /brat ETHEL ROSENBERG - przyp. mój/ wyznał, że kłamał o udziale ETHEL /w kradzieży bomby atomowej - przyp. mój/, by uchronić życie swoje i żony”.\nCo do Hiroszimy, „CHRONICLE” sugeruje, że gdyby żył Roosevelt, to do zrzucenia bomb atomowych by nie doszło, a niestety Truman był głupi i „niewtajemniczony”. Jako „safe” /tzn niegrożny/, został wybrany przez Roosevelta na kandydata na vice-prezydenta i został nim 83 dni przed śmiercią FDR. Truman nie wiedział o pracach nad bombą atomową, /ani o sowieckich szpiegach/ aż do zaprzysiężenia tj 12.04.1945 r. /Przypominam, że bomby zostały zrzucone 6 i 8 sierpnia tegoż roku/. Ten „ordinary man” /przeciętniaczek, człowieczek/ podjął „NAJDONIOŚLEJSZĄ DECYZJĘ W HISTORII ŚWIATA”. Dodajmy, że Truman powiadomił „sojusznika” Stalina o zamiarze użycia „nowej” broni w trakcie konferencji w Poczdamie /17.07-2.08.45/, tylko, że w rzeczywistości nie była to lojalna informacja dla „alianta”, lecz „WARNING” /ostrzeżenie/ dla nowego wroga /p. poprzednia str. „zimna wojna”/.\nNo to wreszcie o Polsce. Zaczynamy od genezy, tj powstania, po 123 latach, niepodległej Polski. Po pierwszej wojnie światowej tj\n„po upadku Rosyjskiego imperium, znikły także imperia Niemieckie, Austriackie i Otomańsko-Tureckie. Na ich terenach powstały nowe, małe państwa od Morza Bałtyckiego po Kanał Sueski”.\nKoniec cytatu. Kropka. Żadnego PIŁSUDSKIEGO, czy WOJNY POLSKO-BOLSZEWICKIEJ 20 r., która niby to miała uchronić Europę przed zalewem bolszewickim nie odnotowano. Trzeba tu, na początku, jasno powiedzieć, że wszystkie nasze narodowe mity jak „cud nad Wisłą”, „państwo podziemne” czy „Powstanie Warszawskie”, nikogo na świecie nie obchodzą, a bohaterstwa Polaków nikt nie chce zauważyć, bo, jak powiedział nasz narodowy bohater Jan KARSKI, „BEZ POLAKÓW WOJNA NIE TRWAŁABY ANI O JEDEN DZIEŃ DŁUŻEJ”.\nNastępną wzmiankę o Polsce znajduję we fragmencie dotyczącym ŚLĄSKA:\n„Zgodnie z traktatem z 28.06.1919 roku restaurowanej Polsce przyznano region Śląska bogaty w węgiel i stal”.\nI znów koniec-kropka; ani słowa o Powstaniach Śląskich czy plebiscycie. Dalej Wolne Miasto Gdańsk: „Polacy stanowili 6% mieszkańców” tzn 24 tys. Mówiąc prawdę jestem zaskoczony, bo polska propaganda zrobiła mi z głowy siano i wyobrażałem sobie, ze Polaków i Niemców było „po połam”, a skoro tak, to wydaje mi się groteskowa cała ta Polska Poczta obsługująca CZĘŚCIOWO CZĘŚĆ z dwudziestotysięcznej populacji w pół milionowym dystrykcie.\nNo i mamy ów 1939 rok. Łączą nas pakty o nieagresji, oba z 1934 r., z Rosją i Niemcami. W dniu 3 kwietnia Niemcy mają przygotowany plan ataku na Polskę, który wcielą w życie pierwszego września, a 28 kwietnia Hitler zrywa pakt z Polską, żądając jednocześnie Gdańska i „korytarza”. Drugiego czerwca Sowieci przystępują do stworzenia paktu o wzajemnej pomocy z Francją i Wielką Brytanią. Na przeszkodzie staje POLSKA, gdyż do sensownej realizacji porozumienia NIEZBĘDNE jest umieszczenie sowieckich oddziałów na naszym terytorium. Należy podkreślić, że to nie jest inicjatywa sowiecka, lecz OSOBISTE uwarunkowanie ze strony CHURCHILLA, który skrajnie negatywnie ocenia przygotowanie Polski do starcia z Niemcami /trafność jego oceny, niestety, szybko się potwierdziła/. Marszałek Rydz-Śmigły oświadcza, że pozwolenie na przemarsz i pobyt Sowietów w Polsce byłoby błędem, gdyż Czerwona Armia raz wpuszczona, nigdy Polski nie opuści. Coś się Rydzowi popieprzyło z Krzyżakami.\nW każdym razie POLSKA UNIEMOŻLIWIŁA ZAWARCIE PAKTU ANTYHITLEROWSKIEGO i na własne życzenie pozostała sama, bo trudno poważnie traktować pakt z Wlk. Brytanią podpisany 25 sierpnia tj 2 dni po ratyfikacji paktu Mołotow-Ribbentrop. Czytamy bowiem /na str. 56/: „Ich /tj Francji i Wlk.Brytanii - mój przyp./ wojskowe dowództwa opracowały WAR PLAN w lecie 1939 r., w którym NIEUNIKNIONA zagłada Polski zostanie przez nich zaakceptowana”. Zreasumujmy:\nWIELKA BRYTANIA I FRANCJA, PO UNIEMOŻLIWIENIU PRZEZ POLSKĘ ZAWARCIA SOJUSZU Z ZSRR, NIE ZAMIERZAŁY W NAJMNIEJSZYM STOPNIU INGEROWAĆ W SPRAWY POLSKI, tym bardziej, że negatywnie oceniały poziom polskich przygotowań do wojny. Na stronie 53 czytamy:\n„Polska nie przygotowana. Chociaż Polska miała PIĄTĄ pod względem liczebności armię w Europie, w tym milion żołnierzy i prawie 500 czołgów, pozostawała nieprzygotowana na nowoczesną wojnę wymagającą manewrów. Mimo nieuchronności wojny Polska OPÓŻNIAŁA MOBILIZACJĘ, aby uniknąć oskarżenia za jej wybuch. Tylko 17 z 30 mobilizowanych dywizji było w pełni gotowych do walki w dniu 31 sierpnia. W rezultacie, mimo posiadania dobrze przygotowanych pozycji obronnych, oddziały zostały rozmieszczone w rozproszeniu, za szeroko aby stanowić spoistą i efektywną obronę przeciw Wermachtowi. Ponadto siłą polskiej armii pozostawały wciąż liczne oddziały kawalerii niezdolne do walki z nowoczesnymi czołgami”.\nAby przybliżyć atmosferę jaka panowała wokół Polski przypomnę, że Mołotow nazwał Polskę „potwornym bękartem traktatu wersalskiego”; Stalin mówił o niej jako o „przepraszam za wyrażenie, państwie”. Dla Johna Maynarda Keynesa, /1883-1946/, wielkiego brytyjskiego ekonomisty, Polska była „ekonomiczną niemożliwością, której jedynym przemysłem jest ŻYDOŻERSTWO”, a dla E.H. Carra - farsą. Z kolei brytyjski premier David Lloyd George mówił o Polsce jako o „defekcie historii” i że „jest pijana młodym winem wolności, które jej podarowali alianci” i że „uważa się za nieodparcie uroczą kochankę środkowej Europy”. Piszę to po to, by pokazać otchłań między opinią światową, a naszymi megalomańskimi mitami o naszej potędze, znaczeniu i naszym bohaterstwie.\nNo i mamy 1 września. Niemcy uderzają i już 5 września mają Kraków, 9 września są na przedmieściach Warszawy, 16-go - „efektywnie zneutralizowane” zostaje polskie lotnictwo a 27-go pada Warszawa. W rezultacie już 5 pażdziernika mamy koniec wojny, a „WIĘKSZOŚĆ Z PÓŁ MILIONOWEJ ARMII PODDAJE SIĘ I IDZIE DO NIEWOLI”. Gwoli ścisłości dodajmy, że Armia Czerwona wchodzi do Polski 17 września i bez żadnego oporu zajmuje pół Polski.\nW opinii „CHRONICLE” Polska, dysponując silną armią, została rozbita w pył, NIE STAWIAJĄC ŻADNEGO POWAŻNEGO OPORU. Autorzy przeciwstawiają postawie Polaków BOHATERSKĄ POSTAWĘ FINÓW, którzy słabo wyposażeni stawiali opór przez CZTERY MIESIĄCE i wybili 125 000 sowieckich agresorów. To dopiero początek, przed dalszym czytaniem zalecam sole trzeżwiące i krople nasercowe.\nAbyś czytelniku nie podejrzewał mnie o manipulacje podaję w originale:\n„...UNLIKE the invasion of Poland, the attacks on Denmark and Norway launched a permanent state of fighting in Europe that lasted right down to German defeat in May 1945”. /NIE TAK JAK w przypadku Polski, atak na Danię I Norwegię URUCHOMIŁ PERMANENTNY STAN WALKI W EUROPIE , który trwał do klęski Niemiec w maju 1945 r./.\nNo cóż „CHRONICLE” pisze dużo o partyzantce czeskiej, w tym o zabiciu zastępcy Hitlera - Reinharda HEYDRICHA, za co 130 czeskich cywili zostało rozstrzelanych, o partyzantce rosyjskiej, ukraińskiej, korsykańskiej, dwóch francuskich i oczywiście jugosłowiańskiej, w której brały udział DWA MILIONY KOBIET. O polskiej - JEDNO ZDANIE, z datą 2.02.1944 r., informujące, że „100 polskich cywilów zostało zabitych w odwecie za zamach na szefa warszawskiego SS - Franza KUTSCHERĘ”.\nAby być boleśnie dokładnym podaję, że znalazłem wzmiankę o jeszcze jednej akcji na terenach Polski. Otóż 22 grudnia 1942 r. grupa ŻYDOWSKICH partyzantów rzuciła bomby w dwóch kawiarniach krakowskich zabijając 20 niemieckich oficerów.\nA skoro jesteśmy przy Żydach, to jest oczywiście JEDWABNE: „W ciemnym przypadku „ETNICZNEGO SAMOOCZYSZCZENIA” około 1600 żydowskich wieśniaków zostało poddanych torturom i zamordowanych przez miejscowych Polaków”\nNo to teraz zobaczmy, jak walecznie walczyliśmy poza granicami kraju. Wzmianki są aż dwie, obie z 1944 r. Jedna, że w bitwie o FALAISE POCKET /12-21.08.44/, uciekających Niemców zaciekle goniła I Polska Zmechanizowana Dywizja, a druga, że „Polacy, którzy uniknęli niemieckiej bądż rosyjskiej okupacji sformowali, pod dowództwem Władysława Andersa, II Polski Korpus, który 17.05.44 zaatakował i w końcu zdobył Klasztorne Ruiny na Monte Cassino...... Jednakże gen CLERK „niemądrze” pozwolił głównym siłom niemieckim wycofać się, aby walczyć z Aliantami w płn Włoszech”. Czyli 20 tysięcy żołnierzy zginęło bezsensownie.\nW tymże 44 r miało miejsce Powstanie Warszawskie, które kato-Polaków napawa dumą, dla min. Radka Sikorskiego było katastrofą, a dla mnie - nierozliczoną zbrodnią Rządu Londyńskiego, która poprzez masowe samobójstwo doprowadziła do wyniszczenia „kwiata” narodu. Oddajmy głos „CHRONICLE”:\n„W Polsce, Armia Krajowa miała nadzieję wyzwolić swój kraj nim siły Sowieckie utworzyłyby komunistyczny rząd. Pierwszego sierpnia /a więc 10 dni po 22 lipcu tj ogłoszeniu Manifestu PKWN i utworzeniu rządu - przyp. mój/ POLSKIE NACJONALISTYCZNE SIŁY /NATIONALIST, a nie NATIONAL - narodowe - przyp. mój/ zorganizowały powstanie przeciw niemieckim okupantom. Rezultatem była dzika odpowiedż sił niemieckich, które zniszczyły doszczętnie miasto”.\nI na innej stronie:\n„Chociaż Polacy zdobyli magazyny SS z żywnością i mundurami, HIMMLER szybko wzmocnił siły i zdławił powstanie. 18 tysięcy polskich żołnierzy i 150 tysięcy cywilów zginęło w czasie powstania, które szalało 63 dni. Armia Krajowa poddała się drugiego pażdziernika, po zapewnieniu o przestrzeganiu konwencji genewskiej”.\nNastroje powstańców oddaje wiersz poety-powstańca: „Czekamy na ciebie, czerwona zarazo, byś uwolniła nas od czarnej śmierci”.\nI tak 17.01.1945 r. Rosjanie weszli do Warszawy bez jednego strzału.\nA na koniec o jeszcze jednym micie, o naszej chwale tj złamaniu ENIGMY. Czytamy:\n„Alan TURING, pionier na polu obliczeniowym, był szefem grupy odnoszącej same sukcesy w analizach i łamaniach kodów, mieszczącej się w Bletchey Park, w Anglii. Z pomocą materiałów dostarczonych przez polski wywiad, JEGO ZESPÓŁ ZŁAMAŁ niemiecki operacyjny i strategiczny system „ENIGMA”. Ci łamacze kodów pracowali wyjątkowo długie godziny w ponurych biurowych kwaterach i nadmiernie gorących i hałaśliwych halach cyfrowych. Grupa obejmowała naukowców, matematyków, lingwistów i innych z różnymi analitycznymi zdolnościami”.\nO Polakach jest jeszcze wzmianka, że mogli „ENIGMĄ” się zajmować dzięki Francuzom, którzy materiały, kupione od Niemców przez wywiad francuski, przekazali Polakom.\nA jeszcze o V – I. Jak byłem młody, to zwykło się mówić, że to Polacy ostrzegli Angoli o nowych wyrzutniach V-I. A tu stoi:\n„Michel HOWARD, przywódca FRENCH RESISTANCE ostrzegł Brytyjczyków o V-bombie”\nNa koniec jeszcze dodam, że wyczytałem, iż „w 1939 roku Związek Radziecki był TRZECIĄ światową potęgą przemysłową”, a czołg T-34 był najlepszym wśród wszystkich użytych w II w, św.\nNo i zapomniałem, że nie napisałem, co po wojnie. O Polsce niewiele. Jest pogrom kielecki:\n„4.07.1946. Uruchomiony, przez plotkę o rzekomym porwaniu dziecka, pogrom w Kielcach kosztował życie około 40 Żydów”.\nA potem to o rozmontowywaniu systemu totalitarnego. I tak:\n„W 1953 r. strajki i protesty we Wschodnich NIEMCZECH były pierwszymi wewnętrznymi działaniami przeciw SOWIETYZACJI Wschodniej Europy”. Następnie na WĘGRZECH: „Węgierscy nacjonaliści i inteligenci podnieśli antykomunistyczny bunt w 1956 roku”. Dalej rok 1968: „Kiedy żądania reform i otwartości rozwinęły się w 1968 r. w CZECHOSŁOWACJI, ZSRR i inni członkowie Układu Warszawskiego interweniowali”.\nA póżniej cisza, żadnej „Solidarności” czy „Walesy”, od razu przeskok do 1985 r.\n„W 1985 roku, nowy sowiecki lider, Michaił GORBACZOW postawił na nowy kierunek polityki tj szczerości i przebudowy /glasnost i pieriestroika/ mający na celu zreformowanie komunizmu w kierunku większej wolności gospodarczej. Reformy w ZSRR dały odwagę narodom bloku sowieckiego do kwestionowania systemu komunistycznego. Kiedy w 1989 r. GORBACZOW nakłonił inne komunistyczne reżymy do AKCEPTACJI ZMIAN, przewroty szeroko się rozprzestrzeniły. Nie-komunistyczny ustrój wyłonił się w POLSCE w sierpniu 89 r. i w ciągu CZTERECH miesięcy blok sowiecki upadł. Tej jesieni upadł mur berliński, a NIEMCY zostały zjednoczone w 1990 r.”.\nKoniec, kropka, TAK NAS ŚWIAT WIDZI, a my ze swoim megalomańskim mitomaństwem pozostajemy pośmiewiskiem, czy też, jak delikatnie Norman Davies zatytułowal swą pracę o Polsce\nPS. Jego też lepiej nie czytać /bo boli/\nPosted by Wojciech Golebiewski at 22:19


Ubezpieczenie ciągnika siodłowego nie musi być wcale tak trudne tym bardziej, że na rynku jest bardzo dużo interesujących propozycji.\nKonsumenci, którzy chcieliby ubezpieczyć posiadany ciągnik siodłowy mogą przebierać w ofertach polis OC i AC. Wybór jest doprawdy bogaty i nie należy się obawiać, że zostaniemy z niczym. Firmy ubezpieczeniowe wręcz biją się o nowych klientów. Polisa do ciągnika siodłowego to element oferty wielu towarzystw ubezpieczeniowych. Jeśli chodzi o jej koszty to ulegają one zmianom z roku na rok. Ogólnie tendencja jest jednak taka, że koszty polis rosną. Powodem jest fakt, iż ciągniki siodłowe jak każdy inny pojazd transportowy stanowią duże ryzyko dla ubezpieczycieli.\nPomimo takiej wznoszącej tendencji osoby szukające polisy dla swojego ciągnika siodłowego nie muszą się obawiać. Na rynku wybór jest tak szeroki, że zawsze znajdziemy atrakcyjne rozwiązania. Podczas rozglądania się za ubezpieczeniami warto mieć w głowie kilka istotnych rad dzięki którym wybór odpowiedniej polisy będzie nie tylko szybszy, ale także nie sprawi nam zbyt wiele kłopotu. Mówiąc krótko, dobrze jest mieć w głowie coś na kształt algorytmu wyboru, w którym zawarte są najistotniejsze czynniki.\nCiągnik siodłowy pod względem tych czynników niczym się nie różni od samochodu czy motoru. Tutaj także na cenę polisy ubezpieczeniowej wpływ mają takie parametry jak jego rok produkcji, marka oraz stan techniczny. To właśnie tymi czynnikami kierują się towarzystwa przedstawiając nam swoje oferty. My z kolei powinniśmy zwracać w pierwszym rzędzie uwagę na takie elementy jak zakres ochrony i wyłączenia ochrony. Wielu klientów zapomina o sprawdzeniu tego fragmentu umowy, a mówiąc wprost jest on najważniejszy. Zakres ochrony oraz liczba wyłączenia przekładają się na koszty ubezpieczenia. Jeśli zakres będzie mniejszy a wyłączeń w bród to tym samym umowa będzie tańsza. Oczywiście nie zaleca się poszukiwania właśnie takich produktów, ponieważ mogą one nie zapewnić nam żadnej ochrony w razie kłopotu. Optymalnym rozwiązaniem jest znalezienie złotego środka między zakresem ochrony który nas satysfakcjonuje, a kosztami.\nJeśli nie mamy czasu na własne poszukiwania polisy dla ciągnika warto zwrócić się do agenta ubezpieczeniowego. Będzie to rozwiązanie szybkie i wygodniejsze.\n← Cena ubezpieczenia jachtu Czy ubezpieczenie do kredytu gotówkowego jest obowiązkowe? →


Wrong Crowd (Deluxe edition) / Tom Odell CD 65,76 zł | Muzyka w Gandalf.com.pl\n\nWrong Crowd (Deluxe edition) - opis produktu:\nKiedy w 2013r. Tom Odell został wyróżniony nagrodą BRIT Awards 2013 w kategorii Critics` Choice Award Awards, o tym młodym i niezwykle utalentowanym Brytyjczyku stało się bardzo głośno.\nDebiutancki singiel `Another Love` szturmem podbił światowe listy przebojów, a jego debiutancka płyta `Long Way Down` rozeszła się w ponad milionowym nakładzie na całym świecie, a w Polsce pokryła się złotem! Teraz Tom powraca z płytą studyjną. Album zatytułowany `Wrong Crowd`.\nPłyta dostępna na nośniku CD w wersji podstawowej (11 utworów), CD Deluxe (dodatkowe 4 kompozycje), a także na winylu. Za jej produkcję odpowiada Jim Abbiss (Arctic Monkeys, Kasabian, Adele). Pierwszym oficjalnym singlem promującym wydawnictwo jest utwór `Magnetised`.\n`Chciałem, aby piosenki brzmiały wzniośle i dramatycznie; dużo smyków oraz melodii, które jeszcze bardziej podkreślają muzykalność tych utworów, niczego nie hamując. Album jest opowieścią o człowieku, który żyjąc w obecnym, przewrotnym świecie, tęskni za naturalności i pragnie powrotu do niewinności z okresu dzieciństwa. To fikcyjna historia, ale emocje I przeżycia w niej zawarte, mimo że przejaskrawione, są oczywiście odzwierciedleniem tego, co czułem. Chciałem stworzyć świat z wyolbrzymionym poczuciem rzeczywistości` - mówi o płycie Tom.\nWrong Crowd (Deluxe edition) - szczegółowe informacje:\nUtwory: 1. Wrong Crowd\n12. She Don`t Belong To Me\nWrong Crowd (Deluxe edition) - recenzje klientów\nWrong Crowd (Deluxe edition) - inne wydania:\nRok 1969. W USA królują hipisi, zapach marihuany, LSD, muzyka psychodeliczna, hasło `Make Love Not War`. Jednym z najważniejszych zespołów jest kalifornijski Grateful Dead. W tym właśnie roku zespół wydaje swoją trzecią płytę, która szybko stała się klasykiem psychodelii, `Aoxomoxoa`. Pół wieku po premierze materiał ukazuje się ponownie w specjalnej,...\nEkskluzywne wydanie płyty Imany "The Wrong Kind of War", wzbogacone o wyjątkowe niespodzianki dla fanów - pięć, klimatycznych utworów w wersji akustycznej. Wśród nich: dwa covery "Promises" i "Wherever I Lay My Hat (That's My Home)" oraz 3 utwory, które poznaliśmy przy okazji minialbumu "There Were Tears"....


I'm not perfect: 4 główne przyczyny nieudanej diety , Ziemniaki Zalety.\nAutor: agnieszka kotowska o 11:42\nMaggie 19 stycznia 2013 11:49\nKiedy jeszcze bawiłam się w dietowanie, często piekłam ziemniaki z foliowym rękawie. Chyba muszę do tego wrócić! :)\nA co do chilli i innych ostrych dań - kiedyś na TVNie leciał program "Clever - widzisz i wiesz" prowadzony przez G. Halamę. Testowali tam płyny, które najlepiej łagodzą uczucie pieczenia w ustach. Spośród wody, piwa i wódki wygrała ta ostatnia :D\ngetmummyfit 19 stycznia 2013 12:56\nsukienka jest śliczna ! ale z tej firmy wiem, że powinnam miec 36 - szkoda bo chetna bym na ta twoją była :)\nI'm not perfect 19 stycznia 2013 12:59\nakurat sukienka jest taka że również powinna być dobra na 36 :) dlatego że w pasie ma gumkę która się rozciąga :) i tak naprawdę jest to rozmiar uniwersalny tylko długość to problem.\nAnonimowy 19 stycznia 2013 13:15\njakos nigdy nie przepadalam za ziemniakami, ale moze warto sie przekonac i wlaczyc je do jadlospisu :)\nGosia Myślicka 19 stycznia 2013 13:30\nnajczęściej gotujemy ziemniaki w skórkach na parze i bez soli\no tym, że mają ogromną zawartość witaminy C wiedziałam, a słyszałaś, że nazywane cytryną północy? :)\nI'm not perfect 19 stycznia 2013 13:44\nNie wiedziałam , jakoś nigdy nie przepadałam za ziemniakami w skórkach może dlatego że nie trafiłam jeszcze na odpowiednie.\nBardzo podoba mi się koszula i sweter :) Jak byś mogła mi podesłać wymiary koszuli w biuście i pod pachami (szerokość po zapięciu i długość swetra była bym wdzięczna ) może być na priv orikami26@o2.pl\nDziękuję za mile komentarze :) Lubie tu wpadać do ciebie. Choć nie często to robię -jak zwykle brak czasu.\nSiaśka 19 stycznia 2013 14:49\nto chyba o mnie z tymi ziemniakami\ni nie mają tylko jednej witaminy!\nwierz mi są dużym źródłem większości\nI'm not perfect 19 stycznia 2013 14:51\nmożliwe że o tobie nie pamiętam tak dokładnie wszystkich nicków :) jasne ,wyśle ci jutro rano wymiary :)\nParyska88 19 stycznia 2013 15:12\nto prawda, ziemniaki są niedoceniane :) Ja ostatnio zjadam takie małe pieczone ziemniaczki ze skórką, są pyszne :)\nBabki trzy 20 stycznia 2013 00:36\nOd dziś gotuję ziemniaki w skórce :-)\nfitnessowaviola 20 stycznia 2013 01:02\nziemniaki przywrócone do łask :D fajnie bo baaardzo lubię, dzięki za zaproszenie ! bardzo fajny blog - będę tu teraz wpadać często :)\nhej. dzięki za wsparcie, to bardzo motywuje gdy ktoś wspiera.\ndzięki też za tą notkę, cały czas unikałam ziemniaków, jak widać niepotrzebnie :)\nkinga 20 stycznia 2013 03:47\nakurat z tym ze trzeba cwiczyc 7 dni w tygodniu przez godzine zeby schudnac 0,5kg sie nie zgodze bo nawet mniejsza aktywnosc daje efekty :)\na post bardzo przydatny, nawet jak kiedys sie odchudzalam to zawsze jadlam ziemniaki. Pieczone bez tluszczu, w skorkach z duza iloscia przypraw - pychota! dobrze ze z nich nie rezygnowalam :)\nciam 20 stycznia 2013 07:04\nZiemniaki to zło, bo mają wysoki indeks glikemiczny. W obniżeniu go pomaga ponoć gotowanie w mundurkach, ale i tak od ponad pół roku ich nie jem :)\nNisha 20 stycznia 2013 08:14\nTekst o ziemniakach ciekawy, tak samo jak i reszta bloga (ogromny plus za zdjęci sylwetki, mało dziewczyn się odważa, a szkoda).\nTylko jedna uwaga - wstawiaj link do źródła kopiowanych teksów;)\nOponka 20 stycznia 2013 08:59\nwiesz o co naprawdę chodzi z tymi ziemniakami na diecie? :) to praktycznie sama skrobia, która koniec końców zamienia się na glukozę, powoduje duży wzrost insuliny a ten hormon odpowiada za magazynowanie tłuszczu,,, i zazwyczaj sporo tej glukozy jest na ten tłuszcz zamieniana i magazynowana... oczywiście jak jest tej glukozy ponad zapotrzebowanie :) witaminy można wybrać z ciekawszych źródeł ;) w każdym razie co kto lubi, o insulinie i ziemniakach na pewno więcej znajdziesz w necie jak Cie to będzie interesowało :)\nFit 20 stycznia 2013 09:02\nświetna koszula i baleriny!\nAnia 20 stycznia 2013 09:19\nta pudrowa sukienka jest piękna ;d bardzo mi się podoba ;d jaki rozmiar i cena ?\nI'm not perfect 20 stycznia 2013 10:08\nrozmiary ubrań to 38 M :) a butów 39 a co do cena to jestem otwarta na propozycję.\nAnna Z 26 stycznia 2013 00:08\nkochana, a te pierwsze butki to z czego są? Bo słabo widać? W jakiej cenie chcesz je sprzedać? Ubrania niestety dla mnie za małe. Tez muszę przejrzeć szafę i pozbyć się paru ciuszków. Pozdrawiam