Kolejne dzieci urodzą się dzięki in vitro. Kołobrzeg i Koszalin dostaną na ten cel po 50 tysięcy złotych\nKołobrzeg i Koszalin to pierwsze miasta w województwie zachodniopomorskim, do których w tym roku trafią pieniądze na in vitro. W regionie od pięciu lat kontynuowany jest samorządowy program leczenia niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego...\nKraków z miejskim programem in vitro. Projekt nareszcie nie został zawetowany\nNajprawdopodobniej jeszcze w tym roku pierwsze pary z Krakowa będą mogły skorzystać z miejskiego programu in vitro. Krakowski samorząd próbował wprowadzić ten program od czterech lat.\n- Gdybym nie mógł mieć dzieci, nie uciekłbym się do metody in vitro. Wolałbym pozostać bezdzietny - mówi w wywiadzie dla "DGP" poseł Koalicji Obywatelskiej Paweł Poncyljusz. Zabiera głos także ws. związków partnerskich i par jednopłciowych.\n- Prof. Kochański wypowiadał się z pozycji ultra skrajnie katolickich, występując przeciwko postępowaniom czysto medycznym, takim jak diagnostyka prenatalna, zapłodnienie pozaustrojowe - mówiła w TOK FM dotychczasowa konsultant krajowa ds genetyki...\nSenat zgodził się, by Mikołaj Pawlak został Rzecznikiem Praw Dziecka. Mówił on dziś, że in vitro "w znaczącej liczbie poczęć powoduje, że poczęte dzieci nie są wystarczająco chronione".\n- Nie wiem, czy ustawa antyaborcyjna zostanie zaostrzona. Ale wiem, że w Sejmie jest zdecydowana większość posłów którzy uważają, że tzw. aborcja eugeniczna jest niczym innym, jak spartańskim prawem do zabijania dzieci niepełnosprawnych. - mówi w...\n- Program ma na celu troskę o zdrowie prokreacyjne. Procedura in vitro jest ostatecznością, która nie do końca jest skuteczna. Mamy wiele dowodów na to, że te procedury kończą się niepowodzeniami - tak w rozmowie z TOK FM podejście ministerstwa...\nWedług rządowego projektu ustawy, jeśli podległa ministrowi zdrowia Agencja Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji oceni lokalny program in vitro negatywnie, samorządy nie będą mogły wdrażać leczenia i to pod groźbą kary finansowej.\nOtwarta w grudniu w Szpitalu Matki Polki w Łodzi Klinika Diagnostyki i Leczenia Niepłodności od kwietnia miała przyjmować pacjentów, a nadal jest dla nich zamknięta.\nStolica w końcu doczeka się refundacji in vitro. Program napisany przez stołecznych radnych z PO ruszy w ciągu tego półrocza. Szansę na refundowane in vitro będą miały osoby, które ukończyły 25 rok życia. Limit wieku to 40 lat.\nSzef resortu zdrowia: Minister powinien interweniować w samorządowe programy\nMinisterstwo Zdrowia w niejasny sposób tłumaczy zapisy projektu zmian ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Radni z Łodzi alarmują, że szef resortu będzie mógł likwidować miejskie programy in vitro, a Konstanty Radziwiłł mówi, że samorządowe...\nMinister zdrowia będzie mógł likwidować miejskie programy in vitro? Jest zapis w projekcie ustawy\nWedług proponowanych przez szefa resortu Konstantego Radziwiłła zmian minister będzie mógł likwidować istniejące miejskie programy dofinansowania zabiegów in vitro - wynika z zapisu projektu o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. - To...\nLeczenie niepłodności "tylko medycyną opartą na dowodach naukowych"\n- 22 grudnia w Łodzi zostanie otwarta pierwsza w Polsce referencyjna klinika leczenia niepłodności - mówi reporterce TOK FM wiceminister zdrowia, Jarosław Pinkas. Kliniki będą też w innych miastach, a mają być odpowiedzią na wycofanie się państwa ...\nPiS zmienia zdanie nie tylko w sprawie aborcji. Po cichu wycofano projekt ustawy o in vitro. Przez posłów Kukiza\nNie będzie zmian w przepisach dotyczących zapłodnienia pozaustrojowego. Z Sejmu po cichu wycofano słynny projekt posła Jana Klawitera dotyczący in vitro.\n"To jest projekt ideologii, nie ma nic wspólnego z nauką" - eksperci o projekcie posła Klawitera\nDziś Sejm zajmie się poselskim projektem nowelizacji ustawy o leczeniu niepłodności. - Te zmiany dramatycznie obniżą skuteczność in vitro, zwiększą natomiast liczbę powikłań. Doprowadzą do tragedii kobiet starających się o dziecko - oceniają...\nPoseł Jan Klawiter forsuje zmiany prawa regulującego in vitro. Chce znacząco ograniczyć m.in. liczbę mrożonych zarodków, co - zdaniem ekspertów - sprawi, że zabieg będzie nieskuteczny. W zamian proponuje nieskuteczną metodę naprotechnologii...\n"To poniżej standardów dobrej roboty" - kulisy opiniowania programu szykowanego przez min. Radziwiłła\nPolityczna presja ministra Radziwiłła, ekspresowe tempo prac, brak możliwości zasięgnięcia opinii autorytetów medycznych - tak wyglądał proces opiniowania "Programu Kompleksowej Ochrony Zdrowia Prokreacyjnego w Polsce". TOK FM dotarło do protokołu...\nRzecznik Praw Obywatelskich pyta o pośpieszny tryb przygotowywania opinii dotyczącej Narodowego Programu Prokreacyjnego. Dr Adam Bodnar wysłał w tej sprawie pisma do prezesa Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji oraz do Rzeczniczki Pr...\nWkrótce rusza Narodowy Program Prokreacyjny. Radziwiłł: leczenie niepłodności to nie tylko in vitro\n- Naszym celem jest całkowite odejście od in vitro - mówi TOK FM minister zdrowia. Narodowy Program Prokreacyjny ma ruszyć za kilkanaście dni. Państwo sfinansuje powstanie ośrodków zdrowia prokreacyjnego i powstanie Banku Tkanek Germinalnych dla...\nTo lekarze z Wrocławia osądzą pomyłkę przy zapłodnieniu in vitro w klinice w Policach. Po interwencji TOk FM Naczelny Sąd Administracyjny właśnie wyznaczył Okręgowy Sąd Lekarski, który ma doprowadzić sprawę do jej finału.\nWyjaśnianie przyczyn pomyłki przy zapłodnieniu in vitro w klinice w Policach - w wyniku której kobieta urodziła genetycznie nieswoje dziecko - zawieszone w próżni. Naczelny Sąd Lekarski bezskutecznie szuka chętnych do osądzenia kolegi, a swoje...\nEdukacja, profilaktyka i diagnostyka zamiast refundacji in vitro. To - w dużym skrócie - plany ministerstwa zdrowia, które resort nazywa Narodowym Programem Prokreacyjnym. Jak ustaliło TOK FM, pierwsza jego część ruszy już za dwa miesiące.


Portal-sadownik - Agrotechnika - Siarkowanie - zabieg obniżający pH gleby w uprawie borówki\nBorówki amerykańskie wymagają kwaśnego odczynu podłoża\nJak wiadomo, borówka wysoka jest dosyć nietypowym gatunkiem sadowniczym, gdyż do prawidłowego wzrostu i owocowania potrzebuje bardzo kwaśnego odczynu gleby. Optymalne pH podłoża dla borówki zawiera się w zakresie od 3,8 do 4,5 (mierzone w KCl).\nW przypadku innych roślin uprawnych agrotechnika polega na zapobieganiu zakwaszeniu gleby poprzez jej wapnowanie, natomiast na plantacjach borówki jest odwrotnie – należy podłoże zakwaszać, aby stworzyć krzewom optymalne warunki do wzrostu i rozwoju.\nWiększości gatunków roślin silne zakwaszenie podłoża szkodzi na wiele sposobów. Przede wszystkim w niskim pH niektóre pierwiastki podlegają wymywaniu (wapń, magnez), przechodzą do form niedostępnych dla roślin (fosfor się uwstecznia, tworząc nierozpuszczalne w wodzie fosforany żelaza i glinu) bądź objawiają swoją toksyczność (większość metali ciężkich). W kwaśnym odczynie gleby następuje hydroliza związków glinu, wskutek której pierwiastek ten trafia do roztworu glebowego w formie aktywnej (Al3+). Wywiera ona toksyczny wpływ na system korzeniowy, hamując rozwój części podziemnych. Pogłębia to problemy z brakiem dostępności pierwiastków i słabym odżywieniem roślin.\nNatomiast borówki amerykańskie oraz inne rośliny wrzosowate znoszą niskie pH gleby dzięki zależności symbiotycznej ze specjalnymi gatunkami grzybów mikoryzowych, których wzrost byłby zahamowany w obojętnym czy tym bardziej zasadowym odczynie podłoża.\nSiarkowanie gleby jako sposób na obniżenie pH\nTanim i skutecznym sposobem na obniżenie pH gleby w uprawach ogrodniczych jest siarkowanie. Stosuje się w tym celu siarkę pylistą, koloidalną lub granulowaną. Wspomniane materiały zawierają siarkę rodzimą, która jest utleniana przez mikroorganizmy do siarczanów. Towarzyszy temu wydzielanie do środowiska glebowego protonów (H+). Kationy wodoru uwalniane w wyniku działalności mikroorganizmów zakwaszają glebę.\nTen proces mikrobiologiczny wymaga czasu liczonego co najmniej w miesiącach. Nie należy spodziewać się szybkich efektów po zastosowaniu siarki, gdyż pierwiastek elementarny musi najpierw zostać przekształcony przez mikroorganizmy. Siarka w stanie wolnym jest nierozpuszczalna w wodzie. Przyjmuje się, że siarka elementarna obniża pH gleby do pożądanego poziomu po roku od jej zastosowania.\nZakwaszanie gleb przy pomocy siarki przed założeniem plantacji roślin kwasolubnych\nJeżeli badania gleby wykażą, że pH na terenie przeznaczonym pod założenie plantacji borówek jest zbyt wysokie, należy obniżyć je, wykonując siarkowanie gleby na rok przed sadzeniem roślin. Zlecenie badań gleby powinno być podstawą przed inwestycją w uprawę borówki. Orientacyjne metody oceny odczynu podłoża (np. analiza składu gatunkowego porostu, metody kolorymetryczne) należy traktować wyłącznie jako pomocnicze.\nDawkę siarki dostosowuje się do kategorii agronomicznej gleby oraz ustalonego badaniami odczynu. Według zaleceń IO w Skierniewicach, do obniżenia odczynu gleby o jednostkę stosuje się 250-350 kg S na ha na glebach lekkich, 800- 1000 kg S na ha na glebach średnich oraz 900-1100 kg S na ha na glebach ciężkich. Dr Kazimierz Ścibisz, powołując się na źródła amerykańskie, podaje, że do obniżenia pH gleby o pół jednostki należy zastosować 195 kg siarki mielonej na ha na glebach piaszczystych oraz 586 kg siarki mielonej na ha na glebach ciężkich.\nJednocześnie nie zaleca się stosować jednorazowo więcej niż 300 kg S na ha. Jeżeli do obniżenia pH gleby potrzeba zastosować więcej niż 300 kg S, należy wyliczoną dawkę podzielić i zadawać w odstępach kwartalnych.\nSiarkę należy rozsypać na całości powierzchni uprawy i płytko ją przyorać (czy też przekopać na mniejszych terenach), bądź przemieszać z glebą przy pomocy aktywnych narzędzi uprawowych (np. glebogryzarki).\nSiarkowanie gleby na istniejących plantacjach borówek\nPomimo obniżenia pH gleby do optymalnego poziomu na etapie zakładania plantacji, w kolejnych latach może pojawić się potrzeba ponownego zakwaszenia podłoża. Możliwe przyczyny podnoszenia pH gleby na plantacjach borówek to podsiąkanie bądź spływ wód wysyconych zasadowymi kationami wapnia i magnezu, a także niezakwaszanie wody stosowanej do podlewania roślin.\nJeżeli pomiary wykażą, że odczyn gleby znacząco się podniósł (np. pH osiągnęło 6), sprowadzenie go do optymalnej wartości wynoszącej 4 można wykonać przy pomocy siarkowania. Stosuje się w tym celu zarówno siarkę mieloną, jak i granulowaną, przy czym forma pylista niesie ze sobą wyższe ryzyko fitotoksyczności. Należy to uwzględnić przy aplikacji.\nSiarkę mieloną stosuje się jesienią, ewentualnie wczesną wiosną. Nie rozrzuca się jej bezpośrednio pod rośliny, lecz rozsiewa w pasach wzdłuż rzędów na szerokość 1 – 1,5 m. Siarka granulowana jest bezpieczniejszą, wolniej działającą formą pierwiastka, w związku z czym może być stosowana w okresie wegetacji bezpośrednio pod rośliny.\nDawkę potrzebną do obniżenia pH gleby o określoną wartość wylicza się na podstawie tych samych wskazań, co przed zakładaniem plantacji. W tym miejscu jednak ważna uwaga - siarkowanie jest zabiegiem poprawiającym jakość gleby, a nie odżywiającym rośliny. Dlatego ilość siarki należy przeliczyć proporcjonalnie na siarkowaną powierzchnię (tzn. jeżeli rozsypujemy ją tylko w pasy wzdłuż rzędów, to nie sypiemy w nie tyle, ile wskazuje dawka na hektar, bo zniszczyłoby to rośliny). To inaczej niż w przypadku wyznaczania potrzeb nawozowych roślin.\nNależy przy tym zaznaczyć, że pH gleby na plantacjach borówki amerykańskiej powinno być regularnie monitorowane i utrzymywane na odpowiednim poziomie dzięki stosowaniu nawozów fizjologicznie kwaśnych (np. siarczanu amonu) oraz sprzyjających zakwaszeniu gleby (np. siarczanu potasu). W przypadku nawadniania krzewów, należy wodę zakwaszać. Bardzo wskazane jest stosowanie ściółek zakwaszających glebę (np. trocin drzew iglastych, mielonej kory sosnowej – w takim przypadku należy pamiętać o dodatkowej dawce azotu, aby uzupełnić ilość składnika pobraną przez mikroorganizmy, a także torfu ogrodniczego). Ściółki te podnoszą także zawartość próchnicy w glebie, co jest istotne, gdyż borówki najlepiej udają się na glebach luźnych, bogatych w materię organiczną. Siarkowanie istniejącej plantacji borówek to ostateczność.\nCięcie borówek amerykańskich


Firmoo - klasyka gatunku | ANGEL Kosmetyki Bez Tajemnic\nFirmoo - klasyka gatunku\nDziś będę nudzić i smęcić, ale kilka linków zamieścić muszę, tekst można opuścić ;)\nPisali do mnie od tamtego roku, najpierw jakiś facet, którego imienia nie pamiętam,\nod niedawna Tina, która wydaje mi się o wiele milsza od faceta, o dziwo ;)\nI pewnie dalej bym nic nie zamawiała, gdyby nie fakt, że mamie potrzebne były nowe okulary.\nTak więc dzięki pomocy Stri (DZIĘKUJĘ :*) udało mi się zamówić takie oto patrzałki...\nOkulary pochodzą z klasycznej linii, którą można pooglądać TUTAJ KLIK.\nPierwotnie zamówiłyśmy nieco inne, ale Tina poradziła, że tamte mogą być zbyt duże,\nważny jest tu każdy wymiar, dlatego przez zakupem warto się zmierzyć wzdłuż i wszerz.\nMama miała receptę, na której część wymiarów była, ale nie napisali jej, jaka jest odległość między źrenicami,\na na tej podstawie też dobiera się oprawki. I te które mi się podobały, okazały by się na mamę za duże.\nDzięki pomocy Tiny zmieniłam model na mniejszy.\nKlasyka gatunku, którą można kupić TUTAJ KLIK.\nOkulary są uniwersalne, pasują zarówno mężczyznom jak i kobietom.\nDo wyboru mamy czarne lub białe. Mama zdecydowała, że chce czarne.\nMa ognisty kolor włosów więc myślę, że będą jej pasować bardziej niż białe.\nSą to typowe okulary do czytania, czyli powiększają to co jest blisko.\nNa dobrą sprawę też mogłabym je nosić, większe literki czyta się świetnie, ale nie będę rozleniwiać oczu ;)\nI muszę powiedzieć, że cholernie mi się podobają. Aż mam ochotę kupić takie dla siebie.\nOd dawna mam okulary do czytania, ale zupełnie inne oprawki, kiedyś Wam pokażę,\nsami stwierdzicie, że w tych jest mi lepiej, są bardziej wyraziste, bałam się takich,\ndlatego moje nie mają pełnej oprawy, ale przez to są mniej wyraziste, teraz stwierdzam, że wolałabym takie\njakie będzie nosić moja mama.\nOkulary są bardzo dobrej jakości (aż dziw bierze, biorąc pod uwagę ich pochodzenie),\nale muszę obiektywnie stwierdzić, że jest to jakość najwyższa. I tu po raz kolejny mi żal, że nie będą moje...\nŚwietnie leżą, nie zjeżdżają i mają zieloną powłokę antyrefleksyjną eliminującą odbicia światła. Jest pięknie.\noj skleiły się rzęski, widzę ;D\nOkulary można wybierać spośród setek jak nie tysięcy wzorów, a pomaga nam w tym\nspecjalny program, gdzie to wgrywa się swoje zdjęcie i szaleństwo, długie godziny spędzamy na dopasowywaniu, bo tak to z kobitami bywa, że chcą przymierzyć wszystko :)\nCały zestaw składa się ze sztywnego etui, miękkiego etui, słodkiego śrubokręcika i śrubeczek.\nI oczywiście szmatka, szmatka przy takich szkłach to PODSTAWA :)\nKiedy kupujemy tam po raz pierwszy Firmoo sponsoruje okulary, prosząc jedynie o opłacenie\nkosztów ekspresowej wysyłki, opłaca się, nigdzie nie kupicie okularów w cenie 60 zł (no chyba że te\ndo czytania w sieci Rossmann, ale umówmy się, to nie ta jakość). Pierwsze okulary TUTAJ KLIK.\nJeśli mamy pytania lub wątpliwości TUTAJ KLIKamy i mamy odpowiedzi.\nPowiem Wam, że po tej przesyłce zrodziła się we mnie chęć zostania okularnicą ;D\nPrzynajmniej wizualnie +10 do inteligencji ;D\nTanika i Wojtas 6 listopada 2013 17:48\nWow!!! Idealnie Ci pasują, jesteś przepiękna - zdjęcia jak z żurnala ;)\nAngel Kubicka 6 listopada 2013 17:50\nTylko dobrze pomalowana ;) :*\nBeautynLiving 6 listopada 2013 17:53\nAngel Kubicka 6 listopada 2013 17:58\nDziękuję :) szkoda, że nie będę ich nosić :D\nnuneczka1991 6 listopada 2013 18:03\nAngel, Ty wiesz, że ja IDENTYCZNE wzięłam teraz mojemu TŻ? :D\nJeszcze ich co prawda nie mierzył, ale już widzę, że to te same okulary :D\nSpodobały mi się od razu jak dostałam je w swoje rączki, są bardzo leciutkie i dobrze wykonane :) Ja swoją parę od Firmoo już mam, noszę codziennie i wszyscy się mnie pytają skąd wzięłam takie ładne oprawki (mam "kujonki" z wzorzystymi zausznikami) :D A co do Tiny...tak samo dobrze mi się z nią pisało jak z Antonio ;)\nAngel Kubicka 6 listopada 2013 18:07\nA widzisz, uniwersalne są po prostu :) Przeglądałam zdjęcia tych okularów, i odnotowałam duże zainteresowani nimi płci brzydkiej, sporo tam było zdjęć facetów :) Nie mniej jednak kobity też były i wyglądały piękniej ;D\nO właśnie, Antonio to było to imię ;)\nnuneczka1991 6 listopada 2013 23:59\nDla mnie mają za wąskie oprawki. Ja muszę mieć okulary o kroju podobnym do Ray-banow Wayfarer, w innych moja twarz wygląda dziwnie :D ale jestem ciekawa jak mój W się będzie w tych okularkach prezentował :-)\nAngel Kubicka 7 listopada 2013 10:32\nOsobiście nie wiem, jakbym się czuła z takimi dużymi ale myślę, że to też kwestia przyzwyczajenia, kiedyś się pokuszę na takie :) I poproszę zdjęcie męża w okularkach :)\nmalenka 6 listopada 2013 18:04\nFantastycznie w nich wyglądasz, pasują Ci :)\nAngel Kubicka 6 listopada 2013 18:08\nCieszę się, oby mamie się spodobały :)\nMysza 6 listopada 2013 18:04\nBardzo ci ładnie w tych maminych okularach ;)\nCo do ostatniego zdania - jak bym słyszała mojego faceta, gdy założę moje okulary ;D\nhehe ;D tak działają patrzałki ;)\nAnnabelle 6 listopada 2013 18:11\nAga W 6 listopada 2013 18:12\nDo mnie też dzisiaj właśnie doszły moje Firm-ówki:)\nAngel Kubicka 6 listopada 2013 18:16\nasashimia 6 listopada 2013 18:27\nNo bardzo Ci ładnie muszę rzec. Przeczytam jeszcze 10 wpisów o firmoo i w końcu się skusze;) bo negatywnych opinii jeszcze nie widziałam:)\nAngel Kubicka 6 listopada 2013 18:31\nTo duża konkurencja dla vision express, te same oprawki, ale cena inna ;)\nasashimia 6 listopada 2013 19:06\nWiesz właściwie to ogranicza mnie tylko jedno, bo podejrzewam,że już dawno bym zamówiła. Moja wada ewoluowała więc najpier musiałabym się udać do okulisty by wypisał receptę. W visionach etc badanie jest w cenie:) i tak się zabieram za to i zabieram:)\n.biemi 6 listopada 2013 22:35\nsądzę, że negatywne się nie pojawią - zobaczymy jak moja historia z nimi się skończy i co sama będę mogła o nich napisać ;) bo jak na razie jest różnie ;)\nAngel Kubicka 7 listopada 2013 10:35\nW Vision jest w cenie jak kupujesz u nich okulary :) Ale można też się zbadać za darmo, trzeba tylko odstać nieco w kolejce :)\n.biemi, a co się dzieje?\n.biemi 8 listopada 2013 08:48\nMój świat przez firmoowki wygląda dość niewyraźnie ;) - jak na razie trwają rozmowy ;)\nAngel Kubicka 11 listopada 2013 08:31\nMoże szkła pomylili :D\n.biemi 12 listopada 2013 12:08\nmachnęli się w rozstawie źrenic ;) i robią się już nowe :)\nAngel Kubicka 12 listopada 2013 20:48\na widzisz, bardzo ważny wymiar :)\nAktualnaa 6 listopada 2013 18:38\nMam bardzo podobne tylko bardziej kanciaste z Vogue.\nAngel Kubicka 7 listopada 2013 10:36\nbo to fajny, uniwersalny model :) klasyka a ja lubię klasykę :)\nChilli 6 listopada 2013 18:40\nTina przekonała i mnie i wkrótce u mnie pojawi się wpis okularowy... zgrzeszyłam :)\nAngel Kubicka 7 listopada 2013 10:38\nJesteś rozgrzeszona :D czekam na czarowne zdjęcia z Firmoo :)\nbalsamowo 6 listopada 2013 18:46\nNo to nic tylko żałować, żeś sobie nie wzięła :) Naprawdę Ci pasują.\nJa kilka dni zamówiłam sobie moje drugie oprawki u nich, z pierwszych jestem bardzo zadowolona, ale odmiana nie zaszkodzi. Tym razem wzięłam sobie bardziej wyraziste, w panterkę czy jakieś inne zwierzę ;)\nAngel Kubicka 7 listopada 2013 10:37\nWłaśnie :) ale planuję też sobie takie sprawić :)\nOby tylko z okularami nie było jak z lakierami, każdy śliczny i każdy chcę mieć :D\nAneta Starosta 6 listopada 2013 19:08\n45 stopni 6 listopada 2013 19:25\nŚwietne i bardzo ładnie Ci w okularach :) Ja jestem zmuszona pozostać przy soczewkach ;)\nAngel Kubicka 7 listopada 2013 10:39\nA ciekawa jestem jak byś w podobnych wyglądała :)\nEsy, floresy, fantasmagorie 6 listopada 2013 19:43\nKlasycznie, seksownie - pięknie wyglądasz a okulary szalenie do Ciebie pasują :)\nAngel Kubicka 7 listopada 2013 10:40\nDzięki :) Podobają mi się tak w ogóle ale nie często noszę :)\nWomanLand 6 listopada 2013 19:53\nWyglądasz jak Pani Prezes kochana :) :*\nSwojej własnej firmy w dodatku ;D cmok\nWhatka 6 listopada 2013 20:01\nAngel Kubicka 7 listopada 2013 10:42\nDziękuję Whatko :)\nMANIA w świecie lakierów (Lakierowa Mania Mani) 6 listopada 2013 20:33\nNo bardzo Ci pasują te "oczka":)\nNa pewno lepiej by mi się w nich malowało pazury, większa precyzja ;D\nBeauty Wizaż 6 listopada 2013 20:50\nAleż Ty wyglądasz seksi! :D\nAngel Kubicka 7 listopada 2013 10:44\nTo efekt czerwonej szminki ;) polecam każdej kobiecie :D\nCytrynka 6 listopada 2013 21:18\nwygladasz elegancko i dostojnie :)\nDaisy K 6 listopada 2013 21:21\nRewelacyjnie. :) Ja musiałam wybrać niestety zerówki bo pocienianie moich -6 nie wchodziło w rachubę. Dostosuję sobie szkła na miejscu, trudno się mówi. :)\nAngel Kubicka 7 listopada 2013 10:46\nTo trudne szkła ale jeśli zamówisz tam to i tak wyjdzie Cię sporo taniej niż w PL, wiem od dziewczyny, która zamawiała okulary z taką dużą wadą...\nnika88 6 listopada 2013 21:38\nAleż one Ci pasują! Ja dzisiaj widziałam, że dodali kilka nowości w serii classic, mam ochotę na nowe też czarne oprawki :)\nTeż właśnie sobie przeglądałam jak pisałam tą recenzję, fajnie, że jest taki wybór :)\nRaaaawwwrrr :D Kocica! Pasują Ci :)\nAngel Kubicka 7 listopada 2013 10:47\n.biemi 6 listopada 2013 22:25\npięknie :) super dopasowane :) fakt tina jest lepsza od antonio ;)\nnooooo, to nie tylko ja miałam takie wrażenie :DD\nKatalina 6 listopada 2013 22:37\nElegancko! Serio szkoda, że oddajesz je mamie ;) Pasowałyby Ci!\nKurde, ale chyba sobie takie zamówię :D\ndziwna_papryka 7 listopada 2013 00:19\nOj tak, pasują ci :) Ja sama noszę okulary, ale nie lubię, nie pasują mi żadne. Poza tym wygodniej bez okularów, nie żałuj, że ich nie potrzebujesz :D\nA poza tym masz prześliczny...nos. Malutki, prościutki, no idealny po prostu!\nAngel Kubicka 7 listopada 2013 10:49\nNie żałuję, mam kilkoro znajomych, którzy są młodzi ode mnie a wzrok na skraju wyczerpania, to jest dramat...\nDlatego nie noszę swoich okularów, niech ten mój wzrok pracuje uczciwie ;)\nNie jest taki malutki, jest trochę jak kartofelek ale już się przyzwyczaiłam :D\nonepart0fme 7 listopada 2013 00:44\nale Ci pasują!\nAntonio? ja go bardzo polubiłam :D\nMoże też bym go polubiła jakbym miała większy kontakt ;D\nKaprysek 7 listopada 2013 01:48\nWyglądasz jak mln $ ;) Ja mam już 3 pary FIRMOOwych okularów i każda jest ładna na swój sposób ;)\nAngel Kubicka 7 listopada 2013 10:50\nO.O :D Widziałam, świetne modele wybrałaś :)\nRudaaaaa 7 listopada 2013 09:36\nPasują Tobie te okulary, bardzo ładnie w nich wyglądasz :)\ntaka jedna madzia 7 listopada 2013 21:04\nAntonio? Czy to aby On Cię nie nagabywał? (:\nAngel Kubicka 7 listopada 2013 21:21


Drożdże - podstawowe informacje\nŚrednia opinia: 3.80\nDrożdże powodują rozkład cukrów złożonych na cukry proste tj. na glukozę i fruktozę. Następnie owe cukry proste przekształcane są na alkohol (C2H5OH) i dwutlenek węgla (CO2). Drożdże winiarskie ze względu na pochodzenie można podzielić na trzy kategorię: dzikie, piekarskie i szlachetne. Pierwszymi dwoma rodzajami zajmiemy się po łebkach, ostatniemu przyjrzymy się nieco bliżej. Wynika to z tego, iż ten rodzaj drożdży najczęściej (czytaj prawie zawsze) wykorzystywany jest przy produkcji wina domowego.\nDrożdże dzikie są to drożdże które naturalnie występują na skórkach owoców. Niestety ich ilość jest na tyle znikoma, że rozpoczęcie fermentacji wina tylko z wykorzystaniem tych drożdży jest bardzo trudne, co nie znaczy nie możliwe. Może się okazać że zanim komórki drożdży się namnożą wino może się zepsuć, gdyż w nastawie również występują szkodliwe drobnoustroje. Dodatkowo drożdże te charakteryzują się mała wytrzymałości na alkohol, przez co może się okazać że cukier nie zostanie do końca odfermentowany i otrzymamy słabe i bardzo słodkie wino. Wtedy jedyne co nam pozostaje to wznowienie fermentacji za pomocą silnego szczepu.\nDrożdże piekarskie można dostać prawie w każdym większym sklepie spożywczym, dzięki temu można się nimi posłużyć w sytuacji kryzysowej. Występują najczęściej w postaci kostki, takiej jak masło. Przed użyciem należy je pokruszyć i wsypać do szklanki z letnia woda, następnie zamieszać aż się rozpuszczą. Następnie całość wlać do nastawu. Wadą tych drożdży to trudność w klarowaniu wina, może się okazać że po zakończonej fermentacji wino jeszcze przez długi czas będzie mętne. Dodatkowo wino takie będzie miało intensywny smak i zapach drożdży. W celu pozbycia się tych wad, najlepiej wydłużyć czas leżakowania w balonie i kilkakrotnie zlać wino znad osadu.\nDrożdże szlachetne są najczęściej używane przy produkcji wina. Dlaczego? Dlatego że nie posiadają powyżej wymienionych wad. Wytrzymują duże stężenia alkoholu (niektóre nawet do 20%), wino łatwo i szybko się klaruje, zapach drożdży szybko znika. W sprzedaży dostępne są dwa typy drożdży szlachetnych: aktywne i nieaktywne.\nDrożdże nieaktywne występują w dwóch formach: suszu owocowego oraz w formie upłynnionej. Przed umieszczeniem ich do nastawie, wymagają one wcześniejszego namnożenia (przygotowania matki drożdżowej). Dzieje się to dlatego, ponieważ w paczce znajdują się jedynie formy przetrwalnikowe, a ich ilość nie pozwala na szybkie rozpoczęcie fermentacji. Dużą zaletą jest możliwość wyboru odpowiedniego rodzaju drożdży do win czerwonych (np. Burgund) lub białych (np. Madera), mocnych (np. Tokay) i słabych (np. Bordeaux). Przewagą drożdży nieaktywnych nad aktywnymi jest ich cena, czasem nawet 2-3 razy niższa.\nDrożdże aktywne są praktycznie gotowe do użycie, prawie jak zupki instant - zalewasz ciepłą wodą, chwilkę czekasz i wlewasz do balona. Nie musimy się obawiać że matka drożdżowa nam nie wyjdzie, a same drożdże można przygotować w przerwie w wyciskaniu soku. Oprócz wysokiej ceny, w przypadku drożdży aktywnych nie spotkamy tak dużego wyboru typów drożdży do różnych rodzai win (szczerze mówiąc nie ma prawie żadnego wyboru).\nJakie drożdże do jakich win\nPonieżej znajdują sie dwie tabelki zawierające rozpiskę kiedy jakich drożdży należy używać. W pierwszej z nich opisane jest, ktora odmiana drożdży pasuje do konkretnego owocu. Druga tabela jest mniej szczegółow i opisuje jakie drożdże pasują do poszczególnych typów win.\nMadeira, Portwein, Sherry, Steinberg\nBordeaux, Bourgogne, Malaga, Portwein\nMadeira, Malaga, Portwein\nBordeaux, Bourgonge, Portwein\nMadeira, Malga, Tokaj, Sherry\nSauternes, Steinberg, Tokaj\nBordeaux, Bourgogne, Malaga\nMadeira, Malaga, Potwein\nMadeira, Tokay, Malaga\nPortwein, Sauternes, Steinberg, Tokaj\nBordeaux, Bourgogne, Madeira, Malaga, Portwein\nBordeaux, Bourgogne, Madeira, Malaga\nMoc / Kolor\nPoprawki po komanterzach doptosa


Snowden. Nigdzie się nie ukryjesz - Glenn Greenwald - ebook - Legimi online\nSnowden. Nigdzie się nie ukryjesz ebook\nEdward Snowden wybrał Glenna Greenwalda, aby powierzyć mu dokumenty, które nieodwracalnie zmieniły świat. W maju 2013 roku wyruszył do Hongkongu na spotkanie z anonimowym informatorem, który twierdził, że dysponuje zdumiewającymi dowodami na to, że amerykański rząd szpieguje nie tylko podejrzanych o terroryzm, ale również własnych obywateli, światowych polityków, a do tego ma możliwość inwigilacji każdego z nas. Akta, które przekazał Greenwaldowi wywołały niedowierzanie, potem szok, a w końcu trwającą do dziś debatę na temat szans na uratowanie naszej prywatności w sieci.\nA kim jest sam Edward Snowden? Bohaterem, który poświęcił własne życie, by ostrzec świat? Egocentrykiem, który w imię sławy zaryzykował bezpieczeństwo własnego kraju? „Pożytecznym idiotą”, którego „sensacje” oddały wrogom Ameryki jej najcenniejszą broń – dostęp do informacji?\nProjekt graficzny serii: Przemek Dębowski i Wojtek Kwiecień – Janikowski\nProjekt graficzny okładki: Przemek Dębowski i Wojtek Kwiecień – Janikowski\n© Alex Milan Tracy/Corbis/Fotochannels\nCopyright © 2014 by Glenn Greenwald. All Rights Reserved.\nCopyright © 2014, Agora SA\nTę książkę dedykuję wszystkim, którzy starali się rzucić\nświatło na prowadzone przez rząd USA tajne programy\npowszechnej inwigilacji, a szczególnie tym odważnym\nsygnalistom, którzy dla tej sprawy ryzykowali wolność.\nRząd Stanów Zjednoczonych udoskonalił potencjał\ntechnologiczny umożliwiający nam monitorowanie\nprzesyłanych wiadomości. [...] Ten potencjał może być\nw każdej chwili zwrócony przeciwko narodowi\namerykańskiemu i żaden Amerykanin nie będzie się już\ncieszył prywatnością, taki bowiem jest potencjał\nmonitorowania wszystkiego – rozmów telefonicznych,\ntelegramów, nie ma znaczenia czego.\nNie sposób będzie się ukryć.\nJesienią 2005 roku postanowiłem założyć polityczny blog. Nie miałem pojęcia, do jakiego stopnia ta decyzja zmieni moje życie. Kierowało mną przede wszystkim rosnące zaniepokojenie radykalnymi i ekstremistycznymi teoriami władzy przyjętymi przez rząd USA w następstwie ataków z 11 września 2001 roku na Nowy Jork i Waszyngton. Miałem nadzieję, że pisząc o tych sprawach, osiągnę więcej, niż działając jako prawnik specjalizujący się w kwestiach przestrzegania konstytucji i praw człowieka.\nNie minęło nawet siedem tygodni od mojego pierwszego wpis, gdy „New York Times” opublikował sensacyjny artykuł: w 2001 roku administracja George’a W. Busha wydała tajny rozkaz Agencji Bezpieczeństwa Narodowego (National Security Agency, NSA), by podsłuchiwała połączenia elektroniczne Amerykanów bez nakazu sądowego, wymaganego stosownym przepisem prawa karnego. W chwili ujawnienia tej informacji podsłuchy prowadzono już od czterech lat, obejmując nimi co najmniej kilka tysięcy Amerykanów.\nW tej sprawie znakomicie splatały się moja pasja i doświadczenie. Rząd usiłował uzasadnić tajny program NSA, odwołując się do tej właśnie skrajnej teorii władzy wykonawczej, która skłoniła mnie do rozpoczęcia pisania. Najważniejsze było w niej przekonanie, że zagrożenie terroryzmem nadaje prezydentowi praktycznie nieograniczone prawo do wszelkich działań służących „zapewnieniu bezpieczeństwa narodowi”, w tym także prawo do łamania prawa. Wynikła z tego debata dotyczyła skomplikowanych kwestii prawa konstytucyjnego i interpretacji ustaw. Dzięki prawniczemu wykształceniu byłem dobrze przygotowany, by się nimi zająć.\nRozliczne aspekty podsłuchów, prowadzonych przez NSA bez nakazu, opisywałem przez następne dwa lata na blogu i w bestsellerowej książce wydanej w 2006 roku. Moje stanowisko było jednoznaczne: rozkazując prowadzić nielegalne podsłuchy, prezydent popełnił przestępstwo i powinien za nie odpowiedzieć. W coraz bardziej szowinistycznym i dusznym klimacie politycznym Ameryki pogląd ten okazał się niezwykle kontrowersyjny. Kilka lat później dzięki temu, że krytykowałem działania rządu to do mnie, zwrócił się Edward Snowden, gdy postanowił ujawnić występki NSA na jeszcze większą skalę. Uznał, że może liczyć, iż zrozumiem niebezpieczeństwo związane z masową inwigilacją i skrajną tajemniczością państwa, oraz że nie cofnę się w obliczu nacisków ze strony rządu i jego licznych sojuszników w mediach i poza nimi.\nNiezwykła objętość ściśle tajnych dokumentów, które Snowden mi przekazał, w połączeniu z dramatyczną otoczką sprawy samego Snowdena wywołały na całym świecie bezprecedensowe zainteresowanie zagrożeniem ze strony masowej inwigilacji elektronicznej i wagą prywatności w epoce cyfrowej. Problemy leżące u podstaw tej inwigilacji narastały jednak od lat, tyle że pozostawały niejawne.\nObecne kontrowersje w sprawie NSA mają niewątpliwie wiele aspektów. Rozwój technologii umożliwił taki rodzaj wszechobecnej inwigilacji, jaki uprzednio istniał jedynie w wyobraźni najbardziej pomysłowych autorów science fiction. Ponadto zrodzone po 11 września amerykańskie uwielbienie dla bezpieczeństwa ponad wszystko stworzyło klimat szczególnie sprzyjający nadużyciom władzy. Dzięki odwadze Snowdena i stosunkowej łatwości kopiowania informacji cyfrowych otrzymaliśmy z pierwszej ręki wyjątkowy wgląd w szczegóły tego, jak system nadzoru rzeczywiście funkcjonuje.\nKwestie wywołane przez historię NSA stanowią pod wieloma względami echo licznych epizodów z przeszłości, nawet sprzed kilku stuleci. Co więcej, sprzeciw wobec naruszania prywatności przez rząd był jednym z głównych czynników decydujących o samym powstaniu Stanów Zjednoczonych – warto pamiętać, że mieszkańcy amerykańskich kolonii zaprotestowali przeciwko prawu zezwalającemu brytyjskim urzędnikom dowolnie plądrować każdy dom. Osadnicy zgadzali się, że państwu wolno zgodnie z prawem uzyskiwać nakazy rewizji, dotyczące konkretnych osób, jeśli istnieją dowody sugerujące, że osoby te mogły popełnić przestępstwo. Jednak nakazy ogólne – praktyka wystawiająca wszystkich obywateli na niczym nieograniczone przeszukania – były z natury rzeczy nielegalne.\nCzwarta poprawka do konstytucji wprowadziła tę zasadę do amerykańskiego prawa. Jej język jest jasny i klarowny: „Prawa ludu do nietykalności osobistej, mieszkania, dokumentów i mienia nie wolno naruszać przez bezzasadne rewizje i zatrzymanie; nakaz w tym przedmiocie można wystawić tylko wówczas, gdy zachodzi wiarygodna przyczyna potwierdzona przysięgą lub zastępującym ją oświadczeniem. Miejsce podlegające rewizji oraz osoby i rzeczy podlegające zatrzymaniu powinny być w nakazie szczegółowo określone”. Przede wszystkim chodziło o to, by w Ameryce rząd nigdy już nie miał prawa poddawać obywateli uogólnionej, pozbawionej podstaw inwigilacji.\nSpór na temat inwigilacji w XVIII wieku dotyczył rewizji w domach, ale w miarę postępu technologii rozwijała się także sama inwigilacja. W połowie XIX wieku, gdy rozbudowa kolei umożliwiła tanie i szybkie usługi pocztowe, w Wielkiej Brytanii wybuchł skandal wywołany odkryciem, że rząd potajemnie otwiera listy. W początkach XX wieku Amerykańskie Biuro Śledcze – poprzednik dzisiejszego FBI – korzystało z podsłuchów, monitorowania przesyłek pocztowych i informatorów, by ściśle kontrolować tych, którzy sprzeciwiali się polityce rządu.\nNiezależnie od stosowanych w danej chwili konkretnych technik, w sensie historycznym masowa inwigilacja miała kilka stałych cech. Początkowo jej celem stawali się zawsze dysydenci i ludzie żyjący na marginesie, co sprawiało, że osoby popierające rząd lub po prostu apatyczne błędnie wierzyły, że ich to nie dotyczy. Historia pokazuje jednak, że samo istnienie aparatu masowej inwigilacji – niezależnie od tego, jak jest używany – wystarczy do zduszenia protestu. Obywatele – świadomi, że są cały czas obserwowani – szybko stają się ulegli i lękliwi.\nPodjęte w połowie lat 70. ubiegłego wieku przez senatora Franka Churcha dochodzenie w sprawie działań szpiegowskich prowadzonych przez FBI na terenie kraju przyniosło szokujące informacje, że Biuro uznało pół miliona obywateli USA za potencjalnych „wywrotowców” – wyłącznie na podstawie ich przekonań politycznych – więc rutynowo ich szpiegowało (lista celów FBI obejmowała całe spektrum od Martina Luthera Kinga po Johna Lennona, od Ruchu Wyzwolenia Kobiet po antykomunistyczne John Birch Society). Jednak plaga nadużywania nadzoru występowała w historii nie tylko Ameryki. Wręcz przeciwnie, masowa inwigilacja kusi każdą pozbawioną skrupułów władzę. I w każdym przypadku motyw jest ten sam: stłumienie głosów sprzeciwu i narzucenie uległości.\nA zatem inwigilacja łączy rządy o skądinąd całkowicie odmiennych profilach politycznych. Na początku XX wieku brytyjskie i francuskie imperia utworzyły specjalne departamenty nadzoru mające przeciwdziałać zagrożeniom ze strony ruchów antykolonialnych. Po II wojnie światowej Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego NRD, powszechnie znane jako Stasi, stało się synonimem rządowej ingerencji w życie osobiste obywateli. Ostatnio zaś, gdy powszechne protesty podczas arabskiej wiosny zagroziły władzy dyktatorów, reżymy rządzące w Syrii, Egipcie i Libii starały się śledzić, jak krajowi dysydenci korzystają z internetu.\nDochodzenia przeprowadzone przez Bloomberg News i „Wall Street Journal” wykazały, że gdy tylko te dyktatury poczuły zagrożenie ze strony protestujących, natychmiast wyruszyły do zachodnich firm technologicznych na zakupy narzędzi służących inwigilacji. Reżym Asada w Syrii sprowadził pracowników Area SpA, włoskiej firmy zajmującej się inwigilacją; Syryjczycy powiedzieli im, że „pilnie potrzebują wytropić ludzi”. W Egipcie tajna policja Mubaraka nabyła urządzenia umożliwiające przełamanie kodowania Skype’a i podsłuchiwanie połączeń działaczy opozycji. A w Libii, jak donosił „Wall Street Journal”, dziennikarze i powstańcy, którzy w 2011 roku weszli do rządowego centrum monitoringu, znaleźli „całą ścianę czarnych urządzeń wielkości lodówki” pochodzących z francuskiej firmy Amesys. Urządzenia te „kontrolowały ruch w internecie” głównego libijskiego dostawcy usług internetowych, „czytając e-maile, odgadując hasła, śledząc czaty online i rysując powiązania między różnymi podejrzanymi”.\nMożliwość podsłuchiwania wymienianych przez ludzi wiadomości daje ogromną władzę tym, którzy to robią. Jeśli taka władza nie jest ograniczana przez rygorystyczny nadzór i odpowiedzialność, niemal na pewno będzie nadużywana. Wiara, że rząd USA może w głębokim sekrecie sterować potężną machiną inwigilacji i nie ulec jej pokusom, jest sprzeczna ze wszystkimi precedensami historycznymi i tym, co wiemy o naturze ludzkiej.\nOczywiście przekonanie, że Stany Zjednoczone są w kwestii inwigilacji wyjątkiem, byłoby naiwnością nawet przed rewelacjami Snowdena. W 2006 roku podczas wysłuchania w Kongresie na temat „Internet w Chinach: narzędzie wolności czy ujarzmiania?” kolejni mówcy potępiali amerykańskie firmy technologiczne za okazywaną władzom w Pekinie pomoc w tłumieniu niezadowolenia w sieci. Przewodniczący wysłuchaniu kongresman Christopher Smith (republikanin z New Jersey) porównał współpracę Yahoo! z chińskimi tajnymi służbami do wydania Anny Frank hitlerowcom. Była to głośna tyrada, typowa dla amerykańskich urzędników, gdy mówią o reżymie niesprzymierzonym z USA.\nJednak nawet ci, którzy uczestniczyli w tym wysłuchaniu, nie mogli zignorować faktu, że odbywało się ono zaledwie dwa miesiące po publikacji „New York Timesa” ujawniającej ogromną skalę krajowych podsłuchów prowadzonych bez nakazu sądowego przez administrację Busha. W świetle tych rewelacji potępianie innych państw za prowadzenie inwigilacji we własnych krajach brzmiało raczej pusto. Kongresman Brad Sherman (demokrata z Kalifornii), który występował po kongresmanie Smisie, wskazał, że firmy technologiczne, którym nakazuje się opór wobec władz chińskich, powinny także ostrożnie podchodzić do żądań własnego rządu. „Inaczej – ostrzegał proroczo – podczas gdy prywatność mieszkańców Chin zostaje pogwałcona w niezwykle haniebny sposób, także i my w Stanach Zjednoczonych kiedyś być może odkryjemy, że jakiś przyszły prezydent, przyjmując bardzo szeroką interpretację konstytucji, czyta nasze e-maile. A wolałbym, by nie dochodziło do tego bez nakazu sądu”.\nW minionych dziesięcioleciach przywódcy USA wykorzystywali strach przed terroryzmem – nieustannie podsycany wyolbrzymianiem rzeczywistego zagrożenia – do uzasadnienia szerokiego zestawu skrajnych rozwiązań politycznych. Doprowadziło to do agresywnych wojen, stosowania tortur oraz zatrzymywania (a nawet zabijania) obywateli innych państw i obywateli amerykańskich bez stawiania im zarzutów. Jednak zrodzony przez ten strach wszechobecny tajny system inwigilacji, którego istnienia się nie podejrzewa, może okazać się jego najtrwalszą spuścizną. Dzieje się tak, bo pomimo wszystkich historycznych porównań obecny skandal z inwigilacją przez NSA przybrał nowy wymiar na skutek roli, jaką w naszym codziennym życiu odgrywa internet.\nSzczególnie dla młodszego pokolenia nie jest on jakąś wyodrębnioną, oddzielną domeną, w której realizuje się kilka życiowych funkcji. Jest nie tylko naszym urzędem pocztowym i naszym telefonem. Jest raczej epicentrum naszego świata, miejscem, gdzie robi się niemal wszystko. Tam zawiązuje się przyjaźnie, tam wybiera się lektury i filmy, tam organizuje się aktywność polityczną, tam tworzy się i przechowuje najbardziej osobiste informacje. Tam rozwijamy i wyrażamy swoją osobowość i tożsamość.\nZmiana tej sieci w system masowej inwigilacji pociąga za sobą takie konsekwencje, jakich nie miały żadne poprzednie państwowe programy szpiegowskie. Dotychczasowe były bardziej ograniczone i można było ich uniknąć. Jeśli pozwolimy, żeby inwigilacja w internecie zapuściła korzenie, będzie to oznaczało, że niemal wszystkie formy kontaktów międzyludzkich, naszego zachowania, a nawet samo myślenie podporządkujemy wszechstronnej kontroli państwa.\nOd czasu, gdy go użyto po raz pierwszy, internet – zdaniem wielu – zdobył niezwykły potencjał: zdolność wyzwolenia setek milionów ludzi przez demokratyzację dyskursu politycznego i wyrównywania szans między tymi, którzy mają władzę, a bezsilnymi. Wolność internetu – umiejętność korzystania z sieci bez instytucjonalnych ograniczeń, kontroli społecznej czy państwowej i bez przejmującego strachu – jest niezbędnym warunkiem urzeczywistnienia tej możliwości. Zmiana internetu w system inwigilacji oznacza zatem przekreślenie jego zasadniczego potencjału. Co gorsza, internet staje się wówczas narzędziem ucisku, które grozi stworzeniem najskrajniejszej i najbardziej opresyjnej ingerencji państwa, jaką zna historia ludzkości.\nDlatego właśnie to, co przedstawił Snowden, jest tak oszałamiające i tak niezwykle ważne. Odważając się ujawnić zdumiewające możliwości inwigilacji przez NSA i jeszcze bardziej zdumiewające ambicje Agencji, jasno pokazał, że stoimy na historycznym rozdrożu. Czy era cyfrowa pozwoli na wyzwolenie jednostki i swobody polityczne, którym tylko internet może dać początek, czy też raczej wprowadzi system wszechobecnego nadzoru i kontroli wykraczający poza marzenia największych nawet dawnych tyranów? W tej chwili obie drogi są możliwe. Nasze działania zadecydują, dokąd dojdziemy.\nPierwszego grudnia 2012 roku otrzymałem wiadomość od Edwarda Snowdena, choć wówczas nie miałem pojęcia, że to on.\nNadawca e-maila podpisał się „Cincinnatus”, nawiązując w ten sposób do rzymskiego rolnika Lucjusza Kwinkcjusza Cincinnatusa. W V wieku p.n.e., w obliczu zagrożenia najazdem, mianowano go dyktatorem Rzymu, by bronił miasta. Zapisał się w historii dzięki temu, co uczynił po pokonaniu wrogów: natychmiast i z własnej woli zrzekł się władzy i powrócił do pracy na roli. Uznany za „wzór cnót obywatelskich”, Cincinnatus stał się symbolem sprawowania władzy politycznej w interesie publicznym oraz wartości ograniczenia czy nawet wyrzeczenia się rządów przez jednostkę dla wspólnego dobra.\nE-mail zaczynał się od stwierdzenia: „Bezpieczeństwo komunikacji między ludźmi jest dla mnie bardzo ważne”, i namawiał mnie do zainstalowania programu szyfrującego PGP. Autor wiadomości chciał bowiem przekazać mi informacje, które – jak pisał – na pewno mnie zainteresują. Opracowane w 1991 roku PGP oznacza „pretty good privacy” („całkiem niezła prywatność”); jest to wyrafinowane narzędzie do ochrony e-maili oraz innych form łączności internetowej przed inwigilacją i włamaniami do komputerów.\nZasada działania programu polega na tym, że osłania każdy e-mail ochronną tarczą w postaci hasła składającego się z setek, a nawet tysięcy przypadkowych liczb oraz wielkich i małych liter.\nNajbardziej rozwinięte agencje wywiadu na świecie – a do takich niewątpliwie należy NSA – dysponują oprogramowaniem do łamania haseł zdolnym generować miliard propozycji na sekundę. Jednak hasła kodowania PGP są tak długie i losowe, że nawet najbardziej wyrafinowane oprogramowanie potrzebuje lat, by je złamać. Ci, którzy szczególnie obawiają się monitorowania swoich połączeń – agenci wywiadu, szpiedzy, działacze na rzecz praw człowieka czy hakerzy – chronią swoje wiadomości tym właśnie programem kodującym. „Cincinnatus” napisał w e-mailu, że wszędzie szukał mego „publicznego klucza” PGP, narzędzia pozwalającego wymieniać zakodowane wiadomości, ale bezskutecznie; doszedł zatem do wniosku, że nie używam tego programu. Stwierdził więc: „To wystawia na ryzyko każdego, kto się z Panem komunikuje. Nie twierdzę, że wszystkie Pana wiadomości muszą być szyfrowane, ale przynajmniej powinien Pan zapewnić swoim korespondentom taką możliwość”.\n„Cincinnatus” przypomniał w tym miejscu skandal z generałem Davidem Petraeusem. Agenci odkryli jego pozamałżeński romans z dziennikarką Paulą Broadwell, analizując e-maile, jakie ta para wymieniała między sobą za pośrednictwem Google. To zaś położyło kres karierze generała, wcześniej mianowanego przez Baracka Obamę dyrektorem CIA.\nGdyby Petraeus zakodował swoje wiadomości przed powierzeniem ich Gmailowi, agenci nie zdołaliby ich odczytać – pisał „Cincinnatus”. „Szyfrowanie ma znaczenie, i to nie tylko dla szpiegów i flirciarzy”. Zainstalowanie programu szyfrującego e-maile „to absolutnie konieczny środek bezpieczeństwa dla każdego, kto chciałby się z Panem porozumieć”. By zachęcić mnie do pójścia za jego radą, dodał: „Są tacy ludzie, którzy dysponują niewątpliwie interesującymi dla Pana informacjami, ale nie będą mogli się z Panem porozumieć, póki nie będą pewni, że nikt po drodze nie przeczyta ich e-maili”.\nPotem zaproponował, że pomoże mi zainstalować program: „Jeśli potrzebna Panu pomoc, proszę dać mi znać albo poprosić o pomoc na Twitterze. Ma Pan wielu zaawansowanych technicznie zwolenników, którzy chętnie i natychmiast zaoferują pomoc”. Podpisał się: „Dziękuję. C.”.\nJuż dawno zamierzałem zainstalować w komputerze program szyfrujący. Od lat pisałem o WikiLeaks, sygnalistach (whistleblowers), kolektywie aktywistów internetowych znanym jako Anonymous i powiązanych z tym tematach. Od czasu do czasu porozumiewałem się także z ludźmi pracującymi na rzecz bezpieczeństwa narodowego. Większość z nich bardzo dba o bezpieczeństwo korespondencji i zapobiega wścibskiemu monitorowaniu. Jednak program jest skomplikowany, szczególnie dla kogoś takiego jak ja, kto niezbyt dobrze radzi sobie z programowaniem i komputerami. Była to więc jedna z tych rzeczy, do których się jakoś nigdy nie zabrałem.\nMail od C. nie skłonił mnie do działania. Ponieważ wiadomo było, że często zajmuję się sprawami ignorowanymi przez inne media, pisują do mnie ludzie oferujący „wielką sprawę”, która zazwyczaj okazuje się niczym. Poza tym cały czas pracuję nad większą liczbą tematów, niż jestem w stanie ogarnąć. Dlatego też, żeby zostawić to, co robię, i zająć się nową sprawą, muszę mieć coś konkretnego. Mimo niejasnej aluzji, że „są tacy ludzie”, którzy „dysponują niewątpliwie interesującymi informacjami”, w e-mailu od C. nie znalazłem nic wystarczająco kuszącego. Przeczytałem go, ale nie odpowiedziałem.\nTrzy dni później dostałem od C. kolejną wiadomość z prośbą o potwierdzenie, że poprzednia do mnie dotarła. Tym razem odpisałem szybko: „Otrzymałem i zamierzam się tym zająć. Nie mam klucza PGP i nie wiem, jak to zrobić, postaram się jednak znaleźć kogoś, kto mi pomoże”.\nOdpisał jeszcze tego samego dnia, przysyłając jasną, łopatologiczną instrukcję do systemu PGP – typu „szyfrowanie dla bystrzaków”. Pod koniec wskazówek, które – głównie z powodu własnej ignorancji – uznałem za skomplikowane i niejasne, napisał, że są to „same podstawy. Jeśli nie znajdzie Pan nikogo, kto by Pana przeprowadził przez instalację, generowanie i użytkowanie, proszę dać mi znać”. I dodał: „Mogę ułatwić kontakt z ludźmi znającymi się na kryptografii niemal wszędzie na świecie”.\nTen e-mail kończył się z większym polotem niż dwa poprzednie:\n„Z kryptograficznym pozdrowieniem,\nMimo szczerych zamiarów nigdy jakoś nie znalazłem czasu, by się tym zająć. Minęło siedem tygodni i świadomość tej zwłoki nieco mi ciążyła. A co, jeśli ten człowiek naprawdę ma ważny temat, który przegapię tylko dlatego, że nie zainstalowałem jednego programu komputerowego? Pomijając wszystko inne, wiedziałem, że kodowanie może mi się przydać w przyszłości, nawet jeśli „Cincinnatus” nie będzie miał mi nic ciekawego do zaoferowania.\nDwudziestego ósmego stycznia 2013 roku napisałem do niego, że znajdę kogoś, kto mi pomoże z instalacją, mam więc nadzieję, że za dzień czy dwa będę już gotów. Odpisał nazajutrz: „Wspaniała wiadomość! Jeśli potrzebuje Pan dalszej pomocy albo będzie miał w przyszłości pytania, bardzo proszę dać mi znać. Proszę przyjąć moje szczere podziękowania za popieranie prywatności korespondencji! Cincinnatus”.\nZnów jednak nic nie zrobiłem, zajęty wówczas innymi tematami i wciąż nieprzekonany, że C. ma coś wartego mojego czasu. To nie była świadoma decyzja, żeby nic nie robić. Po prostu na mojej zawsze aż nazbyt długiej liście zadań instalowanie programu szyfrującego na prośbę nieznanej osoby nigdy nie stało się na tyle pilne, bym się na tym skupił kosztem innych spraw.\nC. i ja wpadliśmy w Paragraf 22. On nie chciał powiedzieć mi niczego konkretnego o tym, co ma, a nawet kim jest i gdzie pracuje, dopóki nie zainstaluję szyfrowania. A ja bez zachęty w postaci konkretów nie spieszyłem się, by spełnić jego prośbę i poświęcić trochę czasu instalacji programu.\nW obliczu mojej bezczynności C. nasilił działania. Wyprodukował dziesięciominutowy film wideo „PGP dla dziennikarzy”. Wykorzystując software generujący głos, film instruował w łatwy sposób, krok po kroku, jak zainstalować program kodujący. Zawierał też diagramy i ilustracje.\nA ja wciąż to ignorowałem. Jak mi później powiedział C., w tym momencie poczuł się zniechęcony. „To ja jestem gotów zaryzykować wolność, a nawet może życie – myślał – by przekazać temu facetowi tysiące ściśle tajnych dokumentów z najbardziej skrytej agencji w kraju – przeciek, który przyniesie dziesiątki, jeśli nie setki sensacyjnych dziennikarskich materiałów – a jemu się nawet nie chce zainstalować programu kodującego!”.\nZnalazłem się właśnie blisko utraty jednego z największych i obarczonych największymi konsekwencjami przecieków na temat bezpieczeństwa narodowego w historii Stanów Zjednoczonych.\nNastępny raz sprawa bezpieczeństwa kontaktów wróciła do mnie dziesięć tygodni później. 18 kwietnia poleciałem z domu w Rio de Janeiro do Nowego Jorku, gdzie miałem wygłosić kilka prelekcji na temat zagrożeń wynikających z sekretnych działań rządu i naruszania wolności obywatelskich.\nWylądowawszy na lotnisku Kennedy’ego, zobaczyłem, że czeka na mnie e-mail od dokumentalistki Laury Poitras: „Czy przypadkiem nie wybierasz się do Stanów w najbliższym tygodniu? Chciałabym bardzo się z tobą skontaktować w jednej sprawie, najlepiej osobiście”. Poważnie traktuję wszystkie wiadomości od Laury Poitras, jednej z najbardziej zdecydowanych, nieustraszonych i niezależnych osób, jakie znam. Kręciła film za filmem w bardzo ryzykownych warunkach, bez ekipy czy wsparcia ze strony firm medialnych, ze skromnym budżetem, jedną kamerą, napędzana wyłącznie własną determinacją. W kulminacyjnym momencie wojny w Iraku zapuściła się w sunnicki trójkąt, by nakręcić Mój kraju!, bezkompromisowe spojrzenie na życie pod amerykańską okupacją; ten film został nominowany do Oscara. Następny film, Przysięgę, kręciła w Jemenie, gdzie przez kilka miesięcy towarzyszyła dwóm Jemeńczykom – ochroniarzowi Osamy bin Ladena i jego kierowcy. Ostatnio Poitras pracowała nad filmem o inwigilacji przez NSA, co sprawiło, że władze nękały ją, ilekroć wjeżdżała do kraju lub go opuszczała.\nDzięki Laurze nauczyłem się czegoś cennego. Zanim poznaliśmy się w 2010 roku, Wydział Bezpieczeństwa Krajowego już kilkanaście razy zatrzymywał ją na lotnisku w chwili przyjazdu do Stanów Zjednoczonych. Przesłuchiwano ją, grożono jej, konfiskowano jej reporterskie notatki, filmy i laptopy. Laura jednak nie decydowała się publicznie mówić o tym nieustannym nękaniu, obawiając się, że reperkusje całkowicie uniemożliwią jej pracę. Zmieniło się to po wyjątkowo agresywnym przesłuchaniu na lotnisku Newark. Laura miała dość: „Moje milczenie sprawia, że jest coraz gorzej, a nie lepiej”. Była gotowa, bym o tym napisał.\nArtykuł, który zamieściłem w internetowym magazynie politycznym Salon, dokładnie opisywał nieustanne przesłuchania, jakim Poitras poddawano. Spotkał się ze znaczną uwagą, spowodował napływ wyrazów poparcia dla niej i potępienia dla prześladowców. Gdy po opublikowaniu artykułu wyjeżdżała z kraju, tym razem nie przesłuchiwano jej i nie skonfiskowano materiałów. Nie nękano jej także w następnych miesiącach. Po raz pierwszy od lat Laura mogła swobodnie podróżować.\nZrozumiałem, że urzędnicy bezpieczeństwa narodowego nie lubią światła. Działają napastliwie i po bandycku tylko wtedy, gdy uważają, że są bezpieczni, w mroku. Dowiedzieliśmy się, że niejawność to podstawa nadużywania władzy, siła, która pozwala jej działać. Jedynym prawdziwym lekarstwem jest przejrzystość.\nNa e-mail Laury odpowiedziałem od razu z lotniska: „Właśnie dziś rano przyleciałem do USA [...] Gdzie jesteś?”. Umówiliśmy się na następny dzień w holu mego hotelu w Yonkers. Poszliśmy do restauracji, gdzie na nalegania Laury dwukrotnie zmienialiśmy stolik, by na pewno nikt nie mógł usłyszeć naszej rozmowy. Wtedy dopiero Laura powiedziała, o co chodzi. Oświadczyła, że chce ze mną przedyskutować „niezwykle ważną i poufną sprawę”, więc bezpieczeństwo jest tu kluczowe.\nMiałem przy sobie telefon komórkowy. Laura poprosiła, żebym albo wyjął z niego baterię, albo odniósł go do pokoju hotelowego. Przyznała, że to brzmi paranoicznie, ale rząd ma możliwość zdalnego aktywowania telefonów komórkowych i laptopów, by użyć ich do podsłuchu. Samo wyłączenie nie wystarczy – trzeba usunąć baterię. O tym, że to możliwe, słyszałem już wcześniej od działaczy na rzecz przejrzystości oraz hakerów, przypisywałem to jednak ich nadmiernej ostrożności. Tym razem potraktowałem informację poważnie, ponieważ jej źródłem była Laura. Sprawdziwszy, że z mojej komórki nie da się wyjąć baterii, odniosłem telefon do pokoju.\nGdy wróciłem do restauracji, Laura zaczęła mówić. Wyjaśniła, że otrzymała serię anonimowych e-maili od kogoś, kto wydaje się i uczciwy, i poważny. Ten człowiek twierdzi, że ma dostęp do niezwykle tajnych dokumentów obciążających rząd USA, a dotyczących szpiegowania własnych obywateli i reszty świata. Postanowił ujawnić te dokumenty i wyraźnie zażyczył sobie, by przy ich omawianiu i publikacji współpracowała ze mną. W tamtym momencie nie powiązałem jej słów z e-mailami, które otrzymałem od „Cincinnatusa”. Tamte spoczywały w głębi mej pamięci, ukryte.\nLaura wyciągnęła z plecaka kilka kartek: dwa e-maile przysłane przez anonimowego korespondenta. Przeczytałem je tam, przy stoliku, od początku do końca.\nDrugi z e-maili, wysłany kilka tygodni po pierwszym, zaczynał się: „Wciąż tu jestem”. Jakby odpowiadając na pytanie, które pierwsze przyszło mi do głowy – kiedy będzie gotów udostępnić dokumenty – napisał: „mogę jedynie powiedzieć, że wkrótce”.\nInformator nalegał, by Laura zawsze usuwała baterie z telefonów komórkowych, zanim zacznie omawiać drażliwe tematy – albo przynajmniej wkładała telefony do zamrażalnika, gdzie ich potencjał podsłuchowy będzie znacznie mniejszy. Następnie powtórzył, że powinna pracować nad dokumentami ze mną, a w końcu dotarł do tego, co uważał za sedno swojej misji:\nSzok tego pierwszego okresu [po ujawnieniu pierwszych dokumentów] zapewni wsparcie potrzebne do budowy sprawiedliwszego internetu, nie będzie to jednak działać na korzyść przeciętnego człowieka, chyba że nauka wyprzedzi prawo. Możemy wygrać ten etap dzięki zrozumieniu mechanizmów, które służą do naruszania naszej prywatności. Uda nam się zagwarantować wszystkim ludziom równą ochronę przed nieuzasadnionym przeszukaniem dzięki prawom uniwersalnym, ale tylko wtedy, jeśli techniczna społeczność będzie gotowa zmierzyć się z zagrożeniem i wypracować odpowiednie inżynierskie rozwiązania. Na koniec musimy wprowadzić zasadę, że potężni ludzie mogą cieszyć się prywatnością jedynie wówczas, jeśli mogą się nią cieszyć także zwykli ludzie: zasadę ustanowioną przez prawa natury, a nie politykę człowieka.\n– Jest prawdziwy – powiedziałem, doczytawszy do końca. – Nie wiem dlaczego, ale intuicyjnie czuję, że to poważna sprawa, że jest dokładnie tym, kim mówi.\n– Ja też – odparła Laura. – Właściwie nie mam wątpliwości.\nNa rozum i logikę Laura i ja wiedzieliśmy, że nasza wiara w prawdomówność informatora nie ma podstaw. Nie mieliśmy pojęcia, kto do niej pisze. To mógł być ktokolwiek. Mógł wymyślić sobie całą historię. Mogła to być także pułapka zastawiona przez rząd, by nas dopaść za współpracę przy przestępczym przecieku. A może był to ktoś, kto chciał zniszczyć naszą wiarygodność, przekazując nam do publikacji sfałszowane dokumenty.\nRozważaliśmy wszystkie te możliwości. Wiedzieliśmy, że tajny raport armii USA w 2008 roku uznał portal WikiLeaks za wroga państwa i proponował różne sposoby, na jakie można „wyrządzić szkodę [tej organizacji] i potencjalnie ją zniszczyć”. W raporcie (który, o ironio, wyciekł do WikiLeaks) między innymi rozważano możliwość podsunięcia fałszywych dokumentów. Gdyby WikiLeaks opublikowało je jako autentyczne, zadałoby to poważny cios jego wiarygodności.\nLaura i ja byliśmy świadomi wszystkich tych pułapek, ale podeszliśmy do nich sceptycznie, zawierzając intuicji. Coś nieuchwytnego, ale potężnego w tych e-mailach przekonywało nas, że autor jest autentyczny. Pisał kierowany głęboką wiarą w niebezpieczeństwo tkwiące w sekretnych działaniach rządu i wszechobecnym szpiegostwie; instynktownie rozpoznawałem jego polityczne zaangażowanie. Czułem więź z naszym korespondentem, z jego światopoglądem i najwyraźniej zżerającą go niecierpliwością.\nPrzez minione siedem lat w swojej pracy kierowałem się tymi samymi przekonaniami; niemal codziennie pisałem o niebezpiecznych tendencjach w utajnianiu spraw przez państwo, nadużywaniu władzy, inwigilacji i naruszaniu wolności obywatelskich. Dziennikarzy, aktywistów i moich czytelników, ludzi podobnie zaniepokojonych tymi tendencjami, łączy pewien szczególny ton i postawa. Tłumaczyłem sobie, że komuś, kto nie ma głębokiej wiary i nie czuje tego niepokoju, trudno byłoby naśladować ten ton tak dokładnie, z taką autentycznością.\nW jednym z końcowych fragmentów e-maila do Laury jej korespondent napisał, że wchodzi w ostatnią fazę działań koniecznych, by mógł udostępnić nam dokumenty. Potrzebował jeszcze czterech do sześciu tygodni, powinniśmy zatem czekać na wiadomość. Zapewnił nas, że się odezwie.\nTrzy dni później ponownie spotkałem się z Laurą, tym razem na Manhattanie, by przeczytać kolejny e-mail od anonimowego informatora. Wyjaśniał w nim, dlaczego jest gotów zaryzykować wolność i prawdopodobnie narazić się na długoletnie więzienie, by tylko ujawnić dokumenty. Teraz czułem jeszcze głębsze przekonanie, że nasze źródło jest autentyczne, ale – jak powiedziałem swemu partnerowi Davidowi Mirandzie podczas powrotnego lotu do domu w Brazylii – postanowiłem przestać o tym myśleć.\n– To się może skończyć na niczym. Może zmienić zdanie. Mogą go złapać.\nDavid jest człowiekiem o ogromnej intuicji. Był dziwnie przekonany.\n– Ta sprawa jest prawdziwa. On jest prawdziwy. To się wydarzy – stwierdził. – I to będzie coś wielkiego.\nPo moim powrocie do Rio przez trzy tygodnie nic się nie działo, aż 11 maja otrzymałem e-mail od technika, dawnego współpracownika Laury. Pisał enigmatycznie, ale zrozumiale: „Hej, Glenn, zamierzam Cię nauczyć używania PGP. Czy masz jakiś adres, na który mógłbym Ci coś wysłać, żeby Ci pomóc rozpocząć w przyszłym tygodniu?”.\nNajwyraźniej musiałem mieć to „coś”, żeby móc pracować nad dokumentami z przecieku. To z kolei oznaczało, że nasz anonimowy korespondent odezwał się do Laury i wysłał jej to, na co czekaliśmy.\nTechnik nadał Federal Expressem paczkę z terminem dostawy za dwa dni. Nie wiedziałem, czego oczekiwać: programu czy samych dokumentów. Przez następne dwie doby nie potrafiłem się na niczym skupić. W dzień, kiedy przesyłka miała nadejść, czekałem do wpół do szóstej wieczorem i dłużej, ale bez skutku. Zadzwoniłem do FedExu i usłyszałem, że przesyłkę zatrzymano na cle „z nieznanych przyczyn”. Minęły dwa dni. Potem pięć. Potem cały tydzień. Codziennie FedEx mówił to samo – że z nieznanych powodów przesyłka wciąż czeka na cle.\nOczywiście przyszła mi do głowy myśl, że brazylijska służba celna zatrzymała paczkę, ponieważ coś obudziło jej niepokój, ale wolałem jeszcze nie odrzucać bardziej prawdopodobnego wyjaśnienia: że to po prostu jedna z tych przypadkowych a drażniących biurokratycznych historii.\nLaura nie bardzo chciała o tym rozmawiać ani przez telefon, ani przez internet, nie wiedziałem też dokładnie, co zawiera przesyłka.\nNareszcie, po mniej więcej dziesięciu dniach, FedEx dostarczył mi paczkę. W kopercie znalazłem dwa pendrive’y oraz napisaną na maszynie notatkę zawierającą dokładne instrukcje używania różnych programów komputerowych mających zapewnić maksimum bezpieczeństwa, a także liczne hasła w postaci ciągów znaków do kodowanych kont poczty elektronicznej i innych programów, o których nigdy nie słyszałem.\nNie miałem pojęcia, co to wszystko znaczy. Nigdy przedtem nie słyszałem o tych programach, choć wiedziałem, co to są hasła w postaci ciągów znaków – składają się z całych przypadkowo zestawionych sekwencji zawierających litery małe i wielkie oraz znaki przestankowe, co ma utrudnić ich złamanie. Wobec tego, że Poitras wciąż okazywała głęboką niechęć do rozmowy telefonicznej lub internetowej, rosło moje zdenerwowanie: w końcu dostałem to, na co czekałem, ale nie miałem pojęcia, dokąd mnie to zaprowadzi.\nMiałem się wkrótce dowiedzieć od możliwie najlepszego przewodnika.\nDzień po otrzymaniu przesyłki, 20 maja, Laura poinformowała mnie, że pilnie musimy porozmawiać, ale jedynie przez OTR (off-the-record), protokół kryptograficzny dla bezpiecznych rozmów w internecie. Używałem już wcześniej OTR, a teraz zdołałem zainstalować program czatu, założyłem konto i dodałem nazwisko Laury do listy znajomych. Pojawiła się natychmiast.\nSpytałem, czy mam teraz dostęp do tajnych dokumentów. Wyjaśniła, że mogą pochodzić jedynie od naszego informatora, a nie od niej, i dodała zaskakującą informację: być może trzeba będzie natychmiast pojechać na spotkanie z nim do Hongkongu.\nZaskoczyło mnie to. Co ktoś mający dostęp do amerykańskich rządowych dokumentów o najwyższym stopniu tajności robi w Hongkongu? Co ma do tego wszystkiego Hongkong? Zakładałem, że nasz nieznany informator przebywa w stanie Maryland lub w Wirginii. Dlaczego ktoś taki jak on miałby być akurat w Hongkongu? Oczywiście zgodziłbym się udać dokądkolwiek, wolałbym jednak dostać więcej informacji o celu takiego wyjazdu, a fakt, że Laura nie mogła swobodnie rozmawiać, zmusił nas do odłożenia tej dyskusji na później.\nChciałem być pewien, że taki wyjazd ma sens, a konkretnie chciałem wiedzieć, czy udało się jej zweryfikować nasze źródło jako prawdziwe.\n– Oczywiście, inaczej nie prosiłabym cię o wyjazd do Hongkongu – odparła zagadkowo. Założyłem, że to znaczy, iż dostała od informatora kilka poważnych dokumentów.\nPowiedziała mi też o pewnym narastającym problemie. Informator denerwuje się dotychczasowym przebiegiem sprawy, szczególnie jednym nowym aspektem: możliwym zaangażowaniem „Washington Post”. Nalegała, żebym porozmawiał z nim bezpośrednio, ułagodził go i uspokoił jego rosnącą niecierpliwość.\nNie minęła godzina, a informator przysłał mi e-mail.\nTen e-mail przyszedł z adresu [email protected] „Verax” po łacinie oznacza „mówiący prawdę”. Temat wiadomości brzmiał: „Musimy porozmawiać”.\n„Pracuję nad dużym projektem z naszą wspólną znajomą” – zaczynał się tekst wiadomości, co było dla mnie wskazówką, że to on, anonimowe źródło, dotychczas w kontakcie tylko z Laurą. „Niedawno musiał Pan odmówić nagłej podróży na spotkanie ze mną. Musi Pan się włączyć w tę sprawę – napisał. – Czy istnieje jakiś sposób, byśmy mogli szybko porozmawiać? Rozumiem, że nie dysponuje Pan zbyt zaawansowaną infrastrukturą bezpieczeństwa, ale poradzę sobie z tym, co Pan ma”. Zasugerował, byśmy porozmawiali przez OTR, i podał mi swoją nazwę użytkownika.\nNie bardzo wiedziałem, co miał na myśli, mówiąc, że „odmówiłem nagłej podróży”. Dałem wyraz zdziwieniu, że jest akurat w Hongkongu, ale bynajmniej nie odmówiłem wyjazdu. Przypisałem to jakiemuś nieporozumieniu i odpowiedziałem natychmiast: „Chcę zrobić wszystko, co się da, by się zaangażować w tę sprawę”; i dodałem, że możemy rozmawiać natychmiast. Wpisałem jego nazwę użytkownika na listę znajomych w OTR i czekałem.\nLedwo piętnaście minut później, mój komputer zadźwięczał, dając mi znać, że informator się połączył. Nieco zdenerwowany kliknąłem na jego nazwę i napisałem: „Cześć”. Odpowiedział – i tak zacząłem bezpośrednio rozmawiać z kimś, kto – jak zakładałem – był w posiadaniu nieznanej liczby tajnych dokumentów o amerykańskich programach inwigilacyjnych i kto chciał ujawnić przynajmniej część z nich.\nOd razu powiedziałem mu, że jestem absolutnie zdecydowany, by zająć się tym tematem. „Jestem gotów zrobić wszystko, co konieczne, by o tym napisać” – powiedziałem. Informator – którego nazwiska, miejsca zatrudnienia, wieku i żadnych innych danych wciąż nie znałem – chciał wiedzieć, czy przyjadę do Hongkongu, by się z nim spotkać. Nie spytałem, co robi w Hongkongu; nie chciałem sprawiać wrażenia, że wyciągam z niego informacje.\nOd samego początku postanowiłem, że pozwolę mu prowadzić. Gdyby chciał, żebym wiedział, dlaczego przebywa w Hongkongu, toby mi powiedział. A jeśli zechce, bym wiedział, jakie ma dokumenty i co zamierza pokazać, to też mi o tym powie. Taka bierna postawa przychodziła mi z trudnością. Jako były prawnik zaangażowany w spory sądowe, a obecnie dziennikarz jestem przyzwyczajony, że uzyskuję odpowiedzi, zadając bezpośrednie pytania, a tym razem chciałem dowiedzieć się setki różnych rzeczy.\nZakładałem jednak, że sytuacja wymaga delikatności. Cokolwiek z tego wszystkiego było prawdą, wiedziałem, że ten człowiek postanowił zrobić coś, co rząd USA uzna za bardzo poważne przestępstwo. A ponieważ nie dysponowałem niemal żadnymi informacjami, z kim właściwie rozmawiam, jaki jest jego sposób myślenia, jego motywy i obawy, oczywiście musiałem zachować ostrożność i powściągliwość. Nie chciałem go odstraszyć, zmusiłem się więc, by pozwalać informacjom napływać, zamiast je wyszarpywać.\n– Oczywiście, że przyjadę do Hongkongu – powiedziałem, wciąż nie mając pojęcia, dlaczego akurat tam przebywa i dlaczego chce, bym przyjechał.


Czajnik ELDOM C245 ST Pojemność 1,7 litra - Czajniki elektryczne w sklepie PGE\nCzajnik ELDOM C245 ST Pojemność 1,7 litra\nCzajnik ELDOM C245 ST\n- wysokiej jakości podzespoły STRIX\n- bezprzewodowy, poprzez osobną podstawkę z przewodem przyłączeniowym\n- pojemność 1,7 litra\n- płyta grzejna - kryta grzałka\n- 360 stopniowy centralny s\nGarnitur do kawy 12 el. dla 6 osób Yvette G629 Gwiazdki\n- 360 stopniowy centralny system bezprzewodowy zapewniający dowolne ustawienie\n- chromowane wykończenia dodające elegancji\n- możliwość zagotowania min. ilości wody - 0,5litra\n- potrójny system zabezpieczający\n- wskaźnik poziomu wody wbudowany pod rączką\n- zdejmowana pokrywka\n- przełącznik włączony – wyłączony\nStylowo i praktycznie!\nCzajnik elektryczny... Bez niego trudno dziś wyobrazić sobie jakąkolwiek kuchnię! Musi być zawsze dostępny, więc stoi zwykle w widocznym miejscu. Dlatego też - oprócz parametrów technicznych – bardzo istotny jest jego wygląd. I takie walory posiada właśnie czajnik C245SB DROPPY Strix\nNiebanalna stylistyka i elegancja idą tu w parze z funkcjonalnością i bezpieczeństwem użytkowania. Urządzenie zostało wykonane z zastosowaniem wysokiej jakości podzespołów marki STRIX Technology. Posiada obrotową podstawę, potrójne zabezpieczenie przed przegrzaniem oraz filtr siatkowy, który nie dopuszcza do przedostawania się kamienia oraz innych mechanicznych osadów. Duża pojemność (1,7 litra) oraz wysoka moc sprawiają, że w czajniku można szybko zagotować sporą porcję wody. Poziom napełnienia wodą widoczny jest dzięki praktycznemu wskaźnikowi, a lampka kontrolna sygnalizuje pracę urządzenia.\nModel C245SB DROPPY Strix będzie nie tylko praktycznym sprzętem codziennego użytku, ale także stylową ozdobą każdej nowoczesnej lub tradycyjnej kuchni!


W której aptece dostanę lek Anticol\nWitam biore ten probiotyk Panavit z Saccharomyces boulardiur razem z antybiotykiem Azithromycin Aurovitas i dostałam biegunki po dawkach antybiotyku czy to normalne skutki\nDotyczy ulotki Panawit ProBIOTYK\nChciałam zapytać o dawkowanie leku Duphalac fruit ,ponieważ zażywam go od 5 dni i na początku był rezultat natomiast dziś wypiłam i wogóle niebyłam w toalecie.Piłam po całej miarce.Mam 27lat.\nDotyczy ulotki Duphalac Fruit\nProsze zwiekszyc podaz plynow do 8 szklanek wody dziennie. Ile ma miarka? dawkowanie to: Dorośli i młodzież: początkowo 15–45 ml n... Pokaż całą odpowiedź\nIle kosztuje Dexametazone Ka KRK 4 mg\nprzez kogo jest podawany lek sandostatin lar\nDotyczy ulotki Sandostatin\nczy planequil to to samo co Dolquine?\nDotyczy ulotki Plaquenil\nWitam serdecznie! mam pytanie -czy mogę kupić u was vitahair,60 tabletek? potrzebuję 3 opakowania dla mamy.\nDotyczy: Mężczyzna, 52 lata\nDzień dobry, Bardzo mi przykro, ale leku Vitahair nie posiada obecnie żadna z aptek w naszym serwisie. Pozdrawiam.\nCzy mogę mężowi podać ten lek przy gorączce i bólu gardła ja przechodzę anginę jestem na antybiotyku Amoksiklov mąż nie może brać ma uczulenie na pencyline\nDzień dobry, Bardzo mi przykro, ale leku Renofar 10g nie posiada obecnie żadna z aptek w naszym serwisie. Proszę zweryfikować czy ... Pokaż całą odpowiedź\nPotrzebuje zlecenie na pieluchomajtki na 3 miesiące Karta potwierdzenia uprawnienia na zaopatrzenie w wyroby medyczne\nDotyczy: Kobieta, 92 lata\nproszę o podanie więcej danych nr kontaktowy dla apteki 22 7605432\nPrezerwatywy to najczęściej stosowana forma antykoncepcji na świecie. Nikogo to nie dziwi, ponieważ są one tanie, dostępne w każdej aptece i przy tym łatwe w życiu i skuteczne. Dodatkowo prezerwatywy stanowią skuteczną ochronę przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. Sprawdź, co warto wiedzieć o prezerwatywach i ich działaniu.\nInsulinooporność jest zaburzeniem metabolicznym, uznawanym za jeden z czynników ryzyka w rozwoju cukrzycy typu 2. Charakteryzuje się opornością tkanek organizmu na działanie insuliny. Jak rozpoznać objawy tego zaburzenia? Jaką rolę w diagnostyce insulinooporności odgrywa wskaźnik HOMA-IR?


Asos kremowy dlugi rekaw sweter damski\nDamskie swetry asos kremowy dlugi rekaw\nrekaw piekny czarny asos kremowy dlugi krotki stojka rozowy\nsweter długi rękaw niebieski\nwloska sukienka tunika dlugi rekaw kieszen\ntommy hilfiger sweter damski kremowy rękaw\nsweter kremowy warkocze długi tunika ecru\nPrzedstawiamy nową kolekcję damskie swetry stylowe rozwiązanie łączące odrobinę codziennego szyku z ponadczasową klasyką. Dla Ciebie asos kremowy dlugi rekaw damskie swetry, wiele modeli w kolorach i fasonach. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie, prezentujemy asos kremowy dlugi rekaw, propozycje z różnych półek cenowych. Jesteśmy przekonani, że wśród naszych sugestii znajdziesz coś ciekawego. Polecamy najciekawsze oferty sprzedawców na sezon 2021. Szukamy dla Was ciekawych stylizacji, topowych modeli, najmodniejszych ubrań i dodatków w polskich sklepach.\nDzisiejsza moda jest odważna i wyraźna, kreują ją zdecydowane kolory, buty i mocne wzory. Jest bardziej kobieca i elegancka, stawia na niezależność. Każda z nas wie, że ubranie jest bardzo ważne, zawsze staramy się odpowiednio dobierać nasze ciuchy. Wiadomo, że czasem ubieramy na siebie to, co akurat jest czyste. Jednak pod wieczór myślimy o tym co założymy na siebie jutro. damskie swetry w naszej szafie nigdy nie jest ich za dużo by dobrać kolejne do naszej modnej kolekcji. Nasze użytkowniczki często pytają o damskie swetry asos kremowy dlugi rekaw, a oto kilka modeli które Wam przedstawiamy. Tak, więc drogie panie, jeśli chcecie modnie się nosić, to powinnyśmy wiedzieć, co jest odpowiednie dla was i co się teraz noś. Warto wspomnieć, że przy wyborze ubrań ważne jest by obiektywnie spojrzeć na swoją sylwetkę, nieodpowiedni rozmiar, zupełnie przekreśli oczekiwany efekt końcowy.\nzara knit długi bordowy sale expres manilla popiel atmosphere świąteczny bałwan primark lisa campione oryginalny letni\nCopyright © 2016 Wszelkie prawa zastrzeżone templates ver.0.0600new RSS - Blog Sponsor: Taksówka Ruda Śląska


Zabieg w większości przypadków wykonywany jest pod znieczuleniem zewnątrztrzoponowym lub podpajęczynówkowym, chyba że ciecie cesarskie dokonuje się nieplanowo, wówczas stosuje się narkozę. W dzisiejszych czasach istnieje możliwość wykonania cesarskiego na życzenie pacjentki. Jest to burzliwy i wzbudzający wiele kontrowersji temat w środowisku medycznym. Według większości lekarzy zabieg nie powinien być przeprowadzany z powodu zachcianki, tylko gdy nastąpią ku temu wskazania zdrowotne dziecka lub pacjentki.\nJak twierdzi Światowa Organizacja Zdrowia, maksymalnie w 15% przypadków poród powinien polegać na cesarskim cięciu. Jak się jednak okazuje w Europie i Ameryce Północnej przypadków takiego porodu jest nawet do 30%, natomiast rekord pobijają kraje takie jak Brazylia, Chile, Indie czy Tajlania, gdzie połowa porodów kończy się cesarskim cięciem. W Polsce taka forma porodu przeprowadzana jest u prawie 30% ciężarnych. Kobiety często nie zdają sobie sprawy, że ten sposób przyjścia dziecka na świat, może być powodem wielu powikłań, które z czasem przynoszą wiele problemów.\nProblemy przy cesarskiem cięciu\nNależy pamiętać, iż cięcie cesarskie to bardzo poważny i niebezpieczny zabieg operacyjny, dlatego ryzyko powikłań groźnych dla zdrowia matki i dziecka jest nieporównywalnie większy nić podczas porodu naturalnego. W przypadku matki zwiększa się ryzyko zakrzepicy, zakażeń a nawet krwotoków okołoporodowych. Co więcej, pojawić się mogą zrosty i blizny na macicy. Jeśli chodzi o dziecko urodzone w taki sposób, to ma ono znacznie obniżoną odporność, a co za tym idzie, narażone jest na wszelkie choroby.\nCzemu kobieta decyduje się na cesarkę?\nKobiety, u których ciąża przebiega rewelacyjnie, a same są okazali zdrowia, najczęściej decydują się na cesarkę z powodu strachu przed bólem. Oczywiście każda ma prawo wyboru, lecz czy warto narażać na ryzyko siebie lub dziecko? Żyjemy w takich czasach, w których możliwe jest złagodzenie bólu, poprzez podanie znieczulenia zewnątrzoponowego. Inną metodą pozbycia się strachu przedporodowego jest uczęszczanie do szkoły rodzenia, pomoc psychologa, bądź obecność kogoś bliskiego podczas porodu. Na wszystko jest jakieś rozwiązanie i może należałby z niego skorzystać, zanim zdecydujemy się na ingerencję w naturalny przebieg porodu. Warto również wiedzieć, że nie każdy lekarz zdecyduje się na przeprowadzenie zabiegu bez wskazań, gdyż to na nim spoczywa odpowiedzialność za możliwe powikłania i problemy, a koszty takiego zabiegu oscylują w okolicach kilku tysięcy złotych.\nJakie są wady, a jakie zalety cesarki?\nZanim kobieta zdecyduje się na cesarskie cięcie bez wskazań, powinna przeanalizować wszystkie pozytywne jego aspekty, lecz także wady jakie posiada podjęcie takiej decyzji. Głównym plusem cięcia cesarskiego, którym sugerują się kobiety jest oczywiście ograniczenie bólu oraz długiego trwania porodu. Co więcej, intymne części ciała pozostają nie naruszone, a detale odnoście przeprowadzenia cesarki ustala się wcześniej, tak więc wszystko jest zaplanowane co daje poczucie panowania nad sytuacją. Nie zapominajmy jednak i powikłaniach. Pojawić mogą się w końcu zakażenia, a czasem wskutek powikłań może nawet dojść do śmierci matki. Oczywiście nie da się uniknąć blizny na macicy, która może być przyczyną komplikacji w czasie kolejnej ciąży. Dzieci, urodzone w taki sposób są bardzo narażone na wszystkie możliwe wirusy i bakterie, ze względu na obniżoną odporność i w większości przypadków chorują na astmę.\nCesarka jest modna?\nWedług danych wynika, że na cesarskie cięcia decydują się głównie mamy z dużą zasobnością portfela, jednak najnowsze badania wykazały również, że stało się to pewnym trendem oraz oznaką feminizmu. Kobiety uważają zabieg ten jako coś wyjątkowego, elitarnego. W wielu wypadkach termin wykonania zabiegu uzależnia się od miejsca w kalendarzu między spotkaniami w pracy czy wyjazdami służbowymi. Tempo, w jakim żyją współczesne kobiety doprowadza do sytuacji, w której nie chcą dopuszczać one do czekania i wszystko musi być dokładnie zaplanowane. Aktualnie ilość cięć cesarskich na całym świecie wzrasta, natomiast plusem jest, iż w Stanach jednoczonych trend ten się odwraca i być może ustanie na dobre.\nCesarskie cięcie jest niewątpliwie wspaniałą zdobyczą medycyny i wielce przydatną. Pamiętać należy jednak, aby korzystać z tego przywileju nie z powodu zachcianek, lecz wtedy, gdy będzie to rzeczywiście wskazane i przyczyni się do zachowania zdrowia i życia matki oraz przychodzącego na świat dziecka.\nKomentarze do: Cesarskie cięcie na życzenie pacjentki


Rap - Piosenki o nie udanej miłości. - Rap/Psychorap - M-FORUM.PL\nRozpoczęty przez Marcinno, 24 lip 2009\nNapisano 24 lip 2009\nWitam, poszukuje piosenek PL RAP w podobie do ParaGraf-Nie zrozum mnie źle\nhttp://katisiak.wrzuta.pl/audio/2xoGA7X ... m_mnie_zle\nPodawajcie propozycje, a najlepiej linki na wrzute,\nLipek - Czwarty krok do nikąd.\nhttp://patislbuziaczek.wrzuta.pl/audio/ ... k_do_nikad\nDepek - było miło .\nDepek - chuj nie związek .\nSam jedną piosenkę napisałem swojej ex, lecz niestety tylko ona ma ten tekst. A szkoda bo może bym tu wrzucił\nNapisano 26 lip 2009\nTede - Harlekin\nNapisano 4 sie 2009\nWszystkie piosenki z ostatniego albumu Pezeta - muzyka emocjonalna\nNapisano 11 sie 2009\nojj.. :mrgreen: ja znam duzo tych piosenek;p ale sama ich nie lubie xD\n-Tłoku & Jula - Zostań -> http://angeliika342.wrzuta.pl/audio/2aV ... a_-_zostan\n-Peja - K.O.Cham -> http://paulinka123456789.wrzuta.pl/audi ... a_-_kocham\n-Peja - Z kwiatka na kwiatek -> http://angelika19904.wrzuta.pl/audio/4R ... na_kwiatek\n-Tłoku & Jula & Kama - To nie bajka -> http://szaja7194.wrzuta.pl/audio/4VTwtK ... _nie_bajka\n-PIH - Nigdy już nie wróci ->http://mati21l.wrzuta.pl/audio/0kC4v44HpmV/nigdy_juz_nie_wroci\n-Stok - Brakuje Mi Ciebie ->http://ania1701.wrzuta.pl/audio/3qiAMhvmgYs/s.t.o.k_-_brakuje_mi_ciebie\n-Peja ft.Sandra - Kiedy Proszę -> http://evild.wrzuta.pl/audio/6NHh08Bi0A ... edy_prosze\nMam jeszcze kilka.. jak coś to dopisze 8) Pz. :crazy:\npoda podaj piosenki jeśli jakieś jeszcze znasz . ; )\nNapisano 27 sie 2009\nPaktofonika-Rób co chcesz\nPezet - Spadam - Uwielbiam to osobiście.\nJopel - Przypomne Ci.\nRambo ft Olka - Historia\nNo i jak bylo pisane cała Muzyka Emocjonalna Pezeta .\nhttp://k4vior.wrzuta.pl/audio/0PVHsnGPO ... t_-_spadam\nPeja - Pozwól mi żyć, pokochałam ten kawałek .\nJopel - Przypomnę Ci - bardzo mocno czuć emocje, lubię takie utwory\nPezet - Spadam - już było wymienione\nPezet - W moim innym świecie - najlepsza piosenka Pezeta?\nPrzejdź do listy tematów Rap/Psychorap