Witamy na stronach HaeRa - Artykuły: Colin Walker, Paul Moynihan: ROBERT BADEN-POWELL Zarzuty i prawda\nArtykuły » Prosto w oczy ! » Colin Walker, Paul Moynihan: ROBERT BADEN-POWELL Zarzuty i prawda\nJest powszechną zasadą w badaniach historycznych, że nie można osądzać ludzi z przeszłości według dzisiejszych standardów. W przeszłości jest wiele spraw, których nie uznalibyśmy za akceptowalne dzisiaj, a tym samym wiele spraw i czynów, mających miejsce dzisiaj, które byłyby nie do przyjęcia dla naszych przodków i poprzedników.\nHistoryczne zło i wady imperializmu są dobrze udokumentowane i nie można im zaprzeczyć. Ponosimy jako naród za nie zbiorową odpowiedzialność, szczególnie by się od nich uczyć i iść naprzód. Robert Baden-Powell (1857–1941) nie ponosi większej odpowiedzialności niż jakakolwiek inna osoba swoich czasów. Ale, co jakiś czas dochodzi do fałszywych ataków na jego charakter i reputację. Te ataki są wypaczeniem prawdy i fałszem.\nCelem tego dokumentu jest przedstawienie faktów i umieszczenie dowodów we właściwym świetle i kontekście.\nZARZUT: Baden-Powell był homofobiczny, ponieważ nie pozwolił homoseksualistom dołączyć do Ruchu Skautowego.\nPRAWDA: Po prostu homoseksualizm w tym czasie był niezgodny z prawem i został zalegalizowany w Anglii dopiero w 1967 roku.\nZARZUT: B-P był pro-nazistowski „i odwiedziłby Hitlera, gdyby II Wojna Światowa temu nie przeszkodziła”.\nPRAWDA: Von Ribbontrop był niemieckim ambasadorem w Wielkiej Brytanii w latach 1936–38 i, podobnie jak Baden-Powell, był zapraszany na wiele wydarzeń publicznych i państwowych, na których mogli się spotkać. Później napisał do Baden-Powell’a, sugerując, że Ruch Młodzieży Hitlera i Ruch Skautowy powinny ze sobą współpracować. Baden-Powell odpowiedział, że młodzi ludzie na całym świecie powinni współpracować, aby uniknąć wojny. Wtedy, ani później nie było żadnej oferty ani sugestii dotyczących spotkań międzyorganizacyjnych lub obozów. Baden-Powell po wielokroć sugerował, że Skauci, którzy razem obozują, stracą chęć do strzelania do siebie. Po 1938 r. Baden-Powell, już jako bardzo schorowany człowiek, przeszedł na emeryturę, wycofał się z życia publicznego i wyemigrował, z powodów zdrowotnych, do Kenii, gdzie zmarł w 1941 r. w Nyeri. Mimo to, faktem jest że nazwisko Baden-Powell’a i innych skautów było na listach pierwszych osób, które naziści chcieli aresztować, gdyby przejęli kontrolę nad Wielką Brytanią podczas II wojny światowej, w wyniku inwazji na Wyspy.\nZARZUT: Baden-Powell z uznaniem odnosił się do przeczytanej książki Hitlera „Mein Kampf”.\nPRAWDA: Baden-Powell napisał w swoim dzienniku 6 października 1939 r.: „Cały dzień odpoczywam. Czytałem „Mein Kampf”. Cudowna książka, z dobrymi pomysłami na edukację, zdrowie, propagandę, organizację itp.” Ale BiPi kontynuuje to zdanie, co jest nagminnie pomijane: „… ale to ideały, których Hitler sam nie dochowuje”. [Opinia dotyczy tylko części książki, tej o sprawach socjalnych. Dalszych szalonych wizji Hitlera BiPi nawet nie wspomina. Przyp. Red.] Znamienne jest to, że przeciwnicy Bi-Pi nierzetelnie pomijają tę drugą część Jego wpisu w swoich „dowodach”, choć to ona trafnie określa Jego ocenę książki Hitlera.\nZARZUT: Baden-Powell był stłumionym homoseksualistą.\nPRAWDA: Zarzut ten oparty jest na notatkach jednego z lekarzy z Harley Street (nie psychologa, jak się często czyta), który zainteresował się psychoanalizą Freuda (która opiera się na motywacjach seksualnych i jest obecnie w dużej mierze dyskredytowana). Bi-Pi konsultował się z nim po serii uporczywych bólów głowy, na które cierpiał pod koniec lat dwudziestych, kiedy miał ponad 70 lat. Inne przykłady badania pisma Baden-Powell’a autorstwa wiodącego grafologa, wykonane pod koniec lat 90. XX wieku, doprowadziły do wniosku, że „bez wątpienia Baden-Powell był heteroseksualny.” Wiemy z biografii, że Baden-Powell miał liczne przyjaciółki (przed małżeństwem pisywał do niektórych z nich w niezwykle zalotnych słowach!) [Trzeba mieć świadomość, że w tych czasach oficer brytyjski, by uzyskać zgodę na małżeństwo, musiał zapewnić swej przyszłej rodzinie pewność utrzymania. Przez lata swej służby BiPi nie spełniał tego warunku. Przyp. Red] Olave St Clare Soames poślubił w 1912 r. Jego małżeństwo zostało opisane jako niezwykle szczęśliwe, które trwało do jego śmierci.\nZARZUT: Baden-Powell był faszystą, ponieważ popierał Mussoliniego.\nPRAWDA: Baden-Powell był początkowo zwolennikiem Mussoliniego i spotkał się z nim z powodów dyplomatycznych, ponieważ był On głową państwa włoskiego. Miało to miejsce w związku z wizytą w Rzymie i spotkaniem BiPi z papieżem Piusem XI, podobnie jak wiele innych osób publicznych w tym czasie. Jak większość polityków Baden-Powell wierzył, że Mussolini uratował Włochy przed komunizmem. Gdy w 1926 r. Mussolini założył własną organizację młodzieżową „Opera Nationale Balilla”, w skład której wcielił istniejący włoski ruch skautowy, Baden-Powell był przekonywany, że organizacja ta opiera się na zasadach skautingu. (Jednak już w tych latach okazywało się, że zarówno Hitlerjugend, jak i Balilla stały się wynaturzeniem tego, co reprezentował Skauting) Początkowo Baden-Powell był pod wrażeniem faktu, że program Balilli był częścią narodowego programu szkolnego, podobnie jak skauting jest częścią programu szkolnego w niektórych krajach dzisiaj. Jednak kiedy Baden-Powell odkrył okropną prawdę, że był to tylko faszystowski korpus kadetów bez cech skautingu, zmienił zdanie i w 1935 roku publicznie skrytykował zarówno Hitlera, jak i Mussoliniego. Faktem jest również to, że gdy jakakolwiek komunistyczna lub faszystowska dyktatura przejęła władzę, jednym z ich pierwszych działań jest zawsze zakaz skautingu.\nZARZUT: Podczas oblężenia Mafeking podczas drugiej wojny burskiej Baden-Powell wysłał głodujących czarnych Afrykanów z miasta, aby mógł wyżywić swoich żołnierzy.\nPRAWDA: Dobrze udokumentowane jest to, że Baden-Powell stworzył kuchnię polową z zupą i owsianką i kazał zastrzelić wszystkie konie swej kawalerii, aby mógł nakarmić wszystkich uwięzionych w oblężeniu, bez względu na to, czy byli to tubylcy, czy osadnicy. Wszystkim zostały wydane bilety na racje żywnościowe! Mieszkańcy tubylczej wsi Barolong, którzy mieszkali na obrzeżach Mafekingu, odnotowali, że doceniają Bi-Pi pod koniec oblężenia. Oblegający Burowie zachęcali jednak koczownicze plemiona do pozostania w Mafekingu w nadziei, że ich cel zagłodowania miasta ulegnie szybszej realizacji. Bi-Pi, używając heliografu, zasygnalizował generałowi Plumerowi, swemu starszemu oficerowi poza Mafekingiem, by zorganizował prerzut żywności. To właśnie nowo przybyli tubylcy - uchodźcy (900 z nich), którzy nocą zostali dożywieni, zostali wyprowadzeni z miasta do przygotowanego magazynu żywności. Bi-Pi ostrzegł oblegających Burów, że ten exodus ma się odbyć z prośbą, by nie ingerować, ponieważ ci uchodźcy nie brali udziału w działaniach wojennych. Mimo to Burowie ostrzelali kolumnę „rozpraszając ich na cztery wiatry”, powodując straty. Warto dodać, że gdyby Bi-Pi został zmuszony do poddania się, Burowie głosili wszem i wobec, że „sprawiliby, że ulice Mafekingu spłyną krwią” . Mieli też oni bardzo złą opinię jeśli chodzi o traktowanie ludności tubylczej. Niektórzy autorzy popularnych artykułów błędnie krytykują Baden-Powell’a za spowodowanie „Exodusu”, ale nigdy nikt nie podnosi żadnej krytyki działań Burów. [którzy złamali niepisaną umowę o przepuszczeniu ewakuacji. Przyp. Red.] Dzięki bohaterskiej obronie Mafekingu Baden-Powell uratował bardzo wielu tubylców, jak i osadników (z wyjątkiem oczywiście życia wrogów!) Fakty te są udokumentowane w Dzienniku oblężenia Mafekingu - Sol Plaatje, tłumacza sądowego Barolong, który później stał się pierwszym Sekretarzem Afrykańskiego Kongresu Narodowego, był też w jednej z grup żołnierzy i urzędników. eskortujących tubylców.\nZARZUT: Baden-Powell był zbrodniarzem wojennym.\nPRAWDA: Na początku swojej służby w wojsku, w 1888 roku, Baden-Powell był zaangażowany w operację wytropienia buntowników z plemienia Zulu, która doprowadziła do trzech ofiar. Ale nawet gdyby wydał rozkaz oszczędzenia życia rebeliantom, jest bardzo mało prawdopodobne, aby jego najemni zuluscy wojownicy byli posłuszni. Baden-Powell został również oskarżony o egzekucję afrykańskiego wodza Uwini w 1897 r. Wojownicy tego wodza zamordowali osadników na ich farmach w odległej części Matabeleland, więc Baden-Powell otrzymał rozkaz schwytania wodza Uwini, i stłumienia napadów. Uwini został ranny podczas pościgu. [Miało to miejsce podczas oblężenia twierdzy skalnej wojowników. Uwini był jednym z trzech wodzów-czarowników, Mlimos, którzy poili wojowników napojem z ziół narkotycznych i krwi zabitych jeńców. Wojownicy, po wypiciu "napoju", byli przekonani o swej nieśmiertelności i odporności na kule. Dlatego oblężenie skalnej twierdzy Uwini prowadziło do nieobliczalnej tragedii. Przyp. Red.] Było mało prawdopodobne, aby Uwini przetrwał długą podróż na Przylądek, aby stawić się przed sądem cywilnym. [Mimo ran Uwini w pełni zachowywał fanatyczny wpływ na swych wojowników. Przyp. Red.] W tej sytuacji Baden-Powell, [jako dowódca na polu walki. Przyp. Red.] zwołał sąd wojenny. Po uczciwym procesie werdykt był „winny”, za co karą wymaganą przez prawo była śmierć, a więc Uwini został stracony. Baden-Powell został później uwięziony za ten czyn i sądzony. Napisał do matki list, w którym stwierdził: „Powinienem zrobić dokładnie to samo …… to był sposób na uratowanie dużej liczby białych i czarnych istnień” Ta opinia została przyjęta przez dowódcę Bi-Pi , Sir Fredericka Carringtona i innych starszych oficerów. [Sąd uwolnił B-iPi od zarzutów. Przyp. Red.]\nZARZUT: Baden-Powell był rasistą.\nPRAWDA: W tym twierdzeniu nie ma żadnej prawdy i nigdy nie przedstawiono żadnych na to dowodów. W rzeczywistości w 1937 roku Baden-Powell otrzymał Pokojową Nagrodę Wateler i był wielokrotnie nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla. Był człowiekiem swoich czasów, ale znacząco je wyprzedzał. Dlatego jest kompletnym bezsensem atakować człowieka, który w pełni zakwestionował normy społeczeństwa swoich czasów. W swoim eksperymentalnym obozie na wyspie Brownsea w 1907 roku synowie Lordów i milionerów spali w tych samych namiotach, co „chłopcy z miasta”. Baden-Powell powiedział o tym: „Wymieszałem ich jak śliwki w budyniu”, wprowadzając ideę równości społecznej, jako kluczową zasadę skautingu od samego początku. W Prawie i obietnicy skautowej Bi-Pi zawarł zdanie: Skaut jest… bratem każdego innego skauta, bez względu na kraj, klasę lub wyznanie, do którego może należeć ten drugi. Od tej daty ponad pół miliarda młodych ludzi i dorosłych przyjęło to Prawo i Obietnicę, aby iść z nimi przez swoje życie.\nWarto dodać, że Bi-Pi napisał mniej więcej tyle samo książek, co Charles Dickens (34), niezliczone artykuły i listy oraz i dzienniki, z których większość przetrwała. Autorzy tego tekstu informacyjnego nie spotkali się jeszcze z żadnym zdaniem, które można by uznać za rasistowskie. Wiele z nich zawiera pozytywne przykłady postawy równości i włączenia.\nINNE FAKTY WARTE UWAGI\nPrzez lata apartheidu w Południowej Afryce skauting był tam wielorasowy.\nPodczas kłopotów w Irlandii Północnej grupy skautowe obejmowały katolicką i protestancką młodzież, która z radością współpracowała i bawiła się ze sobą.\nKiedy Stowarzyszenie Skautów w Palestynie starało się o członkostwo w Światowej Konferencji Skautów, zostało zaproponowane do akceptacji przez Skautów Izraela.\nZamiast więc przyjmować bezpodstawne zarzuty dotyczące Baden-Powell’a, zachęcamy do przyjęcia prawdy i zakwestionowania motywów tych, którzy rozpowszechniają kłamstwa.\nColin Walker, historyk skautowy, autor 12 książek o skautingu, w tym trzech o Oblężeniu Mafekingu, członek gromady Wędrowniczej Thane, własnej Lorda Baden-Powell’a.\nPaul Moynihan, były archiwista, The Scout Association, 1993-2008, autor, „An Official History of Scouting”.\n6,216,790 unikalne wizyty


Debiutanci w lidze - sport.elka.pl\nOd lewej stoją: Przemek Przybylski, Robert Gruetzmacher, Patryk Szpruta, Jacek Sobczak, Michał Muszkieta; na dole: Maciej Wenderski, Jakub Matuszewski, Damian Wenderski, Dominik Niedbała (fot. Łukasz Witkowski)\n25.11.2015 Krobia Team jest drużyną debiutującą w tegorocznych rozgrywkach Leszczyńskiej Ligi Piłki Siatkowej. Zespół liczny 12 graczy, którzy początkowo myśleli o zwycięstwie w XIV edycji LLPS, po trzeciej kolejce jednak widzą, że łatwo nie będzie.\n- Z meczu na mecz jest coraz lepiej - mówi kapitan Krobia Team Damian Wenderski. - Muszę jednak przyznać, że nie spodziewaliśmy się takiego poziomu gry.\nCzłonkowie zespołu znają się od lat i oczywiście od zawsze grają w siatkówkę. Do rozgrywek Leszczyńskiej Ligi zgłosili się w tym roku i na niedzielne mecze dojeżdżają 40 kilometrów w jedną stronę. - Jest fajnie, dobra rywalizacja i przychodzą kibice - mówi Wenderski. - Przy zapisach do LLPS myśleliśmy o zwycięstwie, teraz wiemy, że może być ciężko. Faworytem dla nas jest drużyna ze Śmigla.\nNa siatkówkę członkowie Krobia team poświęcają sporo czasu. Oprócz niedzielnych rozgrywek trenują również w tygodniu. - Nasze partnerki nie zawsze są z tego zadowolone. Może powinniśmy je tu czasem zabrać. Może będzie lepiej albo jeszcze gorzej? (śmiech)


droga-do-szczescia *Droga Do Szczęścia.. - blog4u.pl\n-Nareszcie skończy się moje cierpienie.. -wyszeptała czarnowłosa dziewczyna. Stała na szczycie jednego z wieżowców Nowego Jorku z zamiarem skoczenia w dół. Na jej posiniaczonej twarzy, widoczne były ślady po łzach. Nieobecnymi oczami wpatrywała się w księżyc wiszący ponad miastem. Ostatni raz spojrzała w stronę swojego domu... Nie...\ndroga-do-szczescia 2/09/2007 20:04:20 [komentarzy 4] Komentuj\nZajrzało tutaj już 3965 osób


Cyfrowy świat 60+. Ty i twój komputer - ebook - AUDIOBOOKI (Książki Audio Mp3), EBOOKI (PDF i ePUB) - KURSY MP3 - Księgarnia E-NEXTO\n"Postanowiłeś kupić komputer? To świetna decyzja!\nTylko co dalej? A może już go masz, ale mało go ogarniasz? Nie martw się, na ratunek przychodzi Ci właśnie Cyfrowy świat 60+. Nauczysz się podstaw obsługi komputera. Dowiesz się, jak wysłać wiadomość, znaleźć i obejrzeć kinowy hit lub koncert ulubionego artysty, przechowywać zdjęcia, zapłacić rachunek, sprzedać używane rzeczy na internetowej aukcji. Poradzisz sobie w internecie, unikając zagrożeń czyhających na nieostrożnych użytkowników. Zaimponujesz dzieciom i wnukom.\nKsiążka poprowadzi Cię krok po kroku przez wirtualny świat – ciekawy, wartościowy, ale i pełen tajemnic. Z nami nie zginiesz! Nauczymy Cię, jak umiejętnie korzystać z komputera z dostępem do internetu – to przecież jedna z podstawowych umiejętności niezbędnych we współczesnym świecie.\nNie daj się wykluczyć! Jeśli do tej pory nie korzystałeś z nowych technologii, to czas zacząć się cieszyć z ich dobrodziejstw. Dzięki nim sam zniesiesz bariery w komunikacji z ludźmi nawet w najdalszych zakątkach świata.\nW drugiej części pt. Co słychać na fejsie, m.in.:\n– radio i telewizja internetowa,\n– serwisy społecznościowe."\nTagi: alicja , alicjä…, aukcje , bari, bariery, dali, fejs, koncert, kupic, na fejsie, na ratunek, ogarniam, rachunek, serwis, spolecznosci, wirtualne, z dzieckiem w świat wartości\nKup Cyfrowy świat 60+. Ty i twój komputer - ebook


UCZELNIA: Zaplanuj swoją karierę - już o 12:00 - wZielonej.pl\nHome/Informacje/UCZELNIA:/Zaplanuj swoją karierę – już o 12:00\nZaplanuj swoją karierę – już o 12:00\nJedna z inicjatorek przedsięwzięcia Kaja Rostkowska opowiedziała nam o idei tych co miesięcznych spotkań. – Każdego miesiąca będziemy spotykać się z innymi osobami. Najpierw spotykamy się z Panią Lilą Smołą, która jest kierownikiem Biura Karier oraz dwiema studentkami, które ukończyły Uniwersytet Zielonogórski, albo są jeszcze studentami. To jest Martyna Basaj, która pracuje teraz w Polskim Radiu Wrocław – wyjaśnia naczelna UZetki.\nUczestnicy mogą liczyć na pomoc w planowaniu swojej kariery, praktyczne testy, porady czy informacje. Tematem spotkań będą przede wszystkim możliwości rozwoju zawodowego w czasie nauki na UZ ale i po jej zakończeniu. – Jak zachować się na rozmowie kwalifikacyjnej, jakie mogą nam dać testy do wypełnienia, jak się nie stresować – wymienia Kaja Rostkowska.\nZaproszeni goście podzielą się własnymi doświadczeniami, specjaliści i pracodawcy opowiedzą o aktualnych wymaganiach rynku pracy. Pierwsze spotkanie odbędzie dziś o godz.12:00 w sali nr 8 budynku A-16 na campusie B.


Bohater fikcyjny:  Obsesja polskości – „W emigracyjnym labiryncie. Listy 1965-1982”\n Obsesja polskości – „W emigracyjnym labiryncie. Listy 1965-1982”\nSwego czasu zapragnęłam przeczytać listy. Chciałam zmierzyć się z czymś nowym, trochę skłoniły mnie też do tego pewne zajęcia na moich studiach, na których omawialiśmy różne wydania korespondencji. Zrobiłam szybki research i spodobała mi się książka, której chyba prawie nikt nie czytał – razem z moją na LubimyCzytać ma zaledwie siedem ocen. A mowa o korespondencji Leopolda Tyrmanda i Sławomira Mrożka z lat 1965–1982. Pierwszego znam niestety tylko z imienia i nazwiska, drugiego z lektury szkolnej. Zatem jak wypadło spotkanie z nimi?\nTym, co łączy obu tych pisarzy, oprócz oczywiście literatury, jest zawarta w tytule emigracja. Oboje opuścili nienadający się do życia i tworzenia PRL i osiedli na dającym większe nadzieje Zachodzie – Mrożek pomieszkiwał we Francji, Stanach Zjednoczonych, Włoszech, Niemczech i Meksyku, choć Francja, zdaje się, była mu najbliższa, Tyrmand zaś zamieszkał w Stanach Zjednoczonych. Mimo że znajdowali się z dala od Polski, tematyka ojczyzny wybija się na pierwszy plan w listach, które wymieniali. Można byłoby ich posądzić o pewną obsesję polskości. Mimo że za granicą układają sobie życie, tworzą, mogą otwarcie wyrażać swoje zdanie i poglądy, z czego chętnie korzystają, mimo że Polska jest krajem, do którego nie chcą wracać – cały czas o niej rozmawiają, analizują to, co się w niej dzieje, próbują określić własny do niej stosunek. Wiele tutaj gniewu, wiele smutku, poirytowania i niezgody na taki stan rzeczy. Ojczyzna zdaje się przyczyną wszelkich ich niepowodzeń: „Mnie czasami to już trochę męczy. Przez nasz kraj i naszą historię wszystko w naszym życiu jest albo za późno, albo za wcześnie, albo na odwrót” (Sławomir Mrożek). Jako Polacy, którzy wyjechali i dzięki temu choć do pewnego stopnia mogli stanąć z boku i z tej pozycji spojrzeć na szeroko rozumianą polskość, dzielą się swoimi przemyśleniami. W oczach Mrożka obraz Polaka jest niezwykle negatywny: „Polacy mają twarze powykręcane we wszystkie strony, uśmiechają się lewą połową, prawą płaczą, ustami czczą, myślą bluźnią, prawym okiem ronią łzę, lewym mrugają porozumiewawczo, wysuwają energicznie podbródki, a kręcą nosem. Strzygą też uszami, buzię w ciup, albo odwrotnie, wszystko jednocześnie, bo są rozpięci na wielu krzyżach, siedzą na wielu stołkach i leżą na wielu kanapach naraz”. Także i Tyrmand nie wypowiada się o nich pochlebnie: „Polacy tylko pragną, żeby oni, tak jak inni, a jak im powiedzieć: to róbmy tak jak inni, to się obrażą, zrobią zupełnie przeciwnie i potem się dziwią, że nie jest tak jak u innych. Och, jak ja mam dość Polaków, a przecież się nigdy od nich nie uwolnię”. Oboje jednak zdają sobie sprawę z tego, że bycie Polakiem jest w nich wpisane, od tego nie da się uciec: „Na znalezieniu rozsądnego stosunku mojego do polskości upływa mi – między innymi – życie. Myślę, że mam do tego jakiś dystans, choć w samym tym słowie zawiera się pojęcie związku. Związek jest taki, jak z moją cielesnością. Nie jestem z niej w pełni zadowolony, ale nie ja ją wybierałem. Spędziłem pierwsze trzydzieści trzy lata w Polsce jako jej uczestnik, to jest materiał, z którego muszę snuć, takie mi dano karty” (Sławomir Mrożek). Spojrzenie na Polskę tamtych lat wydaje się negatywne i beznadziejne – to kraj, w którym nie da się nic osiągnąć, który nie pozwala obywatelom na rozwój, a wręcz ich hamuje, polska mentalność zaś to coś, od czego nie da się uwolnić: „Okazuje się bowiem, że polakowatość jest niezmienna i chyba raczej niezależna od ustroju” (Leopold Tyrmand). Relacje Tyrmand – Polska i Mrożek – Polska są trudne, naszpikowane gorzkim rozczarowaniem, niechęcią, ale jednocześnie ma się wrażenie, że wszystkie te negatywne uczucia są podszyte bezsilnością i bolesną świadomością tego, że Polska być może nigdy się nie zmieni. Mimo że obaj pisarze niejednokrotnie podkreślają, że za nic nie wrócą do ojczyzny, ten ciągle powracający temat stanowi dowód na to, że Polska pozostawała dla nich droga. Być może można tu nawet mówić o pewnej tęsknocie, choć jeśli już, to raczej o tęsknocie za pewnym o niej wyobrażeniem.\nChciałem zostać pisarzem i wierzyłem – w co i dziś wierzę – że nie ma innej ojczyzny jak język. Ale pojęcie ojczyzny jest dziś tak mało przydatne, jak przekonanie o tym, że tylko mężczyźni rzucają kobiety: kiedyś miało swoją kulturotwórczą funkcję, już jej nie ma.\nCo poza tym? Poza tym literatura. Tyrmand i Mrożek wymieniają się informacjami na temat tego, nad czym aktualnie pracują, uwagami i opiniami o utworach, które już napisali, rozmawiają też o literaturze ogólnie i o tym, co oznacza bycie pisarzem. Spojrzenie na ten zawód także okazuje się dość pesymistyczne. Dla Tyrmanda niekiedy jawi się jako kompletna pomyłka: „Ja natomiast doszedłem w końcu do wniosku, że wadliwie wybrałem zawód. Po prostu nie umiem robić tego, co nieopatrznie postanowiłem uprawiać, przed dekadami. Gdy teraz o tym myślę, to nawet nie potrafię sobie przypomnieć, co mnie do tego wyboru skłoniło, racji rzeczowych nie było po temu żadnych”. Miewa chwile zwątpienia i gorzkich refleksji: „Z literaturą chyba skończę zupełnie, nie przyniosła mi niczego oprócz polskich złotych, czyli waluty nikczemnej, i mnóstwa rozczarowań”. Mrożek mu w tym nie ustępuje: „Najgorsze, że z wiekiem coraz mniej człowieka samo niesie do pisania. Dawniej wszystko było warte napisania, teraz prawie nic. Dawniej byle pomysł był dobry, teraz prawie żaden. Gdybym był bogatym człowiekiem, to może bym tylko żył sobie po prostu, nie mordując się żadną literaturą. A jeżeli bym pisał, to widocznie już tylko z prawdziwej wewnętrznej konieczności, jak owi wszyscy dobrze z domu uposażeni literaci amatorzy w przeszłości. W pisaniu zawodowym jest coś upokarzającego i nieczystego, jak w sporcie zawodowym”. Bycie pisarzem to dla Mrożka ciągła walka: „Moje pisanie to za krótka kołdra, spod której zawsze wystaje mi albo głowa, albo nogi. Ulgą są te chwile, w których wystają nogi. Ostatnio wystaje mi głowa”. Tak jak i w temacie polskości, gorzkie są te refleksje o pisaniu, o tworzeniu. Mimo że dzisiaj i Tyrmand, i Mrożek uznawani są za jednych z najważniejszych pisarzy XX wieku, ich listy pokazują, że tworzenie w tamtych czasach nie było łatwe, tak w sensie praktycznym, jak i w sensie, nazwijmy to, mentalnym.\nOprócz tego Mrożek i Tyrmand rozmawiają na typowo błahe tematy. Kilka razy przewija się problem… łysienia. Tyrmand, starszy od Mrożka o dziesięć lat, zaczyna łysieć pierwszy i rzecz jasna, dzieli się z Mrożkiem związanymi z tym obawami i odczuciami: „Senatorze Kochany, przeżywam tragedię i to prawdziwą, niekłamaną literacko, biologiczną: łysieję. Po raz pierwszy stykam się z fizycznym ubywaniem mego organizmu, przeto – sam rozumiesz – strach mnie ogarnia przed niewiadomym, coraz bardziej popadam w metafizykę i religianctwo”. Ale i na Mrożka przychodzi pora: „Jedno, co mi wychodzi bezbłędnie, to starzenie się. Jedną z oznak jest łysienie. Zapuściłem baki, żeby jakoś powiększyć metraż”. Jest w tym coś dziwnie uroczego – bo oto dwóch, z dzisiejszej perspektywy jednych z najważniejszych, pisarzy, zajętych na co dzień myśleniem o Polsce, definiowaniem siebie w stosunku do niej itd., pisze o łysieniu w taki sposób, jakby to był największy egzystencjalny problem. (A może faktycznie jest? Trudno mi powiedzieć, nigdy nie byłam mężczyzną, a już tym bardziej łysiejącym). Z tych listów wyłania się z jednej strony obraz dwóch wielkich literatów, emigrantów opętanych myślą o ojczyźnie, a z drugiej – obraz zwykłych ludzi, ze zwykłymi problemami, z porażkami, sukcesami, przemyśleniami, obawami i marzeniami. Tak samo jest, jeśli chodzi o styl listów – raz jest błyskotliwie, elokwentnie, a innym razem zwyczajnie: prosto, dosadnie i ostro, bez owijania w bawełnę i fałszywego upiększania. Tyrmand stwierdza, że jest „w nastroju kompletnego dodupizmu”, że przeżywa okres „łagodnego, melancholijnego rzygania polskością”, Mrożek zaś chętnie rozprawia o nazywaniu rzeczy po imieniu, porównując to do gówna leżącego na środku salonu*, albo używając słowa „obesraniec”**. Choć chyba nic nie przebije krótkiego, acz dosadnego stwierdzenia Tyrmanda: „Jak wiesz życie jest gówno na kole – raz jest w górze, raz jest w dole [...]”.\nTo osobliwe, Sławek, ale ja w Polsce nie dostrzegałem specjalnych analogii pomiędzy mną a Tobą, Twoim losem a moim, byłeś dla mnie krakowskim pragmatykiem, którego lubiłem, ceniłem i podziwiałem, ale jakimś na trochę innym torze. A tu, teraz, nagle widzę, że się w identycznie tym samym kwasie kisisz, to samo Cię żre, przez to samo nie śpisz.\n„W emigracyjnym labiryncie…” to publikacja, która przedstawia relację dwóch pisarzy, którzy sami są zaskoczeni tym, jak wiele ich łączy. To listy pełne ironii, dosadnych słów, a jednocześnie poruszające w świetny sposób temat Polski, polskości i bycia Polakiem oraz procesu twórczego i parania się takim zawodem jak pisarstwo. To także dobra okazja, aby nieco poznać ich autorów – Leopolda Tyrmanda i Sławomira Mrożka. Interesująca i myślę, że wartościowa lektura. Szczerze polecam. Nawet jeśli nigdy nie czytaliście listów – ja od tych zaczęłam, odnalazłam się bardzo dobrze i chcę więcej!\n* „Sytuacja jest taka, jakby na środku salonu leżało gówno, a goście udawali, że nic nie leży albo leży c o ś, prowadzili kulturalne rozmowy, czasem tylko ich zatykało, więc rozpylali perfumy (co tylko powiększa smród), nieśmiało otwierali okno (pod pozorem, że chcą zobaczyć, jaka pogoda), wachlowali się albumami malarstwa itd.\nJeżeli ktoś więc prosto i wyraźnie powie: »Panowie, tu leży gówno«, wszyscy odczuwają rodzaj ulgi, nawet ci - choć może się mylę - którzy za gówno są odpowiedzialni”.\n** Może ktoś być obesrańcem, to jeszcze jest do wytrzymania. Gorzej, jeżeli ktoś jest obesrańcem, ale zakłada sobie pióropusz. Najgorzej, jeżeli nie tylko jest obesrany, ale obesrany jest również jego pióropusz. Ten, którym macha ci przed oczami, a potem się obraża, kiedy zatykasz sobie nos, zamiast podziwiać. Niestety, skojarzenia zapachowe zawsze mi się cisną, kiedy o tej sprawie myślę. Brudas jest tylko brudasem, ale brudas, który się bez przerwy zlewa wodą kolońską - co to jest?\nPosłowie: Tadeusz Nyczek\nEtykiety: 9/10, Leopold Tyrmand, literatura polska, Polscy artyści, Sławomir Mrożek, Wydawnictwo Literackie\nPatrycja 17 września 2018 19:38\nNie wiem, czy polubiłabym się z taką formą literatury, jak listy. Ale czytając Twoją recenzję naszła mnie pewna myśl, że tak samo czują się dzisiejsi emigranci, oni też uciekli za granicę, po lepsze życie. Ale nie oznacza to, że nie tęsknią za swoim krajem.\nNieFikcyjna 29 września 2018 14:00\nTak, choć dzisiaj to raczej tylko względy ekonomiczne, a wtedy kraj nie chciał takich ludzi jak Mrożek i Tyrmand, byli niewygodni. Ale tęsknota, myślę, jest ta sama, może ta ambiwalencja uczuć – z jednej strony tęsknota, z drugiej strony niechęć – też. :)\nPaulina 17 września 2018 19:57\nCzytanie listów jest bardzo intymne, to tak, jest się bliżej autorów. Według mnie takie czytanie ma coś z podglądania i może być to fascynująca lektura. Kiedyś i u mnie przyjdzie czas na listy :)\nNieFikcyjna 29 września 2018 14:01\nW jakimś sensie tak. :D Choć bywały takie przypadki w historii literatury, że obie strony pisały z myślą o tym, że te listy będą kiedyś wydane. Czy tu tak było, tego nie wiem, ale zawsze jest taka szansa. :)\nOla K. 17 września 2018 22:31\nUwielbiam czytać listy, zwłaszcza osób tak inteligentnych jak wyżej wymienieni twórcy! To niesamowicie inspirujące!\nBooks My Love 22 września 2018 17:16\nszkoda że już rzadko ktoś teraz pisze listy :( cudownie się czyta takie książki :)\nNieFikcyjna 29 września 2018 14:02\nDziś to raczej wydalibyśmy zbiór e-maili... :D Ale listy mają jednak w sobie to coś. :)\n#149 Czytało się (18): Wrzesień, cz. 2 || Mistrz g...\n Urodzić się kobietą to przekleństwo* – „Burk...\n Polska kryminałem stoi – „Zabójczy pocisk”\n Każdy ma jakiś sekret – „Jak mogłaś”\n#147 Czytało się (17): Wrzesień, cz. 1 || W blokow...\n Obsesja polskości – „W emigracyjnym labirync...\n Na stany melancholijne – „Mroki”\n Szary świat wypełniony kolorami – „Chłopiec ...\n O trylogii, która stała się sagą – „Na pastw...\n Walka o wolność nie tylko podczas wojny – „D...\nAdrian Pracoń (1) Agata Czykierda-Grabowska (1) Agnieszka Kaluga (1) Agnieszka Lis (1) Aldous Huxley (2) Alice Munro (1) Alloma Gilbert (1) Amie Kaufman (1) Andy Weir (2) Anna Bellon (1) Anna Herbich (3) Anne B. Ragde (3) Anthony Burgess (1) Antonio Manzini (3) Artur Urbanowicz (3) Becca Fitzpatrick (1) Benedict Wells (1) Bram Stoker (1) Carlos Ruiz Zafón (3) Cecelia Ahern (3) Claude Quétel (1) Colleen Hoover (1) Damien Boyd (1) Dan Simmons (1) David John (1) David Lagercrantz (1) David Pesci (1) David Vann (1) Diana Gabaldon (1) Edward Rutherfurd (2) Elisabeth Herrmann (1) Elizabeth Gaskell (1) Elżbieta Cherezińska (1) Emily Jane Brontë (1) Emma Donoghue (1) Éric-Emmanuel Schmitt (1) Estelle Maskame (2) Eva Pohler (1) Fiodor Dostojewski (1) Garth Stein (1) Gary John Bishop (1) George Orwell (2) Gerald Brittle (1) Gillian Flynn (2) Graham Masterton (1) Gustaw Herling-Grudziński (1) H.G. Wells (1) Harlan Coben (1) Haruki Murakami (6) Henning Mankell (1) Hyeonseo Lee (1) Ignacy Karpowicz (2) Isobel i Alex Kerr (1) Iwona Walczak (1) J.K. Rowling (3) Jack Finney (1) Jakub Żulczyk (4) James Oswald (2) Jay Asher (1) Jay Crownover (2) Jay Kristoff (1) Jennie Shortridge (1) Jerzy Chociłowski (1) Joanna Bator (1) Joanna Opiat-Bojarska (1) John Grisham (1) John Maxwell Coetzee (1) Jojo Moyes (1) Jón Kalman Stefánsson (1) Julian Hardy (1) Justyna Kopińska (2) Kasie West (2) Katarzyna Berenika Miszczuk (1) Katarzyna Bonda (2) Katarzyna Droga (1) Kate Atkinson (1) Kevin Powers (1) Kristen Simmons (1) Kuba Wojtaszczyk (1) Larry McMurtry (1) Leslye Walton (1) Lew Tołstoj (1) Libba Bray (1) Lisa Rogak (1) Lisa See (1) Łukasz Orbitowski (1) Magda Omilianowicz (1) Magda Stachula (2) Marc Elsberg (2) Marcin Wójcik (1) Marcin Wroński (1) Marcus Sedgwick (1) Marek Cieślak (1) Marek Krajewski (2) Maria Stepan (1) Marieke Nijkamp (1) Mariusz Koperski (1) Mariusz Sieniewicz (1) Mark Helprin (2) Marta Alicja Trzeciak (1) Martha Hall Kelly (1) Martin Pistorius (1) Mary Chamberlain (1) Mary Turner Thomson (1) Maryanne Vollers (1) Mathias Malzieu (1) Max Czornyj (2) Megan Lloyd Davies (1) Mia Sheridan (1) Michaił Bułhakow (1) Michelle Cohen Corasanti (1) Mitch Albom (1) Monika Zajas (1) Natalia Nowak-Lewandowska (1) Natalia Osińska (1) Natalio Grueso (1) Nicola Yoon (1) Paula Hawkins (2) Paulina Wilk (1) Paweł Fleszar (1) Rainbow Rowell (1) Raphael Montes (1) Ray Bradbury (2) Remigiusz Mróz (6) Richard Bachman (2) Robert Louis Stevenson (1) Robert Małecki (3) Roxana Saberi (1) Samir (1) Sandra Kalniete (1) Sara Pennypacker (1) Simon Beckett (1) Sofia Caspari (7) Steena Holmes (1) Stefan Grabiński (1) Stephen King (12) Stuart B. MacBride (1) Suki Kim (1) Susan Ee (1) Susan Fletcher (1) Susanna Quinn (1) Suzanne Young (2) Swietłana Aleksijewicz (1) Tarryn Fisher (2) Terry Pratchett (2) Tess Gerritsen (4) Tomasz Owsiany (1) Victoria Scott (1) Vladimir Nabokov (1) W. Bruce Cameron (1) Wasilij Machanienko (2) Wiesław Myśliwski (1) Wiktor Orzeł (1) William Golding (1) William Peter Blatty (1) Wojciech Koerber (1) Wojciech Kuczok (1) Wojtek Miłoszewski (1) Xavier de Montépin (1) Yeonmi Park (1) Zbigniew Pawlak (1) Zbigniew Zborowski (1) Zoe Sugg (2) Zygmunt Miłoszewski (6)\n7ReadUp (2) Book tour (30) Bookathon (4) Czytało się (21) egzemplarz recenzencki (41) Grafiku robisz to dobrze (2) Klasyka to też książki (15) Konkurs (9) książka vs film (2) książka vs serial (1) LBA (6) okołoblogersko (5) okołoksiążkowo (19) Pisarz warty uwagi (1) podsumowanie (78) Polscy artyści (73) prawdziwe historie (31) stosik (38) TAG (8) tbr (12) TOP (8) TOP 10 Cytatów (3) W trzech słowach (4) wyzwanie (17) zapowiedź (1)\nZnak (25) Muza (22) Otwarte (12) Świat Książki (12) Grupa Wydawnicza Foksal (Wydawnictwo W.A.B.) (11) Prószyński i S-ka (11) Insignis (10) Vesper (10) Albatros (8) Akurat (7) Filia (7) Czarna Owca (6) Czwarta Strona (6) W.A.B. (6) SQN (5) Wydawnictwo Literackie (4) Feeria (3) Od Deski do Deski (3) Rebis (3) Replika (3) Smak słowa (3) Wydawnictwo Kobiece (3) Amber (2) Burda Książki (2) Czarne (2) Editio (2) Feeria Young (2) Iskry (2) Iuvi (2) Jaguar (2) Moondrive (2) Novae Res (2) OMGBooks (2) Wydawnictwo Dolnośląskie (2) Agora SA (1) Astraia (1) Czarna Kawa (1) Czytelnik (1) Damidos (1) Edipresse Polska (1) Erica (1) Esprit (1) GMORK (1) Galaktyka (1) Krytyka Polityczna (1) Lampa i Iskra Boża (1) Media Rodzina (1) Mediasat Poland (1) Nasza Księgarnia (1) Oficyna Wydawnicza Graf (1) Pascal (1) Pauza (1) Państwowy Instytut Wydawniczy (1) Penguin Books (1) Uroboros (1) YA! (1) Zwierciadło (1) Zysk i S-ka (1) vis-a-vis Etiuda (1)\nliteratura polska (77) literatura amerykańska (72) literatura angielska (37) literatura norweska (7) literatura rosyjska (7) literatura japońska (6) literatura irlandzka (5) literatura niemiecka (5) literatura francuska (4) literatura hiszpańska (4) literatura koreańska (3) literatura szwedzka (3) literatura włoska (3) literatura austriacka (2) literatura kanadyjska (2) literatura australijska (w jęz. ang.) (1) literatura brazylijska (1) literatura holenderska (w jęz. angielskim) (1) literatura irlandzko-kanadyjska (w jęz. ang.) (1) literatura islandzka (1) literatura południowoafrykańska (w jęz. ang.) (1) literatura syryjska (1) literatura łotewska (1)\n9/10 (71) 8/10 (60) 7/10 (45) 10/10 (23) 6/10 (19) 5/10 (15) 3/10 (9) 4/10 (3) 2/10 (1)


Niezależni na Śląsku - Stowarzyszenie Twórców Grafiki Użytkowej – Grafika użytkowa, UX design\nJesteś tutaj: STGU / Dzieje się / Niezależni na Śląsku\nNiezależni na Śląsku\nSilesia Bazaar zawita do Katowic po raz trzeci - to kolejna edycja targów dizajnu i mody niezależnej. Świąteczna odsłona targów to idealne miejsce i czas na znalezienie prezentów, które wylądują w Wigilię pod choinką. Robiąc zakupy na Silesia Bazaar unikniemy tłoków w galeriach handlowych.\n- Ogromnie mnie cieszy, że trzecia edycja targów będzie największą z dotychczasowych imprez tego typu w Katowicach i na Śląsku. Z edycji na edycję mamy coraz więcej marek i coraz więcej kupujących. Obecnie to już 200 marek i jest to absolutny rekord. Katowice to idealne miejsce na organizację imprez związanych z niezależną modą i dizajnem - mówi Piotr Kalisz, główny organizator SILESIA BAZAAR. Zimowa edycja wydarzenia to sposób na to, aby świąteczne zakupy były przyjemne! Odwiedzając targi unikniemy kolejek w galeriach handlowych i oklepanych prezentów, które proponują nam tzw. “sieciówki”. SILESIA BAZAAR to doskonała okazja, aby kupić dla swoich najbliższych oryginalne upominki pod choinkę.\nOdwiedzający targi będą mogli odwiedzić stoiska 200 wystawców z takich kategorii jak Moda, Biżuteria, Moda Dziecięca oraz Dizajn. Tym razem udało się także przyciągnąć marki z Czech i Ukrainy. Organizatorzy nawiązali również współpracę z targami BOHEMIA DESIGN MARKET z Pragi, które będą prezentowały swoją ofertę. Nawiązanie współpracy z czeskimi targami to krok w kierunku promowania polskich marek za granicą.\nStałym punktem SILESIA BAZAAR jest wystawa absolwentów katowickiej Akademii Sztuk Pięknych pt. “Dizajn jest dla Ciebie”, na której prezentowane będą dyplomy absolwentów. Organizatorzy nie zapominają również o najmłodszych uczestnikach imprezy - o ich rozrywkę zadba bawialnia “Kraina Czarów”. Ponadto na dzieci będzie czekać kącik zabaw z malowaniem twarzy oraz dekorowanie świątecznych pierników przygotowane przez Dom Aniołów Stróżów i klub hokejowy Kojotki Naprzód Janów. Każdy z odwiedzających targi będzie mógł zjeść pyszne jedzenie różnych kuchni świata w strefie Gastro i odpocząć w strefie Relaksu. Zakupione przedmioty będzie można od razu na miejscu zapakować, co ułatwi przygotowania do świąt.\nGrudniowa odsłona targów to nie tylko idealne miejsce i czas na znalezienie prezentów, ale również okazja do pomocy potrzebującym. Część dochodu ze sprzedaży biletów zostanie przekazana na rzecz Fundacji Pomagamy z Uśmiechem oraz Stowarzyszenia “Dom Aniołów Stróżów”. Wstęp na targi kosztuje 5 zł dla osób w wieku od 15 do 65 lat.\nTargi Plakatu +\nDesign i technologia +\nNiezależny dizajn +


Mogą to być na przykład drudzy wspólnicy\n30 listopada 2016 ugu Bez kategorii\nPartnerzy w spółce rozporządzają rozliczne zarządzenia, jednym z takich perorujże istnieje opcja sprzedaży akcesów w spółce. Jest owo metoda na nakłonienie kapitału, który będzie można skorzystać do realizacji ciepłego przedsięwzięcia. Jesteś partnerem w niejakiej spółce? Nie chcesz natychmiast dalej nierzeczonego wlec? Zakończyłoby Cię to interesować? Maci dla Ciebie nadzwyczaj dobre rozwiązanie, którym istnieje lamp udziałów w spółce. W tym artykule cokolwiek wyjaśnię Tamci ów temat, żebyście wiedział, na czym to w ogóle polega. Na tenże początek musisz posiadać wiedzę, że porozumienie, której dominującym tematem będzie lamp udziałów w spółce, koniecznie musi utrzymywać się sporządzona w mody pisemnej, tudzież od tego czasu zatwierdzona. Podpisy te muszą zostać uznane notarialnie. Uprościłaby życie profanom, stała się podobnie cennym niepodpartemu gwoli znawców. Zdjęcie numeryczna napawa się dużą popularnością, zaś jej efektem jest coraz większa użycie obrazu w niekrajowym życiu. W kto podejście fotografia cyfrowa przeistoczyła trwanie średniego człowieka? Ma to na przedmiotu uniemożliwić takim działaniom gdy antydatowanie akcji ustawodawczych. Gdyby chcesz strzelić z ucha swoją akt jednostki, dokąd jesteś wspólnikiem, sumarycznie z pozostałymi akcjonariuszami końcu uregulowanie, iżby określić kategorię jednostek, jakiego te udziały mogą nabyć. Zdołają owo istnieć na exemplum pozostali partnerzy bądź jednostki prezentujące wiadomy zawód, wprawie, edukacja, lico, posiadające wyróżnione wartości majątkowe ewentualnie posiadające zaobserwowane zezwolenia. Są to legaty wstrzymujące tudzież pozwalające w reguły monitorować krąg person mogących nabyć akcesy w spółce czym zaciekawieni będą tymże konfratrowie, tworzący aktualnie na łańcuchu wstawania umowy spółki, taktykę zdobywania wkładów. Ograniczenie owo upoważnia pilnować figurze, które chcą nabyć od momentu Ciebie wkłady.\nNieciepłym zarządzeniem, jakiego przypadkiem utrzymywać się zdane do ograniczeń złączonych z sprawą, którą jest lamp udziałów w spółce jest zastrzeżenie, jakie sygnalizuje pozostających kolegów o tym, iż owo przed chwilą oni mają przewaga kupienia wkładów czy też regulacja pierwokupu. Jeżeli wyrażasz harmonię na owo, by przejście prawa wkładów przebyło się przez pozostałych partnerów, owo napomknięte cesja przypadkiem nastąpić spośród opuszczeniem reguły pierwszeństwa. W tamtej sprawy afirmacja ta będzie traktować nic bardziej błędnego wiadomego losu scedowania akcesów. Po wyczerpaniu metody takich podczas gdy rozporządzenie pierwszeństwa, regulacja wcielenia oraz ustawa ciągnienia, Twoja osoba w charakterze wspólnik nadmierny możesz własnego wkłady zbyć na rzecz spożywcy, którym będzie postać trzeci. Akt prawny pierwszeństwa polega na tym, że wspólnik przesadzony ma obowiązek podać do wiadomości każdego pozostałego kolegi w modły pisemnej, nie będącej jakkolwiek podażą, w jakim to zawiadomieniu zaproponuje partnerom zbycie udziałów na takich dogmatach, które dodatkowo zaproponuje figury trzeciej, ochoczej do zakupienia. Po tej stronie najścia są pomimo tego niezbędne. Naturalność publikowania fotki na witryny sklepu owo spora luksus zaś traf na eskalacja sprzedaży. W materii prawidła wcielenia, wszelkiemu współpracownikowi, który nie skonstruował swego upoważnienia pierwszeństwa we wyznaczonym periodzie, przypada prawo przyłączenia się do przekazania wkładów za pomocą wspólnika zbywającego. W przyszłości osoba trzecia, która zainteresowana istnieje owymi udziałami, kreuje pozostającym kolegom wniosek spośród sugestią zyskania udziałów. Powinno się i wspomnąć o jakby ciągnienia, na podstawie którego akcjonariusz przesadzony zespół swoich wkładów na myśl persony trzeciej, przypadkiem domagać się od czasu końcówce udziałowców, by oraz nieosobiste wkłady w spółce scedowali na tych temuż zasadach, jak zaproponował to akcjonariusz przesadzony. W sumie. Wszystka figura, jakiej obejmuje lamp akcesów w spółce, w rozmaity strategia być może adiustować uregulowanie należące sprzedania swoich akcesów.


Polsko-Francuskie spotkanie w Budapeszcie! - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 13 grudnia 2021, 07:58\n„Poruszone zostaną także tematy bezpieczeństwa i obrony oraz migracji oraz ochrony zewnętrznych granic Unii Europejskiej, ze szczególnym uwzględnieniem aktualnej sytuacji na polsko-białoruskiej granicy Unii Europejskiej” - przekazał Müller.\nOstatnie spotkanie w formacie V4+Francja odbyło się 28 maja 2019 r. w Brukseli przy okazji szczytu Rady Europejskiej.\nZ kolei pod koniec listopada br. szef polskiego rządu odbył serię spotkań z europejskimi liderami, z którymi rozmawiał o aktualnych zagrożeniach geopolitycznych, w tym sytuacji na polsko-białoruskiej granicy Unii Europejskiej. W ramach objazdu spotkał się m.in. z premierami państw V4, a także z prezydentem Francji.


Wygraj podróż na nasze konto – nowa promocja w Banku BPH : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Bankowość Wygraj podróż na nasze konto – nowa promocja w Banku BPH\nW nowej promocji kont Banku BPH do wygrania są bony podróżne o wartości 500 lub 700 zł. W konkursie mogą wziąć udział zarówno dotychczasowi, jak i nowi posiadacze Kapitalnego lub Maksymalnego Konta1. Konto musi być utrzymane co najmniej do dnia przyznania nagrody. Konkurs będzie się odbywał w 5 miesięcznych cyklach. Pierwszy cykl konkursu rozpoczyna się 18 lipca 2012 r., a ostatni kończy się 17 grudnia 2012 r.\n1 nowi posiadacze Kapitalnego lub Maksymalnego konta powinni je otworzyć pomiędzy 18 lipca a 17 września 2012 r., nie powinni jednak być posiadaczami żadnego konta osobistego w Banku BPH od 18 stycznia 2012 r.


Stefan Szary / FILOZOFIA - 3. Nieszczęście i choroba w refleksji etycznej\n=> 1. Wprowadzenie do etyki\n=> 2. Rozważania o dobru w starożytnej Grecji\n=> 3. Nieszczęście i choroba w refleksji etycznej\n=> 4. Przysięga Hipokratesa i Modlitwa Majmonidesa\n=> 5. Przyrzeczenie lekarskie. Ślubowanie i Kodeks Etyczny Fizjoterapeuty\n=> 6. Lex naturalis - prawo naturalne\n=> 7. Powinność i obowiązek. Imperatyw kategoryczny. Etyka Immanuela Kanta\n3. Nieszczęście i choroba w refleksji etycznej\nIII. Nieszczęście i choroba w refleksji etycznej\n1. Myśl grecka\nW życiu człowieka chodzi o to, by stało się ono życiem dobrym i szczęśliwym. Na przeszkodzie temu stają choroby, nieszczęścia, śmierć bliskich. Od czego zależy los człowieka? Czy ma się na niego jakikolwiek wpływ? Starożytni Grecy wierzyli, że światem rządzi fatum. Niezależnie od tego, co człowiek będzie czynił, jeśli jest mu pisany zły los, człowiek doświadczy w swoim życiu zła, ale też i odwrotnie, jeśli los jest mu przychylny, życie jego wypełni się szczęściem. Na swój los człowiek nie ma większego wpływu. Przykład stanowi los mitycznego Edypa. Pisze ks. Józef Tischner:\n„Wyrocznia powiedziała Edypowi, że stanie się zabójcą własnego ojca i weźmie za żonę swą matkę. Przerażony taką przepowiednią Edyp ucieka z miasta, w którym mieszkał. Pędzi życie pasterza w zupełnym odosobnieniu. Ale na tym właśnie polega jego błąd: ucieczka z miasta stanie się wyjściem naprzeciw okrutnemu losowi. Nie wiedząc o tym, zabija kogoś, kto okazuje się być jego ojcem, i bierze za żonę własną matkę. Tak jest z każdym człowiekiem. Losem człowieka rządzi fatum. Fatum wiedzie do katastrofy. Szczęśliwi, którzy nie znają tajemnic tych rządów!”.\nCo może zrobić w takiej sytuacji człowiek? Niezależnie od tego, czy los mu jest przychylny czy też nie, może swoje życie przeżyć pięknie. I raz jeszcze ks. Tischner:\n„Mówi się, że Grecy wynaleźli religię piękna. Jest w tym dużo prawdy. Religia niesie człowiekowi zbawienie. Grecy pragnęli się zbawiać poprzez piękno. Odkryli prostą prawdę: cierpieć, to żadna sztuka. Sztuką jest pięknie cierpieć. Kto potrafi ze swego bólu uczynić pomnik, ten dozna wyzwolenia. Wprawdzie nie przestanie cierpieć, ale nada swemu cierpieniu znaczenie godne człowieka”.\nWarto dodać, że do powyższej koncepcji nawiązał później w swojej filozofii Fryderyk Nietzsche (1844-1900).\n2. Tradycja biblijna\nInaczej zagadnienie to przedstawia się w refleksji nawiązującej do tradycji biblijnej. W okresie tzw. prehistorii biblijnej istniał czas pierwotnego stanu szczęścia, w którym nie było zła, chorób, cierpienia. Idylla raju skończyła się dla ludzi w chwili, w której okazali nieposłuszeństwo Bogu. Karą za to było wygnanie z ogrodu Eden. Odtąd człowiek staje w swoim życiu przed wyborem dobra lub zła, ponosząc za niego odpowiedzialność. Tu nie rządzi bezwzględne fatum, na które człowiek nie ma wpływu, lecz istotne znaczenie posiada wolność, rozumiana jako wolność wyboru, a także to, w jaki sposób człowiek w swoim życiu z niej skorzysta.\nNiezwykle ważnym tekstem Biblii jest pochodząca z ok. V wieku p.n.e. Księga Hioba. Jej główny bohater Hiob jest człowiekiem, którego życie z początku było całkowicie szczęśliwe. Cieszył się on wszelkimi możliwymi dobrami, zarówno materialnymi jak i duchowymi. I oto nagle, w jednym niemalże momencie traci wszystko, co więcej sam zostaje dotknięty straszną chorobą – trądem.\nJak zrozumieć tę sytuację? Wielu studentów w teście zawierającym pytanie: Co czynił w swoim nieszczęściu Hiob? Z podanych trzech odpowiedzi: a) złorzeczył Bogu; b) twierdził, że cierpi niewinnie; c) przyznał, że nieszczęście jest karą za jego grzechy; – zaznacza odpowiedź ostatnią, popełniając tym samym błąd. Hiob jest kimś, kto wbrew opinii wszystkich, nawet trzech swoich przyjaciół, a nawet żony twierdzi, że cierpi niewinnie. Wszelkie nieszczęścia i jego choroba nie są żadną karą. Czym zatem są? Na to pytanie Hiob nie odpowiada. Ale nie złorzeczy Bogu, do czego namawia go żona. Opowiada jej słowami: „Mówisz jak kobieta szalona. Dobro przyjęliśmy z ręki Boga. Czemu zła przyjąć nie możemy?”. A nieco wcześniej powiedział: „Nagi wyszedłem z łona matki i nagi tam wrócę. Dał Pan i zabrał Pan. Niech będzie imię Pańskie błogosławione”.\nNie wnikając w kontekst ściśle religijny należy zauważyć, że Hiob wygłasza pogląd o niewinności cierpienia. W wieku XIX Søren Kierkegaard utworzy egzystencjalnie rozumianą kategorię próby.\n„Hiob jest po prostu bogatą w znaczenia wypowiedzią człowieka w jego wielkim sporze z Bogiem, w tym długim i przerażającym procesie, który zaczął się, gdy Szatan położył Zło między Bogiem a Hiobem, a który zakończy się zapewnieniem: to była próba. (…) Kategoria próby jest absolutnie transcendentna i stawia człowieka w sytuacji wyłącznie osobistego antagonizmu wobec Boga. W tej sytuacji człowiek nie może zadowolić się żadnym wyjaśnieniem z drugiej ręki”.\nNawet wtedy, gdy mama mówi do swojego chorego dziecka: cierpię z tobą, co rzeczywiście może być i najczęściej jest prawdą, to jest to inny rodzaj cierpienia. Słowa drugiego, próby pocieszenia, a nawet sama obecność są niezwykle ważne i istotne. Mogą uczynić bardzo wiele dobrego. Mogą działać podobnie jak lekarstwo. Jednakże chorobę trzeba pokonać samemu. Nikt nie jest w stanie odpowiedzieć za drugiego w przypadku pytania: jaki sens ma cierpienie, ból, choroba?, ale przykład nie jest pozostaje znaczenia. Wiele osób cierpiących i chorych zapatrzonych w przykład cierpienia papieża Jana Pawła II mówiło: nauczył mnie jak cierpieć. A przecież niejeden raz dokonywał On w swoim życiu interpretacji biblijnej Księgi Hioba.\n3. Wartość dobra w aspekcie medycznym\nW medycynie przedmiot dobra jest bardzo konkretnie określony. Nieszczęściem dla człowieka i jego bliskich są choroba lub kalectwo. W różnym stopniu stanowią one zagrożenie dla samego życia lub też powodują ograniczenie pewnych życiowych możliwości. Dobrem jest zatem zdrowie, pokonanie choroby, oddalenie zagrożenia. Podstawowym, a zarazem najważniejszym stwierdzeniem w medycynie jest to, że przede wszystkim „idzie o człowieka”. Człowiek postawiony jest w samym centrum świata medycyny. To wydawać by się mogło jasne i oczywiste stwierdzenie, przestaje być takim w zetknięciu z rzeczywistością. Poważne zagrożenia powstają wtedy, kiedy lekarz, terapeuta, pielęgniarka przedkłada inne wartości nad służbę wobec pacjenta.\nW roku 2002 polskim społeczeństwem wzburzył skandal ogłoszony w mediach. W łódzkim pogotowiu, żeby zdobyć pieniądze zabijano chorych. Płatnikiem okazały się być zakłady pogrzebowe. W tym haniebnym czynie – jak donosiły media – udział brali niektórzy lekarze, sanitariusze, dyspozytorzy, kierowcy karetek pogotowia. Obawiano się, że sytuacja ta wpłynie na osłabienie zaufania społecznego do całej służby zdrowia, a w szczególności do pogotowia ratunkowego na terenie całego kraju.\nCo pewien czas środki masowego przekazu donoszą o różnorakich aferach korupcyjnych w świecie medycznym. Każda z nich wskazuje na podstawową nieprawidłowość etyczną. Pieniądze dla niektórych pracowników medycznych ważniejsze są niż człowiek cierpiący i chory. Co gorsza, to na chorobie i cierpieniu próbuje się po prostu w haniebny sposób zarobić.\nProblem ten sięga głębiej. Nierzadko próbuje się medycynę podporządkować jedynie racjom ekonomicznym. Czymś oczywistym jest, że medycyna łączy się z innymi dziedzinami życia i od nich w pewien sposób zależy. Ale nigdy nie powinno prowadzić to do sytuacji, w której kryterium opłacalności i zysku stałoby się normą naczelną. Wówczas bowiem pacjent zostaje „wrzucony” w machinę myślenia ekonomicznego jako przypadek „opłacalny” lub „nieopłacalny”. Stoi to w sprzeczności z naczelnymi zasadami etyki, w tym etyki lekarskiej w szczególności. Stan ten niepokoi samych lekarzy. Prof. Jerzy Hołowiecki, twórca i kierownik Katedry i Kliniki Hematologii i Transplantologii Szpiku Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach w powyższym temacie uważa:\n„Zajmowanie się życiem, leczeniem ludzi jest wspaniałe. Przykre, że zaczyna to być ujmowane w krępujące ramy prawne, w których dobro faktycznie zanika. Liczą się coraz bardziej pieniądze, pojawia się ubezpieczyciel, który chce zyskać jak najwięcej. Rośnie gęstwina niejasnych przepisów i uwarunkowań, które nie mają końca. To jest eskalacja, która idzie w złym kierunku. Lekarz traci w pewnym momencie radość z leczenia, z tego, że komuś może pomóc. Coraz więcej czasu zabiera mu biurokracja, przez co ma coraz mniej czasu dla chorych. Zaczyna żyć z ciężarem niepewności, czy postępuje zgodnie z niejasnymi przepisami, czy na drugi dzień nie zostanie oskarżony o ich łamanie”.\nObok pieniędzy niebezpieczeństwem może stać się pragnienie sukcesu za wszelką cenę. Niepohamowana niczym chęć zdobycia sławy może także i w tym przypadku spowodować to, że pacjent traktowany będzie nie jako cel, lecz jedynie jako środek do celu. Profesor Paweł Lampe, kierownik Kliniki Chirurgii Przewodu Pokarmowego Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach stwierdza:\n„Coraz częściej naśladujemy medycynę Zachodu, gdzie musi być sto procent sukcesu. Tam chory przychodzi do szpitala i lekarz ocenia, czy dolegliwość jest operacyjna. Jeśli badania potwierdzą, że można operować, chirurg wycina to, co może usunąć z minimalnym ryzykiem dla pacjenta i siebie. Działa w wąskich ramach bezpieczeństwa. Jeśli zabieg jest zbyt ryzykowny, nikt się nie podejmie takiej operacji. Zła sława to brak dochodów”.\nJeszcze innym źródłem zagrożenia dla etyki w medycynie jest podporządkowanie jej ideologiom politycznym. Najwymowniejszy przykład pochodzi z historii medycyny XX wieku. Medycyna została podporządkowana między innymi polityce nazistowskiej. Nadrzędnym dobrem nie był w niej już pacjent, ale w centrum stanęła wierna realizacja wszelkich wskazań przywódców faszyzmu. Prof. Stanisław Sterkowicz w artykule Dzieje nieludzkiej medycyny pisze:\n„Każdy przyjęty w szeregi SS (a więc także i lekarz) składał przysięgę na wierność Hitlerowi, wodzowi i kanclerzowi Rzeszy: «Ich schwöre, Dir, Adolf Hitler als Führer und Kanzler des Reiches, Treue und Tapferkeit. Ich gelobe Dir und den von Dir bestimmten Vorgesetzten gehorsam bis in der Tod, so wahr mir Gott helfe». («Przysięgam Tobie, Adolfie Hitlerze, jako wodzowi i kanclerzowi Rzeszy, wierność i męstwo. Uroczyście ślubuję posłuszeństwo aż do śmierci, Tobie i wyznaczonym przez Ciebie przełożonym. Tak mi dopomóż Bóg»).\nPorażające są nie tylko same dane liczbowe, ale przede wszystkim to, że wiedzę medyczną, a więc tę dziedzinę której wartość tworzy między innymi kryterium zaufania społecznego, wykorzystano jako potworne narzędzie zbrodni. Prof. Sterkowicz stwierdza:\n„W drugiej wojnie światowej po stronie niemieckiej brało udział około 70 tys. lekarzy. Wykonywali swoje zadania w formacjach wojskowych i w cywilnej służbie zdrowia. Wśród nich znalazła się grupa około 400 osób, które wbrew najświętszym przykazaniom zawodu dokonywały świadomie czynów zbrodniczych, ze zbrodnią ludobójstwa włącznie. Z prawych i dobrych ludzi przemieniali się w zwykłych morderców”.\nNie należy przy tym przeoczyć faktu, że ofiarami tych zbrodni już od 1934 roku byli ludzie chorzy psychicznie, nieuleczalnie, w tym ciężko chore dzieci, należące do narodu niemieckiego, wprowadzono przymusową sterylizację osób, u których stwierdzono chorobę umysłową. Ogłoszono ideę Vernichtung lebensunwerten Leben – unicestwienia życia bezwartościowego. Utworzono katedrę higieny rasistowskiej. Zbrodnicze działanie sięgało coraz dalej, kierując swe ostrze przeciw innym narodowościom i wrogom faszyzmu. Z rąk lekarzy-zbrodniarzy zginęło wiele tysięcy bezbronnych i niewinnych ludzi.\nPodane powyżej przykłady z historii medycyny dalszej i bliższej jasno ukazują, że jakakolwiek inna hierarchia wartości, w której pacjent przestaje być najważniejszy jest poważnym wykroczeniem etycznym. Człowiek bierze na siebie ciężar winy moralnej. Kodeks etyki lekarskiej w artykule 2 głosi:\n„1. Powołaniem lekarza jest ochrona życia i zdrowa ludzkiego, zapobieganie chorobom, leczenie chorych oraz niesieni ulgi w cierpieniu; lekarz nie może posługiwać się wiedzą i umiejętnością lekarską w działaniach sprzecznych z tym powołaniem.\n2. Najwyższym nakazem etycznym lekarza jest dobro chorego – salus aegroti suprema lex esto. Mechanizmy rynkowe, naciski społeczne i wymagania administracyjne nie zwalniają lekarza z przestrzegania tej zasady”.\nPowyższe zasady choć bezpośrednio odnoszą się do lekarzy, to zarazem obowiązują one wszystkich bliższych i dalszych pracowników medycznych, w tym fizjoterapeutów. Także w fizjoterapii w centrum postawiony jest człowiek potrzebujący pomocy fizjoterapeuty.\nW trosce o dobro pacjenta obowiązuje naczelna zasada sformułowana już przez ojca medycyny Hipokratesa (460-377 p.n.e.): Primum non nocere – przede wszystkim nie szkodzić. Hasło to, które stało się aforyzmem, uważane jest za naczelną zasadę każdego lekarza. Zawiera ono ostrzeżenie, że „pomóc czasem choremu trudno, a zaszkodzić łatwo”.\nZasada ta ma także swoje konkretne zastosowanie w fizjoterapii. W podręczniku Podstawy fizjoterapii przygotowanym pod redakcją Janusza Nowotnego zawarto następujące wyjaśnienie:\n„Zasada nie szkodzenia (Hipokratesowskie «primum non nocere» – przede wszystkim nie szkodzić) jest naczelną zasadą medycyny. W najprostszym ujęciu oznacza ona «unikanie» tych zabiegów, które mogą pogorszyć stan chorego. U jej podłoże leży więc pełna diagnoza i znajomość przeciwwskazań do różnych zabiegów. W szerszym ujęciu natomiast, zasada ta oznacza również konieczność unikania błędów w usprawnianiu oraz rygorystycznego przestrzegania obowiązującej techniki zabiegów. Niejako nakłada ona także «obowiązek» przestrzegania pozostałych zasad, jako że błędy mogą m.in. wynikać z ich nieprzestrzegania. Warto też podkreślić, że zaszkodzić można również nie stosując fizjoterapii u pacjenta, dla którego jest ona niezbędna, lub stosując na własną rękę niesprawdzone «metody» leczenia, w tym także tzw. niekonwencjonalne”.\nRozważając zagadnienie dobra w aspekcie medycznym należy podkreślić to, że dobrą medycynę mogą tworzyć jedynie dobrzy ludzie. W zakres tego dobra wchodzi nie tylko wysoki stopień kultury i moralności, ale także doskonała znajomość zawodu fizjoterapeuty, nieustannie pogłębiana w osobistej lekturze przedmiotu. Cechy, których Hipokrates oczekiwał od lekarzy obowiązującą w nie mniejszym stopniu w zawodzie fizjoterapeuty.\n„Lekarz powinien mieć szereg cnót: bezinteresowność, wyrozumiałość, skromność, godność, powinien być czysty, uważny, rozumny, szybko się decydować, mówić zwięźle, wiedzieć, co jest pożyteczne, a co szkodliwe, być wolnym od przesądów; gdy wchodzi do chorego, powinien pamiętać o swoim wyglądzie, o tym, jak siada lub stoi, powinien zachowywać powagę i zimną krew, z gotowością okazywać wszelką pomoc, dokładnie badać, nie zaczynać rozmowy od sprawy honorarium itp. Taki lekarz zasługiwałby na nazwę «filozofa» i byłby «równy bogom» (z gr. – jatros philosophos isotheos)”.\n J. Tischner, Wędrówki w krainę filozofów, Kraków 2008, s. 14.\n Hi 2, 10.\n Hi 1, 21.\n S. Kierkegaard, Powtórzenie, tł. B. Świderski, Warszawa 1992, ss. 120-121.\n Dobry zawód. Z lekarzami rozmawiają Krystyna Bochenek i Dariusz Kortko, Kraków 2007, s. 85.\n S. Sterkowicz, Dzieje nieludzkiej medycyny, [w:] Służba Zdrowia nr 93-96, grudzień 2007.\n Zob. także: Medizin in Nationalsozialismus, w: Ethik in der Medizin. Ein Studienbuch, herausgegeben von Urban Wiesing, Stuttgart 2004, ss. 41-70.\n Kodeks Etyki Lekarskiej dostępny m.in. na stronie internetowej: http://pl.wikisource.org/wiki/Kodeks_Etyki_Lekarskiej\n Zob. W. Szumowski, Historia medycyny filozoficznie ujęta, Kęty 2008, s. 97.\n Podstawy fizjoterapii. Podstawy metodyczne i technika wykonywania niektórych zabiegów, cz. 2, red. J. Nowotny, Kraków 2004, s. 34.\n W. Szumowski, dz. cyt., ss. 96-97.


Badanie dotyczące gier mmo rpg - Artykuły - Forum o grach MMO / MMORPG / MOBA\nBadanie dotyczące gier mmo rpg\nAsarth Czerwiec 2, 2019, 4:43po południu #1\nCześć, jestem studentem V roku psychologii, w swojej pracy naukowej zajmuje się tematem gier mmo rpg. Kieruje się z ogromną prośbą o wypełnienie mojej ankiety. Zachęcam szczególnie osoby, które grają w ten gatunek gier, ale również osoby niegrające będą pomoce.\nBędę bardzo wdzięczny za poświęcenie 5 min swojego czasu. Każdy przyczyni się do poszerzania wiedzy naukowej w tym segmencie, której na polskim rynku jest bardzo mało. Link poniżej, jedyny wymóg - osoby pełnoletnie:\nLinoDue Czerwiec 3, 2019, 6:11rano #2\nguru Czerwiec 3, 2019, 7:33rano #3\nAdartaer Czerwiec 3, 2019, 8:29rano #4\nzincfe1 Czerwiec 3, 2019, 8:33rano #5\nChoc raz ankieta ktora sie tutaj pojawila jest w miare sensowa mimo ze nie ktore pytania i na nie odpowiedzi jak by nie pasowaly …Ja bym tylko chcial dostac odpowiedz co wy macie z tym wyksztalceniem ? co to daje ? te pytanie o wyksztalcenie zawsze mnie obraza !!! jak by to byl jakis wyznacznik\ni widze ze ankieta robiona pod nowa chorobe ktora twoi koledzi wymsyli jak uzalezenie od gier\nNecronum Czerwiec 3, 2019, 9:27rano #6\n@zincfe1 zależy w jakiej dziedzinie. W takiej psychologii nie znajdziesz nikogo bez wykształcenia pełniącego ten zawód - zupełnie jak z lekarzem - musisz mieć referencje, aby można było zawód wykonywać. Zupełnie jak spawacz potrzebuje uprawnień, a osoba pracującą na magazynie na widłakach odpowiednie papiery. Niektóre zawody wymagają wręcz, aby posiadać uprawnienie. Przykładowo na stanowiska kierownika laboratorium nie wezmą Ci kogoś bez wykształcenia, bo potrzebna jest spora wiedza w interpretowaniu wyników badań.\nPytanie o wykształcenie absolutnie nie jest obraźliwe. Po prostu w przypadku pewnych zawodów jest to wymóg.\nzincfe1 Czerwiec 3, 2019, 9:40rano #7\n@Necronum tyle to ja wiem mnie bardziej chodzilo o to jaki jest cel pytania tego w ankietach etc etc. Bo przeciez nikt nie ubiega sie o prace // a ze kolega jest na 5 roku to jestem ciekawy rzeczowej odpowiedzi\nNecronum Czerwiec 3, 2019, 10:00rano #8\nJeżeli chodzi o aspekt psychologiczny to wykształcenie jest pewnym wyznacznikiem osoby. Niektórzy nie idą na studia bo nie widzą sensu, niektórzy bo nic im to nie daje, niektórym się nie chce. Pewnie chodzi o statystykę, czyli ze np. wśród ludzi o niższym wykształceniu pewne zachowania lub czynniki są rzadkością albo są często spotykane. Niby łatwy i głupi wniosek, ale z badań może wyjść że wśród studentów wystąpi znacząca różnica w czasie spędzanym przy grach, niż u innych grup badawczych. Jeżeli zadawałby pytania bez znajomości z jakiej części społeczeństwa uzyskuje odpowiedzi to cała praca by była bez sensu\nzincfe1 Czerwiec 3, 2019, 11:42rano #9\nDzieki za odpowiedz , ciekawi mnie jakim malym % jestem od tego calego wyzniacznika bo dla systemu i spoleczenstwa jestem nikim bo jak by przyjac normy itp. z automatu to nie warto mi podac reki ale jak to sie mowi " Nie oceniaj ksiazki po okladce "\nAsarth Czerwiec 3, 2019, 12:10po południu #10\nJest tak jak napisał @Necronum, więc mogę się tylko pod tym podpisać. Przykro mi @zincfe1, ze sie tak poczułes, ale gwarantuje ze nikt nie ma na celu kogoś urazić takim pytaniem. Szczególnie, ze ankiety są anonimowe. Dziękuję za szczerość i jak najbardziej uważam Cię za osobę wartościową, która ma swój wkład w budowaniu nauki.\nzincfe1 Czerwiec 3, 2019, 12:13po południu #11\nok super ze to potwierdziles btw nie musisz mi lizac ego hahahahaha ale dzieki za poprawe humorku bo nie moge sie przestac smiac pozdrawiam i oby ci wyszlo\nmam tylko pytanie czy bedzie mozna twoja prace finalna juz po obronie przeczytac ? bo jestem ciekaw\nFilipdiablo2 Czerwiec 3, 2019, 1:20po południu #12\nMajki83 Czerwiec 3, 2019, 1:46po południu #13\nW badaniach naukowych czesto robi sie klasyfikacje pod wzgl plci, wieku i wyksztalcenia… Po co? Szuka sie korelacji\nMercuros Czerwiec 3, 2019, 4:53po południu #14\nAle wypełnione Powodzenia\nAsarth Czerwiec 3, 2019, 6:39po południu #15\nDocelowo taki mam zamiar aby ją opublikować. Jak wspominałem na polskim rynku takich badań jest mało, a osobiście uważam, że temat zyskuje na istotności. No i przez to nauka może się rozwijać. Ktoś dokona weryfikacji, być może się zainspiruje pomysłem i powstaną replikację czy zupełnie nowe formy. Dlatego bardzo dziękuję za zaangażowanie, również za informację zwrotną na temat pytań, zdaję sobie sprawę, że nie wszystko może się wydawać potrzebne, jednak nie da się też przewidzieć każdej wariancji. Ale po to jest nauka, żeby stawiać hipotezy i je potwierdzać, poznawać zalety i wady. Pozdrawiam :3\nspectrrumx Czerwiec 4, 2019, 6:03rano #16\nJeśli zechcesz to z miłą chęcią opublikujemy Twoje badania w jednej z naszych publikacji popularno-naukowych wydawanych przez Polskie Towarzystwo Psychopedagogiczne. Jeśli będziesz zainteresowany to zapraszam do kontaktu\nZychuu Czerwiec 4, 2019, 6:42po południu #17\nWypełnione. Pierwsza seria pytań jest dziwna. Brakuje czasem opcji typu “nie dotyczy”/inne/nie wiem. Nie wszędzie ‘nigdy’ oddaje to samo.


Gdzie jeść w Mordorze: najlepsze śniadanie w Kubek w Kubek Bistro\nTasteaway > KULINARIA > RESTAURACJE > Gdzie jeść w Mordorze: najlepsze śniadanie w Kubek w Kubek Bistro\nObiecałam Wam donosić o nowo odkrytych smakach Mordoru. Na razie jednak trzymaliśmy się sprawdzonych smaków – pierożki w Chef Panda, chińskie w Shanghai Garden. Była też próba znalezienia wietnamskiego, które zastąpi nam Bakalarską, ale niestety… Hanoi Street zdecydowanie oczekiwań nie spełniło.\nZnalazłam natomiast rewelacyjne śniadania w Kubek w Kubek Bistro!!! Nazwa może wydawać Wam się znajoma i słusznie! Już od kilku lat działa Kubek w Kubek na Mokotowie, na ul. Grażyny. W Mordorze na rogu Magazynowej i Samochodowej są chyba od kilku miesięcy. Wcześniej był tam inny lokal – Magazynova. O niej również pisaliśmy, ale Magazynova szybko się zmyła. Tym razem idziemy przetestować nowe we wtorkowy poranek. Przed 9.00 parkowanie w okolicy nie jest proste, ale coś udaje się znaleźć. Podejrzewam, że potem w tygodniu może być gorzej, więc najlepiej na piechotę lub Uberem… albo w weekend.\nPrzyjemne, przestronne i jasne wnętrze. Takie jak lubię! W sam raz na śniadanie z przyjaciółką, lunch albo na kawę w towarzystwie laptopa.\nBierzemy się za menu śniadaniowe, chociaż Kubek jest nie tylko śniadaniowy. Spokojnie możecie tu zajrzeć również na lunch czy na kolację. Śniadanie w tygodniu podają do 12.00, w weekendy do 13.00. Menu brzmi przede wszystkim ciekawie. Nie ma nawet jajecznicy! Nie ma żadnych parówek czy kiełbasek. Za to propozycje brzmią na tyle ciekawe, że ciężko się zdecydować.\nNa początek Huevos Rancheros jajka sadzone z chorizo/ awokado / jalapeno / salsą pomidorową / majonezem chipotle / kolendrą i podpłomykiem orkiszowym (24 zł). Pierwsza z opcji dla mięsożerców. Druga to jajka w koszulce z chili con carne, świeżym ogórkiem i podpłomykiem (22 zł) albo może jajka na miękko z rostbefem, kremowym serkiem chrzanowym, rzepą z ogórkiem, marynowaną czerwoną cebulą i chlebem razowym (24 zł).\nMy jednak tym razem zdecydowanie skupiamy się na opcjach BEZ MIĘSA. Zuza bierze jajka w koszulce z wędzoną trocią, awokado, salsą pomidorową, świeżym ogórkiem i koperkowym majonezem (24 zł). Zestaw podawany jest z podpłomykiem, zamienia go jednak na pieczywo razowe. Ja idę w wege i jest RE-WE-LA-CYJ-NE! To śniadanie z tytułowego zdjęcia – kozi ser / pieczony batat / salsa z pomidorków / awokado / granat / majonez kolendrowy / chleb pełnoziarnisty (23 zł). Nigdy czegoś takiego na śniadanie nie jadłam, ale od wtorku już kombinuję kiedy do Kubka znów zajrzeć.\nZresztą zobaczcie sami – opcja z jajkami w koszulce i trocią wędzoną też powoduje ślinotok!\nPo tak zdrowych zestawach śniadaniowych uznajemy, że zdecydowanie można sobie pozwolić na deser. W śniadaniach są dwie słodkie opcje – albo owsianka z bananem, orzechem włoskim i syropem klonowym (14 zł) albo syrniki z wiśnią z lawendą i pudrem z hibiskusa (18 zł). Syrniki to rosyjskie placuszki z twarogu i od początku miałam na nie ochotę! Bierzemy na dwie jako deser!\nI znów mamy strzał w dziesiątkę! Oryginalne, delikatne, idealnie parują się z wiśniową konfiturą. Jako główne śniadanie dla mnie chyba byłyby za małe, ale jako deser jedzony we dwie – w sam raz!\nJedno jest pewne: na śniadanie do Kubka po prostu iść trzeba! Zwłaszcza, jeśli lubicie zdrowo, pięknie podane, kolorowe i oryginalne. Co do pozycji obiadowych i kolacyjnych, menu brzmi równie intrygująco – zjadłabym skreia z risotto z kalafiora, chorizo i pak choyem albo może steka z pieczonym batatem i aioli chipotle? 🙂 Jest też menu dla dzieci, a tam nie ma nuggetsów, tylko polędwica z dorsza, tagliatelle lub właśnie… syrniki.\nDajcie znać, czy jedliście w Kubku coś więcej niż śniadanie!\nPS. w weekend, jeśli wybieracie się na śniadanie, najlepiej zarezerwować stolik, bo nam już raz się nie udało 😉\ntel. 574 502 505\npon – czw 8.00-22.00\npt – sob 8.00-23.00\nGdzie jeść w Mordorze: z Chińczykami w Shanghai Garden\nTags: gdzie na śniadanie, Kubek w Kubek Bistro, najlepsze śniadania na Mokotowie, najlepsze śniadania w Mordorze, śniadanie, syrniki\n15 marca 2019 at 13:58 Odpowiedz\nfajny cykl z tym mordorem! Moze jakies weganskie opcje?\n15 marca 2019 at 19:20 Odpowiedz\nJadłem ze śniadań ‚Huevos Rancheros’, REWELACJA. Sadzone, na placku, z pikantnym sosem i z podpieczonym chorizo. Nie sądzę, aby inne pozycje mogły być lepsze (ale nie jadłem :).\nByłem też wieczorem, jadłem smażonego dorsza, dodatkiem była taka mieszanka kalafiora z chorizo, zwana w menu risotto. Również REWELACJA. Wrócę na steka.\n17 marca 2019 at 09:30\nczyli mamy już 3 pozycje śniadaniowe, które są super 🙂 ten dorsz też mnie kusił 😉\n19 marca 2019 at 14:07 Odpowiedz\nAle kolory! Lato na talerzu! 😉 Naprawdę fajnie wyglądają te propozycje i aż chce się wszystkiego spróbować ; ) I plus za oryginalne zestawienia bez standardowych parówek i naleśników, tego Nam trzeba 😀\n24 marca 2019 at 10:46\nOj tak, pyszne to było! Muszę iść na powtórkę 🙂\nLeave a Comment to Vegi Cancel Comment


Łuczniczka Bydgoszcz - GKS Katowice: rewanżu nie było. W Łuczniczce powtórka ze Spodka - WP SportoweFakty\nSiatkarze Łuczniczki Bydgoszcz z nowym rokiem zdecydowanie zmienili swoje oblicze. Po dobrym występie w Warszawie, potwierdzili wysoką formę przed własną publicznością, pokonując GKS Katowice 3:1.\nJacek Pawłowski 13 Stycznia 2018, 18:06\nSiatkarze Łuczniczki Bydgoszcz udanie rozpoczęli rundę rewanżową, na trudnym terenie w Warszawie zdobywając cenny punkt. Przed meczem z GKS-em Katowice na własnym parkiecie optymizmu więc nie brakowało. Wszak ekipa znad Brdy w pierwszej rundzie PlusLigi triumfowała w katowickim Spodku 3:1.\nGospodarze udanie rozpoczęli to spotkanie. Dobrze prezentował się zwłaszcza Edgardo Goas, którego urozmaicone rozegranie gubiło blok katowiczan. Błędy Metodiego Ananiewa sprawiły jednak, że przyjezdni pierwsi wypracowali sobie kilku punktową przewagę (11:8). Gospodarze nie załamali się tym i z olbrzymią determinacją walczyli o kolejne punkty. Przy stanie 12:13, zanotowali kapitalną serię interwencji w obronie, zakończoną atakiem Jewgienija Gorchaniuka. To uskrzydliło ekipę Łuczniczki, która powoli zaczęła przejmować inicjatywę. W końcówce przebudził się bułgarski skrzydłowy i to właśnie jego punkty zdecydowały o końcowym sukcesie gospodarzy.\nW drugiej partii wydawało się, że bydgoszczanie pójdą za ciosem. W ataku szalał bowiem Bartosz Filipiak. Błędy Jewgienija Gorchaniuka i Metodiego Ananiewa sprawiły jednak, że katowiczanie odskoczyli (6:10). Chwilę później miejsce Greka na boisku zajął Jakub Rohnka, ale to na niewiele się zdało. Łuczniczce nadal brakowało siły rażenia. Katowiczanie z kolei spisywali się bez zarzutu. Siłą napędową zespołu Piotra Gruszki był Gonzalo Quiroga, wspierany przez Serhija Kapelusa (19:15). W końcówce Jakub Bednaruk zdecydował się na zmianę rozgrywającego, Edgardo Goasa zastąpił Krzysztof Bieńkowski, co pozwoliło przez moment zmniejszyć straty. W decydującym momencie wysiłek bydgoszczan zniweczyła seria błędów.\nDziesięciominutowa przerwa dobrze wpłynęła na Matodiego Ananiewa, który wyjątkowo udanie rozpoczął trzeciego seta. Seria zagrywek w wykonaniu Bułgara, pozwoliła gospodarzom wypracować kilku punktową przewagę (8:3). Trener Piotr Gruszka wyraźnie nie był zadowolony z postawy swoich graczy. Na boisku pojawili się zmiennicy: Marcin Komenda, Bartłomiej Krulicki i Rafał Sobański, jednak to nie pomogło. Siatkarze Łuczniczki z każdą kolejną akcją nakręcali się coraz bardziej. Po serii zagrywek Bartosza Filipiaka stało się jasne, że podopieczni Jakuba Bednaruka tego seta nie mogą przegrać (20:9), tym bardziej, że gracze GKS-u kompletnie posypali się w przyjęciu. Tak też się stało, kropkę nad "i" postawił Jewgienij Gorchaniuk.\nCzwarta odsłona w dalszym ciągu toczyła się pod dyktando graczy znad Brdy. Edgardo Goas chętnie korzystał z usług środkowych, którzy nie mylili się w ataku. Świetnie w obronie radził sobie natomiast Adam Kowalski (8:4). Katowiczanie co prawda rzucili się z powodzeniem do odrabiania strat, ale przestój Łuczniczki trwał bardzo krótko. Kiedy rozkręcił się Batosz Filipiak, różnica błyskawicznie wzrosła (16:11). Trener Piotr Gruszka był zupełnie bezradny, podobnie jak jego zespół. Nie pomagały przerwy na żądanie, ani dokonywane zmiany. Łuczniczka Bydgoszcz do końca kontrolowała sytuację, zasłużenie inkasując komplet punktów.\nŁuczniczka: Goas, Ananiew, Jurkiewicz, Szalacha, Filipiak, Gorczaniuk, A. Kowalski (libero) oraz Gryc, Bieńkowski, Bobrowski\nGKS: Witczak, Kapelus, Pietraszko, Fijałek, Kohut, Quiroga, Mariański (libero) oraz Butryn, Komenda, Sobański, Krulicki\nCzy wynik spotkania w Bydgoszczy można uznać za niespodziankę?\nWiesia K. 14-01 18:21 0 0\nBrawo Łuczniczka - jeszcze trochę...!\nModerator 14-01 00:09 0 0\nRozwiń swoją myśl... :)\nStronghold Gruszka na selekcjonera! Łuczniczka nastukała 6 pktów na Gieksie, czyli 40% swojego dorobkuw 17 meczach!\nStronghold 13-01 20:20 0 0\nGruszka na selekcjonera! Łuczniczka nastukała 6 pktów na Gieksie, czyli 40% swojego dorobkuw 17 meczach!\nSiatkówka Polska Chemik Bydgoszcz PlusLiga Bydgoszcz Katowice Hala Łuczniczka w Bydgoszczy GKS Katowice


Forum biblijne :: Zobacz temat - Skopcy\nForum biblijne Strona Główna » Chrześcijanie i niechrześcijanie oraz ich spojrzenie na Biblię » Pozostałe wyznania i ruchy niechrześcijańskie » Skopcy Poprzedni temat «» Następny temat\nWysłany: 2014-01-14, 20:32 Skopcy\nWłaściwie ten temat chyba powinien być w ruchy chrrześcijanskie\nale przecież „Nikt, kto ma zgniecione jądra lub odcięty członek, nie wejdzie do zgromadzenia Pana”\nSkopcy (rzezańcy, ros. скопцы tzn. kastraci, zwani też "białymi gołębiami") – ruch religijny (grupa wyznaniowa) w Rosji, powstały w łonie bezpopowców i prawosławia, uważający ascezę i kastrację lub surową wstrzemięźliwośc płciową za warunek zbawienia.\nW związku z licznymi niepokojami społecznymi i religijnymi, które targały Rosją w XVIII wieku zaczęły powstawać tam liczne nowe ruchy religijne o charakterze apokaliptycznym i ascetycznym. Jednym z takich ruchów była założona w 1771 roku w guberni orłowskiej przez chłysta Kondratija Seliwanowa (według innych źródeł Andrieja Seliwanowa) sekta skopców. Głosiła ona na terenie całej Rosji, iż grzechem pierworodnym ludzkości jest pożądanie i stosunek seksualny. Jedyną ucieczką przed nim było "oczyszczenie" ("wybielenie", "chrzest ognia"), czyli kastracja. Gdy liczba wybielonych osiągnie 144 tys. nastąpi millenium panowania Chrystusa. Biblijną podstawą praktyki skopców była Ewangelia Mateusza 19,12: "Bo są bezpłodni [bądź bezżenni], którzy z łona matki tacy się narodzili; i są bezpłodni, których ludzie takimi uczynili; a są także bezpłodni, którzy ze względu na królestwo niebieskie sami zostali bezżennymi."\n"Wielka pieczęć", czyli obcięcie piersi u kobiety miało Skopcom gwarantować w niebie rangę archanioła\nWyróżniano dwa rodzaje kastracji:\n"carska albo wielka pieczęć"\nMała pieczęć miała gwarantować w niebie rangę anioła, a wielka – archanioła. Rytuały nadawania pieczęci odbywały się w sobotnie noce w tajemnicy w ustronnym miejscu. "Liturgii" przewodził tzw. prorok (lub apostoł), czyli osoba która namówiła wcześniej co najmniej 12 osób do kastracji. Według danych policyjnych przypadkowych obserwatorów kastrowano, bądź przywiązywano do krzyża i kastrowano. Jeżeli pominąć te praktyki, obrządki skopców przypominały radienija chłystów – aczkolwiek skopcy uważali chłystów za "Stary Izrael".\nStary Izreal a to dobre..\nW XVII wieku szał religijny ogarnął ludność Rosji. Zarówno wśród chłopstwa oraz rzemieślników, jak i wśród ludzi majętnych rozpowszechniło się przekonanie, że Kościół prawosławny jest królestwem antychrysta, a jego biskupi i popi są sługami Szatana, których porządni chrześcijanie nie powinni słuchać.\nPowstało wtedy wiele sekt, tzw. bezpopowców, którzy wierzyli, że chrztu może udzielać każdy, a droga do Boga wiedzie przez rygoryzm obyczajowy i surowe umartwienia. Bezpopowcy wysoko cenili sobie życie klasztorne i pustelnicze, a wielką wagę przywiązywali do postów, żegnania się i bicia pokłonów.\nNajsłynniejszą z tych sekt byli chłyści, którzy bardziej niż w Biblię wierzyli w bezpośrednie natchnienie Ducha Świętego. Chłyści twierdzili też, że w 1645 roku sam Bóg zstąpił na ziemię i wcielił się w ich przywódcę, Daniłę Filipowicza. Oczywiście, nie spodobało się to dostojnikom prawosławnym. Po trzydziestu latach prześladowań patriarcha Nikon schwytał i uwięził Daniłę. Wtedy jednak ziemię skryły ciemności, co skłoniło patriarchę do uwolnienia swego przeciwnika.\nChłyści wierzyli w wędrówkę dusz i Sąd Ostateczny, który miał się odbyć w... Petersburgu pod przewodnictwem Daniły Filipowicza.\nIch tajne obrzędy składały się z modłów, pocałunków, śpiewu i proroctw, a także z orgii seksualnych. Mistyczny erotyzm nakazywał im stosunki płciowe między "braćmi" i "siostrami", zakazywał ich natomiast między małżonkami.\nRozprzestrzeniająca się sekta chłystów musiała budzić zgrozę wśród bardziej porządnych chrześcijan. Książę Jusopow tak o niej pisał: "Powiada się, że są natchnieni duchem świętym i ucieleśniają Chrystusa... Celem ich obrzędów jest wywołanie ekstazy religijnej i szaleństwa erotycznego. Po inwokacjach i hymnach wierni tworzą krąg, kołyszą się rytmicznie, po czym kręcą w kółko, coraz szybciej i szybciej... a mistrz ceremonii biczuje każdego, kto nie wykazuje się wystarczającym zapałem. Obrzęd kończy się straszliwą orgią, w trakcie której wszyscy zwijają się na ziemi w ekstazie bądź konwulsjach".\nNiektórym jednak to nie wystarczało. W 1771 roku złapano Andrieja Iwanowa i oskarżono go o to, że namówił do samookaleczeń trzynastu religijnych chłopów. Pomagał mu w tym niejaki Konrad Seliwanow, któremu udało się zbiec przed obławą, dzięki czemu uniknął zsyłki na Sybir.\nZnajdujący się na wolności Seliwanow począł krytykować nie tylko Kościół prawosławny, lecz i samą sektę chłystów. Potępiał ich za rozwiązłość. Głosił też, że grzechem pierworodnym ludzkości jest akt płciowy. Namawiał więc napotykanych chłopów, żeby się "wybielili" i odcięli owo narzędzie grzechu, czyli członka. Co dziwne, jego nauki cieszyły się dużym powodzeniem.\nCoraz częściej można było spotkać w Rosji kastratów opętanych religijną manią namawiania innych do kastracji.\nZe względu właśnie na ten drastyczny obrzęd sektę Seliwanowa nazwano skopcami, czyli kastratami. Obcinanie genitaliów nie było niczym nowym w dziejach religii. Już wcześniej uznawano ten czyn za doniosłą ofiarę składaną bóstwu. W starożytności wyznawcy kultu bogini matki, szczególnie kapłani, składali jej w ofierze swe genitalia, wierząc, że droga do boskości wiedzie przez umartwianie siebie.\nObyczaj umartwiania się nieobcy był też chrześcijaństwu. Pierwsi chrześcijanie uważali ciało za siedzibę zła, za pułapkę, w której uwięziona jest dusza. Stąd dużą popularnością cieszyły się u nich praktyki postu, biczowania i samookaleczania. Jednakże Seliwanow żądał od swoich wiernych znacznie więcej.\nKastracja miała być "chrztem ognia" otwierającym bramy raju. Skopcy mieli do wyboru jeden z dwóch rodzajów chrztu ognia. Dla mniej odważnych przeznaczony był chrzest zwany "małą pieczęcią", który polegał na obcinaniu tylko jąder. Miał on posiadać rangę anielską, podczas gdy rangę archanielską miał chrzest "wielkiej pieczęci", czyli usunięcie członka. Posługiwano się przy tym bardzo prostymi narzędziami: nożem i serwetką.\nNiektórzy skopcy, w porywie religijnego uniesienia, pozbawiali się członka za pomocą siekiery.\nObyczaj skopców obejmował również kobiety. I tutaj również istniały dwie klasy święceń: niższa i wyższa. W pierwszym przypadku ogniem i żelazem wypalano sutki bądź amputowano kobietom piersi. Co bardziej odważne i pobożne z nich pozwalały sobie obcinać wargi sromowe i łechtaczkę.\nObrzędy skopców odbywały się zwykle w sobotnią noc. Prowadzącym był zawsze "prorok", którym mógł zostać każdy, kto namówił dwanaście innych osób do poddania się kastracji. Skopcy zbierali się w największej tajemnicy, a jeśli trafił się podczas obrzędu jakiś przypadkowy obserwator, chwytano go, przywiązywano do krzyża i kastrowano.\nWieść o tych dziwacznych zwyczajach rozprzestrzeniających się po całej Rosji dotarła do samego cara. Nic więc dziwnego, że gdy w 1797 roku pulchniutki i pozbawiony zarostu Seliwanow pojawił się w Moskwie, car postanowił udzielić mu audiencji. Seliwanow bardzo starał się cara nawrócić, mówiąc mu, że dzięki kastracji osiągnie zbawienie, jednakże carowi niezbyt spodobał się ten pomysł i zamiast uhonorować wielkiego mistyka, wysłał go do "czubków".\nWkrótce stary car zmarł, a na tronie zasiadł Aleksander I, znajdujący się pod wpływem baronowej Krudner, która uznawała Seliwanowa za świętego. Dla skopców nastały lepsze czasy. Baronowa uwolniła ich przywódcę z przytułku i wprowadziła w arystokratyczne kręgi. Nowi wyznawcy, wśród których był m.in. carski minister Aleksy Jelański, zbudowali dla niego zbytkowny Dom Boży, nazywany też Nowym Jaruzalem. Do sekty napływać zaczęły fundusze, które pomagały popularyzować nauki Seliwanowa. Majątek ów wydawano na pozyskiwanie nowych członków i ściganie zdrajców zbiegłych z sekty - łapano ich nawet za granicą.\nW tym czasie kult Seliwanowa osiągnął swoje apogeum.\nWierzono, że Seliwanow jest kolejnym wcieleniem Chrystusa.\nRozniosły się też plotki, że to ocalały od śmierci car Piotr III, zrodzony z niepokalanej dziewicy, carycy Elżbiety Pietrowny. Kiedy na dodatek wpływy jego sekty dosięgły wojska, władze uznały, że Seliwanow stanowi zagrożenie dla państwa i uwięziły go w jednym z prawosławnych monasterów. Tam też zmarł w 1832 roku. Zanim to jednak nastąpiło, ogłosił, że żyć będzie wiecznie, w co chętnie uwierzyli inni skopcy. Mówiono, że Seliwanow kiedyś powróci i zapanuje nad Rosją, poddając kastracji wszystkich mężczyzn i kobiety.\nPo śmierci Seliwanowa jego uczniowie zmienili nieco nauki swego mistrza. By przyciągnąć do sekty nowych wyznawców, ustalono, że każdy z jej członków może mieć dwójkę dzieci, zanim będzie się musiał poddać kastracji. Niektórzy skopcy zgadzali się też, by ich żony miały kontakty seksualne z innymi mężczyznami. Dzieci zrodzone z tych związków jednym machnięciem noża pozbawiano cennych narządów. Wśród skopców upowszechniła się również praktyka kupowania dzieci od żyjących w nędzy chłopów. Były one wychowywane przez sektę, a po osiągnięciu dojrzałości płciowej - poddawane kastracji.\nW połowie XIX wieku kult skopców dotarł do najdalszych zakątków Rosji. Kiedy zaś car Mikołaj przeprowadził na nich nagonkę, ich wiara i praktyki rozprzestrzeniły się na całe Bałkany. Całe grupy zawodowe, jak dorożkarze, stolarze i murarze, przechodziły na tę wiarę. Okazało się, że nie tylko\nRosjanie mogą dostrzegać w kastracji sposób na zbawienie. Mimo fali prześladowań, w 1865 roku odkryto nad Morzem Azowskim bardzo duże skupisko skopców, któremu przewodziła "prorokini", chłopka Babanina.\nWierzono, że leczy dotykiem i mówi głosami umarłych, którzy się w nią wcielają.\nMiała ponoć także moc sprowadzania pomyślności za pomocą hipnozy telepatycznej. W obliczu srogiej carskiej ręki na nic się jednak "prorokini" zdały jej cudowne moce. Zesłano ją wraz ze wszystkimi wiernymi na Syberię. Okazało się wszakże, że grupka Babaniny to tylko cząstka wielkiego ruchu. W 1869 roku pewien kupiec z miasta Morczańsk podczas wytwornego przyjęcia ośmielił się złożyć propozycję naczelnikowi miejscowej policji, że da mu 10 000 rubli, jeśli ten zgodzi się "wypożyczyć mu na noc" trzy więzione członkinie sekty skopców. Policjant jednak odmówił i kupca aresztowano za próbę przekupstwa. W trakcie rewizji w jego domu odkryto cztery olbrzymie piwnice wypełnione złotem, pieniędzmi i listami od wielu wpływowych ludzi. Z korespondencji tej wynikało, że skopcy chcą za pomocą łapownictwa przejąć rządy w kraju. Do czego były im jednak potrzebne te trzy kobiety? Otóż, skopcy wierzyli, że ich uczestnictwo w rytuale przyczyni się w jakiś nie do końca zrozumiały, magiczny sposób do uwolnienia pozostałych członków sekty.\nKto wie, co by się stało, gdyby skopcom powiódł się plan przekupienia naczelnika policji. W tej jednak sytuacji podstępnego kupca pozbawiono godności i praw obywatelskich, a zaraz potem zesłano wraz z grupą 12 mężczyzn i 19 kobiet na Syberię.\nWykrycie tego ogólnonarodowego spisku pociągnęło za sobą bardzo poważne konsekwencje. W ciągu następnych dwóch lat przez Rosję przetoczyła się fala procesów, w trakcie której wyszły na jaw okropne szczegóły z życia sekty.\nKobieta, która zaszła w ciążę, musiała odgrywać rolę świętej dziewicy, a jej syn - umrzeć śmiercią męczeńską.\nZwykle wyglądało to w ten sposób, że dziecku, które żyło osiem dni, przebijano serce, wypijano zeń krew jako komunię, a wysuszone ciało przerabiano na bułeczki z przeznaczeniem do spożycia w okresie Wielkiej Nocy.\nTak o tym pisał pewien współczesny im obserwator:\nBarbarzyńcy ci zwykle już w trakcie kreowania owej dziewicy, którą tytułują Bogurodzicą lub Matką Bożą, pozdrawiają ją słowami: "Błogosławionaś ty między niewiastami i zbawiciela urodzisz!" Następnie ją rozbierają, kładą na ołtarzu i odprawiają ten haniebny rytuał z jej nagim ciałem; fanatycy pchają się do niej, by ją obcałować we wszystkich miejscach. Modlą się, by Duch Święty zrobił świętej dziewicy Chrystusa i aby wierzący w niego przez rok mogli spożywać jego ciało jako komunię.\nWedług niektórych doniesień czasami uśmiercano również samą świętą dziewicę. Nic więc dziwnego, że władze Rosji postanowiły wytrzebić sektę. Jednakże nie było to takie proste. Codziennie odkrywano nowe skupiska sekty, a wraz z kolejnymi prześladowaniami powiększał się zasięg jej oddziaływania. Wkrótce sekta rozprzestrzeniła się na Bałkany, Turcję i Liban. Na skoptyzm nawracały się całe klasztory, w których więzieni byli członkowie sekty. A o tym, że urok kastracji musiał być nieodparty, niechaj świadczy fakt, że mimo tak poważnych oskarżeń i prześladowań, skopcy istnieją po dziś dzień w niektórych rejonach Rosji i Rumunii. Mają też swoich naśladowców w bardziej "nowoczesnych" sektach.\nA jednak jest grupa ludzi, która dobrowolnie poddaje się takim zabiegom. Oczywiście w Rosji, ale Polak też miał w tym swój udział. Nareszcie, po tym przydługim wstępie wracam do meritum wpisu, czyli do książki Mariusza Wilka. Zapiski autora dotyczą nie tylko kastratów jest to niewielki wycinek całości, jednak dziś właśnie te informacje zamierzam wykorzystać. W roku 1772 w Rosji odkryta została sekta zwana Skopcami. Seliwanow założyciel sekty ogłosił się Bogiem i Carem w jednej osobie. Głosił, że aby doczekać się Sądu Ostatecznego należy otrzebić (wykastrować) sto czterdzieści cztery tysiące kobiet i mężczyzn. Trzebieńcy mogli przyjąć małą pieczęć. W przypadku mężczyzn odcięcie samych jąder bez penisa, w przypadku kobiet wypalenie sutków. Takie osoby w przyszły życiu mogły liczyć na status anioła. Duża pieczęć lub carska pieczęć to usunięcie całych genitaliów, u kobiet oderżnięcie piersi do samej kości, czasem wycięcie warg sromowych (prowadziło to do zarośnięcia pochwy). Takie osoby mogły liczyć na status archanioła w niebie.\nWedług skopców pożądanie było największym grzechem. Na początku wszyscy ludzie byli bezpłciowi, po zbrodni jakiej dopuścili się Adam i Ewa łamiąc zakaz, Bóg naznaczył ludzi symbolami ich grzechu, tak aby nigdy nie zapomnieli o swojej winie. Pień drzewa to penis, a piersi to jabłka. Tylko wytrzebienie tych nieczystych symboli może doprowadzić człowieka do zbawienia. Jednym z ideologów skopców był Polak Józef Jeleński, który stworzył utopijną wizję społeczeństwa, w którym nieczyści zajmują się rozrodem i pracą, a czyści otrzebieni skopcy dzierżą władzę nad ciałami i duszami. Nie chcę się wdawać w szczegóły tego niesamowitego pomysłu. Jedno jest pewnie, w tym wypadku wiara sięgnęła by ideału. Nic tak ludzi nie wiąże jak nieodwracalność odcięcia genitaliów. Raz wkroczywszy do tej rzeki wiary nie ma odwrotu trzeba trzymać się podobnych sobie, bo bez nich i ideologii uzasadniającej tak radykalne okaleczenie własnego ciała jest się nikim. W najlepszym wypadku można trafić do szpitala dla umysłowo chorych. Co zresztą przydarzyło się Seliwanowi. Niestety wyszedł po jakimś czasie i trawił na dwór cesarski.\nForum biblijne Strona Główna » Chrześcijanie i niechrześcijanie oraz ich spojrzenie na Biblię » Pozostałe wyznania i ruchy niechrześcijańskie » Skopcy


W jaki sposób powstał węgiel kamienny i brunatny d... - Zadane.pl\nW jaki sposób powstał węgiel kamienny i brunatny dam naj i 10 pkt\nprzez boss260 20.02.2010\nWęgiel kamienny powstał ze starych odpadów organiczych które w ziemi w powiązaniach wytworzyły czarne bryłki węgla. Niestety o brunatnym nie wiem nic\nZnaczna część pokładów węgla kamiennego powstała od 360 do 28 milionów lat temu.Tworzył się on terenach bagnistych, które były porośnięte przez wilgotne lasy tropikalne. Szczątki martwych roślin, które opadły na dno bagien ulegały rozkładowi.W pierwszym etapie rozkładu ten materiał roślinny zamieniał się w torf, na pokłady torfu osadzały się warstwy mułu i piasku. Potem teren uległ obniżeniu i został ponownie zalany przez wodę i zachodził kolejny etap akumulacji roślinnej i ich rozkładu.Cykl powtarzał się wiele razy, dlatego twierdzi się, że pokłady węgla kamiennego powstawały na skutek sedymentacji cyklicznej.\nWęgiel brunatny powstał w trzeciorzędzie ery kenozoicznej ze szczątków roślin obumarłych bez dostepu do dopływu powietrza.


Mushkin: tani dysk SSD o pojemności... 4 TB | CHIP\nMushkin: tani dysk SSD o pojemności… 4 TB\nJeśli nie słyszeliście jeszcze o firmie Mushkin, to warto wbić sobie tę nazwę w pamięć. Bo właśnie o pamięć tu chodzi...\nMushkin produkuje już dyski SSD o pojemności 1 TB, oparte na kontrolerze Silicon Motion SM2246EN, ale nowsza odmiana tego kontrolera pozwala na obsługę pamięci typu 3D NAND i pojemności do 2 TB. Nic dziwnego, że na targach CES 2016 Mushkin zaprezentował nowy model swojego dysku Reactor o pojemności 2 TB.\nJak twierdzi producent, został on zaprojektowany przy wykorzystaniu kości pamięci flash w technologii 3D MLC, dzięki czemu zapewniona została dobra relacja możliwości i wydajności dysku do jego ceny. W przeliczeniu na 1 GB pojemności koszt zakupu takiego dysku w sklepie wynosić ma około 0,25 dolara – urządzenie pojawi się na półkach w drugim kwartale tego roku.\nAle to nie wszystko. Wykorzystując kontroler Silicon Motion SM2246EN Mushkin skonstruował też nośnik o pojemności aż 4 TB. Jak to możliwe, skoro 2 TB są maksymalną dostępną pojemnością obsługiwaną przez ten kontroler? Zastosowana została technologia o nazwie JBOD, czyli w gruncie rzeczy złożenie na jednej płytce laminowanej dwóch dysków (widzianych przez system jako jeden nośnik), współpracujących ze sobą za pośrednictwem dodatkowego kontrolera.\nPojemność pojemnością, ale to rozwiązanie ma też pewne wady: producent deklaruje, że spodziewana wydajność takiego rozwiązania to około 10 tysięcy operacji IOPS przy losowym odczycie/zapisie. Nie będzie to zatem nośnik, którego warto używać do szybkiego odnajdowania małych plików, lecz raczej do zapisywania i przechowywania plików o dużej pojemności, np. filmów wideo. Cena tego nośnika o pojemności 4 TB ma wynosić około 500 dolarów.\nSprzęt i akcesoria dyski twarde Mushkin pamięci SSD


Jezioro Gielądzkie w Sorkwitach | Kamila i Cyprian Wiśniewscy\nOdpoczywanie nad jeziorem to marzenie wielu osób, dlatego też z całą pewnością warto wziąć to pod uwagę podczas planowania wakacji. Oczywiście, istnieje wiele miejscowości, w których można swobodnie wypocząć nad jeziorem, ale zainteresowanym szczególnie polecane są Sorkwity. W tym mieście można spędzić czas nad Jeziorem Gielądzkim. Cechą charakterystyczną tego jeziora jest to, iż połączone jest ono razem z Jeziorem Lampackim. Całkowita długość wynosi 7 kilometrów, a więc nie jest to jakiś duży akwen wodny, ale można tam przyjemnie spędzić czas z całą swoją rodziną. Nie ma nic dziwnego w tym, że ta baza noclegowa jest tak chętnie odwiedzana przez wielu turystów z całego świata.\nJest bezpieczne dla gości, dlatego też można się w nim kąpać bez obaw o swoje zdrowie. Dużą zaletą tego jest to, iż można tam uskutecznić spływ kajakowy i przyjemnie spędzić południe wraz ze swoją rodziną lub znajomymi. Z takiej oferty korzysta coraz większa liczba osób. Jak widać wyraźnie w Sorkwitach (https://pl.wikipedia.org/wiki/Sorkwity) naprawdę fajnie można spędzić wolny czas, więc jest to świetna opcja zwłaszcza dla rodzin z dziećmi. Można tam zdecydować się na niezbyt wymagający spływ, a kajak wypożyczyć na miejscu, ceny za takie atrakcje nie są zbyt wygórowane, dlatego też warto się nad tym poważnie zastanowić. Położone w malowniczej scenerii, więc ma swój uniwersalny wydźwięk. Jest to jedno z najciekawszych miejsc w regionie, więc co roku jest tam naprawdę tłoczno.\nW Sorkwitach można wypożyczyć sprzęt wodny i uprawiać tam aktywności nad jeziorem Gielądzkim, oczywiście uważając przy tym na własne zdrowie. Z tego też względu tamtejsze noclegi (http://meteor-turystyka.pl/noclegi,sorkwity,0.html) są tak chętnie wybierane zarówno przez osoby młode, jak i te nieco starsze. Każdy chciałby spędzić przynajmniej jakąś część wakacji nad jeziorem, w spokojnej okolicy i blisko lasu, gdzie można po wypoczynku nad jeziorem udać się na spacer leśnymi ścieżkami. W Sorkwitach nie da się nudzić, a jednym z najlepszych wyborów na nudne dni jest wyprawa nad jezioro Gielądzkie. Dzięki temu można się skutecznie zrelaksować, ale też poczytać książkę i się wykąpać całą rodziną. Z pewnością jest to idealne rozwiązanie dla rodzin wielodzietnych, które mają dosyć miejskiego hałasu i szukają dla siebie spokojnego miejsca.\n← Zalew Kamieński – Międzywodzie\nPropozycje Kościeliska na deszczowy dzień →


13 września 2015 » Psychologia Studia - Blog Szczecin, Łódź, Opole\nDaily Archives 13 września 2015\nAmnezja wsteczna po urazach mózgowych cz. II\nCelem eksperymentu Hunta i Brady’ego (1951) było zbadanie, jak wpływają elektrowstrząsy na przechowanie emocjonalnych zahamowań aktywności ruchowej. Niektórzy uważali, że obserwowane w doświadczeniach ubytki pamięci są tylko pozorne i stanowią wynik pewnej nie- zręczności i nieporadności ruchowej, jaką często obserwuje się po elektrowstrząsach: eksperyment ten stanowi próbę sprawdzenia tej możliwości. Szczury uczyły się najpierw zdobywać pokarm przez naciskanie dźwigni w skrzynce Skinnera. Następnie, w toku seansu eksperymentalnego, gdy szczur wykonywał czynność przyciskania dźwigni, rozlegała się terkotka i dźwięczała przez 3 minuty, pod koniec których szczur otrzymywał uderzenie prądem elektrycznym z podłogi. Po kilku takich seansach terkotka zaczęła wywoływać u szczurów reakcję „zamierania”: zwierzęta przywierały do podłogi, przestawały przyciskać dźwignię i zwykle oddawały kał, co jest oznaką lęku. Wtedy przystępowano do serii elektrowstrząsów, stosując je po 3 dziennie przez 7 dni, po czym dawano szczurom dwa dni odpoczynku i powracano do doświadczeń ze skrzynką Skinnera. Okazało się, że nawyk przyciskania dźwigienki zachował się dobrze, natomiast szczury przestały zupełnie reagować na odgłos terkotki, nie „zamierały” już w bezruchu, lecz nadal naciskały dźwignię. Jednakże szczury nie utraciły tej hamulcowej reakcji emocjonalnej na zawsze: u szczurów przebadanych w 30 dni po elektrowstrząsie już ona występowała (Brady, 1951). W eksperymentach tych elektrowstrząsy obniżały przechowanie, mimo że – w przeciwieństwie do doświadczeń Duncana – nie następowały natychmiast po uczeniu się, gdy jednak odstęp czasu pomiędzy emocjonalnym warunkowaniem a serią elektrowstrząsów wydłużono jeszcze bardziej, mianowicie aż do 30 dni, elektrowstrząsy okazały się w ogóle bez wpływu na wytworzoną reakcję emocjonalną. Wydaje się, że długi okres odpoczynku po warunkowaniu pozwolił tu na konsolidację tej reakcji (Brady, 1952).


Secret Garden Cafe, Yangshuo County - recenzje restauracji - TripAdvisor\nSecret Garden Cafe, Yangshuo County\nNr 12 wśród 110 Restauracje w lokalizacji Yangshuo County\nJiuxian Ancient Village, Yangshuo County 541900, Chiny\nJiuxian Ancient Village, Yangshuo County 541900 Chiny\nprzeniesione tu przez nasz przewodnik w ramach Wendy Wu prywatną wycieczkę i nie zawiodłem się. Mieliśmy jeden jeśli najlepszych posiłków, jakie jadłem w Chinach ze świeżych składników przygotowane bardzo dobrze. Warto poszukać bo jest ukrytyWięcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Trish W, Public Relations Manager, Secret Garden CafeOdpowiedź udzielona 15 czerwca 2017\nTo miejsce ma duże menu, dobre jedzenie i bardzo miła atmosfera. Jesteśmy bardzo zadowoleni z naszych posiłków. Pracownicy mówili po angielsku i ceny były rozsądne.\nWspaniała oaza z wspaniałe jedzenie!\nMała restauracja część oryginalny hotel. Jedzenie było naprawdę dobre i tam ponownie. Świetne chińskie jedzenie smaczne i zachodnie.\nNajlepsze miejsce w Yangshou\nSłyszeliśmy o Secret Garden od naszego hotelu, co niesamowite miejsce. Wspaniałe jedzenie, doskonała obsługa! ! !\nMieliśmy lunch po naszym jest rafting Yulong podróż w dół rzeki. Personel był bardzo przyjazny i dał nam kilka wskazówek co chińskie potrawy na zamówienie. Jedzenie było pyszne i bardzo dobry stosunek jakości do ceny. Siedzieliśmy na zewnątrz i to było naprawdę spokojne i piękne...miejsce do jedzenia.Więcej\nDość kawiarnia w starym mieście w Jiuxian z pięknym dziedzińcu na świeżym powietrzu. Mieliśmy miły lunch tutaj na gotowane na parze brokuły i dwa razy gotowanego mięsa wieprzowego co możemy zamówić z menu w języku angielskim. Kelnerka mówił dobrze po angielsku. Pojawiają się one na...to, że remonty wewnątrz na kilka pokoi. To byłoby miło.Więcej\nWspaniałe jedzenie, zachodniej i chińskiej\nWspaniała i miła obsługa. Wspaniałe jedzenie. Twój wybór w zachodniej części lub chińskie. Oba równie dobre. Stare ustawienia jest przyjemny.\nZjedliśmy lunch w Secret Garden. Restauracja wygląda bardzo ładnie i zachęcająco. Bardzo przyjazny personel. Jedzenie jest dobre na to, gdzie jesteś. Proponuję w restauracji, aby zmniejszyć w zachodniej części jako, że jest trudne do utrzymania jakości, jeśli w menu jest tak duży. Zupa pomidorowa była...po prostu mleka lub śmietany z kawałków pomidorów w środku, nie bardzo smaczne. Skupić się na co można zrobić prawo zamiast zbyt wielu rzeczy. Warto spróbować gdy tam jesteś. Pracownicy i mówi po angielsku, a menu jest w języku angielskim, jak również.Więcej\nDobra restauracja w środku pustkowia oferuje dania kuchni chińskiej i zachodniej\nKawiarnia jest częścią The Secret Garden Hotel, i mieliśmy dwa kolejne kolacje. Ponieważ hotel znajduje się 8 km od miasta, jest to jedyny wybór, chyba że jesteś tam lub w pobliskim hotelu, są mało prawdopodobne, aby go nawet znaleźć, bo Secret Garden jest prawie niemożliwe,...aby znaleźć. Jedzenie jest bardzo dobre a obsługa jest dobra i przyjazna, i to w stylu zen-miła atmosfera, choć menu jest trochę drogie jak na lokalne standardy.Więcej\nBardzo lekka za rogiem tam spędzać wolny czas na posiłek\nciekawe i niezwykłe Westerner z punktu widzenia, wspaniałe jedzenie, dobra atmosfera i wspaniały wystrój wnętrz.


Hotele i SPA | Resalta\nBranża hotelarska ma jasne priorytety: komfort oraz doświadczenie gości. Resalta Luneos rozumie potrzebę bezproblemowych, niezawodnych rozwiązań wdrażanych bez przerw w prowadzeniu biznesu lub niepokojenia gości. Wszystkie nasze rozwiązania są dostosowywane specjalne dla przemysłu hotelarskiego i są realizowane z minimalnym dyskomfortem, szczególnie jeśli Twój hotel i SPA są dostępne przez cały rok.\nResalta Luneos zapewnia całościowe rozwiązania energetyczne dla hotelarstwa, biznesu oraz klientów detalicznych, które skupiają się na całych systemach energetycznych. Analiza całościowa systemu energetycznego uwzględnia wzajemne oddziaływanie elementów, umożliwiając tym samym zaproponowanie najbardziej odpowiednich rozwiązań.\nNasze doświadczenie z wiodącymi hotelami i resortami w całym regionie wykazało umiejętności Resalta Luneos w przeprowadzaniu nawet najbardziej złożonych projektów modernizacji energetycznej z zastosowaniem innowacyjnych rozwiązań. Korzyścią dla klienta jest nie tylko finansowanie projektu przez Resalta Luneos, ale również nasza ekspertyza i know-how, oraz dostarczenie najlepszych rozwiązań, celu zredukowania kosztów oraz poprawy wydajności i niezawodności.\nNiektóre z najczęściej stosowanych rozwiązań w branży hotelarskiej:\nFiltracja ścieków i ich ponowne wykorzystanie\nNastępna branżaProdukcja i przetwórstwo