Popioły/Tom pierwszy/W górach - Wikiźródła, wolna biblioteka\nPopioły/Tom pierwszy/W górach\nPopioły. Tom pierwszy - Tom pierwszy/W górach\nEcho ich grania słabło coraz bardziej, aż wreszcie utonęło w milczeniu leśnem. Zdawało się chwilami, że nikły dwugłos jeszcze brzmi w boru, nie wiedzieć gdzie, to jakby od strony Samsonowskich lasów, od Klonowej, od Bukowej, od Strawczanej, to znowu jakby od Jeleniowskiej góry... Gdy powiew wiatru nacichał, wynurzała się cisza bezdenna i nieobjęta na podobieństwo błękitu nieba z pomiędzy obłoków, i wówczas nie słychać było nic a nic.\nNaokół stały jodły ze spłaszczonymi szczytami, jakoby wieże strzeliste, niewyprowadzone do samego krzyża. Ich pnie sinawe jaśniały w mroku. Mchy stare zwisały z olbrzymich gałęzi. Wrósłszy między głazy, w niezmierną ławicę skalisk aż do gruntowej posady serdecznym korzeniem, wszczepiając pazury pobocznych skrętów w każdy zuchelek ziemi i wysysając każdą kroplę wilgoci, wielkie jedle chwiały królewskie swe szczyty w przeciągu nie jednego już wieku pomiędzy mgłami Łysicy. Tu i owdzie stała samotnica, której gałęzie uschły i sterczały, jak szczeble, obcięte toporem. Sam tylko jej wierzchołek jasnozielony, z szyszkami w górę wzniesionemi, niby gniazdo bocianie, bujał nad przestworem. Gałęzie świerków, na których leżała ciężka pościel śniegowa, zwieszona ku ziemi, powyginały się w pałąk. Te wyciągnięte zewsząd, zbliska i zdaleka, kosmate łapy w białych oponach, wyłożone jak gdyby perłową macicą, zdawały się czaić i czyhać. Radosna zieloność najmłodszych, końcowych igieł jaśniała, niby wysunięte pazury. Co chwila, ulegając własnemu ciężarowi, czułe na każde westchnienie wiatru, sypały się puchy śniegowych owalów i ginęły w podścielisku na ziemi tak bez śladu, jak krople deszczu w toni jeziora. Ze szczytów zlatywał pyłek ledwie dostrzegalny, tak lekki, że stal długo w powietrzu, migocząc swymi kryształy, nim spłynął ku ziemi,\nOkoło południa łagodna odwilż poczęła rozgrzewać śniegi. Wskroś bladoniebieskiego przestworu płynęły białe obłoki, przeniknięte od blasku słońca. Na najwyższych, krzyżowych spławach świerków stopniały lód zamieniał się na olbrzymie krople, które w ciemnej zieleni sopel, zwisając ze zdrewniałego mchu, z kory popękanej i chropawej, miotały snopy zimnych iskier. Niżej, pod śniadym cieniem gałęzi, był dawniejszy, ranny chłód. Niektóre młode rsioki, w sobie czerwonobrunatne, a żółtawe u szczytu, zgięte pod nadmiernym ciężarem śniegu trzymały wysokie głowy u samej ziemi, nie mogąc oderwać od niej przemarzłych gałęzi. Gdzie indziej sterczały wykroty pniów, wysiepanych z ziemi przez srogie świętokrzyskie wichry, tworząc pod zaspami strachem zionące pieczary.\nNad sobą i przed oczyma miał tęgie, powykręcane, obmarzłe gałęzie o barwie łuski okonia. Cienkie, stalowe rózgi były nieruchome, a wielki śniat ze skrętami i kłębami, jak wyprężone mięśnie człowieka, zdał się być duchem mrozu. Olbrzymi buk stał samotny, twardy i zimny, jakby nie należał do drzew. Król na Łysicy! Nie drżą przed wiatrem jego gałęzie, pień się nie chylą. Rozłożysty, nad lasy wyniesiony wierzchołek, patrzy się z władczego cypliska w szerokie niziny na północ i na południe, ogląda się po górach jednoramiennych. Pustki wszędy, niwki, wsie... Daleko, za ostatniem wzgórzem łańcucha, za Stróżną, ciągną się wpoprzek role, aż do Krajna, aż na szczyt góry Kamienia. Odwieczny buk pamięta za wiosen swej młodości bór nierozdarty w nizinie Wilkowa, Ciekot, Brzezinek, po górach aż ku Kielcom. Zginęły za jego żywota pod siekierą dąbrowy, oschły między działkami chłopskiej nowiny mokre, zakisłe, nieprzebyte gozdy, z których się wieczne wody sączyły. Tam gdzie kosmaty rsiok wiekami rósł i gnił — wiatr po badylach świszczę. Polanki ról wżarły się w samą knieję, liszajem pełzną w strzępy jej płaszcza, z roku na rok wdzierają się wyżej aż ponad szczyty zawalone głazami Psar, Radostowej... Wysycha u stóp górskich nieciecz, drzew żywicielka, zostaje grunt czerwony i szczerzy się kamieniami pod słońcem. Tylko jałowiec osłania jego nagość i rany. Już coraz rzadziej niedźwiedź ociera się kudłatem ciałem o pień starego buka; coraz rzadziej przychodzi śnić w cieniu jego gałęzi wielkorogi jeleń — i wilk-kobylarz nie tak często czatuje tutaj na dropiate jagniątka łani. Już nie świszczą ponad konarami skrzydła orłowe, i sęp tylko kiedy niekiedy przylata popatrzeć z wierzchołka w zgrozie i gniewie na zniweczoną dziedzinę.\nAle oto z krańców leśnych wypłynął gnuśny powiew, ze snu twardego obudzony szept, tchnienie rzewne, przeciągłe długo wstrzymywanego oddechu puszcz łysogórskich. Szczyty drzew pochylały się przed nim jakby we czci, gdy płynął w bory ów śpiew niewysłowiony. Brzmienie jego, ledwo wydobyte z nicości, jak płaczem cichym zdradzone wyznanie wzruszeń przedwiecznych, jako jęk bez nadziei, szło z samotni leśnych po wtóre, po trzecie i, sącząc się cichemi odcieniami dźwięków, nicestwiało w otchłani. Zdało się, że ten śpiew zaklęty, mieszkający w drzewach, coś wypomina, że wola... W jasnem powietrzu, między zielonemi kępami igieł płynął pod niebem. Knieja obejmowała go tajemniczem ramieniem swojem, puszcza go znowu brała, matka rodzona, puszcza — dusza praojcowska, puszcza — siostra-miłośnica. Zamierał jak westchnienie ów żałosny świst — poświst... Gdzie zamierał?\nKiedy nadciągała zdaleka owa pieśń lasów, zdało się Rafałowi, że płynąć będzie przez jego ciało tak samo, jak przez drzewa. Zapominał wówczas, gdzie jest, i co się z nim dzieje. Snuły się w nim wspomnienia nieujęte, niedotykalne, zamglone, przedziwnie żebrzące o pamięć. Był daleko od tego miejsca, nie pod szczytem Łysicy, na stanowisku. Był w ogrodzie swego dzieciństwa. Tajała kra i okiść wszystkiego, co rzeczywiste... Ogród zapomniany, na tyłach starego dworu. Rozłożyste jabłonie z pniami w pewnych miejscach zwężonymi od dawnych szczepień, jak butle. Pęki, bukiety różowych kwiatów... Bujny agrest, gęste porzeczki obrosły każdą drożynę. Nad wysokiemi trawami, które jeszcze powleka kroplista rosa, wznoszą się śnieżnobiałe, dziewicze drzewka wiśniowe. Zda się, że to chmurki wiosenne, obłoczki ranne z krańców nieba aż tu przyżeglowały i między wysokiemi topolami, między starymi parkany bezradnie osiadły. Brzęczą pszczoły, osy, muchy, napełniają cały sad gwarem, a serce, dla niewiadomej przyczyny, czcią i grozą. Och, jakże miło, jak radośnie w tym cienistym sadzie rodzinnego domu! Za drzewami owocowemi ciągną się niedostępne zarośla, gaje wiklów i rokiciny. Na kępach, wśród zapleśniałej wody, straszą oczy kudłate wierzby o pniach spróchniałych i lesie bujnych prętów, olchy smutne, czarne z krwawemi odziemkami. Żaby kumkają w wodzie lśniącej grzybieniem i skrzekiem, a niezliczone ptaki pogwizdują. Szmer liści, pogwar owadów i ledwie dające się ująć, przyciszone szepty, szmery, syki, ledwie dające się ciałem wyczuć westchnienia, czy ciche jęki, jakoby mrowienie i łechtanie przechodzi wpoprzek i wzdłuż... Mały chłopczyk, gadułka zdrowy, szczęśliwy, wesół i rozśpiewany, biegnie ścieżkami tego ogrodu. Skacze u nóg ojca, niosącego nabitą strzelbę, i dba o to tylko, żeby w rosach nóg nie zamoczyć. Tu rzuca mu się w oczy biedronka, pełzająca po mokrym liściu, tam ślimak zaczerniał w białej rosie; promień słońca padł na ponsowy kielich tulipana, świeżo rozkwitły tego poranka... Cicho, cicho... W gąszczach rozlega się słodki i wesoły, jak sama wiosna, jak dusza dziecięca, głos wiwilgi. Wtem z łoskotem piorunu wybucha strzał i huczy w drzewach. Serce drętwieje i staje w biegu. Radosne ciało całe drży... Z wyżyny wiązu, rosnącego w kącie ogrodu, spada, trzepocząc skrzydłami, złotolita wiwilga i broczy krwią mokre trawy. Ach, jeszcze widać jej otwarty dziób i straszne, przeraźliwe oczy! Słychać jej sepleniący syk, zdławiony, gdy po nią rękę wyciągnął. I nagły ów strach! Nagły, przeszywający strach, radość, zemstę, rozkosz i niewysłowiony, dziecięcy ból. Trzepie się ptak i miota z boku na bok. Wstaje na nogi... Oczy jego zmętniały, kilkakroć wytężyły się jeszcze. Patrzą. Coś je zamazało, zawlekło...\nLas ciemny, srogi, oświetlony blaskiem księżyca. Ogromne śniegi na nim leżą, na czarnym lesie. Dzwonią janczary i echo ich odbija się w kniei, jak zuchwałe wzywanie do boju. Księżyc w zimnym przestworze króluje. Źrenice nie mogą oderwać się od jego tarczy, i przedziwne szepty, półsłowa, wreszcie jakieś wyrazy płyną do niego z piersi. To bezlitosne światło woła ku sobie, wciąga na wysokość ku słodkiej harmonii, ku rozkosznym, jak ta leśna, melodyom... Ojciec lubi tamtędy jeździć, drogą »na las«, mało znaną. W tych ostępach włóczyły się stada wilków. To też, gdy wjeżdżano w posępne gąszcze drzew zwartych, podsypywano prochu na panewki dwu flint, i dobywała się z za pasa podwójne pistolety. Słychać jeszcze szept modlitw matki... Dreszcz zimny do szpiku przejmuje i, niby czyjeś skostniałe palce, podnosi włosy na głowie. Janczary rzegoczą coraz głośniej, coraz głośniej, im dalej w knieję; wreszcie zda się, że biją jak dzwony. Cztery konie mkną drogą, której nie przetarła sanica. Od uderzeń kopyt rozpryskują się zadmy śniegu, jak góry pytlowej mąki. Kiedy niekiedy coś pod saniami trzaska. W lesie słychać niepojęte głosy... Cały bór wre i huczy od echa janczarów. Aż oto w pewnem miejscu zasłona świerków na krótko się rozchyla: z wąskiej, leśnej polanki widać górę, a na niej poszczerbione ruiny. Księżyc oświetla śnieg i lód, który na gzymsach zburzonych ścian, na krawędziach wybitych okien leży.\nNiegdyś wdzierała się na tę górę szeroka, jezdna droga dla landar, bryk, kutych wozów, ale już i na niej sosny wyrosły. W kolejach stoją grube świerki, na zakrętach stanęły jodły stuletnie, z przykopy, biegnącej środkiem, strzeliły białopienne brzozy. Las zamknął dostęp do ruin, wziął w posiadanie, co weń weszło, i napowrót stał się sobą. Już ani okien, ani drzwi. Nikt nie strzeże wyklętej świątyni, oprócz wysokich kęp ostu. Dzika róża po nagich skarpach pełza zwysoka i wyciąga kolczaste, żebracze badyle. W tem miejscu, gdzie może był ołtarz, gdzie oczy wyznawców szukały widomego znaku — czarny szkielet jeżyny. Niestrudzona woda gryzie cegłę i kamień, a mech rozsypane ich prochy grzebie pod sobą. Nazewnątrz murów, w głębi świątyńki i w lesie jakie mnóstwo podlaszczek! Ubogie kwiatuszki, siwe biedotki leśne, są jakby kroplami bladego nieba północnej wiosny, które spadły zwysoka na ziemię i rozprysły się w kształt kwiatka. Jaka rozkosz, jaka tajemnicza, niedostępna rozkosz — niby ów las... A jakie coś drapieżne, bolesne, oślizgłe od deszczów i straszliwe od echa każdego kroku w tej ruinie kościoła! Co w niej jest, co płacze i woła z ziemi za odchodzącem dzieckiem? Oczy nie mogą się z nią rozstać, i nogi nie mogą odejść. Zerwane kwiecie z rąk wylatuje, i w uszach odzywa się jak gdyby syk sepleniący wiwilgi, zabitej w ogrodzie...\nW istocie słychać już było dźwięk dwu głosów, Niemna i Wisły, ale tak daleko, gdzieś w ciepłej kniei, na południowym stoku łańcucha gór, że tylko młode ucho mogło rozróżnić to granie. Echo płynęło zwolna, jakby w znużeniu, ale zbliżało się ciągle. Nim jedno krańców leśnych dosięgło, już płynął w pościgu rzeźwy huk, niby muzyka złowroga, pełna dzikiego czaru, gwałtu i siły. Młody mężczyzna obejrzał starannie panewkę swej broni, troskliwie przyjrzał się suchym i lśniącym ziarenkom prochu. Zaczaił się i cały przeistoczył w narzędzie śmierci. Tęsknota, jaka mogłaby zdusić życie, osiadła w jego oczach i zmieniła je we dwa pociski. Serce głośno biło w piersiach i każdem uderzeniem zdało się również czatować.\nW pewnej chwili, od szczytu góry dał się słyszeć tępy, jednostajny, rytmiczny odgłos biegu — duch-duch, duch-duch... Serce w słuchającym zamarło i ustało. Trzasła w pobliżu gałązka. Przez chwilę gęściej, obficiej śnieg się posypał... Oto z pomiędzy zarośli młodej świerczyny wysunęło się stado sarn, a na ich czele szedł z wysuniętą głową ciemnoorzechowy rogacz. Rafał wziął go na oko, przycisnął kolbę do szczęki i położył palec na cynglu. W tej samej chwili sarn stanął. Przednią lewą nogę podniósł, odwrócił śliczną głowę z różkami i uważnie nasłuchiwał. Z całego stadka para szła gęsta.\n— Na komorę... — marzył Rafał, kierując lufę pod przednią łopatkę kozła,kozła.\nNagle olbrzymia czapa mokrego śniegu runęła na jego ręce, twarz, kolbę i panewkę. Pociągnął za cyngiel. Krzemień sucho trzasnął, ale iskra nie zapaliła zmoczonego prochu. Gdy młodzieniec przetarł oczy, ujrzał już tylko sarnie nogi, wytężone jak stalowe sprężyny, i białe ich »talerze«. Przesadziły najwyższe stojące szczyty chojaków i znikły. Tylko te szczyty zielone i giętkie jeszcze długo drżały i kiwały się, a śnieg leciał niespokojnie z potrąconych gałęzi.\nUjrzawszy, że znowu jest sam na tem miejscu, gdzie przed sekundą odbyło się coś jak misteryum tajemne, Rafał ze wściekłością cisnął strzelbę w zarośla, a sam runął na ziemię, dusząc się od łkania.\n— Na-hohoho! Na-hoho! Na-hoho!\nMłody myśliwiec jeszcze przez czas pewien leżał na ziemi, pękając ze złości. Po chwili jednak zerwał się na równe nogi, strzepnął śnieg z siebie, odszukał w krzakach pojedynkę. Wytarł oczy i, na podobieństwo sarn, skacząc przez choiny, pomknął na dół.\n— Zabiliście, Kacper! — szepnął Rafał zdyszany od biegu.\n— Ij!... tak mi się ta nawinął... Sam nawet nie wiem, jak to być mogło. Myślałem se, że tego koziełka to przecie jaśnie panicz położy.\n— A kiedy nie wyszły na mnie... — rzekł Rafał, czerwony jak burak.\n — O, hery! Widzicież wy, moi ludzie... A na to miejsce przecie wagę miały. Nie wyszły i pokój! A już ta pod tym bukiem niejeden wygarnął. Czasem to tam nawet dłużej przystaną i wezmą szukać wrzosu, abo chwycą wargami, ile zdolą, młodych koniuszków jedli. Poszły sobacze bokiem... — mówił stary wyga, wlepiając z jawnym śmiechem w młodzieńca swe wypełzłe oczy.\n— O, nasz pan woła! — z trwogą mruknął Kacper. — Chodźwa.\n— A cóż zrobicie z rogaczem?\n— Trza go brać na ramię, tylego konia!...\nZabity sarn, trafiony w samo serce, leżał martwy. Dokoła niego zamróz odtajał, i krople wody sączyły się ze świerkowych gałęzi. Pyszna jego głowa, rzucona bezwładnie, patrzała w Rafała umarłemi oczyma. Młodzieniec uczuł nagle poryw wściekłości, chwycił za kordelas, który miał przy sobie, i byłby zadał zdechłemu zwierzęciu cios jeszcze jeden, ale już strzelec podsadzał się pod nie. Dowlókł rogacza do sąsiednich wykrotów, dźwignął go w górę i, ująwszy rękoma po dwie jego nogi, zarzucił sobie na plecy to brzemię ze zdumiewającą siłą. Poszli na dół. Co chwila nogi ich zapadały w szczeliny między złomami brył kamiennych, w rumowiska stoku góry pod mchem ukryte. Rozwalali zgniłe pnie, miękkie jak ciasto, o próchnie rudozielonem od pleśni. Skomlenie psów w zagajnikach na dole wskazywało im drogę. Rafał, wielkimi kroki postępujący przodem, ujrzał wreszcie wuja. Chudy szlachcic, niewielkiego wzrostu, siedział w kucki nad sarną i patroszył ją. Skrwawionemi rękoma wyrywał dymiące jeszcze wnętrzności i ciskał psom. Gdy nadeszli, pan Nardzewski obejrzał się złowrogo na strzelca, zmierzył okiem rogacza i z lekka sepleniącym głosem zauważył:\n— Toś, kundlu, kozła musiał dla siebie zostawić...\n— Nie wiedziałeś, prawda? że ja tu czekam na stanowisku. Gdzieżbyś ty o takich rzeczach mógł pamiętać! Żebym ja kozy po tobie strzelał, chamska szyjo!\n— Ale bo szły jakosi krzywo...\n— Krzywo szły od buka!... Łżesz!\n— Jeszcze, rzekę, psiedusze wiatr owieje. Wiatr szedł od Klonowa, akuratnie. Takem se ozmyślał...\n— Jak ci dam ozmyślanie, to się nogami nakryjesz! Kładź kozła! A cóż ty, Rafciu, jakoś nic nie niesiesz z Łysicy! — łaskawie zwrócił się do siostrzeńca.\n— Nie wyszły na mnie. Słyszałem tylko że walą za drzewami, aż ziemia stękała.\n— Ts... Nie przeszły koło wielkiego buka... Słyszane rzeczy!... Patrosz... — mruknął do strzelca.\nGdy ten otwierał mały składany koziczek, wiszący u jego pasa na rzemyku, Nardzewski spytał go opryskliwie:\n— Skądżeś strzelał?\n— A z pod znaczonej jedli, kajem stał. Wylazł mi sarn pod lufę, jakby go tam pastuch przygnał. Jeszcze ta była ścięta jedla, okrzesana, to se stanął, ma-li skoczyć.\n— Skądże się tam wzięła jedla okrzesana?\n — Skąd jedla? A to ją, wielmożny panie, ściął ten chłop z Porąbek, co to z Miemcem miał sprawę.\n— Nic nie wiem o żadnym Niemcu, ani o sprawie.\n— O, dyć to we wszystkich, we wsiach gadają.\n— No, to i ty gadaj, kiedy wszyscy.\n— Dobrze. To tak było, żeby to z końca... Przyjechał chłop z Porąbek, Jamrozek ma na przezwisko, parą koni doskonałych i gołym wozem, że to tylko koła były i ozwora, w sam szczyt Łysicy po suchą jedlę, żeby ta już była dobra jedla, smolna, we wiatrach wysuszona. Robi króbki na sól — to mu potrza suchego drzewa. No, dobrze. Ściął on se jedlicę tylą, co wieża na Świętym Krzyżu, odziabał wszystkie gałęzie precz, jak się patrzy. Ma se kloc tylośny, że byłby z niego wał do młyna. Wzieni mój Jamrozek, rozsunęli wóz jak najdłużej, że się poślednie koła ino ino trzymały za ozworę, sworzeń se wyrychtowali, żeby zatkać, patrzą, a tu z krzaków wyłazi dozorca leśny. Odzionie na nim zielone, na głowie ma skopeczek z jakimsi guzikiem, w ręku strzelba. Spojrzał ino raz na Jamrozka, tram opatrzył, wymierzył go jakimsi żółtym łokciem i zaczął pisać na papierze. Jak skończył, dopiero zaczął gadać do chłopa niby po naszemu, ale jakosi frymuśnie. Chłop zdjął czapkę, drapie się... Myśli se: — »Źle!« Wziął do niego Miemiec szwargotać z polska, a wreszcie zawrzasnął:\n— Marsz do Słupia!\n— No, dobrze. Chłop wdział czapkę, okiełznał konie i pojechał z góry tą dróżką, co ta idzie nad strugą ku Porąbkom. Miemiec szedł przy wozie, sapał i fajkę kurzył. Jak wyszli z lasu, są ta polanki wykarczowane, a idą z pieca na łeb po górze jeden za drugim. Jamrozek zdjęli czapkę, pokłonili się i pedają:\n— Niechże ta wielmożny pan feśter darują...\nAno pojechali znowu noga za nogą miedzami, abo i prosto bez pola, Ujechali kawałek drogi, chłop zdjął czapkę i gada:\n— Niechże ta choć wielemozny pan feśter wlezą na wóz, bo tak to na jutro na rano do Słupi nie zajedziewa.\nMiemiec se pomyślał, wytrząsnął faję i siadł na wóz. Poślednie koła były kawał od przodka. Wziął się pluder za kłonice, trzyma się krzepko, za obie. Jamrozek to samo wleźli na przodek, kulasy postawili na orczyki i zacięli szkapska, ale tak, żeby przecie poczuły. Ale cóż ta mieli jechać »do Słupia« drogą? — poszli na przełaj, a potem na ukos bez rolą, po zagonach, po skibach. Wzięły poślednie koła tańcować na prawo, na lewo, prać z zagona w zagon, z przykopy w przykopę. Miemiec się trzyma garściami, wrzeszczy. Chłop nic, jedzie, kaj mu kazali... Co się ma oglądać? Ino sprzężaj zacina... Aż jak ta konie poszły co duchu, jak tylne koła wytną w skibę, czy ta w kamień... Jakosi się Miemiec uciszył.\n— Jakto uciszył się? — pytał Rafał.\n— A ja sam tego nie wiem, bo się ta i oni, choć i Jamrozek, nie oglądali. Myśleli se: »co mi do tego?« Kazał pan feśter jechać, to jadę. I pokój. Dopiero, jak już w Porąbki wjechali, na wieś, obejrzeli się: niemasz Miemca. Zamartwili się. Ale pedają: Noc szła, cóżem ta miał robić?...\n — Któż Niemca znalazł? — spytał Nardzewski łagodniejszym głosem, puszczając kłęby dymu z krótkiej fajeczki.\n— A musi go ktoś znalazł, bo cięgiem po lasach łazi. Kwardy.\n— Dobrze wam tak, podłe chamy! — mruknął szlachcic — całybyście las wycięli!\n— Ij, wielmożny panie, któż ta tyli las wytnie? Nie było nas, był las, nie będzie nas, to samo las na Łysicy będzie. Jak świat światem, ludzie ze solą jedzą. Trza ją w króbkach trzymać. Zawdy ludzie króbki robili, jedle na nie ścinali, a las stoi. A cóż ta dopiero za prawo ma do niego taki pluder! Las je królewski. Starostwo je i pokój. Tu my takie stada dzików gonili, jeleniemy płoszyli z Cisowskich lasów aż po Siekierno... Ile razy ja tu na Łysicy niedźwiedzia widział, jakem jeszcze był małym berbeciem! Abo to jest dźwierz piękny — niedźwiedź. Abo jeleń... Mocny Boże! Jak rogi położy po sobie, jak lasem pójdzie — okropnie pieknie patrzeć! Aby tylko na świętego nie trafić... Panie, zachowajże też...\n— Jakto na świętego? — dopytywał się Rafał.\n— A to widać paniczek nie wie o naszym jeleniu... — mruknął strzelec niechętnie.\n— Nie wie, skoro pyta — rzekł Nardzewski.\n— Ludzie gadają tacy, co widzieli...\n— Który widział?\n— A Łakomiec widzieli. Powiadają to samo o starym Szafrańcu, co miał ze sto lat abo więcej, że go to samo ślepiami widzieli.\n— Tera taki psia para jedli ściąć nie da! Sadził ją tu, czy co? Nic, ino »kamera«. Wszystko, pada, do »kamery« należy.\n— A tak, teraz wszystko do kamery... — westchnął Nardzewski.\n— No, skończyłeś?\n— Wielmożny panie, ony nama tu i zapolować z pieskami nie dadzą!...\n— To nie twoja rzecz.\n— A przecie gadają, że Górno, Krajno, Porąbki, Brzezinki, Masłów wszystko precz niemiecki król puścił w dzierżawę młodemu panu z Olchowa.\n— No, więc cóż z tego?\n— A to i do lasów ma wręb, choć i rządowe dozorcę będą drzewa pilnowały. A on już koźlątka nie popuści — choć i jaśnie pan Olchowski.\n— Zobaczymy, a teraz weź-no, rozpal trochę ognia. Ręce mi zgrabiały.\nStrzelec w mgnieniu oka wyczyścił miejsce, śnieg zgarnął, naniósł suchych żółtych gałązek jałowcu i sośniny. Skrzesał ognia i umiejętnie, szybko, z dziwną wprawą, rozdmuchał płomień. Igły poczęły trzaskać, i niewidoczny błękitnawy płomyczek biegał to tu, to tam po zgiętych pałąkach. Rafał pomagał Kacprowi, znosił suche gałęzie i rzucał w ogień. Stary pan siedział na wystającym głazie nieruchomy i chmurnie patrzał w ognisko. Już wtedy nadchodził szybki wieczór styczniowy. Wiatr się odwrócił i dął z północy. Z drzew nie leciały już kępy śniegu, a spadąjące strugi wody nagły mróz w sople zamieniał.\nStrzelec upatrzył młodego świerka i począł go ścinać u samej ziemi małą siekierką, którą nosił za pasem. Okrzesał prędko gałęzie, ściął wierzchołek i przygotował drąg kilkułokciowy. Wówczas związał do kupy rzemiennymi pasami przednie i poślednie nogi dwu zwierząt i drąg ów między nie wsunął. Gdy to wszystko załatwił, zbliżył się do ognia i rozgrzewał nad nim ręce. Właśnie wtedy pan Nardzewski wyciągnął z kieszeni kapciuch i nabijał »galicyjskim« tytuniem swą glinianą fajeczkę. W trakcie tej czynności, nie patrząc, podał strzelcowi dużą szczyptę tytoniu. Chłop zdjął czapkę i pięknie podziękował. Zaraz też roztarł tytuń na lewej dłoni, zwilżył go śliną obficie, ugniótł palcami i dopiero tak przygotowaną masą naładował fajkę. Potem całą fajkę wsunął w gorący popiół, pełen czerwonych węgielków. Gdy zwilżony tytuń dobrze zaprzał, wyjął fajkę z popiołu i jeden z węgielków umieścił na wierzchu.\n— Czemu? Abo tak dopiero będzie prawdziwie tęgie paliwo. To je dopiero tutiun! Żeby też tak jaśnie paniczek zapróbował... Już się ta z tem nie zrównają ani debrejskie liście, ani knaster niekrajany, ani ta i nasz powszedni w obertuchach.\n— No, pokażcie.\n— Rafciu, ostrożnie! — zawołał Nardzewski.\nPodrażniony młodzieniec starannie otarł cybuszek i pociągnął, ale natychmiast puścił go z rąk i zatoczył się, jak uderzony drągiem w głowę. Przez pewien czas tchu złapać nie mógł, a choć się wreszcie uspokoił, długo jeszcze czuł ogień w piersiach i w gardzieli.\n — Takie je chłopskie paliwo, jaśnie paniczku, che-che...\n— No, dość już twego palenia. Chodźmy.\nZdeptali ognisko. Strzelec chwycił jeden koniec drąga, Nardzewski drugi; schylili się obadwaj i jednocześnie, jak na komendę, podnieśli zawieszone zwierzęta. Chłop szedł pierwszy. Koniec drąga był wsparty o jego ramię. Niższy wzrostem Nardzewski dotrzymywał mu kroku, choć się zataczał w prawo i w lewo. Kiedy Rafał, palony żądzą współdziałania, dopominał się, żeby mu wuj miejsca ustąpił, szlachcic go ofuknął:\n— Daj-no pokój! Pilnowałbyś strzelby...\nSzli tak dość długo z góry w kierunku klasztoru. Nie dochodząc do źródła świętego Franciszka, skręcono na lewo. Nardzewski ochrypłym głosem dał rozkaz, żeby stanąć, i wręczył siostrzeńcowi tak upragniony koniec pawęzu. Rafał z pietyzmem oparł go na ramieniu, ale w tej samej chwili zgiął się i przysiadł pod ciężarem. Doznał wrażenia, że mu w barach kości pękły. Ze ściśniętymi zębami, oddechem zapartym i twarzą brunatną od nabiegłej krwi, szedł jednak twardo aż do drogi bodzentyńskiej. Tam go znowu zluzował stary myśliwiec.\nBył już mrok prawie, gdy na skraju leśnym stanęli przed kurną chatą, zadętą ze wszech stron przez górskie śniegi. Para koni, zaprzężona do prostych fornalskich sanek, stała już przed niskiemi drzwiami. Wwalono sarny na sanie przy pomocy oczekującego parobka i zagrodnika, a wszyscy trzej myśliwi ulokowali się jako tako w sąsiedztwie zwierzyny. Młode konie skoczyły z miejsca i poszły w górę. Śnieg po odwilży przymarzł wierzchem; okryła go śreń, cienka skorupka lodowa. Podkute kopyta trzaskały ostro w szklistą powłokę. Ogary biegły z trudem i kaleczyły się, zapadając w śniegu. Obydwa były senne, znudzone, i odbywały tę podróż resztkami siły. Nardzewski podniecał je co chwila pieszczotliwymi dźwiękami, cieszył pogwizdywaniem.\nZa lasem, na szerokiej drodze, ciął jak kosą wiatr północny, ostry i przenikający do kości. Gdy stanęli na przełęczy, którędy szła droga, widać było na prawo i lewo ogromne przestrzenie, dwie rozległe doliny — i lasy, jak okiem sięgnąć. Jedna z tych dolin, płaska, od strony Kielc, była krajem dawno uprawnym, zaludnionym, poprzerzynanym przez olbrzymie wsie, dwory, kościoły. Druga była jeszcze starodawną głuszą. Widać w niej było siedliska na wydartych w puszczy polanach. Wsie te o nazwach leśnych, wspominających królestwo i dzieje borów, jak Brzezinki, Klonów, Wilków, Psary, Siekierno, Dąbrowa... słały w czysty lazur odwieczerza wysokie drzewa dymów. Wyniosłe góry dwoma pasmami spływały ku Łysicy i wrastały w nią, ażeby dalej iść jednym grzbietem wysokim i najeżonym skałami. Stal jeszcze po nich wszędzie las, jak władca, i rozpościerał swe panowanie. Granatowe jego łany osędziały od śniegu. Gięły się na odległych garbach gór i niby długie srebrnoszate zwoje spływały przestronnymi wąwozami ku dolinom, gdzie już osiadł zimny cień wieczora. Na krańcach leśnych rozpoczynała się dziedzina jałowca, równie dzika i rozległa. Zasnute śniegiem jałowce zdały się być z mrozu samego utkane i tak przedziwnie złudne, jakby na nie w biały jeszcze dzień padało światło księżyca. Ta ziemia, opasana borem, skryta w jego tajemnicy, miała w sobie grozę i wspaniałą dumę. Rafał wlepił w przestrzeń oczy, widział dokładnie każdy zakąt i szczegół, ale w tej samej chwili wspominał ją i obejmował, jak inną, z dziecięcych lat. Był tu dawno, dawno, wiosną... Zielone smugi łąk leżały na jego oczach i ciągnęły się ku cudnej rzece, ku Czarnej Nidzie, która ze strumieni górskich urasta. Powiał ku niemu woniejący wiatr z głębokich wąwozów góry Radostowej, z przecudnych wąwozów, nad którymi wiszą brzozowe gaje. Chóry słowików przerywały ciszę tej nocy wiosennej, kiedy tamtędy jechał za dawnych lat z głową leżącą na kolanach matki. Teraz rozmawiał z wujem, ale jednocześnie śniło mu się, że przez tę daleką, śpiącą, martwą dolinę jedzie na dzikim koniu. Żelaznem wędzidłem rozdziera mu wargi i trzyma jego łeb zgięty ku ziemi. Jedzie ku słońcu, ku słońcu, które tarczą ognistą zachodzi za lasy błękitnawe, okiem nie dosiężone... Dalekie lasy, dalekie lasy, odwieczne.\n— Te, trąba! — wołał Nardzewski na furmana, gdy się sanie zbyt ostro toczyły w wyboje.\nW pewnem miejscu, gdzie stało jeszcze kilkanaście sosen i buków po wyrąbanym lesie, wskazał jedne z tych drzew i rzekł:\n— Tu pięć lat temu zabiłem sępa.\n— A tak. Szedłem sam z polowania. Było to jakoś na jesieni. Słońce zachodziło, jak teraz. Patrzę: na boku coś się rusza. Nie chciałem oczom wierzyć... Miałem lufę nabitą lotkami. Złożyłem się i palnąłem.\n— Ejże!... Ale wiesz?... to mię cieszy, że matczysko będzie kontente. Co? jak myślisz? Wasze kuligi, bale, czy reduty powinny dobrze wypaść. Mamy rogacza, mamy sarnę, jest w spiżarni dziesiątek zajęcy, jest warchlak. Będzie na ten wasz wieczór?... Powiadaj krótko! Bo jak nie, to jutro od świtu idziemy w knieję.\n— Aż nadto, wuju.\n— Nadto, nie nadto. Skoro jedziesz tyli świat, to z byle czem wracać nie sposób. Niechże się i dzika okolica pochwali.\n— Poczciwa Anusia... My z twoją matką najbardziej zawsze z całego rodzeństwa pałaliśmy ku sobie afektem braterskim. Trudno o lepszą siostrę. Ech, Boże miłosierny...\n— Gdyby to wuj zjechał do nas na ten kulig, dopieroby to mama i... tatko...\n— Aby za tatkę nic nie obiecuj! Z tatką to już całkiem inny sentyment. Amicus Plato...\n— No, niech tam, ale żeby tak wuj na ten kulig...\n— Zwarjowałeś, dyscypulusie? Ja na kulig! Ja z Wyrw! Trzydzieci lat z domu nie wyjeżdżam, a teraz dopiero na kulig wyruszę, i to jeszcze aż gdzieś za Klimontów, we światy! Cóż ty gadasz?\n— Nie wyjadę. Nie, nie wyjadę. Mam dosyć.\nBył już mrok. W nizinie ukazały się drzewa ciemne, aleje, budynki, światełka w majątku Nardzewskiego. Wkrótce sanie pędem wjechały na dziedziniec i stanęły przed gankiem dworu. Z okien tryskało w noc rzęsiste światło. Gdy konie osadzono, z ganku i z za węgłów domu wybiegło kilku ludzi. Jedni wysadzali pana, inni zabierali się do wydobywania z sanek zwierzyny. Na gumnie panował ruch: do spichlerza znoszono w workach omłot dzienny, zadawano bydłu słomę, koniom obrok i siano. Psy podwórzowe, jeszcze uwiązane na łańcuchach, wyły w niebogłosy, szczekały myśliwskie kundle, wyżły, jamniki. Jakiś olbrzymi kundys co chwila rzucał się do Rafała, żeby go z czułością liznąć po twarzy.\n— Miemiec, czy co. Trudno go ta wyrozumieć. Przyjechali aże z samych Kielc z drugim. Tamtego furmanka powiozła do Bożęcina, a ten ostał i siedzi,siedzi.\n — A tak... Miło mi... Raczże waszmość rozgościć się, jak u siebie. Służę zaraz.\nKomisarz Hibl usiadł w obdartem krześle i przy blasku drgającego płomienia dwu świec łojowych, obojętnie, zimnemi oczyma przypatrywał się Rafałowi, który sam na sam zostawiony z gościem przez wuja, nie wiedział, co ma robić. Nie zdjął nawet z ramienia swej pojedynki. Dopiero Kacper przyszedł mu z pomocą. Rafał usadowił się w ciemnym rogu dużej stancyi i zaraz poczuł, jak mu się straszliwie chce spać. Głód skręcał mu kiszki, ale senność i nad tem górowała. Oczy chłopca dostrzegały jeszcze »Niemczyka« i płomyki topniejących świec, ale w przedziwnie wielkiej odległości...\nCałe stado psów wałęsało się po pokoju. Jedne z nich wskoczyły wnet na sofę przy stole i oko w oko przypatrywały się gościowi, inne rozkładały się na dobre obok wielkiego pieca. Niemen i Wisła, bohatery dnia, śmiało układały się do snu w rogu kanapki, która była miejscem spoczynku Rafała. Tymczasem Nardzewski, zrzuciwszy lisiurę, wyszedł z sąsiedniego pokoju w lżejszych butach i łosiej kurcie ze srebrnymi guzami. Twarz jego była czerwona i oczy przekrwione od wiatru. Siadł przy stole naprzeciwko niemieckiego przybysza. Nim znowu zaczął z nim rozmawiać, rzucił rozkaz:\nKacper znikł we drzwiach wejścia, prowadzących do sieni i kuchni na drugiej stronie wielkiego dworu.\n— Siadaj, Rafale — rzekł Nardzewski.\nZwracając się do Hibla, przydał:\n — Mój siostrzeniec, Olbromski, z Sandomierskiego. Na poetyce w szkołach sandomierskich juventutem marnuje...\nGość skłonił się w milczeniu, nie podnosząc oczu.\nNardzewski patrzał weń nieruchomem spojrzeniem, w którego wyrazie nie było cienia przyjaźni.\n— Radbym wiedział — rzekł zcicha, uprzejmie i prawie z pokorą — czy mamy zaszczyt należeć do tej samej nacyi, co waszmość, panie komisarzu, czyli też, niestety...\n— Jestem w mieście stołecznem, Wiedniu, urodzony. Tam mój ojciec urodzony był, gdy przybył z czeskiej strony...\n— Z czeskiej strony? proszę...\n— Tak jest. My są Słowianie.\n— Kiedy ja byłem sześć lat stary, rodzice moi przybyli do Wschodniej Galicyi i w Jarosławskim krajzamcie osiedli. Tam się wychowałem. Ojciec mój był mandataryuszem w dobrach księcia Olelkowicza.\n— I to rozumiem.\n— Teraz ja... Ja jestem prawie Galicyanin. Wiednia nie pamiętam, umiem po polsku.\n— Bardzo jestem przywiązany do tutejszych zachodnio-galicyjskich obywatelów i do tego kraju Zachodniej Galicyi. Ja do tego kraju ze Lwowa wydelegowany, kiedy po nieszczęśliwych przypadkach i smutnych zamieszkach ten kraj używać nareszcie zaczął błogiej pomyślności pod panowaniem Najjaśniejszego cesarza i króla Franciszka Wtórego, zostałem.\n— Toś waćpan dobrze powiedział.\n— Bardzo to jest piękny kraj!\n— A tak, dosyć piękny, tylko trochę niewesoły i, jak to sam spostrzegłeś, złej konduity... — mówił szlachcic, kiwając głową.\n— Na lepszem pożytkowaniu ról zbywa... — nieśmiało wtrącił urzędnik. — Żadne drogi tu są, osobliwie w Kieleckim krajzamcie. Ach co za drogi! Ja myślałem, że tylko w Karpackich wielkogórach takie drogi bywają.\n— To są, mości panie, polskie drogi. Ale jakoś i takiemi zajedzie, skoro się uprzeć. Co mówię? wjedzie tam, gdzie, zdawałoby się, tylko czarownica na łopacie doleci...\nDalszą rozmowę przerwało wkroczenie wieczerzy. Drzwi się otwarły, i tłusta gospodyni wniosła salaterki z kiełbasą w zawiesistym sosie. Dwie dziewki niosły półmiski z kartoflami, suto kraszonymi skwarkami słoniny. W mgnieniu oka stół nakryto obrusem i ustawiono fajansowe, powyszczerbiane talerze. Sztućce były bardzo pospolite, w oprawie z jeleniego rogu. Gość ostrożnie zabrał się do niewielkiego kawałka kiełbasy, a resztę momentalnie podzielili między siebie myśliwi zgłodniali po całodziennych marszach i poście. Dymiące kartofle znikły. Znikła także druga potrawa: zając pieczony na rożnie. Przy drzwiach stał wciąż strzelec Kacper i łykał ślinę, aż mu się grdyka ruszała. Zajęty był wykręcaniem ze strzelb nabojów i przemywaniem luf ciepłą wodą.\n Rafał, słysząc pociągającą muzykę szorowania wnętrza flint mokremi pakułami, okręconemi o stempel, nie tknął się już wina, którego kieliszek wuj mu podsuwał. Przysiadł w kucki obok strzelca i sennemi oczyma patrzał, jak czarna woda strzyka w miskę z panewek. Nudziła go rozmowa i obecność Niemca, a spać jeszcze nie było sposobu, gdyż słano mu zawsze w tym właśnie pokoju na sofie.\n— A niezłe psiska. Dziś się już podstarzały, ale jeszcze z pola nie schodzą. Jeszcze i cuch i rozum przedni mają. Osobliwie suka. Chodźno tu do pana, Wisełka.\n— Ona to wydaje się na oko niby melancholiczka, a to jest psisko bardzo a bardzo wietrzne i gońca pierwszej wody. I on tam, Niemen, ma ochotę i upór, ale za nią tylko poprawia. Spojrzyjno waszmość, co to za przestrone nozdrza! jakie wilgotne! Jak waści pies takim nosem wiatr weźmie, to tam już ma co trąbą podać do mózgu. A jaki zato u tego grzbiet! Bo i pieczeniasty i długi, zważ waćpan. A zato u tej... noga. Co? Stopka podługowata, widzisz waćpan? Ona mi się jeszcze ani razu nie podbiła...\n— Ale! — wtrącił Kacper — gdzie się to taka suka podbije. To idzie po śniegu, czy po grudzie, jak ten lis.\n— On, choć jest pies cnotliwy, nieraz się znosi i milczkiem, zdrajca, nakłada, a ją zawsze słychać: idzie równo lasami, jak dyliżans po gościńcu. Głos kaj u młodej wdówki. Co ona wiatrem i prędzej, to ten musi kopytem, leniwiej, na rozum i nie tak rączo, a za nią, za nią!\n— To bardzo piękne psy... A czy i tamte kundle także jakie zalety mają? — z odcieniem ironii pytał Hibl, wskazując wielkie, kudłate psiska pod piecem.\n— Aż tak? — dziwił się Galicyanin.\n— Byliśmy we dwu z tym oto strzelcem. Wyszlakował był dziki w lasach, tu na Bukowej górze. Nocowały w małym smugu, w oparzeliskach. Poszliśmy raniuteńkiego. Puściliśmy te pieski w zagajnik. Cicho, cicho... Aż jak wrzaśnie oto ten — Rozbój; aj-aj-aj! Na oko wszystkie i zębcami! Wygnały dzika tylego jak bawół wprost na niego, na Kacpra. No, zaczął mierzyć, celować, przykładać się i, dasz waćpan wiarę? — chybił. Artifex! On i takie sztuki potrafi, choć przecie ze mną trzydzieści lat za zwierzem chodzi, a chwali się, że kszykowi, jaskółce w lot nie zborguje. A psy swoje: stanowią dzika w głębokich śniegach. Żebyś waszmość widział ten obraz! Jeden się wszczepił w ucho, przelazł na bałyku przez bestyę i wisi, ani piśnie. A ślepie u niego — żywa krew! Drugi trzyma za lewe ucho; przedniemi łapami worał się w śnieg, w ziemię, i nie popuszcza. Trzeci, Kusy, dopada, dopada... Dzik toto wszystko wlecze na sobie i brnie śniegami. Ale kłem, rozumiesz to waszmość, nie może ani, ani, bo Rozbój... Czasem tylko dmuchnie nosem, albo ciapnie pyskiem... Ja tu strzelić nie mogę, bobym psa, czego Boże broń, zabił. A już wolałbym sobie w nogę palnąć, niż w takiego psa. No, a dzik mi idzie w lasy i my, jak głupcy, za nim. Dopiero się przecie mój Kacperek odważył. Przeżegnał się i wlazł na dzika okrakiem, siadł se na nim mocno, jak na koniu, obcasy wparł w ziemię. Tym oto kozikiem, co go ma u pasa, zaczął mu podrzynać gardziołek. Naśmiałem się też wtedy! Bo to jechał na dziku ze siedm pacierzy, nim mu wszystkie żyły i arterias poprzerzynał...\n— Szelma też to była sroga, choć i ten dzik! — westchnął Kacper. — Znałem ja się z nim! Dopadł ci mię on jednego razu na Cisowskiem, a jak mię zorał kłem po łydach, to do samej kości mięso ozdarł, jak cygankiem, aże w kolano. Pod siebie mię przecie o mało nie wziął, ciortu brat, bom go się był bardzo przeląkł. Teraz jeszcze, jak se spomnieć, to człowiekowi seremno. A ja już bywałem pod dzikiem. Już mi ta jeden orał kożuch na plecach to prawym, to lewym kielcem, i deptał po mnie raciami: z tego wiem, co taki ma w sobie za siłę! Świnia! Ślepiem na mnie, zatracony, pojrzał, tylem, jak żołędzia łupina, a krew człowiekowi w żyłach zmarzła, i w gardzieli głos zatkało... Alem ja i tamtego to samo połechtał po szyjce...\n — Do mnie? Na komisyę?\n— A w jakiejże sprawie, jeśli łaska?\n— Spraw bardzo wiele.\n— Nawet bardzo wiele. To ciekawe...\n— Czy możemy zacząć w tej chwili?\n— Noc to... A proszę, proszę...\n— Ja przybyłem za dnia i czekałem cierpliwie. Jutro muszę jechać dalej.\n— To też ciekawie słucham.\n— Primo, konskrypcya dusz.\n— Dusz konskrypcya? Chłopskich?\n— Słyszane rzeczy!\n— Baron von Lipowski, pierwszy cyrkułowy komisarz Kieleckiego krajzamtu, nie mogąc sam osobiście, mnie wysyła...\n— A cóż waszmościom, u Boga Ojca, do moich chłopów?\nUrzędnik zlekka a szczerze uśmiechnął się, nie podnosząc oczu. Nie odpowiedział też na to pytanie, lecz zadał inne:\n— Czy wielmożny pan na fundamencie dekretu ratę ofiary styczniowej dziesiątego i dwudziestego grosza na ręce egzaktora w Chęcinach, urodzonego Czaplickiego, zapłacił był?\n— Ratę ofiary? Cóż to za ofiara?\n— Po wstąpieniu wojsk Jego Cesarskiej i Królewskiej Mości w kraj tutejszy — mówił urzędnik głosem kaznodziejskim — odezwę do obywatelów feldcajgmajster de Foulon z żądaniem składania ofiary bez najmniejszej zwłoki wydał był. W styczniu, zeszłego 1796 r., przez duchownych z ambon ten cyrkularz publikowany jest, a każdy pleban udzielał go obywatelom za rewersem. Czy wiemożny pan to publicandum otrzymał?\n — Powiem waćpanu, — ciągnął szlachcic — czemu Krakowa nie lubię. Sam pojmiesz.\n— W młodocianym wieku osierocony przez rodziców, wzięty byłem przez opiekuna całej mojej puścizny, krajczego — Panie świeć nad jego duszą! — Olchowskiego ze szkół, gdziem się tyle, że wałkonił i po wagarach chodził. Na dworze jego, w Sieprawicach, młodość strawiłem. Siostrę moją, matkę tego oto młodzieńca, wychowała nieboszczka krajczyna. Pan Olchowski, jako sam człek ongi rycerski, bo z królem Janem bywał, widząc we mnie ochotę do szabli, udzielił mi błogosławieństwa w imieniu rodziców, a na znak i zakład posłuszeństwa antiquo more kazał rozciągnąć na kobiercu i własną swą senatorską ręką wyliczył mi pięćdziesiąt batogów. Zaraz też sto obrączkowych wsypał do trzosika, dał dwu pocztowych, dwa konie wierzchowe jak dyabły, ryngraf na piersi, i sam odwiózł do chorągwi pancernej, co się wówczas uwijała koło Miechowa. Wtedy oto pierwszy raz widziałem Kraków. A ostatni raz, ostatni... I niech go tam jasne pioruny spalą, cały wasz Kraków! Więcej tego wszystkiego kosztować nie myślę...\nGość zaśmiał się zcicha, chytrze rozszerzając powieki. Szepnął z udanem zdziwieniem:\n— Dlaczego? Wielmożny pan obiecał wyjaśnić...\nSzlachcic słyszał ten okrzyk i widział uśmiech, ale niezrażony mówił dalej:\n— Dlaczego? A no dlatego... Wytrzymałem był w tym Krakowie oblężenie pospołu z bracią z województwa Sandomierskiego, Krakowskiego, jako też i ziemi Sanockiej. Wytrzymałem dziesięcioniedzielny szturm do miasta. Byłem przytomny, kiedy nieprzyjaciel zdradą wpuszczony był do grodu, a my wszyscy sromotnie poddać się przymuszeni byliśmy. Złożyliśmy jak barany rynsztunek wojenny i dwie niedziel zamknięci w zamku krakowskim czekaliśmy na rezolucyę, co też z nami uczynią. Trzy nasze związki konfederackie, Boże mój, Panie miłosierny! rozłączono, a każdy do innej sali na zamku graf zamknąć kazał. A skorośmy do tych sal weszli, warta z ukrytych miejsc pokazała się, u drzwi i okien miejsca zajmując. Nazajutrz przyszedł plac-major z rezolucyą, ażebyśmy do podróży byli gotowi. Dwustu siedmdziesięciu nas samej szlachty oficyerów w marsz wyszło przez Grodzką bramę. A za oną bramą zastaliśmy konwój z karabinierów. Ci nas wiedli błotami i drogą złą w naznaczoną podróż. Później dopiero dano nam podwody, i tak oto zwolna jechaliśmy w oczach ludzkich przez Skalbmierz, Staszów, Iwaniska... Za Staszowem idzie tam droga szeroka lasem. No, mój ta już był bliski kraj. Zdala Święty Krzyż widać... Zdarzył się był nocleg w miasteczku Bogoryi. Dokoła zajazdu, gdzie my w stajniach pokotem leżeli, warta czuwała. Wstałem ja w późną noc, przyszedłem do karabiniera pierś w pierś, gdy się nie spodział, i wziąłem mu z rąk broń, siłą a w mgnieniu oka.\n— Spał? — cicho szepnął urzędnik.\n— Co miał spać?... Czuwał!\n — Nie pamiętam już dobrze, jak się to stało... Dość, że mię... te... puścił. Rzuciłem się we drzwi, między domostwa, wypadłem w pola i dopiero co mocy w nogach! Gwałt czynili żołnierzykowie, dalej sypać za mną w ciemności kulami, tylko mi koło uszu gwizdały. Ręka boska odegnała... Lasami przyszedłem do tych moich Wyrw bosy, obdarty do naga, głodny. A stanąwszy w tych progach, takem sobie rzekł: »Teraz Ci, Panie Jezu, ślubuję, że już nie wyjdę!« Otóż i siedzę, jak leśny wilk. Widzisz waszmość, że jadłem dość w tym Krakowie chleba, napoły z plewami spieczonego... Zważ waszmość, że działa się ta sprawa w roku Pańskim 1768. Gdzie mnie teraz do Krakowa? Cobym tam ujrzał?\n— Wielkie zmiany, pożądane zmiany. Ten dzień 17 sierpnia zeszłego roku na zawsze zostanie w pamięci wszystkich co go widzieli. Najprzedniejsze obywatelstwo Zachodniej Galicyi zgłaszało się do nadwornego komisarza, pana barona Margelika z życzeniem asystowania przy wjeździe jegomości pana hołdowniczego, księcia Auersperga.\n— Najprzedniejsze obywatelstwo, mówisz waszmość? Patrzajcieź?\n— Tak jest. Nie wszyscy mogli być przyjęci, osobliwie na dzień samego wjazdu 9 sierpnia. Co to za festyn był! Szły naprzód ku miastu przez most z przedmieścia Josephstadtu...\n— Skąd, proszę?\n— Od przedmieścia, Podgórze dawniej zwanego.\n— Dawniej zwanego!... a teraz Josephstadtu...\n— Cechy, korpus kawaleryi, stangreci obywatelów asystujących bez koni naręcznych, berajterowie, trębacze, później szlachta polska na pięknych koniach...\n— Berajterowie, trębacze i szlachta polska na pięknych koniach...\n— Damy polskie w powozach, dwór jegomości pana hołdowniczego, wreszcie on sam — i znowu korpus kawaleryi.\n— Piękne widowisko, przez Bóg żywy!\n— A w dniu hołdu! Od pałacu Spiskiego do kościoła Panny Maryi i do katedry na Wawelu stanęła infanterya i kawalerya w prostych liniach. Wyszli mieszczanie ze swymi cechami, świeckie i zakonne duchowieństwo, deputowani z cyrkułów i wszystka obecna szlachta w paradnych strojach, dalej personal Gubernium krajowego, wszystkie urzędy, akademia. Wszyscy uszykowali się w swych miejscach. Cisza jest, bardzo wielka cisza. Wtedy począł dzwonić na Wawelu wielki, starożytny dzwon, Zygmunt.\nNardzewski słuchał uważnie. Z podziwu, czy zachwytu, głowa jego chwiała się na prawo i na lewo, a z gardła dobywał się co chwila przemocą trzymany głos.\n— W wieczór — ciągnął komisarz — było całe miasto illuminowane, a w Sukiennicach książę jegomość Auersperg dał wielki bal, gdzie się aż do samego rana bawiono. Zjazd był tak wielki z obydwóch Galicyów, że Sukiennice nie mogły wszystkich gości ogarnąć. Blisko sześć tysięcy szlachty w nich się z największą radością bawiło. Przy stole były spełnione toasty z wielkim zapałem, przy odgłosie armat...\nNardzewski wciąż śmiał się. W pewnej chwili mruknął, nie odwracając głowy:\n— Mnie dym prochowy nie szkodzi, ale może wielmożny dziedzic zaniecha strzałów. Jeszcze ważne sprawy... Podług osnowy rozkazu mej władzy, ogłaszam jako zwierzchności gruntowej, że liczba dni roboczych, jakie odtąd komornicy świadczyć będą, rocznie bez różnicy płci trzynaście, a liczba płcidni chałupników dwadzieścia sześć wynosić ma. Chłopi, posiadający grunta, o ile płacą określone podatki, pracować na rzecz wielmożnego pana nie więcej nad trzy dni w tygodniu mają. Dłużej jak ośm godzin w zimie, a dwanaście w lecie żaden pracownik w polu czy w gumnie robić obowiązany nie jest. Święto, gdy przypada w dzień pańszczyzny, liczy się na korzyść pracowitego chłopa.\n— Presshafte Leute, — mówił urzędnik — to znaczy podupadli na zdrowiu, starcy powyżej lat sześćdziesięciu wolni od robocizny być mają.\nNardzewski znowu ujął pistolet i strzelił. Nie czekając, nim się dym rozejdzie, wyrwał broń z rąk strzelca. Ostatni słuchał tak ciekawie tego, co mówił urzędnik, że ledwie ruch pana dostrzegł.\n— Żaden poddany...\n— Aby żaden kmieć skrzywdzony przez pana, żadną drogą samowładnie sprawiedliwości dla siebie forytować nie ośmielił się, rozporządzono jest, żeby do krajzamtu w Kielcach, wprost do pełnomocnego komisarza ze skargą szedł — ciągnął urzędnik głosem ochrypłym, ukryty już prawie w dymie prochowym.\n— Rozporządzono dalej...\n— Co waszmość chcesz mówić? — zcicha, głosem suchym rzekł szlachcic, wstając ze swego miejsca. — Ja tu jestem panem, ja prawem! Naddziady tu moje siedziały... Moja to jest ziemia i moi ludzie. Te Wyrwy to jest mój kraj. Mój i niczyj więcej! I przez Boga żywego tu nikt...\n— Za Jana Kazimierza, po wojnach, przybył tu prapradziad mój, Józef, i te pustki lasami porosłe kupił za grosz, w boju, na kresach, ranami zdobyty. Sam własną ręką, wyszorowaną w ciągu lat przez pancerz i rękawicę, karczował te role, rwał pniaki i jałowce. Sam zrównał nowiny, wyniósł kamienie. Idź waść i obacz owe kamionki dokoła moich pól! Latami ten człowiek... Na tych to rolach moje chłopy siedzą. Nie miał na zawołanie najemników, a choćby i byli, to czemżeby ich opłacił? Przyszli za nim ludzie bezpańscy z dobra woli, nędzarze, przymierający głodem, i za kawały gruntu, za budynki i gospodarski dobytek zobowiązali się do stałej daniny w pracy. Lepiejże im może było tułać się po słotach, nie mieć dachu nad głową? Lepiej było poniewierać się w czeladzi po dużych dworach, czy też siedzieć tu w jasnych domostwach, na świętej, pospólnej ziemi, z której nie płacili przecie pieniędzy? Żyli tu jako jedna rodzina. Babka moja, jak zapamiętam, matka i moja, Panie świeć nad jej duszą, żona, były ich lekarkami. Spytaj waszmość kogo chcesz, czy i ja sam, chociem człek twardy...\n— Jeśli zagrodnik trzysta zagonów roli pańskiej posiada, — mówił z uśmiechem ironii — niech płaci od każdego zagona po groszy miedzianych trzy, jak jest zwyczaj. Przypadnie za wszystkę jego rolę złotych sześćdziesiąt. Rachujmy dzień roboczy najtaniej po groszy miedzianych piętnaście, przypadnie za wszystkie dni robocze w roku złotych siedmdziesiąt ośm. Dobrze mówię?\n— To jakże? Gdzież reszta? Kto bierze ośmnaście złotych? A przecież to nie koniec! Muszą przecie nadto stróżę po nocach odbywać, na posyłki chodzić. A daniny? Za cóż jeszcze daniny składają? Czy także z gruntu pradziadowskiego? Przecie go pracą na pańskiem z czubem okupili. Dają różne gatunki zboża, dają kury, jaja, połowę miodu od pszczół, muszą znosić do dworu określoną ilość lnu, jagód, orzechów, grzybów. Nawet gdy się orzech w lasach nie urodzi, dać muszą, bo tak prapradziadom za Jana Kazimierza dawali...\n— Skądże to waszmość wiesz? Skąd wiesz? Drażnisz mię, licząc na to, żeś pod dachem szlachcica polskiego... Ale przez Boga żywego nie czyń tego dłużej.\n— Ja się broni nabitej nie boję... — rzekł komisarz z dumą, wstając ze swego miejsca.\n— Zawiadomić wójta i ławników, żeby się jutro cała wieś zgromadziła na dziedzińcu dworskim. Urzędowe rozporządzenia przeczytane będą. Ad tertium... Co do gromadzkiego śpichlerza...\nNardzewski spojrzał na strzelca okropnemi oczyma i z cicha mówił:\n— Niech mi Jawór obębni po wsi, że jutro mają się zejść wszyscy, kto żyw. Na mój rozkaz, słyszałeś! Będzie brał karę Tomek Zalesiak za to, że się dobierał do mego lamusa. Otrzyma przy całej wsi i w oczach tego oto pana komisarza sto pięćdziesiąt miotełek brzozowych, jak za Jana Kazimierza, Michała Korybuta i innych bywało.\n — Oświadczam uroczyście wielmożnemu panu, że to się nie stanie, — mówił komisarz. — Bić zabrania się wszelką miarą. A teraz pragnąłbym udać się na spoczynek.\nSzlachcic konwulsyjnie chwycił się za głowę, i coś jak szczekanie wyłamało się z jego zduszonej gardzieli. Wstał ze swego miejsca i zaczął chodzić po izbie z rękoma w kieszeniach rajtuzów. Twarz jego była straszna, o kolorze dymu, który ją owiewał. Co pewien czas piersi jego jęk wstrząsał, a wargi ciskały wyrazy bez związku.\nRafał w postawie siedzącej chrapał w kącie sofki, jak zarżnięty. Sen jego był tak twardy, że nawet nowy strzał wuja tylko go na chwilę ocucił...\n— No, kochanku, szkapy zaprzężone: komu w drogę temu czas, — mówił Nardzewski. — Droga daleka, dzień mały...\nChłopiec wyskoczył z łóżka i zaczął się ubierać. Na dworze słychać było gwar ludzki, szczekania psów i donośny głos urzędnika, przemawiającego z ganku. Stary szlachcic chodził po pokoju, szarpiąc czuprynę i wąsy. Twarz jego była szara, oczy zdziczałe. Naglił siostrzeńca do pośpiechu, tłumacząc mu ochrypłym głosem, że dzień krótki. Zmusił go do prędkiego wypicia winnej polewki, otulił niedźwiedzią kiereją, wyprowadził na dwór i wsadził do szerokich sanek, naładowanych zwierzyną. Cztery dzielne konie, w lejc zaprzężone, włochate i dymiące na mrozie, niepokoiły się wśród tłumu chłopów w rudych sukmanach, bab w wełniakach i dzieci. Kiedy woźnica był gotów, Rafał uściskał wuja i zasiadł się dobrze w słomianem siedzeniu.\nTak mu było żal jechać, tak niewymownie... Paliła go nienasycona ciekawość, jak w lesie, gdy się odezwał głos ogarów.\nCo też to będzie? Co się tu stanie?\nWidział rozognione twarze chłopów, błyszczące ich oczy, które nic nie dostrzegały poza figurą urzędnika. Hibl w krótkiem futerku, oparty o słup ganku, coś dobitnie rozpowiadał.\nNardzewski dał znak furmanowi i sanie, głośno sprzypiąc na mrozie, ruszyły z miejsca.\n— Przyprowadzić Zalesiaka! — krzyknął wtedy szlachcic, przerywając tym sposobem wykład komisarza.\n— Sołtys, bębnić!... — wołał Nardzewski.\nDał się słyszeć ponury, groźny głos bębna...\nKonie Rafała, ściągnięte długim batem, pomknęły z kopyta torem, iskrzącym się od mrozu.\nTę stronę ostatnio edytowano 12 maj 2015, 17:43.


Tradycje i zwyczaje pogrzeboweFryzjer, kosmetyczka i inne kobiece przyjemnościWracamy do pełni siłJak często serwisować urządzenia chłodnicze?Masz dom? Na pewno kiedyś przyda Ci się wynajem podnośnika koszowegoKto może kupić fotowoltaikę?Mocno czy lekko palona? O kawieMaszyny budowlane w centrum uwagiDom spokojnej starości. Co musisz wiedzieć?O adwokatach w KatowicachDaj Mi 10 Dni A Ja Pokażę Ci Jak kupić klimatyzacjęSzkolenia bhp w warszawieZęby - trzeba o nie dbaćSposoby na ogrzewanie problematycznych przestrzeniO powodach dla których Marokanki używają olejki<Czego jeszcze nie wiesz o klimatyzacjiTechnicznie - o olejachCiekawe i intrygujące porady modoweU stomatologa - na co zwrócić uwagę?Napędzane bramy. Czy warto w nie inwestować?Adwokaci w KatowicachCzy można klimatyzować pomieszczenia w niedzielę nie handlową?Pozycjonowanie i Google dla firmDlaczego ćwiczyć z suplementacjąO aplikacja w przeglądarcePorady prawne- i te darmowe i te płatne. Które lepsze?Natura dla kobietImplantologia i protetyka. O dentystachChciałeś kiedyś pożyczć meble ale nie wiesz jak sie za to zabrać?


Odświeżacze ultradźwiękowe - sklep Esteban Paris\n316 zł 680 zł\nodświeżacze ultradźwiękowe 7\nART RED Odświeżacz ultradźwiękowy\nART PLATINUM Odświeżacz ultradźwiękowy\nART WHITE Odświeżacz ultradźwiękowy\nWOOD & LIGHT EDITION Odświeżacz ultradźwiękowy\nART TAUPE Odświeżacz ultradźwiękowy\nSILVER COLOR Odświeżacz ultradźwiękowy\nHIGH ART WHITE Odświeżacz ultradźwiękowy\nTylko kilka kropel dzieli Cię od wprowadzenia do wnętrza niepowtarzalnej atmosfery. Odświeżacze ultradźwiękowe zapewniają delikatny, wyjątkowy aromat, który działa kojąco na zmysły.\nZapach wydobywający się z odświeżacza nie jest drażniący. Wręcz przeciwnie, delikatne akordy dają ukojenie i wprowadzają w stan relaksu. Aby uzyskać przyjemny zapach wystarczy tylko wlać do pojemnika wodę oraz kilka kropel olejku zapachowego dostępnego w naszej ofercie. Po włączeniu z odświeżacza powietrza wydobywa się lekka zapachowa mgiełka, rozpylająca nasz ulubiony aromat w powietrzu.\nOdświeżacz można używać w dowolnym momencie – zawsze wtedy, kiedy masz ochotę na chwilę odpoczynku w domowym zaciszu. Urządzenie nie tylko doskonale spełnia swoją funkcję, ale również staje się piękną dekoracją wnętrza. Minimalistyczny, designerski kształt pasuje do stylowych aranżacji, podkreślając elegancki charakter pomieszczenia, w którym się znajduje.


Domy do wynajęcia: Warszawa Mokotów Idzikowskiego | Morizon.pl\nWarszawa Mokotów Idzikowskiego - dom do wynajęcia\nDomy do wynajęcia Warszawa, Mokotów, Idzikowskiego\nZnaleziono 4 ogłoszenia domów do wynajęcia, średnia cena 13 500 zł (49 zł/m²)\nFunkcjonalny dom położony jest w prestiżowej, willowej dzielnicy zielonego Mokotowa. W 2012 roku został przeprowadzony generalny remont budynku. Na parterze znajduje się salon, z którego jest wyjście na taras i do ogrodu, pokój, łazienka z kabiną prysznicową i wc oraz hol wejściowy. Schodami udajemy się na piętro, gdzie znajdują się trzy sypialnie, łazienka z kabiną prysznicowej wc oraz hol. Na drugim piętrze są dwie sypialnie, łazienka z wanną i\nEUROVILLA prezentuje dom z pięknym ogródkiem. Jasne, przestronne wnętrza z cudownym widokiem na otaczającą zieleń - dające poczucie spokoju i ochrony od miejskiego zgiełku. Lokalizacja: Cicha okolica w sąsiedztwie pięknej zieleni, eleganckich willi oraz rezydencji ambasadorów - znajdująca się tuż przy Parku Królikarnia. W niedalekiej odległości doskonałe miejsca na spacery na świeżym powietrzu takie jak Trzy Stawy i Park Arkadia. Jest to\nElegancki, nowoczesny dom o powierzchni 440m2 na działce o powierzchni 600m2 w okolicy Parku Arkadia na Mokotowie. Na parterze znajduje się przestronny salon z kominkiem połączony z ogrodem zimowym i gabinet. Z obu pomieszczeń wyjście na taras i do ogrodu. Na parterze znajduje się również w pełni wyposażona kuchnia z jadalnią, pokój przejściowy z wieloma półkami w zabudowie oraz toaleta dla gości. Na pierwszym piętrze znajdują się 3 sypialnie (z\nIdealne miejsce dla rodziny z dziećmi. - Dom dla osób chcących odpocząć w otoczeniu zieleni jednocześnie nie tracąc możliwości szybkiego dostania się do centrum. - Miejsce ciche i bezpieczne idealne również na siedzibę firmy. Atuty? Mokotów, Osiedle Pod Skocznią w sąsiedztwie Parku Królikarnia oraz Arkadia to okolica wybierana bardzo chętnie przez ludzi biznesu oraz pracowników ambasad. Wyjątkowo bezpieczna oraz zielona część Mokotowa.


Słyszałeś o strategii obstawiania live ? Jesteś jej ciekawy ? Chcesz dowiedzieć się, jak wygląda ? Bezproblemowo, wkrótce dowiesz się wszelkich informacji.\nObstawianie live u bukmacherów internetowych jest jednym z bardziej interesujących na dzień dzisiejszy, co nie ulega żadnym wątpliwościom w tym wypadku oczywiście. Każdy z nas zdoła za pomocą tej metody, obstawić swój własny mecz, jeżeli jest ona akurat w propozycji danego bukmachera (bez nerwów, te raczej sławne, albo nawet mniej spotkania z reguły są osiągalne u bukmacherów, szczególnie jeżeli chodzi o piłkę.)\nJest to bardzo proste. Zazwyczaj nasz bukmacher ma sekcje „na żywo” bądź też ”live” w jaką zalecamy wstąpić. Tam widzimy liste spotkań, jakie dostępne są w propozycji live. Spośród tych wszystkich, będziemy poszukiwać swojego. Jeżeli je odnajdziemy, klikamy na nie i to wszystko. Ukaże się nam plansza, jaką bardzo dobrze znamy z regularnego porządku obstawiania.\nJest to karta kompletnego zakresu zakładów, które mamy do obstawiania w danym spotkaniu. Zakłady sportowe na żywo są niesłychanie znaczącym aspektem dla wielu graczy, jacy muszą zobaczyć, jak pierwsze minuty spotknia przebiegają.\nRzecz jasna mogą być one w podobny sposób i mylące, lecz pomimo wszystko, jak najbardziej też i tego rodzaju aspekt możemy spożytkować. O ile znamy drużynę, wiemy o jej żałosnej formie fizycznej co więcej widzimy iż nadwyrężają własną siłę w pierwszej połowie, to będziemy mieć pojęcie że w drugiej, nie będą posiadać oni już sił i zaatakują przeciwnicy, co jest częstym, niezwykle trafnym zagraniem taktycznym ze strony trenerów.\nNieraz także, obstawianie live u bukmachera nadaje się pod względem pewniaków, bowiem większa część liczyło na gładką wygraną, natomiast w pierwszej połowie wobec remisu, my wkraczamy z obstawieniem rezultatu po kursie podwójnie wyższym, a nasz faworyt bez kłopotu strzela w drugiej połowie realizując odrębną strategię jaką trener zakłada swoim zawodnikom. Jak widać, obstawianie rezultatów online rzecz jasna ma swoje wielki sens.\nKażdy z nas może zakłady live użyć w opisany sposób i w samej rzeczy, jak najbardziej będzie to wszystko funkcjonować, dlatego że oczywiście ma to swój wielki sens dla wszelkich zainteresowanych osób. Typy wyników są z góry ustanowione na wiadomy mecz, natomiast nie jak zarabiać na zakładach bukmacherskich wiemy kiedy ktokolwiek strzeli i czekając na live, mamy możliwość obstawienia na większych kursach, co będzie nam przynosić lepsze warunki finansowe.\nGranie z taka korzyścią rzecz jasna ma sens, już więc pojmujesz, z jakiego powodu zakłady w trakcie u bukmacherów gdzie zdołasz otworzyć konto bukmacherskie w naszym wortalu są tak popularne wśród typerów obstawiających zakłady bukmacherskie przez internet.\nprzeprowadzki w krakowie firmowefenatylkolagen rybi oryginalnynajtańszy sklep zoologicznyzoo sklepsklepchoroby nerek u kotówlegowiska dla psawynajem autobusów warszawaetui na telefonkarmienie psauprawa burakapedeegredrapak dla kotatransport w paryżujakie karmy dla psówpodnośnikiporadydobra karma dla kotówkora sosnowa


Atrakcyjne hobby i pomysły na spędzanie wolnego czasu » www.techsonicscd.com\nAtrakcyjne hobby i pomysły na spędzanie wolnego czasu\nPosted on 29/11/2018 7:29am\nWiększość osób ma aktualnie jakieś hobby, bowiem rozwijanie swoich zdolności, aktywne spędzanie wolnego czasu, robiąc to, co ubóstwiamy, naturalnie daje nam ogromnie wiele radości.\nJednym z ciekawszych hobby, jakie naturalnie jest niezwykle intrygujące przynależy akwarystyka morska.Sporo osób interesuje się akwarystyką i hoduje w domy ryby i inne morski zwierzęta. To niezwykłe hobby, jakie zezwala nam poznać i zobaczyć wiele gatunków ryb i morskich zwierząt.\nRzecz jasna akwarystyka wymaga znajomości tematu, jeśli chcemy pielęgnować morskie stworzenia, powinniśmy wiedzieć, których warunków chcą do życia, które akwarium potrzebują, w jaki sposób je wyposażyć i w jaki sposób o nie dbać. Potrzebne informacje zdołamy odkryć w książkach lub na rozlicznych forach online, takich jak nano reef. Powinno się tam zajrzeć w poszukiwaniu wiadomości.\nInnym fascynującym hobby może być kreślenie/malowanie tuszem za pomocą pisaków kreślarskich. Fachowe pisaki kreślarskie proponowane są w dzisiejszych czasach przez niemało wyróżnianych firm. Są one nazywane niezmiernie rozmaicie - rapidograf, rotringam czy też rystor to ledwo kilka znanych nazw- rapidograf. Pisaki te zezwalają na rysowanie tuszem o jednej, stałej grubości. W jednym komplecie odkryjemy parę rozlicznych pisaków, jakie mają rozmaite grubości.\nDużo osób interesuje się również wróżbiarstwem i poznawaniem przyszłości. Ludzie od zarania dziejów potrzebują poznać, co ich oczekuje w przyszłości, jak na przykład ułoży się ich życie, czy będą szczęśliwi itd. Jeśli i Tobie nie daje to spokoju, zdołasz zaciekawić się przepowiadaniem przyszłości, wróżeniem z kart, oraz także wybrać się do wróżki, takiej jak ella selena, która jest wróżką oraz parapsychologiem.\nJeszcze innym intrygującym, oryginalnym hobby jest wyszukiwanie skarbów, takich jak przykładowo stare przedwojenne monety czy też medale. Takie wyszukiwania zdołają być wspaniałą rozrywką na długi czas, jednakże trzeba posiadać odpowiedni wykrywacz metalu- . Polecamy wykrywacze firmy rutus, jakie należą do fachowych wykrywaczy metalu przeznaczonych dla zaawansowanych poszukiwaczy.


SPRZEDAM kolekcję fanowską JB- płyta TShirt artykuły plakaty - www.justinbieberinpoland.fora.pl\nSPRZEDAM kolekcję fanowską JB- płyta TShirt artykuły plakaty\nForum www.justinbieberinpoland.fora.pl Strona Główna -> Ogłoszenia\nWysłany: Sob 23:36, 22 Lis 2014 Temat postu: SPRZEDAM kolekcję fanowską JB- płyta TShirt artykuły plakaty\nMam do zaoferowania kolekcję z Justinem.\nPłyta + katalog JB, w którym umieszczone zostały artykuły z nim, wycinki, specjalna gazeta o Justinie, wiele plakatów o różnych rozmiarach. Dodatkowo koszulka S/M biała z nadrukiem z przodu - Justin oczywiście. Dorzucam kilka dodatków z gazet - jakieś zawieszki, tatuaże, naprasowanka...\nZainteresowanych proszę o kontakt na email: [link widoczny dla zalogowanych] . Oferta z Jaworzna (Śląsk). Zachęcam do kupna! Zdjęcia wyślę chętnie pocztą, tylko napiszcie!\nLiczę, że znajdzie się ktoś, kto się tym dobrze zaopiekuje. Teraz wszystko tylko leży za szafką w reklamówce i się marnuje ;)\nWysłany: Sob 23:38, 22 Lis 2014 Temat postu:\noczywiście płyta to My Worlds: The Collection. Oba dyski z tego dwupłytowego wydania były w sumie odtwarzane 3 razy - płyty w stanie idealnym, na opakowaniu z tyłu ryska.\nKoszulka założona kilka razy, niewielkie ślady użytkowania.\nPiszcie maila o zdjęcia, pozdrawiam! :)\nForum www.justinbieberinpoland.fora.pl Strona Główna -> Ogłoszenia Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)


Wysłany: Pią 20:57, 05 Mar 2010 Temat postu: Problem\nWitam . Mam problem nastepujacy . Jade ogarkiem bez swiatel jest git , a tylko je zalacze zaczyna sie dlawic , szarbie i slabnie . Co jest przycznyna ?\nmoze male przebicie\nza mocne zarowki\nnajpierw wymien zarowki na te o mniejszej mocy\nGucio prawda. Zapewne masz coś pozmieniane w stacyjce lub masz zwarcie w iskrowniku lub na kablach. Innej sensownej przyczyny nie widzę. Pozdro\nPS: żarówki do złej pracy silnika mają tyle co piernik do wiatraka...\nOstatnio zmieniony przez AmaSoft dnia Pią 23:17, 05 Mar 2010, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Sob 5:53, 06 Mar 2010 Temat postu:\nPewnie masz zwarcie.\nNie orientuję się, możesz pojechać gdzieś do elektryka i ci powie co jest nie tak.\nWysłany: Sob 22:15, 06 Mar 2010 Temat postu:\nNie wiem jak wygląda Twoja instalacja, oryginalnie nie powinno być problemu, rzeczywiście możesz mieć tylko jakieś niefortunne zwarcie, chyba, że masz taki słaby silnik, bo na światłach wzrasta jego opór... Obstawiam jednak, że masz źle połączone przewody, cewki zapłonowe i świetlne są połączone, należy je rozłączyć. Pozdrawiam


♥ Walentynkowy deser jaglany ♥ – Kreatywny Zuzek\nPublished on 11 lutego 2017 21 lutego 2017 przez Zuza\nPoprzedni Sól i cukier – co i jak?\nDalej O moim odżywianiu + kuchenny niezbędnik\n6 thoughts on “♥ Walentynkowy deser jaglany ♥”\nJuż słyszałam o budyniu jaglanym ale chyba był robiony inaczej. Ty jak zwykle masz swoje sposoby na wszystko 😀 musi być pyszny, dobra inspiracja na deser bez cukru 🙂\nJadłam te pyszności. Czekoladowy jest wyśmienity,a jasny przepyszny.\n13 lutego 2017 o 17:00\nZachęcam do zrobienia jego własnej wersji 😉\n13 lutego 2017 o 14:41\nAle to proste! Muszę zrobić w weekend\nZnowu nie wchodziłam na twoją stronę, zajęcia i nauka… teraz pora nadrobić 🙂 Chcę więcej wpisów o jedzeniu, chetnie próbuję nowe przepisy :))\nKoniecznie daj znać, co Ci wyszło!


Valencia wykupiła Cancelo - Piłkarski Świat.com\nValencia zdecydowała się na transfer definitywny João Cancelo. Za transfer obrońcy “Nietoperze” zapłaciły około 15 milionów euro.\nPortugalski piłkarz nie grał w zakończonym sezonie zbyt często, ale kiedy już dostawał szansę na grę to prezentował się przyzwoicie. Wystąpił on w 13 meczach walenckiej drużyny.\nZawodnikiem interesowały się również takie kluby jak Manchester City czy Liverpool. Cancelo podpisał kontrakt obowiązujący do 2021 roku.\nTags: Benfica Lizbona, Joao Cancelo, obrońca, primera division, transfery, Valencia CF\nPrevious CLJ: Podsumowanie 29. kolejki\nNext Trwa konflikt Osucha z Prusakiem


Outlook -Message Sources zajmuje dużo miejsca - Programy - Forum MyApple.pl\nOutlook -Message Sources zajmuje dużo miejsca\nRozpoczęty przez Croix , 29 paź 2019 11:31\nNapisano 29 października 2019 - 11:31\nmam pytanie czy orientujecie się co znajduje się w folderze Message Sources w Bibliotece Outlooka, ponieważ u mnie ten konkretny katalog zajmuje ponad 20 GB i nie wiem czy mogę go usunąć czy są tam może kopie wiadomości, które znikną później z mojego serwera.\nDodam, ze ten katalog powiększa u mnie Inne i właśnie ponad 20 GB.\nZrzut ekranu 2019-10-29 o 11.08.52.png 402,04 KB 0 Ilość pobrań\nNapisano 29 października 2019 - 12:45\n#3 Krzysztof Kmiecik\nNapisano 08 sierpnia 2020 - 15:57\nI co zrobiłeś z tym folderem?? Mam ten sam dylemat. Konta na Outlooku mam skonfigurowane po protokole IMAP (4 konta) i suma zajętego miejsca tych 4 kont patrząc po przestrzeni zajętej na serwerze nie jest nawet w połowie tak duża jak przesterze jaką zajmuje mi ten folder na dysku macabooka.\nCo zrobiłeś z tym tematem u siebie?\n3 549 postów\nNapisano 08 sierpnia 2020 - 22:05\nObawiam się, że założyciel tego niemal rocznego wątku ostatni raz zajrzał tutaj właśnie w dniu jego założenia i jest nikła szansa, że odpowie, ale skoro już wątek znalazłeś, to mogę zasugerować odpowiedź, która padła we wsparciu producenta Outlooka: https://answers.micr...b9-6a84a584446b


L-metionina - Encyklopedia składników - Sklep internetowy TANIE ODŻYWKI\nBrak filtrów HI TEC (1) PVL MUTANT (1) SCITEC (11) TREC (2) UNIVERSAL (3)\nBrak filtrów Coconut (3) Strawberry (10) Vanilia (10) Cookies (1) Orange (1) Lemon (1) Chocolate (9) Banana (3) Peanut Butter (1) Raspberry (1) Carmel (2) Chocolate Hazelnut (2) Milk Chocolate (2) Cappuccino (2) Marzipan (1) Vanilia Pear (2) Pomegranate (2) Chocolate Peanut (1) Nut Mix (1) Chocolate Peanut Butter (2) White Chocolate (2) Vanilia Very Berry (3) Orange Cream (1) Chocolate Raspberry (1) Honey Vanilia (2) Kiwi Banana (2) Lemon Cheesecake (1) Yogurt Peach (2) Chocolate Coconut (2) Tiramisu (1) Yogurt (1) Orange Chocolate (2) Vanilia Berries (2) Strawberry White Chocolate (3) Cinnamon White Chocolate Mocha (1) S'mores Biscuit Marshmallow (1)\nIzolaty - WPI (2)\nKoncentraty - WPC (8)\nStrona główna > Encyklopedia>J-L>L-metionina\nL-metionina (L-methionine) - jest jednym z ważniejszych aminokwasów w organizmie człowieka. Niestety komórki znajdujące się w naszym ciele nie potrafią go wytwarzać, co zmusza nas do zaopatrywania się w l-metioninę z posiłków. Jednym z głównych zadań l-metioniny jest budowanie różnorodnych molekuł proteinowych, oraz synteza innego siarkowego am...\nL-metionina (L-methionine) - jest jednym z ważniejszych aminokwasów w organizmie człowieka. Niestety komórki znajdujące się w naszym ciele nie potrafią go wytwarzać, co zmusza nas do zaopatrywania się w l-metioninę z posiłków. Jednym z głównych zadań l-metioniny jest budowanie różnorodnych molekuł proteinowych, oraz synteza innego siarkowego aminokwasu l-cysteiny. Zalecana dzienna dawka wspomnianej substancji to około 0,19mg na każdy kilogram wagi, co więcej szczególne warunki mogą zalecać stosowanie wyższych jej dawek. Schorzenia takie jak alergie, problemy z wątrobą oraz infekcje dróg moczowych mogą wymagać wyższych niż zalecane wyżej ilości. Oto dlaczego powinno się spożywać większe ilości pokarmów zawierających wspomniany aminokwas. Niedobprów l-metioniny może prowadzić do depresji, alergii oraz wzmożonej produkcji toksyn. Metionina bierze udział w produkcji kwasu siarkowego przez nerki w konsekwencji czego są one chronione przed wystąpieniem kamieni nerkowych oraz zwalczania bakterii które nie są w stanie przetrwać w środowisku kwasowym. Istnieją bardzo małe różnice pomiędzy ilości l- metioniny pochodzenia roślinnego, oraz zwierzęcego zawartego w pokarmie. Co więcej wszystkie pokarmy zawierające białka, zawierają też metioninę. Wysokie temperatury oraz moczenie pokarmów może zniszczyć zawarte w nim aminokwasy. Wysoką zawartość l-metioniny zawierają orzechy brazylijskie, będąc tym samym najlepszym źródłem wspomnianego aminokwasu. L-metionina jest prekursorem l-cysteiny oraz l-tauryny, będąc przy tym niezbędna do syntezy obu wspominanych substancji. Posiada ona również właściwości antyoksydacyjne, czyniąc z niej dobrą broń do walki z zagrażającymi DNA wolnymi rodnikami. Leczenie depresji oraz choroby Parkinson’a również może być wydajniejsze dzięki wspomnianej l-metioninie, z uwagi na jej czynną pracę w procesie metabolicznym mózgu. Dzieje się tak w wyniku wytwarzania poprawiającego nastrój neuroprzekaźnika zwanego serotoniną, mogącego poprawić zdrowie osób chorych na chorobę Parkinsona. Kiedy jest stosowana suplementacja l-metioniny przywraca się naturalna równowaga organizmu, redukując przy tym huśtawki nastroju oraz problemy ze snem. Jak zostało udowodnione przez polskich naukowców, l-metionina ma właściwości leczące choroby neurodegeneracyjne\nSCITEC 100% Whey Protein 500g\nUNIVERSAL 100% Beef Aminos 200tabs\n57,01 zł 49,00 zł\nSCITEC 100% Whey Protein 920g\nSCITEC 100% Whey Protein Professional...\n115,00 zł 91,00 zł\n216,00 zł 196,00 zł\nSCITEC Zero Sugar Fat ISO GREAT 2300g\n390,00 zł 369,00 zł\nSCITEC 100% Whey Protein 1850g\n169,00 zł 115,00 zł


Zobacz inne Stroje kąpielowe bora-bora\nMiły materiał, nieśmiertelny design w paski i ciekawy krój. To właśnie kostium Atrani, w którym będziesz się wyróżniała na plaży. Sama wybierz, czy chcesz mieć miseczki z usztywnieniem czy nie. Nietypowo skrojone okolice dekoltu dodają atrakcyjności całemu modelowi. Jednoczęściowy kostium kąpielowy Szybkoschnący materiał Nieusztywniane miseczki Wyjmowane wkładki Fiszbiny boczne Wiązanie na szyi Część majtkowa o klasycznym kroju Materiał ma lekko wytłaczaną strukturę. Spraw sobie doskonały strój plażowy!\nZobacz wszystkie produkty bora-bora


Piknikowy Finał Papierowej Rewolucji | Wiadomości Szczecin - Taki jest Szczecin\nFinał akcji odbędzie się 11 sierpnia, od godz. 17:00 w ogrodzie INKU Szczecińskiego Inkubatora Kultury. Będzie to ostatnia okazja by dołożyć do tego i swój kilogram papieru. Warto wpaść do nas na ekopiknik, zrelaksować się, a po nim wybrać się na Pyromagic 2017.\nOgród INKU zmieni się w wielotematyczną przestrzeń chilloutu! Przygotowaliśmy dla Was aż 4 strefy atrakcji:\nRELAKS czekać będzie na Was ognisko (przynieście ze sobą kiełbaski i ulubione przekąski), teren relaksacyjny z poduchami, kocami, siedziskami i hamakiem, a od godziny 19:00 wakacyjny chillout urozmaici nam występ młodych artystów z Kwartetu Niesmyczkowego. Zachęcamy do zabrania ze sobą piłek, badmintona, frisbee czy gier towarzyskich.\nSPORT dla tych aktywnych i tych, którzy chcieliby się aktywnością zarazić o godzinie 18:00 przeprowadzone zostaną zajęcia fitness. Weźcie ze sobą wygodne stroje i dobry humor, a na pewno Wam się spodoba! Zarówno przed, jak i po ćwiczeniach skorzystać będzie można także z dietetycznych porad Anny Tomczak, która jest trenerem personalnym.\nRECYKLING re-art, czyli coś z niczego. Na stoisku Rękodzielni Dmuchawce, będziemy tworzyć ozdoby z oddawanego przez Was papieru. Natomiast wspólnie ze Stowarzyszeniem Po To Jestem wykonamy ekolegowiska, które trafią do schronisk dla bezdomnych zwierząt.\nUWOLNIONA KSIĄŻKA nawiązując do akcji Zaczytaj się w INKU oraz uwalniając lektury i inne interesujące dzieła z Biblioteki Głównej Uniwersytetu Szczecińskiego. Przygotowaliśmy dla Was książki, które możecie zabrać ze sobą do domu! Zachęcamy także do uwalniania swoich własnych zbiorów. Strefa wolnych książek w INKU działa nieprzerwanie od 2013 roku. Naszą otwartą bibliotekę tworzą mieszkańcy Szczecina, za co serdecznie dziękujemy. Zasady są proste: możesz przynieść do naszej siedziby przeczytaną, być może niepotrzebną książkę. Nasza strefa wolnych książek to miejsce, w którym możemy się rozgościć i poczytać książkę, zabrać ją do domu lub oddać tę, której już nie potrzebujemy. Jest dostępna od poniedziałku do piątku, w godz. 8:00-22:00.\nEkologia przestanie kojarzyć Ci się z nudą! Do zobaczenia!\nCO: Piknikowy Finał Papierowej Rewolucji\nKIEDY: 11 sierpnia 2017 r.\nORGANIZATORZY: Papierowa Rewolucja, INKU Szczeciński Inkubator Kultury, Stowarzyszenie Media Dizajn, Gmina Miasto Szczecin PARTNERZY: Papirus Recykling, TDK Księgarnia & Antykwariat, Biblioteka Główna Uniwersytetu Szczecińskiego, Graphic House, Stowarzyszenie Po To Jestem, I Liceum Ogólnokształcące, Szkoła Podstawowa nr 59, III Liceum Ogólnokształcące, VI Liceum Ogólnokształcące, Szkoła Podstawowa nr 37, Szkoła Podstawowa nr 74, Gimnazjum nr 29, Anna Tomczak- Personal Trainer\nNorbert Kuczyński wicemistrzem Europy!\nZawodnik KS Wiskord Norbert Kuczyński został srebrnym medalistą Mistrzostw Europy w kajakarstwie. ...\nElvis żyje! Będzie na Różance\nPotańcówka z Elvisem Presleyem, koncert na 50 trąbek, występ chóru Don Diri Don, RÓŻANKA DZIECIOM oraz Dzień Rodzicielstwa Zastępczego. Przebogaty weekend w ramach Różanego Ogrodu Sztuki 10 -11 czerwca br. Zapraszamy!...\n„Teatralny Ty-Dzień Dziecka” to projekt przygotowany przez Teatr Lalek „Pleciuga”: polskie spektakle, w tym prapremiera, spektakle teatrów z Danii, Finlandii, Islandii, Norwegii i Szwecji, warsztaty plastyczne, słownikowe i teatralne w Pleciudze, warsztaty językowe, komunikac...


§ jak napisać wniosek do prokuratora o wszczęcie sprawy o zaprzeczenie ojcostwa? – Forum Prawne\njak napisać wniosek do prokuratora o wszczęcie sprawy o zaprzeczenie ojcostwa? - Forum Prawne\njak napisać wniosek do prokuratora o wszczęcie sprawy o zaprzeczenie ojcostwa?\nWitam, byłam u Pani Prokurator. Rozmawiałam na temat sprawy o zaprzeczenie ojcostwa. Sprawa jak najbardziej ruszy tylko muszę napisać wniosek do prokuratury. Jak się za to zabrać? Z góry dziękuję za pomoc....\nWitam, byłam u Pani Prokurator. Rozmawiałam na temat sprawy o zaprzeczenie ojcostwa. Sprawa jak najbardziej ruszy tylko muszę napisać wniosek do prokuratury. Jak się za to zabrać? Z góry dziękuję za pomoc.\nRE: jak napisać wniosek do prokuratora o wszczęcie sprawy o zaprzeczenie ojcostwa?\nPiszesz wszystko wlasnymi słowami. Nie ma konkretnego wzoru


Kim jest Amanda Gorman? – Fenestra: Gazeta Studencka || Wydział Nauk Politycznych i Dziennikarstwa\nAmanda Gorman podczas recytacji wiersza “An American Lyric” na inauguracji Poet Laureate w 2017 roku / fot. Shawn Miller, źródło Wikipedia Commons\nTegoroczna inauguracja prezydencka Joego Bidena była wyjątkowym wydarzeniem z wielu względów. Uroczystość, mimo szalejącej pandemii, była świetnie przeprowadzona i dopięta na ostatni guzik. Jak na Amerykę przystało, było kolorowo, majestatycznie i wzruszająco. Jednak największą sensacją (większą nawet od Berniego Sandersa) okazała się być dwudziestodwuletnia poetka – Amanda Gorman.\nZa odkryciem tej oszałamiająco zdolnej artystki stoi Jill Biden, żona nowego prezydenta Stanów Zjednoczonych. Pierwsza Dama poznała twórczość Gorman już cztery lata wcześniej, gdy ta odczytała wiersz „In This Place: An American Lyric” w Bibliotece Kongresu. Zadanie powierzone Amandzie nie należało do łatwych – wiersz miał być odzwierciedleniem obecnych nastrojów amerykańskich, nawiązaniem do dzisiejszych problemów, a jednocześnie przejmującym i motywującym tekstem „ku pokrzepieniu serc”. Wcześniej tylko troje prezydentów włączyło poezję w program inauguracji, byli to John F. Kennedy, Bill Clinton i Barack Obama. Najmłodsza spośród wszystkich poprzedników Amanda czuła się tym wyzwaniem bardzo onieśmielona, jak możemy przeczytać w Vogue: „Ten wiersz był dla mnie górą, na którą sama musiałam się wspiąć”.\n„The Hill We Climb” to tekst o wolności, różnorodności i poszukiwaniu zgody w różnicach społecznych. Wiersz nawiązuje do zdarzeń, które miały miejsce w niedawnej przeszłości – odnosi się do protestów Black Lives Matter, a sam poemat powstał podczas ataku na Kapitol. Gorman odważnie porusza świeże i delikatne tematy, inspirując się przemówieniami Abrahama Lincolna i Martina Luthera Kinga. „Wzgórze, na które się wspinamy” to nie pierwsze dzieło autorki – ma ona za sobą już publikację książki „The One for Whom Food Is Not Enough”, która w dniu inauguracji stała się bestsellerem na Amazonie. Ostatnio wyszła również pozycja dla dzieci o tytule „Change Sings” z ilustracjami Loren Longa – wielokrotnie nagradzanego amerykańskiego ilustratora książek dla dzieci.\nPoetka zachwyca nie tylko swoim niespotykanym talentem – po prezydenckiej inauguracji została dostrzeżona przez IMG Models, jedną z największych, międzynarodowych agencji modelek. Nawet styl młodej Gorman niesie za sobą piękny przekaz. Podczas uroczystości Amanda miała na sobie pierścionek z ptakiem uwięzionym w klatce – jest on nawiązaniem do książki „Wiem, dlaczego ptak w klatce śpiewa” Mayi Angelou – jednej z największych poetek-aktywistek, która również odczytała swój wiersz na inauguracji w 1993 roku. Podczas swojego wystąpienia Maya Angelou nosiła płaszcz i rękawiczki, które dostała od Oprah Winfrey. Tradycji musiało stać się zadość – więc i tym razem Winfrey sprezentowała poetce akcent do stroju na tak ważną okazję. Natomiast żółty płaszcz, który wszystkim zapadł w pamięci, to podziękowanie skierowane do Jill Biden, która tak właśnie poznała artystkę – ubraną na żółto.\nPasmo sukcesów, które spotkało Amandę Gorman nadal się nie kończy. W tym roku będzie ona pierwszą poetką na finale Super Bowl, uważanym za najważniejsze sportowe wydarzenie w Ameryce. Nie zapowiada się na razie, żeby Amanda zeszła z ust całego świata, a i ona nie ma zamiaru znikać. Co więcej, już zapowiedziała swoją kandydaturę na urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych w 2036 roku! Jej entuzjazm, zapał i energia wkładana we wszystko co robi są inspirujące. To nadzieja na prawdziwy amerykański sen.


krzysztof a tochman - Księgarnia internetowa Bonito.pl\n„krzysztof a tochman”\nSkok po niepodległość. Pułkownik Adam Boryczka (1913-1988)\nwydawnictwo: Ostoja, rok wydania: 2019, oprawa: twarda\nKsiążka przedstawia postać oficera Wojska Polskiego, cichociemnego spadochroniarza Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, żołnierza Armii Krajowej i powojennej konspiracji niepodległościowej. Adam Boryczka po zrzuceniu do okupowanego kraju prowadził dywersję w ramach „Wachlarza” i Kedywu oraz organizował walkę pa...\nPublikacja zawiera 21 tekstów opisujących dzieje PSZ na Zachodzie. Autorzy opisali m.in.: funkcjonowanie obozu izolacyjnego w Rothesay; świadomość kadr 2. Korpusu, stosunek Włochów do tej formacji; okoliczności pozbawienia polskiego obywatelstwa gen. Władysława Andersa; powojenne losy żołnierzy PSZ.\nPrezentowana po raz pierwszy publikacja zawiera sylwetki osiemnastu cichociemnych, którzy wykonali skoki bojowe na terenie Jugosławii, Albanii, Włoch, Gracji i Francji lub trafili tam drogą lądową albo morską. Łączył ich fakt przeszkolenia dywersyjnego, ukończenia kursu spadochronowego i odprawowego oraz przysięga na Rotę ...


NowyTydzien.pl: Bilet do San Remo - Teatr Muzyczny w Lublinie\nSpektakl wyjazdowy - Kieleckie Centrum Kultury\nHallo Szpicbródka - PREMIERA\n“TANGO SHOW DLA ZAKOCHANYCH” - Tanga Polskie i Światowe\nNowyTydzien.pl: Bilet do San Remo\nSezon 2019/2020 w lubelskiej Operetce zainaugurowano nietypowym koncertem składankowym – „Od Opola do San Remo”. Nietypowym, bo zderzono znakomite operowe głosy naszych solistów z repertuarem popularnym, festiwalowym i rozrywkowym, królującym przy tym przez dekady na niejednym weselu i dyskotece.\nI trzeba przyznać, że zderzenie to udało się znakomicie, a publika szalała w sposób, którego nie powstydziliby się ani w stolicy polskiej, ani włoskiej piosenki. Bo też i na scenie było wszystko co lubimy najbardziej – i „Małgośka” (w brawurowym wykonaniu nomen omen Małgorzaty Rapy), i „Za zdrowie pań!” przezabawnego Jarosława Cisowskiego, i składanka z repertuaru Danuty Rinn ulubienic publiczności: Agnieszki Kurkównej i Agnieszki Piekaroś-Padzińskiej. Prawdziwą gwiazdą tej części koncertu był jednak Grzegorz Wilk, którego wykonanie „Snu o Warszawie” było rzeczywiście wydarzeniem muzycznym.\nWidzowie proszą o więcej\nO ile jednak pierwszy, polski, akt składanki nastawił słuchaczy nostalgicznie, o tyle drugi rozruszał ich z miejsca, przede wszystkim za sprawą lubelskiego Boney M., czyli Magdaleny Rembielińskiej, Marioli Zagojskiej, Doroty Szostak-Gąski i Patrycjusza Sokołowskiego. A skoro znaleźliśmy się w kręgu Italii – kołysał nas Andrzej Witlewski, któremu widownia dośpiewywała „Lasciatemi cantare”.\nTanecznie i kołysząco było też dzięki świetnej choreografii i znakomicie poprowadzonemu baletowi (nie mówiąc już o urodzie, zwłaszcza jego żeńskiej części, dodatkowo podkreślonej efektownymi kostiumami). Zachwycona otwarciem sezonu lubelskiego Teatru Muzycznego było nawet sama Katarzyna Gertner, gość honorowy koncertu i żywe uosobienie tradycji polskiej piosenki, nie tylko rozrywkowej.\nCóż, zespoły lubelskiego Teatru Muzycznego z pewnością stać na wiele, a wielu widzów słusznie tęskni, by zobaczyć i usłyszeć swych ulubionych artystów w przebojowym repertuarze operetkowym, a nawet operowym – niestety, smutne realia finansowe samorządowej kultury nie pozwalają planować ze zbyt dużym rozmachem.\nW tej sytuacji zostaje cieszyć się tym, co jest – i szanować naszych artystów za to, że każdy swój występ realizują z podobnym zaangażowanie, talentem, wewnętrzną pasją i szacunkiem dla widza.TAK


Jak Nam w tej Polsce było? ~ Miniowe Szczęścia Trzy '; imgtag = ' '; summ = summary_img; } var summary = imgtag + '\nJak Nam w tej Polsce było?\nNie do końca były to wakacje dla mnie i Męża,ale chłopcom bardzo ,ale to bardzo się podobało.\nPolska przywitała Nas piękną pogodą. Taką, na którą każdy się pod nosem uśmiecha. Ciepło, słonecznie, wręcz letnio.\nPomimo,iż pierwszego dnia podróży spałam zaledwie kilka godzin to koniecznie musiałam iść z chłopcami pobawić się na plac zabaw.\nZaczęłam przypominać sobie czasy z dzieciństwa.\nPlace zabaw, blokowiska, dużo dzieci, rodzeństwo/ kuzynostwo niedaleko....\nZaczęłam więc po cichu analizować,a co jeśli...\nNo właśnie... ta myśl przeszybowała przez moją głowę bardzo szybko...\nA co by było jeśli porzucilibyśmy Zieloną Wyspę i wrócili do Polski?\nPierwszy raz bowiem czułam się inaczej,niż zawsze.\nZawsze w Polsce tęskniłam za Irlandią,za naszym domem, za spokojem, rutyną, codziennością,a teraz?\nTeraz próbowałam się Polską zachłysnąć, nacieszyć zanadto.\nGdziekolwiek nie szłam z chłopcami to ktoś Nas życzliwie zaczepiał,\nStaneliśmy raz pod blokiem przygladąjąc się kotkom to starsza Pani zaczęła Nas zagadywać i głaskać Misia po główce. A to jakiś Pan mnie zaczepił,że synusie to chyba do Męża podobni,a gdzie indziej ktoś otworzył Nam drzwi, przytrzymał drzwi do windy.\nMałe gesty,które cieszą.\nNawet na lotnisku,kiedy bramka zapiszczała na przechodzącego Starszaka strażnicy celni byłi bardzo mili i robili wszystko,żeby przeszukiwany Starszak czuł się komfortowo i beztresowo.\nW Urzędzie przy składaniu wniosku dla nas czworga,Panie były serdeczne ( co się rzadko zdarza). Jedna zagadywała Męża,że jej Syn zjechał z Irlandii po 11 latach,a druga próbowała rozwiązać mój problem z dowodem (który został w Bydg unieważniony,ale jednak nie został,bo nie mogła złożyc mojego wniosku). Dzięki uprzejmości i byciu na telefonie przez 15 minut, Urzędniczce udało się złożyć mój wniosek i dzięki temu przy najbliższej okazji odbierzemy dowody i będziemy mogli legitymować się polskimi dokumentami.\nPoczułam się więc jak w Irlandii ..... jak w domu....\nBez zbytecznej uszczypliwości, bez niemiłych komentarzy... po prostu - każdy jest wobec siebie życzliwy. Nie zauważyłam tego wcześniej,a może miałam za wysokie oczekiwania?\nNawet udało Nam się dostać do przychodni na Europejską Kartę Zdrowia. I to za darmo!\nW której byłam w szoku,bo na miejscu robione było EKG ,a w Irlandii wysłano by Nas do szpitala,bo nie ma takiego sprzętu w gabinetach lekarskich.\nChłopcy byli oczywiście w centrum zainteresowania i o dziwo bardzo im się to podobało.\nW pierwszym tygodniu nieśmiali, w drugim nadrabiali i nie można było zrozumieć co mówili tak się przekrzykiwali.\nOczywiście nadal po angielsku,chociaż nauczyli się wielu nowych słów,aż do dzisiaj jestem w szoku.\nCo prawda zdań nie tworzą,ale słówka to już coś.\nNp. nauczyli się liczyć po polsku do 10. Jestem wielce zaskoczona i do dzisiaj się zastanawiam gdzie to usłyszeli.\nNa dworze jak Starszak Młodemu uciekał to wołał go po imieniu mówiąc : STÓJ... a później CHODŹ :)\nSzybko przyzwyczaili się do babcinych warunków i masakrycznie wkurzającego kościoła, który dzwonił przez pół minuty o 6.30 i przez dwie minuty o 7.00 budząc nas codziennie. Śmiałam się więc,że dzwon jest naszym budzikiem.\nW Bydgoszczy spędziliśmy dwie noce u mojej Mamy.\nByła też okazja na czas tylko z nią,kiedy Mąż wybrał się z chłopakami na spacer,a jej partner pojechał umyć samochód. Moja Rodzicielka wyjęła lakiery, pomalowałyśmy sobie paznokcie, pogadałyśmy od serca.... Jaka wielka szkoda,że nie mogę mieć tego na codzień.\nMiałam też przyjemność spotkać się z moją znajomą,która oczekuje drugiego Synusia.\nW sobotę jadąc do mojej siostry pogoda zaczynała się psuć,a w niedzielę jak pisałam w poście poniżej było już tylko 10 'C i mokro.\nChłopcy z kuzynami tak szaleli,że nie mogłam ich spuścić chociaż na chwilę z oczu.\nW poniedziałek udaliśmy się do mojej kuzynki,która niedawno kupiła cudowne 100 m2 mieszkanie w bloku.\nMiniowe Robaki pokochały ich psa,którego nazywali Świnką,bo chrumkał jak ona,a z ich córeczką i synkiem szybko odnaleźli wspólny język.\nBardzo lubię do nich przyjeźdźać,bo naszych rozmów nie ma końca.\nJesteśmy sobie bardzo bliskie i pomimo dzielących Nas kilometrów - zawsze o sobie pamiętamy.\nWtedy też wzięło mojego Męża na sprawdzanie prac w Polsce.\nJak kiedyś pisałam - w jego zawodzie na całym świecie poszukują specjalistów do każdej, większej firmy. Jestem więc przekonana,że pracę dostałby od ręki.\nNiestety,ale na żadnej z ofert płaca nie została wyszczególniona, a dobrze było by wiedzieć ile mniej więcej oferują. Mąż szuka takiej ok 5 tys do ręki ,która jest kwotą osiągalną do zdobycia.\nDla mnie znalazł w Bydgoszczy pracę kierownika recepcji w hotelu,której wynagrodzenie oscyluje w 4-6 tys zł.\nJeśli trafilibyśmy takie pracę w których mielibyśmy razem z 7 tyś na rękę na miesiąc - moglibyśmy wrócić od razu.\nTylko czy to jest realne?\nDlaczego potrzebujemy tak dużo - bo jeśli wracać to kupować mieszkanie.\nA jak kupować mieszkanie to musielibyśmy wziąć kredyt,a kredyt + rachunki wyniosły by Nas z tysiąc lub póltora,a jeszcze samochód ,a może dwa,a wyżyć jeszcze trzeba.\nNie wiem jak realistyczne są te wysokie wynagrodzenia,ale wierzę,że Mąż bardzo łatwo znalazłby pracę.\nMyśleliśmy o mojej rodzinnej Bydgoszczy,do której jest w miarę blisko do Torunia,a osiedle Fordon,które uwielbia moj Mąż i na którym mieszka moja Mama, położone jest w centrum lasu.\nDodatkowo na osiedlu jest żłobkek po szkołę podstawową i gimnajzjum, wszędzie sklepy, poczta, a nawet dentysta i przychodnia.\nPrzez głowę przeszedł też Tczew. To miasto,do którego jest jedynie godzina jazdy do Bydgoszczy,a 44 minuty do Elbląga. Ma też idealne połączenie do Gdańska, Gdynii lub Starogardu Gdańskiego.\nOgłaszają na dzień dzisiejszy 4 prace w zawodzie Męża,ale niestety dla mnie było by ciężko zapewne coś znaleźć,bo to małe miasto.\nChłopcy nie mówią po polsku, Jeśli mielibyśmy wracać to najpóźniej za rok,. Starszak poszedłby do zerówki,więc podłapałby język.\nCo przemawia za powrotem?\nNawet nie wiecie jak fajnie jest ot tak zadzwonić sobie do siostry,a i Mama zadzwoniła do mnie na pogaduchy. Jedyną osobą,która dzwoni do mnie w Irlandii to mój M.\nNo i z pracy lub przedszkola zadzwonią czasami jeszcze.\nChcę moim dzieciom dać wszystko to,co najlepsze.\nChcę dać im radosne dzieciństwo, chcę by znali swoją rodzinę i spędzali z Nią jak najwięcej czasu.\nCały czas mam przed oczami pacjentó,których czas jest policzony.\nJa chcę żyć,a nie żyć - wegetować.\nMąż do pracy, ja do pracy... a z tego naszego 'rozrzutnego ' życia oszczędności nie za wiele,ale też nie chcę niczego rzucać,bo wyprowadzka to duże słowo.\nTutaj jesteśmy 12 lat. W Polsce musielibyśmy zacząć od zera. Nie mamy nikogo,kto by Nas przygarnął na miesiąc lub dwa zanim znajdziemy pracę, nikt by Nas nie utrzymywał. To bardzo poważny krok i musi być on niesamowicie dobrze przemyślany. Ja bardziej sceptycznie myślę o powrocie.\nWięc pytanie do Was....\nRealistycznie, opartych na doświadczeniach Mam, Mężatek, Panienek, Córek itp.\nJAK SIĘ WAM MIESZKA W POLSCE?\nNadarzyła się okazja .\nJestem po pierwszej rozmowie kwalifikacyjnej - została jeszcze druga. Najważniejsza.\nW ogóle się nie spodziewałam. Mąż od razu mówił,że praca obstawiona,a jednak odezwali się...\nBo jeśli tą pracę otrzymam - to POWRÓT może już nigdy nie być planem do zrealizowania,bo byłaby to praca od poniedziałku do piątku . Weekendy wolne.\nWszystko zależy czy mi się uda... a wierzę,że szanse mam,chociaż na to miejsce jest wiele kandydatek.\nPozdrawiam Was ciepło i załączam kilka zdjęć znad polskiego morza,a dokładnie Stegny:\nNasze Bąbelkowo 23 maja 2016 22:10\nNo to naprawdę poważna decyzja przed Wami. Nie chcę niczego sugerować, bo to wszystko zależy od konkretnego regionu, wykształcenia i rynku pracy na danym terenie. W naszej okolicy ( na Dolnym Śląsku prowincjonalnym, położonym dość daleko od Wrocławia) perspektywy znalezienia pracy raczej marne - porządną można dostać tylko po znajomości albo jakimś niesamowitym fartem. Ja skończyłam studia z wyróżnieniem, mam tytuł mgr i 5 lat spędziłam w galerii handlowej, sprzedając bieliznę i robiąc za brafitterkę...Gdyby nie to, że M. ma względnie dobrą pracę i prowadzi z teściem rodzinną firmę to sami pewnie zastanowilibyśmy się nad emigracją. A odnośnie tej ludzkiej życzliwości - na co dzień raczej się zbyt intensywnie nie objawia moim zdaniem ;)Tak czy siak - dobrych decyzji i powodzenia w rekrutacji ! :)\nŻyć nie umierać 23 maja 2016 22:24\nTak czy siak, decyzję podjąć musicie sami o ewentualnym powrocie do Pl. Jak się mieszka w Pl? Kochana, mój mąż zarabia ok 3000zł na rękę i jakoś stać nas na spłatę kredytu za dom, mamy samochód w który trzeba co jakiś czas i zatankować i władować dodatkową kasę, bo coś się popsuje, a jest nas 5 i jakoś nie głodujemy - nawet drobne przyjemności są od czasu do czasu. Ja tam nie narzekam - pewnie, zawsze mogło by być lepiej, ale cóż, i tak sie cieszę, że mężu pracuje, a ja mogę zająć się dziećmi i domem - choć do pracy z chęcią bym wróciła :) No i jedno wiem na stówę - w życiu z PL bym się nie wyprowadziła.\nJa i moje urwisy 24 maja 2016 08:02\nDecyzja należy do was, ja jestem zdania, że tam jest nasz dom gdzie my jesteśmy. Ja sobie nie wyobrażam wyjazdu szczególnie, ze moi rodzice są chorzy, ale gdy ich zabraknie kto wie, może opuścimy Polskę. Zarobki, idzie zarobić mając fach w rękach, który jest potrzebny w danej chwili. Dzieci szybko by przywykły szczególnie w rodzinnym otoczeniu wśród kuzynostwa, język podłapali by w trzy miga, choć ja osobiście bym przeprowadziła się przed wakacjami, żeby w ciągu wakacji mieli okazję podszlifować polski zanim pójda do szkoły/przedszkola.\nMarta W 24 maja 2016 08:27\nMiniu! Przede wszystkim fajnie, że urlop Wam się udał. Na pewno przywieźliście fajne wspomnienia.\nCo do tego, jak się teraz żyje w PL. Hmm, pewnie ile nas się odezwie, tyle odczuć :)\nDużo zależy od tego, do jakiego standardu życia jesteście przyzwyczajenie i jakie macie oczekiwania. I nie ma w tym nic złego, jeśli wysokie- bo w sumie- dlaczego by nie?\nNam żyje się znacznie ciężej niż kiedy Eliza była mała. Fakt, mamy teraz dwoje dzieci, ale myślę, że Lila aż tyle pieniędzy więcej nie pochłania. Zwyczajnie- pensje raczej nie idą w górę, a ceny co chwilę. Na pewno gdybym poszła do pracy i zarabiała trochę więcej niż najniższa krajowa, to byłoby też inaczej.\nMiej też na względzie sytuację polityczną w naszym kraju, a tak jak wiesz- jest specyficzna i nie wiadomo co tu będzie za jakiś czas :) To tak trochę z przymrużeniem oka, ale nie do końca :)\nDobrych decyzji Wam życzę.\nsalus salus 24 maja 2016 08:32\nCieszę się bardzo, że urlop Wam się udał.\nPiękna pogoda.. dzieci wypoczete- to najważniejsze.\nJeżeli o pracę w Polsce, to jest ciężko.. decyzja ta pewnie nie jest łatwa.. sama nie wiem jaka bym podjęła. Pozdrawiam\nBasia De 24 maja 2016 10:02\nJa bym nie wracała, powrot do Polski to jak cofnięcie się w rozwoju. Aż sama łapie się za głowę w jakim my kraju żyjemy, kraina absurdu\nElżbieta A. 24 maja 2016 11:35\nMiniu, aż mi się łezka zakręciła. tak dobrze Cię rozumiem, tę tęsknotę za normalnymi pogaduchami przez telefon. Za miłym gestem, słowem. Ech trzymam kciuki aby wyszło tak, jak pragniesz. A jeśli wrócisz - to coś czuję, że będzie spotkanie..... czego życze nam obu> Pozdrawiam Cię mooooocno\nEwiczka 24 maja 2016 14:57\nOhohho, takiego obrotu sprawy bym się nie spodziewała - normalnie jestem w szoku, ale rozumiem Was. Osobiście marzy mi się mieszkanie w Polsce, ale w moim wypadku jest to nierealne (z różnych względów).\np.s. Tczew to moje miasto rodzinne - tam się wychowałam i tam zawsze z rodością wracam, ale masz rację z pracą dla Ciebie mógłby być problem, bo hoteli na poziomie brak (nie jest to miasto turystyczne) - no chyba, że jako pracownik administracyjny w którejś z fabryk, gdzie podobno i płace są całkiem całkiem.\nNO i naturalnie mocno trzymam kciuki za powodzenia na rozmowie.Jeśli ją dostaniesz to będzie czarno na białym, że powrót nie jest Wam pisany.\nAleksandra 26 maja 2016 21:47\nJak człowiek raz wyjedzie to potem zawsze się tęskni. A to za swoją ojczyzna a po powrocie, za miejscem w którym się mieszkało. Mój mąż mieszkał przez 8 lat w Londynie, ja krócej i z przerwami na studia. W każdym razie chociaż w Polsce nam dobrze, zawsze robi się dziwnie na myśl o Londynie. To taka tęsknota połączona z zastanowieniem jakby nam tam było? jednak często dochodzę do wniosku, że wszędzie dobrze gdzie nas nie ma. A tęsknota ma to do siebie, że bardzo łatwo idealizujemy. W każdym razie powodzenia w wyborach.\nMiniowe Szczescie 27 maja 2016 07:53\nDziekuje Wam za komentarze.\nIm dluzej sie zastanawiam , tym bardziej odbiegam od tematu powrotu.\nMoze gdybym jeszcze byla panienka to zmiany nie byly by dla mnie traumatyczne. Dla chlopcow jednak - owszem.\nNie wiem czy polska rzeczywistosc pozwolilaby Nam zyc na poziomie, na ktorym zyjemy teraz.\nI pomimo tego, ze serce mi sie kraja gdy chlopcy kazdego dnia pytaja kiedy lecimy do Baby to wydaje mi sie, ze lepsza przyszlosc czeka ich w Irlandii..\nObawiam sie obecnych rzadow w Polsce, bo nie wiadomo co bedzie za kilka lat... I tak jak trafnie napisala Aleksandra - tesknota powoduje, ze czesto idealizujemy .\nsalus salus 28 maja 2016 16:45\nDokladnie kochana!! Zawsze możesz zrobić rajd po Polsce i odwiedzic wszystkie koleżanki blogerki\nsalus salus 28 maja 2016 16:46\nMłoda Mama 27 maja 2016 10:10\nSzczerze gdybym miała możliwość to sama chętnie też bym wyjechała z kraju za granicę.\nZdjęcia piękne, aż Wam troszkę pozazdrościłam.\nMilena -Cytryniaki- 29 maja 2016 11:11\nA my żałujemy, że nie wyjechaliśmy za granicę, gdy mieliśmy taką możliwość. Teraz boimy się takiej zmiany, no bo są małe dzieci, kończymy budowę Naszego M, mąż ma stałą pracę... wiemy, że sobie tu poradzimy, a tak wyjechać i nie wiedzieć, czy Nam się poszczęści, to za duże ryzyko.\nRozumiem Twoją tęsknotę za Polską, ale jeśli żyje Wam się lepiej za granicą, to po co to wszystko zostawić? Gdybyś została dłużej w Polsce, zobaczyłabyś, jak bardzo tęskno Ci za Irlandią i za poziomem na którym teraz żyjecie.\nSzczypta o Mnie 29 maja 2016 21:54\nWiesz, że ja bym chciała Was mieć na wyciągnięcie ręki :* Wierzę, że podejmiecie najlepszą decyzję.\nSzczypta o Mnie 29 maja 2016 21:55\nI jeszcze dodam mnie dobrze tu w tej PL mam tu rodzinę, przyjaciół, znajomych i nie zmieniłabym jej na nic innego.\nMiniowe Szczescie 30 maja 2016 12:27\nGdybym nie wyjezdzala nigdy to w Polsce tez pewnie bylo by dobrze. Najgorszy jest ten pierwszy krok i podjecie decyzji.. :-/\nPatrycja Prin 7 czerwca 2016 09:50\nJak pomyślę że miałabym tu wszystko zostawić...ale z drugiej strony jesteście w innej sytuacji. Ja bm wróciła. Są w życiu rzeczy ważne i ważniejsze. Z głodu nikt tu nie umiera. A szczerze mówiąc ten dobrobyt Wasz opiera się na wakacjach zagranicznych bo jak mówisz oszczędności nie macie... stąd też ludzie wyjeżdżają. Stać nas na wakacje. Ale to ja i ostatnio moje sentymentalne podejście. Może się nie znam i nie wiem jaki dobrobyt jest w Irlandii ale czy na tyle duży żeby tęsknić za swoim domem rodzina...\nGulash000 30 lipca 2016 03:08\nZapomniałaś, że w Fordonie mieszka też Twój brat\nMiniowe Szczescie 30 lipca 2016 09:39\nNie zapomnialam. Nie mialam numeru zeby sie z bratem skontaktowac. Nikt z rodziny nie mial.