Pratchettowskie drugie wejrzenie w Monroe : Eksterioryzacja\nPratchettowskie drugie wejrzenie w Monroe\n27 sty 2011, 12:16\nPozwolę sobie zacytować nieco przydługi fragment ostatniej książki Monroe. Fragment mocne zaniedbany, który został przyćmiony ideą parku która jest w rozdziale obok.\nOdnoszę wrażenie że park jest czymś w rodzaju nieba dla ateistów, przygotowany aby mogli bezboleśnie odkryć, że coś tam jednak istnieje. Jednak tak na prawdę jest kolejnym poziomem systemu przekonań, używając terminologii Monroe.\nPoniższy fragment nabiera innego światła wobec prowadzonych tu ostatnio dyskusji, nie zakładam oczywiście jego bezgranicznej prawdy jednak jak wspominałem robi on wrażenie czegoś tak zupełnie odmiennego od idei parku odkrytej później. Mam wrażenie że Monroe prawie wręcz olał to doświadczenie i zajął się parkiem tak jak wielu jego uczniów, co prowadzi do ślepej uliczki.\nTak przy okazji zastanawia mnie kiedy czytam książki Pratchetta ile dość ciekawej i intrygującej wiedzy zostało tam wepchnięte pod pozorem humoru i ciekawych opowieści. Ale to chyba na inny temat\nJeżeli dochodzi do impasu, to z dużym prawdopodobieństwem gdzieś po drodze ma miejsce jakieś zniekształcenie bądź błędne zrozumienie. Znak drogowy został przeoczony lub fałszywie odczytany, wzięto nie ten zakręt - możliwości jest całe mnóstwo. Być może jakiś maleńki detal pozostał nie zauważony.\nTak było i w moim przypadku. Wciąż odbierałem sygnały o pomoc, pobierałem lekcje poznania - poprzez - istnienie, ale wszystko to bez satysfakcjonującego mnie wyjaśnienia. Ratowanie tych, którzy właśnie zmarli i moja podatność na ich sygnały - szczególnie na moje własne z przeszłości - domagały się ode mnie całkowitej uwagi. Czyżby to właśnie miał być mój "nowy kierunek"?\nCzułem, że utraciłem kontrolę. Jakaś część mnie, której nawet nie byłem świadomy, przejęła wszystko na siebie, a ja z pewnością tego nie rozumiałem.\nPostanowiłem więc, że bezkresy nieskończoności będą musiały na razie poczekać. Obecnie najważniejszą sprawą było poznanie samego siebie, bez żadnych dwuznaczników. Im bardziej poznam samego siebie, tym lepiej będę wiedział, jaki jestem w swoim niefizycznym wydaniu i tym bliższy stanę się poznania powodu, dla którego wydaję się obierać tę akurat ścieżkę.\nDoświadczenie jest niewątpliwie najlepszym z nauczycieli. Teraz moje doświadczenie ponownie mogło stać się konstruktywne, łącznie z pozostającymi na pierwszym planie zdolnościami lewej części mojego mózgu. Trasa lub dostęp do mojego niefizycznego ja, o którym zacząłem już myśleć jako o Ja-Tam, pojawił się prawie natychmiast.\nPoczątek zrobiłem przeszło dwadzieścia lat temu.\nSfrustrowany brakiem jakichkolwiek umiejętności eksploracji poza ramami czasoprzestrzeni zwróciłem się do wnętrza i poprosiłem o pomoc. I otrzymałem ją. Otworzyły się przede mną nowe możliwości. Byłem wolny.\nPrzez wszystkie następne lata szczęśliwie podążałem obraną drogą. Nie zdawałem sobie jednak sprawy, że - pomimo mojego oczywistego ego - od tamtej chwili to właśnie moje Ja-Tam wzięło na siebie cały ciężar związany z nawigacją i naprowadzaniem. Ani razu nie zadałem sobie trudu, aby przyjrzeć się temu bliżej, do czego winna mnie była skłonić chociażby zwykła ciekawość.\nTeraz w pogoni za brakującą Podstawą, zamiast wykonywać to co zwykle po wyjściu z ciała, położyłem tamę wszystkim pilnym sygnałom i zacząłem sondować dookoła siebie, kierując się do wnętrza raczej niż na zewnątrz. Potrzebowałem wielu takich sesji i przeszło roku, aby zgromadzić odpowiednie informacje i odpowiednio je posegregować.\nA oto, czego się dowiedziałem. Wychodzenie z fazy fizycznej w moje Ja-Tam było powolne i rozważne. Miałem wrażenie istnienia, wszystkowiedzącego olbrzyma, który ze zdziwieniem obserwuje, jak jeden z jego palców podejmuje niezależną upartą eksplorację reszty jego ciała. Nie odczuwałem lęku z powodu Znanego: ja byłem Ja-Tam, Ja-Tam było mną. A któż mógłby się obawiać samego siebie?\nZwróciwszy się ku sobie i penetrując moje Ja-Tam natychmiast natknąłem się na to, czego oczekiwałem: na warstwę - lub kartotekę, bibliotekę czy archiwum - zawierającą w sobie każdą chwilę mojego życia aż po dzień dzisiejszy, uzupełnianą bezustannie napływem świeżych faktów, ściśle odpowiadających moim myślom i czynnościom podczas prowadzenia badań. Wciąż też wpływały tu sygnały z mojego ciała fizycznego. Było to coś większego od pamięci, jak o niej świadomie myślimy. Był to punkt recepcyjny wszystkich doznań płynących od obecnego Ja-Tutaj - tego ja, które funkcjonuje w świecie fizycznym - a działającego teraz jedynie jako ciało fizyczne bez świadomości.\nBadałem ten system magazynowy kilkakrotnie i z olbrzymim zainteresowaniem. Po wybraniu jakiegoś wydarzenia z przeszłości przeżywałem je na nowo w każdym szczególe, aż do pojedynczych minut w przepływie bodźców, myśli i emocji. Jednakże szybko doszedłem do wniosku, iż taka superpamięć wcale nie jest czymś przyjemnym. Przy możliwości tak drobiazgowego wglądu we własne wspomnienia stajemy się boleśnie i smutno świadomi wielu podjętych w sposób irracjonalny decyzji, głupich błędów czy nie wykorzystanych możliwości. Emocjonujące wydarzenia nie były już tak emocjonujące, ponieważ znałem ich rezultat. Radosne chwile często okazywały się infantylnymi, a infantylne smutnymi i zabawnymi.\nNa przykład: miałem bardzo wczesne wspomnienie o ukrywaniu się za dużym krzewem rosnącym tuż obok werandy domu mojej babki. Nigdy potem nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego właściwie się tam wtedy ukrywałem. Nie bałem się, ale coś mnie tam trzymało. Teraz już wiedziałem. Otóż narobiłem w majtki i nie chciałem, by dowiedziała się o tym mama. Dla czterolatka z pewnością było to olbrzymie przeżycie!\nW podobnie łatwy sposób odkrywałem ponownie wiele istotnych wydarzeń, pomiędzy nimi i takie, które w swej naturze wczesnych zwiastunów bywały łatwo przeoczone. Jedno z takich wydarzeń miało miejsce w 1934 roku, kiedy to ze średnią niespełna 2,5 oblałem egzaminy na drugim roku na stanowym uniwersytecie w Ohio. W pewnym stopniu spowodowane to zostało poważnymi poparzeniami twarzy, wymagającymi długotrwałego leczenia szpitalnego. Wydobrzawszy poczułem niepokój i ruszyłem w kraj w poszukiwaniu pracy. Próbowałem podróżować autostopem, ale rychło zorientowałem się, że ludzie niechętnie zabierają podejrzanie wyglądającego nastolatka, więc zostałem klasycznym trampem przemieszczającym się z miejsca na miejsce pociągami towarowymi.\nPewnego dnia w St. Louis - było to w samym środku grudnia - kucharz w niewielkim bistro spostrzegł, jak zachłannym wzrokiem wpatruję się poprzez zaparowaną szybę w smażącą się na ruszcie potrawę. Skinieniem dłoni przywołał mnie do środka i nakarmił, nie żądając w zamian ani centa. Ponieważ od dwóch dni niczego nie jadłem, zakrawało to na cud.\nTej samej nocy w noclegowni prowadzonej przez Armię Zbawienia zmarł spokojnie stary człowiek leżący na łóżku obok mnie. Jeszcze nigdy nie znajdowałem się tak blisko kogoś umierającego. Nie odczuwałem strachu, lecz ciekawość.\nPo prawie roku powróciłem do Columbus w stanie Ohio i załatwiłem sobie warunkowy powrót na studia. Podczas mojego pierwszego roku studenckiego kółko dramatyczne ogłosiło konkurs na najlepszą jednoaktówkę. Ta, którą napisałem, uzyskała drugą nagrodę. Pierwsze trzy zostały wyreżyserowane i wystawione na scenie uczelni. Być może szczytowy moment mojej uczelnianej kariery przypadł właśnie wtedy, gdy stałem za kulisami, a pięćset osób w absolutnej ciszy dosłownie chłonęło każde słowo z momentu kulminacyjnego mojego jednoaktowego dramatu. Krytycy powiedzieli później, iż to on właśnie powinien zająć pierwsze miejsce!\nSztuka oparta została dokładnie na tym, co wydarzyło się w noclegowni, oprócz dodanego momentu kulminacyjnego. Na czym on polegał? Otóż umierający stary człowiek przekazuje chłopcu Specjalne Przesłanie, Cel czy Plan wykraczający daleko poza zwykłą ludzką myśl. Skutkiem tego chłopiec zostaje przekształcony w coś lub kogoś zupełnie innego.\nTaka rzecz wychodzi spod pióra osiemnastolatka, który nigdy nie studiował filozofii ani nie był nawet religijny - tak samo jak wszyscy jego rówieśnicy w tamtym okresie. Skąd więc ten pomysł? I dlaczego? Wydarzenie to najwyraźniej przez długi czas było ukrywane jako nieważne. A miało miejsce przeszło dwadzieścia lat przed tym, jak w moim życiu pojawił się taki fenomen jak OBE.\nDo podobnej kategorii mato ważnych wydarzeń odnosiło się kolejne skrywane długo wspomnienie, które wcześniej uważałem być może za coś w rodzaju halucynacji. Rzecz działa się na starej farmie w okręgu Du-tchess, której byliśmy właścicielami w późnych latach czterdziestych. Mieszcząca się tam studnia wyschła. Była to studnia starego typu, wykopana ręcznie jakieś sto lat temu lub jeszcze wcześniej. Miała około trzech stóp średnicy, siedemdziesiąt głębokości i obramowana była zaokrąglonymi kamieniami polnymi połączonymi ze sobą bez użycia zaprawy.\nWsłuchawszy się odpowiednio można było usłyszeć cichy szum przepływającej poniżej wody, ale stara pompa nie była już w stanie podnieść jej rurami w górę. Zazwyczaj nie słyszy się płynącej w studni wody. Moja ciekawość została pobudzona, więc wydobyłem ze stodoły linę, jeden jej koniec przywiązałem do stojącego nie opodal drzewa i opuściłem się do wnętrza studni, zupełnie jak pokonujący strome zbocze taternik.\nPo dotarciu do dna natychmiast zorientowałem się, na czym polegał problem. Poziom wody gruntowej obniżył się, tak że wystające ze ścian rury nie mogły już jej czerpać. Co ciekawe, woda na dnie nie była stojąca, lecz tworzył ją rwący dość wartko podziemny strumień. Pomyślałem, że gdyby we właściwym miejscu umieścić kilka kamieni, to poziom wody podniósłby się z powrotem.\nNastępnie spojrzałem w górę i ogarnęła mnie panika. Wysoko, wysoko ponad moją głową widniał maleńki krąg światła. Pomiędzy mną a tym punktem bezpieczeństwa znajdowało się siedemdziesiąt stóp związanej luźno skaty, której fragment mogłem naruszyć opuszczając się w dół. W każdej chwili fragment ten mógł odpaść, zwalając mi przy okazji na głowę całą ścianę. O tym, iż było to możliwe, upewniłem się oglądając dno studni. Leżało tu kilka sporych, wielkości piłki do koszykówki odłamów skalnych, które musiały oderwać się od ściany jakiś czas temu.\nDoznałem potężnego przypływu klaustrofobii, co poniekąd wydawało się usprawiedliwione. Jeżeli nie wydostanę się stąd szybko, mogę zostać żywcem pogrzebany w siedemdziesięciostopowym grobie - i nikt nie będzie nawet o tym wiedział. Z wysiłkiem próbowałem zdusić rosnącą wciąż panikę. Wiedziałem, że wychodząc na powierzchnię będę musiał być niezwykle ostrożny, aby w żadnym wypadku nie naruszyć niepewnej spoistości ściany. Usiadłem na sporym kamieniu i zamyśliłem się. Następnie pochyliłem się i zwiniętą dłonią nabrałem kilka łyków wody. Była chłodna i orzeźwiająca.\nKiedy siedziałem tak na dnie tej studni nasłuchując łagodnego szumu przepływającej wody, moje oczy powoli przyzwyczaiły się do przyćmionego światła i zacząłem się odprężać. Coś było w miejscu, w którym się znajdowałem - coś spokojnego, przyjemnego. Spojrzałem w górę na krąg światła, ale uczucie spokoju pozostało nie naruszone. Nie czułem już paniki. Zamknąłem oczy i oparłem się wygodnie plecami o ścianę. Teraz nie musiałem się już spieszyć. Odprężyłem się jeszcze bardziej i przez chwilę sądziłem nawet, że zapadłem w sen, ale wciąż słyszałem szum wody i czułem plecami szorstki chłód kamieni. Moja fizyczna świadomość była wciąż nie naruszona.\nPotem schemat uległ zmianie. Doznałem uczucia jakby otaczania mnie przez jakąś inteligencję, wpływającą bardzo powoli i ciepło w moje ciało. Wydawała się mieszać z każdą częścią mojego ciała i umysłu. Stałem się częścią tej inteligencji lub też inteligencja ta stała się częścią mnie. Wydawało się, że nie istnieje żadna różnica. A potem nastąpił przekaz. Mogę przełożyć go na słowa jedynie z grubsza.\nSynu mój z synów synów, odnalazłeś radość w moich wiatrach i niebie. Dzieliliśmy podniecenie i pokój zarówno w falach moich wód jak i głęboko w ich odmętach. Rozkoszowałeś się pięknem i niewinnością innych moich dzieci rozsianych na mojej powierzchni. Jednak dopiero teraz znalazłeś chwilę w moim fonie, aby zamilknąć i posłuchać.\nW milczeniu zachowaj tę pieśń na wieki. Zrodzony zostałeś ze mnie, jednak przeznaczeniem twoim jest stać się większym, niż kiedykolwiek będzie to moim udziałem. W rozwoju tym rozkoszuję się razem z tobą. Moja siła jest twoją silą; dlatego weź ze sobą moją chwalę, aby wyrazić ją w sposobach, których nie zrozumiem. Popieram i dzielę szczęśliwie to, czym się staniesz. Podążaj z tą prawdą w sobie, synu mój z synów synów.\nTo wszystko. Uczucie ciepła trwało jeszcze parę chwil, po czym zaczęło zanikać.\nWstałem, pochwyciłem dyndającą linę i bez wysiłku wspiąłem się na szczyt studni, wdrapując się w stronę światła. Jakież było moje zdumienie, kiedy stwierdziłem, że spędziłem w tej studni przeszło dwie godziny!\nTeraz pamiętam tę specjalną Podstawę. Matko Ziemio, kocham cię! Jak mógłbym cię kiedykolwiek zapomnieć!\nDalsze badania warstwy pamięci odkryły prawie identyczny sen, pojawiający się co najmniej raz w miesiącu przez kilka lat. Byłem w tamtym okresie aktywnym pilotem samolotowym i szybowcowym. W tym powtarzającym się śnie zawsze siedziałem we własnym samolocie, którym kołowałem na koniec pasa startowego, następnie zwiększałem moc i rozpędzając się po pasie startowałem. Kiedy znajdowałem się już w powietrzu, pas startowy zamieniał się w ulicę, ciasno zabudowaną po obu stronach wysokimi domami. Od domu do domu i krzyżując się ponad moją głową biegła istna plątanina kabli i przewodów, tak jak wciąż jeszcze można to zobaczyć w starych dzielnicach biurowych położonych w dolnych częściach miasta. Chociaż próbowałem jak tylko mogłem, to nigdy nie udawało mi się znaleźć w tej plątaninie szczeliny na tyle dużej, by mógł przelecieć przez nią samolot. Po okresie niepokoju i frustracji budziłem się. Od chwili rozpoczęcia moich doznań poza ciałem sen ten nie powtórzył się więcej.\nNiektórzy z psychologów, z którymi przedyskutowałem ten sen, sugerowali, że ulica jest symbolem moich powiązań ze światem biznesu. Inni spekulowali, iż nieprzenikniona sieć przewodów stanowi odbicie moich kulturowych systemów przekonań. Wszyscy zgodzili się za to, że jest to logiczna, doskonale zmontowana metafora wspaniale pasująca do tego, kim w owym okresie byłem.\nSzukając dalej odnalazłem pewną wskazówkę co do mechanizmu, który wyzwolić mógł późniejsze wydarzenia. Moja kompania, szukając nowych możliwości korzystnego ulokowania pieniędzy, badała czy dźwięk wykorzystany być może do nauki podczas snu. Jako profesjonaliści w tej dziedzinie, ponieważ wyprodukowaliśmy kilkaset programów dla sieci stacji radiowych, wypróbowaliśmy wiele różnego rodzaju dźwięków, chcąc ustalić, w jaki sposób wpływają one na sen. Począwszy od 1956 roku sam byłem głównym obiektem takich badań i odbyłem co najmniej sto sesji leżąc w dźwiękochłonnej kabinie ze słuchawkami na uszach. Jednak dwoje moich dzieci, a także wiele innych osób, które odbyły podobne sesje, nie mogło poszczycić się porównywalnymi efektami. Czyżby to właśnie był ten wyzwalający moje późniejsze doznania mechanizm?\nTak więc przebrnąłem przez warstwę pamięci mając na uwadze, iż dokładne przypomnienie sobie wszystkiego nastąpić może kiedy tylko zechcę. Jednak odkryłem, że przeżywanie przeszłości bez różowych okularów nie jest dobrym sposobem na szampańskie wieczory!\nPosuwając się głębiej do następnej części mojego Ja-Tam natknąłem się na obszar, którego istnienia z pewnością się nie spodziewałem. Odkryłem, iż w rzeczywistości wcale nie byłem taki nieustraszony, za jakiego się uważałem. Być może nie byłem świadomy tych tkwiących we mnie lęków, tym niemniej były tam - duże, brzydkie strumienie surowej energii, kłopotliwe w swoim natężeniu. Były tam stare lęki i bezustanny przypływ nowych. Ich zakres był całkiem spory: od niewielkich, takich jak niepokój spowodowany wpływem deszczu na nasz projekt konstrukcyjny, po olbrzymie, dotyczące kierunków i tempa zmian w naszym świecie. Był tam nawet lęk przed fizyczną śmiercią; może nie przed samym procesem i tym, co czekało mnie później, lecz raczej przed tym, co mogłem pozostawić nie dokończone tutaj, w czasoprzestrzeni. Wiedziałem, że aby uporać się z tym bałaganem, podjąć trzeba zdecydowane działania.\nLecz moje Ja-Tam opracowało i zastosowało już w praktyce zdecydowanie lepszy system. Testy, przez które przechodziłem w ciągu ubiegłych pięciu lat, kiedy to niefizycznie doświadczałem intensywnych wydarzeń wywołujących kilkakrotnie te same lęki, dopóki nie zostały one rozproszone, były wciąż aktualne i w dalszym ciągu funkcjonowały. Co więcej, bitwa ta była prawie wygrana. O wiele więcej lęków rozpraszało się niż pojawiało nowych, wywoływanych bieżącą działalnością.\nWraz z uświadomieniem sobie tego faktu nastąpiło jedno z głównych odkryć: to moje Ja-Tam ustanowiło ten proces i kontrolowało jego przebieg, przyspieszając lub spowalniając operacje rozpraszania lęków w zależności od potrzeb. Pomocą w tym nie było żadne zewnętrzne źródło, jak to pierwotnie przypuszczałem. Po prostu to ja sam pomagałem sobie!\nTak więc palec stał się dłonią. Nie ukrywam, że tak nawet wolałem. Jednakże sposób, w jaki to zachodziło, pobudził moją ciekawość. Uświadomiwszy sobie, że Ja-Tam zapewnia mi (Ja-Tutaj) coś więcej, niż jedynie przypadkowe połączenie, zacząłem przeszukiwać mój obecny umysł - jaźń w celu odnalezienia dalszych dowodów na bieżące oddziaływanie mojego Ja-Tam. Sięgnięcie głębiej było bardzo łatwe, lecz efekt początkowy był prawie katastrofalny. Otóż dowiedziałem się, czym jestem! Jednakże przyzwyczajenie się do rzeczywistości tego "czym jestem" wymagało dużo czasu i wysiłków.\nByła to następna wewnętrzna chmura energii, jaką napotkałem. Znałem wszystkie te emocje - nie te, które zostały stłumione, lecz te przeszłe i obecne, których doświadczyłem i które zachowałem w pamięci, zarówno te radosne jak i smutne. Znalazłem tu także uczucia irracjonalnego gniewu, które teraz stały się dla mnie zgoła zabawne. Tak jak w wypadku lęków, tu także obowiązywał stały schemat dopływu nowych uczuć odzwierciedlających mój stan z danej chwili. Interesujący był fakt, iż warstwa ta wydawała się być całkiem porządnie zorganizowana.\nW dużym stopniu przypominało to niekształtną dziurę w szarej ścianie. Kiedy spróbowałem przecisnąć się przez tę kuszącą wyrwę, natrafiłem na niewielki opór, ale ostatecznie próba zakończyła się sukcesem. Po spenetrowaniu wyrwy struktura powstrzymującej mnie energii ściany stała się absolutnie zrozumiała.\nZrozumiałem także, co wydarzyło się w moim własnym schemacie, powodując utworzenie tej dziury. Odpowiedzią była prosta erozja spowodowana powtarzaniem eksperymentów. Zabawne w tym było to, że w swoim zapale nie zauważyłem nawet istnienia tej bariery.\nZ czego była wykonana? Z nałogów Ziemskiego Systemu Życia i całej mnogości tworzonych w jego obrębie systemów przekonań. Najwidoczniej kiedyś prześlizgnąłem się przez jakieś pęknięcie, czy to przypadkowo, czy z jakiegokolwiek innego powodu i stopniowo je powiększałem dalszym używaniem - prawdopodobnie poprzez gromadzenie informacji i wzrost doświadczenia - aż w końcu ta część bariery po prostu zawaliła się.\nA więc... Czym właściwie jestem? Za barierą znajdowały się cale setki czegoś, co przypominało falujące promienie różnokolorowego światła. Z pewnym wahaniem wyciągnąłem dłoń i dotknąłem najbliższego z nich. Natychmiast w moim umyśle rozległ się głęboki, męski głos.\n(No proszę, proszę! A więc ciekawość znowu się opłaciła, Robercie!)\nSzybko cofnąłem rękę, ale chichot pozostał. Natychmiast zbliżył się inny świecący jaskrawo płomień koloru malwy. Tym razem głos był zdecydowanie kobiecy!\n(Oczywiście! Nie jesteś wyłącznie mężczyzną, Bobby!)\nBył to zaledwie początek. Proces ten powtarzał się wciąż i wciąż. I za każdym razem stawało się to łatwiejsze. Zrozumiałem, że każdy promień "światła" był jednym z moich ja, jedną z osobowości mojego Ja-Tam łącznie z różnymi doświadczeniami życiowymi. Zdeponowane w obrębie mojego Ja-Tam znajdowały się odpowiednie dla każdej osobowości schematy życia, zgodne w każdym szczególe. Właściwie opis ten nie odpowiada tak do końca prawdzie, ponieważ każda osobowość jest samodzielnym, zdolnym do odczuwania istnieniem z indywidualną świadomością, umysłem i wspomnieniami. Komunikowanie się było łatwe, ponieważ zachodziło z samym sobą! Jednakże było ich tak dużo, że mogłem jedynie musnąć ich powierzchnię. Głębszą penetrację uniemożliwiły mi elementy emocjonalne, które były zbyt silne.\nKiedy wychodziłem poza fazę w moje Ja-Tam, odnajdowałem konkretną osobowość poprzez zwykłą myśl o jej schemacie w mojej obecnej aktywności. Niektóre z nich były znajome, ponieważ wiedziałem, że stanowią siły napędowe w moim obecnym życiu. Oto kilka uderzających przykładów:\nArchitekt / Budowniczy\nDziało się to w erze budowy katedr i zamków, jaka miała miejsce w dwunastym wieku w Anglii i na kontynencie europejskim. Zostałem zwolniony w niełasce, ponieważ ostro wystąpiłem przeciwko przerażającej liczbie zgonów pośród moich przyjaciół robotników w trakcie jednego z wypadków. Otóż z niedbale ustawionego rusztowania spadł olbrzymi głaz, miażdżąc znajdujących się na dole ludzi. Odmówiłem wtedy stosowania się do irracjonalnych fanaberii tych, którzy dzierżyli władzę. Wyemigrowałem do Francji, gdzie powtórzyła się ta sama sekwencja zdarzeń, chociaż z innym zakończeniem. Któryś z rozeźlonych możnych rozkazał skrócić mnie o głowę.\nTa część mnie znalazła swoje odbicie w moim życiu stosunkowo wcześnie, jeszcze zanim ukończyłem dziesięć lat, przejawiając się w budowaniu dwu lub trzypiętrowych drewnianych budynków. Później przyszło projektowanie i budowa dekoracji scenicznych, a jeszcze później projektowanie i nadzór instalacyjny różnych budowli w Westchester w stanie Nowy Jork, a potem w Wirginii. Wszystkie te prace zapewniały mi poczucie głębokiego zadowolenia.\nWyjaśniało to także głęboki smutek oraz cierpienia fizyczne, jakich doznałem podczas naszej ostatniej podróży do Anglii i Francji, gdzie zwiedzaliśmy różne katedry i inne starożytne budowle. Symptomy były tak wyraźne, że zmuszeni zostaliśmy do skrócenia pobytu zarówno w Londynie jak i w Paryżu. W moim Ja-Tam wszystkie szczegóły były łatwo dostępne, ale sięganie po nie rzeczywiście głęboko było dla mnie zbyt emocjonalne.\nSpróbowałem za to dowiedzieć się swojego nazwiska z tamtego okresu, lecz otrzymałem jedynie rozbawioną, powtarzaną kilkakrotnie odpowiedź.\n("To ty byłeś! Ty sam!)\nPrzez dłuższy czas nie miało to dla mnie żadnego znaczenia. Interesująca weryfikacja pojawiła się dopiero w 1990 roku. Podczas letnich wakacji w Europie mój młodszy brat Emmet oraz jego żona udali się do Szkocji, aby zwiedzić coś, co znane jest jako Munroe Fields na północ od Invemess. Zrobili zdjęcia znajdującego się tam zamku Louris i powrócili do domu nie wspominając mi o tej podróży ani słowem, ponieważ sądzili, iż nie będę tym zainteresowany.\nW listopadzie Emmet otrzymał pismo z Instytutu w sprawie planowanych przedsięwzięć na przyszły rok.\nMiędzy innymi znajdowała się tam także fotografia wieży w nowym Wschodnim Skrzydle Centrum. Zdumiony tym, co zobaczył, porobił odbitki swoich zdjęć z Munroe Fields i przesłał je do nas. Na zdjęciu ze Szkocji cechą charakterystyczną zamku Louris jest wieża, która przypomina naszą w Instytucie w stopniu wykluczającym przypadkowy zbieg okoliczności. Obie mają po cztery piętra, są ośmiokątne i osadzone pośrodku frontowej ściany budynku, posiadają prawie takie same wymiary, takie same zwieńczenia dachu, a nawet podobne żelazne barierki na szczycie przytwierdzone do dachów budynków, chociaż na tych fotografiach są one niewidoczne.\nNie miałem pojęcia o istnieniu zamku Louris i jego wieży. Nigdy nie byłem w Szkocji. Mój brat nigdy nie widział ani nawet nie wiedział o wieży Instytutu, ponieważ wybudowana ona została już po jego ostatniej wizycie w Wirginii.\nKto wybudował zatem wieżę zamku Louris? Zgodnie z historią klanu Munroe zrobił to w połowie dwunastego wieku Donald Munroe oraz jego syn Robert.\nTakie były więc niezbite fakty. Mimo wszystko to jednak ja!\nZwróćcie uwagę iż obie wieże są ośmiokątne, mają podobne zwieńczenia dachu, obie znajdują się w połowie ściany budynku, obie mają podobne wymiary i obie są wysokie na cztery piętra z dostępem na dach i barierkami z kutego żelaza.\nTen Ja-Wtedy był nowicjuszem, w jakimś nieokreślonym czasie, mającym właśnie poddać się tajnemu rytuałowi konfirmacji w głębokich zakamarkach starej świątyni bądź kościoła. On - czy raczej ja - nie wiedziałem niczego o samej procedurze tego rytuału, ale oczekiwałem tej chwili z ogromną niecierpliwością, ponieważ oznaczała ona szeroką akceptację i awans w hierarchii kulturowej.\nRytuał rozpoczął się wraz z wejściem kapłanów, którzy śpiewając coś monotonnymi głosami sformowali wokół płaskiego, kamiennego ołtarza krąg. Następnie wprowadzono młodą dziewczynę, zdarto z niej odzienie i nagą przywiązano do ołtarza. Chociaż wstrząśnięty, Ja-Wtedy nie potrafił opanować ogarniającego go podniecenia.\nNajwyższy rangą kapłan skinął na moje Ja-Wtedy, aby zbliżył się do ołtarza i posiadł dziewczynę. Posłusznie podszedłem bliżej, stanąłem obok dziewczyny i spojrzawszy na jej wykrzywioną strachem twarz ujrzałem w głębi jej oczu coś, co mnie powstrzymało. Po dłuższej chwili odwróciłem się, spojrzałem na kapłana i pokręciłem odmownie głową. Natychmiast nastąpił jaskrawy błysk i życie tego Ja-Wtedy zakończyło się.\nW moim obecnym wcieleniu dość dobrze pasuje to do odrazy, jaką odczuwam do każdego mężczyzny uciekającego się w stosunkach z kobietami do gwałtu. Po wcześniejszych oznakach zawsze zakładałem, iż ten konkretny Ja-Wtedy został na skutek niewykonania poleceń zgładzony. Jednakże inwentaryzacja mojego Ja-Tam ukazała mi całkowicie odmienne oblicze tego wydarzenia. Otóż "pokusa" ta była testem. Gdyby Ja-Wtedy spróbował zgwałcić tę dziewczynę, zostałby powstrzymany i wyrzucony z zakonu. Lecz poprzez odmowę dokonania tego czynu, zdał test pozytywnie i przyjęty został do grona kapłanów. Jaskrawe światło było symbolem jego przeistoczenia się i rozpoczęcia nowego życia.\nKim była ta dziewczyna? Była nią moja żona Nancy. Jeszcze przed moim odkryciem tego faktu przypomniała sobie wydarzenie z poprzedniego wcielenia. Otóż byliśmy członkami sekty religijnej - ona była zakonnicą, ja zaś kapłanem.\nCzas, lokalizacja i występujące tam postacie są mi znane. Ten Ja-Wtedy był członkiem bardzo blisko związanej ze sobą rodziny lub plemienia liczącego kilka tysięcy osób, których bazą operacyjną bądź domem była jedna ze stron skalnego urwiska. Tuż za olbrzymim wejściem do przypominającego grotę pomieszczenia znajdowała się platforma startu i lądowania, a jedynym środkiem transportu były małe, jednoosobowe samoloty. Posiadały one krótkie skrzydła i napędzane były w sposób całkowicie niezrozumiały. Pilot leżał w nim twarzą w dół z lekko uniesioną głową, a czoło spoczywało na obrotowej poduszce. Sterowanie odbywało się za pomocą wyuczonego procesu mentalnego.\nJa-Wtedy całkowicie i ochoczo poświęcał się dla dobra grupy i spędzał większość swojego-mojego-życia latając jednym z tych samolotów na dalekie rekonesanse ponad mało gościnną okolicą. We wspomnieniach owego domu w skale występowało głębokie uczucie przyjaźni i miłości. Były tam także chwile rozbawienia, kiedy podczas takich misji kamienie i włócznie ciskane przez "tubylców" z dołu uderzały o spód samolotu, wprawiając cały kadłub, a także ciało mojego Ja-Wtedy w drżenie. Sam samolot był prawie niezniszczalny.\nDawno temu, kiedy byłem nastolatkiem w obecnym wcieleniu, próbowałem zbudować taki samolot, w którym pilot leżałby w pozycji twarzą w dół. Podczas drugiej wojny światowej usiłowałem nawet sprzedać projekt takiego myśliwca, co prawda bez powodzenia, różnym firmom związanym z przemysłem lotniczym jako odpowiedź na zbytnie obciążenie i inne problemy z osiągami. Było to na długo przedtem, nim posiadłem świadomość rozmiarów tego, czym obecnie jestem i nie zawracałem sobie wtedy głowy zastanawianiem się nad źródłami takich pomysłów.\nZałożyłem, że ten aspekt mnie wywodzi się z systemu energii będącego moim źródłem, luźno określanym przeze mnie mianem KT-95. Moja ostatnia wizyta w tamtym miejscu - w Domu - ani nie potwierdziła, ani nie zaprzeczyła temu założeniu. To, co interpretujemy jako muzykę, występuje w całym tamtym systemie w swojej pełnej sile, chociaż nie w formach twórczych.\nDalsza inwentaryzacja mojego Ja-Tam ukazała mi osobowość, z której postrzegłem jedynie niewyraźne cienie. Zarówno czas jak i lokalizacja były nieokreślone, a postacie prawdopodobnie istotami niehumanoidalny-mi. Ten Ja-Wtedy jest ważną, lecz najwyraźniej sfrustrowaną częścią mnie, bezustannie usiłującą powielić coś, co było powszechne w tamtej konkretnie aktywności życiowej. Zazwyczaj próbowałem wyrazić to poprzez muzykę. Obecnej kulturze i cywilizacji brakuje wiedzy oraz środków, aby wyrazić to w jakiejś innej formie.\nW tamtym życiu pełne wykorzystywanie Wibracji w jakiejkolwiek formie jest tak naturalne, jak dla nas oddychanie. Jest to częścią ich pakietu DNA. Posiadają umiejętność manipulowania materią do zaspokajania wszystkich swoich potrzeb poprzez mentalną energię wibracyjną. "Muzyka", którą tworzą, jest wykorzystaniem energii niefizycznej, ale nie w polu elektromagnetycznym. Nie tylko wywołuje ona wszelkiego rodzaju nastroje i emocje, ale także wprowadza lub powstrzymuje różnorodne doznania zmysłowe, przypominające nieco nasze, lecz bynajmniej nie tak ograniczone.\nWiększość z tego Ja-Wtedy znajduje się poza zrozumieniem mojego Ja-Tutaj. Po prostu rozpoznaję obecność takiej osobowości i pozwalam wyrazić tej jaźni to, co możliwe i wykonalne. Jednakże najbardziej ciekawi mnie, w jaki właściwie sposób moje Ja-Tam uwikłało się w taki niezwykły styl życia. Inwentaryzacja nie-przyniosła na to odpowiedzi - lub po prostu nie potrafiłem jej odnaleźć.\nTo żywe wspomnienie dotyczyło pierwszego oficera na żaglowcu w erze statków z osprzętem rejowym. Jedynie kilka mających wtedy miejsce wydarzeń jest jasnych dla mojego Ja-Tutaj. Jednym z nich było przejście przez jakąś cieśninę, możliwe iż Magellana, pod wiatr i podczas bardzo silnego sztormu. Przez wiele godzin pozostawaliśmy nieruchomo w stosunku do pobliskiego lądu, walcząc z przeciwnymi prądami i wiatrem. Sam przejąłem ster, kiedy zaczęliśmy dryfować w stronę kamienistego wybrzeża.\nCal po calu pokonaliśmy wreszcie tę cieśninę, tracąc po drodze trzech członków załogi. Chociaż wyrzuciliśmy na rufie kilka lin, nieszczęśnicy nie byli w stanie do nich dotrzeć. Każdy zwrot, który mógłby ich jeszcze uratować, oznaczał równocześnie nieuchronną katastrofę całego statku. Jeden z zaginionych był moim najbliższym przyjacielem.\nW obecnym wcieleniu, chociaż urodziłem się i wychowałem na Środkowym Zachodzie, wybrzeże i ocean zawsze przyciągają mnie niczym magnes. Pierwszą rzeczą, jaką kupiłem w Nowym Jorku po uzyskaniu pieniędzy, była żaglówka. W ciągu godziny i to bez żadnych instrukcji poznałem prawie wszystkie tajniki żeglowania. Na morzu przydarzyło mi się wiele przygód, wliczając w to samotny, całonocny rejs dwanaście mil od brzegu w czasie sztormu. Będąc na morzu nigdy się nie bałem i zostałem w końcu właścicielem czterdziestodwustopowego keczu. Zawsze kochałem żeglowanie i często tęsknię za świeżym powiewem oceanu.\nBył to jedynie migocący płomień światła. Kiedy wyciągnąłem rękę i spróbowałem go dotknąć, pojawił się wizerunek młodocianego wojownika z zamierzchłych czasów, tego samego, którego wskrzesiłem na polu bitwy. Nie byłem zaskoczony, ale zastanawiałem się, czy połączył się ze mną w drodze powrotnej. Zakłopotany emanującą od niego falą uwielbienia uspokoiłem go uśmiechem i uściskiem dłoni.\nZ tym Ja zaznajomiłem się poprzez moją ostatnią wizytę w K-T-95. Zdecydowanie nie był on bytem fizycznym w naszym rozumieniu tego słowa. Wciąż pojmuję to w taki sposób, że stałem się ciekawy ludzkiej egzystencji podczas "turystycznych" wizyt w innych rzeczywistościach, wliczając w to czasoprzestrzeń. Po pierwszym zanurzeniu w wodach Ziemskiego Systemu Życia stałem się nałogowcem. Powtórki życia w KT-95 stały się już nudne. Jednakże sposób, w jaki pojawiło się moje oryginalne Ja, nie jest znany ani dla niego, ani dla mnie. Nigdy nie poświęcaliśmy temu wiele uwagi.\nTeraz jednak dostrzegam za tym światło, a myśl o tej części mojego Ja-Tam wywołuje dudniący grzmot. Czyżby była to reakcja tego, który nigdy nie był szczególnie zainteresowany "poprzednimi wcieleniami"? Natychmiast myśl ta wyzwoliła wybuch głośnego śmiechu. Skąd się bierze? Od kogo pochodzi? Rozbrzmiewał wszędzie dookoła mnie, a także we mnie. Jednakże nie było żadnej widzialnej formy, jedynie radiacja, we mnie i ze mnie. Potem, gdzieś w głębi siebie, usłyszałem głos.\n(W porządku, miody przyjacielu. Teraz już wiesz. Zabierz to ROTE ze sobą i powróć, kiedy je rozwiniesz.)\nSzok wywołany głosem i śmiechem przywiódł mnie z powrotem do fazy Ziemskiego Systemu Życia i mojego ciała fizycznego. Dla mojego Odmiennego Spojrzenia miało właśnie miejsce coś na kształt cudu. .Nie było mi łatwo przyzwyczaić się do konfrontacji z tą częścią mnie, której nie podejrzewałem nawet o istnienie. Jednakże sama komunikacja była absurdalnie wręcz prosta. Nie jest to zaskakujące, ponieważ gdy rozmawia się z samym sobą, nie istnieją żadne bariery. Chociaż "rozmowa" nie jest właściwym słowem; komunikacja była o wiele szybsza, a nazywanie takiej wymiany "konwersacją" jest grubym niedomówieniem.\n(My nie używamy określenia "serce". Jest zbyt fizyczne.)\n(Jesteśmy tym, co najlepiej określa powiedzenie: "całość jest większa od sumy poszczególnych części".)\n(Punktem ogniskowym, szczytem piramidy ciebie, wliczając w to ciebie jaki jesteś w chwili obecnej.)\n(Wcale nie. Jesteśmy wysoce zorganizowani. Czy rozpoznałeś warstwę pamięci, kiedy podążałeś do wnętrza?)\n(Jest ona uporządkowana zarówno pod względem kolejności, jak i kategorii. W podobny sposób przedstawia się sprawa z innymi schematami istnienia, przez które przeszliśmy. Możesz natychmiast odszukać to. czego w danej chwili potrzebujesz.)\n(Rozważ na przykład te wszystkie trapiące cię lęki. Z łatwością je usuwamy. Przekształcamy je szybciej, niż ty je wnosisz. Powinieneś przypomnieć sobie, czym byłeś jakieś czterdzieści pięć lat temu lub przyjrzeć się niektórym z otaczających cię ludzi. I ty mówisz o bałaganie!)\n(Naprawdę? Łatwo o tym zapomnieć, kiedy nie ma się tego tuż przed własnym nosem.)\nWkraczając tu przebiłem się przez cala masę emocji. Muszę tłumić w sobie mnóstwo czegoś, czego nie byłem nawet świadomy. Zakładam że ja - czy raczej wy - macie jakiś system, aby poradzić sobie także i z tym.\n(Oczywiście, że mamy. Jest tego mniej niż kiedyś, ale jakość znacznie się poprawiła. Ostatnimi czasy pozwalasz, aby emocje kontrolowały twoje działanie jedynie wtedy, kiedy sam tego chcesz. To bardzo dobrze.)\n(Jesteśmy tym, co w danej chwili potrzebne. Jesteśmy trustem mózgów, zbiornikiem myśli, starszymi braćmi, czymkolwiek. Dlaczego nie zastosujesz jednego z tych skrótów, z których jesteś taki dumny? Może Rada Doradców - BOA? Lub skrót od Executive Committee - to jest nawet bliskie tego, czym rzeczywiście jesteśmy.\nWybieram zatem EXCOM (Executive Committee - EXCOM - Komitet Wykonawczy; przyp.).\n(Doskonale. Posłuchaj - teraz, kiedy podjąłeś już trud dotarcia tutaj i zrobienia porządku ze swoją działalnością, jak można by to nazwać, moglibyśmy naprawdę zacząć.)\n(Po tych wszystkich latach wypracowałeś w końcu drogę dotarcia tutaj. Tyle razy pomagaliśmy ci w trakcie tego procesu, a ty nigdy nie obejrzałeś się za siebie - byliśmy pewni, że przybędziesz tu, aby to zbadać. Ale nie zrobiłeś tego. Musieliśmy się więc uciec do bardziej bezpośrednich metod, takich jak echa bólu w ciele fizycznym czy impulsy, które ty nazywałeś sygnałami o pomoc.)\n(Zazwyczaj zajmujemy się nimi, kiedy jesteś zajęty byciem sobą - byciem codzienną istotą ludzką. Pomyśleliśmy, że jeżeli będziesz musiał zająć się kilkoma takimi sygnałami osobiście, staniesz się ciekawy. I tak się też stało.)\n(Oczywiście. Czasami to uznawałeś, a czasami nie.)\n(Jeszcze zanim się narodziłeś.)\n(Nie możesz. Przecież nie istniałeś. To my podjęliśmy decyzję, abyś ponownie stał się istotą ludzką. Wybraliśmy odpowiedni czas oraz miejsce, a także stworzyliśmy mieszankę DNA - elementy fizyczne i elementy od nas. Wybraliśmy te części nas, które wydawały się najbardziej odpowiednie, skręciliśmy je w jedno i wysłaliśmy. I oto byłeś - i my także!)\n(Osobowości, wspomnienia. Cóż jeszcze?)\nTak... natknąłem się na niektóre z nich po drodze. Czy tak dzieje się z każdym - z każdą istotą ludzką?\n(Z tego co wiemy, tak. Niektórzy nie mają tak wielu doświadczeń jak my lub tak wielu, aby móc z nich wybierać.)\n(Wielu nie posiada żadnych doznań z wcześniejszych wcieleń, chociaż mają sporo innego typu - zarówno fizycznych jak i niefizycznych. A jeszcze inni wspinają się w górę ze stanu bycia zwierzętami.)\n(Słyszeliśmy o tym, ale nikogo takiego do tej pory nie spotkaliśmy. Być może nie potrafimy go po prostu zidentyfikować.)\nCzemu właściwie służą wszystkie te powtórki - te wielokrotne wcielania?\n(Do tej pory ludzkie życia były i są wykorzystywane w tak przypadkowy sposób, że po prostu nie jest możliwe uzyskanie dostatecznie szerokich doświadczeń w obrębie jednego życia. Tak więc wciąż powracamy, dopóki nie otrzymamy tego, co potrzebujemy. Czy jest to dla ciebie zrozumiałe?)\nTo ty powinieneś wiedzieć.)\n(Pamiętasz tę wycieczkę z przewodnikiem daleko w przyszłość? Tak, jak my to widzieliśmy, wszystko tam z pewnością było zorganizowane i wydajne. Przybywasz, wybierasz doświadczenie, którego potrzebujesz - i wybywasz!)\n(Nie podlegasz upływowi czasu, nie pamiętasz? Po tym jeszcze tylko jeden powrót, do tamtego życia, które już odwiedziłeś i będziemy wolni.)\n(W dziewiątym wieku we Francji byłem nadwornym błaznem. Byłem dobrym mówcą. To dlatego właśnie zostałem wybrany, aby się z tobą spotkać. To pomoże złagodzić wszelkie napięcia, jakie mogłyby w tobie narosnąć.)\n(Pozostawaliśmy w bliskim kontakcie przez kilka pierwszych lat. Tak dzieje się z większością dzieci. Wpływ taki jest stosunkowo silny, dopóki rodzice i inne osoby nie zaczynają go stopniowo zmniejszać. Dziecko uczy się, aby nie mówić o tym, co dla dorosłych jest nie do przyjęcia. Później kontakt fizyczny gwałtownie zanika.)\n(Niewiele. Przez większość czasu po prostu cię obserwowaliśmy. Kilkakrotnie uratowaliśmy cię przed utonięciem. I był kiedyś okres, kiedy byłeś bardzo poważnie chory. Zjawiłeś się nawet tutaj i musieliśmy eskortować cię z powrotem.)\nTo musiało być wtedy, kiedy przechodziłem szkarlatynę. A te późniejsze sprawy - na przykład te dwa dolary pod deską - to także wasza robota?\n(To jedna ze sztuczek Talo.)\n(Jeden z nas - jeden z ciebie - który żył w innym systemie energii.)\n(Pewnej nocy, kiedy miałeś siedemnaście lat, jechałeś boczną drogą wzdłuż rzeki. Wjeżdżałeś na wzgórze z nadmierną szybkością - aż naprzeciwka nadjeżdżała ciężarówka. Do tej pory nie wiesz, jak udało ci się ją wyminąć nie zabijając się przy tej okazji, prawda?)\n(Nie ja. Ale jeden z nas.)\nWydaje mi się, że zaczynam rozumieć. Jesteście czymś w rodzaju moich aniołów stróżów - lub przynajmniej tak nazwałaby was większość ludzi.\n(Och nie. Nie jesteśmy niczym takim. Ty i my jesteśmy tym samym. To ty jesteś tym, który przez cały ten czas sobie pomagał i pomaga dalej. My tylko jesteśmy tą częścią, która pomaga to zapamiętać. To ty i Talo obaj umieściliście te dwa dolary pod deską. Obaj z Cassem, wtedy na Hawajach, skierowaliście deskę surfingową we właściwym kierunku, tak aby kuter rybacki mógł cię wyłowić. Ty i my bez przerwy powracamy razem i naprawiamy to, co tego wymaga. Chcesz usłyszeć więcej przykładów?)\n(Nie porwą. Nie dopuścimy do tego. Doświadczenia, które nabywasz w tym życiu, są na to zbyt cenne.)\n(Prowadzą do wolności. I jest to twoja podróż - ty jesteś tu szefem. My jesteśmy niczym więcej, jak tylko kabiną pełną wrzeszczących pasażerów, mających nadzieję na dotarcie do celu i wykrzykujących rady.)\n(Drogi wyjścia. Prędkości ucieczki. Nie jedynie wieczności, ale także nieskończoności.)\n(Jesteś najlepszą szansą, jaką mieliśmy kiedykolwiek. Przez cały czas będziemy cię popierali i wspomagali. Nie możemy zrobić wszystkiego, ale nasze możliwości są całkiem spore. Zachęcanie cię do myślenia o tym, co nazywasz "poza ciałem", w końcu zadziałało.)\n(Czy pamiętasz swoje wcześniejsze sny? Jak próbowałeś wznosić się samolotem, ale zawsze uniemożliwiały ci to rozciągnięte powyżej przewody?)\nOczywiście - bardzo jasno i wyraźnie.\n(Były to ćwiczenia praktyczne jakie odbywaliśmy, kiedy przebywałeś tutaj podczas snu.)\n(Byłeś tak przerażony, że nawet nie zauważyłeś, iż cię naciągamy - nie wtedy.)\n(Możesz to interpretować i w ten sposób. W pewnym sensie było tak istotnie. Pamiętaj, że nie jesteśmy ograniczeni czasem - ty także, nie będąc taki, jaki jesteś teraz. Możemy cofnąć się o dziesięć lat lub o tysiąc - to wszystko jedno. Jesteśmy zazwyczaj na miejscu, jeżeli chodzi o udzielanie pomocy.)\n(Kiedy zaczynałeś to wcielenie, wtedy istotnie byłeś czymś takim. Lecz rozpoczynając zbieranie doświadczeń stałeś się zupełnie nową osobowością. Mieszanka, od której zaczynałeś, stopniowo stopiła się w jedną całość.)\nJest to coś, do czego będę się musiał przyzwyczaić. "Ja" pomagający "mnie"! Zawsze sądziłem, iż pomoc ta pochodzi z zewnątrz... Powiedz mi, czy jest coś, czego ty - my - nie możemy zrobić?\n(Tym zajmuje się Asha. Jest dobrym technikiem. Zaraz się z tobą skomunikuje.)\n(Jestem Asha. W czym mogę ci pomóc?)\n(Nie wiem, czego nie możemy zrobić, ale mam pełną świadomość, co możemy osiągnąć.)\n(Czy życzysz sobie posiąść takie zdolności?)\n(Nie uważaliśmy, aby były one potrzebne. Ale jeśli rzeczywiście chcesz, aby ktoś z nas wykorzystał twoje ciało i mówił, podczas gdy ty udasz się gdzie indziej, to po prostu odpręż się i idź spać.)\n(Takiej odpowiedzi nie możemy ci udzielić. Możemy ci służyć każdym poparciem, jakiego potrzebujesz, a także informacjami. Ale ty sam wiesz, co robić. Wszyscy jesteśmy z tobą. Nie znasz swojej własnej siły. Postaraj się tego dowiedzieć - oto, co powinieneś zrobić. Jeżeli ci się to uda - a jesteśmy pewni, że tak - to będziemy wolni.)\n(Możemy ci coś o tym powiedzieć, lecz nie wykluczone, że ci się to nie spodoba.)\n(Służenie całej ludzkości łatwo może zostać zaklasyfikowane jako służenie samemu sobie, ale w twoim wypadku, ponieważ efekt rozciąga się tak szeroko, nie ma to takiego zastosowania. Im bardziej ulepszymy ludzkość, tym większej poprawie ulegną nasze widoki na przyszłość. Jedno duże ulepszenie równa się setce pomniejszych.)\n(Z wyjątkiem tego, że góra sięga wyżej.)\nA więc to służenie - to ulepszanie - warte jest zachodu?\n(Przyjacielu, mamy nagromadzonej w sobie tyle tej energii, aby wiodła nas w nieskończoność i poprzez nią. Zabierzemy ją ze sobą, kiedy odejdziemy. To główna baza energetyczna dla naszego intelektu. To, co obecnie postrzegasz jako miłość, oczyszcza, a nie udaremnia. Łączy w sobie zarówno ból jak i przyjemność, jest to połączenie przeciwności dla stworzenia całości. Ty sam znalazłeś mnóstwo miłości w tym wcieleniu, kiedy wyzwoliłeś się ze swoich iluzji.)\nMusi być w was tutaj - to znaczy w nas - zmagazynowana olbrzymia ilość doświadczeń. Ile właściwie jest tutaj wcieleń?\n(Może tysiąc, a może jeszcze więcej. Już dawno przestaliśmy Uczyć. Jest tutaj każda możliwa sytuacja, każda emocja. Nie ma niczego, na co mógłbyś natrafić podczas życia na Ziemi, a co nie zostało tułaj zgromadzone... na pięćdziesiąt różnych sposobów.)\nA więc co ja robię - przechodzę przez to wszystko jeszcze raz?\n(Aby odnaleźć jeden ostateczny fragment. A jesteś już bardzo blisko. Kiedy go odnajdziesz, odejdziemy.)\n(Nie wiemy. Ty będziesz musiał nam to powiedzieć.)\nRozumiem... ale jesteście pewni, że wybraliście właściwie? Mam wrażenie, że tym razem jest tutaj inna istota ludzka - jeszcze jedna z naszego Ja-Tam.\n(Zgadza się. To twoja rezerwa lub substytut, jak mógłbyś to określić. Ale ty jesteś pierwszy w kolejności.)\n(Może później. Sprawiałaby wrażenie utraconej dawno temu siostry.)\n(To nic niezwykłego. Wielu z nas pracuje nad tym przez większość czasu.)\n(A czy ty zrobiłbyś to jakieś pięćdziesiąt lat temu?)\n(Zdarza się, iż niektórzy zostają tak uwięzieni w systemie przekonań, że nigdy tu nie powracają, nawet podczas snu. W ten sposób tracimy około dziewięciu na każdych dziesięciu. Zapominają o nas całkowicie. Nie ustajemy jednak w pomocy, mając nadzieję, że w końcu sobie przypomną - i czasami rzeczywiście się tak dzieje. Jesteśmy tam, aby ich łapać, kiedy wypadają poprzez pęknięcia.)\n(Tylko jeden lub dwóch. Inni, których odebrałeś - po prostu zniknęli, kiedy przejęci zostali przez własne systemy przekonań, nie zauważyłeś?)\n(Ich systemy przekonań są wszystkim, czego muszą się trzymać. Udają się więc tam, gdzie sądzą, że znajduje się pewien rodzaj bezpieczeństwa. Ale nigdy nie zapominają naszych prób niesienia im pomocy, nawet jeśli nie zgadza się to z tym, czego oczekują. Wątpliwości jednak narastają i być może dziesięć wcieleń później przedstawiciel ich własnego Ja-Tam odnajdzie ich i sprowadzi z powrotem tam, gdzie przynależą.)\n(Złożyła się na to kombinacja kilku czynników: więcej ciekawości, mniej obaw, niezbyt silna indoktrynacja.)\nNiechętnie o to pytam, ale jest coś jeszcze, o czym muszę wiedzieć. Przez jak wiele wcieleń byłem - to znaczy byliśmy - zamknięci w systemach przekonań?\n(Któż to wie? Ale z pewnością była to duża liczba.)\nCo za strata! A jak wiele razy ja - ten ja - błądziłem bądź znikałem po drodze tutaj?\n(Wystarczająco. I wcale nie była to strata. Dzięki temu dużo się nauczyliśmy. Nauczaliśmy się tak wiele od tam-\ntych innych wcieleń, że tym razem wierzymy, iż może to zostać zaprzęgnięte do pracy.)\n(Budowanie tego, co ty nazywasz prędkością ucieczki. Tak, abyśmy wszyscy mogli być wolni.)\n(Od tej chwili jesteśmy tak blisko ciebie, jak twoja własna skóra. Teraz, mój przyjacielu, rób to, co musisz zrobić. I przede wszystkim rób to z miłością.)\nNiemożliwe jest opisanie energii miłości wydestylowanej z przeszło tysiąca wcieleń, które jak się tego dowiedziałem, każde Ja-Tam każdego człowieka ma w swoim posiadaniu. Co więcej, odkrycie i wiedza praktyczna o istnieniu w obrębie mojego Ja-Tam "Komitetu Wykonawczego", a także o samej strukturze mojego Ja-Tam w radykalny sposób wpłynęły na moje własne Odmienne Spojrzenie. Odkrycie to wreszcie wypełniło wiele pustych miejsc w mojej kartotece Znanych, istniejących od tak wielu lat.\nObecnie jestem pewny, iż każdy człowiek posiada swoje własne indywidualne Ja-Tam, łącznie ze specyficznym dla siebie samorozwijającym się Komitetem Wykonawczym. Teraz, przy waszym nowym i prawidłowo działającym Odmiennym Spojrzeniu, odnalezienie swoich własnych Ja-Tam oraz Komitetów Wykonawczych nie powinno nastręczać większych trudności, szczególnie jeżeli zaakceptujecie fakt, iż rzeczywiście istnieją. Musicie poszukać swoich własnych odpowiedzi i kiedy już jc odnajdziecie, umieścić je w swoich osobistych kartotekach Znanych. Być może będziecie wtedy w stanie zrozumieć, dlaczego wasze osobowości są tak złożone. Więcej niż jedynie ciało fizyczne? I to o ile więcej!\ntemu tak zwanemu Ja-Tam brakuje chyba połączenia z ciałem pęku indygo ale niewątpliwie jest to jakiś efekt wejrzenia w głąb siebie.\nRe: Pratchettowskie drugie wejrzenie w Monroe\n27 sty 2011, 21:02\nWidzę Uzuli zaraża swoim podświadomym nazewnictwem.


» SALEWA MS Hike Trainer MiD GTX\nCena: 779,00 zł 879,90 zł 779.00\nKod produktu: 61336/8362\nMęski, skórzany but, idealny w zróżnicowanym-górskim terenie. Posiada podeszwę Vibram®, śródpodeszwą Gumflate® oraz membranę GORE-TEX®, zapewniającą wysoką wodoodporność oraz oddychalność.\nWyjątkowo elastyczny i komfortowy model stworzony do użytku w zróżnicowanym górskim terenie. Wielofunkcyjna podeszwa Vibram Oban® z samoczyszczącym się protektorem, zapewnia balans pomiędzy przyczepnością a elastycznością.\nOdporna na uszkodzenia skóra zamszowa cholewki wyposażona została w membranę GORE-TEX® Extended Comfort dla zachowania maksymalnej wodoodporności oraz oddychalności, mającej ogromny wpływ na komfort podczas długich wycieczek.\nDoskonale amortyzująca, składająca się ze specjalnej pianki dopasowującej się do podłoża i niwelującej naprężenia pomiędzy nim a stopą, śródpodeszwa dodatkowo zwiększa komfort i wygodę.\nSprawdzony system sznurowania SALEWA® 3F system gwarantuje idealne dopasowanie i stabilność stopy, nie ograniczając przy tym naturalnych i anatomicznych jej ruchów. Zastosowany w górnej części cholewki elastyczny kołnierz Flex Collar® zwiększa zakres ruchu stawu skokowego i kostki podczas schodzenia ze zboczy.\nOrtholite® zastosowany wewnątrz cholewki pomaga utrzymać optymalny klimat dla stopy, utrzymując ją suchą.\nprzeznaczenie - tech approach\nsegment - hiking, trekking\ncholewka - skóra zamszowa 1,6mm\nśródpodeszwa - Gumflate®\npodeszwa - Vibram Oban®


Latarka Led Lenser M5 - TOGO\nTutaj jesteś:TOGO » Latarki » Diodowe Led Lenser » Seria M - Multifunkcjonalne » Latarka Led Lenser M5\nLatarka Led Lenser M5nr ref. 8305\nZbiornik energii4,2 Wh***\nW zestawiepokrowiec, bateria\nZasilanie1 x AA 1,5 V\nWaga z bateriami70 g\nCzas świecenia8 godz.**\nGłównym założeniem konstruktorów latarki M5 było połączenie zalet latarki typu "szperacz",\nz latarką codziennego użytku. Konstrukcja serii M jest trzyczęściowa:\n2. Korpus, nakrętka i głowica, wykonane są, podobnie jak w innych modelach Led Lenser (np. P5.2 czy P7.2) ze stopu aluminium, oraz pokryte wysokiej jakości anodyzacją. Poszczególne elementy uszczelniają gumowe uszczelki typu O-ring, dzięki czemu całość jest wodoodporna i bardzo wytrzymała. Dodatkowym elementem są styki i sprężynki podtrzymujące baterię, które pokryto złotem dla polepszenia przewodnictwa elektrycznego.\n• Pozłacane zestyki\n• 1 bateria AA 1,5 V\n• Futerał na pasku\nPrezentacja modelu M5 na stronie producenta


”LIDER” BIURO RACHUNKOWE Grzegorz Gałuszka - MojeBiuro24.pl\nKSIĘGOWOŚĆ TO NIE TYLKO WPROWADZANIE DANYCH, TO RÓWNIEŻ WIEDZA, KTÓRA PRZEKŁADA SIĘ NA SUKCES FIRMY\nnazywam się Grzegorz Gałuszka i jestem właścicielem Biura Rachunkowego "Lider" w Jeleniej Górze.\nŚwiadczę kompleksowe usługi księgowe oraz kadrowe dla początkujących oraz doświadczonych przedsiębiorców, prowadzących swoją działalność w różnych formach prawnych, tj. jednoosobowa działalność gospodarcza, spółki cywilne, spółki osobowe, spółki kapitałowe. Swoją działalność koncentruję na obsłudze mikro oraz małych przedsiębiorstw. Obsługujemy firmy głównie z województwa dolnośląskiego, ale chętnie nazwiązujemy współpracę z klientami z innych województw Polski.\nZależy mi na tym, aby mój klient czuł, że jest faktycznie obsługiwany przez księgowego o szerokich horyzontach, dlatego też stały kontakt z klientem jest dla mnie bardzo istotny. Nie prowadzę obsługi księgowej polegającej jedynie na biernym księgowaniu dokumentów bez fachowego wsparcia. Mój klient powinien zawsze zdawać sobie sprawę z kondycji finansowej swojej działalności, gdyż taka wiedza pozwala podejmować właściwe decyzje prowadzące do rozwoju swojego biznesu. Z przyjemnością aktywnie włączam się również w proces rozwoju działalności moich klientów, służąc swoimi radami i doświadczeniem, ponieważ mam świadomość, że rozwój moich klientów oznacza także mój własny rozwój. Takie podejście do wykonywania mojej pracy, pozwala mi dać Państwu gwarancję rzetelności i wysokiej jakości świadczonych przeze mnie usług, a przede wszystkim poczucie bezpieczeństwa, które pozwoli Państwu całkowicie skupić się tylko na realizacji własnych zamierzeń i pomysłów biznesowych.\nW swojej działalności wykorzystuje nowoczesne aplikacje księgowe, z pomocą których prowadzę sprawy księgowe oraz kadrowo-płacowe. Uważam, że przedsiębiorca , który nie ma stałego wglądu do swoich dokumentów, nie ma jednocześnie podstawowych informacji do zarządzania swoim biznesem. Dlatego też każdy klient mojego biura otrzymuje pełny wgląd online do swoich dokumentów, a także profesjonalne narzędzie do wystawiania faktur sprzedaży.\nPreferuję model współpracy polegający na systematycznym przekazywaniu dokumentów elektronicznych (skanów), natomiast klient przechowuje oryginały na własne potrzeby, biuro natomiast przechowuje dokumentację w formie elektronicznej - taką mozliwość przewidują obecnie przepisy prawa krajowego. Model takiej współpracy pozwala na udzielanie klientowi informacji na bieżąco na temat sytuacji finansowej, pozwala na szybką reakcję ze strony biura w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w przekazanych dokumentach, a także powoduje oszczędność czasu, co przekłada się na niższe koszty obsługi ksiegowej. Z doświadczenia wiem, że model ten jest zdecydowanie bardziej efektywny, aniżeli model tradycyjny, w któym przekazuje się komplet dokumentów księgowych po zakończeniu danego miesiąca.\nInne modele współpracy, które Państwo preferują, są oczywiście również możliwe.\nMoje dotychczasowe doświadczenie pokazuje, iż dla przedsiębiorców korzystających z usług biura rachunkowego niezwykle ważny jest dobry kontakt ze swoim księgowym, którego niewątpliwie wymagają przeróżne zdarzenia, wymagające szybkiej i fachowej konsultacji. Rzadko który przedsiębioraca ma czas, aby przyjeżdzać osobiście do biura na konsultacje. To wszystko odbywa się poprzez dostępne środki komunikacji. Stały kontakt ze mną jest możliwy w dowolny, najwygodniejszy dla Państwa sposób, tj. telefonicznie, mailowo, poprzez skype, czy whats up lub też inne aplikacje z których chętnie Państwo korzystają i które pozwalają ograniczyć do minimum koszty rozmów.\nObsługa osób zagranicznych\nObsługuję również osoby zagraniczne prowadzące swój biznes na terenie Polski. Obsługę prowadzę w jezyku niemieckim oraz angielskim.\nSerdecznie zapraszam do kontaktu oraz współpracy!\nWładysława Jagiełły 7/2\n501 402 740


Prowadzenie księgowości w firmie przez biuro rachunkowe\nRozliczenia dokonywane we własnym zakresie zajmują bardzo dużo czasu i mogą być niewłaściwie wykonane, dlatego zdecydowanie lepszym i pewniejszym rozwiązaniem jest powierzenie tego typu zadań profesjonalistom z biura rachunkowego. To znaczna wygoda oraz gwarancja bezpiecznego prowadzenia działalności. Komu więc zlecić usługi rachunkowe i co konkretnie wchodzi w ich skład?\nProwadzenie własnego przedsiębiorstwa wiąże się z utrzymywaniem finansowej płynności firmy na optymalnym poziomie. Jest to możliwe przy odpowiednim prowadzeniu działalności i zapewnianiu jej rentowności, jednak ogromny wpływ ma też rozliczenie poszczególnych aspektów. Prowadzenie książki przychodów i rozchodów jest najpopularniejszym rodzajem ewidencji. Dzięki niej można w łatwy i czytelny sposób mieć wgląd do wyników, jakie osiąga firma, ale też zwrócić uwagę na poszczególne wydatki. Rejestrowana jest każda transakcja, co pozwala na dokładne zaplanowanie budżetu przedsiębiorstwa oraz ewentualne inwestycje. W prowadzeniu książki przychodów i rozchodów pomoże biuro rachunkowe Żanety Równiejko, bazujące na swojej ogromnej wiedzy oraz doświadczeniu. Dzięki temu można zająć się prowadzeniem firmy, a doskonałą organizację księgowości pozostawić specjalistom, którzy zajmują się tym zawodowo. Posiadanie właściwych kwalifikacji jest wręcz niezbędne do sprawnego rozliczania działalności. Prowadzenie książki przychodów i rozchodów to jednak jedna z wielu usług rachunkowych. Jakie jeszcze powinny nas zainteresować?\nWypłacanie należnych wynagrodzeń to bardzo ważna kwestia. Dotrzymywanie warunków określonych między pracodawcą a pracownikiem w podpisanej umowie stanowi podstawę wykonywania zleconych zadań oraz legalnego funkcjonowania spółki. Dlatego istotne jest, by kadrami i płacami również zajęło się biuro rachunkowe. Do jego obowiązków należeć będzie obliczenie wysokości wynagrodzenia, ale również i premii, poszczególnych podatków oraz składek odprowadzanych z pensji pracownika. W ten sposób firma zapewni nie tylko odpowiednie warunki osobom w niej zatrudnionym, ale też nie narazi się na jakiekolwiek kary związane z łamaniem prawa pracy lub niewłaściwym rozliczeniem z Urzędem Skarbowym i Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. Podatki dotyczące innych aspektów działalności muszą być terminowo i właściwie regulowane, dlatego warto zlecić usługi rachunkowe profesjonalistom. Kompleksowa obsługa księgowa pozwoli na spokojne prowadzenie działalności, jej rozwój i planowanie kolejnych inwestycji.\nW celu efektywnego prowadzenia własnej działalności konieczne jest m.in. właściwe zarządzanie finansami i wybór...\nProwadzenie własnej działalności, które obejmuje także zatrudnianie pracowników, to sporo obowiązków dla...\nLicencja Poszukując biura rachunkowego, któremu powierzymy rozliczenia oraz opiekę nad obsługą kadr i płacy należy...


Cena kursu Taxi z Chorzowa do Czeladz taksówki Online\nCena kursu Taxi z Chorzowa do Czeladz\nChorzów kalkulator opłat taxi, dzięki niemu można bezproblemow oszacować ile zapłacimy za przewóz z Chorzowa taksówką do Czeladz. W mieście funkcjonuje pare firm taksówkarskich, które mają zróżnicowane stawki za przewóz osób. Często zastanawiamy się, jakie przedsiębiorstwo wybrać, by nie przepłacić za przejazd taxi z Chorzowa do Czeladz. Może w tym być pomocny nasz kalkulator opłat taxi. Kalkulator korzysta z aktualnej wersji map Google, która daje możliwość między innymi wyszukiwanie właściwego adresu, kreśli najkrótsze trasy, podaje ilość kilometrów oraz czas przejazdu.\nCopyright © 2018 Wszelkie prawa zastrzeżone HTML 0.0667\nheyTaxi.pl › Taxi Chorzów › do Czeladz


Agnieszka Piwar: Ciekawa koalicja przeciw zachodniej zgniliźnie\nTo, co narzuca nam zgniły Zachód napawa obrzydzeniem każdego normalnego człowieka. Desperackie zabiegi - by normalność sprowadzić do poziomu zaściankowości, a dewiacje do codzienności - rozmaici postępowcy od lat usilnie próbują wdrażać w życie społeczne na wszystkich kontynentach. Jaki mają w tym cel? Chodzi o władzę i kontrolę. W zglobalizowanym świecie są jednak państwa, z którymi inżynierowie społeczni mają pewien problem - to: Rosja, Iran i Polska.\nOkazją do bliższego przyjrzenia się sprawie jest niedawna wizyta w Polsce Michaela Jonesa, autora książki "Libido Dominandi". Pisarz wyjaśnia w jaki sposób rządzący wykorzystują rewolucję seksualną do zniewalania ludzi. Z książki dowiemy się jak demoralizacja seksualna i wszelka deprawacja używane są do zniszczenia całych społeczności! Dziś jednak nie o tym. Szczególnie bowiem warte uwagi jest to, które państwa - zdaniem pisarza - dają dobry przykład sprzeciwu. Jones wymienił: Watykan, Rosję, Iran oraz Polskę. O ile w przypadku Watykanu sprawa jest oczywista, o tyle warto przyjrzeć się trzem pozostałym państwom.\nRosja pod rządami Władimira Putina jest solą w oku dla zdeprawowanego Zachodu. Powód? Prezydent mocarstwa podjął bezprecedensową walkę z treściami, które szkodzą jego obywatelom. Efekt? Niemal każdego dnia zachodnie media oraz rozmaite organizacje, w tym Unia Europejska, prześcigają się w krytykowaniu prezydenta Rosji za "pogwałcenie praw człowieka". Wszystko dlatego, że prezydent Putin dopuścił się przykładnego ukarania profanujących Cerkiew skandalistek z Pussy Riot oraz podpisał ustawę o zakazie propagandy homoseksualizmu w Rosj.\nSkala krytyki nasiliła się wraz z odliczaniem dni do zimowej olimpiady w Soczi. Co rusz dochodziły do nas wiadomości, w których rozmaici celebryci oraz politycy ze światowej czołówki szumnie ogłaszali bojkot igrzysk, dając wyraz swojemu sprzeciwowi wobec "restrykcyjnej względem homoseksualistów polityki Putina". W tych samych przekazach medialnych darmo szukać prawdziwego uzasadnienia dla obranego przez prezydenta Rosji kierunku, a jest nim przede wszystkim rosyjskie prawo federalne mające chronić dzieci przed informacjami szkodliwymi dla zdrowia i rozwoju.\nKolejnym państwem dbającym o higienę umysłu swoich obywateli jest Iran, w którym lobby homoseksualne nawet nie ma czego szukać a skandalistki pokroju tych z Pussy Riot mają marne szanse na zdobycie choćby małej grupy fanów. Państwo znad Zatoki Perskiej jest o tyle ciekawe w tym zestawieniu, iż mamy do czynienia ze społeczeństwem muzułmańskim. I to właśnie irańskie społeczeństwo samo zdecydowało, że nie godzi się na narzucane z Zachodu treści. Przykładem tego było obalenie proamerykańskiego szacha, który rządził ówczesną Persją do roku 1979. Irańska rewolucja nie była żadnym zamachem stanu, sterowanym z gabinetu przez "grupkę panów", lecz przewrotem, którego pragnęli sami obywatele. Irańczycy uważają bowiem, iż władza jest w jakiś sposób emanacją społeczeństw, a nie odwrotnie, czyli że to społeczeństwa wypływają z władzy. Problem z Pahlawim był taki, iż mówił on rzeczy, których irańskie społeczeństwo w ogóle nie rozumiało. Jednym z przykładów jest to, że za czasów szacha kobiety mogły opalać się w bikini wylegując na plaży obok obcych mężczyzn. Nie jest tak, iż społeczeństwo irańskie tego typu przyzwolenie uważało za złe - oni po prostu tego nie rozumieli. I dlatego, ostatecznie się na to nie godzili.\nDziś na Zachodzie nierzadko drwi się z irańskiej "cenzury". Przykładem są chociażby "przerabiane" komputerowo bohaterki filmów zachodnich produkcji, którym za pomocą Photoshopa dorabia się ubrania zakrywające dekolt. Jeśli komuś nasuwa się myśl, że kobiety tam są dyskryminowane z tej racji, iż są zakrywanie, to zapytam: czy nie jest większą dyskryminacją traktowanie ciała kobiety jako towaru na sprzedaż, czego przykładów na Zachodzie mamy aż nadto? Irańczycy sami pragnęli ochronić kobiety, a tym samym mężczyzn przed pokusami. W ten sposób dali wyraz nie tylko przywiązaniu do religii, ale też uszanowali sięgającą blisko siedmiu tysięcy lat cywilizację.\nA jak sprawy mają się w kraju, w którym autor "Libido Dominandi" pokłada szczególną nadzieję, czyli w Polsce? Zamiast silnego prezydenta jak w Rosji - mamy we władzach sprzedawczyków, którzy bez wahania za kilka srebrników oddają Polskę na zatracenie. Zamiast mocno świadomego swej kultury społeczeństwa i własnych mediów jak w Iranie - mamy media gadzinowe, siejące zamęt w Narodzie za pomocą treści nie tylko pełnych kłamstwa ale i dewiacji. "Waszą siłą jest Wasz katolicyzm oraz Kościół. To one są i będą szczególnie atakowane, lecz musicie wytrwać" - powiedział podczas pobytu w Polsce Michael Jones.\nNasza "katolicka kontrrewolucja" już się powoli dokonuje. Jednak w reżimowych telewizjach nie zobaczymy tego, jak Polacy odrzucają inżynierię społeczną narzucaną przez lewackie kręgi. Wyrazem sprzeciwu są liczne i pełne argumentacji reakcje na lobby homoseksualne czy politykę antyrodzinną. I wreszcie, Polacy dzielnie bronią się przed wprowadzaniem ideologii gender, o której papież Benedykt XVI powiedział, że "jeśli zwycięży, zrobi więcej krzywdy ludziom i narodom niż komunizm". W ostatnim czasie możemy też liczyć na wsparcie naszych rodzimych hierarchów, którzy coraz odważniej krytykują tą wymierzoną przeciw człowiekowi pseudonaukę. Czy nie jest więc naszą misją, by powtórzyć rok 1920, kiedy to uchroniliśmy świat przed bolszewicką zarazą? Nasz czynny opór przed nową lewicą daje ku temu nadzieje.\nPolskie społeczeństwo mówi zdecydowane 'nie' wszelkim homo-paradom z udziałem zwyrodniałych dewiantów, których opłaca wiadome lobby. Polacy przychodzą zaś tłumnie i radośnie na marsze popierające życie i rodzinę, czy te, w obronie katolickich mediów. Do zwycięstwa jest jednak jeszcze daleka droga. Wciąż karmi się nas "wzorcami" w postaci celebrytów, budujących "karierę" na licznych skandalach obyczajowych i promujących wszystko to, co ma na celu niszczenie świętości życia i ciała człowieka. Coraz wyraźniej widać jednak czego pragniemy i za czym tęsknimy. Irańczycy o swoje prawo do normalności sami zawalczyli przeszło 30 lat temu. W Rosji za sprawy wziął się sam prezydent. A my, Polacy? Czy uda nam się skutecznie oderwać od zachodnich "wzorców" dzięki Kościołowi katolickiemu?\nTekst ukazał się na portalu Konserwatyzm.pl: http://www.konserwatyzm.pl/artykul/11681/ciekawa-koalicja-przeciw-zachodniej-zgniliznie\nAutor: Agnieszka Piwar o 02:34


7 grudnia 2018 at 15:45 · Reply\nA jak to jest w przypadku,gdy starsze dziecko w przedszkolu zarazi się ospą i przyniesie tego wirusa do domu gdzie jest 3 miesięczne niemowle (które nie może być jeszcze zaszczepione ). Jakie jest ryzyko ospy dla takiego niemowlaka??\n7 grudnia 2018 at 18:53 · Reply\nMoja 3 miesięczna córka miała przedwczoraj styczność ze starszym dzieckiem, u którego dopiero wczoraj pokazały się pierwsze objawy ospy. Dzisiaj dostaliśmy telefon, że mały jest chory. Też nie wiem co robić w tej sytuacji.\n7 grudnia 2018 at 22:58 · Reply\nWitam u nas tak było ze starsza córka przyniosła z przedszkola ospe, niestety 3 miesięczna młodsza córka zaraziła się, pomimo ze na piersi, na szczęście u małej było tylko kilka krostek. Po 4 miesiacach u młodszej wyszedl na wierzch polpasiec ale tak jak w ospie miala tylko niewiele krostek na 2cm2 ciałka i raczej spokojnie przeszła. Szkoda ze nikt nas nie poinformowal zeby szczepic na ospe starsza core bo pewnie bym sie skusila, bo mimo ze malutka przechodzila te choroby lekko to jednak lęk przed powiklaniem byl spory\n8 grudnia 2018 at 05:00 · Reply\nRównież podpinam się pod pytanie, mam w domu syna 21 miesięcy (uczęszcza do klubiku) i córeczkę 11 dni. Co jeśli mały przyniesie do domu ospę? Jak chronić maluszka?\n8 grudnia 2018 at 16:54 · Reply\nMoje 3 miesięczne niemowlę karmione piersią zachorowało, przebieg był niestety ciężki, bez powikłań, ale zapamiętam to choróbsko do końca życia…\n8 grudnia 2018 at 22:51 · Reply\nBardzo duże prawdopodobieństwo, że maluch też będzie miał ospę. U nas właśnie tak było, nasza 4-latka przyniosła ospę z przedszkola, a po 2 tygodniach również 3-miesięczna córka była chora. Na szczęście obie bardzo łagodnie przeszły ospę, młodsza nawet lżej niż starsza.\n7 grudnia 2018 at 15:47 · Reply\nNigdy nie chorowałam na ospę, szczepilam się dwukrotnie, a nie mam przeciwciał. Jakie są wytyczne w takim przypadku?\n7 grudnia 2018 at 20:36 · Reply\nMam podobnie! Przeszłam ospę w dzieciństwie, otrzymałam dwie dawki szczepienia, a przeciwciał brak 🙁 jestem bardzo ciekawa odpowiedzi, obawiam się jednak że taka po prostu nasza uroda 🙁\n7 grudnia 2018 at 15:58 · Reply\nSzalenie ciekawe. Dr Alicjo prosimy o więcej artykułów o “zwykłych” chorobach i obalanie mitow!\n7 grudnia 2018 at 16:03 · Reply\nMoja bliska znajoma jest w 7 tygodniu ciąży zachorowała na ospe wietrzną, czy dziecku coś grozi?\nCzy jeżeli osoba dorosła nie chorowała na choroby zakaźne w dzieciństwie powinna się “doszczepić”?\n7 grudnia 2018 at 16:05 · Reply\nA jeśli dziecko urodziło się w 38 tc poprzez CC ze względu na opryszczke narządów płciowych u matki (przez całą ciążę 3 razy wystąpiły zmiany u matki na narzadach płciowych- w 14 tc, 24 tc i 36 tc; matka przyjmowała wwówczas bedac w ciąży acyklowir, ojciec dziecka rowniez) to w przypadku zachorowania dziecka na ospe (dziecko niezaszczepione na ospe) należałoby podać acyklowir? jest to wtedy ta grupa ryzyka? (Mając na uwadze,ze ospa i opryszczka to ta sama rodzina Herpes)\n7 grudnia 2018 at 16:07 · Reply\nCzy jeśli w dzieciństwie byłam szczepiona na ospę i na nią nie chorowałam (21 lat), to mimo wszystko jeśli będę planować ciąże muszę się zaszczepić ? 🙂\n7 grudnia 2018 at 16:08 · Reply\n1) czy ewentualne nopy (np. gorączka) występują w pierwszej dobie czy są też otoczone w czasie jak przy MMR?\n2) w przypadku wystąpienia gorączki po szczepieniu też nie podawać ibuprofenu tylkobraxzej paracetamol?\n8 grudnia 2018 at 12:40 · Reply\nMożesz zbadać poziom przeciwciał w badaniu krwi.\nMy niestety nie zdążyliśmy zaszczepić córki. Dostała ospy w wieku 9 mcy, minęło 3 tyg ponad od pierwszych wykwitów i jeszcze wszystkie nie zeszły- POMIMO ACYKLOWIRU (miała wskazanie do podania). Do tego w tym czasie dostała plesniawek i zapalenia krtani. Jeśli ktoś ma małe dziecko- to zachęcam do szczepień, nikomu nie życzę żeby dziecko w tym wieku złapało ta łagodna chorobę + czeka nas kontrola u neurologa czy nie wpłynęło to na jej istniejące problemy zdrowotne.\n7 grudnia 2018 at 16:20 · Reply\nSuper! Świetny artykuł na czasie 🙂 czy duże jest prawdopodobieństwo, że dziecko zachoruje na ospe jeśli miało bezpośredni kontakt z osobą która choruje na półpasiec?\n7 grudnia 2018 at 20:20 · Reply\nMąz miał półpaśca. W domu było roczne dziecko. Kontakt mieli normalny buziaki przytulasy itp tylko wykwitów nie dotykał i często mył ręcę jak dotykał głowe (wykwity na głowie) 🙂 nie zaraziłam sie ani ja ani dziecko.\n7 grudnia 2018 at 22:49 · Reply\nMój 8-miesięczny syn zaraził się od swojego taty, który przechodził półpaśca. Czyli chyba spore prawdopodobieństwo. Na szczęście przeszedł bardzo łagodnie, bez gorączki, nie drapał się.\n8 grudnia 2018 at 13:16 · Reply\nNo właśnie mąż przechodzi teraz półpasiec a nasza 1,5 roczna córka niestety nie była szczepiona na ospę 🙁 teraz wypatruje u niej pierwszych objawów ospy, mam nadzieję, że jednak ją to teraz ominie, ale zdaje sobie sprawę że szansę są raczej małe 🙁\n7 grudnia 2018 at 16:21 · Reply\nA co w przypadku, gdy np starsze dziecko jest zaszczepione ale mimo wszystko złapie ospę, przeniesie ja na niemowlaka będącego w domu?\n7 grudnia 2018 at 16:34 · Reply\nSuper wpis, dwie córki zaszczepiłam i teraz czekam, aż trzecia podrośnie i tez na pewno ja zaszczepię 🙂\n7 grudnia 2018 at 16:48 · Reply\nCzy mozna wykonać badania na przeciwciała, żeby sprawdzić czy dziecko jest tym szczęśliwcem i już je ma zanim się je zaszczepi? A drugie pytanie to czy szczepienie przeciwko ospie może być zrobione zaraz przed lub po szczepieniu mmr? Synek idzie do żłobka od września i chciałabym, żeby był już zaszczepiony. Będzie wtedy miał rok i miesiąc. A i jeszcze jedno pytanko 😉 bardziej poprawienie jeśli jestem w błędzie. Jeśli dziecko jest zaszczepione a rodzice nie to jest możliwość, że dziecko przyniesie ospe że żłobka do domu i zarazi rodziców?\n8 grudnia 2018 at 17:31 · Reply\nZ tego co wiem od naszej pani z punktu szczepien miedzy dwoma “zywymi” szczepieniami musi byc przerwa. Nie jestem tylko pewna czy wynosi miesiac czy 3 miesiace.\n7 grudnia 2018 at 18:33 · Reply\nCzy karmienie piersią chroni niemowle przed zachorowaniem, jeżeli oczywiście matka w dzieciństwie przechorowala ospe?\n8 grudnia 2018 at 09:33 · Reply\nNie , w bardzo niewielkim stopniu\n7 grudnia 2018 at 19:31 · Reply\nHmmm…. Nie rozumiem jednego… Stanowczy zakaz wychodzenia dziecka z ospą, a do lekarza jak najbardziej można pójść… Przecież to u lekarza jest najwięcej dzieciakow i ludzi, którzy są podatni na zarażenie. Mieszkam w UK i z ospa nie chodzi się do lekarza, chyba, że ma bardzo ostry przebieg( trzeba dać znać na recepcji i ma się wizytę indywidualną). Urodziłam córeczkę w czasie kiedy moja starsza córka zachorowała na ospe, przy wypisie nikt się tym nie przejął i nie bylo mowy o pozostaniu w szpitalu na dłużej. Na szczęście młodsza córka się nie zaraziła.\n8 grudnia 2018 at 13:11 · Reply\nPrzecież u Nas też się zgłasza, że dziecko ma podejrzaną wysypkę bądź podejrzenie choroby zakaźnej i dziecko od razu kierowane jest do izolatki. Z synem przy szkarlatynie tak się to odbywało.\n7 grudnia 2018 at 20:01 · Reply\nNiestety nie byłabym sobą, gdybym nie opisała mojego jakże wyjątkowego przypadku. Są szczęśliwcy, którzy mają przeciwciała ale są też pechowcy którzy ich nie maja- jestem właśnie takim pechowcem. Jako dziecko miałam dość silną ospę (1997r) po czym rok później zostałam zaszczepiona na ospę (nie wiem po co, skoro chorowałam rok wcześniej, ale było to robione “maszynowo”). Pech chciał, że w 2012 roku po raz kolejny zachorowałam, byłam wtedy w 22 tyg ciąży. Przeszłam tę ospę równie źle co pierwszą. Na szczęście, jestem niezwykle rzadkim przypadkiem. Nie wiem czy druga ospa miała wpływ na odporność syna, ale on jeszcze nie zachorował pomimo kontaktu z chorymi w przedszkolu. Mimo wszystko również polecam szczepienie dzieci, bo jeśli jest szansa złagodzić objawy lub obniżyć prawdopodobienstwo zachorowania i powikłań, to trzeba z tego korzystać 😉\n7 grudnia 2018 at 20:25 · Reply\nNie opisano powikłania poszczepiennego jakim jest mięczak zakaźny. Przypadek z przedszkola mojego dziecka. Kolejne dzieci niestety zachorowały :(.\n7 grudnia 2018 at 20:52 · Reply\nMiesiąc temu, na roczku mojej córki nagle rano po imprezie okazało się, ze jednej dziewczynce wyszły pęcherze… od razu izolacja, lekarz j diagnoza- ospa. Ja po 2 dniach zaszczepiłam córkę i nie zachorowała. Wszystkie inne dzieci z imprezy po 3 tygodniach dostały ospę. Wiec można powiedzieć ze zupełnie przypadkowo zrobiliśmy ospa party… nieplanowo! Na szczęście dzieciaki nie miały komplikacji i wszystkie dzielnie walczyły z chorobą 🙂\n7 grudnia 2018 at 20:55 · Reply\nMoje dziecko przeszło ospę w wieku 9 msc, wysypkę miała spora, ale ogólnie czuła się dobrze. Zaraziła się ode mnie, ja dość ciężko to przeszłam. Czy mimo tego, że już była chora powinnam ja zaszczepić? We wrześniu idzie do przedszkola.\n13 grudnia 2018 at 23:42 · Reply\nWitam. Chciałabym zaszczepic na ospe córkę miałam już termin szczepienia wyznaczony niestety córka się przeziębila i czekam aż skończy się ten brzydki katar. Po jakim czasie po przeziebiebiu jest BEZPIECZNIE zaszczepic ?\n9 grudnia 2018 at 14:28 · Reply\ndwa miesiące temu był artykuł o kwalifikacji do szczepień. Tam znajdziesz odpowiedzi na nurtujące cię pytania. A najlepiej spytać swojego lekarza 🙂\n7 grudnia 2018 at 21:18 · Reply\nBardzo ważny wpis. Ja niestety się nie uodporniłam i miałam trzy krotnie stwierdzoną ospę, za czwartym razem wystąpił półpasiec (pierwsze dwa razy mniejsza ilość wykwitów). Skończyło się powikłaniem w postaci zapalenia płuc, a moja mama w tym czasie straciła zaawansowaną ciążę. Okropnie wspominam ten czas…


czysta, piękna i szeroka piaszczysta plaża - 10 minut pieszo\nrybne, przymorskie jezioro Bukowo, chętnie odwiedzane przez żeglarzy i windsurfingowców - 10 minut pieszo\nkanał "Szczuczy " łączącym jezioro z morzem - uznawany jest za raj dla wędkarzy - 20 minut rowerem\nna jeziorze kursuje statek wycieczkowy "Milka", funkcjonuje szkoła windsurfingu z instruktorami , wypożyczalnia sprzętu pływającego : kajaki , deski , rowery wodne itp. - 10 minut pieszo\nścieżka rowerowa " Via Baltica " : z Dąbek do Mielna przez Iwęcino - w jedną stronę 120 minut , ścieżka rowerowa " Via Baltica " do Jarosławca przez Darówko - w jedną stronę 90 minut\nokoło 4,5 km na wschód, przepływa rzeka Grabowa - jeden z ostatnich w Europie mateczników łososia europejskiego, pozostającego w swojej górnej części pod stałą ochroną - 20 minut rowerem\nok. 7 km znajduje się miasto królewskie - Darłowo z najcenniejszym, wybudowanym w średniowieczu zabytkiem - Zamkiem Książąt Pomorskich , w którym mieszkał przez dłuższy okres Król Szwecji i Danii Eryk. Urody miastu dodają średniowieczne kapliczki i architektura kamieniczek otaczających rynek z fontanną Rybaka, oraz XIII-wieczny kościół p.w. Najświętszej Marii Panny. W przybrzeżnej dzielnicy Darłowa w Darłówku, znajduje się latarnia morską, unikalny rozsuwany most nad kanałem portowym, park wodny z podgrzewaną, wodą morską - 35 minut rowerem.\nok 3 km na wschód jest Bobolin a w nim : stadnina koni , mini zoo , bunkry na plaży i ślady niemieckich fortyfikacji z okresu II Wojny Światowej . Stały tu wtedy największe na świecie niemieckie działa Gustaw 2 i Dora - 40 minut pieszo lub 10 rowerem\nWażne miejsca w Dąbkach w pobliżu ośrodka :\nUlica Darłowska - deptak ze sklepami , smażalniami , lodziarniami , restauracjami - 3 minuty pieszo\nPunkt apteczny - 3 minuty pieszo\nPoczta Polska - 5 minut pieszo\nPolo market - 5 minut pieszo\nKościół Katolicki - 5 minut pieszo\nBankomat - 5 minut pieszo


Lupin – zajrzyj za kulisy 2. części\nSerialowy.pl > Newsy > Lupin – zajrzyj za kulisy 2. części\nNetflix na dwa dni przed premierą drugiej części pierwszego sezonu serialu Lupin, opublikował wideo zza kulis. Zobaczcie co o produkcji mówią jej twórcy i aktorzy.\nAkcja, napięcie, emocje… i Omar Sy, który powraca jako Assane Diop w drugiej części Lupina. Twórcy serialu i występujący w nim aktorzy opowiadają, czego możemy się spodziewać po złodzieju dżentelmenie w wyczekiwanych nowych odcinkach.\nTo już nie jest gra. Zaślepiony żądzą zemsty na Hubercie Pellegrinim Assane doprowadził do rozbicia własnej rodziny. Przyparty do muru, musi teraz obmyślić nowy plan, nawet jeśli oznacza to narażenie się na niebezpieczeństwo.\nZOBACZ TEŻ Netflix - 1983 - materiały zza kulis\n← Canal+ wyznaczył datę premiery Kruk. Czorny Woron nie śpi Sex/Life – zwiastun serialu Netflixa o pewnym trójkącie →


[Bez nazwy] - przez BartekSzzz - 2009-03-18, 18:53:54\nRE: Jak naprawić martwe piksele na panelu LCD? - przez Raga - 2009-05-18, 15:05:27\nRE: Jak naprawić martwe piksele na panelu LCD? - przez BartekSzzz - 2009-05-18, 16:38:57\nRE: Jak naprawić martwe piksele na panelu LCD? - przez Raga - 2009-05-19, 22:29:25\nRE: Jak naprawić martwe piksele na panelu LCD? - przez BartekSzzz - 2009-05-19, 23:14:59\nRE: Jak naprawić martwe piksele na panelu LCD? - przez rupi - 2010-04-08, 09:32:18\nRE: Jak naprawić martwe piksele na panelu LCD? - przez krystus1 - 2010-04-25, 12:42:26\nRE: Jak naprawić martwe piksele na panelu LCD? - przez piotrvx - 2010-04-08, 09:58:42\nRE: Jak naprawić martwe piksele na panelu LCD? - przez rupi - 2010-04-08, 21:23:54\nRE: Jak naprawić martwe piksele na panelu LCD? - przez piotrvx - 2010-04-08, 22:37:53\nRE: Jak naprawić martwe piksele na panelu LCD? - przez rupi - 2010-04-09, 09:22:30\nRE: Jak naprawić martwe piksele na panelu LCD? - przez piotrvx - 2010-04-09, 23:47:47\nRE: Jak naprawić martwe piksele na panelu LCD? - przez rupi - 2010-05-21, 19:28:22\nAktualny czas: 2022-01-29, 00:49:27 Polskie tłumaczenie © 2007-2022 Polski Support MyBB


Setki skarg Polek dotarło do Strasburga. Trybunał przyjrzy się polskiemu prawu aborcyjnemu\ntokfm.pl 08.07.2021 15:47\nPolskie prawo aborcyjne znajdzie się pod lupą Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. To z powodu setek skarg, jakie wpłynęły do Strasburga po tym, jak w ubiegłym roku Trybunał Konstytucyjny Julii Przyłębskiej praktycznie całkowicie zakazał legalnego usuwania ciąży w Polsce.\nDo Strasburga wpłynęło już ponad 1000 skarg na polskie przepisy aborcyjne. Na początek Europejski Trybunał Praw Człowieka zajmie się 12 z nich, które dotyczą potencjalnego naruszenia dwóch artykułów Europejskiej konwencji praw człowieka. Kobiety z Polski zarzucają państwu, że zaostrzając przepisy, naraziło je na stres w czasie planowania ciąży.\nSkarżące obawiają się, że w przypadku wady płodu będą pozostawione samym sobie. Część z nich z tego powodu przestała myśleć o potomstwie. Inna grupa skarg dotyczy kobiet, które po wyroku polskiego TK zdecydowały się na aborcję za granicą.\nPrawniczka Kamila Ferenc z Federacji na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, która pomagała Polkom przy składaniu skarg do Strasburga, zaznacza, że sędziowie rozpatrzą je w trybie przyśpieszonym. Niewykluczone, że Trybunał uzna, że polskie przepisy trzeba zmienić. - Wydaje mi się, że tej sprawie, jedyną możliwą naprawą sytuacji jest liberalizacja prawa - powiedziała reporterowi TOK FM.\nTrybunał będzie mógł zasądzić odszkodowania dla skarżących, a te mogą wynieść nawet kilkaset tysięcy euro. - Europejski Trybunał, gdy wydaje wyrok, po pierwsze nakazuje rządowi wypłacić rekompensatę finansową. To może być kilkadziesiąt lub kilkaset tysięcy euro. A oprócz tego daje rekomendację, co trzeba zmienić, żeby nie dochodziło do tego typu naruszeń, jakie się danemu państwu zarzuca - wyjaśniała Kamila Ferenc.\nPolski rząd ma teraz 8 tygodni na to, by odpowiedzieć na zarzuty Polek.


Jak błędy, to tylko własne - Zdzisław.in\n4 lipca 2015 • Wyświetleń: 2 246\nPierwsza miłość to taki magiczny czas, który rządzi się innymi prawami. Ludzie młodzi, tabula rasa, na własnej skórzy doświadczają ciężaru swoich zachowań i słów. I mimo, że pełne błędów, zagrań fatalnych, towarzyskich faux-pas, to jednak trwało tyle czasu, a pamięć o tych wydarzeniach tkwi w nas jak światło w lodówce. Pierwszy pocałunek inny niż wszystkie. Każde późniejsze doświadczenie jawi się nieudolną kopią uczuć doznanych w bramach, w deszczu strugach, chowając się przed rodzicami.\nKierowani potęgą uczucia ludzie zdolni znieść wiele, dla dobra związku, w imię miłości. Wspominając pierwszą miłość wiekszość nie wyjdzie poza wzruszenie ramionami, bagatelizując słowem. Lecz dobrze pamiętamy, również rzeczy błahe. Jednak wracając myślami do chwil przełomowych, wypomina się sobie „gdyby się teraz mogło to inaczej rozegrać”. Nie, nie mogłoby. Wtedy nie wiedzieliśmy, teraz już wiemy.\nIstnieją błędy, które trzeba przeżyć samemu\nPrzeżyliśmy sami i dowiedzieliśmy się w międzyczasie również sami. Zazwyczaj wierząc w wyższość swoich decyzji nie zawsze umysłem dyktowanych, za nic mając rady innych. W jaki to sposób można by wytłumaczyć i dlaczego było to głupią decyzją w chwilach które przypomniały się czytając poprzedni akapit?\nCała teoria przyswojona, obgadane z Mariolką, horoskopy przeczytane, skonsultowane z wróżbitą Majkelem, a i tak okazuje się, że nie umiesz. No nie udało się, trudno. Teraz już wiem, na przyszłość lepiej bym rozegrał. Zyskałeś doświadczenie, ale jak przekazać je innym, jak tę wiedzę wyselekcjonować? Wiesz jak w słowa zamknąć, jak opowiedzieć, ale wytłumaczyć nie sposób.\nWkładając druty do kontaktu, będziesz bardziej przekonany o szkodliwości przypływu prądu przez człowieka? Nie wiadomo, ale na pewno bardziej uważny podczas kontaktów z siecią energetyczną. Ja jestem.\nTaki jest standardowy schemat i możesz się dostosować, albo odpuścić. Dotyczy wszystkiego co robimy w życiu. Próbując nowych rzeczy, trzeba być gotowym stawić czoła swoim błędom. To, że jakieś popełnimy jest oczywistością. Naturalna kolej rzeczy. Jak się nie przewrócisz, to się nie nauczysz, na nartach jak w życiu.\nBycie w czymś kiepskim jest pierwszym krokiem, żeby stać się w tym dobrym.\nUcz się na błędach innych — to bardzo ładny frazes, jednak często nie znajduje zastosowania w prawdziwym życiu. Uczyć się trzeba na swoich błędach, daj sobie czas, żeby móc je popełniać.\nWygloryfikowałem w poprzednich akapitach pierwszy związek, a wcale nie uważam, żeby był on najlepszy. Mój własny mogę co najwyżej skwitować wzruszeniem ramion i zbagatelizować mówiąc „pierwszy związek”. To prawda, że wszystkie kolejne wyglądają inaczej, ale to wcale nie znaczy gorzej.\nDwójka ludzi, która posiada doświadczenie w koegzystencji, a ich zachowania zostały przefiltrowane, będą mogli unikać błędów swojej młodości w nowej relacji, a kwestie niepowtarzalnych odczuć możemy rozwiązać jedynie poprzez szukanie większych emocji. Zawsze tak robimy, chcemy odnaleźć to szczęśliwe uczucie, że oto posiedliśmy na własność kolejny kawałek świata. Że wykroliśmy fragment materiału, z nieskończonego płótna wszechświata.\nChciałem napisać o tym, że popełnianie błędów jest ok, oraz nie warto tracić inicjatywy w obawie przed nimi. Wpis z okazji tego, że ostatnio zasiliłem grupę ludzi bezrobotnych, gdyż postanowiłem skupić się na pisaniu bloga. Czy ta decyzja jest błędem?\nJeżeli uważasz, że nie to daj mi o tym znać lajkując fanpage lub wchodząc w inną interakcję. Dzięki!\nNiecodzienny styl wpisu spowodowany jest tym, że jestem w trakcie czytania książki „Lód” Jacka Dukaja. Warsztat autora miażdzy jak dziadek do orzechów. Polecam.\nKategorie: Motivation, Wisdom błędy, młodość, motywacja, rozwój, życie 0


Fisker wystartował - motogazeta mojeauto.pl\nmojeauto.pl > motogazeta > Samochody luksusowe > Fisker wystartował\n2011-03-24 źródło: Carscoop ; Fisker mojeauto.pl\nFisker Automotive właśnie rozpoczął w Finalndii produkcję swojego hybrydowego modelu Karma.\nFirma planuje sprzedać w USA i w Europie pierwsze egzemplarze auta już w kwietniu. Kalifornijski producent buduje swoje samochody w fabryce Valmet Automotive, która produkuje także Caymany i Boxstery dla Porsche. - Proces produkcji będzie przebiegał powoli, z dbałością o szczegóły, ponieważ zapewnienie najwyższej jakości jest tutaj najważniejsze. W tym roku planujemy otrzymać ponad siedem tysięcy zamówień - powiedział rzecznik prasowy Fiskera, Roger Ormisher. Auto nie będzie należało do najtańszych - w Stanach jego cena to 88 tysięcy dolarów (ok. 250.500zł).\nNapęd hybrydowy zawiera w sobie dwa 150 kilowatowe silniki elektryczne, zamontowane z tyłu, o łącznej mocy 403 koni mechanicznych oraz dwulitrową turbodoładowaną benzynę z 260 końmi mechancznych. 20 kW bateria umiejscowiona jest wzdłóżnie pod podłogą. Układ ma pracować na podobnych zasadach jak ten w Chevrolecie Volt - silniki elektryczne napędzają koła, a benzynowy motor obraca 175 kW generator, który "karmi" elektryczne silniki, gdy bateria jest wyczerpana.\nWedług Fiskera, Karma w trybie elektrycznym, w którym przejedzie maksymanie 80 kilometrów, osiągnie prędkość maksymalną 153 km/h, a do setki rozpędzi się w 7,9 sekundy. Hybrydowy wariant dostarczania mocy zapewnia sprint do 100 km/h w 5,9 sekundy i maksymalną prędkość 200 km/h.\nZasięg Karmy w trybie hybrydowym ma wynosić około 483 kilometry, a średnie spalanie oscylować w okolicach 2,4 litra na sto kilometrów. Fisker planuje także wprowadzić tańszego sedana do oferty w cenie 39 tysięcy dolarów (ok. 111.000 zł). Samochód będzie produkowany w byłej fabryce General Motors w Delaware, a cały proces wprowadzena na rynek będzie wsparty pożyczką w wysokości 529 milionów dolarów, uzyskaną w 2010 roku od U.S. Energy Department.\nTematy w artykule: produkcja samochodow napęd hybrydowy Fisker Fisker Karma