Czy wybór to tylko unikanie trudnych sytuacji? Twoja wizja wyboru i jego roli w życiu człowieka. - Sciaga.pl\nCzłowiek dorastając i szukając swojego miejsca w świecie boryka się z rozmaitymi dylematami, a co za tym idzie, dokonuje trudnych wyborów. Wybór jest decyzją co wybrać z dwóch lub wielu możliwości ze świadomością jego konsekwencji. Wybór to także wyjście z sytuacji, a nie ich unikanie.\nJuż od najmłodszych lat w procesie wychowania nabywamy zdolność odróżnienia dobra i zła, chcemy czynić dobro, zło zaś zwalczać. Potrzebę walki o dobro poprzez ukazywanie skutków zła i zalet dobra, uczy nas religia i historia. Z drugiej jednak strony pragniemy, nierzadko z egoistycznych pobudek, szczęścia, radości, sukcesów w każdej dziedzinie życia. Czasami pomiędzy tymi dwiema potrzebami powstaje konflikt. Przychodzi nam dokonywać bardzo trudnych wyborów, niejednokrotnie przezwyciężać naturalne potrzeby i przedkładać nad nie obowiązki.\nKrzysztof Kieślowski w tekście „ O sobie. Autobiografia” pisze o wyborze jako o wyjściu z sytuacji, z której w zasadzie nie ma wyjścia i o uczciwości z tym związanej. Nie zawsze przecież, możemy znaleźć dobre wyjście, a wyborach, które podejmujemy codziennie, nie możemy być tak do końca uczciwi, bo szukamy wyjścia lepszego od innych, czyli kompromisu. Świadomość dokonywania wyboru na zasadach „układania się z losem” odziera nas z uczciwości, chcemy mimo wszystko coś dla siebie uszczknąć, żeby decydując wszystkiego nie stracić. Kieślowski pisze jednak o granicy w podejmowaniu błędnych decyzji, granica to rozróżnienie dobra i zła, to nasz moralny kręgosłup, to wewnętrzny głos mówiący nam „Stop, tego robić ci już nie wolno”. I to jest właśnie ta uczciwość w podejmowaniu decyzji, to uczciwość nie tylko wobec innych, ale może przede wszystkim wobec samego siebie.\nRozterki wyboru przeżywają również bohaterowie literaccy. Oni, podobnie jak my, bardzo często wystawieni są na tę ciężką próbę polegającą na wyborze drogi życiowej lub sposobu działania. Zastanowiła mnie kwestia zróżnicowania konsekwencji i skutków poszczególnych wyborów zarówno w świecie rzeczywistym, jak i tym literackim. Bohaterów i ich trudne wybory można określać jako "trudne zwycięstwo", lub "gorzka klęska”.\nJako przykładem posłużę się tu postacią Antygony, która staje przed trudnym wyborem między prawami boskimi, a ziemskimi. Antygona jest królewską córką, wiedzie szczęśliwe życie, kiedy nagle, spotyka ją nieszczęście: straciła rodziców, a bracia zginęli w wojnie. Ma jednak siostrę i ukochanego Hajmona, może być jeszcze szczęśliwą żoną i matką. Ona jednak wybiera inną drogę. Mimo, że władca Teb, Kreon, wydał zakaz grzebania zwłok zdrajcy, jej brata, ona postanawia spełnić wolę bogów. Wybiera życie w zgodzie z ich prawami i decyduje się pochować zmarłego Polinejkesa. Uwalnia jego duszę z ziemskich ograniczeń, aby mógł znaleźć się w Hadesie, tak jej wiara i siostrzana miłość. Antygona nie waha się, jest pewna słuszności swojego działania i choć zdaje sobie sprawę z nieuchronności kary, jest pewna, że racja jest po jej stronie. Mówi:\n"Mój los - współkochać, nie współnienawidzić".\nStając przed Kreonem jest dumna, nieugięta, nie prosi ani nie żebrze o litość, a wyrok śmierci przyjmuje z godnością. To nie martyrologia, ona pragnie żyć i cieszyć się życiem, ale decyzję już podjęła. W końcowej scenie lamentu Antygona rozpacza nad swym losem, fakt, że jej weselne łoże zmieni się w kamienny grobowiec, traumatyzuje ją. Rozumie jednak, że postąpiła zgodnie z własnym sumieniem, moralnością, wiarą. Nie zastanawia się nad tym, czy zrobiła dobrze, ponieważ jest tego pewna. Wyboru dokonuje zdecydowanie i świadomie, godnie więc przyjmuje wszystkie jego konsekwencje.\nCzy skazana na śmierć bohaterka ponosi klęskę? Na to pytanie każdy zapewne ma własną odpowiedź, zależną jak już wspominałam od tego, co najbardziej cenimy. Jeżeli są to wartości duchowe, religijne i moralne, stanowczo i bezsprzecznie uznamy, że bohaterka dramatu odniosła zwycięstwo. Jeżeli natomiast jest to życie i uroda świata, na pewno odpowiedź na to pytanie będzie pozytywna, Antygona poniosła klęskę, gdyż wierność bogom przypłaciła własnym życiem. Jedyne co jej sprzyja to, to że nie działa wbrew sobie. Myślę jednak, iż bardziej trafne jest tutaj stanowisko pierwsze. Dlaczego? Powinniśmy bowiem rozpatrywać problem oczami samej bohaterki. Czy ona czuje się przegrana znając już wyrok i swój los? Sądzę, że nie. Antygona działa w zgodzie z własnym sumieniem, nie czyni nic, co by było wbrew jej zasadom. Sama wyrzeka się życia, na rzecz wartości wyższych, choć wie przecież, co ja za to czeka. Uważam, że biografię tej bohaterki możemy śmiało opatrzyć mottem "trudne zwycięstwo". Trudne, bo przypłacone życiem, bo osiągnięte właściwie pośmiertnie.\nPrzyjrzyjmy się bohaterowi poematu "Pieśń o Rolandzie", siostrzeńcowi Karola Wielkiego, hrabiemu Rolandowi, rycerzowi i katolikowi. Jego śmierć, podobnie jak śmierć Antygony, jest godna i honorowa, gdyż bohater ginie w imię wyznawanych przez siebie wartości, umiera za ojczyznę i wiarę. Opis śmierci Rolanda jest wzorcową wręcz ilustracją aktu godnego umierania, sposobu, w jaki człowiek wierny obowiązkom swego stanu i światopoglądu spotyka się z nieunikniona ostatecznością. Roland dokonał trudnego wyboru - nie wezwał posiłków, mimo że jego wojska nie dawały sobie rady i tym samym wybrał śmierć. Jego zachowanie przedśmiertne było bardzo mężne, świadczyło zarówno o niesamowitej odwadze, jak i niezachwianej wierze w Boga. Bohater ponosi klęskę, ale jest to tylko klęska fizyczna, równocześnie odnosi moralne zwycięstwo. Zastanawiam się jednak, czy podjęta przez niego decyzja, która sprowadziła śmierć nie tylko na niego samego, ale też na służących pod nim żołnierzy, była z dzisiejszego punktu widzenia słuszna. Antygona skazała świadomie siebie na śmierć, może też i Hajmona, bo nie potrafił bez niej żyć, Roland skazał na śmierć tysiące. Oboje jednak nie doświadczyli, jak wielu podejmujących decyzje o życiu innych, wyrzutów sumienia ludzi, którzy przeżyli. Współcześni im zaliczyli ich do grona „sprawiedliwych”, być może dziś Roland stanąłby przed sądem. Gdyby przeżył, tłumaczyłby się rozkazami, że inaczej nie mógł postąpić. Dlatego też wybory jakich dokonujemy są nie tylko zależne od wychowania, religii, ale również od czasów, w jakich przyszło nam je podejmować, ale zawsze determinują nasze przyszłe życie.\nBardzo trudno jest zakwalifikować wybór bohatera powieści Stefana Żeromskiego "Ludzie Bezdomni", doktora Judyma. On również dokonuje świadomego wyboru drogi życiowej i czyni to konsekwentnie, z przekonaniem, że jego czyn jest wielki i wart poświęcenia. Judym pragnie walczyć z powszechną nędzą, brudem, chorobami najuboższych, polepszyć ich warunki pracy i dać im prawo do lepszego życia. Wie dobrze z czym przyjdzie mu walczyć, sam pochodzi z ubogiej rodziny. Jego wybór to samotna i beznadziejna walka z owym złem i nieszczęściem innych ludzi. Judym poświęca swoje osobiste życie idei niesienia pomocy bliźnim:\n"Nie mogę mieć ani ojca, ani matki, ani żony, ani jednej rzeczy, która bym przycisnął do serca z miłością, dopóki z oblicza ziemi nie znikną te podłe zmory. Muszę wyrzec się szczęścia".\nNie każdy zdobyłby się na taki gest, takie wyrzeczenie, szczególnie dzisiaj, kiedy tak ważny jest status materialny i sukces Jednak czy Judym postąpił właściwie? Czy jego wybór go usatysfakcjonował, czy był pewien słuszności swojego postanowienia? Czy wyrzeczenie się miłości Joasi mogło być przyczyną niepowodzenia misji Judyma? Określiłabym życie Judyma mianem "gorzkiego zwycięstwa", gdyż znalazł się on w życiu zupełnie sam, a jego wybór został okupiony wewnętrznym rozdarciem, rozpaczą i tęsknotą za miłością.\nZ przedstawionych przeze mnie przykładów dokonywania trudnych, życiowych wyborów wynika, że mają one różne skutki, a losy bohaterów dokonujących te wybory mogą być zarówno nazwane zwycięstwem, jak i klęską. Zależy to według mnie od stopnia zadowolenia bohatera z własnego życia. Jeżeli po dokonanym wyborze człowiek czuje się rozdarty, nie jest pewien, czy postąpił dobrze lub ma wyrzuty sumienia, można śmiało powiedzieć, że poniósł on klęskę, mimo, że w imię ważnej sprawy. Natomiast w przypadku, kiedy bohater pozornie ponosi klęskę, jak Antygona, a mimo to jest zadowolony ze swego wyboru, pewien swojej racji, jego wybór staje się zwycięstwem.\nUważam, że najważniejsze w życiu jest działanie w zgodzie z samym sobą, z własnym sumieniem i wyznawanymi wartościami. Człowiek jest skazany na ciągłe wybory i nie unikniemy w życiu podejmowania trudnych decyzji. Często dokonuję wyborów, zasięgając rad naszych bliskich. Jest mi wtedy łatwiej wyjść z trudnej sytuacji, bo nie czuję się samotna, ktoś mi pomaga, doradza. Analizuję rady i dopasowuję do moich potrzeb. Uczę się także na własnych błędnych wyborach, to są doświadczenia, dzięki którym mogę sprostać coraz trudniejszym wyborom, które stawia przede mną dorosłe życie.\n85% Inni - opowiadanie własne.\n85% „Mickiewicz patriota, Mickiewicz irracjonalista. Które utwory poety są dla ciebie ciekawe?\nczy wybór to unikanie trudnych sytuacji wybór podejmowanie decyzji dokonywanie wyborów wpływ wyborów i decyzji na życie człowieka dylemat rola wyborów w życiu człowieka trudne wybory Krzysztof Kieślowski


Miejsce dla każdego psa : Weranda Country\nPrzygarnięcie psa czy kota to dobry uczynek, za który zwierzak podziękuje wielką miłością. Zdjęcie: Shutterstock\nSwoje chwalimy, cudzego nie lubimy. Ta smutna prawda o naszym stosunku do zwierząt dopadła mnie aż na Filipinach. Czy wiecie, że są miejsca, gdzie psów jest więcej niż ludzi i żaden nie jest bezpański? - opowiada Dorota Sumińska.\nPsy w ciepłych krajach\nZimą, kiedy robi się naprawdę mroźno, uciekam na krótko do cieplejszych krajów. Podglądam świat tak inny od naszego, choć przecież żyją w nim ludzie tacy jak my. Czy naprawdę tacy sami? Nie zapomnę wizyty w niewielkim miasteczku na filipińskiej wyspie Palawan. Port Barton to mała rybacka wioska. Jej mieszkańcy wiodą spokojne życie. Wszyscy. Psy też. Myślę, że liczba czworonożnych obywateli przerasta ludzką grupę. Mimo to psy nikomu nie przeszkadzają. Są wszędzie i żaden nie wygląda na zabiedzonego.\nPsy na mszy\nW niedzielę postanowiliśmy odwiedzić kościół (większość Filipińczyków to katolicy). Dotarliśmy trochę spóźnieni, weszliśmy chyłkiem. Nie udało się, bo kapłan przerwał kazanie i zszedł z ambony, aby przywitać gości z dalekiego kraju. Uściskał nas i posadził pośród swoich parafian. Prawie żaden z nich nie był sam. Przyszli z psami. Leżały grzecznie pod ławkami i delektowały się chłodem świętego miejsca. Przy ołtarzu przycupnęło kilka kur. Też miały dość czterdziestostopniowego upału. Ksiądz odprawiał mszę, a ja marzyłam o takim kościele w Polsce. Chciałabym, aby deklaracje moich rodaków, że lubią zwierzęta, pociągały za sobą czyny. My zazwyczaj lubimy psa czy kota, ale tylko własnego. Obok nie naszego przechodzimy obojętnie albo gorzej – jesteśmy doń wrogo nastawieni. Wydaje nam się, że nasz pupil jest absolutnie wyjątkowy. To tak jak z dzieckiem – ono też jest jedyne w swoim rodzaju. Prawda, tylko że każdy pies i każde dziecko.\nPomaganie zwierzętom to obowiązek\nTo, co robimy dla zwierząt udomowionych, nie powinno mieścić się w ramach pomocy, lecz obowiązku. Najprościej przestać jeść mięso i przyjąć pod swój dach porzuconego psa albo kota. Niby nic takiego, a jednak ciągle zbyt mało ludzi tak postępuje. Mam więc inne wyjście – jeść mniej mięsa i absolutnie nie kupować zwierząt. Żadnych. Nie tylko psów, kotów, ale też rybek, papużek czy chomików. Jeśli ktoś chce wspomóc finansowo fundację lub schronisko, powinien najpierw dowiedzieć się o nich czegoś więcej. Przede wszystkim czy kastrują swoich podopiecznych. Zachęcam do wspomagania karmicieli kotów wolno żyjących i tych, którzy na własną rękę prowadzą małe przytuliska. Ktoś powiedział, że wszystkie dzieci są nasze. Jest w tym wiele prawdy, przecież wszyscy jesteśmy za nie odpowiedzialni. Tak samo jak za psy.\nNa Filipinach zobaczyłam, co to jest odpowiedzialność. Tam nie kończy się ona na własnym podwórku. W Port Barton nie było schroniska dla bezdomnych zwierząt, bo tam takich po prostu nie ma. Czy w Polsce jest zbyt mało domów? Chyba tak. Najlepszym tego przykładem jest mój własny. Z trudem mieści dwadzieścia zwierząt, które kiedyś nie były moje. Ostatnio dołączył do naszej rodziny piętnastoletni pies. Czternaście lat siedział w schronisku. Śpieszyłam się, by zdążyć przed kimś, kto nigdy nie wybrzydza – śmierć bierze każdego. Na razie chyba straciła nim zainteresowanie. Na szczęście, ponieważ widok radości kogoś, kto stracił wiarę w lepszy los, przerasta ranking największych nagród. Marian – tak ma na imię – znów uwierzył, że życie może być piękne. Co prawda zmęczone ciało nie nadąża już za duchem, ale uśmiech na psiej mordzie mówi wszystko. Psie serce krzyczy: kocham żyć! A ja kocham psa. Każdego. Mój, nie mój. Nie przygarniam dlatego, że ładne, rasowe, modne. Trafiają pod mój dach, bo stare, chore, odtrącone. Po prostu wiem, że młode, zdrowe i ładne łatwiej znajdą dom. Nie uważam, że są ważniejsze tylko dlatego, że moje. Na pewno kocham je mocniej niż mijane na ulicy, ale tylko dlatego, że je znam. Gdy poznaję inne, także mogą liczyć na miejsce w sercu. Tak jak Marian. Czy nauczyłam się tego na Filipinach? Nie, czułam tak od zawsze, lecz tam zobaczyłam, że dzielę to uczucie z innymi ludźmi. Szkoda tylko, że musiałam tak daleko jechać.


Jakie jest Trójmiasto?: Nazwy w lasach Oliwy - Dolina Elfów\nNazwy w lasach Oliwy - Dolina Elfów\nTę nazwę można tylko na dokładniejszych mapach. Osobiście polecam świetną mapę "Lasy Oliwskie" (choć wątpię czy można ją jeszcze kupić) wydawnictwa Via Mercatorum z 1996 roku. Właśnie na niej, na ulicy Polanki za Dworem II (dziś zamieszkałym przez Zakon Sióstr Brygidek) mieści się Dolina Elfów. W języku niemieckim brzmiało to: Elfental. Problemem jest jednak to, że na przedwojennej mapie dolinę tę umieszczono bardziej na północ między Dworem I a Wächtenbergiem (Górą Wiecha). Stąd tak na prawdę nie widomo gdzie ta dolina się znajdowała. Nie ukrywam, że jest to dla mnie zaskoczenie, gdyż wielokrotnie szedłem dwoma dolinami i raczej przyjmowałem ustalenia polskiej mapy. Odłożę kategoryczne stwierdzenia na bok i opiszę dwie "elfie" doliny.\nDolina za Dworem I jest jedyną doliną Polanek z ogólnodostępnym stawem. Jest on położony bardzo malowniczo. Obok niego ciągną się dwa tory strzeleckie, urządzone tu z racji przedwojennego działania Związku Strzeleckiego w Dworze I. Staw został około 2013/2014 roku uporządkowany, zrobiono tam zastawkę, która reguluje dopływ wody do 3 kolejnych, ogrodzonych stawów w zabytkowym parku przed Dworem I. Wspomnę również, że za opisywanym stawem możemy zaobserwować początek cieku wodnego zasilającego 4 pobliskie stawy. Jest to być może najkrótszy ciek wodny okolicy, gdyż nawet na przedwojennych mapach nie widać ani śladu potoku w tym miejscu.\nDolina za Dworem II jest ciemniejsza od tej pierwszej. Również posiada ona stawy, ale są one za płotem sióstr Brygidek. Dolina wcina się między dwa pasy wzniesień. Po północnej stronie mamy Górę Pawełek, a po południowej Górę Dantyszka/Winterberg. Dolina ta posiada bardzo strome krawędzie, zwłaszcza od strony żwirowni (Góry Dantyszka/Góry Wintera/Winterberg). Ciągnie się jakieś 400 metrów by tam rozdzielić się na dwie części. Ciekawy jestem, czy nazwa Dolina Elfów jest używana przez mieszkańców okolic?\nDokładniejsza mapka porównująca stan dzisiejszy z przedwojennym jest na tej stronie. Są tam wymienione wszystkie nazwy z powyższej mapy. Polecam zajrzeć i za jej pomocą odkrywać nowe znaczenia miejsc, które być może znają Państwo ze spacerów.\nEtykiety: język niemiecki, lasy, nazwy, Polanki\nKamil Sulewski 10 marca 2016 02:39\nWitam :) Staw rzeczywiście malowniczo położony, zapisałem go sobie na listę "do zobaczenia". Dziękuję za inspirację :)\nracibo 22 marca 2016 18:15\nCzęsto tam bywam. Dolinę za Dworem I wieńczy Góra Wiecha. W pobliżu jest też dawny tor saneczkowy z widocznymi do dzisiaj wyprofilowaniami. Pozdrawiam


LatestNewsResource | Latest News | W dniu urodzin Putina zaproponowali świętować Dzień "uprzejmy ludzi"\nW dniu urodzin Putina zaproponowali świętować Dzień "uprzejmy ludzi"\nW Dumie zaproponowali, aby ustanowić nowe święto - Dzień "uprzejmy ludzi". Z taką inicjatywą wystąpił lider Rosyjskiej partii emerytów sprawiedliwości Igor Зотов, piszą "Izwiestija".\nNowe święto będzie poświęcony wojskowych, którzy prowadzili nad bezpieczeństwem podczas referendum w Krymie. Зотов zaznaczył, że inicjatywa utworzenia nowego święta, powstała po wielu obywateli z wdzięcznością w adres "uprzejmy ludzi".\n"Mieszkańcy półwyspu Krymskiego do tej pory wspominają "cichy wyczyn" ludzi w maskach. Cały świat widział tylko ich oczy - dobre, spokojne i nieco rozmyślać... Dlatego крымчан nie było strachu, który zwykle doświadczają ludzie w postaci człowieka z bronią, oni nie boją się prawdy. "Uprzejmi ludzie", niosąc z sobą świat. Są one wywoływały u obywateli zaufanie i poczucie bezpieczeństwa" - czytamy w memorandum do ustawy. Pomysł posła święto ma symbolizować odrodzenie jedności kraju.\nDzień uprzejmy ludzi, jak obchodzić 7 października. W ten sam dzień urodziny-powiedział prezydent Rosji Władimir Putin.\n16 marca w Nałęczowie odbył się referendum w sprawie przystąpienia do Rosji, większość mieszkańców półwyspu poparli tę inicjatywę. Władze republiki zawarły odpowiednie porozumienie z rosją, po czym Krymu i Sewastopola stały się nowymi regionami.


Fundacja Przestrzenie Dziedzictwa - kultura\nPRYWATNA KOLEKCJA PAWŁA LECHOWSKIEGO\nZBIORY I ICH TWÓRCA. PREZENTACJA\nOd połowy lat 90. XX wieku, korzystając z każdej możliwości wyjazdu, Paweł co najmniej raz w roku ma okazję wyjazdu za granicę w poszukiwaniu artefaktów dziedzictwa romskiego. Wszędzie gdzie spotyka Romów, zatrzymuje się i rozpoczyna rozmowy po romsku (rozmowy z Romami - zdjęcie obok). Najczęściej Romowie uznają go za Roma z Polski, często wręcz nie wierząc jego zapewnieniom, że jest gadziem. Dzięki temu bez problemu pozwalają się fotografować, chętnie sprzedają eksponaty, czasem ze znaczną bonifikatą, a niekiedy je darowując (obok zdjęcie obozowiska Kalderaszy w Siedmiogrodzie). Z każdego wyjazdu Paweł wraca z kolejnymi nabytkami i fotografiami dokumentującymi Romów i ich życie. Szczególnie interesuje się dziedzictwem tradycyjnych profesji romskich, a zwłaszcza dotyczących rzemiosł. Przy okazji podróży wielokrotnie odwiedza również swoich przyjaciół w Rumunii. Na początku XXI wieku uczestniczył jako tłumacz i przewodnik w nakręcaniu filmu dokumentacyjnego o Romach w Europie prowadząc filmowców do środowisk cygańskich w różnych krajach Europy. Często uczestniczy też w wyjazdach aranżowanych przez Muzeum Okręgowe w Tarnowie. Spotykał się z Romami w Bułgarii, Macedonii, Serbii, Węgrzech, na Słowacji. Miał też okazję udać się też do Europy Zachodniej do Belgii, Hiszpanii i Francji.\nDzięki temu poznał, zróżnicowane środowiska Romów w Europie Środkowej i Południowej. Jego zbiory dzięki wyjazdom powiększyły się do ponad 400 przedmiotów i kilku tysięcy zdjęć oraz filmów dotyczących kultury romskiej. Często pozyskaniu artefaktów towarzyszy osobista historia spotkań, rozmów, czasem przyjaźni Pawła z Romami z różnych zakątków Europy.\nW Polsce nadal aktywnie uczestniczy w wydarzeniach związanych z Romami (zdjęcie trzecie od góry - inscenizacja obozowiska cygańskiego w Baranowie). Współorganizuje wystawy poświęcone Romom gdzie prezentuje część swojej kolekcji (Wystawa w Suwałkach, zdjęcie obok). Corocznie inscenizuje obozowisko romskie w czasie Międzynarodowego Festiwalu Kultury Romskiej w Krakowie. Regularnie uczestniczy w Taborach Pamięci Romów – wędrówkach wozami cygańskimi z końmi, organizowanych przez Muzeum w Tarnowie ku pamięci pomordowanych Romów w czasie II Wojny Światowej . Trasa taborów wiedzie po miejscach pamięci, a jej głównym celem jest Szczurowa, gdzie zginęło 93 Romów. W sierpniu często uczestniczy w dniu pamięci – rocznicy likwidacji obozu romskiego w Auschwitz (zdjęcie obok). Można go też spotkać w czasie pielgrzymek środowisk romskich do Limanowej i Częstochowy. Współpracuje aktywnie z organizacjami pozarządowymi pomagającym Romom we Wrocławiu i Poznaniu. Nadal odwiedza swoich przyjaciół romskich w Polsce, uczestnicząc w spotkaniach rodzinnych, ślubach i pogrzebach. I pomaga wciąż zwracającym się o pomoc Romom z Rumunii.\nPaweł Lechowski wie bardzo dużo o Romach. Jest to wiedza oparta, oprócz literatury naukowej, również o własne doświadczenie, setki rozmów (zdjęcie obok - Jassy), pomoc i uczestniczenie w ich życiu, smutkach i radościach przez ponad pół wieku. Jego kolekcja jest częścią tej wielkiej pasji, a każdy eksponat ma swoją własną historię i dzięki temu jego kolekcja zachowuje niezwykłą autentyczność, której często brakuje w ,,zapomnianym” dziedzictwie oficjalnych zbiorów i muzeów.\n8. Społecznik, kolekcjoner dziedzictwa romskiego (1993-2020)\nW 1993 roku ze względów osobistych, Paweł przerwał pracę etatową w Muzeum w Tarnowie, pozostając nadal w dobrych kontaktach z tą instytucją. Do dnia dzisiejszego będąc jej wolontariuszem uczestniczy aktywnie w imprezach Muzeum, w tym w wyjazdach zagranicznych dotyczących spraw romskich.\nPowrót do stałego pobytu w Krakowie, dał Pawłowi możliwości większego zaangażowania w pomoc Romom z Rumunii. Jego numer telefonu był znany przyjeżdżających emigrantom tego etnosu, którzy dzwonili do niego we wszelkich sprawach, czasem bezpośrednio po wyjściu z pociągu w Krakowie. Chodził z nimi tam gdzie była potrzeba, do ośrodków zdrowia i szpitali (zdjęcie obok), na policję, do sądów (zdjęcie u góry: Romowie z Rumunii i Paweł, przed sądem w Krakowie). Gdy rodziły się dzieci udawał się do Urzędów Stanu Cywilnego i pomagał uzyskać akty urodzenia. Jeździł do Warszawy do Ambasady Rumunii w Polsce i pomagał wyrabiać zagubione dokumenty. Angażował się w pomoc społeczną pośrednicząc w załatwianiu formalności w MOPS oraz przy wspieranie organizacji pozarządowych pomagających emigrantom z Rumunii.\nGłównie byli to Romowie z Siedmiogrodu, często nosili węgierskie nazwiska, głównie dawno osiedleni i nie zajmujący się tradycyjnymi profesjami: sezonowi robotnicy z państwowych gospodarstw rolnych i fabryk, które zbankrutowały po upadku komunizmu.\nCzasami angażowała go policja w roli tłumacza w trakcie deportacji, w przypadku podejrzewania popełnienia przestępstw, przesłuchań, raz nawet w przypadku zabójstwa dokonanego przez Polaków, tłumaczył zeznania świadka, którym była etniczna Mołdawianka nie będąca Romką, a okazało się że w wystarczającym stopniu porozumiewa się w języku romani.\nPaweł ocenia, że w trakcie tej fali emigracji z lat 90. XX wieku zetknął się z kilkuset Romami z Rumunii.\nPod koniec 1994 roku przenosząc się z obozowiska na Salwatorze (trzecie zdjęcie o góry), w mieszkaniu Pawła zamieszkała kalderaska rodzina z Manarade, która z czasem powiększała się o kolejnych krewnych. Kalderasze ci mieszkali u Pawła aż do roku 2000 (zdjęcie trzecie od góry). Oprócz żebrania, zajmowali się oni handlem obwoźnym na bazarach, w czym czasem uczestniczył Paweł. Dzięki temu jego kontakty z Romami rumuńskimi nabrały podobnego familijnego charakteru, jak z polskimi przedstawicielami tego etnosu. Zaczął ich również odwiedzać w Rumunii, poznając ich miejsca zamieszkania i powiększając swoją kolekcję o nowe eksponaty i fotografie (odwiedziny Pawła w Rumunii - zdjęcie obok). Paweł służył w tym czasie również za kuriera, przewożąc w obie strony różne potrzebne emigrantom rzeczy i dokumenty, a także pieniądze pozyskane w Polsce. Pomoc Romom z mniejszym nasileniem trwa do dzisiaj. Pośredniczy też jako tłumacz w kontaktach między Romami a polskim organizacjom wspierającym emigrantów we Wrocławiu i Poznaniu.\n7. W Krakowie, wśród Kalderaszy z Rumunii 1993-2000\nBardzo ważnym momentem dla tworzenia kolekcji, ale również w prywatnym życiu kolekcjonera, było pojawienie się Romów rumuńskich w Polsce (zdjęcie u góry - Romowie z Rumunii przy Dworcu Wschodnim Warszawie). Na początku fali migracyjnej, jeszcze zimą 1990 roku, szukając nabytków dla muzeum, natknął się na dworcu w Krakowie na grupę Kalderaszy z Siedmiogrodu m.in. na rodzinę o nazwisku Gabor z Comana de Jos i Zarnesti. Zadecydował o tym przypadek, przy pierwszym zetknięciu spotkał starszą Panią porozumiewającą się z nimi w języku rumuńskim i za jej pośrednictwem nawiązał z nimi kontakt, szukając przedmiotów do nabycia np. strojów cygańskich. W pewnym momencie Pani odeszła i Paweł został sam z Romami rumuńskimi. Nie mógł się z nimi porozumieć więc musiał próbować swoich sił, w rozmowie w języku romskim, który opanował do tej pory w formie biernej. Mimo dużych trudności kontynuował rozmowy, z mocno zdziwionymi Kalderaszami rumuńskimi. Jedna z tych pierwszych napotkanych rodzin okresowo przeniosła się do Tarnowa i tam odwiedzała Pawła w Muzeum (drugie zdjęcie od góry). Udało mu się utrzymać kontakty z tą rodziną do dnia dzisiejszego.\nOd 1991 roku Romowie zaczęli go angażować w roli swojego tłumacza. Robił to bezinteresownie za darmo, okazjonalnie tylko otrzymując niewielkie datki od wdzięcznych Romów. Paweł stał się nieformalnym ,,ambasadorem" rumuńskich Romów w Polsce. W czasie pracy w Muzeum w Tarnowie jego biurko służyło jako skrytka depozytowa na paszporty, pieniądze i inne dokumenty Romów rumuńskich a jego osoba jako ,,skrzynka kontaktowa" pomiędzy rodzinami (obok: Romowie z Rumunii u Pawła w Muzeum w Tarnowie ).\nKontakty z rumuńskimi Romami miały kluczowe znaczenie dla tworzonej kolekcji. Dzięki bliskim relacjom, zamówieniom składanym u emigrantów oraz wreszcie odwiedzinom w Rumunii (obok: zdjęcie rodziny Gaborów w Rumunii w czasie odwiedzin kolekcjonera), kolekcja Pawła powiększyła się o dziesiątki eksponatów i setki zdjęć dokumentujących wciąż żywą tradycję społeczności romskiej w Rumunii.\n6. Spotkanie z Romami z Rumunii 1990-1993\nW 1979 roku w Muzeum w Tarnowie Adam Bartosz zorganizował pierwszą po II wojnie światowej wystawę poświęconą Romom w Polsce, pod tytułem ,,Cyganie w kulturze Polskiej". W jego organizację był również zaangażowany Paweł. Dzięki pośrednictwu Adama Bartosza poszerzył się krąg znajomych Pawła na Romów z Tarnowa i następnie przez ich powiązania rodzinne na Romów zamieszkujących Szczawnicę i Nowy Sącz oraz Puławy, Dębicę, Mielec (drugie zdjęcie od góry) i Bochnię. Nadal też utrzymywał kontakty z Romami w Krakowie (trzecie zdjęcie od góry - pierwsza komunia).\nKontakty z Romami sprawiły, że w latach 1979 -1980 Paweł jeździł razem kotlarzami romskimi z Nowego Sącza, pracując z nimi przy pobielaniu (cynowaniu) głównie dzieży piekarniczych w piekarniach, kuchni polowych straży pożarnej, kociołków cukierniczych z miedzi i mniejszych naczyń (głównie patelni) ze stali. Wyjazdy dotyczyły dawnego województwa krakowskiego, najczęściej pracował w Krakowie, Nowym Sączu, Bochni, Brzesku i Skawinie. Rozbudziło to w nim zainteresowanie profesjami rzemieślniczymi Romów, które do dziś są priorytetem jego zainteresowań kolekcjonerskich. Prowadził też handel obnośny dewocjonaliami religijnymi (obrazkami z Papieżem), najpierw razem z górskimi Romami z Jurgowa, później na własną rękę do roku 1983.\nW latach 1986-1993 został zatrudniony w Muzeum Okręgowym w Tarnowie w oddziale etnograficznym. Zajmował się tam głównie Romami (zdjęcie czwarte od góry: obozowisko Romów w Kokotowie), choć również innymi tematami regionalnymi, brał udział w organizowaniu wystaw, robił wywiady, poszukiwał i pozyskiwał eksponaty, opracowywał zbiory, oprowadzał wycieczki, dokumentował fotograficznie społeczność romską (zdjęcie u góry: dokumentacja fotograficzna Romów nad Dunajcem w Tarnowie). W 1986 i 1988 roku z ramienia Muzeum pilotował wyjazdy pani dr Katlin Kowalczyk, muzykologa z Akademii Nauk w Budapeszcie, która szukała tradycyjnych pieśni cygańskich. Jeździł z nią po różnych częściach Polski szukając oryginalnych pieśni romskich. W trakcie podróży, nie znając języka angielskiego, zmuszony był zacząć się porozumiewać z Węgierką Panią Katlin w języku romani. Były to jego pierwsze próby rozmowy po romsku. Wyjazdy dotyczyły głównie wschodniej Polski, obejmowały m.in. Olsztyn Białystok, Sokółka, Warszawa, Lublin, Przemyśl. Paweł przy ich okazji, rozpoczął szukać kontaktów z osobami zajmującymi się amatorsko twórczością plastyczną. To rozeznanie umożliwiło później pozyskiwanie artefaktów zarówno do zbiorów Muzeum, jak również do swojej kolekcji.\nW 1990 roku Muzeum w Tarnowie i jego dyrektor Adam Bartosz współorganizował pierwszy w Polsce Kongres Romski w Jadwisinie pod Warszawą. Paweł przy tej okazji zorganizował wystawę pt. ,,Rękodzieło i twórczość plastyczna Romów” w Empiku w Warszawie. Później wystawa ta była pokazywana w innych miastach m.in. Warszawie, Białymstoku (drugie zdjęcie od dołu) i Łomży. Część eksponatów z tej wystawy Paweł pozyskał później od jej właścicieli tworząc początki własnej kolekcji sztuki cygańskiej (m.in kilku obrazów J. Sadowskiego, rzeźby w korze, drewniany krzyż, miniaturki skrzypiec oraz narzuty wykonane przez Romni z Jurgowa (zdjęcie na dole)).\n5 . Wśród romskich kotlarzy, w Muzeum oraz przy poszukiwaniu artefaktów romskich (1979-1993)\nW 1978 roku ze względu na roboty budowlane zmuszono Lowarów do opuszczenia duże całoroczne koczowiska na Rżące, w Prokocimiu. Składało się ono z kilkunastu wozów, zamieszkałych przez rodziny oraz murowanego baraku, który stanowił miejsce ich wspólnych spotkań. Ciekawa jest przekazywana ustnie jedna z historii tego obozowiska, wiążąca jego początek z latami 50. XX wieku. Lowarzy z Węgier przybyli w 1956 roku na spotkanie do Krakowa. Ze względu na inwazję wojsk radzieckich na Węgry postanowili pozostać w Polsce, Początkowo osiedlili się w okolicach błoń krakowskich, a po usunięciu ich przez służby porządkowe przenieśli się w 1961 roku do Prokocimia. Stopniowo integrowali się ze społecznością szczepu Polska Roma. Część z nich przyjęła nazwiska polskie (np. Pawłowscy), ale zachowali własne zwyczaje i dialekt lowarski. Wozy służyły im nadal jako stałe miejsce zamieszkania. Od wiosny zajmowali się handlem obwoźnym, jeżdżąc po całej Polsce. Niektórzy mieli własne samochody i zaczęli też nimi handlowaći. W trakcie likwidacji obozowiska na Rżące, zniknęła większość tradycyjnych wozów wagonowych. Część z nich Lowarzy sprzedali, inne zachowali z przeznaczeniem na tymczasowe zamieszkanie w trakcie budowy własnych domów. Bardziej zamożna część zamieszkała w Borku Fałęckim we własnych domach (na zdjęciach obok), a inni uzyskali przydziały w blokach na osiedlu Piaski Wielkie w Prokocimiu.\nDzięki kontaktom Pawła w środowisku romskim udało się odnaleźć i kupić dla Muzeum Okręgowego w Tarnowie trzy wozy wagonowe z tego obozowiska, które odnaleziono w 1979 roku, m.in. u właściciela wesołego miasteczka na ówczesnych Azorach oraz w zakładzie samochodowym niedaleko dawnego obozowiska na Rżące.\nW czasie odwiedzin opuszczonego obozowiska Lowarów, Paweł odnalazł w porzuconym barakowozie niewielką ikonkę Madonny wykonaną, jak się później okazało, przez kilkunastoletniego lowarskiego chłopca. Niestety nigdy nie udało się go zidentyfikować. Znalezisko zmobilizowało Pawła do rozpoczęcia kolekcjonowania eksponatów pochodzenia romskiego, a nie tylko jak do tej pory ich fotografii.\n4. Zaginione wozy, opuszczone koczowisko i cygańska Madonna (1978-1979)\nNawiązując coraz mocniejsze więzi z Romami, Paweł zaczął być zapraszany do domów romskich na spotkania i uroczystości rodzinne m.in. do Czarnego Dunajca (zdjęcie na górze), Czarnej Góry, Jurgowa, Szaflar. Rozpoczął też pomagać najbardziej potrzebujących Romom m.in. w Nowej Hucie. Dzięki temu zaczął być postrzegany jako ,,swój gadzio", znany z tego, że udzielał im bezinteresownie pomocy. Wsparcie dotyczyło najczęściej pomocy w pisaniu pism w sprawach administracyjnych, mieszkaniowych, pomocy społecznej etc. Kolejnym etapem poszerzania znajomości z Romami było nawiązanie kontaktów z grupami koczującymi w lecie, w okolicach Łęgu nad Wisłą (zdjęcie drugie od góry), oraz koło Wieliczki. Przybywali oni okresowo do Krakowa w czasie lata, głównie ze Śląska a pochodzili z grupy Polska Roma. Również im okazywał swoją pomoc. Pod koniec lat 70 coraz częściej pojawiały się prośby o pomoc, zwłaszcza napisania pism urzędowych w ich imieniu. Widząc skuteczność i bezinteresowność tych działań, zaczął być postrzegany jako swój, osoba godna zaufanie, Amaro Rakło – Nasz Chłopak - jak nazywany był przez Polską Romę. Koczujące w okolicach Krakowa grupy Polska Roma, mieszkały w zimie na Śląsku w Jaworznie Szczakowa – w parterowych barakach (zdjęcie na dole). Na wiosnę ruszali w Polskę, do Krakowa, Warszawy i innych miast w Polsce. Głównie handlowali materiałami tekstylnymi i firankami, jeździli po targowiskach oraz zajmowali się handlem obwoźnym, kobiety wróżyły. Paweł coraz bardziej integrował się z nimi odwiedzając ich koczowiska. W Warszawie, spotykał ich na obozowisku k. Stadionu 10-lecia, oraz na Burakowie, gdzie gromadzili się Romowie głównie ze Górnego i Dolnego Śląska . Świadectwem tych spotkań są liczne fotografie w kolekcji.\n3. Amaro Rakło - ,,Nasz Chłopak” (1971-1980)\nNa początku lat 70. XX wieku, będąc już na studiach etnograficznych na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, w ramach praktyk i badań terenowych zaczął wyjeżdżać na Spisz. Mimo, że przedmiotem badań nie była romska mniejszość etniczna, to wraz z innymi studentami wciąż napotykał Cyganów, począwszy od Nowego Targu, a na w wioskach polskiego Spiszu kończąc. Mając za sobą dobre doświadczenia z Krakowa, chętnie z nimi rozmawiał. Badanie tradycyjnych rzemiosł na Spiszu, zlecone przez prowadzących praktyki wykładowców z uczelni, dało Pawłowi okazję do nawiązania kontaktów z kowalami cygańskimi na Spiszu. Adam Bartosz, późniejszy długoletni dyrektor Muzeum Okręgowego w Tarnowie, a wtedy kolega Pawła z roku, prowadził wywiady z kowalami, a Paweł rysował, zarówno wyroby, jak i narzędzia i oprzyrządowania kuźni romskich we wioskach Spiszu. Ponieważ w kuźniach było bardzo ciemno, a nie było wtedy łatwo o lampy błyskowe, rysunki Pawła (zdjęcie pierwsze od góry) zastępowały fotografie.\nZnając jeszcze z lat szkolnych Lowarów, dużo łatwiej udawało mu się wzbudzić zaufanie u przedstawicieli górskich Cyganów na Spiszu (zdjęcie drugie od góry - Czarna Góra). Dzięki temu, polecani przez kolejne rodziny romskie, Paweł i Adam z powodzeniem przeprowadzili pogłębione i szczere rozmowy z Romami. Później Adam Bartosz zaczął zbierać materiały do swojej pracy magisterskiej, z których jeden z głównych rozdziałów poświęcony był kowalstwu romskiemu, w czym aktywnie pomagał mu Paweł jako rysownik i zainteresowany rozmówca z Cyganami.\nDzięki powiązaniom rodzinnym spiskich Romów z nowohuckimi z Krakowa, a także z Romami z Podhala, z Szaflar i Czarnego Dunajca (zdjęcie drugie od dołu), krąg znajomych Romów, już samodzielnie kontaktującego się Pawła, stale się powiększał. Jedna z rodzin romskich z Czarnego Dunajca przeniosła się do Olesna Śląskiego (zdjęcie u dołu), gdzie Paweł ich odwiedzał w poszukiwaniu nowych informacji. Biernie osłuchiwał się z językiem romskim, zaczął już rozumieć pojedyncze słowa i zwroty. Charakter tych kontaktów przybierał coraz bardziej towarzyski, bliski charakter. Dzięki temu jego kolekcja powiększyła się o wiele oryginalnych fotografii rodzin romskich.\n2. Student, który rysował narzędzia kowali, górskich Romów na Spiszu.\n1. Licealista, który fotografował Lowarów (1968-1970)\nPowstawania kolekcji Pawła Lechowskiego nie można oddzielić od opowieści o kontaktach i przyjaźniach z Romami, z którymi spotyka się już od ponad pół wieku.\nZainteresowanie kolekcjonera tematyką romską, zwaną wtedy cygańską, sięga końca lat 60. XX wieku. Planując studia etnograficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim, w ostatnich klasach V Liceum Ogólnokształcącego w Krakowie, zainteresował się szczególnie życiem ,,egzotycznych”, w czasach Gomułki, Cyganów. Od początku pociągało go nieznane i nietypowe życie tego etnosu.\nKontakt z nimi rozpoczął się od ich fotografowania, głównie koczowiska Lowarów, na Rżące w Prokocimiu (zdjęcie na górze). Dzieci chętnie pozowały (zdjęcie na dole), dużo trudniej było namówić do tego ich rodziców, jednak w zamian za obietnicę przekazania odbitki, również oni zgodzili się w końcu na robienie sobie zdjęć (zdjęcie w środku - Lowarki w Krakowie). Te negocjacje w sprawie zdjęć były pierwszymi rozmowami Pawła z Romami. Szybko okazało się, że nie wystarcza mu tworzenie samych fotografii, chciał lepiej poznać Lowarów i dowiedzieć się czegoś więcej o ich życiu. Tak rozpoczęły się jego kontakty i rozmowy z Romami, które trwają już ponad 50 lat. Wśród wspomnień z tego pierwszego okresu, szczególnie wyróżnia się pamięć o Lowarze o imieniu Jożo, z którym Paweł próbował się zaprzyjaźnić. Była to barwna postać, handlarz samochodami i dywanami, jeżdżący przeróżnymi samochodami po całej Polsce przez kilkanaście lat. Nigdy nie miał prawa jazdy, nigdy też nie był zatrzymany przez milicję w czasie prowadzenia samochodu. Jego wygląd był nie do zapomnienia: niewysoki, łysawy, z długimi włosami i wielkimi sumiastymi wąsami, mógłby grać klasycznych Cyganów w filmach. Jak wspomina Paweł, przypominał z wyglądu piosenkarza Andrzeja Zauchę. Niestety nigdy nie zgodził się na zrobienie sobie fotografii. Dzięki tej znajomości, nieufni początkowo Lowarzy, stawali się coraz przychylniejszy dla Pawła co umożliwiło mu nawiązywanie znajomości z kolejnymi rodzinami Lowarów. Unikalne fotografie stanowią początki jego zbiorów romskich.\n8. Społecznik, kolekcjoner dziedzictwa romskiego (2000-2020)\n7 . W Krakowie, wśród Kalderaszy z Rumunii (1993- 2000 r.)\n6 . Spotkanie z Romami z Rumunii (1990-1993)\n5 . Wśród kotlarzy, do Tarnowa do Muzeum, w poszukiwaniu artefaktów romskich (1979-1993)\n4 . Zaginione wozy, opuszczone koczowisko i cygańska Madonna (1978-1979)\n3 . Amaro Rakło - ,,Nasz Chłopak" (1971-1980)\n2. Student, który rysował narzędzia kowali - górskich Romów ze Spisza (1970-1975)


Więcej chętnych do prowadzenia saloników, praca, praca i kształcenie\nID artykułu: 60263 / 9404\nZ powodu pandemii sytuacja na rynku pracy się zmieniła. Wiele osób doświadczyło znacznego pogorszenia warunków finansowych czy wręcz utraty źródła utrzymania. Chodzi nie tylko o osoby zatrudnione na etatach, ale także np. właścicieli niewielkich sklepików, które z dnia na dzień musiały zostać zamknięte. A prowadzenie saloniku to pewne źródło dochodów, jasne i przejrzyste warunki współpracy mówi Dariusz Materek, rzecznik prasowy Kolportera.\nOsoby prowadzące saloniki są związane z Kolporterem umową ajencyjną. W handlu ajencja to forma współpracy, w ramach której ajent wynajmuje lub otrzymuje od innej firmy przestrzeń handlową lub usługową, w pełni przez nią wyposażoną i zaopatrzoną w towar. Głównym obowiązkiem ajenta jest świadczenie usług związanych z prowadzeniem sprzedaży towaru. Ajent inaczej niż np. w systemach franczyzowych nie musi posiadać własnego punktu, nie musi również kupować towaru ani ponosić dodatkowych nakładów.\nNie wymagamy doświadczenia w handlu, mamy własny system szkoleń, który w pełni przygotowuje do prowadzenia saloniku. Ajentom zapewniamy też stałe, bieżące wsparcie w codziennej pracy podkreśla Dariusz Materek.\nWysokość zarobków ajentów zależy wyłącznie od ich skuteczności. Gwarantowana przez Kolportera podstawa to jeden ze składników wynagrodzenia, drugim jest prowizja naliczana od sprzedaży. Im skuteczniejsza sprzedaż, tym wyższa prowizja, a co za tym idzie wyższe zarobki.\nAktywacja: 08/07/20 12:57, odsłony: 345\nSłowa kluczowe: kolporter, saloniki, praca


Przedszkole Gminne: kwietnia 2015\nMiniony tydzień minął nam pod hasłem Dbam o czystość i zdrowie. Dzieci ćwiczyły umiejętność poprawnego szczotkowania zębów i dowiedziały się dlaczego higiena ciała jest taka ważna.\nJedną z atrakcji było robienie baniek mydlanych. Zabawa była niesamowita, zresztą zobaczcie sami :)\n(kliknij poniżej "czytaj więcej" by otworzyć galerię:)\nWiosna w przedszkolu :)\nWiosna to najwspanialsza ze wszystkich pór roku. Przyroda budzi się do życia. My także tradycyjnie zmieniamy o tej porze roku wystrój sali i żegnamy Panią Zimę. W ogrodzie przedszkolnym wykonaliśmy już pierwsze wiosenne prace a przed nami jeszcze wysiew warzyw.\nWiosnę możecie również zobaczyć w naszych pracach plastycznych, ciekawi...\nZapraszamy (kliknij poniżej "czytaj więcej" by otworzyć galerię:)\nAutor: Przedszkole Gminne o 18:54 0 komentarze Linki do tego posta\nOkres przygotowań do świąt wielkanocnych był dla nas okazją by tworzyć wspaniałe prace plastyczne. Dzieci wykazywały się ogromnym zaangażowaniem i kreatywnością.\nZresztą od razu zapraszamy do oglądania. Oto nasza galeria prac...\nAutor: Przedszkole Gminne o 18:22 0 komentarze Linki do tego posta\nWarsztaty plastyczne z rodzicami "Kartka Wielkanocna" i wygrana w konkursie plastycznym\n13 marca 2015 roku w naszym przedszkolu miały miejsce warsztaty plastyczne z rodzicami pod hasłem Kartka Wielkanocna. Dzieci wraz z rodzicami tworzyły przy użyciu przeróżnych materiałów plastycznych fantastyczne kartki świąteczne. Nie mogło zabraknąć jajek, kurczaków oraz baranków.\nWszystkie prace wzięły udział w konkursie organizowanym przez GOK w Kramsku. Rozstrzygnięcie konkursu miało miejsce podczas VIII Kramskiego wybijania Żuru.\nSerdecznie gratulujemy naszym przedszkolakom!\nJak powstawały te wspaniałe prace...? Zobaczcie sami :)\nAutor: Przedszkole Gminne o 17:44 0 komentarze Linki do tego posta\nEtykiety: atrakcje, warsztaty\nWarsztaty plastyczne z rodzicami "Kartka Wielkanoc...


Kampania reklamowa PKT\n"Polskie Książki Telefoniczne łączą strony biznesu"\nW ostatnim tygodniu stycznia na tablicach outdoorowych pojawiło się „rozwiązanie” teaserowej kampanii reklamowej Polskich Książek Telefonicznych. W tegorocznym przekazie reklamowym produkt pozycjonowany jest jako źródło informacji wykorzystywane w celach biznesowych. Dlatego hasło przewodnie brzmi: Polskie Książki Telefoniczne łączą strony biznesu!\n„Nasz główny produkt, książki teleadresowe, jest najczęściej używanym w Polsce wydawnictwem typu yellow pages” – mówi Anna Orlińska, kierownik sekcji promocji w Polskich Książkach Telefonicznych – „od lat jesteśmy pod tym względem liderem na rynku”.\nWarto wspomnieć, że po raz pierwszy w historii działań reklamowych Polskich Książek Telefonicznych zastosowano reklamę teaserową. W ten sposób firma chciała wyeksponować „Walking fingers” – charakterystyczny międzynarodowy symbol wydawców książek telefonicznych. „Jesteśmy jedynym wydawcą w Polsce, który ma prawo używania Walking fingers” – powiedziała Urszula Kupraszewicz, dyrektor Marketingu PKT – „Chcielibyśmy, by w świadomości użytkowników książek ten znak kojarzył się od razu z wiarygodnym źródłem informacji. Między innymi dlatego wykorzystujemy tylko Walking fingers w serwisie internetowym Onet.pl”\nOprócz outdooru w kampanii wykorzystane zostaną również radio i prasa. Począwszy od ostatniego tygodnia stycznia reklamy Polskich Książek Telefonicznych będą pojawiać się w następujących tytułach prasowych: Brief, Press, Businessman Magazine, Forbes, Wprost, Newsweek, Polityka, Forum, Viva, Dom & Wnętrze. W tym samym czasie rozpoczną się emisje reklam w ogólnopolskich stacjach radiowych - Polskie Radio Program I i III oraz Radio Zet. Kampanię uzupełnią reklamy w wybranych lokalnych dziennikach i stacjach radiowych.\nMedia kupił i zaplanował we własnym zakresie dział marketingu Polskich Książek Telefonicznych. Pomysł i opracowanie kreacji przygotowała agencja MRM Momentum, należąca do grupy McCann Worldwide, współpracująca po raz pierwszy z Polskimi Książkami Telefonicznymi.\nRynek reklamy zewnętrznej w 2019 wart ponad 574 mln zł zobacz więcej\nUOKiK analizuje warszawską uchwałę krajobrazową. „Obawa monopolu spółki zależnej Agory” zobacz więcej\nDołącz do dyskusji: Kampania reklamowa PKT


Cztery fazy kryzysu – Gdansk2020 Wystawa\nDolne Miasto Pany (Kora Tea Kowalska i Szymon Szyszko)\nCztery fazy kryzysu (na podstawie życia oraz Geralda Caplana)\nCztery fazy kryzysu to cykl ośmiu rysunków: cztery z nich powstały podczas pandemii COVID-19, w czasie marcowej samoizolacji. W żartobliwie gorzki sposób, przedstawiając codzienność zamkniętych w domu autorów, parafrazują schemat rozwoju sytuacji kryzysowej opisany przez psychiatrę Geralda Caplana.\nNowe rysunki przeplatają się i konfrontują z wykonanymi dwa lata wcześniej rysunkami należącymi do cyklu „postapokaliptycznego”, które pokazywały gdańską dzielnicę Dolne Miasto w zwierciadle dystopii. Rysunki te, w obliczu światowego kryzysu zdrowotnego i gospodarczego, a także kryzysów osobistych, zyskują zupełnie nowy wydźwięk – przestają być żartem, stają się makabryczną wizją przyszłości.\nCykl rysunków to spojrzenie indywidualne, cichy i skromny głos pełen obaw o przyszłość osobistą, o miejsce twórcy w postwirusowej rzeczywistości – czy prekariusze kultury będą, niczym zombie z ostatniego rysunku, tułać się na granicy przetrwania?\nWszystkie elementy pracy są wykonane ręcznie w technice rysunku i akwareli na papierze, ich format waha się od ok. 10×13 do ok. 15×20 cm.\nDolne Miasto Pany – projekt założony w 2017 roku jako oddolna inicjatywa współtworzona przez dwoje mieszkańców Dolnego Miasta: Korę Teę Kowalską, wykładowcę i antropologa kultury oraz Szymona Szyszko, malarza i grafika. Ten małżeński duet ironicznych obserwatorów, tworząc komiksy i ilustracje, czerpie z szeroko pojętej popkultury, historii sztuki czy drzeworytu japońskiego, by ukazywać codzienne życie. Kolektyw porusza tematy obyczajowe i społeczne, nie stroniąc przy tym od komentarzy osobistych. W ich ilustracjach rzeczywistość miesza się z fikcją, dystopia z utopią, a pod względem formalnym, komiks z zinem i malarstwem.


Nowa seria kosiarek dyskowych SaMASZ XT 390 - SaMASZ\nNowa seria kosiarek dyskowych SaMASZ XT 390\nDzięki zastosowaniu hydro pneumatycznego odciążenia operator za pomocą hydrauliki ciągnika może w szybki sposób ustawić siłę nacisku listwy tnącej na podłoże, dzięki czemu niezależnie od ukształtowania terenu nacisk na podłoże jest zawsze jednakowy. Duży i dobrze widoczny manometr informuje operatora maszyny o ciśnieniu w układzie hydro pneumatycznym. Niewątpliwą zaletą jest możliwość regulacji ciśnienia bez konieczności opuszczania kabiny ciągnika, dopasowując tym samym odciążenie do panujących warunków.\nXT 390 posiada unikatowe zabezpieczenie najazdowe. Hydrauliczny bezpiecznik jest zintegrowany z zaczepem i korpusem maszyny i dodatkowo wspierany przez innowacyjny system odciążenia hydro pneumatycznego. Zabezpieczenie chroni zespół tnący przed uszkodzeniem. Podczas napotkania przeszkody listwa już na pierwszym dysku odchyla się o ponad 50 cm i unosi się na wysokość 30 cm, po czym samodzielnie powraca do pozycji roboczej. Żadna z maszyn dostępnych na rynku nie posiada listew odchylających się w tak dużym zakresie.\nSzerokość koszenia [m] 3,90\nTelefon: +48 85 664 70 31,


Scena degustacji wina u mnicha Hein Van Doren vel W. Andreas Top Art Galeria Sztuki\n» Scena degustacji wina u mnicha Hein Van Doren vel W. Andreas\nIdentyfikator produktu: 1397\nNiezwykle dekoracyjny, oryginalny, duży, perfekcyjnie namalowany obraz olejny na płótnie przedstawiający typowy dla artysty temat z wystawnego życia 18 - wiecznej arystokracji. Artysta uwiecznił scenę degustacji wina u mnicha. Jedno z najlepszych dzieł tego autora. Autorem tej pracy jest aukcyjny artysta Hein Van Doren, sporadycznie tworzący również pod pseudonimem W. Andreas. Obraz malowany w technice pędzla.\nMalarstwo dla konesera\nObraz jest sygnowany odręcznie przez artystę w lewym dolny narożniku: W. Andreas. Obraz oprawiony jest w przepiękną, dekoracyjną przestrzenną, bogatą ramę w kolorze złota. Do powieszenia na ścianie. Dzieło polecamy koneserom cennego i dobrego malarstwa.\nNOTOWANIA: Portal notowań aukcyjnych Artprice odnotowuje 41 sprzedanych dzieł tego artysty\nWYMIARY: całości z ramą 89 cm x 99 cm, obraz w świetle ramy 70 cm x 80 cm.\nPOCHODZENIE: lata 60 - 70, XX wieku\nO ARTYŚCIE: Hein Van Doren\nZnany artysta malarz urodzony w Düsseldorfie w 1930 roku – o korzeniach holenderskich. Przez jakiś czas studiował pod kierunkiem düsseldorfskiego artysty malarza Alberta Henricha i pod jego wpływem malował początkowo głównie martwe natury i kwiaty. Późniejsze, samodzielne studia w muzeach spowodowały duże zainteresowanie się holenderskim malarstwem rodzajowym XVII i XVIII w., które stało się dlań trwałą inspiracją w dalszej twórczości. Malował historyzujące, kostiumowe sceny rodzajowe rozgrywające się w „holenderskich” wnętrzach, a jego narracyjne obrazy, oparte na czytelnej i często humorystycznie podawanej anegdocie, zyskiwały popularność. W początkowej fazie swojej twórczości prace sygnował pod pseudonimem W. Andreas. Spośród powtarzających się tytułów prac artysty wymienić można, m.in. W kantorze, Próba wina, Dyskusja przy stole, Nowe szlaki żeglugi.\nCenny stary obraz !!! Hein van Doren Dysputy przy stole\nNiezwykle dekoracyjny, odzwierciedlający w 100 procentach klimat 18 wiecznej sceny, oryginalny obraz namalowany na płótnie. Przedstawiający próbę wina, Autorem tej pracy jest Hein van Doren. Obraz malowany w technice pędzla. Nałożona farba jest wyczuwalna pod palcami. Sygnowany prawa dól Hein van Doren. Całość oprawiona w oryginalną przestrzenną ramę. Obrazy artysty cieszą się dużym powodzeniem i są pożądane na aukcjach sztuki gdzie osiągają wysokie ceny. Obraz do powieszenia na ścianie. Stan zachowania - bardzo dobry. Wymiary: całości z ramą 99 cm x 89 cm, płótno 80 cm x 70 cm.


30 Apr 2008 - 09 Aug 2011\nCiszewski Marketing Sportowy Sp. z o.o. to nowa firma na polskim rynku doradztwa sportowego. Powstała jako naturalna konsekwencja marzeń, ambicji, wiedzy, umiejętności, doświadczeń dwóch ludzi: Jerzego Ciszewskiego i Wojciecha Majerana , budujących nowy organizm gospodarczy. Ale to nie tylko ludzie, to również wieloletnia praktyka firm: „Ciszewski Public Relations” Sp. z o.o oraz „Podium".\nWidzimy bardzo wiele szans na to by sprofesjonalizować rynek marketingu sportowego w Polsce, a jest bardzo dużo do zrobienia w tej sferze. Zdobywamy wiedzę i doświadczenie po to, by przekazać je innym – klubom, związkom sportowym, zarządzającym obiektami sportowymi, samorządom, a także firmom, promującym się poprzez sport. Staramy się śledzić wszystko to co dzieje się w nowoczesnym zarządzaniu sportem na świecie, a następnie wdrażać te rozwiązania w Polsce.\nNaszymi współpracownikami i partnerami są najlepsi specjaliści zajmujący się szeroko rozumianym marketingiem sportowym, a szczególnie sponsoringiem, reklamą, promocją sprzedaży, a także informatycznymi systemami zarządczymi. Współpracujemy także z wyspecjalizowanymi agencjami reklamowymi, sponsorskimi oraz badawczymi.\nJesteśmy organizatorami cyklicznej imprezy „Forum Biznesu Sportowego” – spotkania zagranicznych i polskich praktyków marketingu sportowego; przedsięwzięcia, które jest miejscem wymiany nowoczesnej wiedzy o zarządzaniu sportem przy wykorzystaniu najnowocześniejszych technik i tendencji marketingowych.\nPrzede wszystkim jednak lubimy sport, jesteśmy kibicami, świadomymi w dodatku jego znaczenia w gospodarce oraz życiu społecznym. Zdrowy, normalny, doskonale zorganizowany sport jest przecież świadectwem rozwoju społeczeństwa. Dlatego też będziemy propagować sportowy styl życia i wspierali wszystkie inicjatywy, szczególnie te, które skierowane są do dzieci i młodzieży.\nDla was więc pracujemy, zdobywamy wiedzę, przekazujemy ją, niosąc pomoc naszym klientom.


Rezerwat Książki: października 2012\n Dziady Część II, Adam Mickiewicz\nDziady to dramat w klimacie Halloween. Książka idealna na noc z 31 października na 1 listopada.\nAkcja książki rozgrywa się w wigilię Wszystkich Świętych, czyli wspomnianego 31 października, w cmentarnej kaplicy. Warto zauważyć, iż wszystko dzieje się w obszarze zamkniętym, oddzielonym od świata. Jest to czymś w rodzaju sacrum, do którego nie mają wstępu złe moce.\nJedynym wątkiem w lekturze jest obrzęd Dziadów, pogański obrzęd ku czci przodków, obchodzonym po to, aby pomóc zmarłym duchom.Przewodził nim Guślarz, a towarzyszył mu Starzec, pierwszy z chóru - charakterystyczna cecha dla dramatu antycznego.\nFabuła opiera się na przywoływaniu duchów, lekkich, ciężkich i pośrednich, dla których bramy nieba są zamknięte za błędy i przewinienia popełnione za życia.\nZebrani w kaplicy chcą pomóc duchom, przeważnie oferując im jedzenie i picie. Zadośćuczyniając prośbom duchów, Guślarz odpędza je zaklęciem. Duchy znikają jednak przedtem dzielą się z wieśniakami przestrogą, bardzo ważną dla czytelników.\nPod koniec Dziadów pojawia się tajemnicze Widmo. O czym świadczy czerwona pręga na jego piersi i dlaczego Guślarz nie jest wstanie odpędzić Widma żadnym zaklęciem? Mała podpowiedź. Odpowiedź ukryta jest w balladowym wierszu Upiór, poprzedzającym całość Dziadów.\nPodobała mi się ta lektura ze względu na moje zainteresowanie zjawiskami paranormalnymi. Nastrój niesamowitości i grozy bardzo mi odpowiadał.\nDla mnie nie był przeszkodą XIX język Mickiewicza. Wręcz przeciwnie, dodawał klimatu i uroku całemu dramatu.\nWielkim plusem dla lektury są mądrości życiowe w postaci przestóg, pouczeń duchów. Muszę przyznać, że nigdy tyle nie dowiedziałam się o prawdach moralnych z jednej książki.\nCałość oceniam na 5, bo naprawdę uważam tę książkę za jedną z lepszych lektur szkolnych. Brawa!\nTytuł: Dziady (Część II)\nKategoria: lektura szkolna w gimnazjum\nObjętość: 18 stron, tylko II Część\nAutor: Laura Witkowska o 10:49 10 komentarzy:\n Jedna dla pięciu, Peggy Moreland\nJedna dla pięciu niczym specjalnym nie wyróżnia się spośród innych romansów. Wybrałam go losowo z kolekcji Harlequinów mojej babci i przeczytałam w jeden sobotni wieczór.\nMalinda prowadzi szkołę dobrych manier dla dziewczynek, jednak jej dochody nie wystarczają na spłatę długu, który zaciągnęła na potrzeby leczenia jej chorej ciotki.\nKiedy ciotka Hattie umiera, zostawiając Malindę z długami, pojawia się mężczyzna z ofertą, która miała polepszyć jej sytuacje finansową. Pani Doskonalska opornie, ale zgadza się na posadę opiekunki.\nCzy nigdy nie mająca bliższego kontaktu z mężczyznami Malinda poradzi sobie z czwórką niesfornych chłopców i ich równie niesfornym ojcem? Czy wreszcie zdobędzie się na bliższy kontakt z mężczyzną?\nLektura ogólnie przyjemna. Mało zawiła, co rzadko zdarza się w romansidłach, mimo iż zawsze mają jeden wątek, ale zaliczam to do zalet. Kiedy byłam już w połowie czytania byłam pewna, że to już koniec, jednak książka zaskoczyła mnie zwrotem akcji.\nLekturę czytało się lekko, ale złapałam się na tym, iż patrzę ile stron zostało do końca. Druga połowa książki najzwyczajniej zaczyna nudzić. Czytałam lepsze książki o podobnej tematyce.\nCo mogę powiedzieć o okładce? Cóż, typowa dla serii Harlequin, czyli delikatnie mówiąc, zawsze podobna do poprzedniej.\nStawiam ocenę dostateczną za przeciętność tej książki i brak konkretnego przesłania.\nTytuł: Jedna dla pięciu\nAutor: Peggy Moreland\nRok wydania: Warszawa, 1992\nJak Wam się podoba nowy wygląd bloga? Mi bardzo ^^\nZa szablon dziękuję Weronice z bloga malafotogfarka.blogspot.com\nAutor: Laura Witkowska o 06:54 14 komentarzy:\n Tatuś, Owen Whittaker\nPełna humoru powieść w stylu bestsellerowego "Mężczyzny i chłopca"\nTatuś to niezwykle poruszająca powieść o ukrywaniu samego siebie.\nMax Petterson maskuje się pod czarnymi ubraniami i ciężkimi kotarami w swojej gotyckiej posiadłości, ukrywając się na strychu, gdzie pisze cieszące się popualrnością horrory. Ma sławę i pieniądze, jednak w dzieciństwie w wyniku wypadku Max ma sparaliżowane nogi i porusza się na wózku.\nKiedy ginie jego najlepszy przyjaciel, Max zostaje prawnym opiekunem jego dzieci, 15-letniej Caroline i 13-letniego Nigela. Znany pisarz wpada w panikę. Z dnia na dzień miał zostać ojcem dla nabuzowanej hormonami nastolatki i jej młodszego brata. Czy poradzi sobie z typowymi problemami wychowawczymi z jakimi zmierza się każdy rodzic?\nMax zatrudnia również młodą asystentkę w trudnej sytuacji, Kate. Pozwala jej zamieszkać u siebie. Teraz liczba osób w jego domu podwoiła się.\nJak można było się spodziewać, dwójka chrześniaków (Max jest ojcem chrzestnym obojga dzieci) nie jest zachwycona mieszkaniem z prawie obcym facetem, już na pierwszy rzut oka wyglądającym na dziwaka. Caroline jest przekonana, że w jej nowym domu straszy, a Nigel od przyjazdu odezwał się może dwa razy.\nŚwieżo zatrudniona asystentka pojawiła się w posiadłości. Młoda i atrakcyjna, bardzo spodobała się mężczyźnie. Naprawdę zależału mu na niej. Czy Max znajdzie odwagę, aby poprosić Kate o spędzenie reszty życia z facetem, który, być może, nigdy nie będzie chodził?\nCzy Max wreszcie odkryje prawdziwego siebie i przestanie ukrywać się pod czarnym kapeluszem? Czy przestanie udawać zimnego drania, a stanie się tytułowym Tatusiem?\nBardzo polubiłam Maxa i trudno było mi się z nim pożegnać, kiedy przewracałam ostatnią stronę książki. Powieść czytałam z zapartym tchem, do końca książki nie miałam pojęcia jak się skończy. Wątki splatają się ze sobą, a styl pisania autora bardzo przypadł mi do gustu. Powieść była zabawna dzięki samej postaci Maxa.\nKsiążka dodatkowo zmusza do refleksji nad problemem okazywania uczuć. Póki co, Tatuś ma u mnie najwyższą notę.\nAutor: Owen Whittaker\nRok wydania: Warszawa 2003\nAutor: Laura Witkowska o 06:58 14 komentarzy:\n Zemsta, Aleksander Fredro\nJuż na początku przyznam, iż nie przepadam za lekturami szkolnymi. A tym bardziej tych w gimnazjum. Zazwyczaj są nudne, ale może dlatego że czytamy je z przymusu?\nZemsta Aleksandra Fredry jest utworem literackim przeznaczonym do wystawiania na scenie. Jest pisany wierszem. Książkę czyta się szybko (2 godziny), mimo to, iż trzeba się na niej skupić, gdyż jest pisana trudnym językiem. Aby dobrze zrozumieć lekturę wypadałoby przeczytać opracowanie.\nFabuła sama w sobie również jest skomplikowana. Czasami trzeba zrobić sobie przerwę i zastanowić się nad tym, co się przeczytało.\nCześnik i Rejent to dwie główne postacie dramatu. Są ze sobą skłóceni, a przyczyną ich sporu jest zamek, a dokładniej mur graniczny. Ponieważ był zrujnowany, Rejent chciał go naprawić, Cześnik zaś ostro protestował przeciw temu pomysłowi. Komunikacja przez mur odbywała się jednak często i to w obie strony.\nWykorzystuje to dwoje kochanków, Wacław i Klara. On jest synem Rejenta, a ona bratanicą Cześnika. Para spotyka się potajemnie, gdyż jak można się spodziewać, Rejent i Cześnik nie są zachwyceni ich związkiem. Jednak miłość Klary i Wacława nie jest jedyną w Zemście, choć na pewno jedyną prawdziwą.\nPodstolina, wdowa po trzech mężach, z nadzieją, że po raz czwarty uda jej się wyjść za mąż "by nie zostać całkiem w nędzy" przyjmuje oświadczyny Cześnika. Ale nagle pojawia się dawny kochanek i Podstolina nie jest już taka pewna co do podjęcia decyzji o małżeństwie.\nKolejnym wątkiem utworu jest zauroczenie Papkina, najśmieszniejszej postaci komedii, Klarą. Niestety, bez wzajemności. Papkin jednak nie ma zamiaru odpuszczać i poddaje się absurdalnym próbom Klary.\nPerypetie miłosne drugoplanowych bohaterów sprytnie się ze sobą przeplatają i mają swój finał na końcu książki.\nSkąd wziął się tytuł Zemsta. Cóż, nie jestem w stanie opowiedzieć o tym bez ujawniania znacznej części treści, więc odpuszczę sobie ten punkt.\nWydawnictwo: GREG, 2003\nStrony: 149 (wraz z opracowaniem)\nAutor: Laura Witkowska o 06:39 10 komentarzy:\n Cztery prawdy i kłamstwo, Lauren Barnholdt\nCzytając Cztery prawdy i kłamstwo dało się wyczuć z jaką łatwością była napisana ta książka. Lauren Barnholdt, autorka wielu powieści dla młodzieży, niewątpliwie posiada dar lekkiego pióra. Po Czterech prawdach i kłamstwie mam chrapkę na pozostałe wydawnictwa Pani Barnholdt (Nie mogę powiedzieć ci prawdy, Wakacyjna tożsamość Devon Delaney czy Nie zadzieraj nosa, Devon!).\nPowieść dla dziewczyn Cztery prawdy i kłamstwa opowiada o życiu nastolatki imieniem Scarlett, która ze szkolnej elity spadła na samo dno. Czy zdoła się z niego odbić?\nCała akcja rozgrywa się w renomowanej Akademii dla Dziewcząt Brookline, do której Scarlett została przeniesiona po tym, jak w starej szkole wszyscy dowiedzieli się o skandalu jej ojca. W Brookline Scarlett miała zacząć nowe życie, w którym nikt nie miał się dowiedzieć o jej Wielkim Sekrecie.\nJednak nowe życie zaskakuje ją, nie do końca przyjemnie. Uczennice Akademii plotkują, intrygują i non stop ze sobą rywalizują. Na dodatek Scarlett dzieli pokój z Crissą, przez którą trafia do szkolnej drużyny koszykówki! A jej nogi przyzwyczajone są bardziej do szpilek niż do niemodnych adidasów.\nDziewczyna wkrótce poznaje Amber, która jak i ona, od nudnych książek uzupełniających woli romansidła. Jest jeszcze jedna rzecz, która podoba się Scarlett. A mianowicie, w ramach lekcji twórczego pisania, dziewczyny mają korenspondować z chłopakami ze szkoły męskiej. Jej tajemniczy korespondent wplątuje ją w grę "Cztery prawdy i kłamstwo". Jeśli nie podejmie się wyzwania jej Wielki Sekret wyjdzie na jaw. A Scarlett za wszelką cenę nie chce do tego dopuścić.\nCztery prawdy i kłamstwo na pewno spodoba się dziewczynom. Wątki splatają się ze sobą i wszystko jest wyjaśnione do końca, przez co lektura, jak już wspominałam, jest lekka i można ją czytać bez szczególnej intensywności myślenia.\nTytuł: Cztery prawdy i kłamstwo\nAutor: Laura Witkowska o 06:26 10 komentarzy:\nP ełna humoru powieść w stylu bestsellerowego "Mężczyzny i chłopca" Tatuś to niezwykle poruszająca powieść o ukrywaniu...\nDla województwa śląskiego ferie pomału się kończą. Moje jednak przedłużą się o blisko dwa tygodnie, gdyż w poniedziałek wyjeżdżam na wakac...\n Recenzja: Pamiętnik narkomanki, Barbara Rosiek\n"Pamiętnik narkomanki" to zbiór dzienników, które Barbara Rosiek pisała przez ponad 15 lat swojego uzależnienia, aż po zwycięzt...\nLast month- Maj 2018\nOwsiane, letnie muffinki - wersja fit\nFashion by Nessy ♥\nMy collection of Michael and Janet Jackson\n10 największych festiwali muzycznych w Polsce\nMichael i jego świat\nMy Michael Jackson Collection\nLisa Marie i Michael Jackson\nJust a Dream -Michael & Lisa Marie\nHeal the future\nWczesna młodość i Jackson 5\nFotografka < 3\nType of Aless


■ Prezydenta Miasta Lublin ogłasza ustny przetarg nieograniczony na sprzedaż nieruchomości położonej w Lublinie przy ul. Czechowskiej 3 a, oznaczonej jako działka nr 10/1 o powierzchni 942 m2 (obręb 36, arkusz mapy nr 1)\nData utworzenia: 16-10-2008\nDziałka nr 10/1 powierzchni 942 m2 stanowi nieruchomość gruntową zabudowaną, położoną przy ul. Czechowskiej 3 a w Lublinie. Działka jest zabudowana budynkiem biurowym murowanym 3 – kondygnacyjnym, konstrukcja budynku – tradycyjna.. Łączna powierzchnia użytkowa budynku – 521 m2. Na nieruchomości usytuowany jest również garaż jednostanowiskowy oraz wiata z elementów stalowych. Działka w kształcie zbliżonym do prostokąta, teren ogrodzony. Nieruchomość jest wyposażona w instalację wodną, kanalizacyjną sanitarną, gazową, elektryczną, centralnego ogrzewania. Dojazd dobry, od strony ulicy Czechowskiej. Nieruchomość jest wolna od użytkowników.\nSąd Rejonowy prowadzi dla nieruchomości księgę wieczystą KW Nr LU 1I/00074378/7.\nDla nieruchomości brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.\nCena wywoławcza wynosi 2.100.000,00 zł (słownie: dwa miliony sto tysięcy złotych 00/100)\nWarunkiem udziału w przetargu jest wniesienie wadium w gotówce w wysokości 210.000,00 zł (słownie: dwieście dziesięć tysięcy złotych 00/100) na konto Urzędu Miasta Lublin w Banku PEKAO S.A. V Oddział Lublin nr 69 1240 1503 1111 0010 0125 4407 w terminie do dnia 17grudnia 2008 r. Dniem dokonania wpłaty jest dzień uznania środków na rachunku Urzędu Miasta Lublin. Dowód wniesienia wadium podlega przedłożeniu komisji przetargowej przed otwarciem przetargu.\nPrzetarg odbędzie się w dniu 22 grudnia 2008 r. godz. 10.00 w siedzibie Urzędu Miasta Lublin, ul. Wieniawska 14, pok. 716.\nUmowa notarialna może być zawarta wyłącznie z podmiotem, który przetarg wygra. Nabywca ponosi koszt sporządzenia umowy. Cena winna być wpłacona w gotówce nie później niż na 3 dni przed zawarciem umowy. Wadium wniesione przez uczestnika, który przetarg wygrał zalicza się na poczet ceny nabycia. Wpłacone wadium ulega przepadkowi kiedy uczestnik, który przetarg wygrał nie przystąpi bez usprawiedliwienia do zawarcia umowy notarialnej w ustalonym terminie. Pozostałym uczestnikom przetargu wadium jest zwracane na wskazane konto.\nDodatkowe informacje uzyskać można osobiście w Wydziale Gospodarowania Mieniem Urzędu Miasta Lublin, ul. Wieniawska 14, pokój 703 lub telefonicznie pod nr tel. (0-81) 466-27-23.\nPRZETARG ODWOŁANY: Prezydenta Miasta Lublin ogłasza ustny przetarg nieograniczony na sprzedaż nieruchomości położonej w Lublinie przy ul. Grodzkiej 20, oznaczonej jako działka nr 52/2 o powierzchni 810 m2 (obręb 34 – Stare Miasto, arkusz mapy nr 2)\nCzas wytworzenia informacji: 16-10-2008\nCzas udostępnienia informacji/modyfikacji: 22-02-2018 09:09\n22-02-2018 09:09 Anna Piasecka ustawienie daty dezaktywacji dokumentu - archiwizacja dokumentu Wersja aktualnie wyświetlana\n16-10-2008 Anna Piasecka Utworzenie dokumentu: na podstawie emaila od p. H.Lewandowskiej z GM Zobacz


I wojna światowa a sprawa Polski. Mija 100. rocznica zakończenia konfliktu - tvp.info\nen 18.01.2019, 15:05 | aktualizacja: 17:17\nW paryskiej konferencji pokojowej wzięło udział 27 zwycięskich państw koalicji antyniemieckiej, wśród których główną rolę grało pięć mocarstw - Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Francja, Włochy i Japonia (fot. Bettmann/Getty Images)\n100 lat temu, 18 stycznia 1919 r. w Paryżu rozpoczęła się konferencja pokojowa kończąca I wojnę światową. Wzięły w niej udział tylko państwa zwycięskie. Polskę reprezentowali Ignacy Jan Paderewski, Roman Dmowski i Władysław Grabski. Najważniejszym dokumentem zatwierdzonym podczas obrad był traktat wersalski podpisany przez Niemcy i państwa ententy 28 czerwca 1919 r.\nW paryskiej konferencji pokojowej wzięło udział 27 zwycięskich państw koalicji antyniemieckiej, wśród których główną rolę grało pięć mocarstw – Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Francja, Włochy i Japonia. Państwa pokonane (Niemcy, Austro-Węgry, Bułgaria i Turcja) nie zostały zaproszone, przedłożono im jedynie postanowienia do podpisu.\nNie brał w niej udziału także Związek Sowiecki z uwagi na przejęcie władzy przez bolszewików i toczącą się wojnę domową. Stopniowo z obrad wycofali się nieusatysfakcjonowani z ich wyniku Włosi, a następnie Japończycy, których nie dotyczyły problemy europejskie.\nReprezentujący Polskę Ignacy Jan Paderewski został tuż przed rozpoczęciem obrad konferencji, 16 stycznia, powołany przez Józefa Piłsudskiego na urząd prezesa Rady Ministrów. Jako premier miał on nie tylko pełnić rolę mediatora pomiędzy zwolennikami Piłsudskiego i Dmowskiego, ale także dzięki licznym kontaktom międzynarodowym, nawiązanym podczas kariery muzycznej, wspierać rozwój odradzającego się państwa.\nI wojna światowa a sprawa Polski\nPolacy, mimo zaborów, rusyfikacji i germanizacji, w każdym konflikcie widzieli nadzieję na odzyskanie niepodległości. Po morderstwie arcyksięcia Franciszka Ferdynanda w Sarajewie, Austro-Węgry wypowiedziały wojnę Serbii, a konflikt tych państw z czasem wciągnął inne.\nNa początku wojny powstały polskie formacje zbrojne, w tym Legiony Piłsudskiego i utworzona głównie z ochotników Ameryki we Francji Armia Polska gen. Józefa Hallera podlegająca Komitetowi Narodowemu Polskiemu.\n#1 wojna światowa #polska #roman dmowski #ignacy jan paderewski #władysław grabski #traktat wersalski


Most i przystań nadwiślańska - sztandarowa kompromitacja tczewskich… - Tczewska.pl\nMost i przystań nadwiślańska - sztandarowa kompromitacja…\nMost i przystań nadwiślańska - sztandarowa kompromitacja tczewskich włodarzy\nTrudno nie wracać do tematów mostu oraz przystani nadwiślańskiej, tym bardziej, że zarówno w kontekście mostu, jak i przystani w zasadzie nic się nie dzieje. Każdy z obiektów ma inną historię, jednak finalnie pokazującą niewiarygodną nieudolność oraz arogancję władzy lokalnej.\nDo burzliwej historii mostu, możemy już chyba dopisać tę najnowszą, która doprowadziła do sytuacji, w której praktycznie mostu nie ma. Jednak różnica polega na tym, iż pierwsze zniszczenia mostu były spowodowane działaniami wojennymi. Najnowsza historia to skutek działalności bolszewickiego systemu, a następnie czego system komunistyczny nie zniszczył, zniszczyli lokalni włodarze swoją arogancją i dramatyczną nieudolnością. Jak daleko w swojej arogancji można się posunąć, niech świadczy „Raport o stanie miasta Tczewa za rok 2020”, w którym umieszczono zdumiewający zapis - „…Zwiedzając miasto nie sposób oprzeć się urokowi Mostu Tczewskiego – ponad 160-letniej budowli, którą Amerykańskie Stowarzyszenie Inżynierów Budownictwa postawiło w jednym szeregu z paryską Wieżą Eiffla…”. Mówimy tu o roku 2020 !!! Być może włodarze miasta nie zauważyli, że mostu już nie ma, a tylko zostało molo dla mieszkańców Lisewa. Na dotychczasowe prace związane z mostem wydano już ponad 70 milionów złotych publicznych pieniędzy, a efekt jaki jest widzimy!!!\nMimo tego z różnych stron słyszymy tylko pieniądze, pieniądze na most. Zły rząd, bo nie daje pieniędzy na most. Chociaż zawsze byłem zwolennikiem odbudowy mostu, zaczynam mieć wielkie wątpliwości. Odbudowa mostu ma kosztować około 300 mln złotych! Patrząc na włodarzy miasta oraz starostwo, które jest odpowiedzialne za most zaczynam mieć obawy czy wydanie tak ogromnej kwoty pieniędzy przy takim zarządzaniu miastem będzie dobrą inwestycją. Należy zadać sobie pytanie o odpowiedzialność rządzących miastem i powiatem? Jak to możliwe, że rozpoczyna się tak dużą inwestycję nie mając zabezpieczonych środków na odbudowę?! Jaka jest odpowiedzialność ludzi, którzy forsowali odbudowę mostu w wersji historycznej, bismarckowskiej nie mając pojęcia jak zdobyć środki na ten cel? Co jeszcze ciekawsze, o czym dowiadujemy się z cyklu „Kawa z Gazetą Tczewską” i wywiadem z posłem Smolińskim, nie istnieje projekt odbudowy mostu?!! To jest niewiarygodne! Ta sytuacja pokazuje, jak nieodpowiedzialni i nieprofesjonalni są włodarze oraz ludzie, którzy swoją działalność wokół mostu sankcjonują tylko chciejstwem. Woła się o pieniądze na odbudowę mostu, nie mając projektu odbudowy! Skoro nie ma projektu to, na jakiej podstawie szacuje się koszty odbudowy? Zrzucanie winy za brak postępów w odbudowie mostu na konserwatora zabytków oraz rząd to czysta hipokryzja. Nawet gdyby konserwator zabytków usunąŁ się w cień, nie macie państwo włodarze miasta i powiatu pieniędzy, żeby tę inwestycję skończyć. Taka smutna jest rzeczywistość.\nZa most odpowiedzialne jest Starostwo Powiatowe w Tczewie, nie rząd, od którego wręcz żąda się pieniędzy. Wątpliwości nasuwają się jeszcze inne. Włodarze Tczewa nie mają pomysłu na miasto. „Raport o stanie miasta Tczewa za rok 2020” ociera się o śmieszność. Zrealizowanie takiej inwestycji jak odbudowa mostu w wersji historycznej powinna spowodować boom turystyczny miasta. Jednak nie łudźmy się, nic takiego się nie stanie przy obecnie rządzących miastem. Wystarczy spojrzeć na Stare Miasto, park z amfiteatrem im. G. Ciechowskiego czy osławioną już przystań nadwiślańską wybudowaną za około 6 milionów złotych kilkanaście lat temu! Przystań, która nigdy prawdziwą przystanią nie stała się. Od miesięcy jest opuszczona i niszczeje, bo włodarze nie potrafią nią zarządzać, a jedyne na co ich stać, to decyzja o sprzedaży tego obiektu. Zamiast włączyć przystań do zasobów miasta, żeby służyła mieszkańcom i środowiskom z wodą związanym.\nNależy zadać sobie kolejne pytanie. W jaki sposób ci sami ludzie, którzy nie radzą sobie obecnie z miastem nagle wykorzystają odbudowany most i jego potencjał dla zmiany charakteru miasta i jego promocji? Nic się nie zmieni nawet po odbudowaniu mostu, ponieważ obecni włodarze są głównie zainteresowani małą lokalną polityką i utrzymywaniem miasta na poziomie prowincji. Zaściankiem nikt się nie interesuje i oto chodzi. Obawiam się, że kiedy znajdą się pieniądze na odbudowę mostu, będzie to po prostu skok na kasę. Po ukończeniu odbudowy zapewne nastąpi dzielenie ciepłych posadek związanych z mostem. Dlatego osobiście uważam, że most powinno przejąć państwo, a lokalni politykierzy powinni zostać odcięci całkowicie od mostu i wszystkiego, co jest z nim związane. Oni pokazali już, co potrafią. W przeciwnym razie remont mostu okaże się wielką porażką podobną do przystani z tą różnicą, że kosztującą nas nie 6 milionów a 300 milionów złotych.\n++*** 04.11.2021, 06:15\nZa stan dalszego remontu mostu to ,,WINE ma SKOM DAWNY TCZEW RIOT I TO FORUM Taki kaznodzieja niejaki BRZONDKOWSKI i niestety media co ich na "tron rzeczywistej korupcji wstawili "i co nic nie zrobil tylko rasizm wytworzyli zero kultury sztuki wszystko zbeszczeszczono ale dalej ich farmazony uwielbia prasa kawe stawia takim oj cosik tu nie gra ...Autor felietonu to widzi a kiedy inni . Feliton dobry pozdrowienia dla autora\nJo 12.08.2021, 06:27\nKompromitacja i wstyd.\nWielokrotnie zwracałem uwagę, że Tczew ma ogromny potencjał, aby być pięknym miastem, atrakcyjnym i wygodnym do życia. Zarówno historia jak i lokalizacja za tym przemawiają. Niestety…\nO sesjach Rady Miejskiej pisałem już kilkukrotnie i zapewne będzie to temat do kolejnych felietonów, ponieważ sesje powinny dotyczyć ważnych, bieżących i przyszłych spraw dla nas mieszkańców.…\nPiąta kolumna odzyskuje wigor?\nPrzed nami kolejna rocznica odzyskania niepodległości. Niestety po wcześniejszej okrągłej 100 rocznicy Odzyskania Niepodległości w Tczewie nie pozostał żaden ślad. Należy zadać sobie…\nKarta mieszkańca, płatne parkingi, pomysły oderwane od rzeczywistości?\nŹle pojęta kreatywność włodarzy przekracza kolejne granice absurdu. A może nie jest to źle pojęta kreatywność, a po prostu bezgraniczna arogancja władzy połączona z brakiem umiejętności…\nPodobno otwarto stadion piłkarsko–lekkoatletyczny przy ul. Bałdowskiej?\nDo budowy stadionu lekkoatletycznego nie chciałem już wracać, bo w zasadzie nie ma, do czego. Nie wiem czy mieszkańcy są zorientowani, iż odbyła się „uroczystość” otwarcia stadionu,…


6 historii bez happy endu o tym, jak karano przegrywających piłkarzy - Joe Monster\nReszka · 10 lipca 2016 05:00\nGra w reprezentacji kraju w piłce nożnej to wielka odpowiedzialność i sportowcy powinni zdawać sobie z tego sprawę. Przegrana przynosi nie tylko rozczarowanie dla kibiców, ale może również mieć wpływ na dalszą karierę, a także życie sportowców. W historii zdarzały się przypadki, kiedy za niepowodzenia sportowcy zostawali surowo, zbyt surowo ukarani...\n#1. Chińska Republika Ludowa\nPo tym, jak w 2013 roku chińska drużyna ostatecznie zawiodła kibiców, przegrywając z o wiele słabszą drużyną Tajlandii aż 1:5, głowa państwa Xi Jinping postanowił zrobić porządek w krajowym, futbolowym światku. Cztery lata (od 2009 do 2013) trwało śledztwo w sprawie korupcji i łapownictwa, zwieńczeniem którego było 50 aresztowań, 33 dożywotnie dyskwalifikacje dla zawodników, sędziów i menedżerów, oraz spadki drużyn do niższych lig.\nDwaj byli prezesi Federacji Futbolu w Chinach i były kapitan reprezentacji trafili do więzienia na dziesięć lat, a czterej zawodnicy reprezentacji otrzymali kary wysokich grzywien i pozbawienia wolności do sześciu lat. Znanemu sędziemu Lu Jun groziła kara śmierci (okazało się, że wziął łapówki w siedmiu meczach w łącznej kwocie 128 000 dolarów), ale ostatecznie usłyszał wyrok pięciu i pół roku więzienia oraz karę grzywny. Teraz, gdy już rozprawiono się ze zgniłym systemem, Xi Jinping oczekuje od chińskich graczy w piłkę nożną wielkich sukcesów. Bo jak nie...\n#2. Korea Północna\nW 2010 roku na Mistrzostwach Świata w RPA reprezentacja Korei Północnej poniosła druzgocącą klęskę z portugalską drużyną, przegrywając w stosunku 0:7.\nW kraju na piłkarzy posypały się gromy, ale trener reprezentacji, Kim Jong-hun wziął winę na siebie, mówiąc, że to on nie potrafił właściwie przekazać strategii gry swoim graczom.\nPrawdopodobnie uratował on graczy przed bardziej poważnymi karami - wiadomo, że w przypadku poprzednich niepowodzeń w 1966 roku cała reprezentacja kraju w piłce nożnej została wysłana do obozów pracy. Tym razem do obozu trafił jedynie trener.\nMistrzostwa Świata w Republice Południowej Afryki w 2010 roku zakończyły się niepowodzeniem nie tylko dla reprezentacji Korei Północnej, ale także reprezentacji Nigerii, która w turnieju zajęła ostatnie miejsce w swojej grupie. Nigeryjczycy przegrali z Argentyną (0:1), z Grecją (1:2) i zremisowali z Koreą Południową (2:2). Prezydent Nigerii Goodluck Jonathan był bardzo niezadowolony i podjął zdecydowane kroki w celu reorganizacji piłki nożnej w kraju. Gracze reprezentacji oraz Federacja Piłkarska Nigerii byli zmuszeni przeprosić fanów i rząd tego kraju. Ponadto reprezentacji w piłce nożnej zakazano brania udziału w jakichkolwiek rozgrywkach przez kolejne dwa lata.\n#4. Salwador i Honduras\nTakiego obrotu sprawy po przegranym meczu nikt się nie spodziewał: od 14 do 20 lipca 1969 miał miejsce rzeczywisty konflikt zbrojny między Salwadorem a Hondurasem, zwany "wojną futbolową". Bezpośrednią przyczyną konfliktu była przegrana reprezentacji Hondurasu z Salwadorem (0:3) w meczu w czasie eliminacji do mistrzostw świata w piłce nożnej, 15 czerwca 1969 r. Meczowi towarzyszyły zamieszki. W Salwadorze zostali pobici piłkarze Hondurasu i ich kibice, spalono flagi Hondurasu; w odpowiedzi na to w Hondurasie miały miejsce ataki na Salwadorczyków. 14 lipca armia Salwadoru zaatakowała Honduras.\nWojna była krótkotrwała, ale kosztowna dla obu stron. Zginęło w niej około 2 tysiące ludzi.\nW 1952 roku na Igrzyskach Olimpijskich w Helsinkach reprezentacja ZSRR w piłce nożnej grała z nowym składem przeciwko reprezentacji Jugosławii. Pierwsze spotkanie zakończyło się remisem 5:5. Drugie spotkanie radzieccy zawodnicy przegrali z Jugosławią 1:3. Jugosłowianie byli srebrnymi medalistami poprzednich igrzysk olimpijskich i bardzo doświadczonymi graczami. Radzieckim sportowcom doświadczenia nie wystarczyło. W tym czasie Tito wyprowadził Jugosławię ze wspólnoty państw socjalistycznych i spotkanie reprezentacji tych państw na boisku traktowano nie jak wydarzenie sportowe, a polityczne. Kiedy piłkarze wrócili do domu, oczekiwały na nich sankcje: przegraną potraktowano jak przestępstwo polityczne. "Kozłem ofiarnym" został wojskowy klub CDSA Moskwa (obecnie CSKA Moskwa), z którego w większości rekrutowali się zawodnicy reprezentacji. Reprezentacja została rozwiązana, a gracze zostali przydzieleni do innych drużyn. Niektórych graczy i menedżerów - w tym trenera Borisa Arkadieva - pozbawiono tytułu Zasłużonego Mistrza Sportu ZSRR.\n#6. Kolumbia - Andres Escobar\n1994 rok - Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej rozgrywane były w USA.\nW 34. minucie grupowego meczu Stany Zjednoczone – Kolumbia z lewej strony dośrodkował piłkę amerykański pomocnik, John Harkes. Próbujący przeciąć dośrodkowanie wślizgiem Anders Escobar interweniował na tyle niefortunnie, że skierował piłkę do własnej bramki. Kiedy załamany podnosił się z murawy, nie wiedział, że właśnie wydał na siebie wyrok śmierci.\nGdyby Kolumbia zremisowała ten mecz, mogłaby wyjść z grupy. Porażka przekreślała ich szans na awans.\nKilkanaście dni później do baru, w którym siedział obrońca Kolumbii weszło trzech mężczyzn. Jeden z nich wyciągnął broń i oddał 12 strzałów w kierunku Escobara. Za każdym razem, gdy pociągał za spust, krzyczał "Gol"!\nTagi: piłka nożna kara sport escobar\nOglądany: 116131x | Komentarzy: 56 | Okejek: 394 osób\nDemotywatory DLXXIX - Mój mąż i ja służyliśmy w armii (215)


Uzyskana dotacja na zakup środka trwałego - UHY ECA\nStrona główna › Blog › Aktualności › Uzyskana dotacja na zakup środka trwałego\nUzyskana dotacja na zakup środka trwałego\nUzyskana dotacja na zakup środka trwałego nie ma wpływu na wartość początkową.\nWartość początkową składnika majątku spółki, który w całości bądź też w części został sfinansowany dotacją, należy ustalić według zasad ogólnych – czyli według ceny nabycia lub kosztu wytworzenia.\nMarta Gronos, Starszy konsultant w Grupie UHY ECA, odwołując się do art. 41 ust. 1 pkt 2 Ustawy o Rachunkowości, wskazuje iż dotacje, dopłaty, czy też subwencje uzyskane przez spółkę należy zaliczyć do rozliczeń międzyokresowych przychodów. Autorka podkreśla jednocześnie, że należy zwrócić uwagę czy zgodnie z zapisami innych ustaw przyznane jednostce dotacje nie zwiększają kapitałów lub funduszy własnych.\nPublikacja Marty Gronos zawiera wyjaśnienie jak należy ująć w ewidencji zakup środka trwałego sfinansowanego dotacją czy też zwrot dotacji – w sytuacji gdy spółka nie spełni wszelkich wymogów uprawniających do korzystania z niej.


UMOWA NR NA ŚWIADCZENIE USŁUG SZKOLENIOWO DORADCZYCH - PDF\nDownload "UMOWA NR NA ŚWIADCZENIE USŁUG SZKOLENIOWO DORADCZYCH"\n1 Projekt Wspólna praca Nas wzbogaca! współfinansowany z Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach umowy nr.. zawartej z Wojewódzkim Urzędem Pracy w Poznaniu UMOWA NR NA ŚWIADCZENIE USŁUG SZKOLENIOWO DORADCZYCH w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki Priorytet VII Promocja integracji społecznej Poddziałania PO KL Wsparcie ekonomii społecznej zawarta w Poznaniu 2011r. pomiędzy: Stowarzyszeniem na Rzecz Spółdzielni Socjalnych z siedzibą w Poznaniu przy ul. Chłapowskiego 15/1 KRS , REGON , zwanym dalej Beneficjentem, reprezentowanym przez: 1) Przemysława Piechockiego, Prezesa Zarządu, 2) Jagodę Paluch Wiceprezesa Zarządu. a (pełne dane Beneficjenta pomocy), zwanym dalej Beneficjentem pomocy 1 Strony uzgodniły, co następuje: 1 Uczestnik projektu staje się Beneficjentem pomocy (otrzymuje pomoc publiczną) w momencie zarejestrowania działalności gospodarczej. Z uwagi na założenie, według którego celem projektu jest rozpoczęcie działalności gospodarczej przez jego uczestników, Instytucja Pośrednicząca posługuje się pojęciem Beneficjenta pomocy również w odniesieniu do uczestników, którzy są dopiero na etapie szkolenia podstawowego, wprowadzającego do rejestracji działalności gospodarczej. Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego str. 1\n2 1 Przedmiot umowy 1. Przedmiotem niniejszej umowy jest udzielenie przez Beneficjenta, Beneficjentowi pomocy wsparcia w formie nieodpłatnych usług szkoleniowo-doradczych, dotyczących zagadnień związanych z założeniem i prowadzeniem spółdzielni socjalnej. 2. Wsparcie szkoleniowo-doradcze dzieli się na: 1) podstawowe udzielane do dnia zarejestrowania przez Beneficjenta pomocy działalności gospodarczej (spółdzielni socjalnej), 2) specjalistyczne udzielane od dnia zarejestrowania przez Beneficjenta pomocy działalności gospodarczej (spółdzielni socjalnej). 3. Wsparcie będące przedmiotem niniejszej umowy udzielane jest: 1) w zakresie objętym programem bloku szkoleniowo-doradczego, 2) w przypadku wsparcia szkoleniowo-doradczego specjalistycznego dodatkowo w oparciu o pomoc de minimis, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. (Dz.U. Nr 239, poz.1598) w sprawie udzielania pomocy publicznej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 4. Beneficjent pomocy otrzymuje wsparcie szkoleniowo-doradcze na zasadach i warunkach określonych w niniejszej umowie. 2 Okres udzielania wsparcia szkoleniowo - doradczego Wsparcie szkoleniowo-doradcze udzielane jest w okresie realizacji projektu, tj. od dnia... do dnia... 3 Podstawowe wsparcie szkoleniowo - doradcze - postanowienia szczegółowe 1. Podstawowe wsparcie szkoleniowo-doradcze nie jest objęte regułami dotyczącymi udzielania pomocy publicznej 2. Zakres wsparcia szkoleniowo-doradczego ustalany jest przez Beneficjenta na podstawie: 1) formularza rekrutacyjnego Beneficjenta pomocy; 2) diagnozy potrzeb szkoleniowo-doradczych Beneficjenta pomocy; 3) innych uzasadnionych kryteriów stosowanych przez Beneficjenta w procesie rekrutacji. Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego str. 2\n3 3. Na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 2 Beneficjent: 1) dokonuje wyboru Beneficjentów pomocy do projektów; 2) sporządza raport z wyboru; 3) określa potrzeby szkoleniowo-doradcze dla Beneficjenta pomocy. 4. Liczba godzin usług szkoleniowych, lub doradczych świadczona na rzecz Beneficjenta pomocy, potwierdzana jest podpisem Beneficjenta pomocy, złożonym w dniu korzystania z usługi na Liście obecności. 5. Udział Beneficjenta pomocy w podstawowym wsparciu szkoleniowo-doradczym, w zakresie i w czasie określonym przez Beneficjenta, potwierdzony zgodnie z ust. 4, jest podstawowym warunkiem starania się o wsparcie pomostowe i jednorazową dotację inwestycyjną na rozwój działalności. Specjalistyczne wsparcie szkoleniowo - doradcze - postanowienia szczegółowe 1. Specjalistyczne wsparcie szkoleniowo - doradcze jest objęte regułami dotyczącymi udzielania pomocy publicznej i jest udzielane w oparciu o pomoc de minimis, zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w 1 ust. 3 pkt Beneficjent pomocy zobowiązany jest do niezwłocznego powiadomienia Beneficjenta o zarejestrowaniu działalności gospodarczej (spółdzielni socjalnej) i podpisania odpowiedniego aneksu do niniejszej Umowy. 3. Aneks, o którym mowa w ust. 2 obejmuje w szczególności: 4 1) zestawienie pomocy publicznej otrzymanej przez Beneficjenta pomocy w ramach pomocy de minimis, 2) zakres tematyczny, czas trwania i realizacji, wartość usług szkoleniowo-doradczych świadczonych na rzecz Beneficjenta pomocy od dnia zarejestrowania przez niego działalności gospodarczej. 4. Wartość specjalistycznego wsparcia szkoleniowo-doradczego, o którym mowa w ust. 3 pkt 2 powinna być wyceniona przez Beneficjenta w oparciu o koszty projektu w tym zakresie. 5. Beneficjent, w dniu podpisania aneksu, o którym mowa w ust. 2, zobowiązany jest wydać Beneficjentowi pomocy zaświadczenie o udzielonej pomocy de minimis, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 26 stycznia 2011 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie i rybołówstwie (Dz. U. z 2011 r. Nr 34, poz. 174). 6. Beneficjent pomocy zobowiązany jest przechowywać dokumentację związaną z otrzymaną pomocą publiczną przez okres 10 lat, licząc od dnia podpisania aneksu, o którym mowa w ust W przypadku zaprzestania prowadzenia działalności lub zawieszenia przez Beneficjenta pomocy działalności gospodarczej podczas korzystania z pomocy objętej aneksem, o którym mowa w Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego str. 3\n4 ust. 2, Beneficjent pomocy ma obowiązek poinformowania Beneficjenta o tych okolicznościach w ciągu 7 dni od dnia ich wystąpienia. 8. W przypadku, o którym mowa w ust. 7 ma zastosowanie 6 ust. 2 i 3. 5 Zmiana umowy 1. Wszelkie zmiany Umowy, wymagają aneksu w formie pisemnej, pod rygorem nieważności. 2. Jeżeli wniosek o zmianę Umowy pochodzi od Beneficjenta pomocy, musi on przedstawić ten wniosek Beneficjentowi nie później niż w terminie 30 dni przed dniem, w którym zmiana umowy w tym zakresie powinna wejść w życie. 3. Zasada, o której mowa w ust. 2 nie dotyczy sytuacji, gdy niezachowanie terminu, o który mowa w ust. 2 nastąpi z przyczyn niezależnych od Beneficjenta pomocy, lub została zaakceptowana przez Beneficjenta. 4. Obowiązki i prawa wynikające z umowy, oraz związane z nią płatności, nie mogą być w żadnym wypadku przenoszone na rzecz osoby trzeciej. 6 Rozwiązanie umowy 1. Beneficjent pomocy może rozwiązać Umowę ze skutkiem natychmiastowym bez wypowiedzenia, co jest jednoznaczne z zaprzestaniem uczestniczenia w projekcie. 2. Beneficjent może rozwiązać Umowę ze skutkiem natychmiastowym, oznaczającym wykluczenie Beneficjenta pomocy z udziału w projekcie, w przypadkach kiedy: 1) opuści więcej niż 15 % czasu przeznaczonego na wsparcie szkoleniowo doradcze, określonego w programie bloku szkoleniowo doradczego, o którym mowa w 1 ust. 3 pkt. 1; 2) nie wypełni, bez usprawiedliwienia, jednego ze swych zobowiązań i po otrzymaniu pisemnego upomnienia nadal ich nie wypełnienia lub nie przedstawi w okresie 30 dni stosownych wyjaśnień; 3) zawiesi działalność lub zaprzestanie prowadzenia działalności w trakcie otrzymywania wsparcia objętego aneksem, o którym mowa w 4 ust. 2 2 ; 4) zmieni status prawny lub formę prawną działalności gospodarczej, chyba że wcześniej zostanie podpisany aneks dopuszczający taką zmian 3 ; 2 Dotyczy Beneficjenta pomocy, który zarejestrował działalność gospodarczą w formie spółdzielni socjalnej w ramach projektu. 3 Dotyczy Beneficjenta pomocy, który zarejestrował działalność gospodarczą w formie spółdzielni socjalnej w ramach projektu. Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego str. 4\n5 5) przedstawi fałszywe lub niepełne oświadczenia w celu uzyskania wsparcia szkoleniowodoradczego. 3. Beneficjent pomocy może zostać zobowiązany przez Beneficjenta do zwrotu wydatków poniesionych przez niego na realizację bloku szkoleniowo doradczego, o którym mowa w 1 ust. 3 pkt. 1, w przypadkach, o których mowa w ust 2, gdy Beneficjent poniesie z tego tytułu straty. 4. W przypadkach, o którym mowa w ust. 1 i 2 Beneficjent pomocy traci prawo korzystania z dalszych usług szkoleniowo-doradczych, oraz traci prawo starania się o wsparcie pomostowe i jednorazową dotację inwestycyjną na rozwój działalności, lub do otrzymywania takiego wsparcia. 5. Umowa wygasa samoistnie w sytuacji, gdy Beneficjent pomocy nie zostanie zakwalifikowany do otrzymania wsparcia finansowego. 7 Prawo właściwe i właściwość sądów 1. Postanowienia niniejszej umowy podlegają prawu polskiemu. 2. Wszelkie spory między Beneficjentem a Beneficjentem pomocy, związane z realizacją niniejszej umowy podlegają rozstrzygnięciu przez sąd właściwy dla siedziby Beneficjenta. 3. Umowę sporządzono w trzech jednobrzmiących egzemplarzach: jednym dla Beneficjenta, jednym dla Instytucji Pośredniczącej, oraz jednym dla Beneficjenta pomocy. Beneficjent zobowiązany jest przekazać egzemplarz Umowy do Instytucji Pośredniczącej w terminie 7 dni od dnia jej podpisania przez ostatnią ze stron. 4. Umowa wchodzi w życie w dniu jej zawarcia. 8 Korespondencja Wszelka korespondencja związana z realizacją niniejszej umowy będzie prowadzona w formie pisemnej oraz będzie się powoływała na numer niniejszej umowy. Korespondencja będzie kierowana na poniższe adresy: Do Beneficjenta: Stowarzyszenie Na Rzecz Spółdzielni Socjalnych Poznań, ul. Chłapowskiego 15/1 Do Beneficjenta pomocy:.. <adres Beneficjenta pomocy > 9 Załączniki. Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego str. 5\n6 Załącznik 1: Pełnomocnictwo Beneficjenta 4. Podpis osoby upoważnionej do podpisania umowy Podpis Beneficjenta pomocy 4 Jeśli dotyczy Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego str. 6


Blog o bieganiu, jedzeniu i idealnej sylwetce.: TRENER - spóźniona recenzja\nTRENER - spóźniona recenzja\nTemat może i przestarzały, ale skoro Trener leży od sesji w domu, a ktoś jeszcze ma wątpliwości czy go kupić czy nie, to może pomogę mu podjąć tę decyzję.\n- Każda litera, wyraz, zdania są przemyślane i mają swoje miejsce. O ile widziałam już multum artykułów, które kręcą wszystko wokół jednego to w trenerze wszystko przekazane jest wprost, szybko i na temat.\n- Naprawdę dużo można się dowiedzieć. Kiedyś jeździłam na zawody, co prawda nie trenowałam profesjonalnie, ale jednak miałam coś do czynienia z bieganiem, mimo to gazeta mnie zaciekawiła i dużo wniosła do mojego życia.\n- Nie jest to gazeta tylko do bardzo początkującego biegacza. Mój narzeczony przewertował również całą, a w swoim życiu przebiegał już bardzo spore dystanse.\n- Jeżeli biegasz to masz sporo informacji pod ręką.\n- Zdecydowanie podkreśla to jakie mamy mieć do tego wszystkiego podejście.\n- Ludzie spodziewają się zazwyczaj cudów. Kupno gazety nie zmieni Twojego życia, nie ruszy się za Ciebie z kanapy. Jeżeli nie lubisz biegać, nie masz motywacji, chęci, nie zacząłeś/aś jeszcze to chyba nie warto inwestować 20 złotych. Nie, wcale niema tam żadnych rewelacji jak nagle biegać w krótkim czasie z zawrotną prędkością i przeskoczyć samego/samą siebie. Chyba, że wydanie tych pieniędzy Cię zmotywuje :)\nNa Trenera miałam chęć od kiedy zaczęłam biegać, jednak powstrzymywałam się z myślą: wydasz 20 złotych i i tak nic ciekawego się nie dowiesz. W końcu jednak ogołociłam słonia-skarbonkę i poszłam z kawałkiem oszczędności do kiosku. Nie było trudno. Może w Warszawie jest problem z kupnem tego numeru, w moim regionie niemal w każdym miejscu z gazetami są jeszcze po dwa egzemplarze.\nWydawca Trenera trafił w samo sedno. Czas idealny, aby zacząć biegać, moda na zdrowe życie i aktywność fizyczną - większość ludzi pójdzie biegać pięć razy, trzy razy przejadą się rowerem, ale będą i tacy, którzy zostaną. Domyślam się, że zarobek był spory.\nPo otwarciu gazety wita nas spis treści. Przyznam, że nie zajrzałam do niego, ponieważ chciałam przeczytać całość. 140 stron podzielone jest na dziewięć rozdziałów: pierwsze kroki, szczupłą sylwetkę, frajda biegania, jak bieg wpływa na zdrowie, jak mądrze trenować, jak wybrać sprzęt, kontuzje, pierwszy start i plany treningowe.\nZacznę od rozdziałów, które mnie nie zachwyciły. Najgorzej czułam się czytając o sprzęcie. Cały rozdział poświęcony reklamie, na każdym kroku z podkreśleniem, że musimy zainwestować. To bardzo kłóci się z moim myśleniem, że w bieganiu nic Cię nie ogranicza, a tu nagle kup buty za 300złotych i skarpetki za 80. Moim zdaniem najpierw powinniśmy zobaczyć czy lubimy ten sport, przebiec się raz, drugi i wtedy dopiero myśleć o sprzęcie. Wiele firm chce zrobić na zdrowym stylu życia biznes. Powinnam to rozumieć. Nie byłam też zadowolona z planów treningowych. Liczyłam na nie, myślałam, że będę miała gotową podkładkę do rozwoju, no ale bez szału - mamie przydał się ten dla początkujących i osób z nadwagą. Ja przykładowo biegam już pięć km poniżej 25 minut, mogłabym wykorzystać ostatni z planów na 5km poniżej 20 minut, ale to wydaję się strasznie nierealne. Tak samo jest z 10km. Biegam dyszkę poniżej 55minut (52:20), natomiast 45minut jak na dzień dzisiejszy mnie przeraża. Zresztą chyba odebrałoby mi to radość: 1200m szybko, wolno, szybko, wolno. To nie dla mnie.\nZachwycona byłam pierwszym rozdziałem, dowiedziałam się wreszcie, że jeżeli biegnę do 10km to to, że piję tylko kawę przedtem nie jest niczym dziwnym (o czym słyszałam wokół wiele razy), dowiedziałam się o bieganiu w makijażu i z wózkiem (co zdziwiło mnie totalnie) , drugi rozdział nie ustępował. Co prawda nie chce redukować już wagi (chyba), ale zawsze lepiej być świadomym. Właściwie wszystkie rozdziały oprócz dwóch wymienionych w akapicie wcześniej nie zawiodły mnie.\nMacie Trenera w domu? Jak wrażenia?\nOstatnio na blogu pojawia się więcej konkretów, a mniej moich osobistych wyznań i jest to celowe :). Jeżeli chcecie obserwować moje treningowe postępy i tak dalej zapraszam na facebook:\nAutor: Rozz o 12:16\nEtykiety: bieganie, Gazety, Trener\nkeep dreams close środa, 3 lipca 2013 12:56:00 CEST\nprzewertowałam tę gazetkę w empiku jakiś czas temu, nawet przeszła mi przez głowę myśl, by ją kupić, jednak później zajrzałam na dział sportowy i zdecydowałam się na książkę o podobnej tematyce ; )\nRozz środa, 3 lipca 2013 12:58:00 CEST\nW sumie to też myślałam o książce, ale książka byłaby grubsza i nie wiem czy bym całą przeczytała [moja siła woli jest często beznadziejna]\nSwetka. środa, 3 lipca 2013 14:33:00 CEST\nWidziałam ją w moim sklepie, ale nie kupiłam. Jakoś nie powaliła mnie na kolana. Może dlatego, że nie biegam, mam plan biegać i pewnie niedługo zacznę. Kupiłam za to WH i byłam zadowolona. ;)\nSwetka. środa, 3 lipca 2013 16:19:00 CEST\nRozz mam małe pytanie. Myślisz, że dla osoby, która miała styczność z bieganiem, ale nie na dłuższą metę trening trzy razy w tyg. jest dobrym wyjściem? Dodam, że to nie będzie moja jedyna aktywność. ;*\nRozz czwartek, 4 lipca 2013 07:26:00 CEST\nJak na moją wiedzę to dostatecznie dużo - więcej nie wiem czy miałoby sens. Ogólnie ja znam schematy co dwa dni - czyli wychodzi 3-4 razy w tygodniu, słyszałam też, że ktoś biega trzy dni połowę dystansu z rzędu, robi dwa dni przerwy i biegnie długi dystans, ale nie wiem :)\nNiektórzy biegają bez mierzenia kilometrów i czasu codziennie i to bardzo długo. Wiem jednak po sobie, że po trzecim dniu z rzędu nie mam już tego powera i czas leci gwałtownie na głowę i nie chodzi o to, że nie mogłabym biec wolniej, czy idę na rekordy, ale to znak od organizmu, że jednak nie jest w pełni dyspozycji.\nSwetka. czwartek, 4 lipca 2013 10:45:00 CEST\nOk dziękuję Ci bardzo, na razie zacznę sobie trzy razy w tygodniu. A z tym liczeniem dystansu to już dla mnie jakiś kosmos. ;)\nNa tą chwilę ubiorę się i zacznę biec. ;)\nMoniczka środa, 3 lipca 2013 14:58:00 CEST\nPrzeglądałam ją w empiku dosłownie parę dni temu i dumałam kupić czy nie ;) Ostatecznie odłożyłam ją na półkę z postanowieniem przemyślenia jeszcze czy wydać na nią 20 zł, bo i tak w moim empiku kilka egzemplarzy spokojnie jeszcze sobie leżało.\nlullaby środa, 3 lipca 2013 15:31:00 CEST\nNie kupiłam tylko dla tego, że już nie czuję się początkująca :D\nAle uważam, że to było bardzo dobre posunięcie wydanie takiego małego poradnika dla tych co zaczynają (a takich osób jest coraz więcej) :)\nRozz czwartek, 4 lipca 2013 07:28:00 CEST\nJa jestem. Niby mam całkiem dobre czasy, ale jeżeli chodziło o wiedze to opierała się na tym, że trzeba ruszać nogami, więc teraz czuję się wyedukowana :)\nAnia środa, 3 lipca 2013 19:12:00 CEST\nnie mam w domu ale jakoś wydaje mi się że nie potrzebuje takich książek, czasopism, gazet i tak dalej. zazwyczaj jesli czegoś potrzebuję to znajduję to w internecie i jest ok w sumie :)\nSusie środa, 3 lipca 2013 22:57:00 CEST\nHm, dobrze wiedzieć, że wyszła taka gazeta... Ja co prawda zaczynam i - tak jak mówisz - nie chcę na razie inwestować (nawet w gazetę, przecież od czego mamy internet ;p), ale jeżeli mi się spodoba - dorwę gdzieś na allegro. :)\nWiedźma czwartek, 4 lipca 2013 10:33:00 CEST\n"Kupno gazety nie zmieni Twojego życia, nie ruszy się za Ciebie z kanapy" prawda.. a wiele razy widziałam osoby które inwestowały w sport, w gazety, w sprzęt. A później to leżało ;D\nRobinka czwartek, 4 lipca 2013 12:34:00 CEST\nZakup gazety był strzałem w dziesiątkę. Dobrze mi się ją czytało!\nKatarzyna Sobańska-Jóźwiak sobota, 20 lipca 2013 19:25:00 CEST\nGazetę kupiłam i myślę, że jest ciekawym zbiorem odpowiedzi na wszystkie nurtujące mnie pytania, a jest ich póki co sporo ;)