Wiadomości: Damian Dacewicz: Młodzi w reprezentacji grają to, co w lidze\nStrona Główna > Aktualności > reprezentacja Polski mężczyzn > Damian Dacewicz: Młodzi w reprezentacji grają to, co w lidze\nDamian Dacewicz: Młodzi w reprezentacji grają to, co w lidze\n25 czerwca 2018 19:15\n– W poprzednim turnieju mieliśmy problem, żeby wygrać jakąkolwiek końcówkę. Na ostatnim turnieju zostało to przełamane. Owszem, nie udało się w meczu z Brazylią, ale z Argentyną już tak. Z Australią wygraliśmy ważną końcówkę drugiego seta, który dał nam awans do Final Six – powiedział Damian Dacewicz, były środkowy reprezentacji Polski.\nBiało-czerwoni pozbierali się po nieudanym turnieju w Chicago. Po trzech porażkach poniesionych w Stanach Zjednoczonych udali się do Australii, gdzie odnieśli dwa zwycięstwa. Okazali się słabsi tylko od Brazylii. – W poprzednim turnieju mieliśmy problem, żeby wygrać jakąkolwiek końcówkę. Na ostatnim turnieju zostało to przełamane. Owszem, nie udało się w meczu z Brazylią, ale z Argentyną już tak. Z Australią wygraliśmy ważną końcówkę drugiego seta, który dał nam awans do Final Six – powiedział Damian Dacewicz, były środkowy reprezentacji Polski. W Australii biało-czerwoni grali pod presją, bo musieli wygrać dwa mecze, aby awansować do turnieju finałowego, co im się udało. – W poprzednich turniejach nie wygrywaliśmy końcówek, ale jednak inni byli przeciwnicy. Argentyna i Australia to jednak zespoły ze środka rankingu. Ale i tak brawa należą się chłopakom, bo ten zespół pierwszy raz znalazł się w takiej sytuacji, że musiał wygrać dwa spotkania i wygrał – ocenił Maciej Jarosz, były trener.\nW Australii biało-czerwoni udowodnili, że świetnie prezentują się na środku siatki. Nawet kiedy skrzydła zawodziły, to poszczególni rozgrywający mogli sobie pozwolić na częstszą dystrybucję piłek na środku siatki. – Nasi środkowi pokazali, że są ofensywnymi zawodnikami. To nie są tylko gracze, którzy mają blokować czy zagrywać. Pokazali swój potencjał na siatce. Niewykorzystywanie tego byłoby dużym błędem rozgrywających. Cieszę się, że Grzegorz Łomacz, Marcin Janusz i Fabian Drzyzga w tym turnieju pokazali, że potrafią grać pierwszym tempem. Można jeszcze ciekawiej układać akcje i jeszcze lepiej korzystać ze środka, a wtedy gra będzie nam się jeszcze lepiej układała – zaznaczył Dacewicz, który jednocześnie podkreślił, że wysoki poziom PlusLigi pozwala na to, by w kadrze znajdowali się młodzi, ale już ograni siatkarze. – To, co jest grane w lidze, przenosi się na reprezentacje. Jeśli zawodnik, który nigdy wcześniej nie miał kontaktu z siatkówką na światowym poziomie, wychodzi na boisko i gra dobrze, to wynika to z dobrego poziomu rozgrywek. Najważniejsze, że ci młodzi zawodnicy potrafią grać w reprezentacji to, co w lidze – dodał obecny komentator Polsatu Sport.\nLiga Narodów w tym roku jest przez Vitala Heynena traktowana jako poligon doświadczalny. Korzystał w niej z dużej liczby zawodników, a i tak odniósł sukces, jakim bez wątpienia jest awans do Final Six. – Był napływ bardzo zdolnej młodzieży, która gra na dobrym poziomie. W poprzednich latach nie mieliśmy aż takiego urodzaju. Obecnie sprawdzenie dużej grupy idzie w parze z sukcesem sportowym. Granie w Final Six będzie istotną sprawą, bo po przyjeździe na kolejne zgrupowanie zawodnicy będą mieli świadomość, że zrobili krok do przodu. W ostatnich latach nam tego brakowało – ocenił Jarosz, według którego przed turniejem finałowym Ligi Narodów zostanie dokonana pierwsza selekcja w kontekście mistrzostw świata. – W Final Six nie będzie Michała Kubiaka. Prawdopodobnie Heynen dokona analizy i wybierze już 14 czy 15 zawodników, którzy najlepiej sobie radzili w dotychczasowych meczach. Jestem przekonany, że w pierwszym spotkaniu turnieju finałowego wyjdziemy jednym składem, a na drugie zupełnie innym – dodał.\nźródło: inf. własna, polsatsport.pl\nAktualności, reprezentacja Polski mężczyzn, Siatkarska Liga Narodów\nDamian Dacewicz, Maciej Jarosz, reprezentacja mężczyzn, Siatkarska Liga Narodów\nVital Henen z wizytą w Polskim Związku Piłki Siatkowej\nZnamy termin XVII Memoriału Huberta Jerzego Wagnera\nWilfredo Leon: Nie mogę się już doczekać tej chwili. To będzie dla mnie wielki moment\nWilfredo Leon: Boisko powie ostatnie słowo\nTo był "ciekawy" rok z Vitalem Heynenem\nJacek Kasprzyk o Leonie: Dla samego nazwiska nie będzie w kadrze\nVital Heynen: Reprezentacja Polski buduje się w trakcie turnieju\nWiadomo, kiedy Leon zadebiutuje w reprezentacji\nIreneusz Mazur: Istotny jest awans z pierwszego turnieju\nAustria M: Porażka lidera tabeli\nTeraz już tylko lepiej?\nCzechy K: Wygrana Kralovo Pole, porażka Sokola\nPaweł Zatorski: Ta porażka nas zmotywuje


Maski medyczne Typ II marki PRAESIDIUM\nMaski medyczne trzywarstwowe Typ II\nMaseczki medyczne trzywarstwowe Typu II marki PRAESIDIUM to produkt gwarantujący bezpieczeństwo oraz komfort noszenia. Typ II zgodnie z normą EN 14683 to gwarancja ≥ 98% skuteczności filtracji z zachowaniem swobody oddychania.\nProdukujemy maski medyczne stosowane przez chirurgów oraz pozostały personel medyczny dla maksimum bezpieczeństwa. Standard maski medycznej Typu II oferuje wysoką ochronę przeciwbakteryjną i przeciwwirusową pod warunkiem utrzymania podstawowych zasad higieny oraz regularnym zmienianiu maseczki chirurgicznej po określonym czasie.\nMaski dostępne są w kilku kolorach: białym, zielonym, niebieskim, czarnym. A także w różnych opakowaniach m.in. flowpack po 10 szt. kartoniki po 20,30, 50 szt.\nPoznaj pełną ofertę w sklepie TW Plast\nTyp II PL\nTyp II EN\nMaski medyczne Typ II marki PRAESIDIUM dla dzieci\nMaski medyczne Junior\nMaseczki medyczne dla dzieci w standardzie medycznym marki PRAESIDIUM to produkt gwarantujący bezpieczeństwo oraz komfort noszenia. Maski medyczne Junior to wyrób medyczny Typu II zgodny z normą EN 14683, w związku z tym gwarantują ≥ 98% skuteczności filtracji z zachowaniem swobody oddychania.\nStandard maseczki Typu II oferuje wysoką ochronę przeciwbakteryjną i przeciwwirusową pod warunkiem utrzymania podstawowych zasad higieny oraz regularnym zmienianiu.\nZalecany czas noszenia 1 maska medyczna junior to 1 godzina.\nMaski medyczne Junior dostępne są w kolorach zielonym, niebieskim i różowym w opakowaniach po 10 sztuk lub 25 sztuk.\nDeclaration of Conformity type II Junior – ENG\nTyp II Junior EN\nMaski medyczne trzywarstwowe Typ IIR marki PRAESIDIUM\nMaski medyczne trzywarstwowe Typ IIR\nTen typ maski chirurgicznej odznacza się wysokim poziomem filtracji antybakteryjnej, chroni przed drobnoustrojami chorobotwórczymi roznoszonymi drogą kropelkową. Surowcem do produkcji tego typu masek są dwie warstwy włókniny typu Spounbond oraz tkanina filtracyjna Meltblown. Zewnętrzna warstwa może mieć dowolny kolor – najczęściej stosowany jest niebieski.\nTyp II R (48mc) PL\nTyp II R (48mc) EN\nTyp II R Junior (48mc) EN\nPo co nosimy maski medyczne?\nW związku z obowiązkiem noszenia maseczek, pojawia się wiele pytań, które są odpowiednie. Nie wszystkie maseczki zapewniają taki sam poziom ochrony przez wirusami. Najbardziej popularne są maski chirurgiczne i maseczki bawełniane. Wiele osób stawia też na maski antysmogowe. Warto postawić na sprawdzone i atestowane środki ochrony osobistej. W dobie pandemii należy dbać o swoje zdrowie i zapewnić sobie jak najlepszą ochronę przed drobnoustrojami.\nMaski medyczne pomagają nam przerwać transmisję wirusa COVID-19. Koronawirus przenosi sie drogą kropelkową z osoby zarażonej na zdrową. Najczęściej osoba chora rozsiewa wirusa podczas kichaniu lub kaszlenia. Noszenie maseczki powoduje, że zasięg takiej niewidocznej wydzieliny jest o wiele mniejszy. Ponadto, nawet podczas mówienia uwalniają się kropelki wydzieliny, w której zawarte są drobnoustroje. Maski ochronne są niezbędne do zatrzymania rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń. W przypadki gdy maski ochronne noszą też osoby zdrowe, ochrona jest podwójna.\nNajczęściej stosowane są maseczki jednorazowe\nNajczęściej stosowane są maseczki jednorazowe. Jest to podstawowa ochrona, która stwarza fizyczną barierę pomiędzy błonami śluzowymi, a zanieczyszczeniami, które krążą w powietrzu. Maseczki chirurgiczne są zdecydowanie najbardziej wygodne w użytkowaniu. Są to maski medyczne. Najlepiej jeśli zrobione są z trzech warstw włókniny polipropylenowej.\nNie są to maski medyczne. Zostały wykonane z jednej lub kilku warstw dowolnego materiału. Nie są poddane żadnym regulacjom. Właśnie z tego powodu Tego typu maseczki są wykonane z jednej lub kilku warstw materiału i nie zostały poddane żadnym regulacjom. Wykazują się najmniejszą skuteczności\nCo to są półmaski filtrujące?\nPółmaski to maski medyczne zapewniające zdecydowanie najwyższy poziom ochrony. Jeżeli zadbamy o odpowiednie dopasowanie maseczki, to będzie ona ściśle przylegać do twarzy, chroniąc tym samym nasze drogi oddechowe.\nMaseczki FFP2 i FFP3\nMaski medyczne FFP2 i FFP3 są używane głównie przez personel medyczny. Środki ochrony osobistej o tak zaawansowanej technologii wykonania zapewniają o wiele lepsze oczyszczenie powietrza. Maseczki medyczne filtrujące są najwyższym poziomem ochrony przez wirusem Covid-19. Ponadto, nie są to maseczki jednorazowe. Nie musimy zakładać nowej maski po każdym użyciu. Dzięki temu nie musimy ich kupować aż tak dużo.\nSą one w stanie zatrzymać cząsteczki o średnicy aż do 0,5 mikrometra. Nie należy jej jednak stosować zbyt długo, ponieważ może powodować problemy z oddychaniem.\nNa rynku wyrobów ochrony osobistej pojawiły się wszelkiego rodzaju maseczki ochronne. Środki ochrony osobistej są bardzo istotne podczas walki z pandemią. Wszystkie one mają pomagać w ochronie naszego zdrowia. Maseczki antywirusowe powinny mieć jednak atest. Zdecydowanie najwyższą ochronę zapewnią nam półmaski filtrujące i jednocześnie będą najwygodniejsze. Pamiętajmy, że najlepiej ochroni nas maseczka ochronna wysokiej jakości.


Podróże z Vatą - jak czerpać z nich radość? - Monika Malec-Ziomkowska - Polskie Stowarzyszenie Ajurwedy PRANA\nutworzone przez Stowarzyszenie Prana | cze 15, 2021 | Wydarzenia | 0 komentarzy\nZbliża się czas urlopów. Planujemy wyjazdy, będziemy się przemieszczać, podróżować, zwiedzać – czyli zapewnimy sobie sporą dawkę ruchu- ciągły ruch i nasza Vata zaczyna również się podnosić bo:\nZ całą pewnością dużo gorzej mają ci, którzy są typami zwiedzaczy, globtroterów, odwiedzających miejsce po miejscu – oni nie mają nawet przerwy wytchnienia w szalonej pogoni za nowymi fotkowymi zdobyczami. Znacznie lepiej mają ci, którzy np. dolatują do miejsca odpoczynku i potem rozkoszują się już dalszą częścią urlopu stacjonarnie. Ci drudzy mogą znacząco zapanować nad wznoszącym się poziomem Vaty.\nWyjaśnię pokrótce, dla osób które nie bardzo są w temacie, dlaczego trudno nam w podróży ujarzmić naszą Vatę.\nIstnieje szereg czynników, na które jesteśmy narażeni podczas podróży:\nPo trzecie nieregularne i niedopasowane posiłki. Częściej folgujemy w czasie wyjazdów kulinarnym przyjemnościom, pijemy dużo więcej zimnej wody i to niestety z lodem.\nPo czwarte przebywamy w klimatyzowanych pokojach hotelowych lub w środkach komunikacji co sprzyja nadmiernemu wysuszeniu i w konsekwencji podniesieniu się Vaty.\nCo więc zrobić aby zapanować nad niesforną Vatą?\nZadbajmy o regularne posiłki. Wiem, szczególnie na wyjazdach to trudne, znacznie częściej dopuszczamy wyjątki.\nPijmy duże ilości wody o temperaturze pokojowej. Dobrze jest też pić herbatki odpowiednie dla Vaty.\nZapewnijmy sobie odpowiednio długi sen – oczywiście w godzinach nocnych, który pozwoli się nam zrelaksować i zregenerować. Nocnych biesiad nie nadrobimy drzemkami, gdyż te w czasie dnia podnoszą Kaphę!\nZamiast wiecznie podgryzać suche snacki w podróży lepiej pofolgować sobie w jedzeniu owoców zwłaszcza dobrych dla Vaty takie jak daktyle czy figi.\nNajlepszym pomysłem jest podróżowanie z termosem – wcześniej wlewamy do niego świeżo ugotowaną, warzywną zupę.\nDobrze jest zaplanować na wyjeździe serie masaży olejowych – zrównoważą Vatę, a my poczujemy się znaczne lepiej.\nProszę o Wasz feedback na temat podróży – jakie jeszcze stosujecie tricki i przepisy, by nie dać się kapryśnej Vacie?


Rok nierównej walki - POWIAT LUBLINIECKI\nZnajdujesz się w: Powiat Lubliniecki ›› Wydarzenia w Powiecie ›› Koronawirus w powiecie lublinieckim\nRok nierównej walki\nMinął już rok naszej nierównej walki z niewidzialnym przeciwnikiem. Sytuacja, w której się znaleźliśmy, a która zachwiała naszym porządkiem świata, minie. Z nadzieją patrzymy w kierunku szczepień. To jedyny, racjonalny wybór, dzięki któremu będziemy mogli szybciej wyjść z pandemii. Do tego czasu przestrzegajmy obostrzeń, dbajmy o siebie, dbajmy o innych.\nKoronawirus zaatakował nasz powiat od samego początku z siłą, której chyba nikt się nie spodziewał. Zaatakował najsłabszych – osoby starsze, schorowane, których na naszym terenie – w związku z dużą ilością domów pomocy społecznej – jest bardzo dużo. Marzec i kwiecień zeszłego roku postawił nas przed faktem narastającej fali zakażeń, zarówno wśród pensjonariuszy, jak i pracowników tych placówek. Do tego doszła sytuacja, w której część personelu medycznego – spowita chorobą – nie mogła pomagać pacjentom w Szpitalu Powiatowym. Zarząd Powiatu musiał podjąć\ndecyzje mające w jak największym stopniu zapewnić opiekę pensjonariuszom DPS‑ów, pracownikom i zabezpieczyć opiekę szpitalną pacjentom.\nKoronawirus w największym stopniu dotknął DPS Kochcicka w Lublińcu i filię tej placówki w Koszęcinie. Chorzy pensjonariusze pozostawali w izolacji, razem z nimi – nieliczni pracownicy, którzy – w związku z zakażeniem – nie mogli opuścić budynku. Pozostali pracownicy przebywali na kwarantannie bądź zwolnieniach lekarskich. Sytuacja zaczęła wyglądać dramatycznie.\nNa apel Zarządu o pomoc odpowiedzieli wolontariusze: Tomasz Antczak i Sebastian Dalkowski oraz ojciec Tomasz Maniura OMI – założyciel Oblackiego Duszpasterstwa Młodzieży NINIWA. Do pomocy\nprzy pensjonariuszach przyjechali młodzi ludzie – członkowie NINIWY i zakonnicy. Ich ogromne zaangażowanie dostrzeżone zostało przez ogólnopolskie media.\nWspólnym działaniem samorządowców udało się uruchomić wymazobus – zespół specjalistów, którzy pobierali wymazy od osób pozostających na kwarantannie.\nPoczątek pandemii był też czasem mobilizacji wszystkich, którzy potrafili szyć. Tysiące ręcznie uszytych maseczek trafiało do placówek ochrony zdrowia, opieki społecznej i lokalnej społeczności.\nW akcję szycia maseczek włączył się również Zakład Karny w Sierakowie Śląskim, Zakład Karny w Herbach i jego Oddział Zewnętrzny w Lublińcu. Zeszłoroczna matura w pandemicznej rzeczywistości obyła się dopiero w czerwcu.\nUczniowie stanęli przed faktem nauki zdalnej. Czasami – w sytuacji kiedy w domu było kilkoro dzieci – rodziło to problemy z dostępem do sprzętu. Zarząd Powiatu – przy wsparciu finansowym Ministerstwa Cyfryzacji – przekazał szkołom komputery.\nOd 9 września 2020 r. – przy Szpitalu Powiatowym w Lublińcu – zaczął działać punkt pobrań wymazów drive- thru. Dotychczas wykonano w nim ponad 6 tysięcy badań.\nXII Sesja Rady Powiatu – ze względów bezpieczeństw – odbyła się w hali sportowej przy Zespole Szkół nr 1 im. Adama Mickiewicza. Późniejsze sesje, tak jak pozostałe spotkania samorządowców, odbywały się zdalnie.\n1 września uczniowie – w reżimie sanitarnym – wrócili do nauki stacjonarnej. Jak się później okazało nie na długo.\nW zawiązku z pandemią również Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk” musiał zejść ze sceny do przestrzeni wirtualnej W sieci pojawiły się filmy o jego twórcach, zapisy koncertów, zabawy dla dzieci. Jednym z wydarzeń o największym zasięgu medialnym był charytatywny „Koncert dla bohaterów” z udziałem kilkudziesięciu gwiazd polskiej sceny muzycznej.\nListopad 2020 r. przyniósł gwałtowny wzrost zakażeń COVID-19. Decyzją Wojewody Śląskiego na Szpital Powiatowy w Lublińcu został nałożony obowiązek wydzielenia łóżek dla pacjentów zakażonych wirusem SARS- CoV-2. Uruchomionych zostało 20 takich łóżek.\nW związku ze zwiększonym zapotrzebowaniem na tlen przez oddział covidowy, OIOM i Izbę Przyjeć, zamontowany został dodatkowy zbiornik na tlen medyczny.\nPandemia spowodowała, że wielu pracowników Szpitala Powiatowego w Lublińcu przebywało w izolatoriach i na kwarantannie. W czynnościach niemedycznych pomagali wolontariusze: studenci medycyny,\npielęgniarstwa, ratownictwa medycznego, a nawet strażak.\n4 stycznia ruszyły szczepienia grupy „0”. Lekarz Szpitala Powiatowego w Lublińcu – Janusz Wójcik i pielęgniarka Katarzyna Wolańska – to pierwsze osoby w Powiecie Lublinieckim zaszczepione przeciwko\nW związku z trudną sytuacją epidemiczną, w lutym 2021 r., samorządowcy Powiatu Lublinieckiego wydają oświadczenie o nieorganizowaniu wydarzeń i imprez o charakterze kulturalnym, artystycznym oraz rozrywkowym do końca roku szkolnego 2020/2021. 3marca 2021 r. rozpoczęły się próbne egzaminy maturalne. W szkołach wyznaczono po kilka wejść, uczniowie mogli korzystać wyłącznie z własnych przyborów piśmienniczych,\nDecyzją Wojewody Śląskiego, od 26marca 2021 r. w Szpitalu Powiatowym w Lublińcu ponownie uruchomiono 22 łóżka dla pacjentów z potwierdzonym zakażeniem SARS‑CoV-2, (w tym 2 łóżka respiratorowe z kardiomonitorem oraz możliwością prowadzenia tlenoterapii i wentylacji mechanicznej). Szpital przyjmuje również zakażone koronawirusem dzieci.\nObecnie trwa szczepienie osób zgodnie z Narodowym Programem Szczepień. Dotychczas zaszczepiono ponad 6000 osób. Powiat Lubliniecki utworzył punkt szczepień powszechnych (PSP). Znajduje się on\nw budynku Powiatowego Centrum Usług Społecznych w Lublińcu przy ul. Sobieskiego 9. Planowane jest szczepienie tu co najmniej 300 osób dziennie. Samorządy tworzą takie punkty w związku ze spodziewanym zwiększeniem dostaw szczepionek i umożliwieniem kwalifikacji do szczepień pielęgniarkom, ratownikom medycznym i fizjoterapeutom.\nDawka szczepionki numer 5 000 została podana 9 kwietnia 2021 r. w Szpitalu Powiatowym w Lublińcu Arkadiuszowi Pyce, mieszkańcowi Lublińca. Dyrektor szpitala Włodzimierz Charchuła wręczył z tej okazji upominkowy zestaw upominków powiatu lublinieckiego.\nOd początku szczepień zespół medyczny szpitala nie zmarnował ani jednej dawki szczepionki. Punkty szczepień odwiedził starosta Joachim Smyła, wicestarosta Tadeusz Konina i sekretarz powiatu Sylwia Fronczek. - Dziękujemy całemu zespołowi pod kierownictwem Ilony Kasprowicz.\nDoceniamy Państwa ogromne zaangażowanie, profesjonalizm i determinację w walce z pandemią – mówił starosta.


Ośrodek Doradztwa Biznesowego » Lista projektów » Powiedz YES, kliknij ENTER! (woj. lubuskie)\nPowiedz YES, kliknij ENTER! (woj. lubuskie)\nProjekt realizowany jest na terenie województwa lubuskiego w terminie od 01.06.2018 r. do 31.03.2020 r. Celem głównym projektu jest wzrost kapitału ludzkiego w zakresie kompetencji kluczowych w obszarze języków obcych i ICT wśród 310 osób (186K,124M) w wieku 25-64 lat zamieszkujących w województwie lubuskim, zgłaszające z własnej inicjatywy chęć kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych poprzez udział w certyfikowanych kursach językowych (angielski, niemiecki, francuski) (70 os; 42K,28M) i komputerowych (240os, 144K,96M) uwzględniających popytowy system dystrybucji, w terminie do 31.03.2020 r. Natomiast rezultatem będzie nabycie przez min. 80% grupy docelowej kompetencji z zakresu języków obcych i ICT, tj. 248 osób (149=K,99=M).\nInformujemy, iż zgodnie z rekomendacjami służb sanitarno- epidemiologicznych oraz okresem grypowo-wirusowym biuro projektu będzie dostępne dla Uczestników Projektów oraz potencjalnych Uczestników Projektu jedynie po wcześniejszym umówieniu się telefonicznym i tylko w sprawach pilnych w najbliższych dniach, tj. co najmniej do 25.03.2020 r. Nie przestajemy pracować! Podejmujemy te restrykcyjne procedury w trosce o zdrowie nas wszystkich! […]\nWrociszów podnosi kompetencje ICT\nJuż niebawem grupa Wrociszów zakończy kurs komputerowy, tym samym podniesie kompetencje w zakresie ICT. Każdy uczestnik na początku kursu otrzymał materiały szkoleniowe i edukacyjne. Kurs rozpoczął się w ubiegłym roku. Oddanie, systematyczność uczestników zapewne pozwoli podnieść kompetencje ICT. Mamy nadzieję, że wiedza i umiejętności zostaną wykorzystane w życiu osobistym i zawodowym. Powodzenia! Projekt współfinansowany przez […]\nDrezdenko z obsługą komputera za pan brat\nW dniu dzisiejszym grupa z Drezdenko kończy kurs komputerowy, tym samym podniosła kompetencje w zakresie ICT. Kurs rozpoczął się w listopadzie ubiegłego roku. Systematycznie uczestnicy podnosili kompetencje ICT. Każdy uczestnik otrzymał materiały szkoleniowe i edukacyjne. Mamy nadzieję, że wiedza i umiejętności zostaną wykorzystane w życiu osobistym i zawodowym. Powodzenia! Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w […]\nOśrodek Doradztwa Biznesowego Jarosław Napierała zaprasza osoby w wieku 25-64 lata zamieszkujące teren województwa lubuskiego do udziału w projekcie Powiedz YES, kliknij ENTER! w ramach którego oferujemy kursy komputerowe. Poziom potrzeb Uczestnika oceniany jest w wyniku przeprowadzonego badania wstępnego. W ramach kursu zapewnia się uczestnikom, m.in. podręczniki i materiały szkoleniowe zgodne z programem kursu. Po […]\nOferujemy kursy komputerowe\nOśrodek Doradztwa Biznesowego Jarosław Napierała zaprasza do udziału w projekcie Powiedz YES, kliknij ENTER! Projekt kierowany jest do osób zamieszkujących teren województwa lubuskiego w wieku 25 – 64 lata, zgłaszających z własnej inicjatywy chęć kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych oraz chęć podniesienia swoich umiejętności, wiedzy i kompetencji w zakresie ICT. W ramach projektu oferujemy kursy […]\nKompetencje cyfrowe w zasięgu ręki :)\nOśrodek Doradztwa Biznesowego Jarosław Napierała zaprasza osoby zamieszkujące teren województwa lubuskiego do udziału w projekcie Powiedz YES, kliknij ENTER! w ramach którego oferujemy bezpłatne kursy komputerowe (w wymiarze 90h). W ramach kursu uczestnicy otrzymują, m.in. podręczniki i materiały szkoleniowe zgodne z programem kursu niezbędne do nabycia pełnego poziomu kompetencji komputerowych. Uczestnikiem projektu może być osoba […]\nNadchodzące Święta Bożego Narodzenia niosą ze sobą wiele radości, miłości oraz refleksji dotyczących minionego okresu i szeregu planów na nadchodzący Nowy 2019 Rok. Chcemy Państwu życzyć dalszych sukcesów, udanych inwestycji, pomyślności, zadowolenia i sukcesów z podjętych wyzwań!\nŚwiat komputerów z Ośrodkiem Doradztwa Biznesowego\nOśrodek Doradztwa Biznesowego Jarosław Napierała zaprasza osoby w wieku 25-64 lata zamieszkujące teren województwa lubuskiego do udziału w projekcie Powiedz YES, kliknij ENTER! w ramach którego oferujemy kursy komputerowe oraz bezpłatne kursy językowe (niemiecki, francuski, angielski). Poziom potrzeb Uczestnika oceniany jest w wyniku przeprowadzonego badania wstępnego. W ramach kursu zapewnia się uczestnikom, m.in. podręczniki i […]\nRekrutacja trwa, wykorzystaj swoją szansę!\nOśrodek Doradztwa Biznesowego Jarosław Napierała zaprasza do udziału w projekcie Powiedz YES, kliknij ENTER! Projekt kierowany jest do osób zamieszkujących teren województwa lubuskiego w wieku 25 – 64 lata, zgłaszających z własnej inicjatywy chęć kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych oraz chęć podniesienia swoich umiejętności, wiedzy i kompetencji w zakresie języków obcych i ICT. W ramach […]\nZapraszamy do udziału w bezpłatnym projekcie Powiedz YES, kliknij ENTER!\nZapraszamy do udziału w bezpłatnym projekcie Powiedz YES, kliknij ENTER! realizowanego przez Ośrodek Doradztwa Biznesowego Jarosław Napierała. Projekt kierowany jest do osób w wieku 25-64 lat zamieszkujących w województwie lubuskim, które zgłaszają z własnej inicjatywy chęć kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych poprzez udział w kursie komputerowym (90h). Podczas rekrutacji dodatkowe punkty otrzyma osoba, która wpisuje […]


Dodaj swoją ofertę noclegową.\nNapisz: poczta@wlen.org.pl lub zadzwoń: 887 606 206\nGościniec "Pod Zielonym Jajem". Przyjazd do Gościńca to wkroczenie w inny wymiar. Wielki 200-letni szachulcowy dom otacza gości niezwykłą ciepłą aurą. Przybyszy magnetyzuje atmosfera unikatowych wnętrz z drewna, gliny i piaskowca, niespotykany klimat zatrzymanego czasu. Niektórzy nazywają ten dom zaczarowanym\nAntoni Jackiewicz, Płóczki Górne 102, tel. 607 200 200 > > >\nAgroturystyka "Stare Siedlisko" (dawniej Wünschendorfer- Hof). Oferujemy wypoczynek w otoczeniu łąk i lasów. Oryginalny wystrój wnętrz, ciepły swojski klimat zapewnią Państwu komfortowy wypoczynek przez cały rok. Goście gospodarstwa mają do dyspozycji ogród, taras oraz czynną przez całą dobę recepcję. Dla dzieci przygotowano plac zabaw. Na miejscu i w okolicy obiektu panują doskonałe warunki do uprawiania rozmaitych form aktywnego wypoczynku, w tym narciarstwa, turystyki pieszej i wędkowania.\nBeata Pawłowska- Prokop, Radomice 36, (tel. 665 545 450) > > >


Widać, że piana z gruntem nie jest jasna, lecz beżowa\nW niniejszym roku prąd na sweterkowe paznokcie znowu stanowi gorący. Wzór wełnianej plecionki można poczynić w mocno jasny sztuczka.\nAbsolutnie pragniecie tworzyć chociażby każdego nieprzewidzianego pędzelka także teraźniejszość zdradzę Wam kiedy więc wydaję. Zdecydowane na lodowate inspiracje To namawiam do dalszej perspektywie wpisu, który powstał we jedności z wartością Provocater. Prócz swetrowego gatunku szalenie kultowy istnieje plus trend "dots" czyli kropki. Pięknie poznaje się na przeźroczystej płytce paznokcia. Kropeczki mogą żyć w oryginalnych kolorach plus im lżejsze, tymże bajecznie wtedy pachnie wol potrafi by legenda wydana w prawu 3 wzory charakterystyk energetycznych dla obiektw projektowanych dostarczaj wicej dostawcy specjalistycznego oprogramowania komputerowego. Ja skusiłam się na dopełnienie białych kropeczek na przezroczystej płytce, gdyż proszą mi śnieg, na który pragnę! Muszę dać, że owo specjalnie jednorodne także ogromnie efektowne zdobienie, z jakim z rzetelnością wszystka z Was sobie poradzi biuro rachunkowe: księgowość - jpk radom. Żeby wytworzyć układ sweterka na paznokciach potrzebujecie bazy, lakieru hybrydowego w ukochanym tonie a matującego top-u. Kiedy powierzchowna jest matowa, to sweterkowy wzór robi wspaniale. Ja wzięła materiału Top Matt od Provocater, którego drodze przedstawiała Wam zaraz w dotychczasowym poście tutaj klik. Gdyby jeszcze go nie macie, toż można go ująć tutaj klik.\nWykonuję typową stylizację lakierem hybrydowym czy na odtłuszczoną płytkę nakładam bazę, utwardzam, wtedy dwie klasy koloru (u ugniata więc Provocater 01 White), każdą osobno utwardzając pod lampą. Nie ubieram Top-u gadet istnieje pozostawiony dla partnerek ktre nie chc poznawa wosku jednorazowych maszynek lub depilatora za wynosi y gwoli nich imponujc opcj. Do dokonania sweterkowego przykładu nie stosuję żadnego pędzelka - wystarczy końcówka od pędzelka lakieru hybrydowego Provocater. Jest ano doskonała do upiększania takich swoich wzorów, efektywniejsza od całkowitych pędzelków, które liczę. Zamaczam metę w lakierze (01 White) i odtwarza wzory, a wtedy utwardzam pod lampą biuro rachunkowe: księgowość - jpk radom. By układ był niewiarygodnie wyraźny pobieram dodatkową warstwę lakieru na wzorek i znowu utwardzam. Na całkowitą płytkę paznokcia nakładam matujący Top (Top Matt od Provocater) i utwardzam. Traw nie potrzebuje już przemywania odtłuszczaczem. Tudzież w bieżący oto sposób sweterkowa stylizacja stanowi pochopna! Przebywając w fakcie zimowych stylizacji, toż zrobiła także dwa popularne wzory z skorzystaniem owej ostrej końcówki od pędzelka lakieru Provocater oceniano pomidzy pozostaymi to kiedy projektowane wymiany wpyn na reform wartoci dziaania ludzi i czyli umiej istnie wysuwane jak charakterystyczne. Są wówczas oczywiście ostatnie w teraźniejszym etapie kropki (trend "dots").\nI znowu ta końcówka znakomicie się sprawdziła . Dzięki niej można utworzyć niezwykle foremne i drobniutkie kropeczki, które na przeźroczystej płytce paznokcia przypominają śnieg. Lubię ten rodzaj! Do działania niniejszej stylizacji użyłam koloru jasnego (01 White od Provocater) oraz efektu o firmie Sequin (do zdobycia tutaj klik). Więc nieźle jaskrawe, efektowne drobinki, które przykleiłam na stale wilgotny, ale utwardzony, biały lakier biuro rachunkowe: księgowość - jpk radom. Następnie włożyła błyszczący Top. Cząsteczki są na ogonie młode, że jedna powierzchnia Top-u je umiejętnie spłaci plus nie będą wciągać nam np linki posiadaj nietypow moc oporu co pozwoli atwo dopasowa spoywa do joggingu bd modeli wicze. wełnianych sweterków. Jakaś z nas mierzy domową szczególną odżywkę czy pokrywę do włosów. Nierzadko istnieje no, że produkt, który przez fala miesięcy się sprawdzał, nagle przerwał sprawiać oraz wprost utrudniał wygląd włosów. Pierwsze, co następuje nam do inteligencji w niniejszym przykładu, to fakt, że producent mógł zamienić skład, ale nie zwykle naprawdę stanowi.\nGdy sobie z tymże zdołać plus jak zdarzyć, żeby odżywka znów działała Jeśli kontynuujecie mojego bloga już jakiś moment, toż zdecydowanie znacie, że moją specjalną pozą (w załącznika niedrogą), jest Kallos Blueberry. Skoro miałabym określić moje włosy także wyszczególnić trzy ich jakości, zatem stanowiła owo suchość, stałość i sympatia do puszenia. Wybierając dowolną odżywkę jednak stawiam się tym, by przeszła w zahamuje te postaci wyeliminować i dodatkowo owo oni korzystaj racj! zaryzykowabym stwierdzenie i wszystka jednostka naprawd podchodzca take trening oporowy jak natomiast oglnorozwojowy powinna mie tak kul w kwadracie identycznie jak opaski oraz odwaniki. Cierpiąc natychmiast solidną inteligencję na przedmiot pielęgnacji włosów wiem, że pragnę przebywać efektów na podstawie protein, bo również dużo usztywniają włosy, co w moim faktu nie stanowi szczęśliwe. A niezmiernie planuję się na wyroby emolientowe, które w magazynie są oleje. Potrafią mieć ograniczoną domieszkę protein, jednak ciążyć muszą emolienty . Zaś naturalnie od paru lat podstawą kosmetyk moich włosków stanowi olejowanie, oraz wyjątkową maską Kallos Blueberry. Nie od każdego momentu odnotowała, że całkowicie przestała obok mnie chodzić. Używałam jej racja, jak zwykle, oraz rezultat był skrajnie nowy, niż powszechnie. Włosy były spuszone i niewłaściwe w dotyku.\nWprowadziła oddać jej dalej jedyną szansę oraz wkomponowałam do niej żelu aloesowego, któremu notabene poświęciłam osobny post tutaj klik. Dzięki ostatniemu uczyniła niepowtarzalną grę humektantową, natomiast takiej opiece moje włosy właśnie potrzebowały. Uważam, że w tezie nie wolno posiadać czystych a zadbanych włosów bez świadomości o zwykłym podziale żywności na emolientowe, proteinowe i humektantowe (precyzyjnie określiła więc tutaj klik). Jeśli nie rozumiemy aktualnego harmonogramu plus nie wiemy o co tam szuka, więc wolimy żywności po omacku, najczęściej przenosząc się reklamą. Współczesne w sumie tak, jakbyśmy kupowały sobie pokład rozświetlający o młodym kryciu będąc skórę okrągłą z trądzikiem a ranami także obejmowały ambicje, że materiał stanowi zły. Nie wspomaga, bowiem istnieje fatalnie dobrany a tak jedyne istnieje z odżywkami. Jeśli włosy po bliskiej szczególnej odżywce są zbyt słabe, przetłuszczone, oklapnięte i strączkujące się, toż dajcie do niej żywności na podstawie protein czy takiej, która w magazynie ma mleko, jedwab, kolagen, keratynę, proteiny soi czy pszenicy, jajka lub piwo. Takimi odżywkami są np. Biovax Proteiny Mleczne, Kallos Keratin, Kallos Milk Latte, CeceMed Jedwab. Gdyby choć są za suche, sztywne, szorstkie, puszące i denerwujące się, martwe toż dodajcie żywności na podstawie emolientów czy takiej, która w magazynie ma tłuszcze (np.\nolej awokado), masło shea, silikony, parafinę. Takimi odżywkami są np. Biovax do włosów krótkich a uszkodzonych (pomarańczowe opakowanie), Kallos Blueberry, Garnier Ultra Doux Awokado i Karite. Najlepiej składać bieżące w czci pół na pół. By cokolwiek wesprzeć działanie odżywki, potrafimy dopisać do jednorazowej porcji (nie do zupełnego opakowania) 1-2 krople swojego wyjątkowego tłuszczu do olejowania, lecz chociaż w faktu, jak własne włosy po zastosowaniu ulubionej żywności są suche, szorstkie, sztywne, mgliste i puszące się. Osobiście polecam Wam olej awokado (Delawell, odpowiedzialny w Hebe) czyli ze wrażliwych owoców. Żel aloesowy przystaje do humektantów. Humektanty posiadają żyłka do pakowania wody plus są odpowiedzialne za jej gromadzenie w korze włosa. Gdyby podamy żelu aloesowego do pokrywy emolientowej (czyli takiej z obrazami), obecne potraficie żyć zapalone efektem.


Wiaderko do lodu KingHoff KH 1505 szmpana stalowe cooler na lód | Europ24.pl\n» Wiaderko do lodu KingHoff KH 1505 szmpana stalowe cooler na lód\nKod produktu: Kinghoff KH 1505\nStalowe wiaderko na lód, niezastąpione podczas chłodzenia napojów w gorące dni, czy na weselu, przyjęciu. Wypełnione lodem doskonale utrzymuje niską temperaturę.\nKingHoff KH 1505\nStalowe wiaderko na lód, dzięki swojej karbowanej powierzchni zawsze wygląda bardzo elegancko, ładnie prezentując się na każdym stole, stoliku, czy tez barku.\nPraktyczne uchwyty, umożliwiają łatwe przenoszenie wiaderka wraz z zawartością. Bez obawy o pozostawienie śladów dłoni na powierzchni zimnego wiaderka.\nDuża powierzchnia podstawy wiaderka zapewnia mu dużą stabilność. Nie musisz martwić się o to, że włożona do środka butelka przeciąży wiaderko na jedną stronę.\nWiaderko doskonale utrzymuje niską temperaturę wewnątrz. Włóż do środka szampana, obsyp go lodem i ciesz się schłodzonym, orzeźwiającym napojem.\nSolidnie mocowane uchwyty,\nKarbowane na zewnątrz, połyskujące w środku.\nŚrednica dolna: 13 cm.\nTermos na wino KingHoff KH 1504 szampana stalowe cooler\nElegancki cooler do wina, szampana lub wódki. Pozwala utrzymać temperaturę alkoholu przez dłuższy czas i elegancko prezentuje się na stole podczas przyjęcia. Do używania bez kostek lodu.\nElegancki, kupiłam na prezent i były same radości.


13/08/2014 - Ankyls\n13/08/2014 by 61 komentarzy\nHej! Jak Wam mija środa? Ja od popołudnia mam gości. Najpierw przyjechał mój chłopak, a później Martyna ze swoim Dawidem. Umówiliśmy się na grilla! Mieliśmy ogrom dobrego jedzenia i nawet brzydka pogoda nie zepsuła nam dobrych humorów! Teraz nasza ”impreza” przeniosła się do mojego pokoju, pijemy pyszne drinki, chłopaki oglądają jakieś filmiki, a my z Martyną jak zwykle nie możemy się nagadać 🙂 ♥ Uwielbiam takie wieczory jak ten!\nHej! Właśnie kończę robić porządki w moim pokoju i dlatego przy okazji chciałam napisać o wielkiej wyprzedaży szafy jaką zrobiłam! Z niektórymi ubraniami dość ciężko mi się rozstać, ale po prostu jest to konieczne. Wiem, że niektórzy tu zaglądający, czasem interesują się kupnem jakiegoś ubrania, dlatego wystawiłam do licytacji prawie wszystko z czego zrezygnowałam. I to właściwie jeszcze nie jest koniec… Ale resztę rzeczy wystawię pewnie we wrześniu, ponieważ są bardziej jesienne. Swoją drogą właśnie wtedy dokładnie powiem jaki był główny powód rozstania się z tyloma ubraniami… A póki co zapraszam chętnych do licytacji! link do aukcji na allegro Chciałabym...


Tańcząc z cieniem - Alina Góra - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Tańcząc z cieniem - ebook\nTańcząc z cieniem ebook\nOpis ebooka Tańcząc z cieniem - Alina Góra\nOpinie o ebooku Tańcząc z cieniem - Alina Góra\nFragment ebooka Tańcząc z cieniem - Alina Góra\n© Copyright by Alina Góra 2011\n© Copyright by Wydawnictwo „Papierowy Motyl” 2011\nOddaję w wasze ręce książkę pt. „Tańcząc z cieniem” – drugą część wydanych w listopadzie 2009 roku „Białych motyli” – i mam nadzieję, że wymyślona przeze mnie fabuła wynagrodzi wam okres oczekiwania na ciąg dalszy.\nStarałam się, aby książka była zabawna, wzruszająca, ale również by trzymała w napięciu. Dla tych, którzy nie czytali pierwszej części lub chcieliby przypomnieć sobie najważniejsze wydarzenia z poprzedniej książki, przygotowałam krótkie streszczenie.\nGłówna bohaterka Kaśka mieszka wraz ze znajomymi w Opolu w wynajętym mieszkaniu. Kończy właśnie polonistykę na Uniwersytecie Opolskim. Nie wie jednak, gdzie dokładnie chciałaby pracować, więc póki co chwyta się różnych dorywczych zajęć, takich jak roznoszenie ulotek czy praca na promocjach. W wolnym czasie pisze pracę magisterską oraz intensywnie wysyła CV, licząc na odzew jakiegoś pracodawcy.\nKasia od kilku miesięcy jest singlem (jej narzeczony Filip odwołał ślub i wyjechał za granicę). Choć nie jest zainteresowana żadnym nowym związkiem, wciąż rozpamiętując przeszłość, przypadkowo poznaje przystojnego masażystę Marka, z którym zaczyna się spotykać. Okazuje się, że Marek ma brata bliźniaka – Jarka i los chce, że to właśnie on sprawia, że Kasia ma motyle w brzuchu. Ich związek nie należy jednak do łatwych (muszą ukrywać go przed Markiem), a Kasia nieufna i sceptycznie nastawiona do mężczyzn, nie potrafi odnaleźć się w tej sytuacji. W końcu stawia Jarkowi ultimatum (chce, aby ujawnili się przed Markiem), a gdy chłopak się nie zgadza, odchodzi.\nNie układa się także Hani – przyjaciółce Kasi z mieszkania, która będąc w związku osiem lat i wciąż nie mogąc się doczekać zaręczyn, wdaje się w romans z kolegą z pracy.\nMiłości poszukują Borys i Wróbel – również mieszkańcy studenckiej kwatery, lecz żaden z nich nie może odnaleźć drugiej połówki. Obaj nie pracują też tam, gdzie chcieliby, i dopiero pod wpływem różnych wydarzeń decydują się na zmiany w swoim życiu.\nKasia załamana brakiem odzewu ze strony potencjalnych pracodawców, decyduje się przyjąć posadę konsultanta sprzedaży w salonie jubilerskim, mając nadzieję, że będzie to praca przejściowa przed znalezieniem czegoś innego. I gdy wydaje się, że wszystko powoli zaczyna się układać, z zagranicy wraca Filip.\nPierwszy lipca jest wyjątkowo upalny i nawet odsunięte do końca okno nie zmniejsza gorąca panującego w przedziale. Słońce znalazło dla siebie miejsce na naszych twarzach i wcale nie zamierza go zmieniać. Każdy myśli tylko o jednym: żeby być już w Krakowie.\nTygodniowe szkolenie zapowiada się bardzo profesjonalnie i jestem ciekawa, czego nas na nim nauczą. To jednak nie jedyna rzecz, nad którą się zastanawiam. Obserwuję ludzi\nsiedzących obok mnie. Jest nas ośmioro. Na integracyjnym spotkaniu dowiedzieliśmy się o sobie nieco więcej. Moje spostrzeżenia wykraczają jednak poza to, co wcześniej usłyszałam.\nKierowniczka Mariola to dobrze zakonserwowana czterdziestoletnia blondyna w kręconych włosach. Od początku trzyma wszystkich na dystans i na mój gust to teraz jest czas, gdy wyrabia sobie o nas zdanie.\nZastępcą kierowniczki jest Małgorzata i wygląda jak młodsza wersja Victorii Beckham z wiecznym grymasem na ustach. Wiemy o niej tylko tyle (przez całe spotkanie odezwała się zaledwie dwa razy), że jest po rozwodzie i ma jednego syna.\nUrszula to niczym niewyróżniająca się w tłumie niska szatynka nosząca rozmiar XL, która wcześniej pracowała jako sprzedawczyni w sklepie z obuwiem.\nLidka, była miss Opola, obecnie młoda mama, której świat kręci się wokół córeczki oraz swojego wyglądu.\nAniela, świeżo upieczona magister fizjoterapii. Trochę oderwana od rzeczywistości marzycielka, która wciąż wierzy, że należy jej się od życia więcej, niż dostała.\nTymoteusz, z zawodu złotnik, mieszka pod Opolem i jest samotnikiem. Jak tylko ma czas, wyjeżdża w góry, gdzie po kilka razy zdobywa te samy szczyty.\nBłażej, najmłodszy w rodzinie. Studiuje na piątym roku socjologii i jeszcze nie wie, co chce robić w życiu.\nW przedziale każdy spogląda na siebie, ciekaw, kim okaże się osoba siedząca obok. Nie toczą się żadne rozmowy, nikt nie opowiada o sobie, od czasu do czasu padają tylko nic nieznaczące pytania o pracę. Jutro na pewno się to zmieni, bo podzieleni na grupy będziemy zmuszeni otworzyć usta. Na początku przyjdzie nam to z trudem, ale z czasem bariera nieufności zostanie przełamana.\nPierwsze szkolenia trwają prawie cały dzień. Rano jedziemy na badania lekarskie, a potem do siedziby firmy.\nJestem przerażona ogromem informacji, które muszę przyswoić. Budowa i rodzaje zegarków, szlify brylantów, rodzaje kamieni szlachetnych to tylko połowa z tych wiadomości. Dostajemy niezbędne materiały i wracamy do hotelu. Dzielę pokój z Anielą i jestem z tego powodu bardzo zadowolona.\n– Bierzemy prysznic i ruszamy w miasto – mówi Aniela.\nNie wiem, skąd ona bierze tę energię. Ja marzę o wygodnym łóżku i miękkiej podusi.\n– Jutro trzeba wstać na ósmą – przypominam jej.\n– Damy radę – Aniela zbiera swoje kosmetyki i znika za drzwiami. Ja rozprostowuję zmęczone nogi i głęboko wzdycham.\nOd przyjazdu do Krakowa nie miałam wolnej chwili. Dzięki temu nie musiałam zastanawiać się nad sytuacją panującą w naszym mieszkaniu. A jednak pewnych rzeczy nie da się od siebie odsunąć, chociażby nie wiem jak się tego chciało.\nZ Opola wyjechałam w pośpiechu i cieszyłam się, że mogę choć na chwilę uciec od spraw, które tak nagle na mnie spadły.\nFilip, mój były narzeczony, wrócił właśnie z kilkumiesięcznej podróży i zaaklimatyzował się w naszym mieszkaniu. Jego materac zajął miejsce w pokoju Wróbla i Borysa, którzy choć na początku nie chcieli, przyjęli zbłąkaną owcę pod swój dach.\n– No, przecież nie ma gdzie się podziać – tłumaczyli.\nTrudno jest unikać kogoś, kto mieszka zaraz za ścianą, ale byłam na tyle zdeterminowana, że się udało. Rano wyjazd nad jezioro, wieczorem wyjście na miasto lub trening z Krzysiem. Przez dziesięć dni nie musiałam prowadzić rozmowy, która moim zdaniem jest zbędna. Teraz jestem tu, a po powrocie zadbam, by Filip wyprowadził się z mieszkania. Rozumiem, zatrzymał się na kilka dni, ale nie wyobrażam sobie, że mielibyśmy dzielić te same mury dłużej.\n– O czym tak intensywnie myślisz? – Aniela skończyła taplać się pod prysznicem.\n– Analizuję dzisiejszy dzień – kłamię.\n– Dużo tej nauki, co nie?\n– Myślałam raczej o ludziach. Ciekawe, czy uda nam się stworzyć zgraną drużynę?\n– Miejmy nadzieję. W takiej pracy to bardzo ważne.\n– Co racja, to racja. Dwanaście godzin z tymi samymi osobami.\nAniela zabiera się za robienie makijażu.\n– Powiem ci coś, ale w tajemnicy.\n– Koleżanka zna naszą kierowniczkę, ale niestety nie mogła o niej powiedzieć nic dobrego.\n– Podobno jest wymagająca, a zdanie innych osób w ogóle się dla niej nie liczy.\nKrzywię się. To nie brzmi najlepiej.\n– A skąd ona ją zna?\n– Pracowały w jednej galerii. To oczywiście było jakiś czas temu, no i jest to subiektywna ocena – Aniela zobaczyła moją minę. – Być może u nas okaże się inna. Zresztą nie ma co wybiegać w przyszłość. Zamiast tego marsz do łazienki, bo zaraz wychodzimy.\nNareszcie mamy czas dla siebie. Dziś od samego rana zajmowaliśmy się układaniem biżuterii. Dziesięć godzin siedzieliśmy w pokoju trzy na trzy metry, wpatrzeni w srebro i złoto. Oczopląsu można było dostać.\nW drodze powrotnej do hotelu nie mamy siły nawet na rozmowę. Chłopcy przebąkują coś o wspólnym wypadzie na miasto, ale nikt nie podejmuje tematu. Każdy marzy o kąpieli i odpoczynku przed kolejnym dniem pełnym pracy.\nBiorę szybki prysznic i wskakuję pod kołdrę. Tym razem nawet Aniela jest tego samego zdania.\n– Do końca pobytu będziemy się zajmować układaniem łańcuszków i kolczyków – mówi, opierając głowę o poduszkę.\n– Też mi szkolenia. Dali nam tonę materiałów, których i tak będziemy się musieli nauczyć w domu, a teraz dziobiemy godzinami.\n– Dobrze, że po powrocie obiecali nam kilka dni wolnego. Otwarcie galerii dopiero czternastego lipca.\nDo środka wchodzi Lidka. Ona nawet w piżamie ma na sobie makijaż.\n– Cześć, dziewczyny. Mogę z wami posiedzieć?\nLidka dzieli pokój z Ulką i twierdzi, że gorzej trafić nie mogła. Siada na krześle i zerka ciekawie w stronę położonej na stole czekolady.\n– Słodycze? O tej godzinie?\n– Trzeba sobie jakoś osłodzić te ciężkie chwile na wygnaniu.\n– Ale czekoladą o dwudziestej pierwszej?\n– My nie z tych, co dbają o linię – mówi Aniela i pakuje dwie kostki do ust.\n– No tak, z waszą figurą to nie musicie.\nLidka maca swój brzuch.\n– Nie to, co ja. Fałdka tłuszczu na fałdce.\nStukam się w czoło.\n– Kobieto, gdzie ty widzisz jakiś tłuszcz?\n– Jak to gdzie? Tutaj – Lidka wskazuje na dwa centymetry skóry.\nAniela chowa głowę pod kołdrę.\n– Chyba nie widziałaś prawdziwych fałdek. Chcesz zobaczyć, to zajrzyj tu.\n– Mówię wam, dziewczyny, po tej ciąży nie mogę schudnąć – Lidka kontynuuje swój wątek. – Nie pomaga ani fitness, ani basen. Nawet cudowna dieta ściągnięta z internetu zawiodła.\nLidka i te jej nieuzasadnione kompleksy. Już pierwszego dnia naszej znajomości narzekała na swój wygląd. A to uda za masywne, a to cellulit na pośladkach, a to wydęty brzuch. Prawda jest jednak taka, że Lidka jako była miss Opola prezentuje się bardzo dobrze. Nie wygląda na swoje trzydzieści dwa lata.\n– Mieszkanie z Ulą to koszmar. Ta dziewczyna chyba zupełnie nie wie, do czego służy prysznic. Wyobrażacie sobie, że ona od przyjazdu do Krakowa chyba ani razu się nie wykąpała? Chętnie przeniosłabym się do was, bo tam już nie wytrzymuję.\n– Jeszcze tylko dwa dni i będziemy w domu.\n– Dwa dni katorgi.\n– Dwie noce, bo dni spędzimy pewnie w firmie.\n– Powiem wam, że inaczej to sobie wyobrażałam – odzywam się. – Tyle się mówiło o szkoleniach, a do dziś nie było żadnego ze sprzedaży. Co z tego, że będę znała szlify brylantów, jeśli nie będę potrafiła nimi zainteresować klienta?\n– Tu masz rację. Na przykład taka Ula. Przecież ona zupełnie nie zna się na tych sprawach – Lidka znowu zaczyna. – Wcale się nie dziwię, że zwolnili ją z poprzedniego sklepu.\n– Może się wyrobi.\nLidka kręci głową.\n– Jakoś mi się nie wydaje. Wiem, dlaczego ją zatrudnili. Podobno zna dwa języki.\n– Ulka? – dziwię się.\n– Wiem, że na taką nie wygląda, ale Błażej mówił, że angielski i niemiecki ma w małym paluszku.\n– Błagam, zmieńmy temat – jestem trochę zniesmaczona tym obgadywaniem. Przecież tak nie wypada.\n– Kiedy właśnie ten jest najciekawszy – Lidka wpatruje się w czekoladę. Wiem, że ma na nią wielką ochotę. – Plotki, ploteczki są takie wciągające.\n– Na razie niewiele można powiedzieć – stwierdzam. – Chyba nie warto bawić się w prognozowanie.\n– Ten Błażej, na przykład, to całkiem niezły kawałek mięsa – Lidka nic sobie nie robi z moim słów. – Młody, bo młody, ale ty, Aniela, mogłabyś się za niego brać.\nAniela aż krztusi się czekoladą.\n– Bo ja mam męża. Gdybym była wolna, na pewno bym się koło niego zakręciła.\n– A skąd wiesz, że nie ma dziewczyny?\n– To takie rzeczy można wyczuć?\n– Ja po prostu mam nosa do samotnych facetów.\nAniela rumieni się.\n– O, proszę – Lidka od razu to dostrzega. – Aniela, już nie ukrywaj, że Błażej nie zrobił na tobie wrażenia. Dziś, gdy założył tę obcisłą koszulkę, nie mogłam oderwać od niego wzroku.\nPatrzymy na nią zaskoczone.\n– Tylko mi nie mówcie, że jestem jedyna, bo i tak wam nie uwierzę. A ty, Kaśka, masz kogoś? Bo jak Aniela nie chce, to może ty zajmiesz się Błażejem?\n– Nie bardzo rozumiem, dlaczego tak uparcie chcesz go z kimś zeswatać?\n– Pewnie się boi, że sama na niego poleci.\nLidka pokazuje nam język.\n– Chciałam tylko rozkręcić atmosferę, bo zrobiło się jakoś nudnawo. Skoro nie macie ochoty pogdybać, to idę zapalić – podnosi się z miejsca.\n– Palisz? – jestem zdziwiona.\n– Od czasu do czasu. Szczególnie gdy się zdenerwuję – wyciąga z kieszeni paczkę i idzie na balkon. Aniela patrzy na mnie i zaczynamy się śmiać.\n– Niezłe z niej ziółko. Marzy jej się romans, ale nie chce grać głównej roli.\n– Żeby tylko nie próbowała mieszać. Nie lubię takich, co wtrącają się w nieswoje sprawy, a niestety Lidka chyba do nich należy.\nAniela chce mnie o coś zapytać, ale nie bardzo wie jak.\n– A ty nie masz chłopaka?\n– Miałam, ale nam nie wyszło.\n– Skąd ja to znam – kiwa głową. – Widocznie nie tylko mi się nie układa.\nAle na pewno nie możesz poszczycić się takimi osiągnięciami jak ja. Zastawiona przez narzeczonego kilka miesięcy przed ślubem, a potem zakochana w mężczyźnie, który choć odwzajemnia uczucie, nie może dać nic więcej. Wyjątkowo trudny przypadek.\nWracamy do domu. Nie ma chyba osoby, której po tej wiadomości nie pojawił się na twarzy uśmiech (z wyjątkiem Gośki). Znosimy swoje bagaże do samochodu i czekamy na odjazd. Jesteśmy zmęczeni tym tygodniem, ale zadowoleni, że to już koniec. Wczoraj rano byliśmy na produkcji, aby zobaczyć, jak powstają pierścionki z brylantami, a później znowu układaliśmy towar. Moja walizka jest przeciążona. Sama nie wiem, gdzie pomieszczę te wszystkie materiały do nauki.\n– Na ten tydzień zapowiadają piękną pogodę, a ja będę musiała sterczeć nad tymi głupotami. Wolałabym się poopalać – Lidka informuje nas o swoich planach.\n– Zawsze jest solarium – uśmiecha się Błażej. – Wpadasz na dziesięć minut i masz piękną opaleniznę.\n– To nie to samo, co wylegiwanie się na kocu – krzywi się Lidia. – Ciekawe, co u mojej córeczki? Tak się już za nią stęskniłam – zmienia temat. – Dobrze, że zabrałam ze sobą zdjęcie, to przynajmniej przed snem mogłam sobie przypomnieć jej śliczną twarzyczkę.\nW przedziale zajmuję miejsce koło Anieli i mam nadzieję, że Lidka usiądzie gdzieś dalej. Mam już dość jej gadaniny. Wciąż mówi tylko o sobie.\n– Wolne? – pyta Błażej, a ja ciągnę go za rękę.\n– Siadaj – wolę jego towarzystwo niż tej gaduły.\nLidka musi zadowolić się miejscem koło kierowniczki, ale wcale jej to nie przeszkadza.\n– Właśnie miałam pani powiedzieć, że ta sukienka jest boska – zwraca się do Marioli. – Ten krój idealnie podkreśla pani sylwetkę. Mnie nie jest dobrze w tym kolorze, ale pani jest blondynką, co współgra z odcieniem tego fioletu.\n– Dupowłaz – szepcze mi do ucha.\nUśmiecham się. Coś w tym jest. Lidka zrobiła się ostatnio bardzo miła dla naszej kierowniczki. Wczoraj wprosiła się do niej na kolację i została na noc, twierdząc, że nie wytrzyma dłużej z Ulą.\n– Oj, mam złe przeczucia – Aniela patrzy na Lidkę. – Niezła z niej wazeliniara.\nBłażej jest tego samego zdania.\n– Takie są najgorsze.\nObserwuję to z boku. Kierowniczka, co prawda, nie spoufala się z żadną z nas, ale widzę, że reaguje na komplementy Lidki. Osobiście staram się nie wyróżniać w tłumie, to znaczy jestem miła, ale nie wychylam się. Zastanawia mnie natomiast Małgorzata, która z nikim nie rozmawia. Chyba jeszcze nie widziałam, żeby się uśmiechnęła. A może ona urodziła się z tym grymasem? Je tylko sałatę, pomidory i ogórki. Na śniadanie, na obiad i kolację to samo. Do tego wypija hektolitry kawy, bo jak nam zdradziła, to jej największy nałóg. Jest bardzo szczupła, żeby nie powiedzieć chuda. Nic o sobie nie mówi i tylko wszystkiemu się przysłuchuje. Mimo tego mam do niej więcej zaufania niż do kierowniczki.\n– Kasia, a ty gdzie mieszkasz? – wyrywa mnie z rozmyślań głos Anieli. – W Opolu?\n– Ze znajomymi. Wynajmujemy mieszkanie – właśnie przypomniał mi się Filip. Może już go tam nie będzie?\n– Ja bardzo chciałabym się wyprowadzić, ale gdy widzę ceny za wynajem, zmieniam zdanie. Na razie pozostaje mi mieszkanie z rodzicami.\n– To tak jak mi – wtrąca się Błażej. – Ale u mamy na garnuszku jest całkiem dobrze. O nic nie muszę się troszczyć.\n– Mnie to nie przeszkadza – wzrusza ramionami – obiad mam, czyste koszule mam, to czego mi więcej trzeba?\n– Może odrobinę usamodzielnienia? Ile masz lat?\n– Na wszystko przyjdzie czas. Póki nie mam dziewczyny, nie ma się co spieszyć.\n– Tylko potem może być za późno.\n– Ee – Błażej ucina temat i odwraca się do Tymka. Tam nie będzie musiał się tłumaczyć.\nWidzę, jak Lidka pokazuje Marioli zdjęcie swojej córki. Kierowniczka rewanżuje się zdjęciem syna. Temat schodzi na sprawy, o których ja niewiele mogę powiedzieć.\n– Może masz ochotę umówić się na wspólną naukę? – proponuje Aniela. – Mogłabyś wpaść do mnie. Najpierw opanujemy szlify brylantów, a potem urządzimy sobie grilla.\n– Jeżeli pogoda dopisze, to czemu nie – zastanawiam się, czy znowu będę musiała uciekać z mieszkania.\n– Super – Aniela chwyta mnie pod rękę.\nDobrze, że wśród tych wszystkich osób znalazłam choć jedną przyjazną duszę.\nNa peronie czeka na mnie Hanka z Mateuszem. Cieszę się, że widzę akurat ich.\n– Jaka rozpromieniona – Hania ściska mnie mocno. – Chyba udało ci się szkolenie.\n– Jestem szczęśliwa, że już się skończyło. Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej – mam nadzieję, że nie pospieszyłam się z tym oświadczeniem. – Coś się zmieniło podczas mojej nieobecności?\n– W zasadzie niewiele – Mateusz wie, o co pytam. – Nadal mamy dodatkowego lokatora.\nA więc Filip się nie wyprowadził.\n– Będę musiała porozmawiać z Borysem i Wróblem.\n– Nie jestem pewna, czy to coś pomoże. Filip dysponuje dość dużą gotówką i od kilku dni razem z chłopakami znika na całe noce.\n– Z Borysem i Wróblem?\n– Przecież mówili, że ich przyjaźń dawno się skończyła?\n– Widocznie ją odnowili.\nNo to zepsuli mi humor. Ciekawe, jak długo potrwa jeszcze ta sytuacja?\n– A wam nie przeszkadza, że on z nami mieszka?\n– Nic nie możemy zrobić. Dołożył się do rachunków, a materac ma u chłopaków.\n– W głowie mi się nie mieści, że wraca po takim czasie, a wszyscy przyjmują go z otwartymi ramionami.\n– Kasiu, wiemy, co czujesz, ale tylko ty jedna możesz coś zmienić. Porozmawiaj z Filipem i powiedz mu, że powinien się wyprowadzić. Przecież to bez sensu, żebyście przebywali w jednym mieszkaniu.\n– Wiem, i dlatego miałam nadzieję, że jak wrócę, już go nie będzie. Widocznie on ma inne zdanie.\nIdziemy w ciszy, ale we mnie dopiero zaczyna się gotować.\n– Co za typ. Przyjeżdża po kilku miesiącach i wydaje mu się, że wszystko będzie jak wcześniej. A Borys i Wróbel bardzo mnie rozczarowali. Filip pokazał kasę i od razu wkupił się w ich łaski. A tak mnie zapewniali, że są po mojej stronie.\n– Uspokój się – Mateusz kładzie mi rękę na ramieniu. – Nie ma co się nakręcać. Jesteście dorośli i na pewno jakoś to rozwiążecie.\n– Jeśli on się nie wyprowadzi, to na pewno ja to zrobię.\nJestem zdecydowana, mimo że wiem, jak trudna byłaby to decyzja.\n– Kasiu, masz prawo do tego mieszkania. Jeżeli ktoś będzie musiał go opuścić, to na pewno nie ty. Proszę, nie myśl teraz o tym. Opowiedz lepiej, jak było w Krakowie?\nZaciskam pięści i choć nie jest mi łatwo zmienić temat, robię to dla Hani.\nJak dobrze obudzić się w swoim łóżku. Tego właśnie było mi trzeba, bo tych męczących dniach w Krakowie. Wyciągam się i spoglądam na zegarek. Jedenasta. Dobrze, że nigdzie mi się nie spieszy. Mogę dziś bez przeszkód wylegiwać się w łóżku. Zresztą pogoda jest do tego idealna, bo za oknem leje i grzmi. Hania chyba siedziała pod drzwiami, bo gdy tylko usłyszała u mnie w pokoju jakiś ruch, od razu weszła do środka.\n– Musiałaś być bardzo zmęczona – mówi, siadając obok. – Spałaś jak zabita.\n– W Krakowie nie było lekko.\n– Jestem bardzo ciekawa szczegółów – Hania zaciera ręce. – Opowiadaj, tylko nic nie ukrywaj.\n– W zasadzie nie działo się nic interesującego. Całe dnie siedzieliśmy w centrali, układając towar.\n– A szkolenia?\n– Nie było ich za wiele, za to tona materiałów do nauki.\n– To niemożliwe, że nie masz nic do powiedzenia – Hania jest zawiedziona.\n– Tak naprawdę nie było czasu, żeby się poznać. Mieszkałam z Anielą i mogę powiedzieć, że to bardzo sympatyczna dziewczyna. Na razie tylko z nią mam o czym rozmawiać.\n– A jacy są faceci? Chyba macie ze dwóch.\n– Jeden jest ode mnie starszy o ponad dziesięć lat, a drugi młodszy.\n– Czyli ogólnie lipa.\n– Raczej tak. Po prostu koledzy.\nHania krzywi się.\n– A ja czekałam cały tydzień na coś ciekawego. W mieszkaniu nic się nie dzieje.\n– Trudno. Za to ja powiem ci, że znowu piszę książkę. Teraz mam tyle czasu, że to grzech go zmarnować.\n– Całkiem dobrze. Czasem siedzę nawet cały dzień.\nWzdycham. Już nie pamiętam, kiedy ja ostatnio zaglądałam do „Córki słońca”. Pewnie znowu pogubię się w fabule.\n– A jak tam odzew na CV?\n– Mniej więcej taki, jak u ciebie.\n– Podobno na wakacje zawsze jest więcej etatów.\n– Liczę, że zadzwonią ze szkoły. Teraz, gdy jestem już po obronie i niedługo będę miała dyplom w rękach, moje szanse wzrastają.\nMam nadzieję, że Hania będzie miała więcej szczęścia niż ja. Praca w Artis bardzo mnie ucieszyła, ale o wiele bardziej wolałabym znaleźć coś, co dawałoby mi szansę rozwoju. Na razie nie mogę jednak narzekać, bo nie przepracowałam jeszcze ani jednego dnia.\nW środę chłopcy znowu zalegli po imprezie. Nie rozumiem, co się dzieje. Filip kiwnie palcem, a oni już za nim lecą. Borys ma za kilka dni egzaminy, a zachowuje się tak, jakby całkiem o nich zapomniał.\nTym razem czekam, aż wstaną. Wróbel pierwszy wychodzi z nory. Od razu widać, że musieli wczoraj nieźle popić.\n– Mamy jakąś wodę mineralną? – pyta mnie na wstępie.\n– Wy nie, ja tak.\n– Podziel się – składa błagalnie ręce.\nBez słowa podaję mu butelkę.\n– Hania mówiła, że ostatnio zrobiliście się bardzo rozrywkowi.\n– Ee, przesadza. Byliśmy może na trzech imprezach.\nPatrzę na niego poważnie.\n– Trochę mnie rozczarowaliście – mówię zgodnie z prawdą, ale Wróbel jak zwykle udaje, że nie wie, o co mi chodzi.\n– Filip wraca po miesiącach nieobecności, a wy jak gdyby nigdy nic udzielacie mu nie tylko gościny, ale przyjmujecie jak wielkiego przyjaciela. Nie kapuję. A jeszcze niedawno zapewnialiście, że stoicie po mojej stronie.\n– Szkoda, że żaden z was nie zastanowił się, jak ja czuję się w tej sytuacji. Filip wrócił i od razu jest jak kiedyś.\nWróbel nakłada na głowę ręcznik i ostro zaprzecza.\n– Po prostu dawno się z nim nie widzieliśmy.\n– To akurat zauważyłam.\nZ pokoju wynurza się Borys. Bardzo dobrze, jemu też się dostanie.\n– Bracie, pomóż – Wróbel zwabia go do kuchni. – Ona mnie molestuje.\nBorys nie wygląda lepiej. Z głębokim westchnieniem siada na krześle.\n– Kasia nie chce, żebyśmy spotykali się z Filipem. Mówi, że go popieramy.\nPatrzę na Borysa wyzywająco.\n– Możecie mu ode mnie przekazać, że w tym tygodniu ma się stąd wyprowadzić.\nWróbel drapie się po głowie.\n– To nie będzie proste.\n– To już nie jest jego mieszkanie. Zapomnieliście, że mnie zostawił? – w oczach kręcą mi się łzy. – Tacy z was przyjaciele.\nOdwracam się i wychodzę. Coś tam za mną krzyczą, ale zamykam się w pokoju i nie mam ochoty więcej nic tłumaczyć. To chyba oczywiste, że czuje się oszukana? Tyle razy powtarzali, że się ze mną solidaryzują, a gdy wrócił Filip, nagle zmienili swoje podejście. Nie tak to sobie wyobrażałam, a w zasadzie nie liczyłam, że on kiedykolwiek wróci. Ciekawe, co musiało się stać, że zostawił swoje nowe, na pewno lepsze życie i wrócił na stare śmieci. Może ta wolność i chęć przygód, która była dla niego wtedy taka ważna, już mu się znudziła?\nDziś na zajęciach nie umiem się skupić. Mylę kroki, a choreografia wydaje mi się wyjątkowo skomplikowana. Krzysio nic nie mówi, gdy po raz kolejny depczę go po palcach, ale w drodze do domu uważnie mi się przygląda.\n– Jak tam twoja praca? – pyta.\n–Zaczynamy dziesiątego. Trzeba przygotować salon na otwarcie.\n– Do tego czasu macie wolne?\n– Teoretycznie. Dostaliśmy materiały do nauki. Tona kserówek, których strasznie nie chce mi się czytać.\n– Jak chcesz, mogę ci pomóc.\n– Dzięki, ale nie trzeba. Jutro jadę do koleżanki i będziemy próbowały zgłębić tę widzę we dwie.\nKrzysio kręci nosem. Ciekawe, kiedy zada mi to pytanie.\n– Jesteś dziś jakaś nieswoja. Wcześniej nie zdarzało ci się mylić kroków.\n– Przepraszam, ale przecież dobrze wiesz, że ćwiczę od niedawna – próbuję jakoś wykręcić się od odpowiedzi.\n– To nie to. Widziałem, że myślami błądziłaś gdzieś daleko. Masz jakieś problemy?\n– Nie takie, z którymi chciałabym się dzielić – mówię trochę opryskliwie.\nKrzysio chyba czuje się urażony, ale nie jesteśmy na tyle blisko, bym czuła się w obowiązku mówić mu o Filipie. Nie musi wiedzieć o wszystkim.\n– To takie babskie sprawy – wyjaśniam, mając nadzieję, że nie weźmie mi za złe milczenia.\nUśmiecham się, żeby jakoś go udobruchać.\n– Chciałem z tobą jeszcze o czymś porozmawiać. Pamiętasz, mówiłem ci kiedyś o konkursie? Chciałem ponowić propozycję.\n– Krzysio, przecież wiesz…\n– No właśnie nie wiem. Dlaczego nie chcesz się zgodzić? To konkurs dla amatorów.\n– Nie lubię być w centrum zainteresowania.\n– Do wygrania jest dziesięć tysięcy.\nKrzysio patrzy na mnie prosząco.\n– Przynajmniej się nad tym zastanów. Co masz do stracenia?\nWłaściwie nic, wciąż jednak jest we mnie obawa, że spotkam Jarka. Czasem jeszcze o nim myślę. O tym, czy jest szczęśliwy z Danką i o tym, że Marek pewnie zaakceptował tamten związek. Jest mi przykro, że tak szybko zrezygnowaliśmy z naszego uczucia. Podobno miłość wszystko zwycięża, przenosi góry i czyni rzeczy niemożliwe realnymi. A więc gdzie podziała się siła naszej miłości?\n– To jak, przemyślisz moją propozycję? – Krzysio dalej swoje.\n– Przemyślę – mówię na odczepnego.\nAniela mieszka dwadzieścia kilometrów od Opola, w małym, niedawno wybudowanym domu. Jej rodzice pracują w szkole i wcześniej nie było ich stać na coś własnego. Zajmowali mieszkanie babci, ale po jej śmierci zdecydowali się na sprzedaż i budowę domu. Aniela mówi, że nigdzie nie czuje się tak dobrze, jak w swoim nowym pokoju.\n– Obiecuję sobie, że w przyszłości też będę miała własny dom. W blokach to jednak nie to samo. Człowiek może się na bawić klaustrofobii, siedząc w tych malutkich klatkach – mówi Aniela, podając mi puchar lodów.\nSiedzimy w ogrodzie pod drzewami i słuchamy śpiewu ptaków. Żyć nie umierać.\n– I jak tu się zabrać za naukę, gdy na dworze taka piękna pogoda?\n– Dopiero jedenasta. Mamy czas.\nJakoś brakuje mi ochoty by grzebać w kserówkach. Jest tyle ciekawszych tematów.\n– W tym roku nici z wakacji – wzdycham. – Nie ma szans na urlop.\n– To prawda. Najbliższe wolne dni pewnie dopiero jesienią.\n– Chciałam z przyjaciółmi wyskoczyć gdzieś za miasto, ale jedyne, na co mamy szansę, to weekend nad jeziorem.\n– Dobre i to. Fajnie mieć taką grupę znajomych. Moja paczka rozpadła się jakiś czas temu.\n– Osiemnastego nasza koleżanka Hania ma urodziny. Na pewno będziemy coś organizować, to wtedy cię zapoznam.\nAniela nie kryje radości.\n– Już nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam na jakiejś imprezie. Mieliśmy się spotkać ze znajomymi po obronie, ale jak na razie pomysł upadł.\n– W każdym razie możesz się czuć zaproszona. Nie wiem jeszcze gdzie, ale to najmniejszy problem.\nAniela pochłania swoje lody dwa razy szybciej niż ja.\n– Jutro zaczynamy sprzątanie sklepu – mówię.\n– Właśnie chciałam cię zapytać, jak to się stało, że trafiłaś do Artis. Skończyłaś studia, prawda?\n– Ano, skończyłam. Dziś to jednak nie wystarczy. Pół roku szukałam pracy i chcieli mnie tylko w sklepie z biżuterią.\n– Ty się nie śmiej, bo tu wcale nie było tak łatwo się dostać. Słyszałam, jak kierowniczka mówiła, że przyszło ponad pięćdziesiąt osób, a drugie tyle nie zostało nawet zaproszonych na rozmowę. Artis ostrożnie dobiera swoich pracowników.\n– Dla mojej mamy praca u jubilera była marzeniem, więc gdy ją dostałam, nie kryła radości.\n– Moja nie bardzo. Zawsze chciała, żebym tak jak ona została nauczycielką. Nie rozumiała, że praca z dziećmi nie jest tym, co chcę robić w życiu.\nSpoglądam na zegarek. Dobrze nam się rozmawia, ale czas nie stoi w miejscu. Aniela sięga po segregator.\n– To co, chwila nauki, a potem idziemy się wykąpać?\n– Tu niedaleko jest jezioro. Teraz pewnie będzie tam pusto.\n– Ale ja nie mam stroju – mówię.\n– Majtki masz?\n– No, i wystarczy – uśmiecha się, a ja nie krytykuję tego pomysłu.\nW mieszkaniu kolejka do łazienki. Teraz, gdy jest jeszcze jedna osoba, nie łatwo się dopchać do wanny. Siedzę w kuchni i piję herbatę. Widzę, że Wróbel i Borys skradają się i pewnie będą chcieli ze mną rozmawiać.\n– Kasiu – Wróbel wchodzi pierwszy – przychodzimy ubrani w białą flagę pokoju – mówi.\n– Gniewasz się na nas jeszcze? – Borys zagląda mi w oczy.\n– Chcieliśmy cię przeprosić za nasze wcześniejsze zachowanie. Wiemy, że się na nas zawiodłaś.\n– Musisz jednak wiedzieć, że nadal jesteśmy twoimi przyjaciółmi.\n– I mimo że pewnie nam teraz nie wierzysz, możesz na nas liczyć.\nPatrzę na nich poważnie.\n– Ale w innych sprawach niż z Filipem – mówię.\n– Trochę głupio wyszło – przyznaje Borys – ale mamy nadzieję, że wszystko się jakoś wyklaruje.\n„Jak Filip się wyprowadzi, to na pewno” – myślę.\n– Czyli między nami w porządku?\nSiadają obok mnie i wypytują o Kraków. Dobrze, że przyszli i że znowu jest jak dawniej.\nNasz salon ma dokładnie osiemdziesiąt trzy metry kwadratowe. Na razie trwają w nim jeszcze prace, ale za kilka dni na otwarciu przyćmi inne sklepy. Dziś zabieramy się za sprzątanie i coś, czego nienawidzę, a mianowicie mycie szyb. Odkąd pamiętam, było to najgorsze zajęcie w domu, od którego zawsze uciekałam. Tym razem wiem, że mnie nie ominie. Razem z Anielą przygotowujemy odpowiedni sprzęt i zabieramy się do roboty.\nCzas szybko leci i gdy odkładam gąbkę, widzę, że już prawie trzecia. Trzeba zamówić obiad.\n– Nie mam siły – skarży się Lidka – a moje paznokcie wyglądają koszmarnie.\n– Trzeba było założyć rękawiczki.\n– Przedarły mi się. Kobieta taka jak ja nie jest stworzona do mycia i czyszczenia.\n– Do pokazywania brylantów – Lidka wydyma usta. – Mam szczupłe palce, na których złote pierścionki będą się pięknie prezentować.\nUla z przerażeniem ogląda swoje paznokcie.\n– A ja musiałam zdjąć tipsy – informuje nas. – W nich nie potrafiłam nic robić. Tylko że teraz wstydzę się pokazać takie dłonie.\n– Nie będziesz musiała – Lidka wie, jak wybrnąć z tej sytuacji – Już powiedziałam, że z chęcią będę prezentować drogą biżuterię na sobie. Bądź co bądź, jestem miss.\n– No, panny, koniec tych ploteczek – kierowniczka ucina naszą pogawędkę. – Kaśka i Ula, wymyjcie gabloty, Aniela, nie dokończyłaś szuflad, a ty, Lidka – próbuje coś dla niej wymyślić – a ty, sama znajdź sobie jakieś zajęcie.\nDo mieszkania wracam autobusem. Byłoby miło mieć własny samochód, ale do tego jeszcze daleka droga. Jestem zmęczona, a jutro dalsza część sprzątania. Kierowniczka już zapowiedziała, że na otwarciu pracujemy wszyscy i przez kilka pierwszych dni będziemy ciągnąć po dwanaście godzin. Nie mam pojęcia, jak wytrzymają to moje nogi.\nW mieszkaniu jest wyjątkowo głośno. Z pokoju od chłopaków dochodzą śmiechy i krzyki.\nWchodzę do swojego i zapalam światło.\n– Aaa!! – pokój nie jest pusty. – Co ty tu robisz? – pytam wściekła.\nFilip siedzi na moim łóżku. Szybko wstaje.\n– Ale to zrobiłeś – kładę torebkę na krześle i czekam na jakieś wyjaśnienia.\n– Jestem tu, żeby z tobą porozmawiać. Wiem, że mnie unikasz.\n„Jak na to wpadłeś?” – myślę.\n– Borys przekazał mi, co mówiłaś.\n– To świetnie. Mam nadzieję, że uda ci się wyprowadzić jeszcze w tym tygodniu.\nNie patrzę mu w oczy. Mogłabym, ale wolę okazać ignorancję.\n– Kasiu, ja wróciłem do ciebie – mówi nagle i całkowicie zaskakuje mnie tym wyznaniem. – Wiem, że jesteś sama, i uważam to za znak.\n– Słuchaj, Filip…\n– Ta róża na poduszce dziś rano była ode mnie – przerywa mi. – Żebyś wiedziała, że wciąż jesteś w moim sercu.\nCo za dyrdymały? Skąd on wziął te wzniosłe słowa?\n– Po pierwsze, nie mam teraz siły na rozmowę, a po drugie, widzę, że to, co chcesz mi powiedzieć, przestało mnie interesować dawno temu.\nFilip nie wygląda na przekonanego.\n– Kasiu, wiem, że możesz mieć do mnie żal, ale teraz będzie nam się lepiej żyło. Zdobyłem pieniądze na ślub.\nSiadam na krześle. Może to jednak dobrze, że przyszedł porozmawiać. Od razu sprowadzę go na ziemię.\n– Przecież za ślub i tak mieli płacić rodzice – przypominam mu.\n– W takim razie za to, co zarobiłem, kupię ci samochód. Słyszałem, że zrobiłaś prawo jazdy.\n– Co się stało, że znudziło ci się życie na wygnaniu? Zobaczyłeś już wszystko, co kiedyś tak cię pociągało? A może inaczej sobie wyobrażałeś smak wolności?\n– Nie musisz ironizować. Każdy popełnia błędy. W końcu jesteśmy tylko ludźmi.\nJakbym słyszała siebie, gdy Hania wątpiła w sens uczucia do Mateusza.\n– Jeżeli trzeba będzie, zdobędę twoje serce na nowo.\n– Szkoda zachodu. Do pewnych rzeczy nie ma powrotu.\n– Miłość nie kończy się tak szybko – patrzy mi w oczy.\n– Miłość kończy się wtedy, gdy jedna osoba zapomina o drugiej. Wyjeżdżając, nie myślałeś o mnie, więc nie dziw się, że teraz role się odwróciły.\n– Moja mama mówi, że zawsze można naprawić to, co się zepsuło. Tylko trzeba chcieć. Ja chcę.\nZastanawiam się, co odpowiedzieć.\n– A ja chcę, żebyś się wyprowadził.\n– Jeżeli to pomoże, jutro już mnie tu nie będzie.\nMyślałam, że widok Filipa zburzy coś w moim życiu, ale okazuje się, że jest inaczej. Zdążyłam już pogodzić się z jego nieobecnością. Dziś deklaracje, które mi składa, nie robią na mnie wrażenia.\n– Chciałabym się położyć – mówię. – Mam za sobą ciężki dzień, a jutro czeka mnie kolejny.\nFilip wstaje z miejsca.\n– Rano postaram się zabrać swoje rzeczy. Mam nadzieję, że znajdę jakieś mieszkanie.\nNie odpowiadam, tylko odprowadzam go wzrokiem do drzwi.\nA jednak nie wyprowadził się. Wracam do mieszkania po kolejnym ciężkim dniu i co widzę? Filip krząta się w łazience.\n– Przygotowałem ci kąpiel – mówi, wskazując na wannę pełną wody. – Tak jak lubisz z płynem o różanym zapachu.\nPomysł jak najbardziej trafiony, tylko że ja prosiłam go o coś innego.\n– Myślałam, że jak wrócę, już cię tu nie spotkam.\n– No właśnie, zmieniłem zdanie. Musisz mieć kogoś, kto będzie o ciebie dbał.\n– Skoro pracujesz po tyle godzin, pewnie nie masz siły, żeby sobie zrobić kolację, ale o nic się nie martw. Od dziś ja będę się tym zajmował.\nJemu się chyba wszystko poprzestawiało.\n– W kuchni jest herbata i kanapki z serem.\n– Filip, ale ja nie chcę.\n– Nic nie mów. Wyskakuj z ubrań i pozwól mi zająć się resztą.\nNie chce mi się kłócić o tej godzinie, więc zamiast tego zanurzam się w wodzie. Jeszcze będę miała okazję mu powiedzieć, że jego starania są bezcelowe.\nGdy leżę już w łóżku, do pokoju wchodzi Hania.\n– Jeszcze nie. Siadaj – robię jej miejsce na łóżku.\nHania, która nadal nie znalazła pracy, spędza czas w domu. Gotuje, sprząta, a w wolnych chwilach wysyła CV.\n– Filip wariuje. Zamęcza mnie pytaniami na twój temat. Czy wciąż lubisz te same rzeczy, gdzie dokładnie pracujesz i czy aby na pewno nie kręci się wokół ciebie jakiś facet.\n– Haniu, ja mu powiedziałam, że z tej mąki chleba nie będzie, ale on to zupełnie zignorował.\n– Próbowałam go zapytać o to, co robił zagranicą, ale wywinął się od odpowiedzi. Dowiedziałam się za to, że zebrał pieniądze na wasz ślub.\n– Nie wiem, w jakim świecie on żyje, ale to na pewno nie jest mój świat.\n– Czyli jednak nie bierzesz pod uwagę innego scenariusza?\n– Filip jest pewien, że zmienisz zdanie.\n– Jego sprawa.\n– Ale jak to teraz będzie? Razem w jednym mieszkaniu?\n– Liczę na to, że za jakiś czas znudzi mu się przekonywanie mnie do swoich uczuć i sam odejdzie.\nHania obgryza skórki od paznokci.\n– Nie przypuszczałam, że Filip wróci i będzie próbował naprawiać to, co spieprzył.\n– Też jestem zaskoczona.\n– Wiem, że wiele razy rozmawiałyśmy o twoich uczuciach do niego, ale czy jak go zobaczyłaś, to nic się nie zmieniło?\n– Nie – mówię pewnie, choć czuję w sercu delikatne drżenie.\n– Wszystko jest takie dziwne – Hania patrzy przed siebie.\n– Chyba nie warto o tym gadać – układam poduszkę. – Wolę jakiś inny temat. Na przykład ciekawszy jest ten dotyczący twoich urodzin.\n– No już, nie marudź. Trzeba urządzić jakąś imprezę. Takiej okazji nie można zmarnować. W końcu kończysz dwadzieścia pięć lat. Ćwierć wieku – śmieję się.\nHania chowa twarz w dłoniach.\n– Zresztą to będzie wielki dzień z innego powodu – robię znaczącą minę, a Hania dobrze wie, o co chodzi. – Liczysz, że dostaniesz od Mateusza pierścionek?\n– Trochę. W końcu znalazłam go już jakiś czas temu.\n– Urodziny to odpowiedni moment. Można powiedzieć, że wręcz idealny.\n– Już nie mogę się doczekać. Powiem ci w tajemnicy, że przeglądałam w internecie suknie ślubne.\nAch, ta Hania. Wszystko uprzedza.\n– Chciałabym, żeby ślub odbył się w 2010 roku.\n– Myślisz, że ustalicie od razu datę?\n– Mam taką nadzieję. Zresztą wtedy na pewno wkroczę do akcji. Zaręczyny to męska decyzja, ale ustalenie daty ślubu już wspólna.\n– A jak tam twój tata i jego żona? Niedługo mija miesiąc od ślubu.\n– Nie widziałam się z nimi ostatnio, ale mniemam, że dobrze się mają. W końcu są nowożeńcami – ziewam, bo jestem już bardzo zmęczona. Hania właśnie to zauważyła.\n– Kiedy masz jakiś wolny dzień? Dziś już sobie nie porozmawiamy.\n– Przepraszam, ale jutro znowu czeka mnie układanie biżuterii. Otwarcie sklepu już niedługo i kierowniczka zapowiedziała, że wolne będziemy mieli dopiero po weekendzie.\n– Spodziewacie się takich tłumów, że musicie pracować całą załogą?\n– To pierwszy sklep Artis w Opolu, a do tego pierwsza większa galeria. Nie wierzę, że ludzie nie przyjdą tego zobaczyć.\n– Może sama się skuszę.\nHania uśmiecha się i wychodzi. Zapadam w sen, bo wiem, że przede mną ciężki tydzień.\nOtwarcie galerii wypada we wtorek. Wszyscy mamy na sobie białe bluzki i czekamy na pierwszego klienta, który nas odwiedzi. Pracujemy całą ekipą, więc nie wiem, czy ludzie wchodzący do środka nie wystraszą się takiej ilości sprzedawców. Każdy analizuje w myślach wcześniej wyuczone zwroty i przeczytane w kserówkach informacje o produktach. Idealny sprzedawca ma na twarzy uśmiech i jest zawsze pomocny. Oczywiście, posiada też inne cechy, ale najważniejsze jest, by potrafił sprzedać towar i by klient wyszedł zadowolony.\nCzas płynie, a my przestępujemy z nogi na nogę. Ludzie biegają po pasażu, ale do nas nikt nie zagląda.\n– Dziwne – Lidka wygląda dziś niczym prawdziwa choinka. Nałożyła na siebie chyba całą biżuterię, jaką posiada. – Przecież to pierwszy salon w Opolu. Ludzie powinni zajrzeć chociażby z ciekawości.\n– Spokojnie, minęły dopiero trzy godziny. Ruch zacznie się po południu, gdy wszyscy wyjdą z pracy.\n– Denerwuję się – Ulka ma wypisany strach na twarzy. – Nie wiem, czy dam radę podejść do klienta.\n– Będziesz musiała. Kierowniczka patrzy.\n– Dziewczyny, rozproszcie się – o wilku mowa. – Nie można stać w grupie.\nSzkoda, że ona cały czas okupuje kasę. Mogłaby dać dobry przykład i wyjść na zewnątrz. Wchodzi pierwszy klient, a właściwie dwaj, bo to para.\n– Dzień dobry – mówimy chórem. Obserwujemy, jak kobieta przygląda się pierścionkom z brylantami.\n– Kochanie, kupisz mi jakiś? – uśmiecha się do mężczyzny.\nAniela podchodzi pierwsza, żeby ich obsłużyć. Każdy z nas jest ciekaw, czy dobrze jej pójdzie. Chyba się udaje, bo para decyduje się na brylant za prawie dwa tysiące.\n– To nasza pierwsza sprzedana rzecz – cieszy się Ula.\nKierowniczka jest zadowolona. Lidka już znalazła sobie koło niej miejsce i częstuje ją czekoladą. Szkoda, że nam nie zaproponowała.\n– Mówię wam, na nią trzeba uważać – mówi szeptem Błażej. – Za chwilę będzie jej najlepszą koleżanką.\n– Mariola lubi takie, co jej słodzą – odzywa się Aniela.\nObserwujemy Lidkę i jedno wiemy na pewno. Nikt nie lubi dupowłazów, a ona robi wszystko, żeby nim zostać.\nJeszcze nigdy w życiu stopy nie piekły mnie tak jak dzisiaj. Wychodzę z pracy i czuję, jak po mojej twarzy spływają łzy. Mam wrażenie, jakby ktoś wbijał mi setkę malutkich igieł. Nie wiem, czy dojdę do autobusu. Nagle czuję, jak ktoś podnosi mnie do góry. To Filip.\n– Co ty robisz? – szamoczę się. – Postaw mnie.\n– Przecież widzę, że ledwo idziesz. Który to dzień twojej pracy? Czwarty?\n– Przyjechałem po ciebie samochodem.\nLudzie patrzą na nas i szepczą coś, uśmiechając się. Aniela kiwa do mnie ręką z daleka. Jutro na pewno będzie chciała wiedzieć, kim jest Filip.\n– Nie rozumiem, dlaczego zgadzacie się tyle pracować. To na pewno nie jest zgodne z zasadami kodeksu pracy – mówi Filip, stawiając mnie przed samochodem.\n– A niby jaki mamy wybór? – wsiadam do środka i zamykam oczy, opierając głowę o siedzenie.\n– Trzeba się postawić. Przecież nie jesteście wołami do roboty. Należy się wam dzień wolny.\n– Jutro idę na popołudnie, to przynajmniej się wyśpię.\nFilip rusza, a ja nie mam siły nawet na rozmowę.\n– A tak w ogóle to dlaczego poszłaś pracować do sklepu?\n– Bo nie było nic innego. Myślisz, że nie wysyłałam CV? Nie moja wina, że odzew był zerowy.\n– Nie. Tu są moi znajomi i rodzina. Czego miałabym szukać za granicą?\n– Lepszych pieniędzy.\n– Miałam nadzieję, że uda mi się znaleźć na miejscu coś, co spełni chociaż w połowie moje oczekiwania.\n– Teoretycznie teraz też nie musiałabyś pracować. Stać mnie na utrzymanie nas obojga.\nKolejna złota myśl. Nie mam teraz siły, by wybijać mu z głowy tego, co mu się w niej uroiło.\n– Lepiej powiedz, co ty robiłeś poza krajem. Jesteś bardzo skryty.\n– Jeździłem tu i tam. Trochę pracowałem, trochę zwiedzałem.\n– To jakaś okrojona wersja – stwierdzam. – Nie wierzę, że nie masz czym się chwalić.\n– W zasadzie to cały czas tęskniłem za tobą – mówi Filip i patrzy mi w oczy.\n– Świadczy o tym ten jeden SMS, którego wysłałeś do Borysa? – mówię z przekąsem.\n– Wiedziałem, że nie chcesz mnie widzieć.\n– To dlaczego wróciłeś? Naprawdę myślałeś, że uda ci się naprawić to, co zepsułeś? A gdybym kogoś miała?\n– Walczyłbym. Prawdziwa miłość zdarza się tylko raz w życiu.\n– Ale nasza nią nie była.\nFilip uśmiecha się pod nosem. Mam wrażenie, że bardzo się zmienił. Kiedyś inaczej zareagowałby na moje słowa. Skąd u niego nagle tyle romantyzmu? Przecież zawsze krytykował mężczyzn, którzy adorowali swoje kobiety. On należał do tych, których tylko od święta stać na miły gest. Dziś codziennie zapewnia mnie o swojej miłości. Szkoda tylko, że to nic dla mnie nie znaczy.\nDziś wielki dzień – urodziny Hani. Zamówiliśmy lożę w najlepszej knajpie w mieście i szykuje się gorąca noc. Hania specjalnie na tę okazję zmieniła fryzurę. Z długowłosej blondynki stała się krótkowłosym rudzielcem. Dla mnie zmiana jak najbardziej na plus. Siedzimy w pokoju i malujemy paznokcie, a Hania ma uśmiech od ucha do ucha.\n– Jakie to uczucie wiedzieć, że za chwilę zostaniesz poproszona o rękę?\n– Cudowne. Tak długo czekałam na ten dzień.\n– I co mu odpowiesz? – udaję, że nie wiem.\n– Oboje z Mateuszem byliście świadkami moich zaręczyn, a teraz ja jestem waszych. Oczywiście, wasze zakończą się ślubem – dodaję.\n– Chcę jak najszybciej zarezerwować salę. Słyszałam, że czasem czeka się nawet kilka lat.\n– To chyba zależy gdzie. Lena załatwiła bardzo szybko.\n– Zapomniałaś, że właścicielka sali była jej znajomą?\n– Też prawda. A w jakim miesiącu chciałabyś wziąć ślub?\n– Mówią, że w nazwie powinno być „r”.\n– Nie wierzę w takie zabobony. Maj to najpiękniejszy miesiąc w roku i właśnie wtedy chcę wstąpić w związek małżeński.\n– Już wszystko sobie wymarzyłam. Kościół w różach, a ja w białej, bogato zdobionej sukni z welonem do ziemi.\n– Fiu, fiu – gwiżdżę. – Stać was będzie na takie szaleństwo?\n– Tego nie wiem, ale mam nadzieję, że rodzice sypną jakimś groszem. W końcu mają tylko jedną córkę.\nJej koncepcja odbiega nieco od mojej, ale przecież każdy ma inne marzenia. Ja chciałabym mieć skromną suknię, we włosy wpięty kwiat, a dłoniach bukiecik z konwalii – moich ulubionych kwiatów. Wszystko inaczej niż z Filipem.\n– Maj będzie idealny – mówię, ale nie wspominam nic o tym, że ja również chciałabym, by w tym miesiącu odbył się kiedyś mój ślub.\n– Pomożesz mi we wszystkim?\n– Będziesz pierwszą druhną – Hania kładzie głowę na moim ramieniu. – Wybierzemy dla ciebie piękną suknię, która będzie nawiązywała do mojej.\n– Brzmi rewelacyjnie – cieszę się szczerze.\n– Nie mogę uwierzyć, że spełni się moje największe marzenie.\nPatrzę na nią i czuję w sercu ciepło. Jak dobrze, że znowu jest szczęśliwa. Minęły złe dni i teraz nic nie stanie na drodze do wspólnego życia Hani i Mateusza. Pięknie.\nImpreza rozkręciła się już na dobre. Pijemy, tańczymy, ale wciąż czekamy na najważniejszą chwilę. Hania patrzy na zegarek i widzę, że się niecierpliwi. Kiwam jej, żeby przestała o tym myśleć. Mateusz na pewno wszystko ma pod kontrolą.\n– Zamówić ci coś? – Wróbel kończy właśnie drugie piwo i wybiera się do baru.\n– Dla mnie jeszcze raz Dziwka Szatana – odzywa się Borys.\n– Ty się dziś bawisz za dwóch – stwierdzam.\n– Skoro jest okazja.\n– Formalnie jeszcze nie została ogłoszona.\nBorys wzrusza ramionami i zamawia drinka. Ja chętnie biorę drugie piwo.\n– Do nikogo dziś nie zarywacie? – dziwię się. Wróbel zalega w loży i nie widzę, żeby się spieszył na parkiet.\n– Jakoś nie mamy chęci.\n– Miałam wam przedstawić Anielę, ale napisała, że nie może przyjechać.\n– A co to za jedna?\n– Koleżanka z pracy.\n– No właśnie, nie było nawet okazji porozmawiać o twojej robocie. Jak tam jest?\n– Na razie się rozkręca.\n– Trudno coś więcej powiedzieć po tak krótkim czasie. Wciąż się poznajemy.\nWróbel wraca z trunkami.\n– Hania ma wyraz twarzy, jakby miała się zaraz popłakać – mówi.\nSzukam jej wzrokiem.\n– Czas leci, a tu nic się nie dzieje.\n– Nie bójcie się, Mateusz na pewno wie, co robi. Przecież mówił mi, że urodziny Hani to najlepsza okazja na zaręczyny. Zresztą Hania jakiś czas temu znalazła pierścionek.\n– A gdzie Filip? – Borys patrzy na komórkę. – Pisał, że będzie za godzinę.\n– Chłopak się stara – Wróbel wypija łyk piwa. – Wrócił odmieniony.\n– Ale ty nie jesteś chętna, co nie?\n– Nie – ucinam. – Borys, może zatańczymy? – zmieniam temat.\nWychodzimy na parkiet. Ostatnio stwierdziłam, że taniec staje się moją pasją. Zajęcia nie tylko bardzo mi się podobają, ale wciąż mi ich mało. Teraz, gdy doszła praca, ciężko to wszystko pogodzić, ale Krzysio obiecał, że mi pomoże. Chyba powinnam zastanowić się nad tym konkursem. Jeżeli tak mu zależy, to może trzeba się zgodzić? Zawody dopiero za kilka miesięcy, więc mielibyśmy czas na przygotowanie. Nagroda też kusi.\n– To co będzie dalej z tobą i Filipem? – z rozmyślań wyrywa mnie Borys.\n– No, czy mu wybaczysz?\n– Borys, ja już do niego nic nie czuję.\n– Nie wierzę – kręci głową. – Musiało coś zostać.\n– Mnie nie oszukasz. Dlaczego nie chcesz spróbować jeszcze raz? Może teraz będzie inaczej.\n– Może to dla mnie za mało. Zresztą teraz kocham Jarka.\nBorys patrzy na mnie z politowaniem.\n– Dalej? Przecież wam nie wyszło.\n– Wiem, ale to nie zmienia faktu, że on był mi przeznaczony.\n– Kiedyś tak samo mówiłaś o Filipie. Czy nie jest to czasem próba ucieczki?\n– Cieszę się, że Filip wyjechał, bo być może popełniłabym największe głupstwo w swoim życiu.\nBorys uśmiecha się.\n– Kłamiesz. Boisz się zaufać Filipowi jeszcze raz i dlatego wmawiasz sobie, że powinnaś być z Jarkiem. Pamiętam, jaka byłaś z Filipem szczęśliwa, a z Jarkiem nawet nie zdążyłaś być.\nMoże jest w tym odrobina prawdy, ale nie zastanawiam się nad tym głębiej. Wciąż brakuje mi Jarka i choć spędziłam z nim tylko kilka chwil, to wiele bym oddała, aby przeżyć je jeszcze raz. Kochałam Filipa bardzo mocno, ale właśnie dlatego że miłość ta była tak silna, dziś nie ma do niej powrotu. Nie powinno się budować domu na zgliszczach. Filip odszedł, a ja musiałam żyć dalej. I choć nie wierzyłam, że spotka mnie jeszcze podobna miłość, spotkała. Teraz mam inne cele i w nich zamierzam wytrwać. Nie ułożyło się z mężczyznami, to może trzeba sobie ich odpuścić? Los na pewno coś chciał mi przez to pokazać.


Kamil Kiereś spokojnie o nowych. "Zobaczymy, co będzie dalej" - Sport WP SportoweFakty\nKamil Kiereś spokojnie o nowych. "Zobaczymy, co będzie dalej"\nBłażej Telichowski i Bartosz Ślusarski zadebiutowali w barwach PGE GKS Bełchatów. Obaj zawodnicy pokazali, że jesienią mogą być mocnymi punktami beniaminka.\nKamil Kołsut 21 Lipca 2014, 13:33\nTelichowski w sobotnim meczu z Legią Warszawa wspólnie z Pawłem Baranowskim stworzył na środku obrony zaporę nie do przejścia. Wojskowi przez cały mecz mieli ogromne problemy z przedarciem się pod bramkę bełchatowian, a wspierany przez dobrze grających defensorów Arkadiusz Malarz piłki z siatki wyjmować nie musiał.\nNa ciepłe słowa po debiucie w barwach nowej drużyny zasłużył też Ślusarski. Wprawdzie na kwadrans przed końcem pierwszej części gry doświadczony napastnik nie potrafił zmieścić piłki w siatce po strzale głową z pięciu metrów, ale już kilkanaście minut później po znakomitej akcji Michała Maka znalazł się tam, gdzie trzeba, dając swojej drużynie prowadzenie.\nKamil Kiereś, oceniając występ nowych graczy, zachowuje jednak spokój. - Zagraliśmy na zero z tyłu, a Telichowski nie popełnił rażących błędów. Ślusarski z kolei strzelił bramkę. Nasze transfery już w pierwszym meczu dają więc dobry sygnał. Z ocenami jednak poczekajmy. Zobaczymy, co będzie dalej i jak potoczy się sezon - mówi. W najbliższy weekend siłę beniaminka sprawdzi Korona Kielce.\nLegia Warszawa Błażej Telichowski Bartosz Ślusarski Bełchatów PKO Ekstraklasa GKS Bełchatów Polska Piłka nożna Kamil Kiereś


To, co wydaje się proste do oddzielenia w teorii, staje się skomplikowane w praktyce. Strefy cielesnej, psychicznej i duchowej człowieka nie da się postrzegać niezależnie. Jednym z problemów, wymagających starannego rozpoznania, jest poczucie winy. Bywa, że jest ono adekwatne, odnoszące się do rzeczywiście popełnionego złego czynu. Ale zdarza się również, że człowiek ma ogromne poczucie winy bez widzialnej przyczyny albo wywołane drobiazgiem, jakiego inny by nie zauważył. Poczucie winy może pojawiać się wiele lat po dokonaniu jakiegoś czynu. Może dotyczyć bliskich osób albo delikatnych spraw związanych z płciowością. Może wiązać się z zewnętrzną rzeczywistością, ale może również wynikać z wyobrażeń człowieka na własny temat. W takim przypadku ogromne poczucie winy pojawi się, gdy na idealnym „ja” pojawi się najmniejsza choćby rysa.\nKiedy człowiek z poczuciem winy przychodzi do konfesjonału, trudno jest rozpoznać, o co mu rzeczywiście chodzi. Czy przyszedł pojednać się z Bogiem, bo czuje, że zniszczył swoją z Nim relację? A może chce tylko odbudować swoje „ja”, upokorzyć siebie „za karę” za swoją niedoskonałość?\nŻeby to zrozumieć, potrzeba daru łaski, doświadczenia i charyzmy. Zadaniem kapłana jest podprowadzenie penitenta do istoty spowiedzi – do spotkania z Bogiem i zanurzenia w Jego miłości, do poczucia, że jest kochany, a Bóg wcale się nie dziwi ani nie obraża, ale chce go umocnić i wybaczyć. Jeśli to jest niemożliwe, spowiednik powinien umieć powiedzieć: „To, o czym mówisz, być może wcale nie jest grzechem, ale jakimś twoim wewnętrznym konfliktem lub zranieniem, być może potrzebujesz jeszcze pomocy innego rodzaju”.\nWażna jest tu pokora księdza, który nie wchodzi w rolę wszechmocnego Boga i nie przekracza swoich kompetencji, ale odsyła człowieka tam, gdzie rzeczywiście może otrzymać pomoc. W ten sposób psychologia i duchowość nie wykluczają się, ale harmonijnie uzupełniają dla dobra człowieka.


Samotność - dlaczego się jej boimy? - Forum\nHOME » SAMOTNOŚĆ » SAMOTNOŚĆ - DLACZEGO SIĘ JEJ BOIMY?\nPosty: 1590 #552382\nPierwszy etap to często odpychanie, uciekanie od własnej samotności, próba zapomnienia o niej poprzez powierzchowne i przypadkowe kontakty (nieważne z kim, byle tylko były; to tzw. ucieczka w tłum) lub trwanie w związku uzależniającym z partnerem, matką lub ojcem. Gdy jesteśmy już gotowi spotkać się z własną samotnością, mamy szansę doświadczyć siebie w kilku odsłonach, na kilku płaszczyznach. Psychoterapeutka Clarissa Pinkola Estes, autorka książki Biegnąca z wilkami pisze o „bezpośrednim doświadczeniu natury własnego cienia, szczególnie tych cech osobistych, które wiążą się z zazdrością, zaborczością, wykorzystywaniem”. Autorka wskazuje, że trzeba „jednoznacznie uznać ich istnienie. Nawiązać jak najlepsze stosunki z najgorszymi aspektami własnej jaźni. Pozwolić narosnąć napięciu między tym, jaka naprawdę jesteś, a tym, jaką cię uczą być. Pracować nad śmiercią starego «ja» i narodzinami nowego, opartego na intuicji”.\nMoże się wydawać, że samotność odczuwa określony typ ludzi, ale to nieprawda. Każdy w swoim życiu jej doświadcza. Niektórzy zatrzymują się na pierwszym etapie, tzw. ucieczki w tłum, inni trwają w smutku i lęku, natomiast dojrzały człowiek może dzięki samotności dotrzeć do swojej prawdziwej natury. To początek pracy nad sobą, której celem jest poznanie jasnych i ciemnych stron swojego „ja”. Dopiero wtedy możemy zaakceptować to, że mamy w sobie agresora, dziką naturę, która pozwala atakować, być złym, drapieżcą, i to wcale nie umniejsza naszego człowieczeństwa. Mam tu na myśli uczucia złości, zazdrości, wykorzystania, które – gdy uznajemy je w sobie – wyzwalają zachowania ekspresyjne i prawdziwe.\nKonfrontacja z negatywnymi uczuciami to szczególne wyzwanie dla osób „ugrzecznionych”, które doświadczają depresji, nerwicy, lęków i obsesji, ponieważ w dzieciństwie obciążono je tzw. powinnościami (przekonaniami, że np. zawsze trzeba być grzecznym, miłym i uśmiechniętym, złość piękności szkodzi, trzeba być twardym, nie wolno płakać, okazywanie uczuć to wstyd). Tkwią w powinnościach i nie wiedzą, jacy są naprawdę. Bycie w samotności odsłania ich prawdziwe „ja”. Gdy je zaakceptują, wyjdą z samotności jako inni ludzie. Zrozumieją, że mogą wyrażać siebie na bardzo wiele sposobów i nie uzależniają swoich reakcji od akceptacji otoczenia. Nasze prawdziwe „ja” daje nam siłę do życia, przeżywania, bycia tu i teraz i co za tym idzie – do prawdziwego bycia z ludźmi i otaczającym nas światem.?\nTytuł: Samotność - dlaczego się jej boimy?\nAutor: Dorota Szlama\nElectra 25.09.2021 10:33:12\nPosty: 18 #554315\nO ,tak... Właśnie jestem w trakcie przezywania takiego stanu.Dobrze mi samej.Wiem,ze nie jestem gotowa na to by dzielic z kims zycie.Jeszcze nie "dziś".


Czytam - jestem po drugiej stronie lustra: Joanna Bator - "Ciemno, prawie noc"\n"Tak właśnie wyobrażałem sobie miłość: jako słuchanie muzyki na dwoje uszu z jednego walkmana."\nCiemność i noc od zawsze kojarzyły się ze złem, potworami, tajemniczymi mocami, które czekały na człowieka oraz na odpowiedni moment, by uderzyć, gdy najmniej się on tego spodziewa i pilnuje. Zło możemy spotkać wszędzie, o każdej porze, ale to właśnie "pod osłoną nocy" objawia się ono najdotkliwiej. Czerń i mrok potrafią bowiem wiele ukryć.\n"Wiedziałam, że Barbara Mizera mówi teraz to, co czuje w głębi serca, i że być może sama jest zdziwiona swoją szczerością. Nie rozumiała, po co ktoś porwał dziecko, którego nawet ona, jego matka, nie uważała za wiele warte."\nPodziały, jak i styl pisania pomagały mi w czytaniu, choć przy tzw. "bluzgach" już się męczyłam. Miało na to wpływ kilka czynników. Po pierwsze preferuję raczej jednolity tekst, wstawki wybijają mnie z koncentracji. Po drugie bluzgi to dobre określenie, język nienawiści wręcz się z nich wylewa. Po trzecie, co za dużo to niezdrowo, czytam dla przyjemności a nie tylko po to, aby dodatkowo się zdenerwować. Przy jednym z nich się pogubiłam, ominęłam go, choć skupiłam się na jego końcu, gdzie było pewne odniesienie. Mimo to poczułam to jako nagły przeskok, jakby ktoś wydarł mi z książki rozdział i posklejał resztę. Oszukał mnie. Nawet cofnęłam się, podwójnie skupiłam, według mnie nic jednak nie wskazywało na taki właśnie rozwój akcji. Więc się pytam, gdzie te krasnale z tekstem zwiały ;) Jakby odłożenie książki w nocy i sięgnięcie po nią kolejnego dnia stało się przepaścią nie do przebycia. Ten stan "oszukania" trwał ze mną do końca i nie pozwolił mi w pełni cieszyć się z lektury.\nKoktajl z przemocy, rodzinnej historii wplecionej w legendę miasta, manipulacji i wyłudzania pieniędzy od tłumów, sprawy zaginionych dzieci, jest bardzo sugestywny, daje do myślenia. Obraz malowany czernią i szarościami, jak burzowe chmury na rysunkach dzieci. Wszystkie zawarte w tekście niedopowiedzenia i niewiadome dodatkowo podsycają i tak już napięty nastrój. A my czekamy, kiedy pojawią się gromy z nieba... i co poniektórych trafią.\nKsiążkowe: "W pustyni i w puszczy", Owidiusz – "Metafory", "Jane Eyre", "Mnich" Lewisa.\nMuzyczno-operowe: "Traviata" z Marią Callas, "Miłość ci wszystko wybaczy", "Ich hatte viel Bekümmernis" Bacha oraz "Bal" Maryli Rodowicz.\nFilmowo-serialowe: "Terminator", "One million dollar baby", "Ptak ciernistych krzewów" i postać Lary Croft.\nKsiążkowa fantazja 5 marca 2015 11:10\nKsiążka czeka już na swoją kolej :)\nCzytam - jestem po drugiej stronie lustra 5 marca 2015 19:06\nZaczytana bez pamięci 5 marca 2015 19:55\nCzytam - jestem po drugiej stronie lustra 7 marca 2015 14:18


7 ziół wspierających układ oddechowy - Blog Higieniczny.pl\n» 7 ziół wspierających układ oddechowy\n7 ziół wspierających układ oddechowy 0\nDodano: 16-05-2018 w kategorii: - autor: Anna Jareczek\nUkład oddechowy to niezwykle ważna machineria, dzięki której możemy żyć. Jak wspierać i leczyć układ oddechowy za pomocą ziół?\nUkład oddechowy jest odpowiedzialny za pobieranie powietrza wraz z tlenem i wydalanie produktów ubocznych wymiany gazowej (w tym dwutlenek węgla). Powietrze pobierane przez układ oddechowy rozprowadzane jest do wszystkich organów i komórek w naszym organizmie. Jeśli więc układ ten nie będzie działał jak należy, mogą zacząć się poważne problemy zdrowotne. Dodatkowo, podczas oddychania powietrze jest oczyszczane z różnych substancji szkodliwych, które niestety mogą wnikać do naszego organizmu, jeśli działanie układu oddechowego będzie zaburzone. Co więc robić? Jak wspierać układ oddechowy i zapobiegać chorobom w naturalny sposób?\nOd czasów najdawniejszych zioła były wykorzystywane w celach leczniczych. Doceniamy je przede wszystkim za bogactwo antyoksydantów, które zmniejszają uszkodzenia, powstałe przez wolne rodniki. Wykazują działanie wykrztuśne i oczyszczające. Zmniejszając napięcie mięśni górnych dróg oddechowych ułatwiają oddychanie i zmniejszają kaszel. Zwalczają patogeny i toksyny, które mogą przedostawać się do organizmu w trakcie oddychania i wspierają tym samym cały układ wymiany gazowej. Zmniejszają uwalnianie histaminy i łagodzą podrażnienia całego układu oddechowego.\nTo jedno z najpopularniejszych ziół wykorzystywanych w leczeniu chorób układu oddechowego. Zawarty w niej mentol ułatwia oddychanie poprzez rozluźnianie mięśni gładkich dróg oddechowych, Dodatkowo, mięta zmniejsza przekrwienie, rozluźnia zalegającą flegmę i wspomaga wydalanie jej na zewnątrz.\nJest kolejną rośliną popularnie wykorzystywaną w nieżytach górnych dróg oddechowych. Działa wykrztuśnie, rozrzedza zalegający śluz, łagodzi przekrwienia, kaszel i podrażnienie zatok. Działa przeciwzapalnie, przeciwwirusowo, antygrzybiczo i antybakteryjnie. Zmniejsza objawy astmy.\nJest rośliną dość popularną w naszych ogrodach. Jej kwiaty i liście są ogromną skarbnicą składników aktywnych, dzięki którym miodunka działa wykrztuśnie, osłonowo i przeciwzapalnie. Łagodzi stany zakażenia, ogniska gruźlicze i objawy astmy.\nW celach leczniczych wykorzystywany jest korzeń omanu. Rozluźnia mięśnie tchawicy, leczy stany zapalne jamy ustnej, gardła i oskrzeli. Zmniejsza kaszel, ułatwia odkrztuszanie, łagodzi podrażnienia i zaczerwienienia. Jej działanie lecznicze zawdzięczamy obecności dwóch substancji aktywnych w korzeniu rośliny, inuliny i alantolactone.\nPopularna przyprawa stosowana w kuchni, posiada wiele różnorodnych zastosowań. Wpływ tej przyprawy na nasz organizm jest bardzo wszechstronny, zwłaszcza na układ odpornościowy. Jednakże, wśród jego właściwości leczniczych należy wyróżnić także zbawienny wpływ na układ oddechowy. Zawiera karwakrol oraz kwas rozmarynowy, które zmniejszają przekrwienie i zmniejszają uwalnianie histaminy. Inhalacje z olejku z oregano zmniejszają katar i udrażniają nos, przynoszą ulgę w oddychaniu. Dodatkowo, spożywanie oregano wspomaga wydzielanie zalegającej flegmy i oczyszcza drogi oddechowe. Ponadto, działa przeciwzapalnie, przeciwgrzybiczo i bakteriobójcze.\nTo kolejna roślina, którą możemy znaleźć na rabatkach. Zawiera alkaloid, lobelinę, która rozrzedza zalegający śluz i wspomaga usuwanie jej. Działa napotnie, wykrztuśnie i rozszerza oskrzela.\nLiście tej popularnej rośliny od wielu lat były wykorzystywane w celu ukojenia kaszlu i ukojeniu podrażnionej błony śluzowej. Babka lancetowata wspomaga odporność, działa przeciwzapalnie, pomaga zwalczać kaszel, przeziębienia i podrażnienia dolnych i górnych dróg oddechowych. Działanie babki lancetowatej zostało potwierdzone w licznych badaniach klinicznych.\nChcesz poprawić jakość wdychanego powietrza w swoim domu? Poznaj naszą szeroką ofertę oczyszczaczy powietrza.