Posłuchaj, to do Ciebie | My Obywatele\nHome » Posłuchaj, to do Ciebie\nZ Agnieszką Sowałą-Kozłowską ze Spółdzielni Socjalnej „Spóła Działa” na temat projektu „Granie zeSpołem” rozmawia Mateusz Batelt.\nWasza spóła działa już jakiś czas. Dlaczego zostałyście kooperatystkami?\nAgnieszka Sowała-Kozłowska: Dużą zaletą spółdzielni jest możliwość wspólnej pracy, wymiany pomysłów i doświadczeń oraz wspierania się. To również szansa na elastyczną organizację pracy i dostosowanie jej do własnych potrzeb. Ponadto możemy w łatwy sposób łączyć pracę zarobkową z działalnością kulturalną i społeczną. Jako spółdzielnia artystyczna i wielobranżowa jesteśmy charakterystycznym tworem. Każda z dziedzin, którymi się zajmujemy, ma swoją specyfikę. Działanie w ramach spółdzielni pozwala nam szukać właściwej drogi – choć nie jest to wcale łatwe. Ponadto świadomość, że razem próbujemy „budować lepszy świat”, potrafi zrekompensować wiele trudów i wyrzeczeń.\nA teraz chcecie zaszczepić etos spółdzielczy w innych.\nZgadza się. Nasz nowy projekt nazywa się „Granie zeSpołem”. Jego efektem będzie płyta z muzyką alternatywną i tekstami promującymi wspólną, solidarną pracę. Chcemy w ten atrakcyjny i przystępny sposób popularyzować spółdzielczość socjalną wśród młodych ludzi, informując oraz łamiąc stereotypy.\nPodsunęło nam go życie i realia, z jakimi przyszło nam się zderzyć jako młodym spółdzielczyniom. Prowadząc biznes musimy być konkurencyjne; codziennie walczymy o byt. Bardzo łatwo w takiej sytuacji zapomnieć o istocie spółdzielczości. Wiele nowych spółdzielni nie ma pojęcia o idei kooperatyzmu i jej korzeniach. Spółdzielczość kojarzy się często z PRL-owskim przymusem i brakiem efektywności gospodarczej, a także z „wyciąganiem dotacji unijnych”. A przecież na całym świecie mądrze zorganizowane i ideowe kooperatywy od ponad stu lat są skutecznym sposobem na zaspokajanie ekonomicznych, społecznych i kulturalnych potrzeb swoich członkiń i członków.\nW lipcu udałyśmy się na festiwal kultury alternatywnej Slot Art, gdzie wśród ludzi w wieku 18-35 lat przeprowadziłyśmy anonimowe ankiety na temat znajomości i postrzegania spółdzielczości socjalnej. 70 proc. ankietowanych nie wiedziało nic na ten temat, a wśród pozostałych 30 proc. dominowały wypowiedzi sceptyczne oraz takie, które świadczyły o myleniu spółdzielni socjalnych np. z mieszkaniowymi. Nasz projekt ma poprawić postrzeganie kooperatyzmu i zachęcić młodych ludzi do zakładania własnych spółdzielczych firm.\nCzy spółdzielczość może być atrakcyjna dla osób wchodzących na rynek pracy?\nMyślę, że tak. Ludzie w tym wieku są grupą o bardzo wysokim ryzyku bezrobocia. Dla części z nich spółdzielczość socjalna może być atrakcyjną formą własnej działalności gospodarczej. Wielu młodych to osoby aktywne, świadome i bardzo twórcze. Przy tym przedkładają współpracę i rozwój osobisty nad „wyścig szczurów” i pogoń za zyskiem, co czyni z nich doskonały materiał na przyszłych spółdzielców.\nChcemy naszym projektem przekonać takie osoby, że zakładanie demokratycznych przedsiębiorstw może być unikalną szansą na aktywne i niezależne życie, pozwalające łączyć pracę zarobkową z realizacją zainteresowań. Osoby decydujące się na taki krok mogą liczyć na kompleksowe wsparcie doradcze i finansowe Ośrodków Wsparcia Ekonomii Społecznej – co w tych trudnych czasach również nie jest bez znaczenia.\nPostanowiłyśmy sięgnąć po wykonawców różnych gatunków muzyki spoza głównego nurtu. Szukałyśmy artystów, którzy będą wiarygodni śpiewając o potrzebie niezależności i solidarności. Ostatecznie zaprosiłyśmy do współpracy m.in. twórców muzyki folkowej, hiphopowej oraz elektronicznej. Na płycie coś dla siebie znajdą zarówno amatorzy jamajskich rytmów, jak i fani cięższego, gitarowego grania. Z sylwetkami wszystkich artystów można się zapoznać na stronie www.graniezespolem.pl. Zapraszamy także na nasz profil na Facebooku: www.facebook.com/Zespolenie.\nGromadzimy i porządkujemy tradycyjne pieśni i poezję spółdzielczą, żeby ocalić je od zapomnienia. Artyści przygotowujący utwory na płytę mogą się posiłkować gotowymi tekstami z naszego archiwum lub tworzyć współczesne interpretacje pojawiających się w nich motywów. Najistotniejszy jest przekaz – promocja idei spółdzielczej i wspólnej pracy.\nCo stanie się z gotowym materiałem?\nWszystkie utwory znajdujące się na płycie będą bezpłatnie udostępnione, na tzw. wolnej licencji (Creative Commons), na stronie internetowej projektu; będziemy je promować przede wszystkim na portalach muzycznych i społecznościowych, a do jednej z piosenek powstanie wideoklip. Z kolei płyta w formie fizycznego nośnika zostanie rozesłana m.in. do mediów oraz instytucji promujących ekonomię społeczną. Ukoronowaniem projektu będzie koncert w spółdzielczym klubie DOM w Łodzi.\nWszystko to po to, by pokazać „młodym poszukującym”, że istnieje alternatywa dla bezrobocia, emigracji czy pracy w korporacji.\nPowyższy tekst pierwotnie ukazał się w 5 numerze magazynu „JAK robić biznes społeczny” z jesieni 2013 roku.


Kamera, akcja, miau! Kocie Hollywood - naEKRANIE.pl\nMichalina Ławicka 21 lipca 2017 o 18:01\nKot Bob i ja harry potter Kedi - sekretne życie kotów\nWdzięczne puszyste futrzaki są niekwestionowaną ozdobą filmów, w których się pojawiają. I choć koty rzadko kiedy grały główne role, kinematografia pamięta wiele niezapomnianych scen z ich udziałem.\nKoty często są obiektem zainteresowania ze strony reżyserów, którzy powierzają im mniejsze bądź większe role w swoich produkcjach. Stają się najlepszymi przyjaciółmi bohaterów, antagonistami lub po prostu ozdobami poszczególnych kadrów, będącymi w stanie podbić serce widza w mgnieniu oka. Lista filmów, w których na drugim planie pojawia się puszysty pupil, jest naprawdę długa, zatem w artykule przyjrzymy się paru wybranym pozycjom. Celowo pomijam animacje – dziś Puszek, Garfield, Filemon czy Tom muszą ustąpić miejsca prawdziwym kocim aktorom. Przypomnijmy sobie zatem 15 wyjątkowych kocich kreacji w najbardziej znanych filmach.\nPan Jinx (Meet the Parents)\nDostojny kot zamożnych państwa Byrnes w filmie Meet the Parents. Komedia – jak sam tytuł wskazuje – dotyczy pierwszego spotkania przyszłego zięcia z jego teściem, który okazuje się być przeciwny temu związkowi. Pan Jinx, podobnie jak Jack Byrnes, jest dumny, elegancki, opanowany i wyjątkowo inteligentny – nie byle jaki kot potrafi bowiem spuszczać po sobie wodę w toalecie, prawda? Sceny z jego udziałem są bardzo charakterystyczne – Robert de Niro i koci aktorzy, którzy wcielali się w Pana Jinxa (a tych było kilku) stanowią naprawdę wyjątkowy duet.\nKoci aktor o złotorudej sierści. Ulysses, bo tak ma na imię, wymyka się z domu właścicieli i ucieka goniącemu go Llewynowi Davisowi. Mężczyzna jest niezależnym muzykiem, który szuka swojego miejsca w świecie, a osobliwy kot stanowi w pewnym sensie jego odbicie. Każdy z bohaterów chadza własnymi ścieżkami, które często jednak się przecinają, a Ulysses pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych elementów opowieści, jaką zaprezentowali bracia Coen.\nGłówny bohater nowego filmu A Street Cat Named Bob – historii inspirowanej prawdziwymi wydarzeniami i opartej na biograficznej powieści Jamesa Bowena. Niezwykły Bob odmienił życie zmagającego się z uzależnieniami muzyka, pomagając mu ponownie stanąć na nogi. Co ciekawe, Bob grywał w filmie osobiście – jego koci dublerzy nie radzili sobie z poszczególnymi scenami tak, jak wymarzyli to sobie twórcy, zatem w wielu scenach obserwujemy właśnie samego Boba. Trzeba przyznać, że to bardzo świadomy aktor, który podchodzi do zadania z najwyższą klasą!\nKrzywołap (Harry Potter and the Prisoner of Azkaban)\nOgnistorudy kot Hermiony Granger po raz pierwszy pojawił się na ekranie w filmie Harry Potter and the Prisoner of Azkaban. Choć jego rola sprowadzała się w zasadzie wyłącznie do ścigania szczura Parszywka, Krzywołap był kotem bardzo inteligentnym i z całą pewnością wyjątkowym. Znacznie więcej uwagi poświęcono mu na kartach książek, jednak koci aktor zakorzenił się na dobre w świadomości widzów – głownie przez swój spłaszczony pyszczek. Warto wspomnieć, że Krzywołap nie jest jedynym kotem, który pojawił się w filmach o Harrym Potterze. Już od pierwszych części mieliśmy okazję zapoznać się z Panią Norris, a także zwierzęcym wcieleniem Minervy McGonnagall.\nKadr z filmu Harry Potter i Więzień Azkabanu / Warner Bros.\nKotów nie brakuje także w kosmosie, czego dowodem jest Jonesy pojawiający się w filmie Alien. Najlepszy przyjaciel głównej bohaterki Ripley jest obecny na statku podczas beztroskiego przemierzania wszechświata, a także – o zgrozo – podczas ataku przerażającej kreatury, ze szponów której koniec końców udaje mu się wymknąć. Ripley i Jonesy jako jedyni z załogi Nostromo uszli z życiem, co jeszcze bardziej podkreśla wyjątkowość i wytrwałość kociego bohatera – licząc lata hibernacji można przypuszczać, że dożył nawet sześćdziesiątki! Jak mówią pogłoski – w scenie, w której zwierzak jest przerażony widokiem Obcego, tak naprawdę pokazywano mu psa, który ostrzył sobie na niego zęby zza szyby.\nTopper (Bright Star)\nW filmie Bright Star pojawił się uroczy czarno-biały Topper – ulubieniec i dobry przyjaciel ekranowej Fanny. Kot, choć pojawia się tylko w kilku scenach, potrafi oczarować widza swoim przyjaznym i autentycznym zachowaniem – jego pomrukiwanie czy ocieranie się o nogi bohaterów dodaje całej historii niezwykłego uroku. Co ciekawe, koci aktor także ma na imię Topper, a reżyserka produkcji, Jane Campion, zdecydowała się umieścić go w napisach końcowych. Zwierzak jest zatem pełnoprawnym członkiem obsady!\nKadr z filmu Jaśniejsza od gwiazd / BBC Films\nPupilek Vito Corleone w filmie The Godfather zasłynął za sprawą swojej niesforności i – niewątpliwie – przebojowości. Anegdota głosi, iż w początkowych planach Francisa Forda Coppoli w ogóle nie było żadnego kota, jednak zwierzak przypadkiem znalazł się na planie i od razu zwrócił uwagę reżysera. W słynnej scenie, w której Marlon Brando trzyma go na kolanach i gładzi po głowie, kociak czuł się jak ryba w wodzie – podobno jego mruczenie zagłuszało kwestie wypowiadane przez aktora, w związku z czym koniecznym było nagranie postsynchronów. Zestawienie puszystego futrzaka z kamienną twarzą mafioso stało się już kultowe – czy planowany, czy nie, pomysł wprowadzenia kota do tej sceny był strzałem w dziesiątkę. Niestety, jego imię pozostaje nieznane.\nRuby (Girl, Interrupted)\nKocim bohaterem filmu Girl, Interrupted jest Ruby – szarobury zwierzak, który niejednokrotnie zmieniał właściciela. Z rąk Daisy przeszedł w ramiona Susanny, by później trafić do Polly Clark. Kotek okazał się nieocenionym pocieszycielem podczas wszystkich chwil zwątpienia, a jego obecność dodawała sił pacjentkom szpitala. Czyż te żółte ślepia nie są urzekające?\nKadr z filmu Przerwana lekcja muzyki / Columbia Pictures\nKot (Breakfast at Tiffany's)\nNajlepszym przyjacielem Holly, głównej bohaterki Breakfast at Tiffany's, jest właśnie kot... o imieniu Kot. Rudy zwierzak kradnie sceny, w których się pojawia i wywołuje tym szczery uśmiech na twarzy widza. Choć z pewnością kocha swoją panią, pozostaje niezależnym indywidualistą, chadzając często własnymi ścieżkami. Koci aktor ma na imię Orangey i pojawiał się w wielu innych filmach i serialach, zaś za tę konkretną rolę w filmie z Audrey Hepburn zdobył nawet statuetkę The Patsy Award – odpowiednika Oscarów. Bynajmniej nie jest to żart – lista osiągnięć aktorskich tego kota jest naprawdę długa – pojawił się aż w trzynastu produkcjach, także w serialu o Batmanie z lat 60. Przy tym nosił niechlubny przydomek „najbardziej nieuprzejmego kot w historii” – podobno często drapał i podgryzał aktorów na planie.\nFilm z 1973 roku, który przedstawia pracę filmowców na planie. Dookoła wiele się dzieje, a nad chaosem może zapanować wyłącznie reżyser. Jednym z problemów podczas produkcji jest opanowanie nieposłusznego kota, który za nic nie chce współpracować z twórcami. Sfrustrowani filmowcy decydują się zastąpić młodego kociaka nieco starszym, licząc na to, że przynajmniej on poradzi sobie z trudną sceną picia mleka. Choć obydwaj koci aktorzy zdawali się improwizować, scena z ich udziałem wywołuje uśmiech na twarzy.\nNowy film dokumentalny, opowiedziany z perspektywy kotów. Spacerując po Stambule, przybliżają widzom niecodzienne zakątki miasta i ukazują specyfikę wschodniej kultury. W Stambule koty uważane są bowiem za równoprawnych mieszkańców, zaskarbiając sobie miłość wszystkich sąsiadów. Głównymi bohaterami dokumentu są Spryciara, Przylepa, Sułtan, Flirciarz, Bestia, Szajba i Cwaniak i to właśnie za ich sprawą możemy zapoznać się lokalną społecznością i kulturą. Niezwykły film to gratka dla kociarzy – w Stanach Zjednoczonych już podbił serca publiki.\nKot (w dodatku kolejny rudzielec) pojawił się także w thrillerze Gone Girl. Co prawda nie grał tam kluczowej roli, jednak z pewnością uatrakcyjniał swoją obecnością poszczególne kadry. Cichy obserwator kryzysu w małżeństwie Amy i Nicka to jedyna istota, która od początku wiedziała co się kroi. Niestety, zwierzak pozostaje bohaterem bezimiennym. Wiadomo natomiast, że grał go koci aktor o imieniu Cheeto.\nKadr z filmu Zaginiona dziewczyna / 20th Century Fox\nCzarno-biały dramat w reżyserii Amy Lily Amirpour opowiada o miłości młodego mężczyzny Arasha i tajemniczej tytułowej dziewczyny. Kot w całej tej historii jest pupilem chłopaka i choć pojawia się w scenach na drugim planie, skupia na sobie całą uwagę widzów. W ekranowego zwierzaka wcielił się koci aktor Masuka. Podobno podbił serce reżyserki tak, jak jak bury dachowiec podbił serce Coppoli przy Ojcu chrzestnym.\nKadr z filmu O dziewczynie, która wraca nocą sama do domu / SpectreVision\nPan Whiskers (The Voices)\nFilm opowiada o mężczyźnie, który słyszy głosy swoich zwierzaków domowych. Ma nie tylko psa, ale także kota, z których to właśnie mruczący pan Whiskers jest tym bardziej charyzmatycznym bohaterem. Kot mówi, co myśli i nie krępuję się przed wyrażaniem własnego zdania – na pewno nie jest ideałem i ma swoje za uszami. Dodaje mu to jednak niekwestionowanego uroku, a jego diabelska natura równoważy się z dobrym sercem psa Bosco. Wszystko oczywiście dzieje się w głowie głównego bohatera, Jerry’ego, a sam film jest ciekawym obrazem o... chorobie psychicznej.\nŚnieżek (Stuart Little)\nI oczywiście – kota nie mogło zabraknąć także w filmie o myszy. Śnieżek jest zwierzęcym antagonistą w Stuart Little, a jego relacje z tytułowym bohaterem są początkowo bardzo napięte. Sceny z udziałem dwojga konkurentów nadają tempo całej akcji, zwłaszcza że pozornie uroczy kot ma tak naprawdę konszachty z gangsterami. Śnieżek to niekwestionowana ozdoba tego filmu i jedna z najbardziej charakterystycznych kocich ról w kinie familijnym. Pojawia się także w kontynuacji historii Stuarta.\nUncharted wystartowało na świecie. Wyniki box office


Gorliczanie wybrali zwycięskie projekty budżetu obywatelskiego - Biuro Informacji i Promocji - Gorlice - Urząd Miejski w Gorlicach\nPoniedziałek, 7 października 2019\twyświetleń: 1455\nGorliczanie wybrali zwycięskie projekty budżetu obywatelskiego\nW projekcie budżetu Gorlic na 2020 rok wpisana zostanie budowa pierwszego w mieście toru rowerowego singletrack. Oprócz zadania ogólnomiejskiego, ujętych zostanie także 12 projektów osiedlowych. Remonty nawierzchni ulic i chodników, siłownia plenerowa, osiedlowa strefa ciszy, modernizacja placu zabaw czy budowa wiaty śmietnikowej – to zadania, które wybrali mieszkańcy w siódmej edycji budżetu obywatelskiego Gorlic.\nMieszkańcy wybierali w tym roku spośród 29 projektów, w tym 6 ogólnomiejskich i 23 osiedlowych. Na realizację pomysłów gorliczan przeznaczono w tej edycji 900 tys. zł, z czego 300 tys. zł na zadania ogólnomiejskie, a 600 tys. zł na zadania osiedlowe.\nPo przeliczeniu wszystkich głosów oddanych na zadania do Budżetu Obywatelskiego 2020 z listy projektów ogólnomiejskich zwyciężyło zadanie pt. Budowa ścieżki rowerowej typu singletrack i zręcznościowej ścieżki rowerowej na Górze Cmentarnej, opiewające na łączną kwotę: 300 000 zł. Projekt otrzymał 924 ważnych głosów.\nSingletracki to wąskie, zazwyczaj jednokierunkowe, kręte ścieżki rowerowe, wijące się pomiędzy drzewami, z odpowiednio wyprofilowanymi zakrętami, pozwalające przemieszczać się rowerem w bezpośredniej bliskości przyrody.\nBudowa ścieżki rowerowej typu singletrack i zręcznościowej ścieżki rowerowej na Górze Cmentarnej – 924 głosy\nPoprawa infrastruktury sportowo – treningowej na stadionie im. Maksymiliana Kumorkiewicza przy ul. Sienkiewicza – 653 głosy\nRemont nawierzchni jezdni na ul. Pod Lodownią – 515 głosów\nRemont ul. Konopnickiej - wykonanie nakładki asfaltowej – 279 głosów\nWybieg i plac zabaw dla psów – 200 głosów\nNaftowa wizytówka Gorlic – 177 głosów\nW głosowaniu na Budżet Obywatelski Miasta Gorlice złożono łącznie 3371 kart do głosowania, wśród których 3112 kart było ważnych, a 259 nieważnych (powody nieważności: zagłosowała nieuprawniona osoba; wpisano nieprawidłowe dane, wybrano zbyt wielu projektów, zagłosowano więcej niż jeden raz). 89 proc. głosów oddano przez Internet, a 11 proc. głosów papierowo.\nFerie z warsztatami robotów!\nNowe zasady opłacania podatków\nUrząd Skarbowy będzie nieczynny 27 grudnia


To może być hit! Prawdopodobnie nadchodzi budżetowiec roku 2018 - Technologiczna\nStrona główna News To może być hit! Prawdopodobnie nadchodzi budżetowiec roku 2018\nWśród wszystkich użytkowników smartfonów zauważono, że wymagania względem parametrów sprzętowych wciąż rosną. Dzisiaj już wiemy, że to właśnie dla segmentu budżetowców szykuje się rewolucja roku. W Indiach Nokia zamierza reaktywować serię Asha, Google stworzyło specjalną wersję Androida Go, a na chińskim rynku zawojować ma Meizu wprowadzając do swojej oferty model M6S.\nJuż 17 stycznia 2018 roku producent zamierza zaprezentować smartfon, który będzie mógł konkurować z marką Xiaomi. Idąc z duchem czasu Meizu M6S oferować będzie duży 5,7 – calowy wyświetlacz IPS o rozdzielczości 1440×720 pikseli. Ekran urządzenia ma proporcje 16: 9, które są obecnie najbardziej pożądane przez klientów. Smartfon wyposażony będzie w podwójny obiektyw aparatu, a jednostka napędzająca to niespotykana jak dotąd konfiguracja. Na pokładzie ma znaleźć się procesor od Samsunga – Exynos 7872, na który będzie składać się 6 rdzeni: 2x ARM A73 oraz 4x ARM Cortex A53. Układ graficzny to ARM Mali G71 pracujący z 3 GB pamięci operacyjnej RAM. Na dane użytkownika przeznaczono 32 GB pamięci wbudowanej.\nMeizu M6S zasilany będzie akumulatorem o pojemności 3000 mAh ze wsparciem dla szybkiego ładowania. Ciekawostką jest to, że zaprezentowany model pozbawiony zostanie fizycznego przycisku HOME, a czytnik linii papilarnych przeniesiony zostanie na krawędź boczną urządzenia.\nSzacuje się, że na polskim rynku smartfon będzie dostępny za kwotę 700 – 800 zł. Taki stosunek mocy obliczeniowej do ceny pozwala producentowi Meizu silnie konkurować z Xiaomi Redmi 5 i 5 Plus. Na plus należy również zaliczyć to, że w naszym kraju doczekaliśmy się oficjalnego importera tych telefonów.\nMoim zdaniem to produkt, który zrobi dużą rewolucję wśród urządzeń mobilnych w klasie budżetowej.\nPoprzedni artykułHTC U11 EYEs – telefon dla fanów selfie\nNastępny artykułPhilips E-Line 278E8 – recenzja


Toyota Land Cruiser V8 (J200) - pierwsze zdjęcia planowanego liftingu? | Autokult.pl\nToyota Land Cruiser serii J200 to chyba jedno z najładniejszych aut terenowych dostępnych obecnie na rynku. Jego muskularne, kanciaste nadwozie i potężne gabaryty sprawiają, że w starciu na żywo inne samochody po prostu zjeżdżają z drogi.\nLand Cruiser V8 to także flagowe auto tej klasy oferowane przez Toyotę, które zostawia w tyle dużo skromniejsze i tańsze modele J120. W przyszłym roku japoński producent szykuje lifting swojego drogowego mamuta, a do Sieci przedostały się pierwsze skany z prospektu reklamowego.\nNa zdjęciach niewiele widać, ponieważ najciekawsze z nich przedstawia prawdopodobnie pakiet dodatkowych akcesoriów (Toyota Original Accessories) w postaci nakładek zderzaków czy listew progowych. Nie wiadomo do końca, czy symbol "1" dotyczy tylko nakładki do nowego zderzaka, czy może też całego elementu. Jednak z tych szczątkowych zdjęć można wnioskować, że samochód dostał zastrzyk ze środkiem anabolicznym. Jego linie stały się jeszcze bardziej drapieżne, a sylwetka kanciasta. Pod maską nie powinno się wiele zmienić, zawitają tam mocarne jednostki V8.\nAkcesoriaSzpiegowskieToyotaToyota Land Cruiser\nWięcej danych na platformie "Mój pojazd". Kolejny cios w "kręcących" liczniki Nowe testy zderzeniowe Euro NCAP. Rozbili Focusa i XC40 Lamborghini Estoque od środka Ford Transit – podwozie z kabiną dla USA Rinspeed iChange GP Bahrajnu odwołane | Australia rozpocznie sezon Toyota ma wielkie plany dla polskich fabryk. Pierwszy etap już wszedł w życie Wysiadł z auta, by pouczyć o suwaku. Nie miał racji, a sprawą zajmuje się policja Opel Insignia Country Tourer - i co teraz? [aktualizacja] Zero S oficjalnie w sprzedaży Rowerowa Hybryda od Lexusa - pieśń przyszłości? 2014 Porsche Macan - oficjalnie nieoficjalne


OTB Ventures pod skrzydłami inwestora Skype’a - Puls Biznesu - pb.pl\nNajwiększy polski fundusz VC dołączył do sieci Draper Venture Network. Może ściągnąć m.in. inwestorów z Doliny Krzemowej.\nDraper Venture Network (DVN) jest międzynarodową siecią inwestorów z sektora venture capital (VC). Szacuje się, że aktywa skupionych w niej funduszy mają łączną wartość 1,6 mld USD. Na czele zrzeszenia stoi Tim Draper, który w trakcie kariery zainwestował m.in. w Baidu, Hotmaila, Skype’a, Teslę, SpaceX, SolarCity, Twittera czy Twitcha. Do swojej sieci właśnie zaprosił polski fundusz OTB Ventures, zarządzany przez Adama Niewińskiego i Marcina Hejkę.\nWYSKOK W ŚWIAT:\nNasze spółki trafią na radar kilku tysięcy korporacji — mówi Marcin Hejka (po lewej), partner zarządzający i współzałożyciel OTB Ventures, który razem ze wspólnikiem Adamem Niewińskim (po prawej) dołączył do sieci inwestorów rozwijanej pod skrzydłami Tima Drapera.\nInwestorzy niespełna dwa tygodnie temu ogłosili, że zgromadzili w sumie 100 mln USD, stając się największym podmiotem inwestującym w technologiczne start-upy w Polsce i jednym z największych w Europie Środkowej i Wschodniej. Włączenie do DVN oznacza dla funduszu promocję na rynkach międzynarodowych i dostęp do ekosystemu inwestycyjnego, m.in. takich ośrodków startupowych, jak Dolina Krzemowa.\nTim Draper, który jest współwłaścicielem także firmy Draper Fisher Jurvetson z sektora venture capital, liczy, że podmioty skupione w sieci zaczną się włączać również w rundy inwestycyjne start-upów z Europy Środkowej i Wschodniej, rekomendowanych przez znający lokalny rynek OTB Ventures.\n— Strategia OTB wychodzi naprzeciw potrzebom dojrzewającego rynku Europy Środkowej i Wschodniej i cieszymy się na myśl o współpracy z zespołem funduszu i jego spółkami portfelowymi. Będziemy je wspierać w budowaniu pozycji rynkowej — podkreśla Tim Draper.\nSieć DVN powstała 1990 r. Z przedstawionych przez jej przedstawicieli podsumowań wynika, że firmy członkowskie zainwestowały w ponad 1100 spółek, z czego w przypadku około 200, współpraca została zwieńczona wyjściami kapitałowymi. Fundusze z DVN są aktywne w szczególności na rynkach obu Ameryk, Azji i Bliskiego Wschodu.\nPoznaj program warsztatu "Alternatywne Spółki Inwestycyjne", 18 maja 2020, Warszawa >>\nStartupyFundusze inwestycyjnePrivate equityVenture capitalCzechy\nStartupy / OTB Ventures pod skrzydłami inwestora Skype’a


Pokój dzienny z jadalnią - Page 3\nTemat: Pokój dzienny z jadalnią [odnośnik] 23.12.18 16:53\nDo pokoju dziennego wejść można prosto z przedpokoju lub okrążając dom i przechodząc przez kuchnię. Idąc pierwszym sposobem na wprost znajdują się dwie kanapy i ściana okien. Dalej, na prawo stoi stół jadalniany, a jeszcze dalej biały fortepian, wykonany przed wieloma laty na zamówienie matki Alexandra, podarowany mu na piąte urodziny. Za fortepianem znajduje się wyjście na werandę, a obok, na tej samej ścianie co przejście do przedpokoju - tyle, że na drugim końcu salonu naturalnie - wejście do kuchni.\nOstatnio zmieniony przez Alexander Farley dnia 02.03.21 22:13, w całości zmieniany 3 razy\nTemat: Re: Pokój dzienny z jadalnią [odnośnik] 08.02.21 23:15\n| odpowiedź na post Sue i Alexa 08.11.57\nOn też nie pozwoli Alexowi zostać samemu, nie da namówić się ponownie na tak długą rozłąkę. Byli jak bracia, a on czuł się odpowiedzialny za każdą krzywdę jaka wydarzyła się Farleyowi, a przed, którą nie zdążył go uprzedzić.\n- To prawda… moja droga – podkreślił i zaakcentował specyficznie końcowe słowa, uśmiechając się lekko, a z lekka nieobecne spojrzenie powędrowało od wrzosu za uchem, po całym owalu twarz, wieńcząc spojrzenie na malinowych wargach. Mieszkał niecałe pięć minut marszem, a to było bardzo blisko. – Très proche… - dodał ciszej, a właściwie jakby do samego siebie, zresztą po francusku, więc nawet nikt wokół, by go nie zrozumiał. Choć było to wybitnie wygodne, o ile nie było w pobliżu Alexa lub pięknej Isabelli, którzy mogli go zrozumieć z łatwością. Nad czym też właściwie nie ubolewał, a odnajdywał pozytywy, czyż nie cudne jest to aby porozmawiać w swoim ojczystym języku, który w dodatku tak pięknie brzmi? – Oh, bien sûr que non! – wzburzył się, jak mogłoby czegokolwiek zabraknąć, skoro wszyscy tak wybitnie się starali. Zaraz jednak zamrugał kilkakrotnie i zaśmiał się, zdając sobie sprawę, że wyrwany z myśli odpowiedział w zupełności po francusku. – Znaczy, oczywiście, że niczego nie zabraknie. Całe bogactwo jakim został obdarzony Alex wystarczyłoby jeszcze na dwa wystawne wesela. Szczerze wierzę, że nic nie zmarnotrawimy – końcowe zdanie wypowiedział z lekkim westchnieniem. W czasach wojny, pożywienie i zapasy stanowiły niezwykle ważny aspekt życia. Zresztą, sam odjął sobie wiele od ust, aby móc pomóc przyjacielowi w wystawnej uczcie z okazji jednego z najważniejszych dni w jego życiu. Kim byłby jeśli by tego nie zrobił? Poza tym karty już dawno wspominały o tym, że będzie musiał to zrobić i szczerze wolał, że tyczyło się to tak miłego wydarzenia, niżeli czegoś przykrego. Chociaż tym potrzebującym również oddawał nadmiar zapasów, a jeśli był wybitnie głodny, to przecież pan Beckett zawsze miał jakieś kanapki. Lustrował uważnie każdy produkt jaki wyjmowała Sue, aż wreszcie zdał sobie sprawę, że przecież powinien pomóc! – Je suis désolé – dodał pospiesznie, aby przeprosić za swoją opieszałość. Zaraz potem złapał jedną ręką dół torby, zaś drugą zaczął pomagać z ziemniakami. Mocowanie się z wrednie nieustępliwymi pyrami, było niczym próba przekonania upartej sowy do oddania listu. Niemniej jednak, wór odpuścił, a wtedy młodzieniec posłał pannie specyficzny rodzaj uśmiechu, choć ta wydawała się być zbyt roztargniona, aby go dostrzec, a może nie? Mimowolnie uśmiech pozostał na jego twarzy przez dłuższą chwilę, przyglądając się drobnemu paluszkowi, skierowanemu ku bulwom. Zaśmiał się cicho pod nosem i gestem dłoni zaprosił swoją towarzyszkę do salonu. – Zadem? – uniósł brwi do góry, jak gdyby nie do końca zrozumiał zdanie. Magiczne stworzenia były dla niego… odrobinę enigmą. Kiedyś na zajęciach w Akademii, ktoś coś wspominał o ognistych krabach, lecz jedyne co z tego zapamiętał to kosztowne kamienie, które gdzieś tam się znajdowały na zwierzęciu. – Chwileczkę… one naprawdę to robią? – zapytał zdziwiony. Och, jak wiele nie wiedział, a im częściej przebywał ze znajomymi Alexa, tym zdawał sobie z tego sprawę coraz bardziej.\nJulien nigdy nie starał się przelewać bojowych tendencji na zdania tego typu, zresztą on w ogóle bojowy nie był. Przemoc nie leżała wysoko na jego liście pierwszy reakcji, był raczej pacyfistą, nawet pod tak błahymi względami. Owszem, pojmował, że gdy zbliżało się niebezpieczeństwo, to wówczas należało podejmować działania, lecz teraz raczej płynął, pozwalając sobie na dryfowanie po magicznej tafli i… tej tafli spojrzenia panny Lovegood.\nPotem podążył wzrokiem za jej dłonią, zanurzającą się w jasnych pasmach, tak wyjątkowo odstających na tle innych. Prawie jak wila, a może nią była? Jeśli nawet, to dałby na siebie rzucić urok, pogodzony z faktem podporządkowania się nie tylko magicznemu urokowi wizualnemu, ale również temu w duszy. Przyjrzał się ich wspólnemu dziełu i pokiwał głową z uznaniem, a wtedy spostrzegł przyjaciela. – Alex! – zawołał wesoło i czym prędzej do niego podszedł, zarzucając ramię na jego barki z lekka się uwieszając, zaś drugą ręką zaprezentował dotychczasowy efekt pracy. – Alors, qu'en penses-tu? – zapytał, gdy Lex zadał już swe pytania do przeuroczej Sue.\nTemat: Re: Pokój dzienny z jadalnią [odnośnik] 09.02.21 22:04\nIntuicyjne podejście do życia miało dwie strony - czasami Susanne dostrzegała o wiele więcej szczegółów, na które nikt inny nie zwróciłby najmniejszej uwagi, lecz działo się to kosztem pomijania innych drobiazgów - tych najbardziej widocznych; w ten sposób wyłapywanie aluzji oraz bezpośrednich komplementów szło dziewczęciu o wiele gorzej niż przyjmowanie gestów. Słowa Juliena przyjmowała z ciepłymi emocjami, lecz wciąż bardzo niewinnie i nieświadomie, pogrążona we własnych sposobach odczuwania. Francuski z kolei był pannie Lovegood językiem kompletnie obcym, jak wszystkie poza angielskim, lecz nie widziała w tym żadnej przeszkody i z przyjemnością słuchała niezrozumiałych wtrąceń, swoją niewiedzę mając wręcz za wielki atut - mogła się domyślać, co znaczą te piękne słowa i odnajdywała w tych zgadywankach szczyptę zabawy. Póki co zostawiała ją jednak w zaciszu myśli.\n- Na pewno. Jeśli coś zostanie, na pewno trafi tam, gdzie jest najbardziej potrzebne - nie miała żadnej wątpliwości, gdy rozmyślała o tym, wyjmując kolejne produkty z torby. Jakie piękne ziemniaki - zrozumiała ze słów Juliena, na co zaśmiała się pod nosem w rozbawieniu tuż przed tym, jak zaczęli siłować się z warzywami. A jakże, uśmiech dostrzegła we właściwym dla siebie czasie i odwzajemniła go z rasową pogodnością, utrzymywaną cały czas, nawet podczas przechodzenia w stan bojowy, gdy wyczuwała już atmosferę działania.\n- Aha - odpowiedziała twierdząco, jakby nie było w tym nic dziwnego. - I dobrze, w ten sposób mogą się bronić, a bardzo często są obiektem okrutnych polowań przez cenne skorupy - wyjaśniła z wyczuwalnym smutkiem w głosie. Wciąż nie rozumiała, jak można było krzywdzić te wspaniałe stworzenia dla zwykłych pieniędzy. Paskudztwo! - W Danii udało mi się trafić na całą kolonię, chociaż to nie jest ich środowisko - wyznała, wspominając wyprawę - nota bene z ramienia Zakonu Feniksa. Na szczęście poparzenia ominęły ją i jej towarzyszkę, dzięki wiedzy Susanne wykonały zadanie bez uszczerbku na zdrowiu.\nZ natury Lovegood też nie należała do typowo bojowych osobowości, jednak hogwarcka codzienność zmusiła ją do odnalezienia w sobie owego pierwiastka. Liczne docinki i uroki posyłane w plecy, w dodatku agresja wobec jej ukochanego brata bliźniaka... mieszanka niesprawiedliwości i braku serca postawiła na baczność upór oraz ducha walki, powoli wrastające w nią i nierozłączne. Objawiały się bez gwałtowności, nie wyglądała przecież na osobę groźną, wciąż była drobna i zwiewna, w obyciu raczej łagodna, lecz nie sposób było odmówić jej cech typowych dla podopiecznych Gryffindora. Niepozorność była jej mocną stroną, na pierwszy rzut oka ciężko było przypisać jej ponadprzeciętne zdolności magiczne. Wojna zresztą zrobiła swoje i choć Sue preferowała rozwiązania pokojowe i wciąż prędzej sięgała właśnie po takie, niektóre sytuacje nie zostawiały innego wyjścia. Nad tym jednak mieli okazję rozmyślać każdego innego dnia - nie przed ślubem najlepszego przyjaciela!\nStraciła rachubę czasu, zatracając się w transmutacji, lecz wracali już powoli do żywych i najcięższą część zadania mieli za sobą. Już zaczynała myśleć o stołach, ale plany szybko rozbiegły się na widok samego pana młodego.\n- Lex! - zawołała na powitanie, niby lekko krzycząc, ale jej krzyk wciąż był na tyle łagodny, że od rzeczywistego krzyku oddalał się o grube mile. Pokręciła głową z absolutną pewnością. - Nie, w ogóle się tym nie przejmuj, masz na głowie cały ślub. Jest coraz lepiej, już normalnie, to było wieki temu - stwierdziła, bo już dwa czy trzy tygodnie po smoczej ospie była prawie w pełni sił - głównie dzięki Farleyowi. Przekrzywiła głowę, patrząc na tę męską dwójkę, stojącą ramię w ramię. - Chcesz odkurzyć transmutację? Te stoły powinny być rozciągliwe jak guma żeby je powiększyć - stwierdziła. - Zakład, że nie rozciągniesz nawet jednego? Julien na pewno sobie poradzi, ale ciebie musimy chyba trochę podszkolić - wyszczerzyła się; nic nie mogła poradzić, uwielbiała zakłady. - Proponuję każdy stół z dwóch stron, byle ich nie połamać.\nTemat: Re: Pokój dzienny z jadalnią [odnośnik] 10.02.21 18:25\nodpowiedź na post Vincenta\nPrzed opuszczeniem naszej chatki, razem z Debbie, przeglądałem się w lustrze, by mieć pewność, że wyjściowa szata prezentuje się porządnie - wydawało mi się wówczas, że była elegancka i odpowiednia, lecz stanąwszy przy lordzie Prewett uświadomiłem sobie jak bardzo wydawała się przy nim skromna. No cóż, trudno. Nawet moje najdroższe szaty nie mogły równać się z materiałami na jakie stać było lorda nestora.\n- Doprawdy? Byłem pewien, że widziałem jak je przygotowywano - odparłem zdziwiony, marszcząc brwi w zastanowieniu nad słowami Archibalda o przyniesionych przez siebie obrusach. Miał je w końcu ze sobą? Może byłyby bardziej eleganckie niż te, które mieli w Kurniku.\nPrzyglądałem się zawartości jednego z pudeł, gdy uzdrowiciel podszedł do drzwi, aby zganić swoje dzieci, Molly i Winnie, a następnie podzielił się ze mną zabawnym spostrzeżeniem o wychowywaniu. Nie mógł wiedzieć, że te słowa przyprawią mnie o zimny dreszcz i ukłucie w piersi - bo oddałbym wszystko, by móc teraz tak jak on ganić swoją córkę za to, ze biega i bywa niesforna. Każdego dnia zastanawiałem się jaka byłaby dzisiaj. Miałaby właśnie niespełna osiem lat. Tyle, ile miała Debbie. Może nawet urodziły się w tym samym roku.\nŻałuję, że nie miałem okazji się o tym przekonać, cisnęło mi się na usta, zachowałem to dla siebie. Na moich ustach pojawił się jedynie blady uśmiech.\n- Małe dzieci, to mały kłopot. Duże dzieci, to duży kłopot. Poczekaj aż dorosną - powiedziałem zamiast tego, czując ból, że sam się o tym nie przekonam.\nPojawienie się Vincenta oderwało moje myśli od wspomnień i przywróciło do teraźniejszości - mieliśmy zająć się przygotowaniami do wesela Alexandra i Idy.\n- Spokojnie, Vincent, jeszcze zostało trochę czasu. Ze wszystkim zdążymy. Jest dużo rąk do pomocy - uspokoiłem przyjaciela i sam zsunąłem z ramion marynarkę, aby nie ograniczała mi ruchów. - Zaczekaj na razie, pójdę po obrusy i postawisz kwiaty na stole. Pomożesz nam nakryć i przystroimy salę. Tak pójdzie nam wszystkim szybciej i nie będziemy sobie wzajemnie przeszkadzać - zaproponowałem, zwracając się zarówno do Rineharta, jak i Prewetta. Współpracując we trójkę mogliśmy wykorzystać pozostały czas o wiele produktywniej. Miałem nadzieję, że się ze mną zgodzą. - Pójdę poszukać obrusów i zapytam o wazony - powiedziałem i czekając na kolejne pytania na kilka minut opuściłem jadalnię, by znaleźć wspomniane obrusy. Wróciłem z naręczem wyprasowanego, śnieżnobiałego materiału, a razem ze mną starsza czarownica, która przedstawiła się jako ciotka panny młodej - pod pachą trzymała jeden ozdobny wazon, zaś czarem wprawiła kilka kolejnych w ruch. Wcześniej byłem świadkiem jak innym zaklęciem je rozmnożyła. Transmutacja była ciekawą dziedziną. Wyjątkowo przydatną w życiu codziennym.\nBez zbędnej zwłoki zabrałem się za nakrywanie powiększonych wcześniej stołów śnieżnobiałymi obrusami, pilnując, aby rozłożyć je równo z każdej strony.\nTemat: Re: Pokój dzienny z jadalnią [odnośnik] 10.02.21 23:21\nArchibald nie wybrał takiego garnituru celowo. Nie zależało mu na pokazaniu swojej pozycji w magicznym społeczeństwie, która zresztą była dość chwiejna. Po prostu takie ubrania miał w swojej szafie, na takie materiały Prewettowie składali zamówienie odkąd tylko sięgał pamięcią – nawet nie był do końca świadomy jak drogie tak naprawdę były, chociaż (teoretycznie) sprawował pieczę nad rodzinnym majątkiem. Na razie musiał się w tej kwestii wysługiwać bardziej doświadczonymi czarodziejami, ale już pomału zaczynał rozumieć te wszystkie cyferki i tabelki.\n– Najwidoczniej zaszła jakaś pomyłka. Nie szkodzi, te zabiorę z powrotem do Weymouth – machnął ręką, bo nie uważał tego nieporozumienia za coś na tyle ważnego, by poświęcić mu więcej czasu. Pracy i tak mieli wystarczająco dużo.\n– Tak mówisz? Mam nadzieję, że nie masz racji – zaśmiał się, bo jego dzieci już teraz bywały niesforne, więc trochę się obawiał, co takiego mogła im przynieść przyszłość. – Masz dzieci? – Podpytał, bo słowa Cedrica brzmiały tak, jakby mówił z doświadczenia, chociaż wyglądał zbyt młodo, żeby mieć dzieci dużo starsze od jego własnych.\nWtedy dołączył do nich młody Rineheart – Archibald jeszcze nie miał okazji go bliżej poznać, ale listownie sprawiał wrażenie niezwykle sympatycznego człowieka. – Dzień dobry, Vincencie. Tak, tak, jeszcze jest trochę czasu – uspokoił go, wyciągając z pudeł kilka płaskich obiadowych talerzy. Białych, tradycyjnych, ale jednocześnie eleganckich. – No właśnie, darujmy sobie te tytuły, nie występuję tu jako oficjalny gość – posłał Vincentowi lekki uśmiech, podając mu dłoń. – Archibald – pasja do zielarstwa była wystarczającym powodem, żeby przejść z mężczyzną na ty, poza tym był synem Kierana i… – Vincent – powtórzył, robiąc większe oczy. – Vincent Rineheart? Czy to nie tobie zawsze wybuchał kociołek na eliksirach? Jak mogłem cię nie rozpoznać, Vinc! Kopę lat! Gdzie się podziewałeś? – Ożywił się nagle, klepiąc mężczyznę przyjacielsko po ramieniu. Ostatni raz go widział w siódmej klasie, a od tego czasu minęło przecież kilkanaście lat. Zmienił się, dojrzał, zresztą tak jak Archibald. – Uwielbiam wrzosy. O, a te astry jakie dorodne! A skąd wziąłeś takiego pięknego rozchodnika o tej porze roku? – Zachwycił się, na moment zapominając po co właściwie tutaj przyszedł, ale dość szybko się opamiętał. – Tak, przyniosłem kilka wazonów, powinny być tam obok pudła z widelcami do ryb – odparł, wskazując na duży stos kartonów dużych, mniejszych, średnich.\n– O, idealne te obrusy – skwitował, obserwując jak Cedric kładzie je na długich stołach. – Zacznę kłaść talerze – wyjął resztę płaskich talerzy i dopiero kiedy stały w słupku na stole, odważył się rzucić odpowiednie zaklęcie, by powędrowały na swoje miejsca.\nTemat: Re: Pokój dzienny z jadalnią [odnośnik] 11.02.21 1:58\n| 08.11.57, z Susanne i Julienem\nAlex spojrzał się na Sue badawczo, lekko mrużąc powieki przy wysłuchiwaniu jej zapewnień. Zawsze to robił i nie zamierzał przestać.\n– To, że jutro mam wziąć ślub wcale nie usprawiedliwiałoby jakiegokolwiek zaniedbania względem przyjaciół – oznajmił, jednak nie czynił tego z surową powagą, a raczej ze szczerością. Wydawało się jednak, że panna Lovegood nie była zdolna okłamać go w tym temacie, więc postanowił odpuścić zadręczanie jej medycznymi wywiadami. W istocie, wyglądała dobrze.\nBył przyzwyczajony do tego, że Julien wybuchał emocjami, toteż był przygotowany na coś pokroju tego uwieszenia się na jego brakach przez Francuza. Alexander wygiął ku górze brew, zerkając z nieznacznym rozbawieniem na de Lapina, a później ponownie spoglądając na znacznie większy niż wcześniej pokój dzienny.\n– Je l'aime bien. Je pense que c'est exactement ce dont nous avons besoin – odparł, także zarzucając ramię na Juliena i z uśmiechem na ustach wodząc znów spojrzeniem po powiększonym pomieszczeniu. Tak, zdecydowanie był zadowolony z efektu. Nie była to co prawda sala balowa, ale przecież jej nie potrzebowali: z odpowiednią pomysłowością i kilkoma wprawnymi różdżkami byli w stanie w pełni wykorzystać to, co mieli już dostępne, czyli na dobrą sprawę cały dom.\nTo, jak potrafili się z Julienem zapomnieć zrozumiał dopiero kiedy znów odezwała się Susanne. Zachowali się całkowicie nietaktownie tak po prostu przerzucając się na francuski, choć Farley musiał przyznać, że rozmawianie z Julienem w jego ojczystym języku było dla Alexandra niezwykle naturalnym. Już otwierał usta żeby przeprosić czarownicę, ale ta zamknęła mu je niezwykle skutecznie. Młody Gwardzista zamrugał dwukrotnie, prędko, przez krótką chwilę pozostając w stanie zabitego gwoździa. Refleks miał jednak niezgorszy.\n– Pfff – prychnął, machając tą ręką, którą nie trzymał się Juliena. – Zapomniasz z kim rozmawiasz. Mam naturalny talent do transmutacji – powiedział, pewny siebie, a tedy jego twarz i włosy zaczęły się zmieniać. Po chwili zamiast Alexandra do Susanne szczerzyła się bliźniacza kopia Juliena, tylko trochę wyższa niż stojący tuż obok oryginał. – Uznaję ten zakład za obowiązujący – oznajmił, puszczając de Lapina i wyciągając ku Sue rękę. – Julien, przetnij – oznajmił, decydując się na przypieczętowanie umowy. – Jeżeli uda mi się wyciągnąć przynajmniej jeden stół tak, aby był dwa razy dłuższy to... hm... Sue, Sue, Sue, moja droga, jeśli przegrasz to przez resztę listopada pomożesz mi w odgnomianiu lecznicy – zawyrokował, uznając to za wystarczającą cenę za jej nadchodzącą sromotną porażkę. Był wręcz pewien, że mu się uda.\nTemat: Re: Pokój dzienny z jadalnią [odnośnik] 11.02.21 16:28\nUniósł brwi zszokowany, sądził, że takie umiejętności stworzeń były raczej bajkami dla dzieci. Gdyby bardziej uważał na zajęciach, to może by teraz nie dziwił się prawie jak mugol. – One naprawdę mają te… szafiry, rubiny i diamenty na sobie? – zapytał zaciekawiony, zastanawiając się, jak ciekawie wyglądałby taki krab przed domem. Właściwie... to nawet nie wiedział, jak naprawdę wyglądały, jedynie z rycin coś kojarzył. – Ile liczy sobie taka… kolonia? – zadał kolejne pytanie, pogrążając się intensywnie w myślach o wyobrażeniu jakiejś jaskini lub basenu pełnego takich stworzeń, przecież to musiało wyglądać magicznie! A do tego cały teatr ognia… Choć teatr ognia dopiero miał się zacząć, szczególnie po propozycji, jaką postanowiła wysnuć panna Lovegood. Mały zakład nigdy nikomu nie zaszkodził, a i mógł przynieść całkiem sporo zabawy. De Lapin pokiwał głową na francuską sentencję, ciesząc się, że przyjacielowi ich praca przypadła do gustu, choć sam jakby całkowicie zapomniał, że przecież ich towarzyszka nie zrozumiała niczego. Przysłuchiwał się rozmowie i nawet miał się wtrącić kilka razy, lecz po prostu uśmiechał się, wisząc na Alexie, a po chwili na kopii samego siebie. – A jakie to było wygodne, żeby zaliczyć uroki – zauważył, puszczając oko do swojego wyższego odbicia. Chociaż Farleyowi brakowało teraz piątej klepki, o ile można tak w pewnym sensie nazwać utratę pamięci, tak dla de Lapina szkolne wspomnienia wciąż były żywe i klarowne. – I kradł mi przepiękne panie… - westchnął nieco rozżalony, pamiętając, co też Lex potrafił wyczyniać ze swoją wrodzoną umiejętnością. Dobry metamorfomag nie tylko zmienia swój wizerunek, musi być również wybitnym aktorem, a to również były Selwyn miał we krwi. Julien zmarszczył nieco nosek, udając zdenerwowanie, lecz w rzeczywistości absolutnie mu ta cała sytuacji nie przeszkadzała. Nawet ciekawie oglądało się siebie samego, czasami było to nawet lepsze od lustra. Puszczony, poprawił koszulę, nieco krzywiąc się na fakt braku swojego prywatnego wieszaka, ale przecież nie można było całe życie wykorzystywać kogoś jako wsparcia. - To może ja stanę się sędzią tego pojedynku i przy okazji powielę krzesła? – zaproponował, a zaraz potem przyjął wręcz bojową pozycję, którą podpatrzył podczas jednego z przedstawień teatralnych i niczym jakiś dalekowschodni mistrz walki skierował się do przecięcia dłoni. – A jeśli wygra Sue, to na poprawiny zakładasz przykrótkie pomarańczowe szorty! – dodał, ułamek przed tym gdy jego ręka rozdzieliła „zakład”. – Przypieczętowane! – obwieścił, nie przyjmując żadnego sprzeciwu. Już kilka razy ktoś mu opowiadał o tych sławetnych szortach, więc trzeba to było wreszcie wykorzystać. Cofnął się o kilka kroków z lekka chochlikowym uśmiechem, zaraz potem przyjmując teatralną mimikę, godną malutkiego i słodkiego aniołka. Wskoczył na jedno z krzeseł, podnosząc wymownie różdżkę na góry, chyba absolutnie wczuwając się w rolę sędziego. Szybkie, niewerbalne Sonorus i… – Zapraszam… Alexandra Farleya do lewej części stołu, zaś Susanne Lovegood do prawej – zakrzyknął donośnie, zupełnie jakby zaraz wokół nich miała znaleźć się liczna publika. – Znają państwo zasady, prawda? Proszę się ukłonić, następnie różdżki w górę i na mój znak, mogą państwo zaczynać – mówił całkiem poważnie, starając się zabrzmieć najbardziej dojrzale, jak tylko potrafił. Dał zawodnikom kilka chwil na dokonanie swych akcji, ewentualnie na krótkie hasła, które mogli rzucić. – Gotowi? ZACZYNAJCIE!\nTemat: Re: Pokój dzienny z jadalnią [odnośnik] 11.02.21 22:43\nPowoli pokiwała głową w odpowiedzi, połowicznie zatopiona w swoim świecie i wspomnieniu wyprawy do Danii. Zastanawiała się, czy ogniste kraby dalej tam są. - Tak - uzupełniła za chwilę, wracając do żywych. - I przez te klejnoty mało kto zwraca uwagę na ich urocze pyszczki - wyraziła swoje rozczarowanie tym faktem układając usta w podkówkę. Rzeczywiście, już jeden okaz robił wrażenie, cała grupa przedstawiała się jeszcze okazalej, kryształy lśniły na ich skorupach, przypominając kolorowe szkiełka, jakie wieszała pod sufitem. - Różnie, raczej nie są zbyt liczne, to bardzo rzadkie stworzenia - zwłaszcza poza Fidżi, a to aż przy Australii. Ta, którą widziałam to było może... piętnaście? - spróbowała oszacować. - Na pewno nie więcej niż dwadzieścia.\nPo usłyszeniu obcojęzycznej wymiany zdań oczywiście przetłumaczyła je na własny język.\n- Alors, qu'en penses-tu? - Hej, co tak węszysz?\n- Je l'aime bien. Je pense que c'est exactement ce dont nous avons besoin - Tak jakoś. Chciałem znaleźć kalosze na ślub, ale wszystkie są dziurawe, chyba z ekscytacji.\nBezwiednie pokiwała głową, z nieobecnym spojrzeniem pełnym zastanowienia - potwierdzała, że kalosze na pewno podziurawiły się przez te wszystkie emocje, po prostu nie mogły ustać w miejscu. Ona to dobrze znała, buty znikały jej często, zwłaszcza za czasów Hogwartu, a potem znajdowała je tu i tam, gdy już były tak zmęczone, że nie miały siły od niej uciekać. Dziwne zjawisko. Wróciła do swoich czarujących towarzyszy, poświęcając uwagę na powrót transmutacji oraz świeżo wymyślonemu wyzwaniu. Z zainteresowaniem obserwowała przemianę Alexandra, jak zawsze zafascynowana metamorfomagią, która pozostawała niemożliwym do spełnienia marzeniem. Aż wydała z siebie tęskne westchnienie, nie biorąc pod uwagę jednego szczegółu - Julien mógł przecież pomyśleć, że to do niego (zwielokrotnionego) tak wzdycha. Ups. Nie dotarła do tego wniosku wcale, ani prędzej, ani później, żyjąc w błogiej nieświadomości.\n- Hmffff, myślisz, że zmieniając się w Julka przejmiesz jego transmutacyjne zdolności? - zapytała, udając, że wcale nie jest pod wrażeniem tego pokazu (wyraźnie było widać i słychać - po westchnieniu - że jest). - Zobaczymy, co z twoim naturalnym talentem - powiedziała niewinnie.\n- Wspaniale! - stwierdziła entuzjastycznie na propozycję sędziowania i z zachwytem obserwowała te nietypowe ruchy. No, i to był odpowiedni człowiek na odpowiednim miejscu, wspaniały gwarant zakładu! Wysłuchała propozycji Alexandra, na którą krótko i stanowczo kiwnęła głową. Świetnie, poćwiczy trochę, na kondycje odgnomianie dobrze zrobi, chociaż gnomów jej było trochę szkoda - ale zakład to zakład, zawsze były ryzyko. Chwyciła dłoń przyjaciela. - I dziurawe kalosze - dodała do propozycji Juliena. No wspaniale to ugrali!\nZgodnie z poleceniem sędziego udała się do prawej części stołu, różdżkę wsadziła między zęby i potarła o siebie dłonie, przygotowując się do czarowania. Zwiewnym ukłonem, zakończonym eleganckim gestem wolnej dłoni, rozpoczęła ten występ, już kierując różdżkę na stół, by skupić się na jego strukturze, na twardym drewnie, ze sztywnego materiału chcąc wydobyć zupełnie inne właściwości. Zaklęcie bez gwałtowności objęło stół, powoli rozpościerając się po blacie i gdy byli już gotowi - ciągnęła różdżkę do siebie z całych sił, mocno, by tylko rozciągnąć ten stół! Wiedziała, że jej się uda, ale Alex? Zobaczymy!\n| rzucam k3 na powodzenie ze strony Alexandra.\nk1 - Farleylama, nic ci nie wyszło\nk2 - trochę się udało, a trochę nie, musisz to chyba poprawić\nk3 - Król Alexander I fenomenalnie rozciąga stół, tłum (krzeseł) szaleje! Jesteś prawdziwym władcą Kurnika.\nTemat: Re: Pokój dzienny z jadalnią [odnośnik] 14.02.21 19:24\nAlexander uniósł wyżej brew, zerkając na Juliena. I unosił ją tak wyżej i wyżej, ostatecznie parskając śmiechem.\n– Nie wiem czy bardziej nie jestem zaskoczony faktem, że udało ci się namówić mnie do oszukiwania na egzaminach, czy też tym, że jak zwykle wracamy do tematu nadobnych czarownic – pokręcił lekko głową, a jego spojrzenie mimowolnie zahaczyło o dość niezorientowaną w tych zerknięciach Susanne. Doprawdy, ciekawiło go, co też ten Julien się tak kręcił koło Lovegood, bo znając Francuza to pewnie po to, by dołączyć kolejną duszę do adorowania w wierszach. Nie do końca rozumiał jak de Lapin był zdolny do posiadania tak wielu muz, ale osobiście nie pytał, nie oceniał. Grunt, że nikomu nie działa się przez to krzywda – do czasu oczywiście kiedy nie następowało coś brutalnego, co łamało przyjacielowi serce i wrzucało go w odmęty smutnej poezji... do czasu odnalezienia nowego obiektu do wzdychania doń.\nPowinien był jednak wiedzieć, że nawet mimo łączącej ich przeszłości – choć Farleyowi znanej z opowieści – Julien nie zawaha się przed wpuszczeniem go w jakieś przysłowiowe maliny. I w ten sposób w moment wraz z Susanne zawiązali sojusz przeciw wydziedziczonemu szlachcicowi, sojusz na szorty i dziurawe kalosze: Gwardzista tylko zdążył otworzyć usta w celu zaprotestowania, lecz nim zdążył wydobyć z siebie choćby dźwięk to było po wszystkim. Zakład został przypieczętowany, Julien mianował się sędzią, a Alexandrowi pozostało jedynie zacisnąć usta, wywrócić oczami i i skupić się na tym, by poszło im w pięty.\nAlex stanął przy stole, obracając w palcach hikorową różdżkę, która przy tym ruchu wydała z siebie cichy świst. Zaraz złapał ją porządnie i tak jak etykieta pojedynkowa nakazywała, skłonił się przeciwniczce, a następnie ustawił w doskonale wystudiowanej pojedynkowej pozie. Kąciki ust drgnęły mu nieco na bojowe przygotowania Susanne i całą atmosferę tego zakładu, jednak zaraz przestało mu być tak wesoło.\nZaklęcie Farleya okazało się dokumentną klapą. Zrozumiał to dość prędko, mina mu zrzedła, a że wyglądał wciąż jak Julien to wyglądało to dość dziwnie. Susanne przy tym poszło jak z płatka, nieożywiona materia bez problemu słuchała się jej, a Alexander wiedział już, że nie dość że przegrał to jeszcze zrobił (i zrobi) z siebie pośmiewisko. Schował prędko różdżkę i odmienił się do swojej postaci, z mieszanką zawstydzenia i złości na samego siebie wbijając wzrok w buty. Czuł, że powinien był podołać czemuś tak prostemu, a poczucie porażki chwilowo zmusiło go do umknięcia gdzieś i wytarzania się we własnym wstydzie.\n– Wygrałaś, gratulacje. Tylko nie każcie mi się tak wystroić jutro, bo Ida będzie niepocieszona. I w sumie to pójdę gdzieś gdzie się bardziej przydam, nie będę przeszkadzał – rzucił krótko, uśmiechnął się nieco wymuszenie do towarzyszącej mu dwójki i odwrócił na pięcie, najzwyczajniej w świecie opuszczając pomieszczenie. Taki wstyd, dobrze, że przynajmniej nie wysadził stołu jak to było z szachową figurką przy nauce numerologii u Ollivandera.\nTemat: Re: Pokój dzienny z jadalnią [odnośnik] 14.02.21 21:28\nJuż po zakładzie zrobiło jej się trochę smutno - wcale nie chciała tak urządzić Alexandra, poza tym przecież wiedziała, że jest zdolniachą... choć chyba równie dobrze wiedziała, że w transmutacji nie przoduje. Może czuła się trochę wyjątkowo, posiadając tak rozległą wiedzę w tej dziedzinie, czasami i ona potrzebowała tej wyjątkowości - w końcu nie była ekspertką ani z obrony, ani uroków, ani leczenia, mimo wszystko nawet z opieki nad magicznymi stworzeniami. Nawet jeśli wcale nie chciała się chełpić i wywyższać - czy właśnie to zrobiła? Miała świadomość, że manipulacja strukturą jest nieco trudniejsza niż na ogół twierdzono, sama poświęciła wiele czasu na opanowanie jej, godzinami, miesiącami ćwiczyła na różnych materiałach, by poznać właściwości każdego z nich i uderzyć w odpowiednie struny. Przekrzywiła głowę, rozmyślając nad tym wszystkim chwilę, ale prędko musiała wracać do żywych, bo mieli tu pojedynek do rozegrania. Przygotowania sprawiały jej wielką przyjemność, starcia w takim tonie naprawdę były milą odmianą od walk z Rycerzami Walpurgii, ta lekkość i inny wymiar powagi dodawały wszystkiemu beztroski, ta z kolei bywała teraz cenniejsza niż jedzenie.\nA jednak, po całym tym zajściu trudno było przyjąć wygraną z łatwością, nawet jeśli w oczach Sue kalosze i pomarańczowe szorty stanowiły całkiem eleganckie wdzianko. Wzrok wbity w buty był na tyle wymowny, że nawet Lovegood zdołała go zrozumieć, a wnioski wcale jej się nie podobały. No jak to tak, pana młodego smucić w przeddzień ślubu! Już chciała tłumaczyć, że to zawsze wydaje się prostsze niż jest, że przecież gdyby szło o zamalowanie siniaków, to by mu w życiu nie dorównała, ale ten już uciekał, już coś tam mamrotał i się dziwnie uśmiechał!\n- A, a, ale Alex! - zdążyła tylko odpowiedzieć zanim czmychnął im sprzed nosa. - No bez dziur mogą być te kalosze - wymamrotała, chociaż już pewnie nie słyszał, więc skwitowała sprawę westchnieniem, a wzrok pełen zmartwienia przeniosła na pana de Lapin. Nie mogli tak tego zostawić.\n- Cośmy narobili, Jul? Trzeba to wszystko załatać, zanim będzie jak dziura na całą stopę. Myślisz, że się obraził? - zapytała niepewnie, gotowa pognać za przyjacielem, żeby mu tylko humor poprawić - nawet mogła z nim odgnomiać lecznicę, ale niech będzie w dobrym nastroju, pecha na siebie przypadkiem nie ściąga!\nTemat: Re: Pokój dzienny z jadalnią [odnośnik] 15.02.21 0:08\nNie był gotowy na nadchodzącą ceremonię. Roboczy strój narzucony wczesnym rankiem odstawał od eleganckich i dostojnych gości. Krzywe spojrzenia prześlizgiwały się po zabieganej sylwetce, lecz on zdawał się nie zwracać na to uwagi. Chciał pospiesznie uwinąć się z wyznaczonym zadaniem, powrócić do Irlandii dbając o własne przygotowanie i odbiór zaproszonej partnerki. Ślub młodego Gwardzisty był ich pierwszą, poważną uroczystością. Stresował się. Sięgając pamięcią do ostatnich, niefortunnych wydarzeń musiał mieć się na baczności. Zamierzał poświęcić jej całą uwagę zabawiając swobodną rozmową i dość niezgrabnym tańcem. Zobowiązał się do ograniczenia wyskokowych trunków mieszających w słabej, nieprzyzwyczajonej głowie. Planował trzymać na wodzy swój niekiedy wybuchowy temperament reagujący na niepotrzebne prowokacje. Tym razem miało być spokojnie, wyjątkowo i niepowtarzalnie. Zatrzymał się na środku salonu rozglądając się wokoło. Prace przygotowawcze znajdowały się w zaawansowanym stadium. Pomocnicy uwijali się z konkretnymi sprawunkami wzburzając lekko niespokojną atmosferę. O mały włos, ponownie nie zderzył się z rozbieganym maluchem, gdy jasne tęczówki zatrzymały się na profilu przyjaciela o nieskazitelnej prezencji: – Tak, tak, wszystko rozumiem, tylko ja nadal jestem w stroju roboczym. – zauważył zmieszany uśmiechając się blado. Westchnął cicho przesuwając się na bok, znajdując odrobinę wolnej przestrzeni. Rozłożył swój prywatny zielnik oporządzając pojedyncze łodygi. Zrywał zeschnięte i połamane listki, wycierał od nadmiaru wilgoci, rozprostowywał zawinięte płatki, aby roślina prezentowała swe naturalne piękno. Pokiwał głową na słowa towarzysza, lecz w tym samym czasie głos znamienitego Lorda oderwał od pilnego zajęcia. Od pewnego czasu, jego sylwetka pojawiała się we wspólnej przestrzeni. Pamiętał go z czasów szkoły oraz ze wspólnych, najczęściej naukowych perypetii. Dzieliła ich tak wielka przepaść, minęło tyle lat; czy mógł zapamiętać jego skromną osobę? Uśmiechnął się momentalnie, gdy rudowłosy mężczyzna zaproponował zejście ze zbyt wyszukanych kurtuazji. Czyżby nie pamiętał, że moment oficjalnego poznania, mieli już za sobą? Odchrząknął nieznacznie podnosząc się do góry. Wyciągnął dłoń ściskając te przeciwną i odpowiedział: – Będzie mi niezmiernie miło… – aby za chwilę dodać: – Vincent. – i wtedy nastąpił przełom. Błysk zdziwienia rozświetlił zielone tęczówki. Ciemnowłosy nie mógł powstrzymać rozbawienia, które targnęło całym jego ciałem. A jednak! – Tak, tak to właśnie ja, to samo eliksirowe beztalencie, któremu musiałeś udzielać korepetycji. – wytłumaczył ochoczo kiwając głową z dezaprobatą. Czyż ten świat nie był jednak mały? – Nie byłem pewny, czy mnie jeszcze w ogóle pamiętasz. Gdzie się podziewałem? – machnął ręką sugerując, iż jest to naprawdę długa historia: – Mamy za mało czasu, aby o tym wszystkim rozprawiać. Jeżeli zechcesz odwiedzić mnie w Irlandii, na pewno wszystko ci opowiem. – zaproponował śmiało czując nieoczekiwaną ulgę. Poczuł się naprawdę swobodnie widząc ożywioną reakcję uzdrowiciela. Przykucnął przy kwiatach, wracając do układania najlepszej kompozycji. Przez chwilę zapomniał, że współdzielili tą samą, fantastyczną pasję. Nie dziwił go wybrzmiewający zachwyt, starał się, aby wybrane łodygi były tymi najlepszymi: – Cieszę się, starałem się znaleźć jak najdorodniejsze okazy. Rozchodnik? To bardzo ciekawa historia; okazało się, że moja niedaleka sąsiadka posiada go we własnym ogródku. Rośnie u niej już od lat. Pozwoliła mi zabrać kilka kwiatów, aby dziś mogły zdobić weselne stoły. – wyjaśnił z zadowoleniem, nie dowierzając we własne szczęście. Jeszcze kilka dni temu martwił się o zasoby oraz kapryśną pogodę. Zapowiadane przymrozki mogły pozbawić go ostatnich, kwiecistych wspaniałości. Dearborn powrócił ze stosem śnieżnobiałych obrusów i pękatych wazonów. Wyjął je z jego rąk, stawiając obok siebie. Przyniósł również te, wskazane przez Lorda Prewetta, zastanawiając się jak właściwie wyglądają widelce do ryb; czy musieli tak bardzo utrudniać sobie życie? – Zacznę powoli układać bukiety. – dodał informacyjnie wtykając pierwsze gałązki kolorowych i wonnych wrzosów.\nOstatnio zmieniony przez Vincent Rineheart dnia 15.02.21 22:23, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Pokój dzienny z jadalnią [odnośnik] 15.02.21 3:23\n| odpowiedź na post Sue i Alexa\nKiwał głową, słuchając i w jakiś sposób ucząc się dokładniej, czym były te całe ogniste kraby. Zrobiło mu się jednak nieco głupio, wszak sam pomyślał w pierwszej chwili zaledwie o klejnotach zdobiących skorupę, nawet nie zastanawiając się, jak wyglądały pyszczki tych stworzonek.\nWestchnienie, które wyrwało się z ust panny Lovegood przykuło wyraźnie uwagę młodego Francuza. Czyżby jednak nie była do końca obojętna na jego spojrzenia i komplementy? Uśmiechnął się pod nosem, postanawiając pozostać w świecie rozważań i domysłów, tak było przecież ciekawiej! Słuchał jej dźwięcznego głosu, który usytuował zachwyt względem Alexa, jako do jego osoby, której wygląd podkradł metamorfomag, aniżeli do umiejętności przyjaciela.\n- Poczekaj, aż ci opowiem o jednym wypadzie nad jezioro, przyjacielu. Dopiero wtedy będziesz miał się czemu dziwić – zaśmiał się nieśmiało i pokręcił głową na to wspomnienie. Nadal nie potrafił przyzwyczaić się do tego, że Alex był ubogi w te bajeczne chwile, które spędzili razem. Niejednokrotnie po wyjściu Farleya z Makówki, młody jasnowidz załamywał dłonie nad tym, że jego przyjaciel nie pamiętał tylu lat… Jakby nie istniały. Łzy cisnęły mu się w bardziej ckliwe wieczory do oczu, odszukując przepaść powstałą przez to, że nie zdążył go ostrzec, zapobiec temu wszystkiemu, z czym musiał się mierzyć. Na szczęście, mogli pisać teraz całe rozdziały od nowa, a wyrwane kartki tworzyły miejsce na nowe – zawsze należało odnajdować pozytywny, nieważne jak beznadziejna zdawała się sytuacja.\nOsobiście nie był za dziurawymi kaloszami, wszak mogły absolutnie nie pasować do szortów, a w dodatku były niepraktyczne w taką pogodę, a przecież… Hm… Miał dziwne przeświadczenie, że obudzą się pośród traw, sam nie widział dlaczego. Wzruszył ramionami na własne myśli, wracając spojrzeniem do przyjaciół.\nGdy przeciwnicy się kłaniali, a potem przeciągali stół, Julien w międzyczasie zdążył parokrotnie zwielokrotnić ilość krzeseł, a także w pojedynkę powiększyć jeden ze stołów, po powiększaniu samochodu miał chyba w tym wprawę. Kątem oka zerkał na czarownicę i czarodzieja, zastanawiając się, dlaczego Lexowi idzie to wszystko tak mizernie. Julien słyszał o zdolnościach Sue i nie wątpił w nie ani trochę, więc wygrana po stronie uroczej blondynki była formalnością. W końcu pojedynek się zakończył, rzecz jasna fiaskiem ze strony Farleya. Chociaż dziwnie mu było ponosić klęskę, właściwie nie jemu, bo to przyszły pan młody nosił tylko jego twarz, niemniej jednak wciąż było to dziwnym uczuciem. Nie spodziewał się, że przegrana wywoła w przyjacielu tak burzliwe uczucia. Choć wcześniej uśmiechał się szeroko tak spojrzenie Farleya sprowadziło go całkowicie do poziomu gruntu i to tego pod podłogą. – Nie, Alex! Czekaj! – zawołał za nim, zeskakując energicznie z krzesła. Ledwo zerknął na Lovegood, złapał ją po prostu pod ramię i pociągnął w kierunku przyjaciela, mrucząc coś po francusku pod nosem.\nTemat: Re: Pokój dzienny z jadalnią [odnośnik] 15.02.21 22:15\nNie miałem wysokiego mniemania o arystokracji. Uważałem, że w przeważającej większości są to ludzie płytce, zepsuci i skupieni na powierzchowności, rozmiłowani w luksusie aż do przesady i wyniośli, lecz były wśród ich wyjątki. Za taki miałem dzisiejszego pana młodego, lorda Macmillana oraz lorda Prewetta właśnie. Przez myśl mi nie przyszło, że ubrał się tak, by zaznaczyć swoją pozycję w naszym społeczeństwie. Raczej nie miał nic innego w swojej szafie i nie było w tym nic złego. Prewettowie nikomu pieniędzy nie ukradli. Pomagali potrzebującym na tyle, na ile mogli sobie pozwolić. Nikomu też nie zwykłem zaglądać do sakiewki. Po prostu tknęła mnie myśl, że nie prezentuję się wystarczająco elegancko - a lubiłem dbać o ubiór.\nKiwnąłem głową, tak jak i Archibald puszczając w niepamięć to nieporozumienie, to nie było przecież nic wielkiego i wartego naszej uwagi.\n- Nie wiem, czy mam, tak mówią - odpowiedziałem z uśmiechem. Chciałbym przekonać się o prawdziwości tych słów. Słysząc pytanie Archibalda mój dobry nastrój prysł jak mydlana bańka. Uśmiech zastygł, a kąciki ust opadły. - Miałem córkę. Zmarła, gdy miała trzy lata - usłyszałem sam siebie, mój głos zabrzmiał obco i głucho, niemal beznamiętnie. Prewett nie mógł wiedzieć, ale nie zamierzałem kłamać. Pewnie i tak by się dowiedział.\nDziękowałem w duchu Rineheartowi za to, że się pojawił i uwolnił nas od ciężaru rozmowy, który zawisł w powietrzu. Naprawdę nie chciałem teraz wspominać Annie i słuchać kondolencji, wyrazów współczucia, słów wsparcia. Swój ból trzymałem głęboko w sobie. Oni zajęli się sobą, a ja w tym czasie znalazłem obrusy.\nGdy wróciłem rozmawiali o kwiatach, roślinach, rozsadnikach. Nie wtrącałem się w tę rozmowę, bo owe nazwy nic mi nie mówiły. Rozróżniałbym różę od tulipana oraz pokrzywę od bluszczu. Tyle mi wystarczyło. Zielarstwo nigdy mnie szczególnie nie pociągało. Tych dwóch za to gadało jak nakręconych - niczym dwie stare czarownice wymieniające się sztuczkami na dbanie o swój kwietnik. Zająłem się obrusami, a kiedy Archibald wyciągnął talerze i zaczął rozkładać je na stołach, ja podszedłem do pudła ze sztućcami.\n- Ułożę je - zaproponowałem.\nSporo tego ze sobą przyniósł i nie byłem nawet pewien, czy w ogóle będzie tyle dań, biorąc pod uwagę jak trudna była sytuacja z dostawami żywności, ale mogło to tylko wyglądać chociaż... Wystawnie. Alexander pewnie do tego przywykł.\nZ prawej strony talerza położyłem kolejno od samego brzegu: nóż do przystawki, łyżkę do zupy, nóż do ryb i nóż do dania głównego. Z lewej strony zaś najbardziej od brzegu widelec do przystawki, widelec do ryb i widelec do dania głównego. Nad talerzem łyżeczkę do deseru i widelczyk do ciasta.\n- Archibaldzie, mógłbyś zerknąć? - poprosiłem go, aby sprawdził, czy ułożyłem sztućce zgodnie z zasadami.\nTemat: Re: Pokój dzienny z jadalnią [odnośnik] 18.02.21 22:25\nBeztroska atmosfera ich spotkania zniszczyła się w ciągu jednej sekundy. Archibaldowi wyraźnie zrzedła mina, kiedy usłyszał odpowiedź Cedrica – takiej się nie spodziewał, tym bardziej pożałował swoich wcześniejszych słów i zachwytów nad własnymi dziećmi. Nie pozwolił sobie jednak na całkiem szczerą reakcję, która zapewne polegałaby na (mimo wszystko) zadawaniu kolejnych pytań. Lata szlacheckiego wychowania nauczyły go jak wybrnąć z takich sytuacji, jak pociągnąć dalej rozmowę – Prewettowie mogli wydawać się wyjątkiem wśród szlachty, miłymi i tolerancyjnymi ludźmi, ale też potrafili kłamać i nakładać dobrą minę do złej gry. – Przykro mi – powiedział od razu, zaplatając dłonie za plecami. Skłonił lekko głowę w geście przeprosin. – Strata dziecka to ogromny ból – mówił z doświadczenia, choć tylko po części własnego. Doskonale pamiętał zachowanie swoich rodziców po śmierci Lacusa; w zasadzie odnosił wrażenie, że wciąż każdego dnia to przeżywają, nawet jeżeli rzadko poruszają ten temat.\nPewnie powiedziałby coś więcej, gdyby nie przybycie Vincenta. Posłał Cedricowi jeszcze jedno znaczące spojrzenie, żeby chociaż w ten niemy sposób zakończyć ich wcześniejszą rozmowę.\n– Nie było łatwo, przyznaję – zaśmiał się w odpowiedzi, eliksirowe beztalencie dobrze go podsumowywało. Archibald raczej nie był znany z anielskiej cierpliwości, więc poświęcenie ówczesnemu Kurkonowi tyle uwagi kosztowało go sporo wysiłku. – Nawet nie wiesz jak chętnie udałbym się do Irlandii – wyznał całkiem szczerze, marząc o takim beztroskim wyjeździe w nieznane strony – niestety wojna (oraz bycie wrogiem rządu poszukiwanym przez list gończy) nie pozwalała na takie ambitne plany, ale Archie chciał wierzyć, że już niedługo to wszystko się skończy, nawet jeżeli sytuacja stawała się z dnia na dzień coraz bardziej skomplikowana.\n– Sąsiadka, no popatrz! Czasem najciemniej jest pod latarnią. Piękny okaz, doprawdy – zachwycał się dalej, dopóki do jadalni nie wrócił Cedric z obrusami. Kiedy tylko nakryły stół, można było się wziąć do pracy. Zaczął po kolei układać porcelanowe talerze: najpierw do dania głównego, potem mniejszy na przystawki. – Tak, wszystko dobrze – odparł, zerknąwszy przelotnie na sztućce – sukces Cedrica tylko utwierdził go w przekonaniu, że każdy czarodziej jest zaznajomiony z taką zastawą stołową, bez względu na pochodzenie. – Jeszcze tylko serwetki… – stwierdził, dostawiając na środek elegancki świecznik, gdzieś pomiędzy jednym bukietem Vincenta, a drugim. Podszedł do kufra, wyciągając z niego pomarańczowe i zielone serwetki, takie wiosnne, pasujące do porozstawianych kwiatów. Miały ożywić białą zastawę i monotonny obrus. Położył je na stole i machnął różdżką, żeby same się ułożyły – w Weymouth zajmowały się tym skrzaty i służące, ale może jemu też to wyjdzie, to nie mogło być przecież aż takie trudne. – Bywałeś może w Jugosławii? Mój przyjaciel tam kiedyś podróżował… – zagadał Vincenta, mając wrażenie, że każdy podróżnik zna się z innym podróżnikiem, a kraje wcale nie są takie wielkie jak mogłoby się wydawać.\nTemat: Re: Pokój dzienny z jadalnią [odnośnik] 21.02.21 0:11\nNie wiedział dokładnie jaki temat rozmowy poruszano przed jego przyjściem. Zwrócił uwagę na nietypową, lekko zniesmaczoną minę towarzysza ze szkolnego dormitorium, lecz będąc w swym własnym pośpiechu, nie zamierzał dopytywać o niewygodną przyczynę. Westchnął jedynie nie mogąc nadziwić się, iż czas pędził tak nieubłaganie. Jeszcze niedawno, pełni obaw wkraczali w nowy miesiąc smagani konsekwencjami podziemnej batalii. Za kilka godzin, jeden z uczestników, miał już na zawsze związać swą duszę z drugą, umiłowaną osobą; wstąpić w związek małżeński, doznając pełni niesamowitego, nieopisanego szczęścia. Przewrotność niekontrolowanego losu zaskakiwała coraz bardziej, każdego dnia. Odchrząknął nieznacznie, czując nieprzyjemne drapanie w dole krtani. Oberwał zaschnięte listki i podciął kocówki długich łodyg delikatnie, pod skosem, aby te trzymały się jak dłużej. Uśmiechnął się słysząc odpowiedź arystokraty i pokiwał głową w wyrazie zrozumienia; eliksiry były dla niego bolączką. Nie rozumiał tej dziedziny magii, która za żadne skarby świata nie chciała z nim współpracować. Kociołek wybuchał na co drugiej lekcji, a zasady spisane w opasłych podręcznikach, zdawały się nie działać na konkretny eliksir. Składniki wyślizgiwały się z drżących rąk, upadały na ziemię, plamiły szaty biednego i zdezorientowanego czarodzieja. Dobrowolne korepetycje pozwoliły zaliczyć ten paskudny przedmiot. Uniósł głowę i zatrzymał wzrok na profilu rudowłosego: – Jeśli znajdziesz trochę czasu to śmiało, zapraszam. – potwierdził wcześniejszą wypowiedź, z ogromną chęcią przyjmując go w swych skromnych progach. Zapewne wolałby, aby odwiedzony odbyły się dopiero po remoncie, jak i gruntownej zmianie zapuszczonego otoczenia. Zdawał sobie sprawę, że śmiała zapowiedź, jak na razie, była jedynie fantazyjną mrzonką. Okrutne brzemię wojny, nie dawało o sobie zapomnieć, spoczywało na przeciążonych, męskich barkach. Widział go; na prawie każdym płocie, kamiennym budynku, sklepowej, zabitej deskami witrynie. Wyceniony, wystawiony n publiczny ogląd, zepchnięty do rangi zbrodniarza poprzez niewłaściwe poglądy, czy istniała jeszcze bardziej absurdalna niedorzeczność? Z siłowym jękiem, dźwignął się do góry biorąc do rąk kilka kwietnych okazów. Formował zalążki pierwszych bukietów, dobierając najtrafniejszą kolorystykę oraz wielkość: – Dziękuję w imieniu sąsiadki. – powiedział ciepło, unosząc spojrzenie na powracającego, eleganckiego gościa. Cedric doniósł brakujące, stołowe okrycia, z którymi pomógł mu w pierwszej kolejności. Gdy mężczyźni zajęli się rozkładaniem zastawy, on sam wkładał do wazonów wcześniej przygotowane kompozycje. Dołożył największych starań, aby prezentowały się elegancko i dostojnie. Ustawiał je na środku stołów, dbając o odpowiednią odległość. Przekręcał je kilkukrotnie, aby odkryć tę najznamienitszą stronę. Najpiękniejszy, a za razem największy bukiet, spoczął w okolicach miejsc zarezerwowanych dla młodej pary. Równając się z sylwetką arystokraty, zatrzymał się na moment kiwając głową miarowo i uśmiechając się lekko: – Tak, byłem tam przez jakiś czas. W szczególności na początku swych podróżniczych poczynań. – wyjaśnił spoglądając na niego przelotnie. Wciskając brzydko wyglądający wrzos, kontynuował: – Wydaje mi się, że wiem kogo masz na myśli. – dodał jeszcze dość tajemniczo, czekając aż towarzysz sam wypowie personalia omawianego delikwenta; to właśnie jemu zawdzięczał tak sprawną ucieczkę, do której przygotowywał się przez wiele długich tygodni. Pozwolił mu wypłynąć na rodzinnym statku Macmillanów, dołączając niespełna dwa lata później. Westchnął przeciągle odrywając palce od wonnych roślin i rozglądając się po pomieszczeniu. Skupił się na Dearbornie i to do niego skierował swoje pytanie: – Mamy coś jeszcze do zrobienia? Zostało mi trochę kwiatów, mogę zanieść je do holu, poszukać innych miejsc, które mogę ozdobić. – zaproponował śmiało podchodząc do roboczego stanowiska i porywając samotne gałęzie. Resztę oprzątnie troszeczkę później.


Forum Centralne • Zobacz wątek - O statkach i kukułach\nO statkach i kukułach\nprzez Piotr_II_Grzegorz 5 sty 2011, o 09:48\nInformuję, że remanent staków baridajskich przedłuży się zapewne o tydzień, bo chciałbym zmienić pewną rzecz w (zabrzmi dumnie) silniku gry. Użytkownik tego nie zauważy - ale przyda się na przyszłość. W skrócie chodzi o przywrócenie drugiej z aplikacji czyli SQQF3 i jej kompatybilność ze Statkami, Kasą Książęcą i Statkami.\nMyślę, że to i dobrze, bo po przerwach tego typu inicjatywy znowu cieszą się popularnością. I tak popularność statków była dłuższa niż na to liczyłem. Gdyby ktoś chciał wypłacić nagle zgromadzone w statkach wartości to proszę na priv.\nRe: O statkach i kukułach\nprzez Winheart 5 sty 2011, o 13:30\nprzez von Lichtenstein 6 sty 2011, o 10:32\nStatki posiadają nadal bardzo wielu zwolenników w Teutonii oraz państwach obcych, z którymi nawiązano kontakt i zaproszono do wspólnej rozrywki. Osobiście uważam, że statki mają przed sobą naprawdę duże perspektywy


Niedziela, 21. Maj 2017 22:41\n15 maja 2017 roku dwie uczennice – Kinga Kliś (z kl. V) i Agata Warzecha (z kl. 6) reprezentowały naszą szkołę podczas Gminnego Konkursu Czytelniczego „Bibliolada” o tytuł Bibliofila Roku 2017, który odbył się w Zespole Szkolno-Przedszkolnym w Spytkowicach.\nWtorek, 16. Maj 2017 17:07\n12 maja pierwszoklasiści zostali zaproszeni do biblioteki szkolnej, gdzie odbyło się uroczyste pasowanie na czytelników biblioteki szkolnej. Uczniowie wraz z wychowawczynią przybyli do biblioteki w towarzystwie swoich starszych koleżanek.\nCzwartek, 11. Maj 2017 17:34\nW kwietniu trzecioklasiści już po raz siódmy wzięli udział w konkursie czytelniczym z cyklu „W świecie baśni Andersena”. Tym razem uczniowie kl. 3a rozwiązywali test dotyczący baśni pt. „Dzikie łabędzie”, natomiast uczniowie kl. 3b test z baśni pt. „Syrena”.\nPoniedziałek, 08. Maj 2017 16:49\nW piątek 21 kwietnia 2017 roku uczniowie z naszej szkoły wzięli udział w półfinale wojewódzkim Ogólnopolskiego Konkursu „Wielka Liga Czytelników”, które odbyły się w SP nr 1 w Wadowicach. Naszą szkołę reprezentowali:\n- Gabriela Charnas, Emilia Gołba, Jan Przytuła (w kategorii klas 1-3),\n- Stanisław Dębski, Kamil Nowak, Bartosz Trzpis (w kategorii klas 4-6).\nGMINNY KONKURS CZYTELNICZY „ZUZANKA DA SIĘ LUBIĆ”\nWtorek, 18. Kwiecień 2017 17:55\nZ okazji Międzynarodowego Dnia Książki dla Dzieci 6 kwietnia 2017 roku w naszej szkole odbył się Gminny Konkurs Czytelniczy „Zuzanka da się lubić”, adresowany do uczniów klas III szkoły podstawowej. Został on zorganizowany przy współpracy z Biblioteką Pedagogiczną w Wadowicach.\n"WIELKA LIGA CZYTELNIKÓW" - LAUREACI I ETAPU\n"WIELKA LIGA CZYTELNIKÓW" - termin testu


Rodopy i czarnomorska plaża\nPokaż wyniki od 91 do 103 z 103\nTemat: Rodopy i czarnomorska plaża\n22-12-2015 15:58 #91\nPrzez Obzor i wzdłuż wybrzeża jedziemy do Burgas, potem do Elhova. Mały postój na piwo, kawę i spacer po miasteczku. Na placyku zaskakuje cerkiew św. Dimitara Solunskiego (z Saloników) z XIX w. o specyficznej architekturze z dziwną absydą i stojącą obok ażurową, metalową dzwonnicą.\n23-12-2015 14:45 #92\nO zachodzie słońca przybywamy do niedalekiego Ustremskiego Monastyru, klasztor zamknięty, wokół cisza i pustka. Śpimy nad rzeką na miejscu dla pielgrzymów, podobnie jak w zeszłym roku.\nRano zachodzimy na dziedziniec\nCerkiew jest niepozorna...\n23-12-2015 14:50 #93\nPrzed budynkiem klasztornym jest ozdobna fontanka z taką oto figurką... aniołka wprawdzie,\nale czy mnichom przystoi... ?\n27-12-2015 09:32 #94\nW południe po zakupach na targu w Harmanli wyruszamy w poszukiwaniu trackiego grobowca w Aleksandrovie, leżącego w dolinie Maricy, na północ od szosy Harmanli - Haskovo. Dojechać tam nie jest łatwo, szosa „dupkata” żadnych drogowskazów, dopiero w Konstantinovie jest tablica, skręcamy i za 5 km mamy parking a powyżej, na górce nowoczesny budynek muzeum; biały blok ze szklanym hollem po środku.\nOzdobny chodnik prowadzi przez mały skwerek pośród kolorowych ławek do wejścia – to fundacja japońska. Bilety po 4 leva od osoby, ulgowy po 2 leva, to jedno z droższych bułgarskich muzeum, otwarte latem od 9 do 17 bez poniedziałków.\nObszerna sala prezentuje makietę grobowca w kurhanie, oryginał, pokryty wewnątrz malowidłami jest zbyt cenny i wrażliwy na światło aby udostępnić go publiczności.\n27-12-2015 09:36 #95\nPrawdziwy grobowiec znajduje się w kurhanie, niezbyt wysokim pagórku porośniętym drzewami, widocznym powyżej muzeum. Powstał w 2 poł. IV w. p.n.e. przeznaczony dla trackiego księcia. Składa się z 15 m korytarza, prostokątnej sali 1,5 x 2 m i okrągłej sali o średnicy 3,30 m i wysokości 3,40 m sklepionej kopułą, zbudowane są z wielkich bloków kamiennych bez zaprawy. Wnętrze pokrywają freski ze scenami głównie z polowania.\nCiekawa jest historia odkrycia tego grobowca ; pewnego wieczoru 2000 roku profesor Kitov wracajc z badań archeologicznych na innej odkrywce postanowił zajrzeć na ten pagórek intrygujący go od dawna. Ku jego zdziwieniu zobaczył świeżo wydrążony kilkudziesięciometrowy tunel, zagłębiając się do środka trafił prosto do komory grobowej. Natychmiast zawiadomił odpowiednie instytucje i uzyskał zabezpieczenie znaleziska przed nielegalnymi poszukiwaczami skarbów.\nW gablotach wystawione są przedmioty z okresu trackiego znalezione w okolicy, na ścianach ogromne fotografie innych miejsc kultowych Traków. Zgadujemy nazwy miejscowości i sprawdzamy naszą wiedzę – jest na 5-tkę.\n28-12-2015 18:37 #96\nHaskovo to stosunkowo duże miasto, jakoś nie mamy ochoty zwiedzać go dokładnie w upalne, sobotnie popołudnie, wjeżdżamy tylko na wzgórze nad miastem z gigantyczną figurą Madonny z Jezusem, najwyższą na świecie, ma 32 m (rekord zapisany w księdze Guinnessa), wystawiono ją w 2003 r.\nPróbuje jej dorównać dzwonnica kościelna.\nObok, stylowa kawiarnia z egzotycznymi roślinami i tarasem z oryginalnym umeblowaniem pozwala spojrzeć na niezbyt ciekawą panoramę miasta.\n29-12-2015 14:56 #97\nSzybko opuszczamy Haskovo i jedziemy do Kardżali a dalej do Ardino przez góry, przez las. Tuż przed miastem drogowskaz „Orłovite Skali” (Kartal Kaya) pokazuje wąska stromą drogę pod gorę. Zaraz widać nową, porządną wiatę na kamiennej podmurówce, ładnie stąd widać Ardino ale my szukamy skały z trackimi niszami.\nNastępnie są jeszcze 4 takie wiaty schrony przy 2-kilometrowej drodze, przy niektórych są ujęcia wody, i wreszcie bariera, za nią jest już tylko kamienista, osypująca się ścieżka po zboczu między drzewami. Jak długo trzeba iść ? Nie wiadomo. Po około 10 min dość niewygodnej ścieżki prześwituje między drzewami piramidalna, żółtawa grupa skał, wysoka na 30 m.\nTu było w V – IV w. p.n.e. sanktuarium Traków, w górnych, najwyższych partiach skał wydrążono 97 trapezaoidalnych nisz, ich głębokość wynosi kilkanaście cm a wysokość do 70 cm, najpewniej stawiano w nich urny z prochami zmarłych.\n29-12-2015 14:59 #98\nNa dole, w niskich, płaskich głazach widać okrągłe otwory, długie rowki i miskowate wgłębienia pozwalające na przelewanie się płynów (wody ? wina ?), tak charakterystyczne ślady trackiej działalności.\nNasuwa mi się takie porównanie: egipskie piramidy wzniesiono 2,5 tys lat przed naszą erą, były badane, przebadane, wielokrotnie i stale archeologowie grzebią wokół nich.\nŚlady w piramidalnych skałach pozostawione przez starożytnych Traków 1,5 tys lat przed nasza erą są prawie nie zbadane, o życiu ich twórców wiemy bardzo niewiele. Dlaczego ? Fakt, że nie pozostawili „pisanych” , czytelnych dla nas śladów...\nEgipcjanie budowali piramidy dla uhonorowania ich króla – faraona, Trakowie wykorzystywali naturalne „piramidy” aby uhonorować wielu swoich zmarłych – drążyli w nich trapezoidalne nisze dla wstawienia urn z prochami. Są ich setki w Bułgarii.\nU jednych wieczna pamięć dla jednostki u drugich - dla każdego członka społeczności ?\nNoc spędzamy w najwyżej położonym schronie, bo ma obok kabinę WC. Późno w nocy mamy wizytę strażnika z psem, sprawdza co my za jedni, wyjaśnia że „niama problema” abyśmy tu spali, tylko pies ma problem bo aż się rwie żeby nam pochrupać kości.\n02-01-2016 11:08 #99\nZjeżdżamy do Ardino, najpierw pod muzeum, niestety dziś nieczynne. Na centralnym placu miasta stoi 2-minaretowy meczet, przed nim miniatura słynnego „Diabelskiego mostu” łączącego brzegi rzeki Ardy, który stał się symbolem miasta.\nPrawdziwego mostu trzeba szukać 10 km za miastem. Kiedyś był trudno dostępny lokalną drogą w bardzo złym stanie, teraz droga jest w trakcie odnowy, poszerzania i asfaltowania, dostanie nawet pobocze z chodnikiem. Docieramy do improwizowanego parkingu, dalej te 3 km lepiej iść piechotą, chyba że ma się auto 4x4 albo starego mercedesa. Tylko znający drogę tubylcy zjeżdżaja aż do rzeki.\nMost jest piękny, najwyższy w Rodopach, ma 3 łuki, 56 m długości i 11,5 m wysokości, pochodzi z pocz. XVI w. Już w V w. p.n.e. biegła tędy droga z Plovdivu nad morze. Teraz jest odnowiony, wymuskany, są tablice informacyjne i duże zadaszenie z kominkiem na pikniki.\n02-01-2016 11:13 #100\nMożna przejść na drugi brzeg, przez most prowadzi szlak turystyczny.\nZ Ardino, aby nie wracać do Kardżali odważyliśmy się pojechać „na skróty” stareńką, ledwo widoczną na mapie drogą do Dżebel; wąska, bez poboczy, bardzo kręta i pełna dziur w sfalcie.\n05-01-2016 15:10 #101\nZ Dżebel na południe do Benkovski to już była „królewska droga”, jak na warunki bułgarskie.\nZatrzymujemy się w motelu „Emre” prowadzonym przez polsko-bułgarskie małżeństwo Martę i Aladyna, sprawiają nam serdeczne powitanie.\nInteresuje nas pas rozległych skał między Zlatogradem a Benkovski koło wsi Dobromircy. Zaczynają się tuż przy szosie i ciągną daleko na północny zachód. Na jednej z nich, w formie olbrzymiego kapelusza grzybowego wisi tablica informacyjna jakie ślady działalności antycznych plemionTraków można na nich znaleźć. Wdrapując się na skały łatwo zauważyć, że w pewnych miejscach są obrabiane, wypolerowane, wydrążone tworząc dziwne formy, korytarze... , są to prawdopodobnie przejścia używane w czasie jakiegoś rytuału inicjacyjnego.\n05-01-2016 15:15 #102\nZa nią inna, najwyższa, wydłużona skała przypomina kształtem krokodyla z uniesionym łbem i to w niej głównie znajduje się system różnych zagłębień; małych okrągłych, większych miskowatych. Trakowie żyli u schyłku epoki brązu i na początku epoki żelaza, wydaje się że to własnie żelazne narzędzia były niezbędne do obróbki twardej skały. Są partie skały wyraźnie wydrążone i wypolerowane aby nadać im żadany ksztalt. Inne mają okrągłe, większe i mniejsze wgłębienia, kanały pozwalające na przelewanie się płynów. Właściwie trudno tu znaleźć skałę bez śladów obróbki przez Traków.\n05-01-2016 15:23 #103\nI znowu taki obły głaz z wyrytymi pasiastymi wgłębieniami postawiony prawie pionowo, do czego służył ?\nNastępnego dnia żegnamy gospodarzy motelu, dostajemy dwa arbuzy z ich ogródka na drogę. Zaglądamy do Zlatogradu, poniedziałek to w nim dzień targowy. Spacerujemy po mieście wśród tych pięknych, zabytkowych domów, świetnie odnowionych, służących w większości za hotele. Chcemy zwiedzić folusz nad rzeką, niestety znowu jest zamknięty. Dopytujemy się w muzeum etnograficznym i dowiadujemy się że to jakiś konflikt we władzach miasta uniemożliwia jego udostępnienie dla turystów i na zmianę decyzji w najbliższym czasie nie ma nadzieji.\nWydajemy resztę levów i opuszczamy Bułgarię przez przejście graniczne w Zlatogradzie wjeżdżając do Grecji.


Innoc3nt 07.05.2015, 12:00 Legenda\nCiekawie zapowiadający się rewanż... Drużyna, która nie ma już nic do stracenia vs drużyna, która pewnie widzi już się w finale (do czego mają prawo).\nRemik031 07.05.2015, 12:37 Ćwierćfinalista\nPozwolicie ze wkeje 10 zdan na temat Messiego po wczorajszym meczu\nLuis Enrique: Z Messim wszystko staje się łatwiejsze. Gerard Piqué: Guardiola miał rację, Messi jest nie do powstrzymania. Rakitić: Dzięki Bogu Messi jest w naszym zespole. Neymar: Jestem tutaj, aby uczyć się od Messiego. Bernat: Powinni porwać Messiego, niemożliwe jest kontrolowanie go przez 90 minut. Kluivert: Messi naprawdę jest z innej planety. Chociaż byłbyś kibicem innej drużyny, musisz to przyznać. Ronaldinho: Dzisiaj wielkie zwycięstwo Barçy! Czy wy to widzieliście? Rafa Márquez: Co za spektakularne spotkanie pod każdym względem. Czy ktoś jeszcze ma jakiekolwiek wątpliwości, kto jest numerem jeden? Gary Lineker: Czy ktokolwiek jeszcze dyskutuje? To jest Mesjasz. Marc Márquez: Ten chłopak jest skur****** (użyte tutaj w jak najbardziej pozytywnym, wyrażającym podziw i szacunek znaczeniu – dop. red.). Brak słów!\nPaolo92 07.05.2015, 18:00 Półfinalista\nZ PS skopiowałeś?\nhan64 07.05.2015, 12:46 Triumfator\nzgadzam sie ze Messi pokazal swoj talent na CN ale niech nikt nie zapomina ze BM tez na AA potrafi rozbic kazda druzyne wysoko to tez jest ich twierdza tak jak Twierdza barcelony na CM :) BM gra slabo na wyjazdach zreszta Barca tez pokazuje nie raz ze na wyjazdach maja problemy wiec niech nikt nie skresla juz NIemcow tylko czekac na kolejny pojedynek :)\nPaolo92 07.05.2015, 17:59 Półfinalista\nNie przypominam sobie aby Barca w tym sezonie przegrała różnicą 2 lub więcej bramek ;) nie ma co porównywać Szachtara lub Porto do Katalończyków bo to nie ta klasa. Oczywiście Bayern jest w stanie wygrać ale maksimum 2 bramkami w co też nie bardzo wierzę.\nRokson 07.05.2015, 21:21 Uczestnik LM\nReal 3-1 Barcelona dalej wymieniać Paolo?\nPolishBarcaFan 07.05.2015, 23:03 Triumfator\nTak wymieniaj dalej.\nRokson 07.05.2015, 23:17 Uczestnik LM\nDobra... za bardzo wyjechałem może z tym, ale i tak barca przegrała już różnicą 2 bramek.\nwojtekmw123 07.05.2015, 13:29 Triumfator\nTeraz tylko czekać na kontry we wtorek i wypunktować Bayern jak Real rok temu.\nmacko2907 07.05.2015, 15:01 Legenda\nW rewanżu Bayern na pewno zagra lepiej, może i wygra ale nie strzeli 4 bramek nie tracąc przy tym ani jednej.\nfcBM 07.05.2015, 15:10 Zwycięzca grupy\nBarcelona jest w znakomitej formie gra prawie w pełnym składzie,a Bayern bez kilku ważnych zawodników powiedzmy sobie szczerze Robben i Ribery to są praktycznie najważniejsze ogniwa w Bayernie tak jak w Barcelonie tymi ogniwami na pewno są Messi i Neymar bez niech to 50% mniej siły zespołu o Alabie nie wspomnę ,a co do rewanżu Bayern stać na własnym stadionie odrobić straty ,ale gdyby to było 2:0, 3:1 w pierwszym spotkaniu jednak odrobić 3:0 i znów bez pełnego składu Mission: Impossible.\ncadabra 07.05.2015, 19:45 Uczestnik LM\nBayern musi kupić nowych grajków, bo granie ze szklanym Robbenem nie wróży sukcesów.\nCrisso 07.05.2015, 19:55 Półfinalista\nMusi też zmienić trenera.\ncadabra 07.05.2015, 20:31 Uczestnik LM\nCrisso 07.05.2015, 21:47 Półfinalista\nNie mam pojęcia, ale myślę że największym problemem Bayernu jest Guardiola.\nRokson 07.05.2015, 22:28 Uczestnik LM\nPo tym meczu nie można ocenić czy Guardiola dobrą taktykę przyjął czy też złą, bo granie bez 2 czołowych zawodników nie zmierza do niczego innego jak porażki lub wyniku 0-0.\ncadabra 08.05.2015, 00:16 Uczestnik LM\nciężko grać bez ataku, kogoś kupić muszą bo inaczej będą odpadać non stop\nCrisso 08.05.2015, 16:35 Półfinalista\nBayern został upokorzony drugi rok z rzędu w LM, myślę że ten klub mierzy wyżej a z przewidywalnym Guardiola nic się nie zmieni, bo on umie grać tylko w jeden sposób.\nPaolo92 07.05.2015, 17:56 Półfinalista\nNaprawdę nie widzę tego aby Messi-Suarez-Neymar nie strzelili minimum jednej bramki w rewanżu ;)\nkondziu777 09.05.2015, 13:01 Zwycięzca grupy\nna pewno Barcelona nie popełni takiego błędu jak Porto i nie wyjdzie przestaszona na boisko w Monachium. I też wątpie by Ter Stegen był w stanie puszczać tyle szmat co bramkarz Porto na Alianz Arena :)


Sprężyny śrubowe – sprawdź zawieszenie | twowheeladvancedtraining.co.uk\nMiejskie drogi nie pomagają pojazdom. Przede wszystkim w okresie zimowym zawieszenie narażone jest na korozje. Z tego powodu najlepszym rozwiązaniem jest sprawdzenie samochodu – dobrze wtedy wymienić sprężyny. W jakich sytuacjach sprawdzić stan zawieszenia?\nMiejskie drogi nie sprzyjają autom. Szczególnie w czasie zimy zawieszenie narażone jest na korozje. Z tego powodu najlepszym rozwiązaniem jest skontrolowanie samochodu – dobrze wtedy wstawić nowe sprężyny. W jakich sytuacjach sprawdzić stan zawieszenia?\nZostawiając temat dziur na polskich drogach, zima to czas trudny na jezdni. Piasek razem z ukochanym błotem przyspieszają korozję. Częściej musimy więc wymieniać tłumiki, a także elementy zawieszenia i sprężyny. O nich zwykle zapominamy, a to poważny błąd. Zniszczona sprężyna w nieoczekiwanym momencie może puścić.\nBardzo często przy przeglądach zapominamy o sprężynach śrubowych, a są one naprawdę ważnym elementem zawieszenia. Trzymają ciężar pojazdu także przy postoju, decydują o wysokości prześwitu pod autem i kumulują energię. Poza tym łagodzą wstrząsy, kiedy podróżujemy po wyboistych jezdniach. Przy okazji zbierają wszystkie zanieczyszczenia.\nOsłona sprężyny jest niszczona, a odsłonięta stalowa powierzchnia niestety rdzewieje.\nMyślimy, że ten wpis Ci się spodobał. Jeżeli tak, to na tej witrynie masz możliwość wyszukać kolejne zajmujące wiadomości. Opowiedz o swych wrażeniach.\nPodróż od razu robi się mniej bezpieczna, bo w niespodziewanie sprężyna pęknie. Dobrze wiedzieć, że zniszczone sprężyny pogarszają sprawność hamowania o 5%, a na to w zimie nie powinniśmy pozwalać.\nIstotne jest to, że eksploatacja sprężyn śrubowych jest zależne przede wszystkim od ciężaru pojazdu, nie od tego, ile jeździmy. Im cięższe auto, tym częściej należy sprawdzać stan sprężyn i wymieniać je. W tym celu trzeba pojechać na stanowisko pomiarowe i dokładnie sprawdzić geometrię samochodu. Jeśli jest naruszona, to znak, że najwyższy czas na nowe sprężyny.\nFachowcy w serwisie nie mają z wymianą najmniejszego problemu. Jeżeli jednak wolimy zająć się tym sami, niezbędny będzie po prostu ściągacz sprężyn. Może okazać się jednak, że kupno narzędzi jest droższe niż warsztat. bardzo ważne jest to, że zawsze trzeba wymienić sprężyny na osi i nie należy wymieniać ich po tej samej stronie pojazdu. Warto odszukać sprężyn w częściach zamiennych – nie mamy obowiązku kupna drogich sprężyn.


Co to jest MECHANIKI ZASADA ZŁOTA\nMECHANIKI ZASADA ZŁOTA co to jest\nCo znaczy złota zasada mechaniki? W fizyce odniesieniu do maszyn prostych, która mówi, iż.\nDefinicja Złota Zasada Mechaniki\nCo to jest ZŁOTA ZASADA MECHANIKI: zasada zachowania energii mechanicznej sformułowana w odniesieniu do maszyn prostych, która mówi, iż pomniejszenie siły wynikające z wykorzystania maszyny prostej musi być skompensowane równym liczbowo zwiększeniem drogi, na jakiej ta siła musi działać, by została wykonana zamierzona robota\nDefinicja Zwierciadło Elektronowe:\nCo to jest tak uformowane, by padająca na region pola wiązka elektronów wymieniła kierunek ruchu w sposób podobny, jak wymienia kierunek ruchu promień świetlny padając na powierzchnię zwierciadła optycznego złota zasada mechaniki.\nCo to jest poprzez z. rozumie się zetknięcie dwóch albo więcej ciał, wskutek którego może się zmienić ich pęd, energia kinetyczna ich ruchu, ich energia wewnętrzna, kształt i liczba. W trakcie zderzenia ciał złota zasada mechaniki.\nCo to jest ukształtowane pole magnetyczne, które wymienia kierunek składowej prędkości elektronu równoległej do linii sił pola. Odpowiednikiem może być pole o symetrii osiowej, którego indukcja magnetyczna złota zasada mechaniki.\nCzym jest Mechaniki Zasada Złota znaczenie w Słownik fizyka na Z .\nSłownik złota zasada mechaniki znaczenie\nDefinicja złota zasada co to jest.\nCo to jest Mechaniki Zasada Złota wyjaśnienie.\nSłownik zasada mechaniki co oznacza.\nZnaczenie mechaniki zasada złota co to jest.\nDefinicja mechaniki zasada złota co to znaczy