Ekspert Finansowy DDF 24 Zielona Góra - Kredyt Hipoteczny\nJesteśmy firmą pośrednictwa finansowego. Pomagamy naszym Klientom wybrać optymalne dla nich rozwiązania finansowe (kredyt hipoteczny, pożyczki). Zespół DDF24 tworzą osoby z wieloletnim doświadczeniem w pracy na rynku usług finansowych. Każdy ekspert finansowy w naszej firmie to profesjonalista w swojej dziedzinie. Dzięki stałej analizie ponad 20 instytucji finansowych, sprawnie i skutecznie znajdujemy optymalne finansowanie w zakresie kredytów hipotecznych, gotówkowych, konsolidacyjnych, samochodowych oraz rozwiązań dla firm w tym leasing. Każdy nasz ekspert finansowy stawia na partnerską, długoterminową relację oraz najwyższą jakość we współpracy z Klientem. Jesteśmy niezależną firmą doradczą, nie powiązaną z żadną instytucją finansową lub grupą bankową. Nie trać czasu na chodzenie po bankach – wszystkie oferty, w tym kredyt hipoteczny, pożyczki i leasing w jednym miejscu ! Do każdego Klienta i Jego sprawy podchodzimy indywidualnie i z pełnym zaangażowaniem. Nasze usługi są bezpłatne. Zapraszamy na spotkanie z Ekspertem. Zachęcam do kontaktu - Dariusz Wasilewski.\nNasze usługi są bezpłatne - ekspert finansowy\nEkspert finansowy to niezależny specjalista, którego celem jest troska o finanse klienta. Mając na uwadze dobro naszych Klientów proponujemy najlepszą jakość usług finansowych. Jeżeli zależy Ci na opinii ekspert finansowego na temat Twoich funduszy – zapraszamy do skorzystania z pomocy DDF Dariusz Wasilewski Zielona Góra. W naszym biurze znajdziesz zespół profesjonalistów, którzy zaproponują najlepsze rozwiązanie na miarę Twoich potrzeb.


Związani [Emma Chase] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00090 006584 22559270 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Emma Chase Liczba stron:\nISBN: 9788380750821 Data wydania:\nI BĘDĄ ŻYLI DŁUGO I SZCZĘŚLIWIE, JEŚLI TYLKO… DREW PRZEJDZIEOSTATNI TEST. Przez większość życia myślałem, że nigdy się nie ożenię.Jednak Kate dokonała rzeczy niemożliwej. Zmieniła mnie.Chyba wszystkie się zgodzicie, że wcześniej byłemwyjątkowy… A teraz jestem jeszcze lepszy. Droga, która prowadziła do tego dnia, nie była usłana różami. Było kilka potknięć, błędów i nieporozumień godnych greckiej tragedii. Jednak dzięki niewyczerpanemu pożądaniu, bezgranicznemuuwielbieniu oraz wiecznej miłości nasz związek przetrwał.Powiem tylko tyle, że w ostatni weekend zdarzył się w Vegaspewien incydent, który może okazać się problemem. To tak jakby… mój ostatecznytest. Wiem, co sobie myślicie – zastanawiacie się, co, u licha, nawywijałem tymrazem. Spokojnie.Nie osądzajcie i nie krzyczcie, by mnie wykastrowano, pókinie poznacie całej historii. I trzymajcie się mocno, bozapowiada się ostra jazda. Spodziewałyście się czegoś innego?\nDla Joego, G & J Zawsze będziecie moim szczęśliwym zakończeniem\nPROLOG Są w życiu takie chwile, o których marzycie – które planujecie. Wyobrażacie sobie każdy detal – w kolorach, HD i z dźwiękiem przestrzennym. A kiedy w końcu ta idealna chwila nadchodzi, modlicie się, by rzeczywistość nie odbiegała od fantazji stworzonej przez wasz umysł. A potem w ciągu kilku chwil wszystko rozpieprza się w drobny mak. Tak właśnie jest w moim przypadku. Bo ten diabelnie przystojny mężczyzna, w doskonale skrojonym garniturze od Armaniego, stojący przy ołtarzu katedry Świętego Patryka to ja. Drew Evans. A Katherine Brooks czeka przed kościołem w przepięknej białej sukni, gotowa postawić pierwszy krok na drodze do ołtarza. Do mnie. Wielu facetów nie marzy o ślubie – chyba nie muszę wam o tym mówić. Ale to nie jakiś tam przeciętny ślub. To przełomowe wydarzenie. Wręcz rewolucyjne. Ponieważ przez większą część życia nie wykazywałem najmniejszej chęci, by skończyć w tym miejscu. Noszenie drwa do lasu czy piasku na plażę – nie tego chciałem, pamiętacie? Jednak Kate dokonała rzeczy niemożliwej. Zmieniła mnie. Chyba wszystkie się zgodzicie, że wcześniej byłem wyjątkowy… A teraz jestem jeszcze lepszy. Droga, która prowadziła do tego dnia, nie była usłana różami. Było kilka potknięć – błędów – i nieporozumień godnych pieprzonej greckiej tragedii. Jednak dzięki niewyczerpanemu pożądaniu, bezgranicznemu uwielbieniu oraz wiecznej miłości nasz związek przetrwał. Powiem tylko tyle, że w ostatni weekend zdarzył się w Vegas pewien incydent. To… tak jakby… mój ostateczny test. Wiem, co sobie myślicie: Coś ty, u licha, znowu nawywijał? Spokojnie. Nie osądzajcie – i nie krzyczcie, by mnie wykastrowano – póki nie poznacie całej historii. Tylko pamiętajcie: dobrymi chęciami wybrukowane jest piekło. Na szczęście ta historia ma szczęśliwe zakończenie.\nROZDZIAŁ PIERWSZY Tydzień wcześniej W mieszkaniu panuje cisza. Taka, której można doświadczyć wyłącznie przed świtem, gdy niebo ciągle jest ciemne. Apartament zmienił się, odkąd go ostatnio oglądałyście. Rozejrzyjcie się. Na blatach stoją czyste butelki ze smoczkami, w rogu kuchni stoi zielone, drewniane, wysokie krzesełko. Ściany i półki ozdabiają zdjęcia w ramkach. Na niektórych jesteśmy z Kate, ale większość przedstawia ciemnowłosego dwulatka z brązowymi, błyszczącymi oczami i zawadiackim uśmieszkiem. Wejdźcie do sypialni. Dwa ciała wiją się na łóżku częściowo okryte pomiętą pościelą. Zataczam biodrami duże, powolne koła. Uważam, że pozycja misjonarska ma zepsutą reputację. Wcale nie jest nudna. Pozwala facetowi przejąć kontrolę – nadać tempo. Dosięgnąć tych wszystkich tajemniczych miejsc, które sprawiają, że kobieta jęczy i wbija partnerowi paznokcie w łopatki. To właśnie robi teraz Kate. Pochylam głowę i biorę jej wyprężony sutek w usta, ssę go mocno i bawię się nim językiem. Kate wygina plecy w łuk. Unosi brodę, rozchyla usta, jednak nie wychodzi spomiędzy nich żaden dźwięk. Mocniej obejmuje mnie nogami, jej cipka robi się jeszcze ciaśniejsza. Nawet po urodzeniu dziecka dziurka Kate jest przyjemna i niesamowita, tak jak za pierwszym razem. Niech cię Bóg błogosławi, doktorze Kegel. Przyspieszam nieco tempo i zmieniam kąt, wbijając się w nią krótkimi, szybkimi pchnięciami. Kiedy widzę, że nie może już dłużej wytrzymać, nakrywam jej usta swoimi, by stłumić błogie jęki. Choć tak bardzo uwielbiam jej krzyki, ostatnio zależy mi na tym, by było cicho. Dyskretnie. Pytacie dlaczego? Poczekajcie, zaraz to wyjaśnię. To nasza złota zasada. Nasze podstawowe przykazanie: Nie obudzić piekielnego dzieciaka. Powtórzę, w razie, gdyby wam umknęło: NIE OBUDZIĆ PIEKIELNEGO DZIECIAKA. Na przykład… nigdy! Jeszcze nie łapiecie? To znaczy, że nie macie dzieci. Widzicie, one są piękne. Wyjątkowe. Cudowne. Szczególnie gdy śpią. Kiedy jednak im się w tym przeszkadza, stają się potworami. Rozdrażnionymi bestyjkami, które wykazują wybitne podobieństwo do gremlinów karmionych po północy. A naga prawda jest taka, że kiedy nie są wypoczęte, są cholernie egoistyczne. Egocentryczne i wymagające. Nie obchodzi ich, co i z kim robiłyście, zanim was potrzebowały. Zależy im wyłącznie na sobie. Są głodne. Są mokre. Chcą, byście wzięły je na ręce, bo znudził im się widok z łóżeczka. Do wszystkich szczęśliwych mamuś, które oczekują na pojawienie się małego, kochanego pasa cnoty: Powiem wam, jak to naprawdę jest, i nie będę karmił was tymi utopijnymi bzdurami, które można znaleźć w poradnikach o ciąży. No to uważajcie: Kiedy maluch w końcu się urodzi, a wy będziecie nadal w szpitalu, dziecko będzie wyłącznie spało. Chyba nawet przez dwadzieścia trzy do dwudziestu czterech godzin na dobę. Myślę, że pielęgniarki dosypują czegoś do mleka. Tak czy inaczej, po jakichś dwóch dniach spokoju szpital wypisze was do domu. Wtedy dziecko uzna, że wystarczająco się wyspało. Znajdzie sobie coś innego do roboty, by zabić czas. Wiedziałyście, że płacz niemowlaka jest dwadzieścia decybeli głośniejszy niż gwizd lokomotywy? Nie ściemniam. Sprawdźcie, jeśli mi nie wierzycie. Trzeciego dnia zacząłem się obawiać, że z Jamesem coś jest nie tak. Może miał kolkę czy coś? Albo uczulenie na tapetę? A może po prostu cholernie nas nie lubił? Bez względu na powód, nie był szczęśliwy i zadowolony. No i bardzo chętnie dawał nam o tym znać. Rano. W południe. I uwielbiał być niezadowolony w nocy. Raz na jakiś czas, tylko po to, by nas wkurzyć, ni to z gruszki, ni z pietruszki, zasypiał. Ale kiedy się tylko obudził? Tak – zaczynał wrzeszczeć. I nie mówię o słodziutkim kwileniu. Do diabła, nie! Mówię o darciu się na całe gardło, z głębi płuc, kopaniu nogami i upiornych krzykach niczym irlandzka żałobnica. Zespół dziecka potrząsanego? Teraz rozumiem, skąd się wziął. I nie to, że dawaliśmy się ponosić emocjom, ale szczerze, to wcale nie było zabawne. Moja mama często nas odwiedzała i początkowo odczuwałem ulgę. Myślałem, że skoro sama przechodziła przez to dwukrotnie, to jakoś go naprawi. Mamy potrafią takie rzeczy. Tyle że… tego nie zrobiła. Uśmiechała się tylko w spokojnie irytujący sposób, kiedy klepała naszego niemowlaka po pleckach, by mu się odbiło. Po czym mówiła, że to normalne. No bo wszystkie dzieci płaczą. I że musimy z Kate wypracować swój własny sposób, żeby sobie z tym poradzić. Nigdy wcześniej nie miałem tak wielkiej ochoty udusić własnej matki. Kiedyś nie rozumiałem psycholi typu Menendez lub Jim Gordon. Jednak w tych mrocznych czasach, kiedy sen – i lodziki – były odległym wspomnieniem, przykro mi to stwierdzić, ale matkobójstwo było dla mnie cholernie atrakcyjnym pomysłem. Ponieważ z całą pewnością moja mama znała sekret, jak uszczęśliwić dziecko – trzymała w zasięgu ręki klucze do królestwa spokoju. Jednak z jakiegoś diabelskiego, mściwego powodu nie chciała się z nami nimi podzielić. A brak snu może doprowadzić do szaleństwa. Nawet najbardziej absurdalne wizje wydają się prawdopodobnymi scenariuszami. Pewnego razu, około czwartej nad ranem ja… Właściwie chyba będzie lepiej, jeśli wam to po prostu pokażę, żebyście miały pełen pogląd. Tak, to retrospekcja – ale jesteście bystre, dacie radę. Tak na wszelki wypadek będę mówił powoli. Piąty dzień życia Jamesa: – Łeee… łeee… łeee… łeee… Zanim jestem w stanie unieść powieki i odczytać cyfry wyświetlane na zegarku, Kate już siedzi na łóżku, gotowa do skoku w stronę leżącego w kołysce obok nas wkurzonego zawiniątka. Czwarta rano. Jęczę w duchu, bo nie minęła godzina, odkąd zasnął. Moją pierwszą egoistyczną, instynktowną myślą jest zamknąć oczy i pozwolić Kate się tym zająć, jednak – ponieważ nie chcę, by oszalała – jakaś cząstka mnie chce pomóc, mimo iż ta samolubna część mi nie pozwala. – Łeeeee… łeeeee… – Zajmę się nim, Kate. – Odkrywam się i wkładam spodnie od dresu. – Wracaj do łóżka. – Mam nadzieję, że powie: Nie trzeba… Jednak tego nie robi. Natychmiast opada na poduszkę. Zabieram Jamesa z łóżeczka i tulę do nagiej piersi. Ociera się policzkiem o moją skórę i znów zaczyna zawodzić. Wychodzę z nim z sypialni i idę do kuchni. Wyciągam z lodówki butelkę z odciągniętym z piersi mlekiem, które po południu przygotowała Kate za pomocą jakiejś dziwacznej, elektrycznej dojarki, którą dostała od Delores. Trzymając Jamesa jedną ręką, drugą wkładam butelkę pod gorącą wodę, bo tak doradziła nam w szpitalu położna. Kiedy jest już ciepła, na chwiejnych nogach i z zaczerwienionymi oczami przechodzę do salonu. Siadam na kanapie, układam sobie Jamesa w ramionach i wkładam mu smoczek do buzi. Rozumiem, że nie jest dobrym pomysłem karmić go za każdym razem, gdy się budzi. Wiem, jak ważny jest harmonogram karmienia i nauczenie synka, by sam się uspokajał. Zdaję sobie sprawę, że tak naprawdę nie powinien być głodny, ponieważ jadł dopiero godzinę temu. Jednak brak snu z jakiegoś powodu jest torturą. Zatem wszystkie te argumenty wylatują przez okno w nadziei, że on – i ja – pójdziemy spać tak szybko, jak to możliwe. Bierze dwa pociągnięcia z butelki, po czym wypluwa smoczek, odwraca głowę i z otwartymi ustami krzyczy: – Łeeeeee… Patrzę w sufit i przeklinam Boga. – James, czego ty chcesz? – Mój głos jest na krawędzi frustracji. – Masz sucho, tulę cię, staram się nakarmić, czego jeszcze, u diabła, chcesz? – Idę do kuchni i porywam z blatu książeczkę czekową. – Pieniądze cię uszczęśliwią? Niedorzeczne? Tak, wiem. Nie osądzajcie mnie. – Za godzinę snu zapłacę ci dziesięć tysięcy dolarów. Natychmiast wypiszę czek. – Macham mu przed buzią książeczką czekową, mając nadzieję, że to go uspokoi. To go tylko wkurza. – Łeeeee… Rzucam papiery na stół i wracam do salonu. Chodzę po pomieszczeniu, delikatnie kołysząc go w ramionach, klepiąc po pupce. Wiecie, muszę być naprawdę zdesperowany, bo zaczynam śpiewać: – Cichutko maleńki, nie płacz już, tatuś kupi ci… – przerywam, bo, u licha, jakie dziecko chciałoby kukułeczkę? Żadna z tych kołysanek nie ma cholernego sensu. Nie znam więcej kołysanek, więc dalej nucę moją ulubioną melodię, Enter Sandman, Metalliki: – Złap mnie za rękę, lecimy do Nibylandii… – Łeeeeeeeee… Kiedy i to nie pomaga, siadam na kanapie. Układam sobie Jamesa na kolanach i podtrzymuję mu główkę. Wpatruję się w jego twarzyczkę i, choć nadal się drze, mimowolnie się uśmiecham. Mówię do niego cichym, spokojnym głosem: – Wiesz, rozumiem, dlaczego jesteś taki niezadowolony. W jednej chwili pływasz w płynie owodniowym, gdzie jest ciemno, ciepło i cicho, a kilka chwil później marzniesz, razi cię jasne światło, a jakiś kretyn nakłuwa ci igłą pięty. Twój cały świat wywraca się do góry nogami. – Fala łez powolutku maleje. Choć James pojękuje, głównie patrzy na mnie tymi swoimi wielkimi, brązowymi oczami. Zainteresowany tym, co mówię. Znam teorię, że dzieci na tym etapie nie rozumieją języka, ale tak jak mężczyźni próbujący się wymigać od obowiązków domowych, sądzę, iż wiedzą więcej, niż chcą przyznać. – Czułem się w ten sam sposób, kiedy poznałem twoją mamę. Żyłem na luzie, mając fanta-kurde-styczne życie, po czym pojawiła się w nim twoja mama i wszystko w cholerę mi rozpieprzyła. Już nie wiedziałem co i jak, co z pracą, co z sobotnimi nocami. To rozmowa na kiedy indziej, jednak prawdą jest powiedzenie: spędzasz dziewięć miesięcy, chcąc wyjść, a potem całe życie starając się tam wrócić. – Śmieję się z własnego żartu. – Zapewne nie chcesz tego słuchać, ale twoja mama jest wspaniała, ma najlepszy tyłek, jaki kiedykolwiek widziałem. Mimo to lubiłem swoje dawne życie i nie potrafiłem wyobrazić sobie niczego lepszego. Myliłem się jednak, James. Zakochanie się w niej, zdobycie jej zaufania, twoje narodziny, są najlepszymi rzeczami, jakie mi się przytrafiły. Już nie płacze, ale skupia się na mnie w ciszy. – Przyzwyczajenie się może być trudne… ale warto. Więc, mógłbyś nam dać trochę luzu? Proszę. Bardzo cię kochamy. Wprost nie mogę się doczekać, by pokazać ci, jak cholernie cudne jest życie na zewnątrz. I wcale nie musisz się bać, ponieważ będziemy o ciebie dbać i cię karmić. I przysięgam, że nigdy nie pozwolę, by stało ci się coś złego. Otwiera swoje maleńkie usteczka i ziewa. Powoli mruga powiekami. Wstaję i znów wolno chodzę po pokoju. Cichy głos Kate dobiega od drzwi: – Z pewnością potrafi pan posługiwać się słowami, panie Evans. – Jej włosy są w nieładzie, ma na sobie mój uczelniany podkoszulek sięgający jej prawie do kolan. – Dlaczego nie śpisz? – pytam. Wzrusza ramionami. – Nie mogłam zasnąć. Usłyszałam twój głos. – Podchodzi do nas i opiera głowę na moim ramieniu, spoglądając na dziecko. – Zasnął. Naprawdę śpi. – Powinienem ryzykować odłożenie go do łóżeczka, czy muszę nauczyć się spać na stojąco jak jakiś pieprzony koń? Kate łapie mnie za rękę i prowadzi w kierunku kanapy. Siada i klepie miejsce tuż obok. Niczym saper rozbrajający bombę, przesuwam Jamesa, by oparł się na mojej piersi, by jego policzek przylegał do mojego równo bijącego serca. Opieram się wygodnie, kładę nogi na ławie, drugą ręką obejmuję Kate. Wzdycham. – Boże, jak dobrze. Chociaż to nadal nie jest lepsze od seksu – mam w nosie, co mówią gazetki dla młodych matek. Sen jest świetny, ale seks zawsze będzie lepszy. Kate podwija pod siebie nogi i opiera głowę na moim ramieniu. – Racja. Kilka sekund później cała nasza trójka smacznie śpi. Możliwe, że James zrozumiał moją ofertę przekupstwa, bo tamtej nocy przespał na mojej piersi aż trzy godziny. Ale potem się obudził i wszystko zaczęło się od nowa. Chociaż mam teorię. Myślę, że to celowe. Uważam, że Bóg specjalnie sprawia, że te pierwsze dni z niemowlakiem są takie okropne. Ponieważ potem wszystko inne – osrane pieluchy, ulewanie, ciągłe przebieranie ciuszków i pościeli, ząbkowanie – to pikuś. Dopiero kilka dni później zrozumiałem, że moja matka nie jest zołzą. Tak naprawdę dała nam cenną radę. Ponieważ w końcu, razem z Kate będziemy w stanie pojąć to wszystko. Wiecie, jak szczekają psy, gdy chcą powiedzieć: „Wypuść mnie albo naszczam ci na fotel”? Albo kiedy chcą przekazać: „Rzuć mi tę piszczącą zabawkę, ty sadystyczny sukinsynie”? Albo gdy mówią: „To nie zabawa. Dosłownie zeżrę ci twarz”? Dzieci nie różnią się tak bardzo od psów. Płaczą, gdy są głodne. Wyją, gdy są zmęczone. Beczą, gdy im się nudzi albo gdy swędzi je nos i nie potrafią się podrapać. Kiedy już zrozumiecie znaczenie płaczu dziecka, życie staje się o wiele słodsze. I cichsze. Poza tym – i tu jest haczyk – mimo wyczerpania, frustracji i ryku, który przewierca wam na wylot bębenki i tak kochacie tę swoją pociechę. Bez reszty. Fanatycznie. Intensywnie. Nie zmieniłybyście w nim nic – nie zamieniłybyście na wszystkie chińskie smartfony. Wiem, że to dziwaczne, ale taka właśnie jest prawda. Pieprzyć Korpus Pokoju. Rodzicielstwo jest najtrudniejszą pracą, ale ją kochacie. Wróćmy więc do sceny porno mającej miejsce dwa lata później… Wsuwam ręce pod tyłek Kate – masując go i podnosząc – żebyśmy mogli być bliżej. Przyspieszam tempo. Nasze twarze są blisko siebie, otwieram oczy. Chcę patrzeć. Jestem tego spragniony. Chcę chłonąć każde jej westchnienie, chcę widzieć każdy przebłysk przyjemności malujący się jej na twarzy. Przyjemności, którą ją obdarowuję. Znam ciało Kate tak dobrze jak swoje własne. Jest między nami zaufanie, moc i pasja, których nie potrafię wyjaśnić. Jesteśmy w pełni zsynchronizowani. Jedność ciał i dusz. Działamy niczym dobrze naoliwiona maszyna, pracując razem na wspólną rozkosz, czysty, gorący raj, którego mogę doznać wyłącznie z nią. Oddech Kate się zmienia. Dyszy coraz szybciej i wiem, że jest blisko szczytu. Pot spływa mi po torsie. Poruszam się szybciej, mocniej – z każdym ruchem wchodzę w nią głębiej. Gorące iskry spełnienia łaskoczą mnie w lędźwiach i ściskają mi jądra. Żar wstrząsa każdą komórką mojego ciała. Cały drżę. Zaraz wybuchnę. Słodki Jezu! Unoszę biodra i niemal cały z niej wychodzę. Wtedy, na dosłownie sekundę, zamieram. Oboje balansujemy na skraju orgazmu. Razem. Delektowanie się tym idealnym momentem – tuż przed końcem – jest piekielnie fantastyczne. Ale przecież wszyscy wiemy, że chodzi o to, by było jeszcze lepiej. Opuszczam biodra i wchodzę w nią głęboko. Zaciska się mocno wokół mnie, więżąc mnie w środku bez końca, a ekstaza wstrząsa moim ciałem i czuję drżenie. Ściskam tyłek Kate, jakby zależało od tego moje życie. Przyciskam usta do jej szyi, pragnąc stłumić dźwięk, którego nie potrafię kontrolować. – Kate… Kate… kurwa… Kate… – To zdumiewające. Fantastyczne. Ale nie jest niczym niezwykłym. Jest nam razem cholernie dobrze. Kiedy wracam na ziemię, oddycham głęboko. Jednak nie ruszam się. Po prostu nie chcę. Chciałbym zasnąć. Na niej. Nie miałaby nic przeciwko. Tak myślę, przynajmniej dopóki Kate nie wykonuje ruchu, którym zdaje się bawić każda kobieta na tej planecie, a który sprawia, że każdy facet ma ochotę kwiczeć niczym świnia. Bez ostrzeżenia, silnymi mięśniami cipki ściska mojego ekstremalnie wrażliwego kutasa. Faceci tego nienawidzą. Nie cieszy nas to. Kate o tym wie. Wzdrygam się, wychodzę z niej i kładę się obok. Staram się wyglądać na zirytowanego – ale nie do końca mi to wychodzi. Ponieważ dostrzegam błysk w oczach Kate. I jej uśmiech. Jej włosy są zmierzwione, ma zaczerwienioną twarz, po seksie jest po prostu piękna, przez co nie potrafię się nie uśmiechać. O tym też wie. Szepczę: – Cześć. – Cześć. Przewracam się na plecy, a Kate się przysuwa, opiera głowę na mojej piersi, a dłoń na moim brzuchu, Tatuaż? Zauważyłyście, prawda? Tak, zrobiłem kolejny po urodzeniu się Jamesa. Jest prosty, nic nadzwyczajnego. Jednak jest ważny, tak jak imię Kate, które mam na prawym ramieniu. To tylko imię. James. Ale znajduje się tuż nad sercem. – Dzisiaj twój wielki dzień, co? – pyta Kate. Gładzę ją po włosach. – Nie. Za tydzień wypada mój wielki dzień. Dzisiaj to tylko konieczność. Sto sześćdziesiąt osiem godzin. Osiem tysięcy sześćset czterdzieści minut. Nie to, żebym liczył, czy coś. Wtedy to stanie się oficjalne. Wtedy Kate Brooks zostanie moją żoną. Nie będzie już spała w moim łóżku tylko dlatego, że tego chce – ale dlatego, że będzie oficjalnie do tego zobligowana. Mąż i żona. Ciało z ciała. Co Bóg złączył, człowiek, który chce zachować przy sobie wszystkie kończyny, niech nie rozdziela. Kate przygryza wargę. – Chłopaki zdradzili ci plan? Mówi o wieczorze kawalerskim. Moim wieczorze kawalerskim. Moim wieczorze kawalerskim w Las Vegas. Kawalerski to noc, kiedy w najgorszy, najbardziej zdeprawowany sposób świętuje się utratę stanu wolnego. Seks i alkohol to nieodłączne motywy. Zapewne widywałyście to w filmach: Kac Vegas, Wieczór kawalerski… To ostatnia noc wolności. Jak wieczór przed wyruszeniem na front, albo kiedy wy, kobiety, zamierzacie następnego dnia rano przejść na dietę. Oczekuje się, że pan młody zakosztuje po raz ostatni wszystkich tych rzeczy, które staną się zakazane, kiedy wsunie obrączkę na palec swojej oblubienicy. Oczywiście Kate nie jest przeciętną panną młodą. A ponieważ nasz związek – nasze życie seksualne – jest lepsze niż kiedykolwiek, początkowo w ogóle nie miałem ochoty na imprezę. Po prostu nie widziałem w niej sensu. Dla niewielu kolesi takich jak ja, zakochanych, inne cycki i tyłki są po prostu… bez znaczenia. Są jak… samochody w mieście – trąbią, gazują, ruszają z piskiem opon. Słyszę je, wiem, że są, ale gówno mnie obchodzą. Nie patrzę na nie, nie zatrzymuję się, by się na nie pogapić. Już nie – ponieważ w garażu mam klasyczną ślicznotkę, czekającą, bym wrócił do domu i zabrał ją na przejażdżkę. Ciąg dalszy w wersji pełnej\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Zwiazani-ebookRO/p0406719i040" target="_blank" title="Związani [Emma Chase] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Związani [Emma Chase] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Wynajmę magazyn: Gdańsk Kowale , ulica Magnacka, 3200 m2, 7680 EUR - Domiporta.pl\nLokal użytkowy 3200,0 m2, Gdańsk, Kowale, Magnacka\n10,80 zł/m2 34 560 zł\nLokal użytkowy na wynajem Gdańsk, Kowale, Magnacka - 3200,0 m2\nGdańsk, pomorskie Magnacka\nLokalizacja Gdańsk, Kowale, Magnacka\n7 680 EUR (34 560 zł)\nDo wynajęcia oferuję moduł magazynowy o powierzchni 3 200 m2, w budynku o przeznaczeniu magazynowym, w doskonałej lokalizacji w Kowalach. Powierzchnia magazynowa z dostępem z poziomu 0 oraz doki, o wysokości 10 m. Magazyn ogrzewany. Do modułu magazynowego można dodatkowo wynająć biuro, które jest budowane według indywidualnych potrzeb Klienta. Teren ogrodzony, monitorowany. Zapraszamy do współpracy! Biuro zostanie zaprojektowane według zapotrzebowania klienta. Dzięki temu będzie idealnie dostosowane nie tylko pod kątem funkcjonalności i koncepcji, ale także metrażu. DODATKOWE INFORMACJE: Typ własności: własność Piętro: 0 Ogrzewanie: gazowe Typ parkingu: parking strzeżony Stan lokalu: bardzo dobry Wysokość: 10 Okres wynajmu: 60 Parking TIR: tak Parking: tak Plac manewrowy: tak Pomieszczenie socjalne: tak Typ wjazdu: doki, rampy i 0 Wysokość zabudowy: 10 Siatka słupów: tak DANE KONTAKTOWE: Paulina Machałowska +48 5pokaż telefon paulina.maskontaktuj się Mamy jeszcze 1 podobną ofertę w tej okolicy. Treść niniejszego ogłoszenia nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu Kodeksu Cywilnego.\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Lokal użytkowy Kowale, Magnacka Powierzchnia: 3200,0 m2 Cena: 7 680 EUR (34 560 zł) Proszę o kontakt\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Lokal użytkowy Kowale, Magnacka Powierzchnia: 3200,0 m2 Cena: 7 680 EUR (34 560 zł) Proszę o kontakt


Gitarzysta – Dolnośląskie – Społeczność | Gumtree\n"gitarzysta" w Społeczność w Dolnośląskie\nFiltry powiadomienia:Społeczność w Dolnośląskie (Hasło: "gitarzysta") consentNotication\nWitajcie. Szukam kreatywnych zdolnych muzyków do stworzenia bandu opartego na na jazzowej improwizacji, bluesowym feelingu jednocześnie niezamykającego się w konkretnych szufladkach. Jestem gitarzystą obsługującym gitary i rozmaite instrumenty strunowe akustyczne i elektryczne oraz instrumenty perkusyjne jednocześnie ( głównie nożne). Dla minimum składu potrzebowałbym w zasadzie basistę-ko ......\nposzukuję osób do wspólnego "muzykowania" (do zespołu)\nWitam,poszukuję osób chętnych na wspólne "muzykowanie" - chodzi mi o to by mieć z kim wspólnie pograć, doskonalić swoje umiejętności i grę zespołową, i ew. wymieniać się umiejętnościami muzycznymi, tak aby móc robić coś więcej niż tylko ćwiczyć w domu sam ze sobą. Na początek można by pograć jakieś wybrane utwory/covery, a w przyszłości może udałoby się stworzyć coś własne ......\nDołączę jako gitarzysta do zespołu, duetu: Szanty, Folk, Rock\nWROCŁAW Gitara akustyczna, elektryczna, nawet klasyczna. Mam wszystkie potrzebne graty i doświadczenie. Jestem elastyczny i dobrze się aklimatyzuję ale z doświadczenia preferuję jeśli to możliwe, dojrzały wiek współgraczy :) Na życzenie oczywiście prześlę próbki. ...\nGITARZYSTA, wokalista na zastępstwo\nDoświadczony, śpiewający gitarzysta z szerokim repertuarem komercyjnym dołączy do klawiszowca lub zespołu z okolic Wrocławia, Trzebnicy, Milicza lub Oleśnicy na zastępstwo lub na dłużej.Gotowy repertuar ok. 400 utworów z profesjonalnymi podkładami. Zapraszam do kontaktutel. 697 455 415...\nWOKALISTA,SAKSOFONISTA,GITARZYSTA,BASISTA NAWIĄŻE WSPÓŁPRACĘ Z MUZYKAMI\nŚpiewam,gram na saksofonie altowym,gram na gitarze i basie.Nawiążę współpracę z muzykami,cel granie hobbystyczne.Mam 43 lata.Błazej....\nzespoły i muzycy, Starachowice\nGitarzysta szuka zespołu.\nDoświadczony gitarzysta szuka zespołu do grania imprez, wesel, kowerów....lub zagram na skoczka!!! Posiadam zawodowy sprzęt i umiejętności. https://www.youtube.com/channel/UCI_BGJZM9izFwq6nPh5uMXA...\nMuzyk gitarzysta z dużym doświadczeniem(lata współpracy z wieloma artystami)udzieli lekcji gry na gitarze.\nBasista i gitarzysta szukają perkusisty\nBasista i gitarzysta chętnie pograją z perkusistą. Klimaty około rockowe, alternatywa.Chcemy grać nasze wlasne kompozycję. Od perkusisty oczekujemy dostępności raz w tygodniu do 2 godzin, kreatywności. Próby na terenie Warszawy, średnia wieku 40 lat. ...\nMuzyk gitarzysta z dużym doświadczeniem udzieli lekcji gry na gitarze\nzespoły i muzycy, Wyszków\nMuzyk gitarzysta z dużym doświadczeniem(lata współpracy ze znanymi artystami(udzieli lekcji gry na gitarze.\nMuzyk gitarzysta z dużym doświadczeniem(lata współpracy ze znanymi artystami)udzieli lekcji gry na gitarze.\nGitarzysta i congista szukają reszty muzyków do wspólnego muzykowania. Klimaty spokojne rytmiczne, muzyka autorska, każdy może coś swojego dołożyć. Wiek nieistotny my jesteśmy 40+....\nMuzyk gitarzysta z dużym doświadczeniem(lata współpracy z wieloma znanymi artystami)udzieli lekcji gry na gitarze.\nBasista i gitarzysta chętnie pograją z perkusistą. Klimaty około rockowe, alternatywa.Nie gramy coverów, tylko własne kompozycję. Od perkusisty oczekujemy dostępności raz w tygodniu do 2 godzin, umiejętności gry nie tylko w metrum na 4/4. Próby na Mokotowie, średnia wieku 40 lat. ...\nGitarzysta na zastępstwa!!!\nwitampodejme współptace z zespołem zarobkowym, mam dosyć spore doświadczenie w branży, i dobry sprzęt mogę podesłac próbki .polecam się...\nGitarzysta elektryczny (śpiewający). Rock, blues, muzykologia, tajniki cyfrowej obróbki dźwięku.\nGitarzysta elektryczny (śpiewający). Rock, blues, muzykologia, tajniki cyfrowej obróbki dźwięku, Jimi Hendrix, Prince, The Beatles, J.S.Bach, 1000 polskich pieśni ludowych, muzyka turecka - dołączy do zespołu w celach zarobkowych. ...\nzespoły i muzycy, Lublin\nGroove metal/hardcore band needs lead guitarist! Zespol metalowy szuka gitary\nEnglish below.Cześć! Dwóch muzyków gitarzysta i basista i perkusja szukają gitarzysty prowadzacy. To co gramy można opisać jako hardcore/groove metal (groovecore?) inspirowany zespołami takimi jak : Hatebreed, Madball, Converge, Terror, Soulfly, Pantera, Chimaira, Obituary itp. To co przekazujemy w tekstach to teorie spiskowe napisane w zabawny sposób. Mówimy na ......\nPoszukiwany zdolny, młody gitarzysta ( 18 - 25 lat ) dobrze grający na gitarze akustycznej oraz elektrycznej .Współpraca z utalentowaną młodą wokalistką. Utwory autorskie oraz covery. W bliskiej perspektywie koncerty i występy dobroczynne. Kontakt z managerem artystki wyłącznie mailowy. Warszawa i południowe okolice....\nMuzyk gitarzysta z dużym doświadczeniem(lata współpracy z wieloma artystami(udzieli lekcji gry na gitarze.\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: Społeczność w Dolnośląskie (Hasło: "gitarzysta")


Księga Gości :: FENIX\nPolecam zespół "Fenix" tylko z nimi super zabawa;) Nasze wesele było super dzięki nim;p\nFajnie gracie. Nie no nie będe owijał można się pobawić jak nie wiem. Macie swój klimat i to się liczy. Nie mulicie no i żywa orkiestra saxy perkusja klawisz gitara to jest ! fajna sprawa dobre kawałki . Ja bym tam was na wesele wzią bo sie wybawiłem przy was za wszystkie czasy.\nTytuł: dobra kapela\nDobra kapela, fajny macie repertuar i stare i nowe kawalki hiciory tez kazdy znalazl cos dla siebie, dobra muzyka profesionalne wokale żywe instrumenty. Demo na stronce wiadomo nie odzwierciedla wszystkiego ale slyszalam was na żywo na weselu i zabawie kilka razy i super naprawde sie wybawilam. I pelna kultura to sie chwali w dzisiejszych czasach szczegolnie wsród zespołow. Polecam was.\nBardzo dziękujemy za tak miłe komentarze z Waszej strony ;) Gorąco pozdrawiamy :D\nDodał: Hanuś ;)\nTytuł: profesjonaliści, znają się na rzeczy\nUważam, że... ekipa zespołu "FENIX" to odpowiednie osoby na odpowiednich stanowiskach....\nNo więc to było by tak, mogę się pochwalić jakże zaszczytną i korzystną dla mnie sytuacją ponieważ, któryś raz z kolei miałam możliwość posłuchania, potańczenia do dobrej muzyki, spędzenia mile wolnego czasu. Nie wszystkim zespołom się udaje tak pobudzić cała salę, żeby na parkiecie nie było miejsca do tańczenia.. i na poważnie jak będę wychodzić za mąż- dam znać, to jest genialny zespół, będą grać na moim weselu;)\n( mam nadzieję, że się zgodzicie, w sumie jeszcze mam dużo czasu, ale już wole zarezerwować... ;) pozdrawiam;))\nSzczerze zaglądnąłem na waszą stronke po sylwestrze wczesniej was nie słyszałem. Nie będe owijał zaje fajnie było rewelacyjnie gracie żywy sklad. naprawde sie wybawilem jak sie dowiem ze gracie w okolicach ide na impreze!!! FENIX tak trzymać.\nDodał: Agata i Łukasz\nDziekujemy za wspaniałe wesele. Jesteście naprawdę solidna firmą super kawałki począwszy od najstarszych znanych przebojow do współczesnych utworow na topie... pozatym pełna kultura z waszej strony kawalki na zyczenie no i wspólna biesiada przy stolikach...naprawde bylo super!!!! Serdeczne dzieki!!! POLECAMY WAS !!! Aga i Łukasz\nDodał: Madzia & Waldi\nTytuł: wesele 25.08.2012\nWitamy, nowy image strony i od razu POZYTYW! Wasze poleczki "rozkładały" naszych gości, zabawa przez Was aranżowana była super... komu możemy polecamy! pozdrawiamy!\nSkopiuj ten tekst d0dc5753359a\n660 113 149\nCopyright Fenix 2014


TUCZNA, WOHYŃ, MILANÓW. Miliony złotych dla naszych gmin na energię odnawialną – Tygodnik Podlaski\nTUCZNA, WOHYŃ, MILANÓW. Miliony złotych dla naszych gmin na energię odnawialną\nMarszałek Województwa Lubelskiego Jarosław Stawiarski i Wicemarszałek Województwa Lubelskiego Michał Mulawa, wręczyli dzisiaj dziewięć umów na realizację zadań z zakresu odnawialnych źródeł energii dla gmin: Księżpol, Józefów, Frampol, Biszcza, Tuczna, Wohyń, Łabunie, Łukowa oraz Niemce. Wartość ww. projektów to blisko 32 mln złotych z czego dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014-2020 to prawie 17 mln złotych. W gronie Beneficjentów – obok odbierających dzisiaj umowy – znalazły się również gmina Łuków, Milanów, Miączyn, Jarczów, Serniki, Dołhobyczów oraz Grabowiec.


Domek Cebera - Page 3\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 19:06\nObudziły mnie jego delikatne pocałunki. Och, to było stokroć lepsze, niż gdy budził mnie spadający z sufitu gruz! Otworzyłem oczy, a na widok jego twarzy uśmiechnąłem się szeroko. Udało mi się przeżyć noc bez macania go? Musiałem być strasznie śpiący.\n- Cześć - przywitałem się nieco zachrypłym głosem i pocałowałem go na dzieñ dobry w czubek nosa. - Jak ci się spało u mego boku?\nLeżeliśmy sobie jeden przy drugim, objęci i golusieńcy. Dziwne, że jeszcze się nie podnieciłem. Chociaż kiedy tak zacząłem o tym myśleć... Nie nie, muszę się opanować. Uzna mnie jeszcze za napaleńca. Uff...\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 19:13\n-jak u boku innych facetów. Nic wielkiego.- odpowiedział z przekąsem, całując go delikatnie w czoło. -dziwię się, że mnie nie zgwałciłeś. Jestem przecież gorący!- krzyknął w udawanej rozpaczy, zdejmując z nich kołdrę i wskazując swoje nagie ciało zamaszystym ruchem ręki. Tak dobry humor z samego rana... Nagle z rogu pokoju zaczęła wydobywać się ta świetna melodia. Ceber wyskoczył z łóżka i popędził do spodni, wyjmując z nich telefon. -halo? Mhm... Tak, zgadzam się. No, do zobaczenia.- rozłączył się wyraźnie podenerwowany. -Chyba musimy się ubrać. Zaraz wpada mój kumpel, który także jest na wagarach...- to chyba normalne, że powinien być w szkole? A Mike zadzwonił z wyraźnym nakazem- "no zgódź się, no...". Ceber nie mógł mu odmówić, wszystko przez tę klątwę. Oj, szkoda. A mogli tak miło spędzić czas z Sarielem...\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 19:25\nOch, to było super. Jak się tak poderwał nagusieńki z łóżka i poleciał odebrać telefon. Mogłem sobie na niego bez skrępowania popatrzeć, tak samo on na mnie. Jęknąłem głośno i przeciągnąłem się, zestawiając stopy na podłogę i siadając w lekkim rozkroku.\n- Twój kumpel powinien bać się upadłego skrzypka, który za takie wyskoki najchętniej przerusztowałby mu dupę kaktusem - burknąłem, wstając z łóżka. Z ociąganiem sięgnąłem po swoje spodnie i popatrzyłem na Cebera.\n- Się nie bój, odrobimy to - zapewniłem i zacząłem się ubierać. Czemu właściwie on się tak od razu zgodził? Na kim mu bardziej zależy, na kumplu czy na szalenie seksownym upadłym? Ech, pewnie miał konkretny powód. Niestety.\nZałożywszy spodnie i kurtkę, wszedłem do łazienki. Zerknąłem w lustro i przygładziłem grzywkę. Tak wygląda zadowolony upadly!\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 19:40\nOj, dobrze że Sariel nie wiedział, to by mogło zniszczyć wszystko między nimi. Może nie była to trwała więź, ale wyglądała ciekawie. Ceber zatrzymał wzrok na umięśnionym ciele chłopaka, zastanawiając się dlaczego on go kusi. Czyżby chciał się z nim przespać? Niemożliwe... A może jednak? Upadły trochę posmutniał. Kiedy się ubrał, zadzwonił dzwonek.\n- Cebiś! Otwieraj szybko, wiem że tu jesteś śpiochu!- szatyn ruszył jakby się palili. Za to nie lubił Mike'a. Wydawał za dużo rozkazów. Oczywiście nie miał on pojęcia o pewnej ciekawej klątwie...\n-hej- mruknął tylko, otwierając mu drzwi.- Mam gościa, także ostrożnie z podrywami.- ostrzegł typowego mięśniaka, który piękno widział jedynie w swojej sile.\n-Mnie byś przygarnął na noc, a nie.- Ceber wetchnął. - Czemu urwałeś się z matmy?\n-Zaspałem- odpowiedział niezbyt miło, wchodząc do kuchni.- Słuchaj, bierz swoje rzeczy i znikaj, ok?- powiedział już lekko podenerwowany, opierając się plecami o blat.\n- Najpierw wezmę ciebie- zażartował sobie Mike, idąc korytarzem do jego pokoju. Ceber śledził go niczym cień. -Gdzie to?- spytał mięśniak, gdy znalazł się w jego sypialni.\n-Szafa-rzucił tylko. Chciał jak najszybciej pozbyć się tego chłopaka i wrócić do upadłego. Mike otworzył drzwiczki i wyjął z szafy makietę.\n-Proszę, proszę. To cześć!- zaczął wypychać gościa z sypialni, by jak najszybciej zostać z Sarielem.\n-Czekaj.- Ceber został wmurowany w podłogę.- A buziaczek?\n-Spierdalaj- mruknął tylko, kopiąc go w tyłek.\n-Też cię kocham!- krzyknął Mike, po czym grzecznie opuścił dom. Ceber wrócił do sypialni i rzucił się na łóżko.\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 19:59\nCałej rozmowie przysłuchiwałem się uważnie zza drzwi łazienki. Kochałem współczesną młodzież, banda cholernych bezmuzgów w zbyt obcisłych majtkach. Co za okropieństwo. Upewniwszy się, że ten cały gość opuścił mieszkanie Cebera, wyszedłem z łazienki i niby odruchowo przysiadłem na krawędzi łóżka. Przez chwilę milczałem, obserwując swoje wypielęgnowane (od trzech minut) paznokcie.\n- Ten twój kumpel to jakiś barbarzyńca - skomentowałem lakonicznie, przenosząc wzrok na upadłego. - Traktował cię przedmiotowo. Zrób, otwórz, może jeszcze każe ci robić sobie dobrze?\nZ niewiadomych przyczyn poczułem nagle gniew do tego całego Mike'a. Dziwne, jakbym chciał chronić upadłego przed kretynizmem tego świata. Co się ze mną działo? Przecież dla mnie zawsze liczyło się tylko własne dobro, a tu nagle wściekałem się na osiłka, który źle traktował mojego znajomego. Spędziłeś ze znajomym noc w jednym łóżku, przypomniał mi jakiś cichy głosik w głowie. No dobra, ktoś pomiędzy lokatorem a bliskim przyjacielem. Jednym słowem - Ceber. O rany, polubiłem go.\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 20:07\nTak przedmiotowo... Trzeba jakoś ładnie zareagować, żeby już o tym nie rozmawiać.\n-Nie jest aż taki zły. W porównaniu do innych nastolatków, którzy potrafią prosić, ba ! Kazać robić mi gorsze rzeczy. - odparł tonem znudzonym, także przyglądając się swoim dłoniom, na których oparł podbródek.- Co robimy? Już nie będę szedł do szkoły, możemy zrobić dzień dla siebie.No chyba że masz ochotę na to, czego nie zrobiliśmy w nocy- Ceber przyjrzał się Sarielowi. Chłoapak wydawał się zadowolony. -Śniadanko?\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 20:17\n- Zarywasz dla mnie szkołę? Kochany jesteś - poczochrałem go.po głowie i uśmiechnąłem się szerzej. - Tak, możemy coś zjeść. To, co wczoraj przygotowałeś, było wyborne.\nTrochę było mi żal patrzeć na jego zbolałą minę. Hej, na serio ktoś jeszcze mógł być dla niego taki nieprzyjemny? Następnym razem idę z nim do szkoły, wytłukę wszystkich samobójców, którzy chociaż spróbują go znieważyć.\nJa w roli jego osobistego ochroniarza... Trochę żałosne, zważywszy ja to, że był ode mnie wyższy rangą. Ale ja tylko chciałem jego dobra...\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 20:25\nCeber przypomniał sobie o tych wszystkich wsuwkach w jego włosach. Zaczął szybko je wyciągać, rzucając na łóżko.\n-Zarywać szkołę dla ciebie?- prychnął w udawanej pogardzie.-Ty też byłeś wyborny. Zwłaszcza w nocy, kochanie.- wymruczał mu do ucha, klepiąc go po chwili w pośladek. Te ich zabawy zaczęły mu się podobać. Będzie za nimi tęsknił, gdy Sariel od niego odejdzie. A może zostanie już na zawsze? Głupi głupku, kto by chciał z tobą mieszkać?! Ceber wyszedł z sypialni i znów ruszył do kuchni. Miał okropną ochotę na coś słodkiego, ale wypadało spytać gościa o jego zdanie. -Co byś zjadł, księżniczko?\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 20:33\nZamruczałem sugestywnie, czując jego klepnięcie. To było coś, moglibyśmy się tak zaczepiać cały dzień. Pośpiesznie dołączyłem do niego w kuchni i od razu siadłem przy stole. Po drodze zerknąłem na moje skrzypce, nadal spoczywające na fotelu. Biedactwa moje, zaniedbane! Później się nimi zajmę. Teraz miałem ciekawsze rzeczy.\n- Ja się zbytnio nie znam na kuchni. Cokolwiek mi zaserwujesz, zjem z ochotą - powiedziałem zgodnie z prawdą. Utkwiłem w nim zaciekawione spojrzenie i oparłem ręce na blacie. Nazwał mnie księżniczką i ciągle żył? Ten chłopak zmieni mnie z powrotem w anioła.\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 20:43\n-Zaserwuję ci coś wieczorkiem, sen jest dla słabych- Chłopak puścił mu oczko i zajął się przygotowaniem naleśników. W międzyczasie zdążył włączyć radio i zaśpiewać kilka piosenek. Posiłek był gotowy po dosłownie chwili czasu.- Opowiedz mi coś o sobie- poprosił, odwracając się do niego plecami i krojąc banana. Odwrócił głowę w jego stronę i właśnie w tamtej chwili dość mocno dziabnął się nożem po prawie całej długości dłoni.-A niech to- skoczył do zalewu i zaczął przemywać ranę, próbując zatamować lejącą się krew. W końcu mu się to udało. Zdjął koszulkę i owinął ją sobie wokół dłoni. Po chwili wrócił do Krośnie bananów, które chciał przygotowa z czekoladą i bitą śmietaną. Śniadanie było gotowe bardzo szybko. -Jemy?\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 20:55\nZgodnie z jego prośbą zacząłem o sobie mówić. I to chyba więcej, niż powinienem. Opowiedziałem mu o tym, jak znalazłem się na ziemi i jak trudne były początki życia na ulicy (to o skrzydłach pominąłem, przyjdzie jeszcze czas). Potem rozgadałem się o tym, jak któregoś razu zobaczyłem w slumsach utalentowanego skrzypka i poprosiłem go o lekcję. Właśnie chciałem zacząć mówić z kolei o moim zainteresowaniu teatrem, ale wówczas Ceber się zaciął nożem. I musiał zdjąć koszulkę, no nie?\nOtrzymawszy śniadanie, najpierw niepewnie mu się przyjrzałem. Ludzie kombinują z jedzeniem dziwne rzeczy, kiedy mają na to pieniądze.\n- Pyszne - pochwaliłem pi kilku kęsach. Utkwiłem spojrzenie w jego twarzy. - Nie mogę wyrobić, jaki ty jesteś seksowny. Lepiej załóż coś na siebie, bo nie mogę się skupić na jedzeniu.\nStrasznie mnie kręciły te nasze aluzje i pseudo-flirty. Jak tak dalej pójdzie, to dzisiaj wieczorem na prawdę będziemy się kochać.\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 21:01\n-Oj, bo się zarumienię!- pisnął dziewczęco, zakrywając piersi dłońmi. Po chwili jednak wrócił do jedzenia. Naleśniki nie były takie złe, ale do pysznych było im daleko.- czy pan mi się podlizuje? Radziłbym zostawić ten język na później, lubię francuskie pieszczoty- świetnie się czuł w jego towarzystwie. Te ich żarty były naprawdę pomocne w zapoznawaniu się. No i Sariel wyznał mu prawie całą swoją historię...- Tęsknisz jeszcze za niebem?- zapytał nieco ciszej, próbując poradzić sobie z krojeniem jedną ręką. Nie było zbyt łatwo, ale się nie poddawał. Wetchnął dopiero gdy widelec spadł mu na podłogę.\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 21:10\nPrzybrałem ponury wyraz twarzy.\n- Nigdy nie tęskniłem za Niebem. Wiara w nadrzędną siłę Pana czyniła mnie słabym. Teraz wierzę tylko w siebie. - odpowiedziałem sucho, przez chwilę jedząc w ciszy naleśniki. Słysząc brzęk widelca Cebera o podłogę, uśmiechnąłem się dobrotliwie.\n- Może powinienem ci pomóc? - zaproponowałem z rozbawieniem, nabijając kawałek naleśnika na swój widelec i podsuwając mu go pod nos. - Będę cię karmił, nie protestuj.\nNiby robiłem to żartobliwie, ale przecież nie mogłem jeszcze wiedzieć, jak Ceber zareaguje na mój rozkaz. Gdybym wiedział, pewnie nie rzucałbym słowami tak lekkomyślnie.\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 21:15\nCeber właśnie tego się obawiał. Rozkazu. Nim zdąrzył otworzyć usta by zaprotestować, te zamknęły się automatycznie bez jego zgody. Po chwili znów rozwarł buźkę, czekając na kolejny ruch chłopaka. Nie mógł się ruszyć, siedział sztywno, czekał tylko aż wydany rozkaz przestanie go obowiązywać.\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 21:20\nNie przytaknął mi, ale też nie zaprotestował. Hej, gdzie się podział mój Cebi i jego wyszczekane tekściki? Zmarszczyłem brwi i na chwilę odłożyłem widelec.\n- Te, gdzie zgubiłeś uśmiech? - zapytałem trochę niespokojnie. Znowu coś zrobiłem źle? - Jak nie chcesz, żebym cię karmił to powiedz, nie obrażę się.\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 21:24\nChłopak otrząsnął się i posłał Sarielowiten swój kpiącym uśmieszek.\n-Straciłeś pewność siebie, księżniczko? Działaj- mruknął niby to obojętnie, jego oczy natomiast wyrażać troskę i pewien rodzaj bólu. Jeśli ich znajomość szybko się rozwinie... Będzie musiał powiedzieć upadłemu o klątwie. Ale nie teraz, kiedy to może wszystko zniszczyć. Bał się w głębi, że bies go zostawi. Kiedy zdążył go tak mocno polubić?\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 21:34\n- Nie jestem twoją księżniczką - odpowiedziałem, o wiele spokojniejszy. To przed chwilą było trochę straszne, sam nie wiem, dlaczego. Ceber działał jakoś tak dzwnie i mechanicznie, jak nie on. No, ale nie ważne. Robię się przewrażliwiony.\nKarmiłem go aż do czasu, kiedy na naszych talerzach nic już nie zostało. Na serio mi smakowało, ale dla mnie nawet surowe mięso byłoby pyszną przekąską. Miałem niezbyt wyczulone kubki smakowe. Odłożyłem sztućce i uśmiechnąłem się do upadłego. Ciągle bez koszulki...\n- Dzisiaj na noc też zostaję. I jutri także. I pojutrze... Mogę się wprowadzić na stałe? - wystrzeliłem z tym pytaniem, jakby to nie było nic wielkiego. A przecież chodziło o mieszkanie przez szmat czasu z jedną osobą.\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 21:41\n-To brzmi jak deklaracja związku- puścił mu oczko, wstając od stołu i próbując jakość przenieść te naczynia do zlewu. W końcu mu się udało. Cały dzień przed nimi...-Masz jakiś pomysł co moglibyśmy zrobić? - nie mógł wymyśleć ciekawego zajęcia dla dwójki osób. Może Sariel znajdzie propozycję? A co z jego instrumentem?-Hej, może mi zagrasz?- spytał po chwili. Upadły z pewnością potrafi wydobyć ze skrzypiec piękną melodię. -Musisz mieć zwiewne palce- dodał po chwili, przytulając chłopaka od tylu. Był ciekaw jego reakcji. Odepchnie go, czy będzie kontunuował zabawę?\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 21:52\nZagrać komuś? Niezły pomysł, wreszcie ktoś będzie mógł posłuchać, jak gram. Czując, jak chłopak mnie przytula, delikatnie chwyciłem jego dłonie. Odwróciwszy gwałtownie głowę do tyłu, z zaskoczenia pocałowałem go w usta. O mateńko, jakie miał miękkie wargi...\nDopiero po chwili udało mi się od niego oderwać. Jak gdyby nigdy nic, wyswobodziłem się z jego uścisku i z triumfalnym uśmiechem przeszedłem do salonu.\n- Od razu mówię, że to nie będzie mistrzostwo świata - uprzedziłem, biorąc skrzypce do ręki i opierając je sobie na ramieniu. - Ten rzęch szybko się rozstraja.\nPrzytknąłem smyczek do strun, przez chwilę nastrajając skrzypce, po czym wreszcie mogłem zacząć właściwy utwór. Sam go kiedyś skomponowałem i w moim mniemaniu był całkiem niezły. Raczej smutny, ale z nutką nadziei w trzecim takcie.\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 21:57\nNono, co tu się działo. Cebi pocałowany? Świat obrócił się do góry nogami! Chłopak nic nie odpowiedział, czekał za to aż Sariel zacznie grać. I wow, było czego słuchać. Chłopak przymknął oczy i z przyjemnością wsłuchał się w dźwięk wydawany przez skrzypce. Gdy utwór się kończył, chłopiec poczuł się inaczej. Jakby już wiedział wszystko o upadłym. Czy te dźwięki nie opisywały doskonale jego historii?\n-Masz talent, kochanie.- rzucił tylko, podchodząc do chłopaka i całując go, tym razem zdecydowanie mocniej. Musiał mu jakoś podziękować za ten występ, prawda?\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 22:06\nNim zdążyłem cokolwiek odpowiedzieć na to "kochanie", nasze usta znowu się złączyły. Co za fantastyczne uczucie! Moje życie mogłoby się teraz skończyć, bo to chyba było... zauroczenie? Czy miłość?\nOdłożyłem skrzypce na bok, nie przerywając pocałunku, po czym objąłem go mocno. Starałem się pogłębić pocałunek, wreszcie wtargnąłem językiem do jego ust.\n- Cebi, co my robimy? - wyszeptałem, patrząc na niego spod przymrużonych powiek. Był piękny, po prostu idealny... Chciałem go mieć tylko na własność.\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 22:15\n-A jak myślisz?-spytał wciąż z zamkniętymi oczami i tym błogim wyrazem twarzy.-Całujemy się.- dodał dla pewności, pochylając się do przodu by znów złączyć ich wargi. To było zbyt przyjemne. Coś zupełnie innego, jakby całował się po raz pierwszy. Chciał zatracić się w tym uczuciu i zostać takim na zawsze. Niestety nie był pewien odczuć Sariela. Pragnął poznać jego opinię na temat ich znajomości, ale bal się jej. Co jeśli tamten go wyśmieje i odrzuc? Przecież obydwaj zostali zranieni. Czas więc znaleźć kogoś, kto zna ten sam ból i pragnie oszczędzić go partnerowi, czyż nie? Sam już nie wiedział, uczucie ciała upadłego, które było tak blisko... To wszystko mamiło jego zmysły. Był jak marionetka. Sariel mógł z nim zrobić wszystko.\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 22:24\nNie chciałem ani na moment przerywać tych pocałunków, było mi tak dobrze. Z większą zachłannością zacząłem go całować, zaczepnie przgryzając czasami jego wargę. Przecież to zaraz zacznie sprowadzać się do tego, że wylądujemy razem w łóżku. Znaczy się, już tam byliśmy, ale teraz faktycznie mogłoby do czegoś dojść. Tylko czy on tego chciał?\nZamiast pytać, wolałem sprawdzić. Przesunąłem się z pocałunkami na jego szczękę i zaraz po tym na szyję. Przyciągnąłem go jeszcze bliżej do siebie, błądząc dłońmi po jego plecach. W pewnym momencie złapałem go za pośladki.\nTrudno - jak mu się nie spodoba, to będę umiał przyznać się do błędu. Spieszyłem się, to prawda, ale on mnie tak strasznie na to nakręcał. Pragnąłem jego bliskości całym sobą.\nTemat: Re: Domek Cebera Pon 07 Kwi 2014, 22:30\nCeber nagle się zatrzymał.\n-Nie powinniśmy z tym poczekać?- spytał niepewnie. Nie miał wątpliwości co do tego, że chciał to zrobić z Sarielem... Nie chciał zepsuć ich znajomości, wierzył, że może to przerodzić się w coś głębszego. Ale on potrzebował czasu. Gdyby się pospieszyli... Czy nie byłby to zwykły seks i tyle? W przypadku upadłego chodziło o coś więcej. Potępiony chciał mu pokazać wszystkie swoje emocje, ale nie chciał go ponaglać. Może bies jeszcze nie jest pewny? A może on nawet nie bierze pod uwagę tego związku? Ceber zaczął się martwić. Niepotrzebnie wszystko zaczynał.\nTemat: Re: Domek Cebera Wto 08 Kwi 2014, 05:39\nUsłyszawszy jego słowa, speszyłem się trochę i lekko cofnąłem. No nie, co ja chciałem najlepszego zrobić? Przecież gdybyśmy już teraz poszli do łóżka, mogłoby się okazać, że to wszystko zniszczy. Ja chyba nadal nie potrafiłem kochać, tylko porządać.\n- Przepraszam - powiedziałem szybko i pogładziłem go delikatnie po policzku. - Nie powinienem... No bo ja mam problem.\nWestchnąłem żałośnie i przetarłem twarz dłonią. Od kiedy upadłem, szukałem kogoś, kto mógłby mnie zrozumieć i polubić. A kiedy już kogoś takiego znalazłem...\n- Strasznie mi na tobie zależy - powiedziałem, patrząc mu w oczy. - Zrobiłeś dla mnie tak wiele, chociaż wcale nie musiałeś. Chciałbym ci w zamian przychylić nieba, czuję więź między nami, ale w moim głupim, upadłym sercu nie potrafi zakiełkować miłość. Proszę, pomóż mi i... Nauczysz mnie kochać?\nPoczułem się jak mały, bezbronny aniołek, króry przyznawał się do grzechu. Tak bardzo chciałem być z Ceberem. Dlaczego nie umiałem? Właśnie teraz najboleśniej odczułem skutki opuszczenia Nieba.


Spotkania Filozoficzne z filmem Po tamtej stronie (2017) w Warszawie i Poznaniu – Edukacja Filmowa\nStrona główna-Kalendarium Edukacji Filmowej-Spotkania Filozoficzne z filmem Po tamtej stronie (2017) w Warszawie i Poznaniu\nSpotkania Filozoficzne z filmem\nw Warszawie i Poznaniu\nGutek Film i Uniwersytet Warszawski zapraszają 18 października (środa), o godz. 19:00 do warszawskiego kina Muranów, na kolejne Spotkanie Filozoficzne, w ramach którego pokazany będzie przedpremierowo Po tamtej stronie, nagrodzona na ostatnim festiwalu w Berlinie czarna komedia w reżyserii kultowego fińskiego reżysera Akiego Kaurismäkiego. Mistrzowski film, w którym może się przejrzeć (i pośmiać z siebie) współczesna Europa.\nPo seansie dyskusję z widzami poprowadzi dr Urszula Zbrzeźniak, adiunkt w Zakładzie Filozofii Nieanalitycznej Instytutu Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się współczesną myślą francuską. Wydarzenie na FB: facebook.com/Filozofia_Warszawa/\nPOZNAŃ: 18 października (środa) o godz. 21:00 w Kinie Muza\nSpotkanie po projekcji poprowadzi Andrzej Marzec – filozof, krytyk filmowy, doktor nauk humanistycznych, adiunkt w Instytucie Filozofii UAM w Poznaniu, redaktor „Czasu Kultury”. Wydarzenie na FB: facebook.com/Filozofia_Poznan/


Pasek parciany granatowo-szary, parciak do spodni - BETLEWSKI®\nPRC-15 / GR-1 M\nGRANATOWY PASEK PARCIANY CASUAL BETLEWSKI® - M 115 cm\nCenisz sobie luźniejszy styl i stawiasz na swobodę? Wybierz granatowy pasek parciany marki Betlewski®! To wspaniały, codzienny pasek do spodni w casualowym, sportowym lub militarnym stylu. Pasek parciany jest bardzo uniwersalnym dodatkiem i pasuje do każdego, niezależnie od wieku. Taki pasek z taśmy parcianej to świetna alternatywa dla skórzanych pasków i pasuje do jeansów czy szortów oraz innych części garderoby. Metalowa klamra pozwoli Ci na idealne dopasowanie go do Twojego obwodu w pasie. Wypróbuj go już dziś!\nPasek parciany został wyprodukowany w Polsce z wysokiej jakości materiałów. Całkowita długość paska bez klamry w rozmiarze M to 115 cm, dlatego sugerujemy go dla osób o obwodzie w pasie 95-105 cm. Na końcu paska przymocowana jest metalowa klamra zaciskowa w kolorze srebrnym — można ją swobodnie zdejmować i zakładać, np. w celu skrócenia paska, gdyby był za długi. Do skrócenia paska wystarczą zwykłe nożyczki — należy odciąć nadmiarową część paska od strony klamry. Pasek parciany zapakowany jest w tekturowe pudełko w stylu eko z logo marki Betlewski®.\nOryginalny charakter paska otrzymaliśmy dzięki srebrnej klamerce, która zwraca uwagę na wyjątkowość tego modelu. Wykorzystany został efekt ‘postarzanego metalu’, dlatego jej powierzchnia charakteryzuje się przetarciami i drobnymi ryskami.\nLIC40-PK2 CZARNY 100\nLIC30-3 CZARNY 105\nLIC30-5S CZARNY 95


Militarny styl w miejskiej odsłonie, czyli najnowsza kolekcja marki BLAUER - w Men's Health\nNie bez powodu od lat styl militarny cieszy się tak ogromną popularnością. Nawiązując do tradycji tworzenia odzieży technicznej dla służb mundurowych, marka BLAUER połączyła militarne elementy ze streetwearem. Efekt? Ubrania są wygodne, praktyczne i wyglądają dobrze na każdym.\nMateriał powstał we współpracy z marką Blauer 2021-09-24\nfot. James Mollison\nBLAUER to marka idealna dla każdego wielkomiejskiego ducha.\nMożesz kompletnie nie znać się na modzie, ale i tak wiesz, jak wygląda kurtka pilotka, skórzany cruiser czy policyjny bomber. BLAUER to kultowa amerykańska marka założona w Bostonie w 1936 roku, która początkowo zaopatrywała policję, marynarkę wojenną i inne siły zbrojne w odzież techniczną. Dziś BLAUER wciąż nawiązuje do militarnego ubioru, łącząc go z miejskim stylem i tworząc praktyczne, dobre jakościowo i stylowe ubrania w nowoczesnym wydaniu. Idealne dla każdego wielkomiejskiego ducha.\nKolekcja BLAUER USA na sezon jesień/zima jest utrzymana w typowym dla tej marki stylu militarnym połączonym z miejskimi akcentami. Motywem przewodnim tegorocznej kolekcji jest połączenie fasonów i tkanin w połyskująco-matowych kombinacjach, np. nylonu połączonego z mikrofibrą. Tekstury ubrań i dodatków często kontrastują ze sobą (np. pikowana kurtka puchowa z gładką kamizelką z tkaniny), co – jak widać na załączonym powyżej obrazku – daje wyjątkowy efekt. W tym sezonie wykorzystano różnorodne materiały hi-tech, takie jak bawełna/nylon lub 3-warstwowy neopren z klejonymi szwami.\nOdzież tej marki ma w swoim DNA użyteczność – ubrania sprawdzają się w każdych warunkach pogodowych.\nFajne jest to, że wiele kurtek BLAUER USA to modele 2w1 - podszewki można odpiąć i nosić je samodzielnie. Poza tym odzież tej marki ma w swoim DNA użyteczność, dlatego masz pewność, że Twoja kurtka sprawdzi się w każdych warunkach pogodowych (technologia łączy oddychające, a jednocześnie zatrzymujące ciepło tkaniny). Najgorętszą nowością w kolekcji BLAUER USA FW 21-22 jest pierwszy puchowy płaszcz z dżerseju – lekkiej dzianiny z nylonowej przędzy z puchowym wypełnieniem. Dzięki takiemu połączeniu płaszcz sprawdzi się w chłodne dni, a jednocześnie nosi się go lekko i przyjemnie. W kolekcji nie mogło też zabraknąć pilotek, dzięki którym każdy może poczuć się jak porucznik Maverick z kultowego "Top Guna".\nNajlepiej sprzedające się płaszcze puchowe marki BLAUER zostały odświeżone i aktualnie możesz je dostać w wielu wersjach kolorystycznych oraz wybierać spośród zastosowanych do ich stworzenia różnych tkanin i rodzajów wypełnienia (w tym ekologicznych, jak Sorona, Repreve lub Cashmere /recycled).\nNowa kolekcja marki BLAUER spodoba się tym, którzy lubią stonowane kolory, bo nie brakuje tu bieli i czerni oraz eleganckiego granatu czy ciemnej szarości. Projektanci nie zapomnieli także o typowo jesiennych barwach, takich jak pomarańcz, oliwkowa zieleń i żółć czy eleganckie odcienie granatu i ciemnej szarości.\nDopełnieniem idealnego stroju jest również szeroka gama dzianin z różnymi wzorami ściegów i grubościami oraz spodnie w sportowej wersji lub z zakładkami (dla wygodniejszego dopasowania).\nMarka BLAUER może też spodobać się Twojej lepszej połówce. W najnowszej kolekcji wśród ubrań damskich znalazły się sukienki szmizjerki (uwierz nam na słowo: Twoja kobieta wie, co to znaczy), ciepłe płaszcze, a także dresy z polaru i oversizowe barwione bluzy idealne na jesienne spacery i długie zimowe wieczory spędzane w domu.\nSprawdź najnowszą kolekcję BLAUER USA na sezon jesień/zima.


AmiWigilia 36 - Wilcza Buda\nniedziela, 7. marca, 2021, 19:29\nDodano: 2021-02-20 20:33, Zamieścił: st, Kategoria: Publicystyka, Liczba wyświetleń: 249\nRadzik pisze: Zapraszam Was do kolejnego odcinka z twórcami oprogramowania dla naszych komputerów. Tym razem zajmiemy się zespołem MC Studio, który stoi za przygodowa grą Wilcza Buda. Rozmawiam z City'im i Marecheck'iem o tym jak zaczęli przygodę z komputerami i jak wrócili do Amigi. Jak się poznali i dlaczego zapragnęli stworzyć razem grę?\nDowiemy się czy da się napisać przygodówkę w AMOS i jak tworzy się scenariusz oraz oprawę graficzną gry? Kiedy wyjdzie Wilcza Buda? Czy współpraca z The Company ma sens? Czy warto uczyć się AMOS? To i więcej w tym odcinku podcastu.\nAmiga Future 149 >>\n<< Luzik amigowym komentatorem roku 2020!


Po porażce w wyborach socjaldemokraci szukają winnych - Wiadomości Znad Wilii Po porażce w wyborach socjaldemokraci szukają winnych - Wiadomości Znad Wilii\n29 maja, 2014 9:57\nPo porażce w wyborach socjaldemokraci szukają winnych\nPo niepomyślnych dla socjaldemokratów wyborach do PE oraz wyborach prezydenckich minister ochrony kraju Juozas Olekas złożył rezygnacje ze stanowiska szefa wileńskiego oddziału tej partii. Tymczasem grupa socjaldemokratów chce, by odpowiedzialność wzięli na siebie także szef sztabu wyborczego i lider partii.\n„Nie osiągnęliśmy celu, powinienem więc wziąć odpowiedzialność na siebie” – powiedział Juozas Olekas.\nMinister nie wymienił nazwisk osób, które jego zdaniem również powinny zrezygnować z zajmowanych stanowisk. Zaznaczył tylko, że odejść musiałyby te osoby, które poczuwają się do odpowiedzialności.\nTymczasem grupa socjaldemokratów niezadowolonych z wyników wyborów prezydenckich i wyborów do Parlamentu Europejskiego, wzywa do zwołania zamkniętego spotkania prezydium partii, aby omówić kwestie odpowiedzialności szefa sztabu wyborczego, a być może również lidera partii – podaje dzisiaj dziennik Lietuvos Žinios.\nTo, że powstała inicjatywa zwołania spotkania, potwierdził honorowy przewodniczący socjaldemokratów Aloyzas Sakalas.\nJak powiedział Sakalas litewskiej gazecie, część członków partii uważa, że odpowiedzialni za obecny stan rzeczy są szef sztabu wyborczego Juozas Bernatonis oraz przewodniczący partii premier Algirdas Butkvičius. Za złą decyzje niektórzy socjaldemokraci uważają wytypowanie kandydatury Zigmantasa Balčytisa w walce o fotel prezydencki. W opinii wielu Algirdas Butkevičius miałby znacznie większe szanse na zwycięstwo.\nPodczas niedzielnych wyborów do PE socjaldemokraci zdobyli 17,27 procent głosów. Dzięki temu zdobyli dwa mandaty do PE. W wyborach prezydenckich socjaldemokrata Zigmantas Balčytis przegrał walkę o fotel prezydencki zdobywając 40,14 proc. głosów.