powrót do listy » Oferta nr 350200 mieszkania / sprzedaż\ncena za 1m2: 6 287,67 zł\nPowierzchnia całkowita 73m2, ilość pokoi: 3, piętro: 6\n******* NIETUZINKOWE, NOWOCZESNE MIESZKANIE Z DUŻYM TARASEM******\nOferta sprzedaży nowoczesnego i komfortowego 3 pokojowego apartamentu z tarasem, z którego rozpościera się widok na panoramę miasta, usytuowanego na szóstym piętrze, 6-piętrowego, nowoczesnego budynku apartamentowego z 2014r z windą, bez barier architektonicznych na prestiżowym zamkniętym "Osiedlu Poziomkowym" na pograniczu Książąt Pomorskich i Niebuszewa. Na powierzchnię 72,70m2 składają się: salon (23,6m2), kuchnia otwarta na salon (9,2m2), sypialnia (11,6m2), gabinet (11,1m2), łazienka (4,8m2), osobne WC (2,3m2), hol (10,1m2). Z salonu bezpośrednie wyjście na taras (12,5m2), z którego rozpościera się przepiękny widok na panoramę miasta. Mieszkanie wykończone zostało przy użyciu wysokiej jakości materiałów. Mieszkanie ciepłe i słoneczne. Wystawa okien od strony południowo-zachodniej (sypialnia i gabinet), natomiast w kuchni i w salonie od strony wschodniej. Na podłodze w salonie, kuchni, sypialni, gabinecie i w przedpokoju położono deskę barlinecką. W salonie biokominek. Ściany gładzone, malowane, w salonie jedna ze ścian wyłożona cegłą dekoracyjną. Kuchnia w stałej zabudowie, na wymiar z MDF-u w kolorze biały połysk wraz ze sprzętem AGD (lodówka, płyta indukcyjna, zmywarka, piekarnik, okap). Łazienka w nowoczesnej glazurze i gresie, z dużą kabiną prysznicową. WC z umywalką w nowoczesnej glazurze i gresie. W sypialni i w gabinecie duże szafy w stałej zabudowie pod wymiar typu komandor. W przedpokoju szafa na systemach typu push. Okna plastikowe, z zamontowanymi roletami wewnętrznymi tzw. weneckimi, dodatkowo w kuchni i w salonie rolety antywłamaniowe, granitowe parapety. Drzwi antywłamaniowe klasy C. Ogrzewanie i ciepła woda z SEC-u. Czynsz w wysokości 280zł, w tym m.in fundusz remontowy, zimna woda, wywóz śmieci, ścieki, opłaty administracyjne.\nW cenie mieszkania pozostają wszystkie stałe zabudowania.\nOsiedle zamknięte, z pięknie zagospodarowanymi zieleńcami, placem zabaw i ławeczkami. W pobliżu sklepy, apteka, szkoła, przedszkole, restauracje, kosmetyczka, fryzjer, przystanki autobusowe, Doskonały dojazd do Centrum miasta.\nDo mieszkania dodatkowo przynależy miejsce parkingowe i komórka lokatorska (2,6m2), które znajdują się w hali garażowej bezpośrednio pod budynkiem (do tego poziomu zjeżdżamy windą) - dodatkowo płatne 30.000zł – ich zakup jest obligatoryjny.


OSP Kadłub i Szynkielów jeszcze w tym roku otrzymają nowe samochody - obiecują parlamentarzyści\nOSP Kadłub z gminy Wieluń i OSP Szynkielów z gminy Konopnica jeszcze w tym roku otrzymają nowe samochody ratowniczo-gaśnicze. Zakup obu aut został już potwierdzony. Jednostki czekają jeszcze na pisemną promesę.\nTaką informację przekazali wczoraj w remizie jednostki z Kadłuba wicemarszałek Senatu RP, dr Michał Seweryński i poseł na Sejm RP Piotr Polak. Na zorganizowanej w strażnicy konferencji prasowej obecni byli także włodarze gmin - burmistrz Paweł Okrasa i wójt Grzegorz Turalczyk oraz przedstawiciele zainteresowanych jednostek OSP.\n- Dotrzymujemy słowa. - mówił poseł Piotr Polak. - Dwa lata temu, w tym miejscu świętowaliśmy piękny jubileusz stulecia powołania i funkcjonowania tejże jednostki. I wówczas, na wniosek Pana Komendanta i Pana Prezesa, padło zapytanie, a z mojej strony deklaracja, o zakupie średniego samochodu ratowniczo-gaśniczego, bo o taki druhowie zabiegają i o takim od wielu lat marzyli. Wtedy powiedziałem oficjalnie, że zrobimy wszystko, ja jako członek sejmowej Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych i wiceprzewodniczący Parlamentarnego Zespołu Strażaków, że wesprzemy działania w tym temacie. I gdy na początku roku był nabór wniosków na zakup nowych samochodów (…), od razu zdecydowaliśmy z Komendantem PSP w Wieluniu (…), że właśnie jednostka z Kadłuba, która jest spoza krajowego systemu (Krajowy System Ratowniczo-Gaśniczy - dop. red.), będzie jedną z powiatu do dofinansowania w ramach rządowego programu wsparcia (…). Wtedy też uzgodniliśmy z Panem Burmistrzem, że wsparcie ze strony samorządu też będzie, bo tu bezwzględnie musimy powiedzieć, że samorząd musi „wyłożyć” minimum dwieście tysięcy, żeby o pozostałą kwotę można się było ubiegać. Ponieważ w pierwszym etapie rozpatrywania wniosków nie udało się skutecznie wesprzeć jednostki w pozyskaniu środków. Po konsultacji z Panem Marszałkiem ustaliliśmy, że trzeba wspólnie wystąpić i zrobić wszystko, by w tym dodatkowym naborze ubiegać się o jednostki dla powiatu wieluńskiego. I z przyjemnością mogę w tym momencie zakomunikować, że po rozmowie z Ministrem Środowiska, po rozmowie z Komendantem Głównym PSP i Ministrem Administracji i Spraw Wewnętrznych, uznaliśmy, że z powiatu wieluńskiego dwie jednostki będą wytypowane do powtórnego rozpatrzenia. I te jednostki, Kadłub i Szynkielów, znalazły się w tym rządowym programie wsparcia ochotniczych straży pożarnych przy zakupie nowego samochodu. Dla Kadłuba średni, dla Szynkielowa lekki, bo o taki zabiegali. (…) Mamy tę pewność i gwarancję, że poprzez umieszczenie na tej liście, samochody dla Kadłuba i Szynkielowa jeszcze w tym roku będą zakupione.\n- W polityce bardzo często pada wiele słów - mówił burmistrz Wielunia, Paweł Okrasa. - I przychodzą takie momenty, gdy trzeba zweryfikować czy słowa, które były wypowiedziane, w jakiś sposób się materializują. I dzisiaj jesteśmy świadkami tego, gdy słowo - mówiąc trochę biblijnie - staje się ciałem. Pamiętam jubileusz sprzed dwóch lat (…) i pamiętam zabiegi Pana Andrzeja Szczepańskiego (Komendanta Miejsko-Gminnego OSP w Kadłubie, który obecny był także podczas konferencji - dop. red.) od wielu lat o to, by jednostka w Kadłubie wzbogaciła się o nowy samochód, ale wtedy to zabrzmiało bardzo mocno i pamiętam zaangażowanie Pana Polaka w to, żeby taki samochód dla naszej gminy został tutaj sprowadzony. Także mogę tylko podziękować Panu Posłowi i Panu Senatorowi także (…), natomiast strażakom z Kadłuba gratuluję tego pięknego wozu i chyba już możemy się umówić za jakiś czas, kiedy będzie oficjalnie poświęcony, na kolejną uroczystość w tym miejscu. (…)\nW podobnym tonie o zakupie lekkiego samochodu dla jednostki z Szynkielowa wypowiadał się wójt gminy Konopnica, Grzegorz Turalczyk.\n- (…) W Szynkielowie pięć lat temu był zakupiony średni samochód, teraz będzie lekki. Jednostka jest jedną z lepszych, nie tylko w gminie, ale na terenie całego powiatu wieluńskiego. Z tego należy się cieszyć, ale z drugiej strony także smucić, że mają tyle wyjazdów, bo może nie powinno tyle być, ale od tego są, po to są stworzeni. Ten lekki samochód ograniczy nam koszty, bo wyjeżdżając dziś do zdarzenia drogowego (…), to wyjazd samochodem lekkim a ciężkim, to koszty nieporównywalne. Jeszcze raz serdecznie dziękuję, a Wam (mówiąc te słowa zwrócił się do strażaków - dop. red.) gratuluję.\nPodziękowania wobec parlamentarzystów i włodarzy gmin wyrazili także przedstawiciele wymienianych jednostek.\nDodajmy, że Ochotnicza Straż Pożarna z Kadłuba wzbogaci tabor o średni samochód ratowniczo-gaśniczy marki Volvo (niebawem ma być ogłoszony przetarg) o wartości 760 tysięcy złotych. Udział własny gminy w zakupie wyniesie połowę wartości, druga połowa to środki pochodzące z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi. OSP z Szynkielowa już ogłosiło przetarg. Do strażaków trafi lekki samochód VW Crafter o wartości 400 tysięcy zł. Tu także po połowie kosztami podzielą się samorząd gminny i WFOŚiGW.\nAutor: Gabriel Wyględacz. Opublikowano 09 października 2019 o 14:07:21 w kategorii Region


Pellet Poznań | Pellet o najwyższych parametrach jakościowych.\n+ 48 786 146 346\nDOSTAWA PELLETU - CENNIK\n1 worek (15 kg) 17,90 zł brutto\n1 paleta (975 kg= 65 worków) 1050 zł brutto\nPellet o najwyższych parametrach jakościowych, zgodnych z najwyższą klasą jakości A1 normy europejskiej na pellet drzewny EN ISO 17225-2.\nDostępne na rynku inne źródła energii które porównaniu z pelletem drzewnym uwalniają do atmosfery wielokrotnie więcej szkodliwych substancji podczas spalania. Drewno jest źródłem najbardziej ekologicznym nie tylko pod względem czystości spalania, ale też jest też źródłem odnawialnym. Oprócz oczywistych argumentów dotyczących ekologii, warto też pochylić się nad domowym budżetem oraz ekonomią spalania. Jak pokazuje nasz kalkulator kosztów ogrzewania pellet jest w czołówce najbardziej opłacalnych rozwiązań grzewczych zarówno dla budynków mieszkalnych jak i zakładów pracy. Rywalizacja pomiędzy ekogroszkiem a pelletem z ekologicznego drewna sprowadza się do wyboru między najniższą ceną a wygodą użytkowania.\nProdukt jest dostępny w trzech formach opakowań: worki 15 kg, big bag, cysterna.\nWymagania dla EN plus A2\nŚrednica: 6 mm ± 1 mm 6 mm ± 1 mm\nDługość: 3,15< L ≤ 40 mm 3,15< L ≤ 40 mm\nWilgotność: ≤10% ≤10%\nZawartość popiołu: ≤0,6% ≤0,7%\nGęstość nasypowa 600≤BD≤750 kg/m³ 600≤BD≤750 kg/m³\nWartość opałowa 18,17 MJ/ kg (5,0 kWh/kg) ≥ 4,6 kWh/kg\nBRYKIET – jest produktem najwyższej jakości, tworzonym wyłącznie z czystego surowca drzewnego, bez żadnych dodatków i zanieczyszczeń. To nic innego jak sprasowane pod ogromnym ciśnieniem trociny. Ciśnienie oraz temperatura zmieniają nieco strukturę drewna pozwalając na jego sklejenie oraz zabezpieczenie przed rozpadnięciem.\nBrykiet doskonale nadaje się do spalania w kominkach, paleniskach, grillach.\n1 tona brykietu odpowiada 3 – 5 m3 drewna opałowego.\nSkład: trociny drzew liściastych (60% dąb, 20% buk, 20% olcha)\nBrykiet drzewny produkowany jest, podobnie jak pellet drzewny, z rozdrobnionych trocin, wiórów i zrębków drewna. W Pellet Energy poddajemy je suszeniu i spraso-waniu pod wysokim ciśnieniem bez dodatku sztucznych spoiw. To właśnie niska zawartość wilgoci sprawia, że wartość opałowa brykietów lub pelletów jest wyższa niż drewna. Jedna tona brykietu odpowiada 3- 5 m3 drewna opałowego.\nBrykiet drzewny – ciepło uwalniane powoli\nMateriał drzewny w pałeczce brykietu jest mocno zagęszczony w stosunku do obję-tości. To dlatego brykiet drzewny spala się powoli, stopniowo oddając ciepło. Brykiet drzewny to nie jest wynalazek ostatnich lat, choć obecnie staje się coraz bardziej popularny. Technologia produkcji brykietów drzewnych była znana od wieków, jednak rewolucja przemysłowa w XIX w. skierowała uwagę użytkowników w stronę węgla kamiennego. Obecnie obserwujemy powrót zainteresowania brykietem drzewnym i rosnące zainteresowanie pelletem drzewnym. Są to bowiem paliwa z biomasy, znacznie bardziej wygodne w użytkowaniu i ekologiczne w porównaniu z węglem, ale nie odbiegające od niego ceną.\nŚrednica: 70mm ± 5mm\nDługość: 230 mm ±20 mm\nZawartość popiołu: <0,9\nGęstość nasypowa 17 MJ/kg (4,7 kWh/kg)\nWartość opałowa 5 kg\nDOSTAWA PELLETU – CENNIK\nPromocja przy zakupie 5 ton pelletu – Dostawa Gratis w promieniu 20 km od Poznania.\nDowozimy pellet w obrębie Wielkopolski. Cena dostawy uzależniona jest od odległości.\nPrzykładowo dostawa na terenie Poznania to koszt 50 zł za 1 – 2 palety pelletu.\nTel: +48 786 146 346\nCopyright © 2019 Pellet Poznań. All Right Reserved. Designed by AdStrategy.


Utrudnienia na A2. Drogowcy będą ustawiać bramownicę — Radio Łódź\nśro, 16 lut 2022 07:11:52 +0100\nStawiana konstrukcja ma duże rozmiary, dlatego też na autostradzie dojdzie do zwężeń jezdni. - Prace będą prowadzone dokładnie na 343 km trasy. Cały odcinek objęty ewentualnymi utrudnieniami ma około pół kilometra długości - tłumaczy Maciej Zalewski, rzecznik prasowy GDDKiA w Łodzi.\nOgraniczenia prędkości na A2\nNa odcinku, gdzie będą prowadzone prace, wprowadzone zostanie ograniczenie prędkości do 80 km/h.\nDrogowcy będą pracować w środę i czwartek (16 i 17 lutego) w godzinach 7.00 - 16.00.\nCzytaj także: Utrudnienia na DK 14 podczas remontu mostów\nRaport o miejskich korkach. Które miejsce zajmuje Łódź? Dziurawe drogi w Łódzkiem - czy może tylko w Łodzi? Debata samorządowa w Radiu Łódź Remonty ulic w Zgierzu. Wiosną spore utrudnienia dla kierowców Utrudnienia na DK 14 podczas remontu mostów\nKolejny etap remontu nawierzchni na A2 - kierowcy mogą spodziewać się utrudnień Pożar samochodu ciężarowego na autostradzie A2. Jedna osoba ranna Zderzenie dwóch osobówek na A2. Jedna osoba ranna Samochód ciężarowy uderzył w bariery ochronne. A2 między Łodzią a Łowiczem nieprzejezdna w obu kierunkach Utrudnienia na autostradzie A2 po wypadku w Zawadach


Problemy Chrisa Bosha | SzóstyGracz.pl\nStrona główna Aktualności Problemy Chrisa Bosha\nChris Bosh to ten trzeci z Wielkiej Trójki. W sytuacji gdy Dwyane Wade ma poważny problem z kolanem i nie jest sobą w tych playoffs, można by oczekiwać, że ten trzeci weźmie na siebie nieco obowiązków tego drugiego. Niestety, CB podobnie jak Wade rozgrywa swoje najgorsze playoffs w karierze. Jeszcze do trzeciego meczu Finałów Wschodu nie był aż tak źle (14 punktów, 51.6% z gry i 7.1 zbiórek), ale odkąd w Game 4 skręcił prawą kotkę, gra bardzo słabo (8.2 punktów, 28% z gry i 5 zbiórek w 32 minuty). Trudno powiedzieć na ile jest to spowodowane tym urazem, ale pewne jest, że Heat potrzebują dużo lepszego Bosha jeśli chcą wygrać te finały.\nW pierwszym meczu przeciwko Spurs, Chris zdobył 13 punktów z 16 rzutów i dołożył do tego tylko 5 zbiórek. Wreszcie udało mu się przebić przez pułap 10 punktów, ale równocześnie było to już jego piąte spotkanie z rzędu, w którym nie osiągnął skuteczności nawet 43% z gry. Ale to jeszcze mógłby nadrobić będąc aktywnym w walce pod koszami, jak to miało miejsce w game 7 przeciwko Pacers. Może wtedy jego 8 zbiórek nie było wybitnym osiągnięciem, ale bardzo pomogło Heat. W Game 1 nawet tego zabrakło. W efekcie, Wielka Trójka Heat przez 26 minut wspólnej gry była -8, podczas gdy tercet gwiazd Spurs w 16 minut zanotował +14.\nPoprzedni artykułSpurs 4-0, no nie?\nNastępny artykułZmęczony LeBron


« Domowa przyprawa do piernika\nDyniowe ślimaczki z cynamonem »\nPo prostu pyszne! Kruche, maślane ciasto, masa z mleka w proszku z orzechami włoskimi i migdałami... Osobno smakują nieziemsko, co dopiero gdy je połączyć. Bardzo łatwe i szybkie do zrobienia, świetnie się prezentują. Będą idealne na świąteczny stół :) Polecam!\n75 g mieszanki orzechów włoskich i migdałów\nMąkę, cukier, miękką margarynę, żółtko i śmietanę wymieszać szybko mikserem, a następnie wyłożyć na stolnicę i zagnieść ciasto. Owinąć w folię spożywczą i włożyć do lodówki na 60 minut.\nForemki do babeczek natłuścić i obsypać bułką tartą. Ciasto wyjąć z lodówki i wylepić nim foremki. Piec w temperaturze 180 stopni przez około 15 minut. Wystudzić.\nMargarynę rozpuścić, zmiksować z mlekiem w proszku. Dodać posiekane orzechy i migdały, delikatnie połączyć. Masę nakładać do ostudzonych babeczek. Udekorować orzechami włoskimi. Smacznego :)\nsobota, 13 grudnia 2014, ewa_ciasteczkowakraina\nTagi: migdały mleko w proszku orzechy\nOrzechowe pyszne smaki :) poproszę jedną babeczkę do kawki :)\nMmmm, to musi być niebo w gębie :)\nGość: babeczka, 213.158.222.*\nZ chęcią bym zjadła taką babeczkę :)\nGość: Anielska Kuchnia Ani, *.centertel.pl\nBaaardzo lubię orzechy, a w szczególności w mojej rodzinie kocha je Babcia :-) Więc te babeczki na pewno poszły by w mig :-) Wyglądają pysznie :-)\nSkoro mówisz ,że pyszne to z pewnością tak jest .Piękne.\nMaleńkie pyszności :). Wyglądają smakowicie.\nAle smakowite połączenie :)\nŁadne babeczki i do tego to nadzienie. :)\nWyglądają mega apetycznie :-)\nEwunia ale pyszne babeczki, bardzo ciekawe nadzienie. Porywam jedną :-)\nByły tak smaczne, że już mam ochotę na powtórkę :)\nGość: Szefowa w swojej kuchni - , *.helpnet.pl\nTrafiłam do tego przepisu ze strony głównej durszlaka i zapisałam w pozycjach do zrobienia nim zorientowałam się, że to Twój blog i są Twoje. :))\nMMM muszą być pyszne! :)\nsłodkie małe pyszności! porywam jedną do herbatki;)\nah jak pięknie wyglądają! musza być pyszne!\nsmakowicie wyglądają :) Pozdrawiam!\nTakie wypasione babeczki to ja rozumiem :) Zjadłabym chociaż jedną :)\nPyszne, przyciągają uwagę :]\nSuper przepis, uwielbiam orzechowe wypieki :) te babeczki są świetne :)\nŚwietnie dobrałaś składniki, muszą świetnie smakować :)\nBabeczki wypasione a plamę też bardzo lubię i jej używam. Idealna do wypieków\nZ pewnością muszą być pyszne! :)\nGość: Pastelka, *.mt.pl\nBabeczki wyglądają smakowicie, chociaż zamiast orzechowego nadzienia dałabym migdałowe. Cóż teraz mam wolne więc piję szybko zieloną herbatkę z teekanne i biorę się za mycie okien. Dobrze, że się chociaż trochę cieplej zrobiło, ale i tak pragnęłabym białych świąt. Pozdrawiam\nnadzienie - pyszne:):):)\nPorwałabym Ci kilka :))\nOjej prześliczne ci wyszły :)\nDawno nie widziałam tak smakowitych babeczek :)\nTe babeczki są wyśmienite!\nUwielbiam takie orzechowe cudeńka! A Twoje są tak apetyczne..mniam!\nUwielbiam orzechy. Podejrzewam, że te babeczki są nieziemsko pyszne!\nSłodkie, pyszne maleństwa!\nWspaniały przepis, na pewno skorzystam :)\nJuż sam krem to pyszne szaleństwo a w połączeniu z babeczkami to dopiero obłęd...:)\njak orzechowe to bardzo chętnie się skuszę :)


- To był intensywny dzień pełen wrażeń. Mimo że zmęczona, z Warsztatów „Panorama Piękna” wyszłam bogatsza o wiedzę na temat wizażu, dietetyki i ginekologii, a także o nowe kosmetyki, biżuterię, kupony rabatowe oraz oczywiście, znajomości - relacjonuje Marta z Londynu, jedna z uczestniczek imprezy dla Polek, która wczoraj odbyła się w Novotelu na Hammersmith.\nPopularność Warsztatów „Panorama Piękna” rośnie z roku na rok – tym razem w ciągu całego dnia przez sale wykładowe oraz stoiska targowe przewinęło się ok. 350-400 Polek, które przybyły na miejsce, aby spotkać się z ekspertami z branży zdrowia i urody.\n- Podczas tej edycji Warsztatów przygotowaliśmy dla uczestniczek dużo więcej atrakcji niż przy poprzedniej, październikowej edycji.\nNowością były m.in. konsultacje medyczne z internistą oraz ginekologami Zielonej Przychodni, na której stoisku można było wykonać m.in. badanie USG piersi oraz pomiar ciśnienia krwi, a także widowiskowy pokaz kuchenek i garnków Zepter - mówi Ilona Zimmer, organizatorka Warsztatów. - Jesteśmy pod wrażeniem całej imprezy. Konsultacje indywidualne, w trakcie których udzielaliśmy porad uczestniczkom, zaczęliśmy o godz. 9.00, a skończyliśmy dopiero pod koniec dnia!\nNie spodziewaliśmy się aż takiego ruchu, ale dzięki temu wiemy, w jaki sposób lepiej się przygotować do kolejnej edycji Warsztatów, w której z pewnością weźmiemy udział w charakterze wystawców - mówi Sławek Stawarczyk z salonu fryzjerskiego Profile Salon z Londynu, jeden z ekspertów Warsztatów.\nOprócz stylisty fryzur oraz lekarzy, podczas imprezy można było spotkać się m.in. z dietetykami, wizażystami, kosmetologami, stylistami, life coachem, trenerem personalnym, producentką biżuterii sutaszowej, a także kupić polskie książki o kobiecej tematyce.\n- Dzięki trudowi wszystkich osób zaangażowanych w organizację imprezy, a przede wszystkim ekspertów, którzy zapewnili uczestniczkom mnóstwo atrakcji oraz merytorycznych porad na najwyższym poziomie, można powiedzieć, że nasz babski dzień w Londynie po raz kolejny zrobił furorę - podsumowuje Ilona Zimmer - Już wkrótce na stronie www.dziewczyny.co.uk oraz w tygodniku „Panorama” ukaże się fotorelacja, z której będzie można dowiedzieć się więcej szczegółów.\nWarsztaty Panorama Piękna są od 2012 r. z powodzeniem organizowane przez tygodnik polonijny „Panorama”. Uczestniczki w ramach całodziennego biletu otrzymują upominek kosmetyczny, gratisy od ekspertów, możliwość odbycia z nimi konsultacji, wzięcia udziału w wykładach oraz konkursach z atrakcyjnymi nagrodami.\nWięcej informacji na www.dziewczyny.co.uk.


2020 Marzec | pilny tematyczny katalog\nCo przywodzi Ci na myśl, kiedy myślisz o egzotyce? Białe piaszczyste plaże, palmy, żółwie i rekiny wielorybie, może równikowa dżungla niemal nietknięta przez ludzi? Możesz odkryć o wiele więcej. Od nadnaturalnych dziur w oceanie po podniebne lasy bambusowe oraz księżyce powstałe z erupcji wulkanicznych!\nPoniżej parę pomysłów na spędzenie naprawdę egzotycznych wakacji, jakie wypada doliczyć do rodzinnych wypraw na najbliższe lata.\nJeśli jest jakiekolwiek miejsce na ziemi, które oddaje esencję powiedzenia „to powinieneś zobaczyć na własne oczy” – to będzie to właśnie Arashiyama. Nie możesz po prostu wyobrazić sobie, jak aby to było stać w takim dużym lesie bambusowym, jednak masz prawo to przeżyć udając się na obrzeża Kioto w Japonii.\nTo mistyczne miejsce docelowe mieści się setki kilometrów od wybrzeży Chile kontynentalnego. Wyspa Wielkanocna to jedno z początkowych egzotycznych punktów do sprawdzenia na liście wielu turystów. Jest tam tak wiele eksploracji, które należy przeprowadzić, że nie ma co zwlekać!\nKolejne z imponujących, egzotycznych punktów godnych podróży! El Yunque jest jedynym równikowym lasem deszczowym w tych rejonach, obejmującym ponad 28 000 akrów. Ten wyjątkowy las deszczowy jest znany ze swojej rozmaitości biologicznej oraz tworzy świetne okoliczności, jakie dopisują odkrywaniu egzotycznej flory oraz fauny.


Biblioteka Pedagogiczna w Sieradzu Filia w Wieruszowie\nBezpłatne e-książki w internetowej czytelni\nJeśli jesteś czytelnikiem Biblioteki Pedagogicznej w Sieradzu możesz skorzystać z darmowych publikacji na miejscu w bibliotece lub w domu po otrzymaniu kodu PIN od bibliotekarza.\nSpytaj o możliwość legalnego, bezpłatnego skorzystania z książek naukowych i podręczników.\nJak poruszać się po platformie IBUK libra\nJak dodać kod PIN\nKilka dni przed świętami Bożego Narodzenia, wczuwając się w nastrój przygotowań do tych szczególnych, oczekiwanych cały rok dni, dzieci z Przedszkola Nr 1 w Wieruszowie i ze świetlicy działającej przy kościele św. Stanisława wzięły udział w warsztatach. Tematyka dotyczyła ozdób choinkowych i samych choinek, które można tworzyć w zasadzie z wszystkiego.\nMisie w Wieruszowie\nŚwiatowy Dzień Pluszowego Misia 2014 obchodzony był w Bibliotece Pedagogicznej w Wieruszowie tradycyjnie kilka tygodni. Miś Zbyś odwiedził wieruszowskie przedszkola w Zespole Szkół Nr 2, Przedszkole Sióstr św. Jadwigi, Publiczne Przedszkole Samorządowe Nr 1, Publiczne Samorządowe Przedszkole Nr 3. Naszą bibliotekę swą obecnością zaszczyciły trzy klasy ze Szkoły Podstawowej Nr 1, które miały możliwość obejrzenia misiowej wystawy oraz grupy przedszkolne.\nW czwartek 13 listopada w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych im. Stanisława Staszica w Wieruszowie odbyły się Targi Edukacyjne i Zawodowe, które jak co roku organizował Ochotniczy Hufiec Pracy.\nW Bibliotece Pedagogicznej w Sieradzu Filii w Wieruszowie od 23 września do końca października można było obejrzeć wystawę związaną z Rokiem Oskara Kolberga. Ten pasjonat ludowości to również znakomity kompozytor, etnograf, znawca folkloru nie tylko muzycznego, autor wielu tomów zapisów nutowych, zebranych w trakcie podróży po kraju był przedstawiony uczestnikom wystawy.\nCopyright © 2019 Biblioteka Pedagogiczna w Sieradzu Filia w Wieruszowie


TOP 10 najpopularniejszych piosenek na pierwszy taniec w 2021 roku – Wodzirej i DJ na wesele Poznań i okolice – Wielkopolska | DJ Jerzman\nCzas podsumować miniony rok i wyłonić TOP 10 najpopularniejszych piosenek na pierwszy taniec! Wśród topowych kawałków nie brakuje oczywiście nieśmiertelnych klasyków, a także hitów muzyki współczesnej czy polskich ballad. Co zatem kryje w sobie tegoroczne podsumowanie? Sprawdźcie sami!\nPierwszy taniec – jaką piosenkę wybrać?\nPierwszy taniec to moment w trakcie wesela, do którego wiele par młodych przygotowuje się nawet przez kilka miesięcy, by w tym wielkim dniu zatańczyć go przed najbliższymi. Nic dziwnego, że potrafi być dla nowożeńców odrobinę stresujący. Warto więc stworzyć do niego taką oprawę, która sprawi, że pierwszy taniec będzie dla Was niezapomnianą chwilą. Właśnie dlatego bardzo ważny jest wybór odpowiedniej piosenki. Takiej, która chwyci Was za serce. Jeśli nie macie jeszcze utworu na pierwszy taniec, sprawdźcie TOP 10 najpopularniejszych piosenek na pierwszy taniec w 2021 roku. To prawdziwe hity, które były grane przez DJ-ów na wesele w całej Polsce!\nJakie piosenki pary młode wybierały na pierwszy taniec w 2021 roku?\n1. Jessie Ware – Say You Love Me\nTo niekwestionowany hit wśród piosenek na pierwszy taniec. Potwierdzi to każdy DJ na wesele! Był to jeden z najpopularniejszych kawałków w 2021. Nie jest to jednak żadnym zaskoczeniem, ponieważ pojawił się on również w TOP 10 najpopularniejszych piosenek na pierwszy taniec w 2020 roku. Być może ten chwytający za serce utwór o miłości znajdzie się również w przyszłorocznym podsumowaniu? Kto wie?!\n2. Sobel – Wyglądasz Tak Pięknie\nSobel to artysta, który w krótkim czasie zyskał naprawdę ogromną popularność. Na swoim koncie ma wiele piosenek o miłości, ale ta chwyta za serca pary młode w szczególności. Polska ballada młodego wokalisty była grana przez niejednego DJ-a na wesele w Poznaniu, Wrocławiu, Warszawie i innych miastach Polski!\n3. John Legend – Wild (feat. Gary Clark Jr.)\nJohn Legend to niekwestionowany mistrz romantycznych i wzruszających utworów. Po „All of Me” i „You & I” przyszedł czas na piosenkę „Wild”, która w ubiegłym roku rozkochała w sobie pary młode. Marzy się Wam pierwszy taniec pełen zmysłowości? Ten utwór będzie idealny!\n4. Zbigniew Wodecki – Oczarowanie\n„Oczarowanie” to piosenka, która łączy pokolenia. Znają ją młodzi, ich rodzice, a także dziadkowie. Pierwszy taniec w rytmie tego kultowego utworu Zbigniewa Wodeckiego wzrusza więc podwójnie, a nawet potrójnie. Jeśli chcecie oczarować gości weselnych swoim tańcem, wybierzcie właśnie ten utwór!\n5. André Rieu – The Second Waltz\nTo przepiękny walc rosyjskiego kompozytora Dymitra Szostakowicza w interpretacji André Rieu. W minionym roku utwór ten przeżył prawdziwy renesans. Nic dziwnego, idealnie wpisuje się w klimat pierwszego tańca! Jeśli marzycie o zatańczeniu walca na swoim weselu, koniecznie przesłuchajcie ten utwór!\n6. Luka Rosi – A Ty Bądź (Cover by the Dziemians)\nThe Dziemians to duet, który na swoim koncie ma kilka hitów oraz wiele coverów popularnych piosenek. Jednym z najchętniej słuchanych jest cover kawałka „A Ty Bądź”, wykonany w balladowym klimacie. W 2021 roku ten utwór był grany przez DJ-ów na wesele podczas pierwszego tańca naprawdę wiele razy!\n7. Lady Gaga – Is That Alright?\nLady Gaga to prawdziwa królowa miłosnych ballad, co pokazała również w kawałku „Is That Alright?”. To bajeczny utwór, który – podobnie jak inne piosenki ze ścieżki dźwiękowej do filmu „Narodziny Gwiazdy” – jest niezwykle poruszający i emocjonalny.\n8. Jon Boden, Sam Sweeney & Ben Coleman – How Long Will I Love You\nTo znany z kultowego filmu „Czas na miłość” utwór, który jest bardzo klimatyczny i nastrojowy. Jeśli chcecie uniknąć wyuczonej choreografii podczas Waszego pierwszego tańca, ta piosenka będzie wprost idealna do niespiesznego bujania się na parkiecie.\n9. Frank Sinatra – I Love You Baby\nNa tej liście nie mogło zabraknąć oczywiście niepowtarzalnego przeboju wszech czasów, który w minionym roku przeżył swój ponowny rozkwit jako utwór na pierwszy taniec, co potwierdzi każdy DJ na wesele! Żwawy, dynamiczny, a jednocześnie romantyczny kawałek to idealny podkład muzyczny do cza-czy.\n10. Meghan Trainor – Like I’m Gonna Lose You (feat. John Legend)\nPodsumowanie TOP 10 najpopularniejszych piosenek na pierwszy taniec w 2021 roku zamyka wzruszający utwór „Like I’m Gonna Lose You”. Choć nie jest to nowy kawałek, pary młode bardzo chętnie wybierają go na pierwszy taniec. Idealnie wpisuje się w klimat weselny!


Rōshigumi – Wikipedia, wolna encyklopedia\nRōshigumi (jap. 浪士組) lub Rōshi-tai, inaczej "Obrońcy Kioto" – grupa 13 samurajów bez pana (rōnin), utworzona przez Hachirō Kiyokawę w 1863. Działał on w imieniu daimyō Aizu, Matsudairy Katamori. Jako ludzie lojalni wobec bakufu mieli być obrońcami siogunatu Tokugawów.\nU schyłku okresu Edo wielu bezpańskich samurajów przybywało do Kioto (ówczesna stolica Japonii), pragnąć przyłączyć się do jednej z licznych grup ruchu sonnō-jōi ("Czcić cesarza, przepędzić barbarzyńców"). Powodowało to zamieszanie, problemy z bezpieczeństwem i okazjonalne walki między rywalizującymi grupami. Rząd postanowił stworzyć z nich oddziały lojalne wobec siogunatu, jednocześnie zapobiegając zamieszkom i wykorzystując ich potencjał. Warunkiem przyjęcia do Rōshigumi było przejście sprawdzianu umiejętności walki w formie serii pojedynków na bambusowe miecze (shinai).\nWśród podwładnych Hachirō Kiyokawy, wyznaczonego na dowódcę "Obrońców Kioto", znalazł się mistrz stylu tennen-rishin, Isami Kondō oraz jego uczniowie: Toshizō Hijikata, Sōji Okita, Inoue Genzaburō, Keisuke Yamanami, Sanosuke Harada oraz Shinpachi Nagakura.\nJednakże, mimo że Kiyokawa oficjalnie należał do zwolenników siogunatu, w rzeczywistości popierał ruch rewolucyjny, procesarski. Zamierzał wykorzystać Rōshigumi do zdyskredytowania rządu i jego polityki zagranicznej przez zaangażowanie ich w działania terrorystyczne. Planował zaatakować i spalić osiedle obcokrajowców w Jokohamie. Ujawnił swój plan 24 lutego, oświadczając członkom grupy, że od teraz będą służyć cesarzowi. Zanim plan mógł być zrealizowany, Kiyokawa został zamordowany na polecenie bakufu.\nCzłonkowie Rōshigumi nie zgadzali się ze swoim dowódcą. Po jego śmierci utworzyli Shinsengumi, oddział w pełni lojalny siogunowi.


Woody Allen na ekranie\nopublikowano: 2014-02-05 09:05:32\nJak co miesiąc, w każdy czwartek o godz. 18.00 Miejski Ośrodek Kultury zaprasza na darmowe projekcje filmowe\nW lutym będą to filmy Woody’ego Allen’a, jednego z najbardziej uznanych amerykańskich reżyserów.\n6 lutego w sali widowiskowej przy ul. Kościuszki 14 widzowie zobaczą hit „Vicky Cristina Barcelona”. To opowieść o dwóch młodych Amerykankach - Vicky (Rebecca Hall) i Cristinie (Scarlett Johansson), które przyjeżdżają na wakacje do Barcelony. Tam dają się wciągnąć w seksualną przygodę z Juanem Antonio (Javier Bardem), charyzmatycznym malarzem, uwikłanym w skomplikowaną relację ze swoją byłą żoną, Marią Eleną (Penélope Cruz).\n13 lutego w MOK-u zostanie wyświetlony „Seks nocy letniej”. Akcja rozgrywa się podczas przyjęcia zorganizowanego przez wynalazcę Andrew Hobbsa i jego żonę Adrian. Atmosferę rozgrzewa przybycie przyjaciela Andrew, doktora Maxwella Jordana wraz z Dulcy, bardzo niegrzeczną pielęgniarką…\n20 lutego – „Radio days”. Film powiada o niezamożnej żydowskiej rodzinie z Brooklynu. Pełno w niej ciotek i wujków ze swoimi nawykami, marzeniami i zabawnymi zwyczajami. Wszystkich łączy miłość do radia.\n27 lutego – „Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o seksie, ale baliście się zapytać”. To poświęcona siedmiu zagadnieniom dotyczącym seksu nieco absurdalna komedia, odwołująca się do wątków freudowskich. Każda część opatrzona podtytułem, począwszy od pytania: „Czy afrodyzjaki działają?”, po „Co się dzieje w trakcie ejakulacji?”.\nKomentarze do artykułu: Woody Allen na ekranie


Salon w stylu prowansalskim - Aranżacja i wystrój wnętrz\nStyl rodem z posiadłości francuskiej arystokracji coraz bardziej wdziera się do domów Polaków oraz katalogów z wystrojem wnętrz. Nie da się ukryć, że skandynawski minimalizm i surowe aranżacje mieszkań powoli się znudziły i muszą zrobić miejsce na nowe trendy. Dziś tematem przewodnim będzie salon w stylu prowansalskim. Z tego artykułu dowiesz się, jak estetycznie urządzić swoje lokum właśnie w takim klimacie. Zapraszamy do czytania i zebrania garści inspiracji dla siebie.\nJeśli do tej pory nigdy nie mieliśmy w swoim domu elementów stylu prowansalskiego, na początku dobrze jest przejrzeć kilka przykładów zaaranżowanych w ten sposób wnętrz, by przekonać się, czy na pewno będą one pasowały do pozostałych części naszego mieszkania. Kolejna sprawa dotyczy umiejscowienia mebli i rozplanowania ich w naszym salonie. Wiele elementów wyposażenia wnętrz inaczej prezentuje się w danych miejscach pokoju, w zależności od stylu, w jakim są zaprojektowane.\nSalon w stylu prowansalskim – od czego zacząć urządzanie?\nChcesz mieć piękny salon prowansalski, ale nie wiesz, jakie meble w tym klimacie będą ci się najbardziej podobały? Najlepiej kupić stolik, może komodę pod telewizor i dekoracje w postaci poduszek, zasłon lub obrusów. Nie są one tak kosztowne jak zmienianie całego wystroju wnętrza od początku, więc na pewno nie nadszarpną domowego budżetu, tak jak zakup kompletu mebli do salonu w stylu prowansalskim wraz z krzesłami, kanapą czy fotelem.\nInne detale, którą doskonale zaprowadzą w pokoju dziennym styl francuski, to na pewno piękne, ozdobne poduszki i obrusy wyszywane w owym stylu. Nie może zabraknąć również zastawy porcelanowej na kawę lub herbatę. Możesz również pomyśleć o zakupie nowych dywanów, by stworzyć wymarzony salon w stylu prowansalskim.\nMeble – aranżujemy styl prowansalski w salonie\nTeraz pora na najprzyjemniejszą część urządzania, czyli wybór wymarzonej kanapy lub zestawu foteli wypoczynkowych, właśnie w stylu Prowansji. Idealne będą kanapy podwójne, z dużą ilością poduszek lub pikowane. Modne są te, które przypominają sofy pokryte narzutą. Ta z kolei powinna być w kremowych, romantycznych barwach lub jej wzorem powinny być róże albo inne kwiaty związane z miłością i uczuciem. Delikatne barwy i fasony to z całą pewnością najważniejsze elementy prowansalskiego salonu\nMały salon prowansalski – jak zaaranżować niewielką powierzchnię?\nCzęsto mamy do dyspozycji niewielkie salony i mylnie zakładamy, że taki metraż można zaaranżować tylko i wyłącznie w stylu skandynawskim, czyli minimalistycznie. Bynajmniej. W aranżacji salonu w stylu prowansalskim mogą nam pomóc detale. Nie musisz zmieniać kanapy, tylko kup nową narzutę. Zamiast nowego stołu wystarczy obrus. Niepotrzebny zakup kolejnej nowej szafki wykreśl i zastąp zakupem donic na kwiaty, żyrandolu, abażuru lub wazonu.\nJest mnóstwo sposobów na salon w stylu prowansalskim, który można urządzić nawet w bloku. Wystarczy jedynie odrobina inspiracji i zmysł aranżacji, który każdy z nas może zdobyć, czytając wnętrzarskie strony w internecie lub artykuły traktujące o modnych wnętrzach.\nOne thought on “Salon w stylu prowansalskim”\nO, matko, tak! To dokładnie są moje klimaty i w zasadzie tak mogłabym mieć wyposażony cały dom, nie tylko salon 😉 . Na pewno bardzo dobrze wygląda też w takim stylu sypialnia. Oj, mąż to nie za bardzo, on woli skórzane meble, a ja jednak takie lekkie, wiosenne. Styl prowansalski to w ogóle jest taki świeży, bardzo wygodny.


fuck off & die: sierpnia 2013\nSiedziałam siedziałam i w końcu zdecydowałam się przedstawić Wam cykl moich warszawskich zdjęć. Niestety nie zobaczycie wszystkich, bo moim zdaniem najlepsze jeszcze nie powstało. A teraz podziwiajcie i komentujcie, jeżeli oczywiście macie na to ochotę :)\nAutor: Kasia S. o 9:00:00 PM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: czas wolny, fotografia\nZa oknem leje deszcz, a ja powoli nie ogarniam rzeczywistości. Póki co wszystko zaczyna się od dżemów a kończy na kwaszonych ogórkach. Już wiem czemu nie lubię końcówek sierpnia. Kiedyś to oznaczało koniec wakacji i początek szkoły - a teraz zaciąganie do domowych robót przetwórczych. Już mam dość. Jak dobrze było być dzieckiem i się nie martwić tym wszystkim. Nieuniknione jest to niestety, a btw. dostałam akademik więc nie będę się pałętać nie wiadomo gdzie. Z jednej strony to nawet dobrze a z drugiej sama nie wiem.\nZaczynam o szkole, studiach a tak na prawdę nadal jestem na wakacjach. Może nie fizycznie ale duchowo owszem :D Czeka mnie na pewno jeszcze jeden wyjazd ale o tym potem. Relacja na pewno będzie. A teraz kolejna porcja zdjęć z wakacji :D\nAutor: Kasia S. o 6:00:00 PM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: Kasia S. o 12:09:00 PM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nWłaśnie zaczęłam zgrywać zdjęcia po wielu wielu wielu tygodniach zaniechania tego. Ostatnio wyczyściłam swoją kartę a teraz znowu jest pełna. Z jednej strony powinnam się cieszyć, ale z drugiej oznacza to kolejne dni a właściwie tygodnie na przeglądaniu, przerabianiu itp. Czeka mnie jeszcze godzina czekania a to dopiero połowa docelowego folderu, który powinien znaleźć się na dysku w komputerze. Bateria w aparacie\nzaczyna mi padać. Komp pokazał, że wypadałoby rozważyć wymianę baterii. Czyżby zużycie materiału?\nPewnie tak, ale ja chcę Wam pokazać kilka, a właściwie kilkanaście ujęć znad słonecznego (a co rzadko się zdarza) Bałtyku :D\nAutor: Kasia S. o 2:14:00 PM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nOstatnio wybrałam się na zakupy. Musiały być to dość szybkie zakupy, bo wybrałam się na nie około 19.30. Zanim dojechałam na miejsce było po 20. No ale mniejsza z tym. Oczywiście z małej ilości czasu do wykorzystania weszłam do jednego sklepu. Pewnie jak się domyślacie - do Zary. No i zaparłam się na kurtkę. Zwykłą granatową parkę z beżowo-złotymi akcentami.\n(Kurtka z obecnej kolekcji Jesień/Zima 2013 za 300 zł). Cena mnie nie odstraszyła tym razem, ale kilometrowe kolejki do przymierzalni. Nie ukrywajmy założenie i ocena kogoś innego jak wyglądam nie jest dla mnie a myślę, że i dla wielu kobiet niewystarczająca.\nJuż szukam rozmiaru a tu się okazuje, że są wszystkie oprócz mojej upragnionej emki -.- No nie byłam z tego powodu zadowolona. Mierzyłam pozostałe sztuki w innych rozmiarach, ale coś ciągle mi przeszkadzało, albo nie pasowało. W trakcie podróży (jakże romantycznej bo pociąg, ciemno za oknem i tylko żółto-pomarańczowe światła latarni) uświadomiłam sobie, że mam podobną parkę, tylko że czarną(na zdjęciach wygląda na szarą <ok>). Stara kurta wysłużyła się bo kupiona dawno w Reporterze. O ile się nie mylę to jakieś 5 lat temu na przecenie.\nZ tego co pamiętam jakiś czas temu była moim ulubionym ubraniem. Robiła mi za kurtkę jesienną, zimową i wczesnowiosenną. Potem jednak wyparł ją trencz i ciepła kurtka narciarska. Leżała w szafie, bo jednak nie należy do panujących trendów. Czasem zakładana, ale jednak trochę zapomniana. Wpadłam na pomyśl jej odnowienia. Wzorując się na kurtkach z Zary pojechałam do pasmanterii po taśmy i tasiemki.\nMoja mała renowacja trwała cały dzień. Na początku pokuta przez szpilki ale zadowolona poprzypinałam wszystko tam gdzie powinno być. Potem mała przerwa na serial i znowu do roboty. Przemęczyłam się ze starym Łucznikiem, który nie zawsze chciał się mnie słuchać, ale w końcu udało się. Kurtka odnowiona i można nosić ją na nowo. Jestem zadowolona, bo wszystko wyniosło mnie niecałe 25 złotych a efekt widać od razu. A kurtka przeżywa swoją nową młodość :)\nAutor: Kasia S. o 12:35:00 PM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: fashion, homemade


Zestaw do parzenia herbaty www.domkowa4.pl\n» Zestaw do parzenia herbaty\nKod produktu: Z/R/315/5\nMiniaturowy, porcelanowy serwis japoński do parzenia herbaty. Serwis wykonany jest z białej porcelany i ozdobiony charakterystycznym wzorem ze złotymi paskami na krawędziach. Dzbanuszek stoi na koronkowej białej serwecie.\nCałość bardzo starannie wykonana i zapakowana w akrylowe pudełko.\nmateriał porcelana / tworzywo sztuczne\nMiniaturowy porcelanowy serwis\nkawowy z tacą


Kolekcja nietypowych zdarzeń [Tom Hanks] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00094 005117 20935685 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Tom Hanks Liczba stron: 400\nISBN: 978-8-3803-2198-4 Data wydania: 2017-11-03\nokiemmk.com Kolekcja Nietypowych Zdarzeń, Tom Hanks, książka Toma Hanksa - opinia\nDla Rity i wszystkich dzieciakówPrzez Norę\nTrzy tygodnie mękiDZIEŃ 1Anna powiedziała, że jest tylko jedno miejsce, gdzie można znaleźć sensowny prezent dla MDywiza – Antique Warehouse, nie tyle skład starych skarbów, ile regularny pchli targ w dawnym Lux Theater. Zanim HBO, Netflix i stu siedmiu innych dostawców rozrywki przyczyniło się do jego plajty, godzinami przesiadywałem w tym niegdyś wspaniałym pałacu kinowym i oglądałem filmy. Teraz ciągną się tam stragany rzekomych antyków. Odwiedziliśmy z Anną wszystkie boksy.MDywiz miał właśnie zostać naturalizowanym Amerykaninem, co było dla nas tak samo ważne jak dla niego. Dziadkowie Steve’a Wonga otrzymali obywatelstwo w latach czterdziestych dwudziestego wieku. Mój tata uciekł przed pomniejszymi oprychami spod czerwonej gwiazdy z Europy Wschodniej w latach siedemdziesiątych, a w zamierzchłych czasach przodkowie Anny przewiosłowali północny Atlantyk w poszukiwaniu czegoś jeszcze do złupienia w Nowym Świecie. Legenda rodzinna Anny głosi, że odkryli Martha’s Vineyard.Mohammed Dayax-Abdo miał być niedługo tak amerykański jak sz-Abdo-tka, więc chcieliśmy mu znaleźć jakąś staroć, suwenir patrioty, wyraz dziedzictwa i humoru jego nowej ojczyzny. Moim zdaniem stary wózek Radio Flyer w drugim boksie był doskonały.– Przekaże go w spadku swojemu amerykańskiemu potomstwu – wyjaśniłem.Ale Anna nie zamierzała zadowolić się pierwszą lepszą starzyzną. Szukaliśmy więc dalej. Kupiłem amerykańską flagę z czterdziestoma ośmioma gwiazdami, z lat czterdziestych. Flaga miała przypominać MDywizowi, że proces kształtowania się jego przybranej ojczyzny nigdy się nie kończy – że na jej obfitującej w owoce ziemi zawsze znajdzie się miejsce dla porządnego obywatela, tak jak na niebieskim kantonie w lewym górnym rogu obok czerwonych i białych pasów zmieszczą się dodatkowe gwiazdy. Anna się zgodziła, ale nie przerywała poszukiwań, polując na prezent, który będzie dużo bardziej wyjątkowy. Zależało jej na unikacie, czymś zupełnie niepowtarzalnym. Trzy godziny później uznała, że wózek to jednak dobry pomysł.Kiedy wyjeżdżaliśmy z parkingu moim volkswagenem busem, rozpadało się. Wracać musieliśmy powoli, bo wycieraczki są tak stare, że na szybie zostawały zacieki. Burza ciągnęła się do wieczora, więc zamiast pojechać do domu, Anna została u mnie, przesłuchała stare taśmy mojej mamy (które wypaliłem na płytach CD) i ubawiła się jej eklektycznym gustem, kiedy po Pretendersach polecieli O’Jaysi, a potem Taj Mahal.A kiedy Iggy Pop zaczął śpiewać Real Wild Child, zapytała:– Masz jakąś muzykę z ostatnich dwudziestu lat?Zrobiłem burrito z szarpaną wieprzowiną. Anna piła wino. Ja piłem piwo. Rozpaliła w moim piecu Franklina, twierdząc, że czuje się jak osadniczka na prerii. Siedzieliśmy na kanapie przy zapadającym zmroku rozświetlanym jedynie płomieniami i słupkami poziomu dźwięku na moim odtwarzaczu, które skakały z zieleni na pomarańcz i niekiedy czerwień. Wiele kilometrów od nas burzowe niebo rozświetliła błyskawica.– Wiesz co? – zagaiła Anna. – Jest niedziela.– Wiem – odparłem. – Żyję chwilą.– Podziwiam cię za to. Bystrość. Opiekuńczość. Luz graniczący z lenistwem.– Przeszłaś od komplementów do obelg.– Zamiast „lenistwa” dajmy „rozmarzenie” – poprawiła się, popijając wino. – Rzecz w tym, że cię lubię.– Ja też cię lubię. – Zastanawiałem się, czy ta rozmowa do czegoś zmierza. – Czy ty ze mną flirtujesz?– Nie – wyjaśniła Anna. – Składam ci propozycję. To zupełnie inna sprawa. Flirt to połów. Może coś złowisz, a może nie. Propozycja to pierwszy krok do dobicia targu.Musicie wiedzieć, że znamy się z Anną od liceum (St. Anthony Country Day! Crusaders, do boju!). Nie chodziliśmy ze sobą, ale mieliśmy wspólnych znajomych i darzyliśmy się sympatią. Po kilku latach college’u i jeszcze kilku opieki nad mamą zdobyłem licencję i przez chwilę udawałem, że robię w nieruchomościach. Pewnego dnia trafiła do mnie, szukając biura do wynajęcia dla swojego studia graficznego, a ja byłem jedynym agentem, któremu ufała, bo rozstałem się z jej kumpelą bez zbędnych nieprzyjemności.Anna nadal była bardzo ładna. Nigdy nie straciła szczupłego, twardego ciała trójboistki, którą kiedyś była. Przez cały dzień oprowadzałem ją po biurach do wynajęcia, z których żadne jej się nie podobało, a ja nie rozumiałem dlaczego. Widziałem, że jest ciągle tak samo pełna determinacji, skupiona na celu i spięta jak za czasów szkolnych w SACD. Skrzętnie wychwytywała najdrobniejsze szczegóły i była gotowa poruszyć niebo i ziemię, i wszystko inne zresztą też, jeżeli tylko zaszła taka potrzeba. Dorosła Anna była męcząca. Dorosła Anna nie była w moim typie tak bardzo, jak nie była w nim Anna nastoletnia.Jednak, co ciekawe, zostaliśmy przyjaciółmi znacznie bliższymi niż w dzieciństwie. Jestem jednym z tych leniwców samotników, którym dzień potrafi przeciec między palcami, a oni nie mają poczucia, że zmarnowali choć sekundę. Tuż po sprzedaży domu mamy i zainwestowaniu pieniędzy odpuściłem sobie swój niby-biznes i rozpocząłem Najlepsze Życie pod Słońcem. Wystarczy kilka cyklów prania i mecz hokeja na NHL-u i mam popołudnie z głowy. W czasie, który zajmują mi rozważania nad białymi i kolorowymi rzeczami, Anna zdąży wyłożyć strych płytami gipsowo-kartonowymi, złoży zeznanie podatkowe, zrobi domowy makaron i zorganizuje w internecie wymianę ubrań. Śpi zrywami od północy do świtu i wystarcza jej energii, żeby przez cały dzień zasuwać jak górnik na przodku. Ja śpię snem sprawiedliwego jak najdłużej się da i codziennie o wpół do trzeciej po południu ucinam sobie drzemkę.– Teraz cię pocałuję. – Anna zrobiła to, co zapowiedziała.To był nasz pierwszy raz, jeśli nie liczyć cmoknięć w policzek przy okazji przelotnych objęć. Tego wieczoru zaproponowała mi zupełnie nową wersję siebie, a ja zamarłem zaskoczony.– Hej, odpręż się – wyszeptała. Jej ręce znalazły się na moim karku. Pachniała bosko i smakowała winem. – Dziś jest szabat. Dzień odpoczynku. To nie będzie praca.Znów się pocałowaliśmy, ale tym razem byłem opanowanym i chętnym uczestnikiem. Objąłem ją i przyciągnąłem. Wtuliliśmy się w siebie rozluźnieni. Odszukaliśmy szyje i wróciliśmy z nich do ust. Nie całowałem się tak od blisko roku, kiedy moja Zła Kobieta Mona nie tylko mnie rzuciła, ale zwędziła mi gotówkę z portfela (Mona miała problemy, ale jeśli chodzi o całowanie, była bajeczna).– Zuch dziecina – westchnęła Anna.– Szabat szalom – westchnąłem ja. – Powinniśmy to zrobić lata temu.– Nie zaszkodziłoby nam chyba nieco golizny – wyszeptała Anna. – Rozbierz się.Rozebrałem się. Kiedy ona też się rozebrała, było po mnie.DZIEŃ 2W poniedziałek na śniadanie były naleśniki z mąki gryczanej, kiełbasa chorizo, wielka misa jagód i kawa z ekspresu. Anna zdecydowała się na zachomikowaną w spiżarni wieki temu herbatę ziołową i maleńką miseczkę orzechów, które posiekała tasakiem. Na finał swojego sycącego śniadania odliczyła osiem czarnych borówek. Nie powinienem wspominać, że żadne z nas nie było ubrane podczas posiłku, bo wyjdziemy na nudystów, ale faktycznie wygramoliliśmy się z łóżka bez krzty skrępowania.Ubierając się do pracy, Anna poinformowała mnie, że zapisujemy się na kurs nurkowania.– Tak? – zdziwiłem się.– Owszem. Zdamy egzamin – zapowiedziała. – A ty potrzebujesz ubrania do ćwiczeń. Butów do biegania i dresu. Idź do Foot Locker w Arden Mall. Umówmy się na lunch u mnie w biurze zaraz potem. Weź ze sobą wózek i flagę dla MDywiza, to je zapakujemy.– Dobra.– Zrobię wieczorem kolację u siebie, obejrzymy dokument, a potem będziemy robić w moim łóżku to, co przez ostatnią noc robiliśmy w twoim.– Dobra – powtórzyłem.DZIEŃ 3Koniec końców Anna zawiozła mnie do Foot Locker, zmusiła, żebym przymierzył pięć par butów (ostatecznie wybraliśmy buty do biegania w terenie), cztery wersje spodni i góry od dresu (Nike). Potem kupiliśmy jedzenie oraz napoje na przyjęcie, które Anna chciała urządzić dla MDywiza. Oświadczyła, że na taką imprezę nadaje się tylko mój dom.Około południa MDywiz był jednym z tysiąca sześciuset przyszłych Amerykanów stojących w hali Sports Arena z prawymi dłońmi uniesionymi podczas przysięgi wierności Ameryce – nowych obywateli, którzy mieli chronić, bronić i strzec konstytucji, teraz obowiązującej ich tak samo jak prezydenta Stanów Zjednoczonych. Steve Wong, Anna i ja siedzieliśmy na odkrytych trybunach, przyglądając się naturalizacji morza imigrantów o kolorach skóry tak różnych jak barwy ludzkiej natury. Widok był wspaniały i wzruszył naszą trójkę – Annę najbardziej. Rozpłakała się z twarzą wciśniętą w moją pierś.– To... takie... piękne – szlochała. – Boże... Kocham... ten kraj.Koledzy MDywiza z Home Depot, którym udało się wziąć wolne, pojawili się u mnie z mnóstwem tanich amerykańskich flag kupionych na zniżkę pracowniczą. Steve Wong podłączył maszynę do karaoke i kazaliśmy MDywizowi śpiewać piosenki z Ameryką w tekście. American Woman. American Girl. Spirit of America Beach Boysów jest tak naprawdę o samochodzie, ale i tak musiał ją nam zaśpiewać. Radio Flyer posłużył nam za prowizoryczną lodówkę i nasza szóstka zatknęła flagę z czterdziestoma ośmioma gwiazdami niczym piechota morska w bitwie o Iwo Jimę; MDywiz robił za tego gościa z przodu.Przyjęcie trwało długo, aż została tylko nasza czwórka, podziwiająca księżyc i nasłuchująca łopotu sztandaru na maszcie. Właśnie otworzyłem kolejne piwo wyciągnięte z chlupoczącego w wózku lodu, kiedy Anna wyjęła mi puszkę z dłoni.– Spokojnie, dziecino – powiedziała. – Jak ci dwaj zwiną się do domu, będziesz musiał się wykazać.Godzinę później Steve Wong i MDywiz wyszli, nowy obywatel Stanów Zjednoczonych z A Horse with No Name (autorstwa zespołu America) na ustach. Gdy tylko auto Steve’a zniknęło z podjazdu, Anna wzięła mnie za rękę i zaprowadziła do ogródka. Ułożyła poduszki na miękkiej trawie i leżeliśmy tam, rozcałowani, a potem... cóż, zacząłem się wykazywać.DZIEŃ 4Anna nie marnuje żadnej okazji, aby upchnąć kilka kilometrów w czterdziestu minutach, i zamierzała mnie też narzucić ów nawyk. Zabrała mnie na jedną ze swoich tras, wiodącą pod górę ścieżkę, która oplata Vista Point i wraca, i kazała mi ruszać. Ona miała śmignąć pierwsza i dołączyć do mnie w drodze powrotnej, wiedząc, że nie mam szans, żeby utrzymać jej tempo.Nie jestem fanatykiem ćwiczeń. Co jakiś czas jeżdżę na swoim starym trzybiegowym rowerze do Starbucksa albo rozgrywam kilka partyjek dysk golfa (byłem kiedyś w lidze). Tego ranka zasuwałem po ścieżce, Anna wysforowała się tak bardzo, że jej nie widziałem, a moje stopy rozbijały nowe buty (na przyszłość: dodać połówkę do rozmiaru). Krew z niespotykaną furią tętniła mi w całym ciele, więc ramiona i kark się napięły, a głowa pękała. Wracając pędem z Vista Point, Anna klaskała.– Zuch dziecina! – zawołała, wymijając mnie. – Niezły początek!Zawróciłem, żeby za nią pobiec.– Uda mnie pieką!– Buntują się – rzuciła przez ramię. – Z czasem ulegną!Kiedy brałem prysznic, Anna przemeblowała mi kuchnię. Uznała, że trzymam patelnie i pokrywki w niewłaściwych szafkach, a w ogóle to dlaczego moja szuflada na sztućce jest tak daleko od zmywarki? Nie miałem na to odpowiedzi.– Raz, raz. Nie możemy się spóźnić na lekcję nurkowania.Szkoła nurkowania pachniała gumowymi piankami i basenowym chlorem. Wypełniliśmy formularze i dostaliśmy podręczniki wraz z rozkładem naszych zajęć, jak również możliwymi terminami egzaminu na otwartym morzu. Anna z miejsca wybrała niedzielę za cztery tygodnie i zarezerwowała nam koje na łodzi.Poszliśmy do baru sałatkowego Viva Verde na lunch – sałatkę z sałatki z sałatką – po czym chciałem wrócić do domu na drzemkę. Jednak Anna oznajmiła, że potrzebuje mojej pomocy przy przenoszeniu jakichś rzeczy u siebie, co ciągle odkładała. To była pół-, a wręcz nieprawda. W rzeczywistości chciała, żebym pomógł jej kolejny raz wytapetować przedpokój i domowe biuro, co znaczyło, że musiałem przenieść jej komputer, drukarkę, skanery i sprzęt graficzny, a potem przez całe popołudnie wykonywać jej polecenia.Tego wieczoru nie udało mi się dotrzeć do domu. Zjedliśmy kolację u niej – warzywne lazanie z warzywami – i obejrzeliśmy na Netfliksie film o bystrych kobietach w związkach z półgłówkami.– Patrz, dziecino – ucieszyła się Anna. – To o nas! – Potem zachichotała i sięgnęła mi do spodni, nie zawracając sobie głowy całowaniem. Albo byłem największym farciarzem świata, albo dawałem robić się w bambuko. Kiedy Anna pozwoliła mi też sięgnąć do jej spodni, nadal nie wiedziałem, co jest grane.DZIEŃ 5Anna musiała dziś pracować w biurze. Zatrudnia cztery konkretne kobiety i stażystkę, „trudną” uczennicę miejscowego liceum. W zeszłym roku wygrała przetarg na projekt graficzny dla wydawcy podręczników – regularne zlecenia, choć nudne jak tapetowanie na cały etat. Powiedziałem jej, że idę do domu.– Po co? – zapytała. – Nie masz dziś nic do roboty.– Spróbuję trochę pobiegać – wyjaśniłem, wymyślając to pod wpływem chwili.– Zuch dziecina – pochwaliła mnie.Poszedłem do domu i naprawdę włożyłem buty do biegania, po czym potruchtałem po okolicy. Pan Moore, emerytowany glina, z którym sąsiaduję przez płot na tyłach domu, zobaczył, jak biegam, i zawołał:– Co cię, kurwa, naszło?– Kobieta! – odkrzyknąłem. Nie dość, że powiedziałem prawdę, to jeszcze zrobiło mi się miło. Kiedy mężczyzna myśli o swojej pani i nie może się doczekać, żeby zrelacjonować jej, jak przez czterdzieści minut biegał, to cóż, brachu, jesteśmy w Krainie Poważnego Związku.Tak. Byłem w związku. Związek odmienia mężczyznę, od butów do ćwiczeń po wybór fryzury (którą Anna podyktowała od razu następnego dnia mojemu fryzjerowi) – zmiany były mi potrzebne. Oszołomiony adrenaliną amorów biegłem dalej, niż pozwalała mi wydolność ciała.Anna zadzwoniła w chwili, kiedy zrezygnowałem z drzemki, bo moje łydki były twarde jak puszki piwa. Wysłała mnie do swojego speca od akupunktury; miała zadzwonić, żeby umówić mnie na pilny zabieg.East Valley Wellness Oasis to minicentrum handlowe/biurowiec z podziemnym parkingiem. Ciągłe skręcanie między poziomami volkswagenem busem bez wspomagania kierownicy wymagało sporego wysiłku. Rozeznanie się w licznych windach budynku męczyło mi mózg. Znalazłszy w końcu biuro 606-W, wypełniłem pięć stron „kwestionariusza wellnessu”, siedząc przy fontannie, której elektryczna pompa hałasowała bardziej niż spływająca woda.Czy akceptuje Pan praktykę wizualizacji? Pewnie, czemu nie? Czy jest Pan otwarty na medytację kierowaną? Na pewno nie zaszkodzi. Proszę opisać powody, dla których zgłasza się Pan na terapię. Prosimy o konkrety. Moja dziewczyna kazała mi dostarczyć wam moje umęczone, biedne, napięte mięśnie nóg marzące o chwili wytchnienia.Oddałem odpowiedzi i czekałem. W końcu jakiś gość w białym fartuchu wywołał moje imię i zaprowadził mnie do sali zabiegowej. Kiedy rozbierałem się do bielizny, przeczytał moje papiery.– Anna mówi, że nogi ci dokuczają? – zapytał. Zajmował się Anną od trzech lat.– Zgadza się – przyznałem. – Łydki, nie licząc reszty zbuntowanych mięśni.– Według tego – powiedział, stukając w kartki – Anna to twoja dziewczyna.– To świeża sprawa – wyjaśniłem.– Powodzenia. Proszę się położyć na brzuchu. – Kiedy wbił we mnie igły, poczułem mrowienie w całym ciele i nie mogłem zapanować nad dygotaniem łydek. Przed wyjściem z sali włączył odtwarzanie w starym przenośnym boomboksie, z którego puścił mi medytację kierowaną. Usłyszałem polecenie kobiety, żebym oczyścił umysł i pomyślał o rzece. Przez pół godziny starałem się mniej więcej to robić, usiłując zasnąć, co mi się nie udało, bo byłem pokłuty igłami.Anna czekała u mnie w domu z gotowym obiadem z liściastej zieleniny z nasionami i ryżem koloru ziemi. Następnie rozmasowała mi nogi tak mocno, że kwiliłem. Potem oznajmiła, że co prawda ostatni raz pięć nocy z rzędu kochała się w college’u, ale i tak chce spróbować.DZIEŃ 6Ustawiła alarm w telefonie na za kwadrans szóstą rano, bo miała dużo roboty. Mnie też kazała wstać, pozwoliła mi wypić filiżankę kawy, po czym poleciła mi włożyć strój do biegania.– Łydki dalej mnie bolą – powiedziałem.– Bo wmawiasz sobie, że bolą – odparła.– Dziś rano nie mam ochoty na bieganie – pożaliłem się.– To masz pecha, dziecino. – Cisnęła we mnie spodniami od dresu.Ranek był zimny i mglisty. Jej zdaniem: – Idealny na trening na szosie. – Zmusiła mnie, żebym wykonywał z nią na własnym podjeździe jej dwunastominutowy zestaw ćwiczeń rozciągających, i ustawiła timer w swoim telefonie, z którego co pół minuty dochodził odgłos dzwonu. Musiałem utrzymać dwadzieścia cztery pozycje, z których każda rozciągała we mnie jakieś ścięgno albo mięsień. Po każdej krzywiłem się z jękiem, głośno przeklinałem albo kręciło mi się w głowie.– Zuch dziecina – powiedziała. Potem opisała trasę, którą mamy przebiec po mojej okolicy, ona dwa razy, ja raz. Kiedy mijałem pana Moore’a, właśnie podnosił gazetę z trawnika przed domem.– To była twoja babka? Ta, co przed chwilą tu biegła? – zawołał. Byłem tak zasapany, że udało mi się tylko przytaknąć. – Co ona w tobie, kurwa, widzi?Chwilę potem Anna minęła mnie podczas drugiego okrążenia, po drodze klepiąc w pośladki.– Zuch dziecina!Dołączyła do mnie pod prysznicem. Było dużo całowania i dotykania się nawzajem w różnych wspaniałych miejscach. Poinstruowała mnie, jak mam jej wyszorować plecy, i kazała przyjść do siebie do biura na lunch, żebyśmy mogli pouczyć się z podręcznika o nurkowaniu. Nawet go jeszcze nie zacząłem, a ona była już w połowie. Nie mam pojęcia, kiedy znalazła na to czas.Spędziłem popołudnie, kręcąc się po jej biurze, wypełniając test wielokrotnego wyboru o sprzęcie do nurkowania i jego zastosowaniach, przeglądając oferty nieruchomości (ciągle trochę w tym jeszcze siedzę) i usiłując zabawiać pochłonięte projektami kobiety. Bez skutku. Przez ten czas Anna przeprowadziła długą telekonferencję z klientem w Fort Worth w Teksasie, zaprojektowała nowe strony tytułowe do serii podręczników, zrobiła korektę trzech projektów, pomogła „trudnej” stażystce w pracy domowej z geometrii, poprzestawiała rzeczy w składziku i przerobiła drugą połowę zadań z podręcznika do nurkowania. Pierwsze zajęcia mieliśmy jeszcze przed sobą.Co było zresztą bez znaczenia. Byliśmy jedynymi uczniami. Obejrzeliśmy nagrania wspaniałego podwodnego świata, po czym weszliśmy do basenu. Staliśmy na płytkim końcu, a Vin, nasz instruktor, opisywał nam każdą część sprzętu do oddychania pod wodą. To trwało długo, głównie dlatego, że Anna miała do każdego elementu co najmniej pięć pytań. W końcu Vin kazał nam włożyć do ust automat oddechowy, uklęknąć i zanurzyć głowy, wciągnąć sprężone powietrze o metalicznym smaku i wypuścić bąbelki. Na zakończenie lekcji przeszliśmy test sprawności w wodzie, polegający na przepłynięciu dziesięciu okrążeń. Anna podeszła do sprawy niczym olimpijka i kilka minut później suszyła się po wyjściu z basenu. Ja płynąłem ospałą żabką, kończąc na dalekiej drugiej z dwóch pozycji.Potem pojechaliśmy do East Village Market Mall na koktajl mleczny ze Steve’em Wongiem i MDywizem w Ye Olde Shoppe. Anna zamówiła miseczkę jogurtu bez cukru i mleka z posypką z prawdziwego cynamonu. Kiedy delektowaliśmy się naszymi deserami, wzięła mnie za rękę, a ów wyraz czułości nie uszedł uwagi pozostałych.W łóżku tego wieczoru Anna przeglądała jak zwykle iPada przed snem, kiedy dostałem wiadomość od Steve’a Wonga.SWong: Pukasz A???Wklepałem odpowiedź:Łazikksiężycowy7: Twoja sprawa?SWong: Tak/nie?Łazikksiężycowy7: SWong: Szalony??????Łazikksiężycowy7: Potem do wymiany włączył się MDywiz:OBLICZEAMERYKI: Łazikksiężycowy7: Uwiodła mnieOBLICZEAMERYKI: „Jak kucharz stuka, przypala się zupa”Łazikksiężycowy7: Zdaniem? Wiejskiego szamana?OBLICZEAMERYKI: „Jak trener posuwa, w zespole obsuwa” – Vince LombardiI tak to się kręciło. Steve Wong i MDywiz nie widzieli perspektyw dla naszego sparowania się z Anną. Ich strata! Tej samej nocy Anna i ja dobraliśmy się do siebie niczym kucharze w Green Bay w Wisconsin, zgotowując sobie pikantną ucztę.DZIEŃ 7– Nie powinniśmy porozmawiać o naszym związku?To było moje pytanie. Stałem w aneksie kuchennym Anny po wyjściu spod prysznica, owinięty tylko ręcznikiem, wyciskając z jej szwajcarskiego ekspresu do kawy swój poranny eliksir. Ona była na nogach od półtorej godziny, już w stroju do biegania. Na szczęście moje obuwie sportowe zostało w domu, więc trening maratończyka mnie ominął.– Chcesz porozmawiać o naszym związku? – zapytała, sprzątając kilka zmielonych ziarenek kawy, które spadły na nieskazitelnie czysty blat.– Jesteśmy parą? – zapytałem.– A jak ci się wydaje? – odparła pytaniem.– Jestem twoim facetem?– Jestem twoją dziewczyną?– Czy któreś z nas sformułuje zdanie twierdzące?– Skąd mam wiedzieć?Usiadłem i pociągnąłem łyk zbyt mocnej kawy.– Mogę poprosić trochę mleka?– Myślisz, że ta breja ci służy? – Podała mi buteleczkę mleka migdałowego bez konserwantów, które trzeba wypić w ciągu kilku dni i które, choć sprzedawane jako mleko, składa się w istocie z płynnych orzechów.– Mogłabyś kupić prawdziwe mleko do kawy?– Dlaczego masz tyle wymagań?– Czy prośba o mleko to wymaganie?Uśmiechnęła się i ujęła w dłonie moją twarz.– Myślisz, że jesteś mężczyzną dla mnie?Pocałowała mnie. Właśnie miałem sformułować zdanie twierdzące, kiedy usiadła mi na kolanach i zdjęła ręcznik. Nie poszła biegać.DNI 8–14Związek z Anną był jak szkolenie komandosa Marynarki Wojennej podczas pełnoetatowej pracy w magazynie Amazon w rejonie Oklahoma Panhandle w sezonie tornad. Coś się działo w każdej chwili każdego dnia. Moje drzemki o wpół do trzeciej przeszły do historii.Ćwiczyłem regularnie: nie tylko biegałem rano, ale pływałem na zajęciach z nurkowania, rozciągałem się na jodze, która wydłużyła się do pół godziny, i jeździłem z Anną na rowerze stacjonarnym w ogrzewanej sali, co było taką męką, że puściłem pawia. Można się było wściec, tyle robiliśmy różnych rzeczy, i wszystkie były wymyślane na gorąco, pod wpływem chwili, nie pochodziły z żadnej apki ani listy. Bez przerwy. Jeżeli nie była zajęta pracą, treningiem czy dawaniem mi wycisku w łóżku, Anna coś robiła, czegoś szukała, dopytywała się, co było na zapleczu sklepu, jechała na drugi koniec miasta na wyprzedaż majątku albo do Home Depot, żeby zapytać Steve’a Wonga o szlifierkę taśmową dla mnie, bo blat stolika ogrodowego z sekwoi trzeba wygładzić. Każdy dzień – bez chwili wytchnienia – spędzałem, wykonując jej polecenia, w tym precyzyjne wskazówki za kierownicą.– Skręć w następną w lewo. Nie zjeżdżaj tędy. Pojedź Webster Avenue. Dlaczego skręcasz właśnie teraz? Nie jedź obok szkoły! Jest już prawie trzecia! Dzieci właśnie wychodzą!Zorganizowała dla Steve’a Wonga, MDywiza i mnie pokaz wspinaczki skałkowej w nowo otwartym hipermarkecie ze ścianką, sztuczną rzeką, na której można było doświadczyć spływu kajakowego górskim szlakiem, i z tunelem aerodynamicznym – symulatorem swobodnego latania – gdzie potężna dmuchawa utrzymywała w powietrzu śmiałków w kaskach. Czy muszę mówić, że nasza czwórka zaliczyła jednego wieczoru wszystko? Byliśmy tam do zamknięcia. Steve Wong i MDywiz czuli się jak mocarze po całym dniu pracy w bezpłciowych fartuchach w Home Depot. Ja byłem wykończony, za długo już żyłem według przeładowanego rozkładu zajęć Anny. Potrzebowałem drzemki.Podczas przerwy na batony białkowe przy stoisku z przekąskami energetycznymi przed budynkiem Anna poszła do toalety.– Jak to jest? – zapytał MDywiz.– Jak co jest?– Z tobą i Anną. I waszym bara-bara w szuwarach.– Dajesz radę? – zapytał Steve Wong. – Wyglądasz na padniętego.– Cóż, przed chwilą odbyłem symulowany skok bez spadochronu.MDywiz wyrzucił niedojedzoną połówkę batonu białkowego do śmieci.– Kiedyś na twój widok myślałem sobie: „Ten gość jest ustawiony. Ma niczego sobie domek z fajnym ogródkiem, pracuje wyłącznie na własny rachunek. Mógłby wyrzucić zegarek, bo nigdy nic nie musi”. Byłeś dla mnie Ameryką, w której chcę żyć. A teraz płaszczysz się przed szefową. Niestety.– Serio? – powiedziałem. – Niestety?– Powiedz mu to przysłowie – polecił Steve.– Kolejna mądrość wiejskiego szamana? – zapytałem.– Tak naprawdę to wiejskiego nauczyciela angielskiego – odparł MDywiz. – „Żeby okrążyć glob, na statku musi być żagiel, ster, kompas i zegar”.– Mądrość kraju bez dostępu do morza – skomentowałem. MDywiz dorastał w Czarnej Afryce.– Anna jest kompasem – wyjaśnił MDywiz. – Ty jesteś zegarem, ale odmierzając czas jej miarą, rozregulowałeś się. Twoje wskazówki pokazują właściwą godzinę tylko dwa razy na dobę. Nigdy nie poznamy naszej długości geograficznej.– Jesteś pewien, że Anna nie jest żaglem? – zapytałem. – Dlaczego ja nie mogę być sterem, a Steve kompasem? Nie rozumiem tej analogii.– Pozwól, że spróbuję ci to wytłumaczyć – wtrącił Steve. – Jesteśmy jak serial z politycznie poprawną obsadą. Gość z Afryki to on. Azjata to ja. Białawy mieszaniec – ty. Silna kobieta, która wie, czego chce, i nigdy nie dałaby się zdominować mężczyźnie – Anna. Wasze sparowanie się jest jak wątek z jedenastego sezonu, kiedy nadawca stara się utrzymać nas na antenie.Zerknąłem na MDywiza.– Chwytasz tę popkulturową metaforę?– Mniej więcej. Mam kablówkę.– Nasza czwórka – wyjaśnił Steve – tworzy doskonały kwadrat. Twoja pościelowa gimnastyka z Anną zaburzy nam geometrię.– Jak?– To Anna jest siłą sprawczą naszego życia. Popatrz na nas. Jest prawie północ, a my dyndaliśmy, wiosłowaliśmy i skakaliśmy bez spadochronu w centrum handlowym. Mimo że jutro idę do pracy. Ona jest naszym katalizatorem.– Odwoływaliście się do żaglówek, seriali, geometrii i chemii, żeby wykazać, że nie powinienem spotykać się z Anną. I nadal nie jestem przekonany.– Widzę płacz – odparł MDywiz. – Twój, Anny, nas wszystkich. Będziemy zalewać się łzami.– Słuchajcie – zacząłem, odsuwając białkowe brownie, które nawet smakowało jak brownie. – Między mną a moją dziewczyną wydarzy się jedna z następujących rzeczy. Owszem, moją dziewczyną. – Zerknąłem ukradkiem na Annę. Stała w oddali i gawędziła z pracownikiem przy ladzie z napisem ZAINWESTUJ W PRZYGODĘ! – Pierwsza możliwość: bierzemy ślub, mamy dzieci, a wy zostajecie ich ojcami chrzestnymi. Druga: zrywamy ze sobą, demonstracyjnie się nawzajem oskarżając i epatując doznaną krzywdą. Będziecie musieli wybrać, po której stronie się opowiadacie: trzymacie ze mną czy łamiecie obowiązujące zasady płci i kumplujecie się z kobietą. Trzecia: Anna poznaje jakiegoś faceta i mnie rzuca. Zamieniam się w melancholijnego nieudacznika i nie ważcie się nawet powiedzieć, że już nim jestem. Czwarta: rozstajemy się, zgodnie postanawiając zostać przyjaciółmi, jak to bywa w telewizji. Pozostają mi wspomnienia tych pseudowspinaczek i całej reszty oraz najlepszego seksu w życiu. Poradzimy sobie z każdą z tych możliwości, bo oboje jesteśmy dorośli. I przyznajcie – gdyby Anna miała na was chrapkę tak jak na mnie, nie zastanawialibyście się nawet przez chwilę.– A ty byś wróżył łzy – podsumował Steve Wong.W tym momencie wróciła Anna, z uśmiechem na twarzy wymachując grubą kolorową broszurą na kredowym papierze.– Ej, chłopaki! – zagaiła. – Jedziemy na Antarktydę!DZIEŃ 15– Będzie nam potrzebny odpowiedni ekwipunek. – Anna maczała świeżą torebkę herbaty Rainbow Tea Company w kubku z wrzątkiem. Była w stroju do biegania, a ja wkładałem adidasy. – Długie kalesony. Parki i dresy ortalionowe. Polarowe pulowery. Wodoodporne buty. Kijki do chodzenia.– Rękawice – dodałem. – Czapki. Wyprawa na Antarktydę potrwa trzy miesiące, będzie prowadziła przez wiele stref czasowych i wymagała pokonania tysięcy kilometrów. Anna włączyła już pełny tryb planowania. – Czy na biegunie południowym nie ma wtedy lata? – zapytałem.– Nie dotrzemy na biegun. Może do koła podbiegunowego, ale tylko pod warunkiem, że pogoda i morze zechcą nam sprzyjać. I tak będzie mnóstwo lodu i wiatru.Wyszliśmy przed dom na czterdziestopięciominutową sesję na moim trawniku, a nasze psy z głową w dół i kobry mokły od porannej rosy. Dzyń. Na znak timera schyliłem się, usiłując dotknąć czołem kolan. Akurat.Anna umiała się składać jak stolik do kart.– Zdajesz sobie sprawę – powiedziała – że astronauci z programu Apollo pojechali na Antarktydę badać wulkany. – Anna wiedziała, jak mnie rajcują wszelkie sprawy kosmiczne. Nie miała za to pojęcia, ile na ten temat wiem.– Szkolili się na Islandii, młoda damo. Jeżeli któryś z astronautów wybrał się na biegun południowy, to długo po tym, jak zakończył swoją misję zmiany losów ludzkości, wywinąwszy się śmierci w rakietach NASA. – Dzyń. Spróbowałem sięgnąć i chwycić się za kostki, od czego moje biedne łydki zapiekły.– Zobaczymy pingwiny i wieloryby, i stacje badawcze – wymieniała Anna. – I B15-K.– Co to jest B15-K?– Góra lodowa wielkości Manhattanu, tak duża, że można ją śledzić przez satelitę. Oderwała się od Lodowca Szelfowego Rossa w dwa tysiące trzecim roku i okrąża Antarktydę w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Jeżeli pogoda się utrzyma, możemy wynająć helikopter i na niej wylądować!Dzyń. To było ostatnie ćwiczenie. Puściła się biegiem. Usiłowałem dotrzymać jej tempa, ale byłem bez szans, zwłaszcza gdy nakręciła się opowieściami o B15-K.Kiedy mijałem truchtem dom pana Moore’a, właśnie wsiadał do samochodu z kubkiem kawy na drogę w dłoni.– Przed chwilą biegła tędy ta twoja dziewczyna. Nieźle zasuwała.Po prysznicu i śniadaniu, na które było awokado na chlebie orkiszowym, Anna wzięła sprzedaną przez Steve’a Wonga szlifierkę taśmową i zaczęła polerować mój stolik ogrodowy. Dołączyłem do niej z własnym papierem ściernym.– Jak przetrzesz do żywego, będziesz go musiał jeszcze raz pomalować. Masz farbę?Miałem. – Powinieneś skończyć dziś wieczorem. Potem przyjedź do mnie. Będzie kolacja i seks. Nie oponowałem. – Teraz muszę iść do pracy. Przed wyjściem wskazała mi inne przedmioty z drewna, które wymagały oszlifowania i farby – ławkę, tylne drzwi do kuchni i starą szopę, gdzie trzymam zabawki do trawy i sprzęt sportowy. Resztę dnia spędziłem w obozie pracy.Kiedy przyszła wiadomość od Anny, byłem spocony, zakurzony i zachlapany farbą.ProjektAnn(tk)a: kolacja za kwadransDotarłem do niej po półgodzinie, ale przed jedzeniem musiałem wziąć prysznic. Jedliśmy w salonie – wielkie misy wietnamskiego pho – oglądając dwa odcinki Our Frozen Earth na Blu-ray. Przez ponad trzy godziny dowiedzieliśmy się wszystkiego o pingwinach maskowych i krabojadach foczych, które żyją tylko w jednym regionie naszej planety.Zasnąłem, nie doczekawszy seksu.DZIEŃ 16Anna umówiła nas bez mojej wiedzy na lekcję nurkowania wczesnym rankiem.Vin kazał nam włożyć cały osprzęt – butle, pasy balastowe, wszystko – i klęczeć na dnie głębokiego końca basenu. Musieliśmy zdjąć każdą część sprzętu nurka, w tym maski, wstrzymać oddech, a potem wszystko z powrotem włożyć. Po lekcji Vin powiedział, że mam zaległości w teorii i że muszę nadgonić.– Dlaczego nie przerobiłeś podręcznika? – dociekała Anna.– Pochłonęła mnie randka ze szlifierką taśmową.W drodze do domu poczułem w krtani drapanie, jakby coś mnie brało.– Nie mów, że się przeziębisz – ostrzegła Anna. – Wmawiając sobie, że jesteś chory, pozwalasz sobie na chorobę.Zadzwonił jej telefon i odebrała połączenie przez zestaw słuchawkowy; to był jeden z jej klientów w Fort Worth. Niejaki Ricardo opowiadał żarty o szablonach kolorów, rozśmieszając parkującą na podjeździe Annę, która została w samochodzie, żeby dokończyć rozmowę. Ja wszedłem do domu.– Musimy pojechać do Fort Worth – oznajmiła, dotarłszy w końcu do kuchni. Robiłem rosół z kury z torebki.– Po co? – zapytałem.– Muszę pomóc Ricardowi przygotować prezentację. A tak w ogóle to nie jest zupa, tylko paczka sodu.– Pozwalam sobie na chorobę. Zupa mi pomoże.– To gówno cię wykończy.– Muszę jechać z tobą do Fort Worth?– Czemu nie? I tak nie masz nic do roboty. Zostaniemy na noc i pozwiedzamy.– Fort Worth?– To będzie przygoda.– Cieknie mi z nosa i czuję się, jakby w mojej głowie buszował rój pszczół.– Wszystko przejdzie, jak tylko przestaniesz opowiadać takie rzeczy – skwitowała.W odpowiedzi kichnąłem, zakaszlałem i wydmuchałem nos w chusteczkę. Anna pokręciła tylko głową.DZIEŃ 17Oto co zwiedziłem w Fort Worth.Wielkie lotnisko. Tak pełne podróżnych, jakby gospodarka Teksasu się załamała i wszyscy rzucili się do ucieczki.Halę odbioru bagażu. W trakcie przebudowy, co skutkowało chaosem i groźbą bijatyki. Anna miała trzy walizki, które zjechały na samym końcu.Autokar. Z namalowanym wielkimi literami napisem PONYCAR PONYCAR PONYCAR. PonyCar był nową konkurencją dla Ubera i wynajętych samochodów. Anna miała kupon na darmowy weekend – nie wiem z jakiej okazji. Autokar zawiózł nas na parking pełen maleńkich samochodów – też z namalowym logo PonyCar. Nie mam pojęcia, gdzie odbywa się produkcja ponycarów, ale są wyraźnie zaprojektowane dla niewielkich ludzi. Nasza dwójka z bagażem musiała się wcisnąć do pojazdu stworzonego z myślą o naszej dwójce z jedną trzecią bagażu.Hotel DFW Sun Garden. Nie tyle hotel, co konglomerat kawalerek z aneksami kuchennymi i baterią automatów dla podróżujących służbowo, którzy muszą liczyć się z kosztami. Kiedy znaleźliśmy się w naszym pokoiku, położyłem się. Anna przebrała się w eleganckie rzeczy, rozmawiając przez telefon z Ricardem. Pomachała do mnie na pożegnanie i wyszła, ciągnąc za sobą gustowną walizkę na kółkach.Zamulony chorobą nie mogłem włączyć telewizji. Kablówka miała menu, jakiego nigdy wcześniej nie widziałem. Udało mi się tylko ustawić kanał hotelowy Sun Garden, który sławił chwałę przybytków sieci na świecie. Nowe hotele otwierano wkrótce w Evansville w Indianie, Urbanie w Illinois i Frankfurcie w Niemczech. Systemu telefonicznego też nie udało mi się rozpracować. Bez przerwy łączyłem się z tym samym nagranym menu. Zgłodniałem, więc powlokłem się do holu na zakupy w automatach.Maszyny umieszczono w oddzielnej salce z małym szwedzkim stołem, na którym stały miski z jabłkami i pojemniki z płatkami śniadaniowymi. Poczęstowałem się jednymi i drugimi. W jednym z automatów można było kupić pizzę na kawałki, w innym przybory toaletowe, w tym kilka leków na przeziębienie. Po czterech próbach przekonania maszyny, żeby przyjęła moją wymiętą dwudziestkę, kupiłem trochę kapsułek, trochę tabletek, kilka opakowań jednorazowych leków w płynie i buteleczkę specyfiku o nazwie Boost-Blaster!, który szczycił się potężną dawką antyutleniaczy, enzymów i wszystkiego, co dobre w botwinie i pewnych rybach.Po powrocie do pokoju przygotowałem koktajl z dwóch sztuk każdego z nabytków; zdarłem folię ochronną, rozpracowałem nakrętki zabezpieczające i wypiłem boost-blastera! jednym haustem.DZIEŃ 18Po obudzeniu nie miałem pojęcia, gdzie jestem. Słyszałem dźwięk prysznica. Widziałem światło w szczelinie pod drzwiami i stertę podręczników na stoliku. Drzwi do łazienki otworzyły się gwałtownie, uwalniając kłęby podświetlonej pary.– Żyjesz! – Naga Anna się wycierała. Zdążyła już wrócić z biegania.– Żyję? – Przeziębienie nie ustąpiło. Ani trochę. Nowością było natomiast zamroczenie.– Wziąłeś to wszystko? – Wskazała na małe biurko zaśmiecone resztkami po moich próbach leczenia się na własną rękę.– Dalej chory – broniłem się słabo.– Mówienie, że jesteś dalej chory, sprawia, że jesteś dalej chory.– Czuję się tak podle, że twoja logika ma nawet sens.– Tyle cię ominęło, dziecino. Zeszłej nocy poszliśmy na organiczną kuchnię meksykańską. Ricardo miał urodziny. Była nas mniej więcej czterdziestka plus piniata. Potem poszliśmy na tor i ścigaliśmy się miniaturowymi hot rodami. Dzwoniłam do ciebie, pisałam i nic.Sięgnąłem po telefon. Między osiemnastą a wpół do drugiej w nocy ProjektAnn(tk)a dzwoniła i pisała do mnie trzydzieści trzy razy.Anna zaczęła się ubierać.– Lepiej się spakuj. Musimy się wymeldować, a potem pójść do biura Ricarda na spotkanie. A stamtąd na lotnisko.Anna skierowała ponycara do dzielnicy przemysłowej gdzieś w Fort Worth. Usiadłem w recepcji, czując się koszmarnie i bez przerwy wydmuchując nos, i usiłowałem skoncentrować się na lekturze na czytniku Kobo książki o astronaucie Walcie Cunninghamie, ale byłem po prostu zbyt zamroczony. Zagrałem na telefonie w grę zatytułowaną 101, odpowiadając na pytania prawda czy fałsz i robiąc testy wielokrotnego wyboru. Prawda czy fałsz: prezydent Woodrow Wilson używał w Białym Domu maszyny do pisania. Prawda! Upolował hammonda type-o-matic i wstukał na nim przemówienie, licząc na pozyskanie poparcia dla pierwszej wojny światowej.Po długim siedzeniu potrzebowałem powietrza, więc poszedłem na wolny spacer po strefie przemysłowej. Każdy budynek wyglądał tak samo i się zgubiłem. Znalazłem drogę powrotną, kiedy szczęśliwym trafem zauważyłem zaparkowanego ponycara, który okazał się nasz.Anna stała tam ze swoimi klientami, nie mogąc się mnie doczekać.– Gdzieś ty się podziewał?– Zwiedzałem.Przedstawiła mnie Ricardowi i trzynastu innym redaktorom prowadzącym podręczników. Nie uścisnąłem dłoni żadnemu z nich. Byłem przecież przeziębiony.Zwrot auta w biurze PonyCara był zgodnie z zapowiedzią bezproblemowy, ale autokar, który miał nas zabrać do hali odlotów, mocno się spóźnił. Żeby zdążyć na samolot, musieliśmy z Anną biec przez lotnisko DFW jak dwie postaci z filmu albo o szurniętych kochankach na wakacjach, albo o agentach federalnych usiłujących powstrzymać atak terrorystyczny. Zdążyliśmy, ale nie było już miejsc obok siebie. Anna usiadła z przodu, ja na samym tyle. Zatkane uszy męczyły mnie przy starcie, a kilka godzin później, podczas lądowania, bolały jeszcze bardziej.Po drodze do mnie Anna zatrzymała się w monopolowym po buteleczkę brandy. Kazała mi wypić dużą porcję alkoholu, potem zapakowała mnie do łóżka, opatuliła i dała mi całusa w czoło.DNI 19–20Byłem najzwyczajniej chory. Jedynym ratunkiem było leżeć w łóżku i dużo pić, jak to jest z przeziębieniami od czasów, kiedy katar rozłożył pierwszego neandertalczyka.Ale Anna miała na ten temat własne zdanie. Przez dwa dni robiła wszystko, żeby wyleczyć mnie przed czasem. Kazała mi siedzieć nago na krześle ze stopami w miednicy z zimną wodą. Podłączyła moje kończyny do czegoś, co przypominało aparat EKG, kazała mi zdjąć wszystkie metalowe rzeczy (nie miałem na sobie żadnych) i włączyła urządzenie. Nic nie poczułem.Jednak z czasem woda wokół moich stóp zrobiła się najpierw mętna, potem brązowa, a potem stężała, aż miednica zaczęła przypominać najmniej apetyczną galaretę świata. Paskudztwo było tak gęste, że wyciągając stopy, czułem się, jakbym wypełzał z bagna. A jak to śmierdziało!– Złe z ciebie schodzi – wyjaśniła Anna, spuszczając brudy w klozecie.– Z moich stóp?– Tak. To dowiedzione. Złe jedzenie, trucizny i tłuszcze wychodzą z ciebie przez stopy.– Mogę teraz wrócić do łóżka?– Idziesz pod prysznic parowy.– Nie mam prysznica parowego.– Już masz.Anna obwiesiła mój prysznic serią plastikowych zasłon i podkręciła przenośny generator pary. Siedziałem tam na stołku, pocąc się, aż udało mi się wmusić w siebie trzy wielkie butle jakiejś słabej herbaty. To trochę potrwało, bo herbata smakowała jak pomyje i mój pęcherz przeżywał ciężkie chwile.Przybył rower stacjonarny. Anna kazała mi na nim jeździć co półtorej godziny przez dokładnie dwanaście minut, aż spociwszy się, dowiodłem, że podniosłem temperaturę ciała.– To żeby wycisnąć z ciebie śluzy i takie tam – wyjaśniła.Przez trzy posiłki z rzędu karmiła mnie miskami wodnistej zupy z kawałkami buraków i selera. Zmusiła mnie do godzinnych sesji powolnego rozciągania według wskazówek ze swojego iPada, pilnując, żebym idealnie naśladował instruktorkę.Podłączyła do kontaktu coś à la elektryczna kostka mydła, co bzyczało i wibrowało – urządzenie domowej roboty z napisem cyrylicą na opakowaniu. Kazała mi się położyć nago na podłodze i całego mnie tym dziwactwem rozmasowała z obu stron. Komusze ustrojstwo wydawało różne odgłosy na różnych częściach mojego ciała.– Zuch dziecina! – ucieszyła się Anna. – Już niedługo!Nie mówiąc jej o tym, wziąłem kilka nyquilów i przeżułem parę sudafedów, po czym wpełzłem z powrotem do łóżka, żeby rozpłynąć się w krainie kimania.DZIEŃ 21Rano czułem się lepiej. Pościel była tak przesiąknięta moim potem, że dało się ją wyżymać jak irchę.Na ekspresie znalazłem przyklejoną wiadomość od Anny.Kiedy wychodziłam, spałeś jak zabity. Taki mi się podobasz. Nie będziesz chory, jeżeli skończysz zupę z lodówki. Rano wypij ją na zimno, po południu na gorąco. Poćwicz na rowerze dwa razy przed południem i porozciągaj się przez godzinę (wysłałam Ci załącznik mailem). I siedź pod prysznicem parowym, aż wypijesz trzy butelki destylowanej wody! Wydalaj z siebie ten sód! A.Byłem sam u siebie bez nadzoru, więc natychmiast zignorowałem zalecenia Anny. Wypiłem kawę z gorącym mlekiem. Przeczytałem drukowany egzemplarz „Timesa” – nie wersję internetową, którą Anna wolała, bo papierowe gazety, bez względu na mój recykling, były grzechem wobec planety. Zrobiłem sobie pożywną jajecznicę ze smażonymi plastrami linguisy (portugalskiej kiełbasy), z bananem, truskawkową grzanką Pop-Tart, sokiem z papai z kartonu i dużą miską cocoa puffsów.Nie jeździłem na rowerze stacjonarnym ani nie siedziałem w prowizorycznej łaźni. Nie otworzyłem załącznika, więc z rozciągania nici. Zamiast tego przez cały ranek robiłem pranie – cztery cykle, w tym pościel. Puszczałem składanki z kompaktów i śpiewałem. Delektowałem się niewykonywaniem żadnego z poleceń Anny. Miałem Najlepsze Życie pod Słońcem.Co znaczyło, że odpowiedziałem na jej zadane mi przed dwoma tygodniami pytanie: Nie. Nie byłem mężczyzną dla niej.Kiedy zadzwoniła, żeby zapytać, jak się czuję, przyznałem się do zignorowania jej zaleceń. Powiedziałem też, że czuję się zdrowy, wypoczęty, że doszedłem do siebie i choć jest wspaniała, a ja jestem frajerem... i tak dalej, i tak dalej.Zanim udało mi się sklecić, że z nią zrywam, Anna mnie wyręczyła.– Dziecino, nie jesteś mężczyzną dla mnie.W jej głosie nie było nawet krzty urazy, krytyki ani rozczarowania. Powiedziała to zupełnie bez ogródek, na co ja nigdy bym się nie zdobył.– Wiem to od jakiegoś czasu – przyznała z chichotem Anna. – Nie dawałeś ze mną rady. Na dłuższą metę bym cię wykończyła.– Kiedy miałaś zamiar mnie uwolnić? – zapytałem.– Gdybyś się nie wycofał do piątku rano, odbylibyśmy poważną rozmowę.– Dlaczego w piątek rano?– Bo w piątek wieczorem wracam do Fort Worth. Ricardo zabiera mnie na lot balonem.Jakaś część mojej męskiej dumy od razu miała nadzieję, że ten cały Ricardo też nie będzie mężczyzną dla Anny.Nie był. Anna nigdy nie wyjaśniła mi dlaczego.A egzamin z nurkowania zdałem. Dołączyliśmy z Anną do Vina i tuzina innych nurków z dala od brzegu w skupiskach krasnorostów. Oddychaliśmy pod wodą, przepływając przez coś, co wyglądało jak wysoki las morskich drzew. Mam z Anną wspaniałe zdjęcie, kiedy później na pokładzie stoimy objęci, w kombinezonach i z szerokimi uśmiechami na naszych zmarzniętych, mokrych twarzach.W przyszłym tygodniu wyruszamy na Antarktydę. Anna zorganizowała wielkie wyjście na zakupy, pilnując, żebyśmy skompletowali niezbędny sprzęt. Szczególnie zatroszczyła się, żeby MDywiz miał wystarczającą liczbę warstw chroniących go przed chłodem. Nigdy nie był w miejscu na tyle zimnym, żeby mogły tam żyć pingwiny maskowe i krabojady focze.– Koło podbiegunowe, nadciągamy! – zawołałem, pozując w dresie i zielonej parce. Anna się roześmiała.Polecimy do Limy w Peru, potem przesiądziemy się na samolot do Punta Arenas w Chile, tam wsiądziemy na łódź, żeby przepłynąć z Ameryki Południowej do starej stacji badawczej w Port Lockroy, gdzie mamy pierwszy postój. Chodzą słuchy, że w Cieśninie Drake’a morze bywa wzburzone. Ale z silnym wiatrem, stabilnym sterem, precyzyjnym kompasem i niezawodnym zegarem nasz statek podąży na południe, ku kołu podbiegunowemu i zatrzęsieniu przygód.Nie mówiąc o B15-K.\nWigilia 1953 rokuVirgil Beuell zamknął sklep dopiero w porze kolacji, kiedy zaczęło lekko śnieżyć. Droga do domu robiła się coraz bardziej śliska, więc jechał powoli, co było bajecznie łatwe w plymoucie z automatyczną skrzynią biegów PowerFlite. Bez sprzęgła, bez przerzucania – cud techniki. Ześlizgnięcie się z oblodzonej drogi i utknięcie w śniegu byłoby dziś katastrofą – w bagażniku plymoutha były wszystkie skarby, które nazajutrz rano miał dostarczyć Święty Mikołaj, skutecznie ukrywane tam, od kiedy dzieci parę tygodni temu przedstawiły swoje życzenia. Prezenty musiały znaleźć się pod choinką za kilka godzin, a przenoszenie ich z bagażnika zakopanego w śniegu auta do szoferki pomocy drogowej zupełnie popsułoby święta.Podróż do domu trwała dłużej niż zazwyczaj, co nie przeszkadzało Virgilowi. Ale zimna nie znosił. Bez względu na PowerFlite często przeklinał inżynierów Plymoutha, którym nie udało się zaprojektować samochodu z porządnym ogrzewaniem. Kiedy powoli parkował przy domu i żółte plamy świateł pląsały na siatce tylnej werandy, a opony zaszeleściły, zatrzymując się na żwirowym podjeździe, chłód dał mu się nieco we znaki. Virgil musiał szczególnie uważać, żeby nie poślizgnąć się na ścieżce, jak to mu się zbyt często przytrafiało, ale i tak wszedł do domu z pośpiechem człowieka wracającego po dniu pracy.Kiedy otrzepał kalosze ze śniegu i powiesił swoje warstwy ciepłego ubrania, ciało Virgila rozluźniło się w cieple rozprowadzanym przez ruszty z piwnicy. Po nabyciu domu własnoręcznie zainstalował piec, o wiele za duży jak na skromny budynek. Zamontował też potężny bojler, komercyjny model, w którym nigdy nie brakowało niebiańskiego płynu na kąpiele dla dzieci i długi prysznic dla niego. Taki komfort był wart rachunków za opał, jak również ceny dwóch sągów drewna każdej zimy.W pokoju dziennym paliło się w kominku. Virgil nauczył Daveya, jak rozpalić ogień, ustawiając polana tak jak klocki Lincoln Logs, niczym kwadratowy dom wokół podpałki, nigdy w piramidę. Mały uważał teraz rozpalanie w kominku za swój święty obowiązek. Po nadejściu pierwszych listopadowych przymrozków dom Beuellów był najcieplejszym miejscem w promieniu wielu kilometrów.– Tato! – Davey przybiegł z kuchni. – Nasz plan świetnie się sprawdził. Jill dała się nabrać.– To wspaniałe wieści, olbrzymie – powiedział Virgil, witając się z chłopcem tajnym uściskiem dłoni, znanym tylko ich dwójce.– Powiedziałem jej, że napiszemy do Mikołaja listy po kolacji, potem rozłożymy parę przysmaków, tak jak robiłeś to ze mną, kiedy byłem mały. – Davey kończył w styczniu jedenaście lat.Jill nakrywała do stołu w kuchni, a jej specjalnością było poprawianie serwetek i sztućców.– Tatuś wrócił, hurrra! – zawołała sześciolatka, prostując ostatnie łyżki.– Tak? – zdziwiła się Delores Gomez Beuell. Stała przy kuchence i gotowała z małą Connie siedzącą okrakiem na jej biodrze.Virgil dał każdej z kobiet swojego życia po całusie.– Fakt, wrócił – potwierdziła Del, oddając pocałunek, po czym nałożyła smażone ziemniaki z cebulą na półmisek i zaniosła go na stół. Davey przyniósł ojcu piwo z nowego potężnego kelvinatora i uroczyście wybił na przeciwległych krańcach wieczka dwa otwory otwieraczem do puszek, co stanowiło jego kolejną świętą powinność.Kolacja u Beuellów była jak przedstawienie. Davey nie mógł usiedzieć na miejscu – małego zawsze nosiło przy stole. Connie wierciła się na kolanach matki, zajęta gryzieniem łyżki albo tłuczeniem nią w blat. Del kroiła jedzenie dla dzieci, wycierała po nich, wkładała Connie do buzi kawałki rozgniecionego kartofla i co jakiś czas sama brała gryza. Virgil jadł powoli, za każdym razem nakładając coś innego, krążył widelcem po talerzu, delektując się rodzinnym teatrem.– Mówię wam: Mikołajowi wystarczą tylko trzy ciastka. – Davey na użytek Jill wyjaśniał fakty na temat oczekiwanego wieczorem gościa. – I on zawsze zostawia w szklance trochę mleka. Taki jest zajęty. Prawda, tato?– Takie chodzą słuchy. – Virgil mrugnął do syna, który chciał to odwzajemnić, ale udało mu się tylko zmarszczyć pół twarzy i zamknąć oko.– Tak czy inaczej, każdy zostawia mu ten sam przysmak.– Każdy? – badała Jill.– Każdy.– Nie jestem pewna, kiedy on przychodzi. O której się pojawi? – dopytywała się.– W ogóle nie przyjdzie, jeżeli nie skończysz kolacji. – Del stuknęła w talerz Jill widelcem i oddzieliła ziemniaki od mięsa. – Każdy kęs przyśpiesza nadejście Mikołaja.– Wtedy, kiedy idziemy do łóżek? – zapytała Jill. – Trzeba zasnąć, prawda?– Może się zjawić o dowolnej porze od pójścia do łóżka aż do porannej pobudki. – Davey miał odpowiedź na każdą wątpliwość siostry. Od kiedy latem rozpracował Mikołaja, chłopiec bardzo się starał podtrzymywać wiarę Jill.– To wiele godzin. Jeżeli jego mleko będzie za długo stać, to się zepsuje.– Mikołaj może je schłodzić dotknięciem! Wystarczy, że włoży palec do szklanki ciepłego mleka, powie „abrakadabra” i już. Mleko zimne.Jill była tym zafascynowana.– Musi pić dużo mleka.Po kolacji Virgil z dziećmi pełnili służbę w kuchni. Jill stała na krześle nad zlewem i wycierała po kolei widelce i łyżki, podczas gdy Del była na piętrze, gdzie usypiała Connie i zażywała krótkiej, bardzo potrzebnej drzemki. Davey otworzył ostatnią tego wieczoru puszkę piwa dla ojca i postawił ją na stoliku z telefonem, tuż obok tak zwanego Fotela Taty przy kominku. Kiedy Virgil siedział i sączył piwo, Davey i Jill położyli się przed gramofonem i słuchali świątecznych płyt. Przy wyłączonym świetle choinka rzucała na ściany feerię kolorów. Jill oparła się o kolana Virgila, podczas gdy jej brat puszczał w kółko piosenkę o Rudolphie, aż nauczyli się całego tekstu i zaczęli go uzupełniać.Miał bardzo lśniący nos.– Jak żarówka!Śmiały się i z niego drwiły.– Ej, bałwanku!Przy kawałku o przejściu do historii zawołali:– I do arytmetyki!Roześmiana Del zeszła po schodach.– Ciekawe, co byście, moje głupolki, zrobili z Joy to the World? – Pociągnęła łyk Virgilowego piwa, po czym usiadła w swoim kącie kanapy, wystukała papierosa ze skórzanej papierośnicy na zatrzask i zapaliła go leżącymi przy popielniczce obok telefonu zapałkami.– Davey, mógłbyś trącić tę kłodę – poprosił Virgil.Jill się zainteresowała.– Ja chcę pogrzebać!– Najpierw ja. I nie martw się, buty Mikołaja są ognioodporne.– Wiem. Wiem.Po tym, jak Jill pogrzebała w kominku, Del wysłała dzieci na górę, żeby przebrały się w piżamy.Virgil skończył piwo, poszedł do przedpokoju i wyciągnął z szafy przenośną maszynę do pisania Remington. Delores kupiła ją dla Virgila zupełnie nową, kiedy był w szpitalu polowym na Long Island w stanie Nowy Jork. Pisał na niej listy do żony swoją sprawną dłonią, aż terapeuci nauczyli go, jak on to nazywał, bezwzrokowej metody pisania pięcioma i połówką palca.Wyjął maszynę z walizki na niskim stoliku i wkręcił dwie kartki, jedna na drugiej – zawsze dwie, żeby oszczędzać wałek.– Napiszcie listy do Świętego Mikołaja, Dziadka Mroza czy jak go tam zwą – polecił dzieciom, kiedy wróciły pachnące pastą do zębów i świeżą, czystą flanelą.Jill pierwsza napisała swój list, wstukując go jednym palcem, litera po literze, klawisz po klawiszu.kochany mikołaaju dziekuje za to że znów przychodzisz i dziekuje za rzeczy pielegniarki i lalkę honey walker mamn adzieje że dostane obje wesolych swiaat serdcznie pozdraiwmaJILL BEUELLDavey zażyczył sobie oddzielnej kartki. Wytłumaczył Jill, że inaczej Mikołaj mógłby się pomylić. Wkręcenie do maszyny dwóch wyrównanych kartek trochę mu zajęło.24.12.1953Drogi święty Mikołajó. Moja siostra Jill w ciebie wierzy i ja. Też. ciągle. Wiesz, co chcę pod choinke i uwierz mi że NIGDY MNIE NIE ZAWIOŁDŁEŚ..!”Tó jest oczywiście zimne mleko i „babeczki”, czyli poprostu ciastka. Za rok musisz przynieść prezenty małej Connie boo bedzie już duża Zgoda????? jeżeli melko jest ciepłe to ochlodz je plalcem.David Amos BeuellCiąg dalszy w wersji pełnej\nKolekcja nietypowych zdarzeńSpis treściOkładka***Karta tytułowaDedykacjaTrzy tygodnie mękiWigilia 1953Balanga w Mieście ŚwiatełMiejskie sprawy. Felieton Hanka FisetaWitaj na MarsieMiesiąc na ulicy GreeneAlan Bean i czwórkaMiejskie sprawy. Felieton Hanka FisetaNota o aktorachNiezwykły weekendOto refleksje mojego sercaMiejskie sprawy. Felieton Hanka FisetaPrzeszłość jest dla nas ważnaZatrzymajcie się u nasIdź do KostasaMiejskie sprawy. Felieton Hanka FisetaSteve Wong jest doskonałyPodziękowaniaKarta redakcyjna\nTytuł oryginałuUNCOMMON TYPE: SOME STORIESProjekt graficzny okładkiLauren WakefieldZdjęcie na okładceCSA Images/Vetta/Getty IamgesZdjęcie autora na okładceAustin Hargrave© 2013 Columbia Pictures Industries, Inc.All Rights Reserved.Emotikony na s. 19–20 (w wersji drukowanej książki)EmojiOneRedakcjaSylwia BartkowskaKorektaTeresa ZielińskaMonika PruskaCopyright © 2017 by Clavius Base, Inc.Copyright © for the Polish translation by Patryk Gołębiowski, 2017Copyright © Wielka Litera Sp. z o.o., 2017Opowiadanie Alan Bean i czwórka zostało opublikowane po raz pierwszy w „The New Yorker” 24 października 2014 roku.Wielka Litera Sp. z o.o.ul. Kosiarzy 37/5302-953 WarszawaISBN 978-83-8032-198-4Plik ePub przygotowała firma eLib.plal. Szucha 8, 00-582 Warszawae-mail: konwersja@elib.plwww.eLib.pl\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Kolekcja_nietypowych_zdarzen-ebookRO/p00616970i006" target="_blank" title="Kolekcja nietypowych zdarzeń [Tom Hanks] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Kolekcja nietypowych zdarzeń [Tom Hanks] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Walentynkowe drzewko miłości – Kreatywnik\nBy AgnieszkaIn KREATYWNIETagged drzewko, drzewko miłości, drzewko szczęścia, piórka, rzeźba z papieru, walentynki3 komentarze do Walentynkowe drzewko miłości\nPrevious Previous post: Pomponowe zabawy sprawnościowo – matematyczne\nNext Next post: Tres czyli powrót do przeszłości\n3 thoughts on “Walentynkowe drzewko miłości”\nLuty 2, 2018 o 2:01 pm\nPrzyznam szczerze, że samej byłoby mi ciężko takie cudo stworzyć, a tu jeśli dobrze liczę to córka miała 4-latka.\nJestem pod ogromnym wrażeniem jej talentu, Waszych pomysłów i umiejętności. Drzewko wyszło wspaniałe, sama bym z chęcią takie otrzymała. Pozdrawiam serdecznie\nRewelacyjny,aż trudno uwierzyć, że to dzieło dziecka. Ale macie talenty!\nLuty 3, 2018 o 5:33 pm\nBardzo podoba mi się to Wasze drzewko, z chęcią “spapuguję” pomysł.


Gubernator Banku Anglii prognozuje gospodarczą rewolucję. Podsumowanie tygodnia #277 - Cyfrowa Ekonomia\nStrona główna Informacje Tygodnia Gubernator Banku Anglii prognozuje gospodarczą rewolucję. Podsumowanie tygodnia #277\nJak co tydzień powracamy z naszym podsumowaniem tygodnia. Co interesującego wydarzyło się w świecie kryptowalut w ciągu ostatnich kilku dni?\nGubernator Banku Anglii oczekuje rewolucji?\nZaskakujące słowa wypowiedział Mark Carney, gubernator Banku Anglii. Jego zdaniem świat potrzebuje nowej waluty rezerwowej i może nią być coś na kształt LibraCoin. Świat czeka ponoć gospodarcza rewolucja:\n„W perspektywie długoterminowej musimy zmienić zasady gry. A gdy nadejdzie zmiana, nie powinna polegać ona na zamianie jednego hegemona walutowego, na inny”.\nPonoć optymalnym wyjściem jest – zdaniem urzędnika – emisja „syntetycznej waluty hegemonicznej”. Sugerował, że miałaby ona mieć charakter zbliżony do LibraCoina.\nO samej walucie Facebooka Carney mówił niedawno:\n„Odniesie ona sukces lub nie. Jeśli tak, stanie się rozwiązaniem systemowym, gdyż korzystałaby z niej bardzo duża liczba użytkowników. Zaś jeśli prowadzi się systemowy system płatności, musi on być w 100% pewny. Musi działać non-stop. Nie może być żadnych problemów na początkowym etapie. Nie może być sytuacji, że ludziom giną pieniądze z portfeli.”\nPlus Token zgromadziło ok. 10 mln etherów\nDomniemana piramida finansowa, Plus Token, zgromadziła ponoć około 9,9 mln ethereów wartych blisko 1,9 mld USD. Z tego już część środków zostało wypłaconych. Wiele wskazuje na to, że twórcy piramidy chcą upłynnić przejęte kryptowaluty.\nNa czym polegał „fenomen” Plus Token. Był to rodzaj portfela na cyfrowe waluty, który gwarantował osobom, które zdeponowały na nim swoje środki 10 proc. zysku co miesiąc. Od początku brzmiało zbyt pięknie, prawda?\nPod koniec czerwca br. pojawiły się plotki o tym, że projekt został okradziony przez hakerów. Ponadto deponenci przestali móc wypłacać swoje kryptowaluty. Wiele wskazuje na to, że twórcy Plus Token starają się uciec z rynku z przejętymi etherami.\nSzwajcarski bank zyskuje klientów po informacji o wejściu na rynek blockchaina\nJeśli jesteś szefem banku może powinieneś pomyśleć o otwarciu na blockchaina i kryptowaluty. Na taki krok zdecydował się bank Maerki Baumann ze Szwajcarii. Ponoć jego szef, Stephen Zwahlen, podszedł do tego niemal patriotycznie:\n„Nie może być tak, że innowacyjne szwajcarskie firmy muszą udać się do Liechtensteinu po usługi bankowości korporacyjnej. Wiele z nich stanowi doskonałą okazję do dalszego rozwoju naszego centrum finansowego.”\nW każdym razie taki pomysł przyniósł bankowi ponoć ponad 400 klientów:\n„W naszym tradycyjnym biznesie zazwyczaj musimy biec za każdym klientem. Klienci rzadko […] pukają sami do naszych drzwi. Nagle mieliśmy 400 osób chcących z nami porozmawiać. Byli to dokładnie ludzie, do których nie mogliśmy uzyskać dostępu przez 10 lat […], zwykle mieli od 30 do 40 lat, byli bardzo dobrze wykształceni i mieli przedsiębiorczy sposób myślenia”.\nTo chyba dobra lekcja dla polskich firm.\nBinance ląduje na Wenus\nNie, największa giełda kryptowalut nie leci w kosmos. Firma chce jednak wystartować z inicjatywą Venus. Nowa platforma ma na celu „stworzenie lokalnych stablecoinów oraz aktywów cyfrowych powiązanych z walutami typu fiat na całym świecie”. Czy to rękawica rzucona Facebookowi.\nMati Greenspan, starszy analityk rynkowy w eToro, tak ocenił pomysł:\n„Cele te wydają się być niezwykle optymistyczne jak na projekt krypto. Binance jest naprawdę dużym graczem w społeczności krypto, ale w porównaniu z Alibabą czy Tencent [właściciel WeChat], jest mniejszy od mrówek. Nie mówiąc już o rządzie chińskim i ich walucie. W gruncie rzeczy zdziwiłbym się, gdyby na tym etapie władze chińskie zdecydowały się na jakiekolwiek wyrazy uznania.”\nPoprzedni artykułPolski rząd i banki przeciwne innowacjom – niszczą branżę krypto\nNastępny artykułKNF będzie działać w oparciu o blockchain? Podsumowanie tygodnia #278