GROZOMANIA: Horror verite: który najlepszy? (ankieta)\nBlog kończy powoli dwa lata, ale o tym niebawem będzie w osobnym wpisie. Nie czas bowiem na podsumowania, a na małe co nieco :-) Od jakiegoś czasu, a w zasadzie praktycznie od samego początku funkcjonowania bloga da się zauważyć, że czytelnicy najczęściej poszukują w nim informacji na temat horrorów verite, o czym alarmują statystyki- najczęściej wpisywane frazy w wyszukiwarkach, kierujące na moją stronę to "horrory paradokumentalne", "horrory verite", "horrory podobne do blair witch project" "horror stylizowany na dokument", "film grozy dokumentalizowany" etc. Stąd postanowiłem pokusić się o próbę zestawienia najbardziej cenionych horrorów verite według czytelników. Artykuł stanowi rozwinięcie wpisu, który jako pierwszy pojawił się na blogu dwa lata temu i prezentuje zarys fabuły 30 horrorów verite (z pominięciem szczegółowej analizy i oceny), na które można zagłosować w ankiecie. Czytelnicy mogą oddać głos na maksymalnie 5 wybranych przez siebie horrorów z zaproponowanej listy lub też zagłosować na film, który nie znalazł się w zestawieniu, wpisując w ankiecie swoją propozycję. Czas trwania ankiety nieokreślony. Zapraszam do głosowania :-)\nHorror verite (z francuskiego vérité- prawda) to wbrew pozorom kawał kina grozy i zarazem podgatunek o dość pokaźnym dorobku. Ściśle związany z tzw. found footage movies- nurtem filmowym, którego główną cechą jest wplecenie "autentycznych" nagrań amatorskich do fabuły filmu. "Found Footage" to w dosłownym znaczeniu "znaleziony materiał filmowy". Stylistyka ta dość często zaczęła pojawiać się również w filmowym horrorze i swoje odrodzenie przeżywa właściwie od początku XXI wieku, kiedy to masowo zaczęto zasypywać nas mniej lub bardziej udanymi produkcjami aranżowanymi na dokument. Za pierwszy tego typu film traktuje się szokujący Cannibal Holocaust (1980) wyreżyserowany przez Ruggero Deodato (choć stylistyka found footage w filmie wykorzystywana była jeszcze wcześniej), a prawdziwy rozkwit tego podgatunku horroru zawdzięcza się debiutowi dwóch panów: chodzi o film Daniela Myrick'a oraz Eduardo Sánchez'a, czyli Blair Witch Project (1999), który dzięki skutecznej kampanii reklamowej swego czasu namieszał w filmowym horrorze. Głównym zadaniem "horroru prawdy" ma być przekonanie widza, że ma do czynienia z "autentycznymi" nagraniami prezentującymi "prawdziwe" wydarzenia. W tym celu wykorzystuje się wspomniany wyżej motyw znalezionych materiałów filmowych, które najczęściej zostają porzucone przez osoby zaginione lub zamordowane w tajemniczych okolicznościach. Korzysta się również z tzw. metody "kręcenia kamerą z ręki"- co oznacza, że osoba posługująca się kamerą jest jednocześnie uczestnikiem wydarzeń, nie zaś zwykłym, biernym obserwatorem; wchodzi więc w konwersacje z pozostałymi osobami, ma wpływ na bieg wydarzeń, a nawet na jakość nagrywanego materiału. Nagrania takie mają najczęściej charakter amatorski w przeciwieństwie do typowego, standardowego stylu kręcenia (z użyciem odpowiedniego reżyserskiego sprzętu, statywów itd.) którego cechą wyróżniającą jest pewna "statyczność" i "płynność" obrazu. W horrorze verite obraz się trzęsie, czasami całkowicie zanika, jest niewyraźny, dochodzi do licznych, niespodziewanych zakłóceń, itp. co ma potęgować wrażenie autentyczności i realności nagrań, wolnych od reżyserskiej ręki i pracy montażysty.\nNa przełomie lat 1980-2012 pojawiła się masa dokumentalizowanych horrorów (niektóre z nich można uznać raczej za thriller, science fiction lub dramat z mocniejszymi akcentami), poszerzając tematykę o nowe wątki i motywy. Dziś można dostrzec pewną tendencję do powielania schematów i mniej lub bardziej udane próby przekupienia widzów autentycznością ukazanych wydarzeń. Tak czy inaczej horror verite stał się niezwykle popularnym podgatunkiem kina grozy, o czym świadczy masowa produkcja tego typu filmów. Poniżej prezentuję krótki zarys fabuły 30 przykładowych horrorów (mniej lub bardziej znanych), stylistycznie nawiązujących do found footage. Zaznaczam jednak (o czym już wspominałem), że niektóre pozycje zawierają elementy charakterystyczne dla thrillerów, dramatu, a nawet science fiction. Kolejność została ustawiona chronologicznie- według daty powstania.\nCannibal Holocaust (1980), Włochy/Kolumbia, reż. Ruggero Deodato\nNiebywale szokujący, brutalny i kontrowersyjny obraz Deodato, który zna zapewne niemała grupa zwolenników może nie tyle horroru stylizowanego na dokument, co ogólnie gatunku gore. Nic dziwnego, w końcu fakty mówią same za siebie: film zakazany w ok. 53 krajach, w tym w rodzimych Włoszech. Na potrzeby filmu zabijano zwierzęta, co doprowadziło reżysera na ławę oskarżonych. Zarzucano mu również zamordowanie aktorów, dlatego też Deodato musiał wstawić się do sądu z całą ekipą, by udowodnić, że aktorzy żyją i mają się dobrze. Film opowiada o grupie ratowników, wyruszających w wyprawę za ekipą filmowców, którzy chcieli stworzyć materiał na temat życia i obyczajowości ludzi uprawiających kanibalizm, zamieszkujących amazońskie lasy deszczowe. Ratownicy odnajdują materiały, które ujawniają wstrząsające wydarzenia.\nAlien Abduction: Incident in Lake County (1998), USA, reż. Dean Alioto\nMożna mieć wątpliwości co do zamieszczenia tego filmu w zestawieniu horrorów verite, bo z jednej strony to produkcja telewizyjna, z drugiej zaś gatunkowo zahacza o dramat science fiction. Tak czy inaczej warto o nim wspomnieć, choćby ze względu na wykorzystanie stylistyki found footage i kontrowersyjne ujęcie tematu, które może zainteresować również wielbiciela filmowego horroru. O czym opowiada? Najogólniej: rodzina McPhersonów celebruje właśnie przy kolacji święto dziękczynienia, podczas gdy całe to wydarzenie rejestrowane jest kamerą przez jednego z członków rodziny. W pewnej chwili nieoczekiwanie dochodzi do awarii prądu, a za oknem pojawia się dziwny błysk. Trójka braci, w tym 16-letni Tommy rejestrujący całe to wydarzenie, wychodzą z domu sprawdzić bezpieczniki. Kiedy w oddali dostrzegają dziwne wyładowania atmosferyczne, postanawiają przyjrzeć się bliżej temu niecodziennemu wydarzeniu. Kiedy docierają na miejsce ich oczom ukazuje się statek kosmiczny. Od tej chwili rodzina musi bronić się przed natarczywymi gośćmi z kosmosu, a wszystko rejestrowane jest przez obiektyw kamery... Film dedykowany dla wielbicieli teorii spiskowych i tematyki UFO.\nThe Last Broadcast (1998), USA, reż. Stefan Avalos, Lance Weiler\nStworzony w formie dokumentu film Stefana Avalosa i Lancee'a Weilera skupia się na historii ekipy programu telewizyjnego "Prawda czy Fałsz", która wyrusza w lasy stanu New Jersey, by nakręcić tam dokument dotyczący znanej legendy o "Diable z Jersey". Po pewnym czasie policja odnajduje martwe, zmasakrowane ciała, a o morderstwo zostaje oskarżony jeden z członków ekipy, który jako jedyny przeżył pechowy wyjazd. Jak głoszą reklamy umieszczone na plakatach, prawdopodobnie to właśnie ten horror mógł stać się inspiracją do powstania kultowego filmu Myrick'a i Sánchez'a, czyli Blair Witch Project.\nBlair Witch Project (1999), USA, reż. Daniel Myrick, Eduardo Sánchez\nKolejny kontrowersyjny horror, który niewątpliwie inspirował późniejszych twórców do masowych produkcji filmów stylizowanych na dokument. Przez niektórych koneserów gatunku uznany za kultowy i traktowany jako pierwszy tego typu film stylizowany na dokument, co oczywiście jest błędem. Opowiada o trójce studentów szkoły filmowej, którzy chcą nakręcić materiał dokumentalny o legendarnej wiedźmie z Blair. Wyposażeni w kamery wideo i podstawowy ekwipunek turystyczny, wyruszają na wyprawę w okolice Burkittesville, w celu zebrania materiałów. Wkrótce docierają do pobliskiego lasu, gdzie podobno legendarna wiedźma miała zabijać i torturować małe dzieci. To co miało być prostym zadaniem zmieniło się w koszmar. Studentów już nigdy nie odnaleziono.\nNoroi (2005), Japonia, reż. Kôji Shiraishi\nKolejna propozycja to japoński horror verite, wyreżyserowany przez Kôji Shiraishi. Fabuła skupia się na pracy dziennikarza Masafumiego Kobayashiego, którego od wielu lat pasjonuje tematyka zjawisk nadprzyrodzonych. Postanawia nakręcić dokument na temat kontrowersyjnych wydarzeń, za które odpowiada klątwa kagutaba. Wyposażony w podstawowy zestaw dziennikarski, wyrusza w teren, by stanąć oko w oko ze śmiertelną klątwą. Materiał filmowy prezentuje jego drogę do poznania prawdy i zawiera zapisek makabrycznych wydarzeń.\nThe Poughkeepsie Tapes (2007), USA, reż. John Erick Dowdle\nTaśmy z Poughkeepsie to z pewnością propozycja dla wielbicieli psychopatycznych morderców. Główna oś fabularna reżysera będącego również twórcą Kwarantanny- przeróbki hiszpańskiego horroru dokumentalizowanego [REC], skupia się na historii detektywów, próbujących rozwikłać zagadkę pewnego seryjnego mordercy. Ekipa odnajduje setki materiałów dowodowych w postaci taśm z nagraniami, na których znajdują się szokujące zapiski z działalności psychopaty. Taśmy stanowią jednoznaczny dowód w sprawie licznych zabójstw i ujawniają psychiczne oraz fizyczne torturowanie ofiar, jak również mordowanie i rozczłonkowywanie ciał, jakich detektywi dotąd nie widzieli.\n[Rec] (seria) (2007-2012), Hiszpania, reż. Jaume Balagueró, Paco Plaza\nDochodzimy do kolejnego znanego horroru verite. Tym razem mamy do czynienia z hiszpańską propozycją dwóch reżyserów, przez krytykę okrzykniętych wskrzesicielami współczesnego kina grozy. Seria [REC] znana jest zapewne każdemu, łącznie z osobami niekoniecznie obcującymi z filmowym horrorem na co dzień. Film opowiada o ekipie telewizyjnej (dziennikarka Angela Vidal i kamerzysta Pablo), która na potrzeby programu telewizyjnego "Kiedy Śpisz" kręci materiał o pracy miejscowych strażaków. Kiedy otrzymują wezwanie do jednej z kamienic, pakują standardowy sprzęt ratowniczy i wraz z dokumentalistami wyruszają na miejsce. Z pozoru niegroźne wezwanie okazuje się jednak czymś znacznie groźniejszym. Ekipa wraz ze strażakami i mieszkańcami kamienicy zostaje poddana kwarantannie, bowiem w budynku panuje groźny wirus, zmieniający ludzi w krwiożercze bestie. Sukces kasowy produkcji doprowadził do powstania kolejnych części opowiadających o losach reporterki Angeli Vidal. Poszerzono również motyw wirusa o wątek religijny. Trzecia część- [REC]3 Geneza znacznie oddala się jednak od pierwowzoru- wprowadzono wątki komediowo-groteskowe, zachowując jedynie wątek tajemniczej zarazy, przedstawia zupełnie inne wydarzenia oraz zostaje pozbawiona konwencji dokumentalizowanej. Jak sugerują wstępne informacje, czwarta część- [REC]4 Apocalypse- ma być powrotem do korzeni całej serii, w tym konwencji horroru verite.\nDiary Of The Dead (2007), USA, reż. George A. Romero\nKolejny film reprezentujący podgatunek horror verite to Kroniki żywych trupów Georga. A. Romero. Fabularnie związany ściśle z tematyką zombie. Tym razem wydarzenia rozgrywają się z punktu widzenia amatorskich kamer rejestrujących dramatyczną walkę ludzi z żywymi trupami. Grupa studentów u boku wykładowcy Andrew'a Maxwell'a kręci film o zombie. Początkowo wszystko idzie zgodnie z planem, dopóki filmowcy nie dowiedzą się, że świat został oblężony przez żywych trupów. Fikcja, którą postanowili wykreować w swoim filmie, przeistacza się w rzeczywistość. Rejestrując kamerą wydarzenia, będą musieli zmierzyć się z niebezpieczeństwem.\nParanormal Activity (seria) (2007, 2010, 2011, 2012), USA, reż. Oren Peli- cz.1/ Tod Williams- cz.2/Henry Joost, Ariel Schulman, cz.3,4\nSeria PA uznana przez niektórych krytyków za fenomenem współczesnego horroru dokumentalizowanego, co z kolei zagorzałym przeciwnikom filmu niebywale podnosi ciśnienie. Nie będę rozwijać wątku dlaczego niektórzy darzą produkcję wielką sympatią, a inni plują na nią jadem i wieńczą całokształt antypatią, bo to temat na osobne rozważania. O czym opowiada, powierzchownie ujmując, cała seria? Ogólnie biorąc mamy tutaj do czynienia z rodziną dręczoną przez złowieszczą istotę niematerialną, która jak możemy się domyśleć, nie da spokoju mieszkańcom. Na całość składają się nagrania amatorskie, przedstawiające zmagania rodziny ze złowieszczym demonem. Coś dla wielbicieli horrorów o nawiedzonych domach.\nDeath Of a Ghost Hunter (2007), USA, reż. Sean Tretta\nKolejna propozycja dla maniaków tzw. ghost hunterów. Horror reżysera kina niskobudżetowego Seana Tretty. Sławna łowczyni duchów Carter Simms dostaje zlecenie, by odbyć trzy noce w rzekomo nawiedzonej posiadłości. U boku kamerzysty, dziennikarki i uduchowionej zakonnicy mają zbadać teren i ustalić, czy dom rzeczywiście nawiedzają istoty niematerialne. Jak głoszą kampanie reklamowe, film powstał w oparciu o zapiski łowczyni duchów, jakich dokonywała w trakcie przeprowadzania eksperymentu w rzekomo nawiedzonej posiadłości.\nProjekt: Monster (2008), USA, reż. Matt Reeves\nNazwa oryginalna filmu to Cloverfield. Łączy w sobie różne gatunki filmowe: od akcji, po science fiction. Niektórzy zwykli zaliczać go do podgatunku horroru, jakim jest monster movie. To również jeden z bardziej znanych w Polsce filmów found footage, stąd pojawia się w zestawieniu. Fabuła skupia się na grupce młodych ludzi, usilnie próbujących wydostać się z Nowego Jorku po ataku potężnych rozmiarów monstrum. Potwór sieje panikę i spustoszenie w mieście. Czy bohaterom uda się jednak uniknąć zagrożenia? Całe wydarzenie rejestrowane jest cały czas przez kamerę.\nHome Movie (2008), USA, reż. Christopher Denham\nEch te niesforne dzieciaki... chcą znaleźć sobie dobrą zabawę, przybijając gady do drzew, a rodzice im tego zabraniają. I jeszcze próbują naprawić ich "złe" zachowanie. Tak, decydując się na Home Movie w reż. Christopera Denhama będziemy mieli do czynienia z dzieciakami wykazującymi dość dziwne zachowania. Rodzina Poe to z pozoru szczęśliwa rodzina i wzór do naśladowania. Tylko z pozoru, bo tak naprawdę bliźniaki Jack i Emily postarają się, by rodzicom urozmaicić życie. Czy zakłopotanym rodzicom uda się rozwiązać zagadkę przerażającego zachowania swoich dzieciaków? Film w konwencji found footage, będący jednocześnie debiutem Denhama.\nLake Mungo (2008), Australia, reż. Joel Anderson\nLake Mungo powinien przypaść do gustu wielbicielom tajemniczych zagadek z rodzinną tragedią i duchami w tle. Film opowiada o wydarzeniach poprzedzających tragiczny wypadek szesnastoletniej Alice Palmer, która utonęła w jeziorze Mungo. Utrzymany w konwencji dokumentalnej, przedstawia zmagania rodziny i jej bliskich może nie tyle z boleścią i rozpaczą po utracie ukochanej osoby, co z drogą, jaką musieli przejść, by poznać tajemniczą historię, skrzętnie ukrywaną przez szesnastoletnią Alice. Propozycja australijska reprezentuje kino oscylujące wokół tematyki ghost story w połączeniu z dramatem\nKwarantanna (2008), USA, reż. John Erick Dowdle\nChcąc streścić prezentowany tutaj film, oszczędzając przy okazji klawiaturę i opuszki palców, można odnieść się do takiego oto skrótu- PPN7. Co w tłumaczeniu oznacza: Patrz Propozycja Numer 7. Odliczając prezentowane tutaj filmy od góry, trafimy na hiszpański horror [REC]. Przeczytamy fabułę opisującą pierwszą część i już wiemy o czym traktuje Kwarantanna. I nie ma się co rozpisywać, gdyż amerykanie zbytnio nie trudzili się w przekształcaniu fabuły. Dodam tylko, że amerykańska kopia podążyła własnym torem, realizując drugą część, pozbawioną jednak dokumentalnego charakteru. Inna jest również teoria na temat historii powstania wirusa.\nEvil Things (2009), USA, reż. Dominic Perez\nKolejna propozycja w zestawieniu to coś dla wielbicieli horrorów rozpoczynających się od zdania: "grupka przyjaciół wybiera się do domku w lesie...". Dalej możemy się domyśleć. Grupa znajomych wyjeżdża do domku letniskowego, by wypocząć i poimprezować. Jeden z towarzyszów bierze ze sobą kamerę, trzeba przecież uwiecznić tę sielską idyllę. Czar beztroskiego wypoczynku pęka jednak w momencie, gdy grupkę znajomych odwiedza niezapowiedziany gość, który bynajmniej nie darzy ich sympatią. Film przez krytykę porównywany do Blair Witch Project, ponieważ tu również mamy do czynienia z zaginioną grupą młodych ludzi, a jedynym śladem po nich są znalezione taśmy, na których uwieczniono przerażające wydarzenia.\nCzwarty stopień (2009), USA/Wielka Brytania, reż. Olatunde Osunsanmi\nTen film to powrót do tematyki zjawisk niewyjaśnionych, a konkretnie- nawiedzeń przez istoty pozaziemskie. The Fourth Kind to kontrowersyjna opowieść o psycholog dr Abigail Tyler, która po śmierci męża wybiera się do miasteczka Nome (Alaska), by kontynuować badania nad tajemniczymi zaginięciami ludzi na przełomie ostatnich 40 lat. Analizując przypadki pacjentów, których łączą te same sny, dochodzi do wniosku, że niewyjaśnione uprowadzenia mają związek z porwaniami przez kosmitów. Do fabuły filmu wpleciono "autentyczne" nagrania z sesji, ujawniające wstrząsającą prawdę.\nParanormal Entity (2009), USA, reż. Shane Van Dyke\nJeśli chodzi o fabułę PE to można podobnie jak w przypadku Kwarantanny użyć skrótu, który odprowadzałby czytelnika tym razem do serii Paranormal Activity, bez wątpienia bowiem twórcy PE czerpali inspiracje filmem Orena Peli. Co prawda znajdą się tutaj nieco inne wątki, których jednak nie chcę przytaczać- wszak popsułoby to zabawę z oglądania filmu. Tak czy inaczej warto nadmienić, że Paranormal Enitity to kolejna opowieść o dręczonej przez istotę niematerialną rodzinie, która postanawia wszystko uwiecznić na kamerach. Film doczekał się drugiej części, znanej pod dwoma tytułami: Paranormal Enitity 2: Gacy House lub 8213: Gacy House.\nLa Casa Muda (2010), Urugwaj, reż. Gustavo Hernández\nPropozycja urugwajska nie daje się wpisać tak do końca w miano typowego horroru verite. Obraz co prawda został utrzymany w wersji dokumentalizowanej (kręcenie kamerą z ręki, bez żadnych statywów itp.), tyle, że operator kamery odgrywa tutaj tylko rolę obserwatora bacznie przyglądającego się wydarzeniom, nie jest zaś uczestnikiem wydarzeń, wdającym się w konwersację z innymi osobami. Czemu więc film trafił na zestawienie horrorów verite? Warto zwrócić uwagę, że oprócz dokumentalnego wydźwięku, wszystkie wydarzenia przedstawiono w jednym długim ujęciu(!) (dla sprostowania: co nie oznacza, że film kręcono jedynie 80 minut. Ujęcia posklejano tak, by widz miał wrażenie, że na całość filmu składa się jedno, 80-cio minutowe ujęcie). Film prawdopodobnie oparty na autentycznych wydarzeniach, do jakich doszło w latach 40. na terenie małej urugwajskiej wioski. Oto jak przedstawia się fabuła filmu: Laura wraz ze swoim ojcem Wilsonem wybiera się do domu usytuowanego w niewielkiej wiosce, by doprowadzić lokal do porządku. Po jakimś czasie z piętra zaczynają dochodzić dziwne dźwięki. Wilson wybiera się na górę, by zbadać teren. Kiedy jednak ojciec nie powraca, przerażona dziewczyna zostaje sama w podejrzanym domu...\nOstatni egzorcyzm (2010), Francja/USA, reż. Daniel Stamm\nOstatni Egzorcyzm, jak sam tytuł wskazuje- obraca się wokół wątków religijnych i opętania. Wielebny Cotton Marcus to egzorcysta o sporym bagażu doświadczeń- na swoim koncie ma wiele odbytych egzorcyzmów. Teraz jako kapłan dręczony kryzysem wiary musi zmierzyć się z przypadkiem nastoletniej Nell Sweetzer, która wydaje się być opętana przez siły nieczyste. Cotton, chcąc uwiecznić swój ostatni egzorcyzm, zabiera ze sobą ekipę do realizacji dokumentów i wyrusza do Luizjany, gdzie spotka się z czymś, czego do tej pory nie miał okazji zobaczyć na własne oczy. Ostatni Egzorcyzm nie okazał się tym ostatecznym- w marcu tego roku odbyła się premiera Ostatniego Egzorcyzmu 2, pozbawionego jednak konwencji dokumentalizowanej.\nHaunted Changi (2010), Singapur, reż. Tony Kern\nKolejna pozycja, którą powinni zadowolić się wielbiciele filmów o duchach i nawiedzonych posiadłościach, to singapurski horror Haunted Changi. Changi to opuszczony budynek dawnego szpitala, który za czasów II wojny światowej pełnił funkcję miejsca, w którym torturowano jeńców wojennych oraz cywili. O budynku krążą opowieści, jakoby miał być nawiedzany przez duchy zamordowanych tam ludzi, a niektóre plotki głoszą, że śmiałkowie, którzy wchodzili na teren nawiedzonego miejsca, nigdy stamtąd nie wracali. Haunted Changi to materiał filmowy przedstawiający dziwne wydarzenia, jakie udało się sfilmować pewnej grupie śmiałków, przekraczających mury nawiedzonego szpitala.\nAtrocious (2010), Hiszpania/Meksyk, reż. Fernando Barreda Luna\nThriller Luny określany przez niektórych krytyków mianem hiszpańskiego "Blair Witch". Opowiada o makabrycznych wydarzeniach rodziny Quintanilla, która wyjeżdża na wypoczynek do domku letniskowego w Sitges. Rodzinny wyjazd dla dwojga rodzeństwa- Cristiana i July- staje się okazją do zbadania pewnej miejskiej legendy o dziewczynce o imieniu Merinda, która zaginęła w pobliskim lesie. Rodzeństwo postanowiło uwiecznić swoje dochodzenie na kamerze. Materiał przez nich zarejestrowany ukazuje 5 dni z życia rodziny i wkrótce stał się materiałem dowodowym dotyczącym tajemniczego morderstwa na członkach familii.\nŁowca trolli (2010), Norwegia, reż. André Øvredal\nNorweska propozycja to połączenie akcji z science fiction. Nakręcony w stylu mockumentary film André Øvredal'a opowiada o grupce studentów, którzy udając się za tropem pewnego myśliwego odkrywają, że jego głównym punktem do odstrzału nie są niedźwiedzie, a... trolle, których ulubionym przysmakiem jest krew chrześcijan. Wyposażeni w amatorskie kamery, będą relacjonować walkę Hansa "Łowcy Trolli" z paskudnymi stworami. Coś dla fanów produkcji, które należy traktować z przymrużeniem oka.\nGrave Encounters (seria) (2011-2012), Kanada, reż. The Vicious Brothers\nI znów coś dla wielbicieli łowców duchów, szturmujących opuszczone budynki w poszukiwaniu życia po śmierci. Fabuła kanadyjskiego horroru verite przedstawia się następująco: Lance Preston wraz z pozostałymi łowcami duchów postanawia nakręcić kolejny odcinek telewizyjnego programu zatytułowanego "Grave Encounters". Tym razem ekipa zostaje zamknięta na noc w rzekomo nawiedzonym szpitalu psychiatrycznym w Collingwood, by spróbować zarejestrować na kamerach jakąkolwiek manifestację sił nadprzyrodzonych. Wyposażeni w podstawowy prowiant szybko przekonają się, że szpital psychiatryczny w Collingwood to coś więcej niż tylko nawiedzone miejsce. Horror doczekał się swojej kontynuacji i opowiada o grupce wielbicieli horroru Grave Encounters, którzy na własnej skórze chcą się przekonać, czy wydarzenia w nim przedstawione faktycznie miały miejsce (mamy tu do czynienia z tzw. meta-horrorem).\nThe Tunnel (2011), Australia, reż. Carlo Ledesma\nDziennikarka Natasha Warner chcąc rozbudować swój wizerunek zawodowy, postanawia rozwikłać zagadkę tuneli metra usytuowanego tuż pod Sydney. Sprawa wydaje się całkiem ciekawym kąskiem do stworzenia kontrowersyjnego reportażu, tym bardziej, że w 2007 roku rząd zrezygnował z wykorzystania niezużytkowanej wody zalegającej w podziemiach. Wokół sprawy narodziło się kilka hipotez, w związku z tym ekipa postanawia sprawdzić to na własnej skórze. Wkrótce będą żałować, że w ogóle podjęli się wyzwania, bowiem tuż pod ziemią czai się coś złego...\nMegan Is Missing (2011), USA, reż. Michael Goi\nMegan Is Missing to opowieść o dwóch nastolatkach- lubianej przez rówieśników Megan, dla której sposób na życie to przygodny seks, narkotyki i alkohol oraz odtrącanej przez wszystkich Amy, która zadaje się z przyjaciółką w nadziei na akceptację reszty grupy. Dziewczyny spędzają miło czas na flirtowaniu z nieznajomymi przez internet i umawianiu się na spotkania. Pewnego dnia Megan poznaje Josha, z którym umawia się na randkę. Dziewczyna jednak nie wraca, co bardzo niepokoi jej koleżankę. Po upływie kilku tygodni policja wszczyna dochodzenie w sprawie uprowadzenia Megan. Utrzymany w wersji dokumentalnej film to połączenie dramatu z mrocznym thrillerem.\nEvidence (2011), USA, reż. Howie Askins\nZnów mamy do czynienia z filmem, którego krótki zarys fabuły można zmieścić w dwóch zdaniach: główna oś fabularna skupia się na grupce przyjaciół, którzy pod przewodnictwem kolegi-dokumentalisty, wybierają się na biwak. Niestety wypoczynek na łonie natury niekoniecznie będzie im pisany, bowiem wkrótce zorientują się, że są przez kogoś (coś?) prześladowani. Rozpoczyna się walka o przetrwanie.\nEmergo (2011), Hiszpania, reż. Carles Torrens\nApartment 143: Emergo to kolejna propozycja w zestawieniu traktująca o nawiedzonych posiadłościach. O czym będzie tym razem? Alan White, ojciec wychowujący dwójkę dzieci, wynajmuje grupę parapsychologów, by zbadali jego mieszkanie. Wyposażeni w kamery działające na podczerwień, czujniki ruchu oraz modulatory pola elektromagnetycznego mają sprawdzić, czy mieszkanie Alana zamieszkuje niematerialny byt. Intensywna aktywność ducha coraz bardziej daje się we znaki, a to dopiero początek prawdziwego koszmaru...\nThe Devil Inside (2012), USA, reż. William Brent Bell\nKolejna prezentacja horroru utrzymana w stylistyce found footage to Demony, serwujące zwrot ku tematyce opętania i egzorcyzmów. Oto krótkie streszczenie filmu: W 1989 roku Maria Rossie wyznaje, że zabiła trzy osoby, co nie jest do końca prawdą. Dwadzieścia lat później jej córka Isabella poszukuje odpowiedzi i trafia do dwóch egzorcystów, którzy zdradzają, że jej matka została opętana przez cztery potężne demony. Wraz z dokumentalistą postanawia nagrać reportaż dokumentujący przebieg śledztwa. Wkrótce na własnej skórze przekona się, jak okrutna i bezwzględna siła drzemie w demonach skrytych w ciele jej matki...\nV/H/S (2012), USA, reż. David Bruckner, Glenn McQuaid, Radio Silence, Joe Swanberg, Ti West, Adam Wingard\nV/H/S serwuje kompilację pięciu różnych historii uwiecznionych na taśmach wideo, ujawniających przerażające serie morderstw. Główny wątek fabularny skupia się jednak na grupce złodziejaszków, których zadaniem jest wykradnięcie kilku kaset VHS z mieszkania pewnego mężczyzny. Wyposażeni w kamery, wyruszają we wskazane miejsce. Kiedy docierają do posiadłości, okazuje się, że właściciel mieszkania siedzi martwy w fotelu, a po pokoju porozrzucane są różne kasety VHS. Mężczyźni po kolei zaczynają przeglądać nagrania ujawniające dziwne, przerażające wydarzenia, które łączy jedno- seria tajemniczych morderstw.\nTape 407 (2012), USA, reż. Dale Fabrigar\nOstatnia, trzydziesta pozycja w zestawieniu to amerykański horror science fiction zaaranżowany na dokument. Fabuła skupia się na dwóch siostrach, wracających samolotem z Nowego Jorku do Los Angeles. Kiedy maszyna wpada nieoczekiwanie w turbulencje, pasażerowie wraz z załogą zmuszeni są do lądowania na rządowym terenie, gdzie organizowane są tajne eksperymenty. Ledwo ocalali po katastrofie pasażerowie, przerażeni i oszołomieni całym zdarzeniem będą musieli podjąć walkę o przetrwanie, bowiem wkrótce okaże się, że po piętach depcze im groźny stwór nieznanego pochodzenia.\nFilmy stylistycznie nawiązujące do found footage oferują dziś dość pokaźną tematykę- wiele z nich nawiązuje do słynnych telewizyjnych programów o łowcach duchów, inne ukazują mękę rodziny z siłami nadprzyrodzonymi, a jeszcze inne odnoszą się do tematyki uprowadzeń przez UFO. Wiele z nich czerpie inspiracje z typowych slasherów z psychopatycznym mordercą w tle, inne próbują przekonać widza nietypową, mrożącą krew w żyłach legendą, a jeszcze inne nawiązując do motywów science fiction ukazują walkę ludzi z potworami, czy kierując się w stronę zombie movie, z żywymi trupami. Jest w czym wybierać. Dziś można jednak odczuć przesyt tego typu produkcjami, co spowodowane jest zwykle monotematycznością niektórych filmów i wtórnością, jeśli chodzi o wykorzystane chwyty mające na celu przekonać widza wykreowanym realizmem. Oglądając niektóre horrory z grymasem kręcimy głową, marudzimy pod nosem, że to już było, że oto mamy do czynienia z kolejną marną próbą udowodnienia widzowi, że ogląda właśnie "autentyczne nagrania". Jakby na to nie patrzeć są to filmy mające swoich zwolenników i mimo pewnej jałowości, jaka wkrada się w tego typu produkcje, z chęcią sięgamy po kolejne horrory utrzymane w stylistyce found footage. Miejmy tylko nadzieję, że horror verite nie wyjałowi się jednak tak szybko, jak mogłoby się wydawać... Kończąc zestawienie tym nieco niepokojącym akcentem, nie pozostało mi nic innego, jak życzyć sobie i innym wielu ciekawych seansów, podczas których nieraz podskoczymy ze strachu, zamiast usypiać przy włączonym telewizorze, z pilotem w ręku :-)\nEtykiety: Artykuły, horror dokumentalizowany, horror verite, horror verite głosowanie, horrory paradokumentalne, horrory paradokumentalne zestawienie, lista horrorów dokumentalizowanych, lista horrorów verite\nCAT 24 marca 2013 13:33\nJa tradycyjnie zagłosowałam na:\n3. Haunted Changi (2010)\n4. Czwarty stopień (2009)\n5. [Rec] (seria) (2007-2012)\nChociaż mogłabym z listy wybrać jeszcze co najmniej 3, które bardzo lubię. Akurat w moim przypadku trzeba byłoby zwiększyć liczbę głosów, ponieważ uwielbiam verite i wiele z opisanych przez Ciebie propozycji zrobiło na mnie duże, pozytywne wrażenie. No ale jak 5 to 5 ;-) Zdecydowanie jak do tej pory największym "odkryciem" był dla mnie "The Poughkeepsie Tapes" i chyba nawet starsze kanibalistyczne verite nie są w stanie wywołać u mnie takich emocji, jak właśnie ten film... Świetna sonda i bardzo się cieszę, że można było sobie zagłosować. Pozdrawiam i życzę miłego dnia!\nBuffy1977 24 marca 2013 14:53\nNie przepadam za tym nurtem, ale wybrałam trzy, które akurat przypadły mi do gustu\nZastanawiałam się jeszcze nad "Ostatnim egzorcyzmem", ale pierwsza połowa filmu za bardzo mnie znużyła, żeby zasłużyć sobie na mój głos.\nSwoją drogą świetna inspiracja ankietami Cat (chyba się nie obrazi), bo teraz mam już dwa blogi na których mogę oddawać swoje głosy:)\nDzięki i liczę na więcej.\nKonrad 24 marca 2013 15:06\nMasz rację Buffy- inspiracja zestawieniami Cat, ale także i Twoimi po części ;-) Myślę, że więcej nie będzie, a przynajmniej nie w najbliższym czasie- zwyczajnie nie mam ostatnio czasu na opisywanie filmów, a co dopiero organizowanie zestawień, głosowań... To akurat chodziło za mną już od ok. roku, kiedy wiele osób wypytywało mnie o jakieś filmy stylistycznie nawiązujące do found footage. Poczułem się więc w obowiązku, by to zlepić w jeden wpis i przy okazji umożliwić czytelnikowi wybranie własnych filmów, które przypadły mu do gustu. A nóż, może wyjdzie jakieś ciekawe zestawienie? Dzięki za oddane głosy dziewczyny :-)\nTomasz Czarny 24 maja 2013 14:04\nJa też nie przepadam z tym nurtem, ale świetne zestawienie btw. :)


Co to jest Malgacid (skutki uboczne Hydrotalcitum)\nmalgacid skutki uboczne co to znaczy\nDefinicja Hydrotalcitum skład. Co to jest zobojętnia nadmiar kwasu solnego w żołądku. Stosowanie.\nNazwa zagraniczna Malgacid: Hydrotalcitum\nSkładniki leku Malgacid: hydrotalcyt\nForma leku Malgacid: tabletki do ssania\nEfekty pożądane Malgacid zobojętnia nadmiar kwasu solnego w żołądku\nPodobne do Malgacid:\nMalgacid, 500 mg, tabl., do ssania, 60 szt (ZIOLOLEK),\nMalgacid, tabletki do ssania, 500 mg, 20 szt.\nRutacid, 500mg,tabl.,do zucia,20 szt,blistry (KRKA),\nTalcid, 500 mg, tabl., do ssania, 20 szt (BAYER OTC).\nInstrukcja Malgacid stosowanie: Łagodzenie objawów nadkwaśności soku żołądkowego w przebiegu zgagi, zapalenia błony śluzowej żołądka, choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy.DAWKOWANIE:Doustnie. Dorośli i dzieci powyżej 14 roku życia: 1-2 tabletki ssać 3-4 razy dziennie, 1-2 godziny po posiłkach oraz przed snem.MOŻLIWE SKUTKI UBOCZNE:Duże dawki preparatu mogą powodować biegunkę, zaparcia, nudności i wzdęcia. Stosowanie dużych dawek dłużej niż 2 tygodnie może powodować zaburzenia czynności nerek. Może wystąpić zwiększenie stężenia glinu we krwi oraz obniżenie poziomu magnezu objawiająca się brakiem łaknienia, złym samopoczuciem, osłabieniem mięśni, rozmiękczeniem kości .POINFORMUJ LEKARZA:Gdy chorujesz na fenyloketonurię (preparat zawiera aspartam), masz schorzenia nerek, układu kostnego, chorobę Alzheimera.\nDawkowanie Malgacid: Doustnie. Dorośli i dzieci powyżej 14 roku życia: 1-2 tabletki ssać 3-4 razy dziennie, 1-2 godziny po posiłkach oraz przed snem.MOŻLIWE SKUTKI UBOCZNE:Duże dawki preparatu mogą powodować biegunkę, zaparcia, nudności i wzdęcia. Stosowanie dużych dawek dłużej niż 2 tygodnie może powodować zaburzenia czynności nerek. Może wystąpić zwiększenie stężenia glinu we krwi oraz obniżenie poziomu magnezu objawiająca się brakiem łaknienia, złym samopoczuciem, osłabieniem mięśni, rozmiękczeniem kości .POINFORMUJ LEKARZA:Gdy chorujesz na fenyloketonurię (preparat zawiera aspartam), masz schorzenia nerek, układu kostnego, chorobę Alzheimera.\nSkutki uboczne Malgacid: Duże dawki preparatu mogą powodować biegunkę, zaparcia, nudności i wzdęcia. Stosowanie dużych dawek dłużej niż 2 tygodnie może powodować zaburzenia czynności nerek. Może wystąpić zwiększenie stężenia glinu we krwi oraz obniżenie poziomu magnezu objawiająca się brakiem łaknienia, złym samopoczuciem, osłabieniem mięśni, rozmiękczeniem kości .POINFORMUJ LEKARZA:Gdy chorujesz na fenyloketonurię (preparat zawiera aspartam), masz schorzenia nerek, układu kostnego, chorobę Alzheimera.\nPoinformuj lekarza gdy lek Malgacid: Gdy chorujesz na fenyloketonurię (preparat zawiera aspartam), masz schorzenia nerek, układu kostnego, chorobę Alzheimera.\nDefinicja Hydrotalcitum: Co to jest Malgacid lek w Skutki uboczne M .\nCo to jest Hydrotalcitum słownik\nDziałanie uboczne Hydrotalcitum przeciwskazania.\nPrzyczyny Malgacid działanie.\nCo to jest Hydrotalcitum efekty uboczne.\nDefinicja malgacid skutki uboczne co to jest.


Powiększenie okna - Forum budowlane, budowa domu, koszty budowy domu, ile kosztuje budowa domu\nJesteś na: Forum Budowlane BUDOWA DOMU Prawo budowlane Powiększenie okna\nRejestracja: 03 wrz 2019, 20:24\nautor: wojtek.8975 » 03 wrz 2019, 20:38\nWitam. Mam pytanie powiększenia okna.\nNa środku jest wydzielona działka na której stoi dom. Jest to część wspólna (moja i sąsiada) z wyodrębnionymi księgami pod dwa lokale mieszkalne.\nPo wschodniej stronie jest działka sąsiada.\nPo zachodniej stronie moja działka.\nChciałam powiększyć istniejące już okno- z mojego mieszkania na moją działkę. Według Pana ze starostwa nie mogę tego zgłosić, bo okno jest to na granicy i nie powinno być tam okien. Czy jest jakieś wyjście ?\n(przy tym podziale cały dom jest na granicy i nie powinno być tam okien - też opinia tego Pana)\nUżytkownicy przeglądający to forum: Katarzyna0498 i 5 gości


WYBORY PARLAMENTARNE W ESTONII 1995-1999 | Strona Józefa Darskiego - Jerzego Targalskiego\nWYBORY PARLAMENTARNE W ESTONII 1995-1999\nPisząc o wyborach demokratycznych często używa się przykładu wahadła, które regularnie, w jednym rytmie, wychyla się w jedną, a potem w druga stronę. Gdy znajdzie się w maksymalnym punkcie wychylenia, wskazuje na lewicę, potem wędruje w drugim kierunku, ku prawicy. Czas jednego takiego wahnięcia to najczęściej cztery lata, bo tyle na ogół mija czasu od jednych wyborów do drugich. Jest to prawidłowość występująca w większości państw demokratycznych. Szczególnie tych posiadających system polityczny oparty na dwubiegunowości sceny partyjnej (np. Wielka Brytania). Także w systemach wielopartyjnych zachodzi takie zjawisko, z ta różnicą, że wyborcze wahadło porusza się miedzy lewicą a prawicą w szerszym znaczeniu, w obrębie których mieścić się może wiele podmiotów politycznych, ulegających stałym przemianom.\nWahadło może wychylać się w lewo lub prawo, ale również ku postkomunistom lub siłom im przeciwnym. To jest cecha charakterystyczna dla państw byłego bloku sowieckiego. Piętno wyciśnięte przez komunistyczne rządy w każdej dosłownie dziedzinie życia powoduje, że, we wcale niekrótkim, czasie transformacji, jaką te państwa przechodzą, dążąc ku pełnej demokracji i gospodarce wolnorynkowej, ludzie, dokonując wyboru, kierują się często nie teraźniejszością, a przeszłością. Wahadło wychyla się wówczas, to w antykomunistyczną, to w postkomunistyczną stronę. Na tle ukształtowanych demokracji zachodnich społeczeństwa postkomunistyczne wyróżnia większa regularność wahnięć. To znaczy, rzadziej, niż na Zachodzie, wahadło zatrzymuje się na dłużej w jednym ze swych skrajnych położeń. Najnowsza historia naszego regionu Europy dowodzi, iż trudno, w przechodzących transformację państwach, utrzymać się u władzy jednej opcji politycznej dłużej, niż jedną kadencję. Znacznie częściej dochodzi nawet do jej skrócenia. Wskazuje to na niestabilność politycznych sympatii większości elektoratu. Trudna sytuacja ekonomiczna, poczucie niepewności, ale także trwający ciągle proces “dorastania” społeczeństwa do pewnych demokratycznych reguł, a jeszcze bardziej postawa samych polityków, wpływają na częste, czasami zaskakująco głębokie, zwroty w wyborczych preferencjach. Co jeszcze typowe dla byłych demoludów, to fakt, że wahadło w większości tych państw rozpoczynało swój ruch od prawej strony. W pierwszych wolnych wyborach parlamentarnych wygrywały na ogół siły zrywające z okresem komunistycznym i wskazujące na drogę reform. Tak było w 1990 r. na Węgrzech, czy rok później w Polsce. Charakterystyczne dla wyborczego wahadła w “starych” demokracjach jest to, że wychyla się ono z coraz mniejszą siłą. W coraz mniejszym stopniu odchyla się ono od pionu, który w tym wypadku oznacza polityczne centrum. Różnice między dwoma politycznymi biegunami są coraz mniej istotne, a wyborcy coraz częściej stają wobec pozornej alternatywy. Zjawisko to na Zachodzie odczuwalne jest od wielu lat. Tymczasem okazuje się, ze wahadło polityczne stanęło w połowie drogi także w kraju postkomunistycznym, więcej, w byłej republice sowieckiej Estonii, w 1999 r. Po tym, jak początkowo znalazło się po stronie prawej (1992), a potem lewej (1995), spodziewać się można było kolejnego wahnięcia w prawo. Rezultat ostatnich wyborów oznacza jednak faktycznie, ze wahadło przebyło jedynie połowę dystansu i stanęło pośrodku. Czy oznacza to tak szybki, bo zaledwie ośmioletni, kres transformacji sceny politycznej Estonii, polegającej na eliminacji skrajności i dążeniu wszystkich ku centrum? Chyba jednak nie. Mimo pewnych zjawisk świadczących o normalizacji postaw i programów politycznych, w tym wypadku można mówić raczej o “zacięciu” się, niż o samoistnym zatrzymaniu się wahadła. Ciałem obcym (dosłownie), które dostało się, obrazowo rzecz ujmując, do mechanizmu zegara, okazuje się rosyjska mniejszość. Zanim jednak odpowiemy sobie na pytanie, dlaczego tak się stało, warto przyjrzeć się, w jaki sposób, i dlaczego właśnie tak, estońskie wahadło poruszało się w latach 1992 – 1999.\nPo zwycięstwie w 1992 roku sił obozu antykomunistycznego, b. komuniści zepchnięci zostali do defensywy. Oddanie głosu na ludzi wywodzących się z szeregów antykomunistycznej opozycji i takich, którzy aktywnie nie uczestniczyli w systemie sowieckim, było naturalnym odruchem większości Estończyków, chcących zerwania z sowiecką przeszłością. Do porażki postkomunistów przyczyniła się nie tylko fala niepodległościowego entuzjazmu, lecz także dezorganizacja ich politycznego obozu. Państwa bałtyckie odróżniało bowiem od krajów takich, jak Polska, Czechy czy Węgry, to, że antykomunistyczne środowiska były organizacyjnie o wiele słabsze i niejednokrotnie bardzo powoli dzieliły się one na różne nurty polityczne. W efekcie większość sceny politycznej zajmowały grupy b. komunistów, zagospodarowujących różne opcje ideologiczne. O ile w państwach środkowoeuropejskich postkomuniści zachowali daleko idącą jedność organizacyjną i ideową, sytuując się na ogół w nowej politycznej rzeczywistości na pozycjach socjaldemokratycznych lub socjalistycznych, tak w b. republikach sowieckich fizyczną niemożliwością było zajęcie większej części sceny politycznej przez słabo zorganizowane siły niekomunistyczne. W efekcie, po kilku latach okazywało się, że postkomuniści są i liberałami, i socjaldemokratami, nie wspominając o skrajnych nurtach ideowych. Podobnie było w Estonii, z tym, że na początku lat 90-tych podział w politycznym środowisku byłych członków kompartii w pełni się jeszcze nie ukształtował – i to też miało wpływ na wygraną antykomunistów w pierwszych wolnych wyborach.\nWystarczyły jednak tylko trzy lata, by postkomuniści odzyskali władzę. Wahadło zdecydowanie poszło w lewo. Zwycięska koalicja b. partyjnych technokratów i kołchozowej nomenklatury zdobyła ponad dwukrotnie więcej głosów, niż w 1992 r. Wynik poprawiła lewicowa Partia Centrum i partia komunistyczna. Wybory 1995 były jednak zwycięstwem nie tyle lewicy, co postkomunistów. Świadczy o tym po pierwsze wynik Umiarkowanych, prezentujących chyba najbardziej sensowny program lewicowy, a którzy mimo tego dostali mniej głosów niż przed trzema laty. Powód? Polityka konsekwentnego odcinania się od komunistycznych korzeni i udział w rządach antykomunistów 1992-1995. Postkomunistyczne oblicze pomogło natomiast liberałom z Partii Reform. Mimo, że proponowali kontynuację, a nawet przyspieszenie, niepopularnych reform. Jeszcze jeden dowód na to, że o powodzeniu w 1995 r. decydowało pochodzenie, a nie deklarowany program, to klęska ugrupowań skrajnie populistycznych i tych antykomunistów, którzy stawiali na etatyzm w polityce gospodarczej. Generalnie nie był to więc społeczny głos sprzeciwu wobec wprowadzanych reform, co chęć ich złagodzenia i nadzieja, że doświadczeni w sprawowaniu władzy b. komuniści będą sprawniej rządzić i większą uwagę przywiązywać do osłon socjalnych. Obóz antykomunistyczny, który w 1992 r. zdobył 1/3 wszystkich głosów i objął rządy, trzy lata później dostał zaledwie 8 procent poparcia i pięć razy mniej mandatów poselskich, niż w 1992. Na odwrócenie się dużej części wyborców od antykomunistów złożyło się kilka czynników. Po pierwsze, rzadko które ugrupowanie rządzące, zwłaszcza gdy wprowadza niepopularne reformy, potrafi utrzymać poparcie, jakim cieszyło się na początku swoich rządów.\nRządzącemu układowi zaszkodziła nie tylko niepopularna polityka ekonomiczna, ale także błędy wynikające z braku doświadczenia. Do tego doszły wewnętrzne niesnaski – prawica poszła do wyborów rozbita. Poza tym dla większości elektoratu przestała być atrakcyjna ostra antykomunistyczna retoryka. Niekorzystny dla, prawicowego w swej większości, obozu antykomunistycznego był także populistyczny styl wyborczej kampanii. Posługujący się taką retoryką postkomuniści przyciągnęli do urn wielu takich, którzy w 1992 r. w ogóle nie głosowali (podobnie jak w Polsce w 1991). Byli to na ogół ludzie z nostalgią wspominający dawne sowieckie czasy. B. komunistom udało się zdobyć poparcie także tego populistycznego elektoratu, który przed trzema laty stawiał na tak egzotyczne ugrupowania, jak np. monarchistów. Antykomuniści stracili na rzecz swoich przeciwników dużą część swego elektoratu także dlatego, że nie mogli w pełni wykorzystać retoryki narodowej, antyrosyjskiej. Taką samą posługiwała się bowiem także duża część estońskich postkomunistów. W 1995 r. pojawił się całkiem duży elektorat liberalny, wolnorynkowy, kierujący się przy swoim politycznym wyborze nie kryterium ideowym czy historycznym, lecz ekonomicznym. Ci, którzy nie chcieli głosować na prorynkową prawicę, oddali swój głos na, unikającą dyskusji nt. przeszłości i nie akcentującą swego postkomunistycznego rodowodu, Partię Reform.W 1999 r. wyborcy odsunęli od władzy postkomunistów rządzących przez ostatnie cztery lata, ale nie oznaczało to bynajmniej powrotu sił antykomunistycznych. Przeciwnie, zwyciężyli ponownie b. komuniści, tyle, że jeszcze bardziej lewicowi, niż Sojusz Partii Koalicyjnej i Ludu Wiejskiego w 1995. W sumie, podobnie jak w 1995 r., więcej głosów dostały partie mające korzenie w b. partii komunistycznej. Gdyby nie niska frekwencja, rozmiary poparcia dla postkomunistów byłyby znaczniejsze. Można zaryzykować twierdzenie, że o ile do sukcesu tych sił w 1995 r. przyczyniła się pewna ogólnikowość, brak wyrazistości programowej i nastawienie na zdobycie politycznego centrum, tak cztery lata później kluczem do sukcesu sił o rodowodzie komunistycznym była ich różnorodność i programowa wyrazistość. Różne nurty ideowe wśród b. członków kompartii dostosowały się do układu sceny politycznej. Na lewicy znalazła się Partia Centrum, a po przeciwnej stronie Partia Reform. Wybory te potwierdziły, trwającą od początku lat 90-tych, ewolucję w postawie wyborców, dla których najważniejszym kryterium przy wyborze stał się program gospodarczy. Taka tendencja sprzyjała oczywiście postkomunistom, których duża część przeszła na pozycje liberalne. O tym, że decydujące znaczenie zaczęła mieć programowa wyrazistość, szczególnie w sferze ekonomicznej, świadczy rezultat Partii Koalicyjnej, faktycznego zwycięzcy poprzednich wyborów. Stojąc w połowie drogi między lewicową Partią Centrum, a liberalną Partią Reform, wyraźnie na tym straciła. Natomiast antykomuniści uzyskali całkiem dobry wynik dzięki rzeczowej kampanii wyborczej (większość elektoratu populistycznego, który w 1995 głosował na postkomunistów, została w domu). Niewątpliwie zaprocentowała także jedność i próby szukania zwolenników także po lewej stronie (Umiarkowani).\nWraz z przesunięciem się punktu ciężkości ku kwestiom gospodarczym, wybory 1999 przypieczętowały, trwający od lat, proces odchodzenia od kryterium pochodzenia partii. Świadczy o tym najlepiej ścisła współpraca antykomunistów ze Związku Ojczyzna z postkomunistami z Partii Reform. Po gorzkiej porażce w 1995 r. prawica zreorganizowała się, wyciągnęła wnioski i zdecydowanie uelastyczniła swoją politykę wobec b. komunistów. Porzuciła ostrą antykomunistyczną retorykę w imię narodowego solidaryzmu i wspólnej realizacji najważniejszych dla kraju zadań, czyli dalszej budowy gospodarki wolnorynkowej i wejścia do struktur zachodnich. Przykładem ostatecznego odejścia od kryterium pochodzenia są Umiarkowani – socjaldemokratyczna partia, łącząca b. reformistów partyjnych z dysydentami. Takiemu procesowi (występującemu również na Łotwie) sprzyja sytuacja narodowościowa i wynikające z niej poczucie zagrożenia. Stąd bardzo silne poczucie narodowej solidarności, silniejsze nawet od ostrych podziałów na anty- i postkomunę.\nPorządkowanie sceny politycznej w latach 1995-1999 poszł9o w kierunku podziału na dwa obozy, różniące się między sobą w dwóch podstawowych kwestiach. Po pierwsze, poglądów na funkcjonowanie gospodarki. Po drugie, stosunku do mniejszości rosyjskiej, Rosji, i, generalnie, miejsca Estonii na scenie międzynarodowej. Jeśli uznamy, ze odchodzenie od podziałów historycznych to krok naprzód w trwającej wciąż ewolucji systemu politycznego w państwach postkomunistycznych, to wybory 1999 uznać można za ważny etap w normalizacji sceny politycznej w Estonii. Oto bowiem na lewicy mamy silne i wyraziste programowo Partię Centrum i ludowców, centrum zajmują Umiarkowani i Partia Koalicyjna, a na prawicy mamy Partię Reform i Związek Ojczyzna. Pierwszy etap, uwieńczony wyborami 1995 r., polegał na eliminacji skrajności i ugrupowań egzotycznych, co świadczyło o coraz większej dojrzałości politycznej wyborców. Drugim krokiem była krystalizacja programów i opcji politycznych (najlepszym dowodem rozpad niespójnego programowo KMÜ, stworzonego wcześnie jedynie w oparciu o kryterium pochodzenia). Ostatnie wybory pokazały, że coraz trudniej mówić o samodzielnym elektoracie postkomunistycznym. Za cztery lata partie zabiegać będą raczej o elektoraty liberalny i prozachodni (głosujący na Partię Reform czy Związek Ojczyzna) oraz etatystyczny i prorosyjski (Partia Centrum).\nNiebezpieczeństwem dla dalszej ewolucji estońskiego systemu politycznego może okazać się jednak mniejszość rosyjska i reprezentujące ją partie polityczne, na ogół “zdalnie sterowane” z Moskwy.\nProblem rosyjski na szczeblu parlamentarnym pojawił się dopiero w 1995 r. Trzy lata wcześniej nie miał nawet szansy zaistnieć, ponieważ prawie wszyscy Rosjanie, nie posiadając obywatelstwa estońskiego, nie mogli głosować. W 1995 r. stanowili już jednak ok. 6,5% uprawnionych do głosowania. Skorzystało z tego przywileju ok. 2/3 z nich. Przytłaczającą większość głosów oddali na rosyjski blok “Moim Domem jest Estonia!”. Zwraca uwagę zróżnicowany geograficznie stopień aktywności politycznej posiadających estońskie obywatelstwo Rosjan. Zdecydowanie więcej głosowało ich w Tallinie, gdzie mieszka ich około 170 tys. (40 proc. całej rosyjskiej populacji w Estonii). Aż 2/3 głosów na rosyjską listę wyborczą padło właśnie w stolicy. Zdecydowanie mniejszy udział w wyniku wyborczym MKoE! mieli Rosjanie z Ida-Virumaa. Po pierwsze dlatego, że stosunkowo mało było tutaj uprawnionych do głosowania Rosjan, po drugie, dlatego, ze nie wszyscy z nich zdecydowali się pójść do urn, po trzecie, spory procent z nich oddał głos na komunistów z listy “Sprawiedliwość”. Wybory 1995 są dobra okazja do ukazania zróżnicowania wewnętrznego mniejszości rosyjskiej w Estonii. Pomijając podział na Rosjan “historycznych” (starowiercy, potomkowie “białych” imigrantów) i “sowieckich” (imigracja powojenna), do którego jeszcze wrócimy, widoczny jest też podział w obrębie tej drugiej grupy – na Rosjan zamieszkałych w Tallinie, Tartu i na wsi (lepiej przystosowujących się do postsowieckiej rzeczywistości) i Rosjan z północno-wschodniego zakątka kraju, czyli Ida-Virumaa (głównie robotnicy). Ci drudzy, dotknięci na dodatek skutkami reform (bezrobocie), byli, generalnie, gorzej wykształceni i nastawieni izolacjonistycznie. Duże znaczenie ma tutaj poczucie bliskości Rosji (na początku lat 90-tych omal nie doszło tutaj do otwartego buntu przeciw rządowi niepodległej Estonii i próby secesji terytorialnej). Miejscowi Rosjanie w największym stopniu negowali sytuację po 1991 r., a co za tym idzie bojkotowali często życie polityczne, ograniczając swoją aktywność do głosowania na swoich reprezentantów w wyborach lokalnych.\nNastępne wybory, w 1999 r., pokazały, że wraz z ewolucją całego estońskiego systemu politycznego, niejako równolegle zmienia się sytuacja w społeczności rosyjskiej. Po pierwsze, Rosjanie poszli do wyborów podzieleni. Już to świadczy o odejściu od hasła narodowej solidarności, które przyświecało twórcom bloku MKoE! w 1995 r. Partie Andriejewa i Maspanowa, które wtedy połączyły siły, teraz zażarcie walczyły ze sobą o głosy rosyjskie. Można oczywiście postawić pytanie, w jakim stopniu podział na socjalistów i nacjonalistów był faktycznym odzwierciedleniem sytuacji wewnątrz społeczności rosyjskiej, a w jakim po prostu reakcją na dyrektywy płynące z Moskwy. Dywersyfikacja postaw politycznych Rosjan to jednak fakt. Warte podkreślenia jest także zmarginalizowanie, silnych jeszcze cztery lata wcześniej, środowisk radykalnych, bazujących na nostalgii za ZSRS.\nWybory 1999 miały dać odpowiedź także na pytanie, jaka rolę może w przyszłości odegrać rosnący systematycznie elektorat rosyjski. W ciągu czterech lat podwoił się on bowiem do ok. 12% wszystkich uprawnionych ( w 1999 r. ok. 100 tys. dorosłych Rosjan miało już estońskie obywatelstwo). Okazało się, że na razie, rosyjska grupa wyborców nie odegrała jakiejś poważnej roli. Przy podwojeniu liczby uprawnionych do głosowania Rosjan, poparcie dla list rosyjskich wzrosło tylko z ok. 6 do 8 procent. Wpływ na to miały: brak jedności, rozczarowanie parlamentarną działalnością dotychczasowych reprezentantów społeczności, wreszcie ogólny spadek frekwencji. Nowym zjawiskiem w stosunku do poprzednich wyborów, był wzrost politycznego znaczenia Rosjan z Ida-Virumaa. Ich udział w wynikach wyborczych partii rosyjskich podwoił się (do ok. 30%), kosztem przede wszystkim Rosjan tallińskich. Jeszcze raz, tym razem na płaszczyźnie programowej, zaznaczyła się różnica między Rosjanami z Tallina, a tymi z przemysłowego rejonu Ida-Viru. Ci pierwsi zdecydowanie chętniej głosowali na, nawiązującą do przedwojennych tradycji, nacjonalistyczną partię Maspanowa.\nWybory w 1995 i 1999 r. wyraźnie pokazały, że Rosjanie, jeśli nawet nie są w stanie samodzielnie zablokować procesu przemian w Estonii, to mogą przynajmniej pomóc w tym silnym postkomunistom z Partii Centrum. Można się spodziewać, że wraz z dalszym nieuniknionym wzrostem liczby uprawnionych do głosowania Rosjan, już za cztery, lub najdalej osiem lat, ta grupa może stać się przysłowiowym języczkiem u wagi. Potwierdza to obecna sytuacja na szczeblu samorządowym, gdzie w wielu miastach udział rosyjskich radnych jest konieczny dla stworzenia mogących rządzić większości. W efekcie partie estońskie, i to niezależnie od opcji politycznej, zabiegają o względy Rosjan (w Tallinie rządzi koalicja centroprawicowa, z ich udziałem). Zwiększenie wpływu tej mniejszości na sytuację polityczną w kraju jest więc nieuniknione. Estończykom pozostaje tylko tak wpływać na tę społeczność, by w efekcie stała się czynnikiem konstruktywnym. Nie będzie to łatwe wobec przeciwnych zupełnie w tej kwestii zamiarów Rosji. Wybory pokazały, że, podobnie, jak w obrębie obozu postkomunistycznego, tak i w ramach mniejszości rosyjskiej następuje ciągła ewolucja postaw politycznych. Po wyeliminowaniu elementów skrajnych przyszedł czas na dywersyfikację programową. Jednocześnie należy pamiętać o rosnącej liczbie Rosjan głosujących na partie estońskie. O prawdziwym przełomie w procesie politycznej asymilacji mniejszości rosyjskiej można by było mówić dopiero wtedy, gdyby z estońskiej sceny politycznej zniknęły partie powstałe i działające w oparciu o kryterium etniczne. Problem w tym, że i po stronie estońskiej są siły, którym nie zależy bynajmniej na asymilowaniu Rosjan, ponieważ są oni teraz bardziej użyteczni politycznie. Z tego punktu widzenia zwycięstwo Partii Centrum w ostatnich wyborach nie było korzystne dla kontynuacji procesu politycznej asymilacji mniejszości rosyjskiej.\nProblem mniejszości, niekoniecznie etnicznej, jako czynnika hamującego lub przyspieszającego proces przemian, jest charakterystyczny dla wszystkich właściwie państw postkomunistycznych. Sądzę, że decydującym w tym względzie czynnikiem jest stopień asymilacji danej grupy. A to z kolei wiąże się z całym zjawiskiem migracji, jakie miały miejsce w naszym regionie po ostatniej wojnie. Wyrwani ze swoich naturalnych środowisk ludzie, osiedleni w nowym miejscu, są bardziej skłonni do zachowań skrajnych, a ich wyborcza decyzja częściej, niż w przypadku innych skupisk, bywa szkodliwa dla ewolucji państwa w kierunku liberalnym. Odwrotnie bywa z tymi mniejszościami, które w danym środowisku żyją od setek lat. Zilustrować to można, posługując się chociażby przykładem Polski. Z jednej strony mamy mniejszość niemiecka, której postawę wobec przemian po 1989 r. uznać można z przychylną i konstruktywną, a z drugiej strony ludność przesiedloną po 1945 r. na tzw Ziemie Odzyskane. Ci z kolei są w swej większości czynnikiem raczej opóźniającym proces przemian, ich postawa wobec tego, co wydarzyło się w kraju po 1989 r. jest zdecydowanie chłodniejsza. Podobnie jest w Estonii. Tam z jednej strony mamy świeżą, bo o co najwyżej 50-letniej tradycji, imigrację rosyjską, skoncentrowaną przede wszystkim w Ida-Virumaa, a nastawiona wrogo wręcz do państwa estońskiego, a z drugiej o wiele mniejszą grupę zakorzenioną już kulturalnie i emocjonalnie w nowej ojczyźnie (starowiercy, potomkowie przedwojennych uciekinierów z bolszewickiej Rosji). Co ciekawe, ostatnie lata, co potwierdza analiza wyników wyborczych, to czas coraz silniejszego “przepływu” Rosjan z tej pierwszej kategorii do drugiej. Coraz więcej potomków imigrantów z okresu sowieckiego chce się asymilować, a stare tradycje obecności rosyjskiej w Estonii odżywają dzięki nim. Stąd stosunkowo dobry wynik nacjonalistów Maspanowa, odwołujących się do przedwojennych tradycji, właśnie w Tallinie. Innym sygnałem było założenie po ostatnich wyborach nowej partii rosyjskiej, po raz pierwszy nie kontrolowanej przez Moskwę, chcącej ściśle współpracować z estońską prawicą, mającej liberalny program polityczny.\nCzy jest to początek nowego etapu w politycznym życiu estońskich Rosjan? Odpowiedź poznamy w ciągu kilku najbliższych lat. Pewne jest jedno, miejscowi Rosjanie muszą teraz dokonać wyboru: albo włączą się aktywnie w życie społeczno-polityczne kraju, albo nadal pozostaną w swoich “okopach św. Trójcy”. Od tego, jak postąpią, zależy bardzo dużo. Stawką może być nawet członkostwo Estonii w NATO i UE.\nJeśliby pokusić się o zmieszczenie w kilku słowach wniosków, jakie wysnuć można na podstawie analizy wyborczych wyników, to można by stwierdzić, że w estońskim życiu politycznym nastąpiło odejście od podziału na antykomunę i postkomunę, najważniejszym czynnikiem różnicującym scenę polityczną jest podejście do gospodarki oraz stosunek do Rosjan, a w związku z tym rośnie systematycznie znaczenie polityczne tej narodowej mniejszości.\nJarosław Bauc, Estonian way to liberal economic system, Warszawa 1995.\nJózef Darski, Estonia, Warszawa 1995.\nPiotr Eberhardt, Sytuacja narodowościowa współczesnej Estonii, Przegląd Wschodni, t.V, z.1 (17), s.119-139.\nEesti Vabariigi põhiseadus (Republic of Estonia Constitution), Tallinn 1993.\nKes on kes. Eesti poliitikas 1988-1992, Tallinn 1992.\nRomuald J. Misiunas, Rein Taagepera, The Baltic States: years of dependence 1940-1980, London 1983.\nSylwester Przybyła, Zmiany na estońskiej scenie politycznej po wyborach parlamentarnych, Toruń 1995.\nToivo U. Raun, Democratization and political development in Estonia, 1987-96 (w:) Democratization and Authoritirianism in Postcommunist Societies, t.I, Cambridge University Press, 1997.\nTenże, Estonia and the Estonians, Stanford 1987.\nAnnika Alasoo, Sotsiaalministriks pürgijad lubavad valijaile tööd ja tervist, Postimees z 15.02.1999.\nDenise Albrighton, Kallas acquitted in $10 million case, The Baltic Times z 11-17.03.1999.\nTenże, Russian party squeaks into Parliament, The Baltic Times z 11-17.03.1999.\nJózef Darski, Kto kontrolował Estonię? Gazeta Polska z 14.11.1995\nEesti Ringvaade z 27-31.12.1994, 01-07.01.1995, 08-15.01.1995, 16-21.01.1995, 22-28.01.1995, 12-18.02.1995, 19-25.02.1995, 26.02-04.03.1995, 05-11.03.1995, 08-14.11.1998, 15-21.11.1998, 22-28.11.1998, 29.11-05.12.1998, 06-12.12.1998, 13-19.12.1998, 27.12.1998-02.01.1999, 03-09.01.1999, 17-23.01.1999, 14-20.02.1999, 21-28.02.1999, 28.02-08.03.1999, 08-13.03.1999.\nEesti Sõnumid z 05.01.1995, 13.01.1995, 20.01.1995, 23.01.1995, 02.02.1995, 06.02.1995, 27.02.1995.\nEstonian businesses fear Savisaar government (red.), The Baltic Times z 11-17.03.1999.\nArgo Ideon, Erakondade majanduslikud mõtted veerevad suure rahalubamise rüppe, Postimees z 20.02.1999\nPeeter Kaldre, Parteide välispoliitilised seisukohad jäävad hämaraiks, Postimees z 16.02.1999\nHerki Köbas, Politoloogid pakuvad peaministriks Tarandit, Postimees z 25.02.1999.\nMart Laar, Maha Suur Vend - kommentaar, Postimees z 13.02.1999.\nMarju Lauristin, Kolmas jõud tuli üllatusena, Postimees z 30.01.1999.\nAadu Must, Eesmärk pühendab abinõu - kommentaar, Postimees z 13.02.1999.\nUrmas Paet, Isamaaliitlased pelgavad Mart Laari ründamist, Postimees z 10.03.1999.\nTenæe, Valimismaratoni lõpuni jääb 44 päeva, Postimees z 22.01.1999.\nTenże, Valimisnimekirjade pikkus erineb ligi kümme korda, Postimees z 03.02.1999.\nRahva Hääl z 10.05.1994.\nRein Ruutsoo, Teel kodanikeühiskorda - kommentaar, Postimees z 05.03.1999.\nToomas Savi, Poliitikamaastik vajab sanitaarraiet, Postimees z 15.02.1999.\nSavisaar scores bittersweet victory, (red.), The Baltic Times z 11-17.03.1999.\nToomas Sildam, Arengupartei soovib vabaneda Veidemannist, Postimees z 29.01.1999.\nTenże, Urmas Tooming, Parlamendikoht maksis ligi veerand miljonit, Postimees z 10.03.1999.\nIvar Tallo, Vabariigi valitsuse viletsus, Postimees z 18.02.1999.\nRein Toomla, Eesti erakonnad liiguvad hoogsalt ühe näolisuse poole, Postimees z 01.02.1999.


Części używane Aixam City Babimost. Zadzwoń 703 500 202\nCzęści używane Aixam City Babimost\nRok założenia 1989 firma zajmuje się sprzedażą części używanych do Aixam City na terenie Babimost i okolice mamy duże doświadczenie z tymi samochodami. Sprowadzamy części używane ze szrotów samochodowych zachodniej Europy, głównie z Francji. Codziennie rozbieramy kilka aut na części i magazynujemy je w ogromnej hali. Zamów części używane na Motoger.pl i przekonaj się jak szybko realizujemy wysyłkę, części docierają do klienta zazwyczaj w 24h. Każdego dnia dostarczane są kolejne auta na plac i dzięki temu nasza oferta stale się powiększa. W sklepie szrotu z częściami używanymi w Babimost do Aixam możesz kupić między innymi osprzęt silnika i wiązkę elektryczną oraz zakupić dużo potrzebnych części np. tłumik, koła, deskę rozdzielczą – kokpit z poduszkami i pasy oraz poduszkę airbag kierowcy. Uwielbiamy pomagać innym dlatego do każdego klienta podchodzimy indywidualnie i staramy się załatwić części w pełni sprawne w niskiej cenie ale dobrej jakości i z gwarancją. Dla warsztatów samochodowych, osób często kupujących części używane przewidujemy dobre rabaty więc zadzwoń i sprawdź w jakiej cenie możesz kupić cześć. Wystawiamy F-VAT, działamy legalnie i zgodnie z ochroną środowiska. Kupuj części z gwarancją rozruchową na używane części do City z naszego auto szrotu.\nSprzedajemy tylko legalne części do Aixam City\nCzęści wysyłamy w 24h do Aixam City\nO naszym szrocie – części Aixam City Babimost\nFirma powstała w 1989 roku i od tego czasu stale rozwijamy się. Szczególną uwagę poświęcamy rozbiórce na części używane miniaturek-motorowerów samochodów. Zajmujemy się złomowaniem pojazdów w miejscowości Babimost na stacji demontażu pojazdów i sprzedażą części używanych na szrocie Babimost. Nasza wykfalifikowana kadra oraz eksperci w dziedzinie motoryzacji i sprzedaży części używanych doradzą Państwu jak zakupić właściwą części używaną do Aixam City w dobrej cenie i unikając pomyłek jeśli do Aixam City występuje część w różnych rodzajach i o innych numerach. Jeśli prowadzisz warsztat samochodowy w Babimost jesteś mechanikiem naprawiającym auta to zapytaj o dobre ceny w regularnej dostawie części używanych do twojego warsztatu, niebawem wprowadzimy program partnerski wspierający lokalnych mechaników samochodowych i elektryków. Kup u nasz części używane i otrzymasz Fakturę Vat 23% lub paragon. Szukając nasz szrot samochodowy z częściami do Aixam City zadzwoń do nas i zorientuj się czy poszukiwana część jest dostępna na naszym magazynie w sklepie motoryzacyjnym i czy jest to właściwy element pasujący do twojego Aixam City żeby uniknąć pomyłek związanych z zamówienie niewłaściwej części. Jeśli szukasz specjalistów którzy sprzedają części używane do Aixam w Babimost to trafiłeś pod właściwy adres, pomożemy Ci odszukać odpowiednią cześć do Twojego samochodu, możesz liczyć na nasza fachową pomoc i szybką naprawę auta w zaprzyjaźnionym warsztacie samochodowym który kupuje nasze części zamienne do Aixam koło Babimost na auto szrocie który rozbiera auta z Niemiec. MOŻLIWOŚC ODESŁANIA - GWARANCJA\nUżywane auto części Aixam City Babimost\nUżywane auto części Aixam City Babimost Jeśli zauważyłeś w aucie niesprawny element to wymień do zawczasu zanim doprowadzi to do tragedii na drodze, nie igraj z bezpieczeństwem podczas jazdy, nie zapominaj że komfort podróży zależny jest od stanu technicznego pojazdu. Szukasz na szrocie części używane do Aixam City Babimost to sprawdź naszą ofertę, posiadamy: podłokietnik, tapicerka, boczek, uchwyt, belka tylna, tarcze, zacisk, czujnik i inne podzespoły z takiego samochodu nie koniecznie z rozbiórki Anglika. Nasza oferta została powiększona o części mechaniczne, posiadamy różne rodzaje pokrywa zaworów, przekładnia kierownicza czyli maglownica do Aixam City z sanki, trawersy, wahacze i inne części układu kierowniczego, hak holowniczy.\nHandlujemy częściami używanymi w specjalizacji do marki Aixam znamy się dobrze na częściach do tego samochodu. Grupa osób odpowiedzialnych za jakość sprzedawanych części do Aixam City dba o to żeby części uszkodzone nie wylądowały na półce z częściami gotowymi do sprzedaży, sprzedajemy tylko sprawdzone części samochodowe. Specjalizujemy się w sprawdzaniu silniki z Anglii w szczególności TDI i HDI oraz D4D i JTD, CDI, posiadamy do tych silników turbosprężarka intercooler, wtryskiwacz, pompowtryskiwacz i common rail, sprowadzamy silniki diesel i benzynowe. Rok założenia 1989, szrot z tradycjami od pokoleń. Cały przód do Aixam City w częściach okular, belka pod silnik, sanki, trawersy. Dekielki do oryginalnych alufelg. Sprzedajemy pojedyncze oryginalne kołpaki lub całe zestawy po 4szt kołpaki oryginalne z dekielkiem z logo, śruby i nakrętki do kół pod felgi aluminiowe, nakrętki zabezpieczające przed kradzieżą kół, koła zapasowe dojazdowe lub pełnowymiarowe zamiast kompresora powietrza w bagażniku z klejem. Nie szukaj po aukcjach internetowych części używanych do Aixam City w miejscowości Babimost zadzwoń na nasz szrot i zapytaj sprzedawcę. Odwiedź nasz plac z autami!\nJak wymienić skrzynię biegów w Aixam City Babimost, należy rozebrać zawieszenie przednie, wyciągnąć półoś z piasty przedniej i ostrożnie wyciągnąć półoś ze skrzyni biegów, rozebrać osprzęt na skrzyni biegów i wszystkie elementy blokujące wyciągnięcie skrzyni biegów z auta, podwiesić silnik i ostrożnie wyciągać skrzynie, nową część montujemy w miejsce starej, składamy wszystkie elementy i wlewamy olej, najlepiej wykonać wymianę w obecności mechanika lub zaczerpnąć fachowej opinii.\nSzrot, który zasłużył na dobre opinie klientów z Babimost duży wybór części używanych i potężna baza samochodów na części to w skrócie o nas. Cenimy Twój czas dlatego przed przyjazdem po części do Aixam City Babimost zadzwoń i upewnij się czy nadal posiadamy taką część na magazynie lub czy mam jeszcze takie auto na części. Prowadzimy sprzedaż części używanych ze sklepu w Babimost na terenie całego województwa. Dowozimy towar do klienta nawet do Anglii czy Francji. Części z Aixam City Babimost dostarczane są na całą Europę, nie ograniczamy się lokalnie.


Misja i wizja Czary Mary\nMisja przedszkola oparta jest na założeniach koncepcji humanistycznej według której:\n„Człowiek jest unikalną i niepowtarzalną całością, składającą się z dwóch stanowiących jedność podsystemów: „Ja” i „Organizm”.\nNasze działania przede wszystkim ukierunkowane są na wszechstronny, harmonijny rozwój dziecka, zgodny z jego własnym potencjałem, możliwościami i potrzebami, jego dążeniem do autokreacji, samorealizacji i autonomii. Chcemy wychować twórczego, świadomego, zmotywowanego do działania człowieka o zintegrowanej osobowości.\nDzieciństwo to najbardziej elastyczny, podatny na wpływy wychowawcze okres w życiu człowieka. To czas w którym rodzi i rozwija się świadomość własnego ciała, własnych potrzeb i możliwości, roli oraz miejsca we współczesnym świecie. Szczególna wrażliwość małego dziecka sprawia, że chłonie ono obrazy, barwy, kształty, zapachy i dźwięki w sposób niezwykle intensywny. Utrwalone i przywoływane po latach stanowią o jakości naszego życia we wszystkich jego dziedzinach.\nWiek przedszkolny jest więc najlepszym „czasem” na kształtowanie i rozwijanie świadomości prozdrowotnej. Wiedza o zdrowiu stanowi znakomitą płaszczyznę integrującą wiele różnorodnych działań wychowawczych i edukacyjnych wspomagających harmonijny rozwój dziecka. Utrwalone w tym okresie przyzwyczajenia i nawyki będą solidnym fundamentem „długofalowej inwestycji, jaką jest zdrowie społeczeństwa”.\nDlatego też będziemy kształtować w dzieciach świadomość prozdrowotną upowszechniać i promować zdrowy i aktywny styl życia determinujący aktualne i przyszłe zachowania.


chojnow.pl - Ciężko i Mocno\nAutor Piotr Misikiewicz\nData utworzenia: 01 kwiecień 2014, 13:11 Wszystkich komentarzy: 0\nW piątek, 29 marca, w klubie Spiżarnia LCK zaproponowało koncert z serii - Strefa de #...Tym razem jednak styl zaproszonych zespołów oscylował wokół dwóch swojskich słów: ciężko i mocno. Zagrały: Wolves at the door [W.A.T.D.] z Wrocławia, Guantanamo Party Program - wrocławsko-lubińska-wołowsko-pruszkowska paka przyjaciół. Na finał prosto ze stolicy - Semantic Punk.\nTrzeba przyznać że zespoły zadbały o aranże. Psychodeli smak ze szczyptą punka. Ściana dźwięków podtrzymywana przez duet dwóch gitar przykuwały uwagę. Krótko, zwięźle i na temat - taki zestaw repertuaru sprawiał że o monotonii nie było mowy.\nA my zwróciliśmy uwagę na - uwaga - basistkę W.A.T.D. - Ewę Owczarek. Przesympatyczna, miła, uzdolniona oraz atrakcyjna. Dziewczyny pokochajcie gitary basowe!\nNa koncert zawitało też kilku chojnowian. To miły fakt dla rzeczywistości.


Teleskop Celestron CGE Pro 1100 Edge HD - TELESKOPY, LORNETKI, MIKROSKOPY, NOKTOWIZORY - Delta Optical\nDelta Optical » Bliżej nieba » Teleskopy » Schmidty » Teleskop Celestron CGE Pro 1100 Edge HD\nTeleskop Celestron CGE Pro 1100 Edge HD\tNr katalogowy: 11093\nCelestron CGE PRO to seria profesjonalnych teleskopów przeznaczonych do wykorzystania w obserwatoriach astronomicznych. W skład serii CGE PRO wchodzą teleskopy Schmidta-Cassegraina o aperturach 9.25, 11 oraz 14 cali. Wszystkie one zamocowane są na masywnych i precyzyjnych montażach paralaktycznych CGE PRO których nominalna nośność osiąga 40 kilogramów. Montaż ten o wadze około 75 kilogramów bez problemu jest w stanie udźwignąć masywną tubę optyczną wraz z dodatkowym osprzętem (guidery,kamery CCD itp.). Bez guidingu i korekcji PEC można osiągnąć precyzję prowadzenia rzędu 9 sekund kątowych. Oczywiście system wyposażony został w PEC pozwalający korygować błędy powstające podczas pracy napędów co wielokrotnie zwiększa precyzję prowadzenia. Elektronicznym sercem systemu jest sterownik GoTo z zakodowaną baza ponad 40000 obiektów, pozwalający na zdefiniowanie dodatkowych 100 obiektów przez użytkownika. Sygnały ze sterownika przekazywane są na precyzyjny system napędowy będący udoskonaloną wersją napędu znanego z teleskopów Celestron CGE. Zakres regulacji szerokości geograficznej dla teleskopu zawiera się w granicach od 10 do 65 stopni. Wersja CGE PRO 1100 to teleskop o aperturze 28cm, jeden z największych produkowanych przez Celestrona. Instrument taki potrafi ukazać piękne obrazy obiektów mgławicowych - oglądane takim teleskopem gromady kuliste są wyraźnie rozbite na gwiazdy składowe, w przypadku M57 wyraźnie widoczny jest pierścieniowy kształt, widać też ramiona spiralne w licznych galaktykach. W zastosowaniach profesjonalnych i półprofesjonalnych teleskop taki będzie dość dobrze nadawał się do fotometrii gwiazd zmiennych, obserwacji pozycyjnych, zakryciowych jak też w rękach doświadczonego użytkownika stanie się potężnym narzędziem astrofotograficznym (zwłaszcza w przypadku astrofotografii planetarnej).\nśrednica zwierciadła głównego: 280 mm\nkątowe pole widzenia: 0.67°\nnajwiększe użyteczne powiększenie: 660 x\nnajmniejsze użyteczne powiększenie: 40 x\nzasięg gwiazdowy: 14.7 mag\nrozdzielczość (RAYLEIGH): 0.5 sekundy kątowej\nrozdzielczość (DAWES): 0.42 sekundy kątowej\nzdolność zbiorcza: 1593x\nobstrukcja zwierciadła wtórnego: 95.25 mm\nobstrukcja zwierciadła wtórnego ze względu na obszar: 11.6 % obstrukcja zwierciadła wtórnego ze względu na średnicę: 34.1 % dziewięć prędkość obrotu: 5.5 °/sek, 2 °/sek 0.5 °/sek, 64x, 16x, 8x, 4x, 1x, 0.5x\nwaga tuby optycznej: 12.5 kg\nwaga statywu: 23.5 kg\nwaga teleskopu: 80 kg\nokular 23 mm (powiększenie 122x)


Tajemnicza spółka bez adresu skończy z uliczną anonimowością - Cyfrowa\nTajemnicza spółka bez adresu skończy ...\nAkcje CD Projektu po 300 ...\nTajemnicza spółka bez adresu skończy z uliczną anonimowością\nprzez Hubert Kozieł - 4 lutego 2020\nAplikacja Clearview umożliwia szybką identyfikację osoby i zdobycie jej wrażliwych danych na podstawie zdjęcia wykonanego smartfonem. To dzieło mało znanego startupu.\nAplikacja jest obecnie wykorzystywana przez amerykańską policję, FBI oraz inne służby ochrony porządku publicznego. Porównuje ona zdjęcie danej osoby z bazą danych zawierającą ponad 3 mld fotografii ściągniętych z Facebooka, YouTube’a oraz innych mediów społecznościowych. Pokazuje ona również linki do stron, na których pojawiły się zdjęcia.\nCZYTAJ TAKŻE: AI może mylić twarze kobiet i Azjatów\nTo pomaga w szybkim ustaleniu nazwiska zidentyfikowanej osoby, a często również jej adresu, numeru telefonu, maila, a także dotarcia do wszelkich informacji, jakimi dzieli się ona w mediach społecznościowych. Jak pisze „New York Times”, baza zdjęć aplikacji Clearview jest dużo większa niż np. należąca do FBI (zawierająca 641 mln fotografii obywateli USA).\nAplikacja Clearview została stworzona przez małą spółkę Clearview AI. Spółka ta udostępnia bardzo niewiele informacji. Na swojej stronie internetowej (clerview.ai) zapewnia, że w jej bazie znajdują się jedynie informacje publicznie dostępne, nie zbiera chronionych danych, działa zgodnie z prawem, pomaga w zwalczaniu przestępczości i oczyszczaniu z zarzutów niewinnych ludzi, a niezależni eksperci potwierdzili skuteczność jej aplikacji.\nCZYTAJ TAKŻE: Twoja twarz brzmi znajomo, czyli blisko totalnej inwigilacji\nJeszcze w listopadzie na stronie Clearview AI znajdował się tylko adres do korespondencji (nieistniejący adres w Nowym Jorku). W serwisie LinkedIn jest obecny tylko jeden pracownik spółki – menedżer ds. sprzedaży posługujący się pseudonimem John Good. Z dochodzenia „New York Timesa” wynika, że pod tym pseudonimem kryje się twórca spółki Hoan Ton-That, australijski „maniak komputerowy” i zarazem były model. Jedynymi znanymi aplikacjami, jakie stworzył wcześniej, są: mało znana gra na iPhony oraz aplikacja pozwalająca umieszczać na zdjęciach fryzurę Donalda Trumpa. Inwestorami w Clearview AI najprawdopodobniej są m.in. miliarder Peter Thiel oraz Richard Schwartz, były współpracownik Rudy’ego Giulianiego (byłego burmistrza Nowego Jorku).\nCZYTAJ TAKŻE: 1984 w 2020 roku. Rusza system totalnej kontroli miliarda ludzi\nClearview AI chwali się tym, że z jej aplikacji korzysta ponad 600 departamentów policji i agencji rządowych w USA. Spółka udzieliła jednak też licencji na użytkowanie kilku firmom, które mogły wdrożyć tę technologię w swoich działach bezpieczeństwa\nCD Projekt ujawnia wyniki. Olbrzymi zysk za 2020 rok\nBrytyjczycy wracają do swoich agentów turystycznych\nRopa na politycznej huśtawce\nW te hity grają na smartfonach Polacy\nPoczwórna fuzja banków spółdzielczych\nWIG20 na bocznym torze\nKredyt hipoteczny. Banki zaczęły opędzać się od klientów\nBoeing: Są pieniądze na rynku na odbiór samolotów\nNaukowcy odkryli sposób na regenerację szkliwa zębów\nNaukowcy z Uniwersytetu Zhejiang w Chinach poinformowali, że znaleźli sposób na odtworzenie szkliwa zębów. ...\nJulia Żywińska - 7 września 2019\nFBI w polskiej chmurze. Tajemnice polskich firm zagrożone?\nŁamiąc unijne regulacje o ochronie danych osobowych, Waszyngton chce mieć wgląd w informacje, które ...\nMichał Duszczyk - 20 października 2019\nPampers wypuszcza inteligentną pieluchę. Są jednak zagrożenia\nDzięki inteligentnym pieluchom informacja o tym, czy dziecko się zmoczyło będzie widoczna na smartfonie. ...\nAndrzej Mandel - 25 lipca 2019\nAmazon dusił sprzedawców, teraz ma problem\nAustriackie władze antymonopolowe wszczęły wobec firmy postępowanie w sprawie potencjalnego nadużywania pozycji dominującej w ...\nPiotr Mazurkiewicz - 14 lutego 2019\nPadł rekord. To najszybciej sprzedająca się gra PC na świecie\n„World of Warcraft: Shadowlands”, najnowsza odsłona kultowej serii w wersji na komputery, stała się ...\nMichał Duszczyk - 9 grudnia 2020


`SPOMLEK Ser salami z pieprzem blok ok.1kg - BanFood\nDostępna dostawa - Środa, 30.09\n`SPOMLEK Ser salami z pieprzem blok ok.1kg\nZamów teraz aby otrzymać w środa, 30.09\nCEBULKA (ZIELONA DYMKA)\nKURACJUSZ Woda n/gaz 5l\nOGÓREK GRUNTOWY (KG)\nCEBULA (KAL. 5-7) (KG)\n*BOND. Yummy Texas vegan burger 1kg\n`SOKOŁÓW Szynka z piersi indyka plastry 120g\nSalami z czosnkiem i ziołami to mimo wyrazistych dodatków ser łagodny, bardzo przystępny i ciekawie rozwijający swój smak podczas jedzenia. Już jego delikatny, mleczno – ziołowy aromat jest zapowiedzią, że jest to ser zaskakujący. W smaku jest mleczny z subtelnymi nutami ziół i bardzo łagodnego czosnku. Razem ta kombinacja tworzy ciekawe, rzadko spotykane zestawie. Salami z czosnkiem oraz ziołami, w skład których wchodzi rozmaryn, tymianek i oregano to ser dojrzewający, typu mieszanego (szwajcarsko-holenderskiego). Sprzedawany w blokach pozwala na indywidualną decyzję o zakupie dowolnej porcji lub plastrów. Dodatkowo pozwala docenić jego atrakcyjny wygląd: żółty miąższ z licznymi drobinami ziół. Ser powstał z wysokiej jakości mleka, BEZ GMO z mleka od krów karmionych paszami bez gmo i nie zawiera laktozy. Doskonale sprawdza się na kanapkach lub jako smaczna przekąska.\nSkładniki mleko sól czarny pieprz 0,33% (ziarno) papryka chilli suszona 0,17% (płatek) papryka czerwona suszona (płatek) stabilizator - chlorek wapnia bakterie fermentacji mlekowej substancja konserwująca - lizozym z białka jaja kurzego barwnik - annato\nWartości odżywcze w 100g Wartość energetyczna 1463 kJ / 352 kcal Tłuszcz 27 g w tym kwasy nasycone 17 g Węglowodany 1,3 g w tym cukry 0 g Białko 26 g Sól 1,6 g\nJUTRZENKA Petit Beure herbatniki 100g\n`PIĄTNICA Twaróg wiejski półtłusty 250g\n`MLEKOVITA Mleko b/lakt.wydojone 3,2% 1l


Biuro Regionalne Wojewodztwa Lubuskiego w Brukseli –Sztuczna inteligencja: Komisja proponuje nowe przepisy – Biuro Regionalne Województwa Lubuskiego w Brukseli\nJesteś tutaj: Strona główna › Aktualności › Sztuczna inteligencja: Komisja proponuje...\nSztuczna inteligencja: Komisja proponuje nowe przepisy\nKomisja proponuje nowe przepisy i działania, aby przekształcić Europę w globalne centrum wiarygodnej sztucznej inteligencji (AI). Połączenie pierwszych w historii ram prawnych dotyczących sztucznej inteligencji i nowego skoordynowanego planu opracowanego wraz z państwami członkowskimi zagwarantuje bezpieczeństwo i prawa podstawowe obywateli i przedsiębiorstw, co przyczyni się do upowszechnienia AI oraz do zwiększenia inwestycji i innowacyjności w tej dziedzinie w całej UE.\nPodejście to uzupełnią nowe przepisy dotyczące maszyn, zmieniające zasady bezpieczeństwa w taki sposób, aby zwiększyć zaufanie użytkowników do produktów nowej generacji o wszechstronnych zastosowaniach.\nNowe przepisy będą stosowane bezpośrednio w ten sam sposób we wszystkich państwach członkowskich w oparciu o dostosowaną do przyszłych wyzwań definicję sztucznej inteligencji. Przyjęto w nich podejście oparte na analizie ryzyka.\nbudowanie strategicznego przywództwa w sektorach i technologiach o dużym oddziaływaniu, w tym na środowisko, poprzez skupienie się na wkładzie AI w zrównoważoną produkcję, zdrowie (dzięki rozszerzeniu transgranicznej wymiany informacji), a także sektor publiczny, mobilność, sprawy wewnętrzne i rolnictwo oraz robotykę\nNowe przepisy dotyczące sztucznej inteligencji – pytania i odpowiedzi: zobacz\nNowe przepisy dotyczące sztucznej inteligencji – strona internetowa: zobacz\nKomunikat w sprawie europejskiego podejścia do sztucznej inteligencji (EN): zobacz\nRozporządzenie w sprawie europejskiego podejścia do sztucznej inteligencji (EN): zobacz\nNowy skoordynowany plan w sprawie sztucznej inteligencji (EN): zobacz\nRozporządzenie w sprawie produktów przemysłu maszynowego (EN): zobacz\nProjekty w dziedzinie AI finansowane przez UE (EN): zobacz


Gdzie wolno spotykać reklamę przedsiębiorstwa? – Dublet ⮞\nGdzie wolno spotykać reklamę przedsiębiorstwa?\nReklamy jesteśmy w stanie wykorzystać na wiele sposób. Promowanie ofert, promocji, obniżki cen w sklepach. Zastosowanie reklamy do propagandy czy także do zwiększania świadomości klienta na temat danej marki także jest ważne. Niejednokrotnie reklamy społeczne wzruszają tematy problematyczne dla naszego społeczeństwa i dla naszego świata. Tym samym uwzględniamy wiele wykorzystań oraz wiele zastosowań reklamy. Każdy jednak ma prawo to inaczej odbierać. Dlatego nie wszyscy tak samo się do tego dostosują. To pod pewnym względem ma okazję być złe, ponieważ nie każdy tak samo do tego podchodzi. Pomimo to, nie powinniśmy przesadzać z tą rozbieżnością. Każda reklama ogranicza pod pewnym względem zakres skojarzeń czy także innych takich pomysłów. Tym samym zastosowanie sprowadza się tylko do jednego. Cel szefa i inwestor, który angażuje się w wykonanie takiej reklamy też jest ważne. To od tego celu zależy, z jakim typem reklamy mamy do czynienia. Nie każda jakkolwiek jest taka sama, a co za tym idzie- nie każda będzie tak samo używana.\nReklamy jesteśmy w stanie spotkać praktycznie wszędzie. Tym samym bez przeszkód możemy wykorzystać reklamy w nawet w największym stopniu niesztampowym miejscu – na przykład długopisy reklamowe. Jednakże nie można przesadzać. Co jest najistotniejsze w miejscu umieszczenia takiej reklamy? Musi ono być poprawnie zaludnione i przepełnione ludźmi, którzy automatycznie zaintrygują się taką reklamą. Musi to być miejsce widoczne, gdyż w przeciwnym razie geneza takiej reklamy nie będzie wykorzystywana. To mija się z celem, właśnie dlatego nie będzie dobrze rozpatrywane. Pomimo to, nie każdy tak samo utożsamia się z takimi zaleceniami, a tym samym nie każdy będzie ingerował w te sprawy.\nTrzeba mieć na uwadze fakt, iż spotykać reklamę to żadna sztuka. Niemniej jednak przystosować się do niej bądź też ją zrozumieć to już znacznie poważniejsze zagadnienie. W następstwie tego nie każdy tak samo do tego podchodzi i nie każdy będzie starał się tak w to wszystko angażować się. Spotykamy reklamę praktycznie wszędzie. Media czy też nasze środowisko dają miejsca do tego, aby taką reklamę wyeksploatować.\nOchrona budynku – jakie technologie zastosować?\n1 thought on “Gdzie wolno spotykać reklamę przedsiębiorstwa?”\nNowy profil na instagramie czy facebooku (fanpage) i nikt nie odwiedza, nikt nie lajkuje? To pewnie dlatego, że nie masz obserwujących, a ludzie nie lubią, gdy profil jest nowy. Dlatego zamów na stronie https://lajkujemy.pl obserwujących i rozkręć swój profil w social mediach.


Podnośnik gazowy z cichym domykiem 80N AMIX - Locker.com.pl\nStrona główna / Podnośniki / Siłowniki gazowe / Podnośnik gazowy z cichym domykiem 80N AMIX\nilość Podnośnik gazowy z cichym domykiem 80N AMIX\nSKU: SFD007A-80 Kategoria: Siłowniki gazowe Tagi: 80N, AMIX, cichy domyk, do frontów, do frontów meblowych, gazowy, meblowych, podnośnik, Podnośnik gazowy, Podnośnik gazowy z cichym domykiem 80N AMIX, Siłownik meblowy\nPodnośnik gazowy z cichym domykiem 80N AMIX znajduje swoje zastosowanie do frontów meblowych, barków i tym podobne. Dzięki zastosowaniu amortyzatora umiejscowionego przy mocowaniu frontu, podnośnik cicho domyka klapę szafki. Podnośnik posiada regulację wysunięcia amortyzatora dzięki czemu można zmienić czas domyku. Każdy podnośnik posiada osobne opakowanie wraz z kompletem elementów mocujących oraz instrukcją montażu.\nPodnośnik gazowy z cichym domykiem 80N AMIX powinien być montowany po obydwu stronach frontu w celu równomiernego rozkładu siły.\nMoc podnośnika 80N\nNapisz pierwszą opinię o „Podnośnik gazowy z cichym domykiem 80N AMIX” Anuluj pisanie odpowiedzi\nPodnośnik gazowy meblowy 60N fi 12 antracyt GTV NEO


poniedziałek, 18 maja 2020 10:13\nGOŁDAP. 16 kwietnia oddział wewnętrzny gołdapskiego szpitala został na miesiąc tymczasowo zamknięty. Powodem był brak lekarzy, a konkretnie choroba jednego z nich, z powodu której trafił na zwolnienie. Spółka GoldMedica mimo starań nie pozyskała wówczas nikogo na zastępstwo i nie zdołała skompletować minimalnej wymaganej przepisami obsady medycznej.\nNiestety, jak informuje prezes spółki Wiesław Jurgielewicz, oddział pozostanie zamknięty jeszcze przez kolejny miesiąc, do 15 czerwca. Lekarz, który chorował, nie powrócił do pełni sił i nie jest gotowy do podjęcia pracy. Innego zaś ze specjalizacją nie udało się przez ten czas znaleźć na zastępstwo.\nPrezes ma jednocześnie dobrą wiadomość. W ostatnim czasie udało się zatrudnić spółce jednego nowego lekarza. Nie ma on specjalizacji, jednakże po wznowieniu pracy oddziału wewnętrznego będzie na pewno wsparciem dla pozostałych.


Co otrzymujemy stosując biel w aranżacji sypialni? - Lampy do każdego wnętrza\nCo otrzymujemy stosując biel w aranżacji sypialni?\nMówi się, że biel jest barwą wielu możliwości. To stwierdzenie sprawdza się wyjątkowo w wypadku aranżacji pomieszczeń, gdyż rozjaśnia wnętrza, optycznie je powiększa oraz wprowadza bardzo przytulny oraz lekki nastrój.\nNic więc zaskakującego, że w znacznej ilości sypialni zobaczymy białe łóżko. Znakomicie się sprawdzi tak w nowoczesnych wnętrzach, wykończonych na wzór skandynawski, jak i takich z nutą Prowansji. Naturalnie wszystko jest zależne od formy łóżka i jego szczegółów. Białe łóżka to znakomity wybór w przypadku małej sypialni bez względu na wykończenie, ponieważ taki kolor w każdym przypadku wizualnie ją powiększy i nada przyjemnej dla oczu zmysłowej lekkości. Aby w jeszcze lepszy sposób pasowało do wnętrza, należy ponadto zwracać uwagę na wygląd oraz wykonanie kompletnego łóżka. Najlepszym suroWCem w przypadku ramy takiego łóżka będzie lite drewno albo metal. Obydwa te materiały wyglądają bardzo efektownie, kiedy są pokryte białą farbą.\nNależy również mieć świadomość, że biel to barwa uniwersalna i ponadczasowa. Świadczy o tym ponadczasowość i popularność zarówno w zimnej Skandynawii, jak i pachnącej lawendą Prowansji. Przy aranżacji zyskuje różne wcielenia. Od bardzo innowacyjnego minimalizmu poprzez przytulną oraz ciepłą klasykę aż do znanego z pałaców szyku. Bez względu na to, jaki dokładnie panuje we wnętrzu styl, biel powiększy wizualnie dane wnętrze oraz wprowadzi do niego większą ilość światła, przyjemnego nastroju oraz lekkości.\nBardzo interesują nas Wasze opinie. Czy masz wątpliwości? Jeśli tak, to zachęcamy do kontaktowania się. Z chęcią ustosunkujemy się do najkrótszej wieści.\nPonadto stanowi także doskonałe tło dla wszystkich znajdujących się w pomieszczeniu barw.\nDzięki swym właściwościom, biała baza takiej aranżacji umożliwi szybką metamorfozę danego pokoju przy pomocy różnych uzupełnień. sypialnia jest znakomitym obszarem na użycie białego łóżka. Staje się wtedy osią niezwykle przytulnej aranżacji.\nTags: materiał, nastrój, sypialnia, WC\n< Previous Previous post: O czym trzeba pamiętać otwierając saunę?\nNext > Next post: Jakimi powodami kierować się kupując kafelki do łazienki?


Czwarta Kwarta - to co najważniejsze o NBA: Silna ławka Francji. Rosja rozbija Turcję.\nSilna ławka Francji. Rosja rozbija Turcję.\nMecz o piąte miejsce oba zespoły rozpoczęły rezerwowym składem. Po porażkach w ćwierćfinałach, wczoraj obie drużyny zapewniły sobie to chciały, czyli miejsce w przyszłorocznych Mistrzostwach Świata. Dlatego do tego spotkania podeszły ze spokojem, a trenerzy mogli dać szansę gry zmiennikom.\nTo było spotkanie pozbawione emocji, a przez cały prowadzili Francuzi. Co prawda w końcówce Chorwatom udało się zbliżyć na kilka punktów, ale Francja nie pozwoliła odebrać sobie tego zwycięstwa i piątego miejsca.\nSzansę dłuższej gry świetnie wykorzystał 20-letni Antonie Diot. Zdobył ostatecznie 18 punktów (64% z gry, 4/7 za trzy), z czego 15 w pierwszej połowie. Do tego pierwszą połowię zakończył rzutem za trzy z połowy boiska równo z końcową syreną.\nW pierwszej kwarcie bardzo dobrze zaprezentował się Nando De Colo, zdobył wtedy 12 punktów. Ale tak samo jak Diot, w dalszej części nie był już tak skuteczny i mecz zakończył z dorobkiem 15 punktów (50%).\nZ podstawowych zawodników Francji najdłużej na boisku był Batum. Poza słabą skutecznością z gry (3/9) rozegrał dobry mecz i pokazał swoją ogromną wszechstronność zaliczając 8 punktów, 8 asyst i 6 zbiórek.\nW drużynie Chorwacji najwięcej punktów zdobył Davor Kus, miał ich 18, a z gry trafił 58% rzutów. Natomiast Marko Popovic mógł pochwalić się 8 asystami i 6 zbiórkami, ale równocześnie popełnił aż 6 strat.\nTrzeba jeszcze odnotować, że w tym meczu na parkiecie nie pojawili się Parker, Pietrus, Diaw, Ukic i Planinic.\nI na koniec przypomnienie ważnego faktu - Francja w całym turnieju przegrała tylko raz, ale w tak ważnym meczu jak ćwierćfinał. Dlatego pomimo rezultatu 8-1 zajęli dopiero 5 miejsce.\nMimo że mecz pomiędzy Turcją i Rosją był mniej znaczący niż ten o piąte miejsce, to obie drużyny rozpoczęły go w znacznie silniejszych składach niż Francuzi i Chorwaci. Tak naprawdę był to mecz o nic. Turcja jako gospodarz zagra na MŚ, a Rosja straciła szansę na zagwarantowanie sobie miejsca w tym turnieju przegrywając wczoraj z Chorwacją. Tak więc 7 czy 8 pozycja właściwie nie robiła żadnej różnicy, tym bardziej, że oczekiwania przed ćwierćfinałami oba zespoły miały większe niż tylko walka o siódme miejsce.\nSpotkanie świetnie zaczęli Turcy, od serii 9-0, a Rosjanie spudłowali 5 pierwszych rzutów z gry. Jednak już po pierwszej kwarcie to Rosja byli na prowadzeniu. W największym stopniu poprowadził ich wtedy Zozulin, który zdobył 9 punktów i tuż przed końcem trafił za trzy dając swojej drużynie 8 punktową przewagę. W drugiej kwarcie Rosjanie utrzymali prowadzenie i do szatni schodzili mając 11 punktów więcej. Najsilniejszą bronią podopiecznych trenera Blatta w pierwszej połowie były rzuty za trzy. 14 razy rzucali zza linii i aż 10 razy celnie, podczas gdy Turcy na 7 rzutów trafili 2. W całym meczu Rosjanie trafili 16 z 24 trójek, Turcy zaledwie 3 z 12.\nW drugiej połowie już nic się nie zmieniło, przez cały czas to Rosja była na prowadzeniu i pewnie wygrała. W czwartej kwarcie Turcy zdobyli tylko 7 punktów, przy 21 ze strony Rosji.\nNajlepiej spośród Rosjan zagrał Vitalii Fridzon, zdobył 26 punktów ze skutecznością 64%.\nNatomiast w drużynie Turcji najlepszy występ na tym turnieju zaliczył Omer Asik. Odnotował double-double: 24 punkty (75%) i 10 zbiórek, do tego dołożył jeszcze 2 bloki. Natomiast Turkoglu, tak jak na całym Eurobaskecie, także na koniec miał problemy ze skutecznością i spudłował 5 z 6 rzutów z gry.\nAutor: Adam Szczepański o 00:53\nEtykiety: Chorwacja, Eurobasket, Francja, Rosja, Turcja\n▼ 20 wrz - 27 wrz (9)\nPięciu najlepszych zawodników Eurobasketu\nHiszpania zdystansowała rywali\nBaby Shaq daje Grekom brąz\nWypowiedzi po meczu Serbia-Słowenia\nWypowiedzi po meczu Hiszpania-Grecja\nTeodosic daje Serbom finał (prosto ze Spodka)\nHiszpanie w drodze po złoto zmiażdżyli Greków (pro...