Ogólna instrukcja walki (tymczasowa). Cz. 2, Działania kawalerji samodzielnej - 1933 - Free Download PDF\nOgólna instrukcja walki (tymczasowa). Cz. 2, Działania kawalerji samodzielnej - 1933\nJuly 14, 2017 | Author: Eugen Pinak | Category: Infantry, International Security, International Politics, Warfare, Military\nDOWNLOAD PDF - 653.4KB\nDownload Ogólna instrukcja walki (tymczasowa). Cz. 2, Działania kawalerji samodzielnej - 1933...\nM IN IS TE R ST W O SP RA W W O J S K O W Y C H\nOGÓLNA INSTRUKCJA WALKI CZĘŚĆ\nD Z I A Ł A N I A KAWALERJI SAMODZIELNE.)\nMI N I S T E R S T W O S P R A W W O J S K O W Y C H\nOGÓLNA INSTRUKCJA WALKI CZĘŚĆ II\nD Z I A Ł A N I A KAWALERJ I S AMODZI ELNEJ\nM IN ISTE RS TW O SPRAW WOJSKOWYCH Biuro O g ó ln o -O rg an izacy jn e L iczba dz. 2800 — 13/wyszlc,\nWarszawa, dnia 61VII. 1933 r.\nROZKAZ WPROWADZAJĄCY. „Działania kawalerji samodzielnej" sta nowią tymczasową instrukcję, która wej dzie do części II Ogólnej instrukcji walki. Przedmiotem tej instrukcji są działania wielkiej jednostki kawalerji. Jest ona uzu pełnieniem zasad, ujętych w Ogólnej in strukcji walki cz. I, przeznaczonem dla dowódców wielkich jednostek kawalerji. Nie powtarza tych zasad, dlatego też musi być studjowana łącznie z częścią I, stano wiącą jej podstawę. Do znajomości instrukcji są obowiązani dowódcy kawalerji, od dowódcy pułku wzwyż.\n5 2 1 8 5cz.2\nI Wiceminister Spraw Wojskowych (— ) Fabrycy generał dywizji.\nGłówna D ru k arn ia W ojskowa.\n'■i5f 4'UM i\nSPIS RZECZY R o z d z i a ł\nCHARAKTERYSTYKA KAWALERJI Sir.\nIsto ta k aw alerji .......................................................... 1 Dowódca k a w a l e r j i ...................................................1 Podział k aw alerji i je j z a d a n i a ............................. 2 W ybór form y w a l k i ...................................................3 R o z d z i a ł MARSZ A.\nI POSTÓJ M arsz.\nC h a ra k te ry sty k a o g ó l n a ........................................... 4 Szybkość m a r s z u ..........................................................4 W ysiłki m arszow e ...................................................5 M arsz p o d r ó ż n y ..........................................................5 M arsz ubezpieczony . t ...................................... 5 W ykonanie m a r s z u ...................................................6 M arsze n o c n e ................................................................. 6 M arsze w tru d n y m teren ie i z i m ą ...............................7 Przesunięcia n a polu b i t w y .................................... 8 O brona p r z e c i w l o t n i c z a ........................................... 8 B. P o stó j.\n15. Z asady o g ó l n e ................................................................. 8\nVI R o z d z i a ł\nA. R ozpoznanie. Postanow ienia ogólne . . . . . Rozpoznanie d a l e k i e .................................................. Rozpoznanie b l i s k i e ................................................... Rozpoznanie b o j o w e ................................................... Rozpoznanie w n o c y ................................................... B. U bezpieczenie. Swoboda działania i ubezpieczenie . . . . Znaczenie rozpoznania i p rzesłan ian ia w ubez pieczeniu ........................................................................ Znaczenie u g r u p o w a n i a ........................................... Ubezpieczenie b e z p o ś r e d n i e ....................................\nU bezpieczenie m arszu. 25. M arsz u b e z p i e c z o n y ................................................... 26. M arsz w kilku k o lu m n a c h ........................................... 27. Łączność i m e l d u n k i ..................................................\n.Marsz u b ezpieczony, czołow y w ie lk ie j je d n o stk i k a w a le rji. Rozpoznanie w m arszu c z o ło w y m ............................. Użycie różnych b r o n i ................................................... S tra ż przednia ................................................................. Siły g ł ó w n e ................................................................. M iejsce d o w ó d c y .......................................................... S tra ż t y l n a ................................................................. Ubezpieczenie b o c z n e ..................................................\nM arsz u b e z p ie cz o n y od w ro to w y w ie lk ie j je d n o stk i k a w a le rji. 35. S tra ż ty ln a\nU b ezp ieczen ie p o sto ju . 36. C h a r a k t e r y s t y k a .......................................................... o7. Pogotowie czat i rozsiodłanie k o n i ............................. 38. Użycie różnych b r o n i ................................................... R o z d z i a ł\nDZIAŁANIA ZACZEPNE 39. Z asady o g ó l n e .................................................................\nB ój sp o tk an io w y . Rola d o w ó d c y ................................................................. Rozkazodawstwo .......................................................... D ziałanie straż y p r z e d n i e j .................................... N ata rcie sił g łó w n y c h .................................................. Ł ą c z n o ś ć ........................................................................ Użycie różnych b r o n i .................................................. D ziałanie w w ypadku niepowodzenia . . . .\nPościg. C h a r a k t e r y s t y k a .......................................................... Pościg b l i s k i ................................................................. Pościg d a l e k i ................................................................. Pościg w razie odw rotu dobrowolnego Użycie różnych b r o n i ...................................................\nN ata rcie w w alce ru ch o w ej. 52. Ogólna c h a r a k t e r y s t y k a ........................................... 53. Użycie różnych b r o n i ...................................................\nR o z d z i a ł 54. 5o. 56. 57. 58. 59.\nZAGON. C h a r a k t e r y s t y k a .........................................................26 Rodzaje zagonów i ich c e l e ..................................... 26 W ykonanie z a g o n u ................................................. 27 R o z p o z n a n i e ................................................................28 Ł ą c z n o ś ć ....................................................................... 29 30 Z aopatryw anie ...................................\nVIII S tr.\n60. Przeciwdziałanie z a g o n o w i .................................... 61. W y p a d y ........................................................................\nR o z d z i a ł VI. DZIAŁANIA OBKOKNE 62. Zasady ogólne ..........................................................\nDZIAŁANIA OPÓŹNIAJĄCE 63. Zasady o g ó ln e ................................................................. 64. Różne b r o n i e .................................................................\nWYCOFANIE I ODWRÓT 65. Zasady o g ó ln e ................................................................. 66. Różne b r o n i e .................................................................\nDZIAŁANIA W SZCZEGÓLNYCH WARUNKACH W alka w nocy w e mgle. 67. Zasady o g ó ln e ................................................................. D ziałania w lasach. 68. Przemarsz przez l a s .................................................. 69. Natarcie na l a s .......................................................... 70. Obrona l a s u ................................................................. 71. Działania o p ó źn ia ją c e................................................... W alka o przepraw y i ciaśniny. 72. Zasady o g ó ln e ................................................................. W alka o m iejscow ości i bój uliczny. 73. Zasady o g ó ln e .................................................................\n34 35 35 36 36 36 37\nR o z d z i a ł IX. ZESPOŁY MIESZANE 74. 75. 76. 77.\nD ziałania w zim ie. Zasady ogóln-' .................................... • Charakterystyka i s k ł a d ........................................... Z a d a n i a ........................................................................ Zasady w y k o n a n i a ...................................................\nIstotną cechą kawalerji jest ruchliwość. Współczesne uzbrojenie zapewnia jej znaczną siłę ogniową. Użycie kawalerji powinno dać możność wyko rzystania obu tych właściwości w odpowiednim zakresie. Ruchliwość swą zawdzięcza kawalerja koniom; troska o ich stan jest obowiązkiem wszystkich do wódców, jednak nie wolno przez przesadną dba łość o konie zmniejszać przydatności bojowej ka walerji. Należy oszczędzać konie poto, aby w chwili potrzeby tem bezwzględniej je wykorzy stać. Dzięki ruchliwości kawalerja jest typową bronią zaskoczenia; będzie ona poszukiwała zaskoczenia przy każdej sposobności. Stąd wypływa gwałtow ność walki kawalerji, polegająca przedewszystkiem na wprowadzeniu do działania odrazu większości sił żywych i wszystkich środków ogniowych. Szybkie zazwyczaj zmiany położenia wymagają od dowódcy kawalerji — obok zimnej krwi — ruchliwości, szybkiej oceny położenia i szybkiej decyzji.\nOgólna instrukcja walki. Cz. I I\nKawalerja dywizyjna wchodzi w skład dywizji\nPodział piechoty (użycie jej omawia część I Ogólnej in kawalerji i jej zadania. strukcji walki).\nKawalerję samodzielną, zorganizowaną w bry gady lub dywizje, przydziela się do wielkich jedno stek lub wyższych związków, mających zadania operacyjne. Wielka jednostka kawalerji rozporządza środka mi, potrzebnemi do samodzielnego rozwiązywania zadań bojowych. Niemniej może zajść potrzeba wzmocnienia jej, zwłaszcza przez przydział ruchli wej piechoty, dodatkowej artylerji, broni pancer nej i lotnictwa. Główne zadania kawalerji przed bitwą: rozpoznanie dalekie i przesłanianie, działanie przeciw kawalerji i strażom przednim nieprzyjaciela, zabezpieczenie dogodnych warunków działania siłom głównym. Podczas bitwy kawalerji należy używać do dzia łań rozstrzygających. Działa ona w związku z cało ścią sił, dążąc przedewszystkiem do wyjścia na skrzydło i tyły nieprzyjaciela tak, aby jej wpływ na przebieg bitwy był szybki i rozstrzygający. W walce obronnej zadaniem kawalerji będzie najczęściej ubezpieczenie wolnych skrzydeł wyż szych związków lub szerokich odcinków drugo rzędnych. Po udanej bitwie kawalerja odda największe usługi w pościgu. W razie działań niepomyślnych kryje odwrót całości.\nDziałania kawalerji samodzielnej\n4, Typową formą walki kawalerji jest walka kom Wybór for binowana, t. j. piesza i konna. my walki* Walka konna daje zwykle szybkie rozstrzygnię cie, wymaga jednak sprzyjających warunków, jak np.: zaskoczenie, nieprzyjaciel rozprzężony lub działa w szyku konnym i t. p. Każdy dowódca — zastosowując szarżę — musi mieć na oku, aby wynik usprawiedliwiał nieuniknione straty, zwła szcza w razie szarży na piechotę. Walka piesza stanowi najpewniejszą formę wal ki, jest jednak powolniejsza i zmniejsza siłę bojo wą kawalerji skutkiem wydzielenia koniowodów. W walce pieszej kawalerja wprowadza do działa nia odrazu wszystkie swe środki, a więc rozwija się szeroko, lecz płytko; wysiłek jej nie może być długotrwały. Troską każdego dowódcy kawalerji powinno być należyte umieszczenie i osłona konio wodów oraz zapewnienie możliwości szybkiego przejścia z walki pieszej do działania konno. W razie konieczności użycia kawalerji spieszo nej przez czas dłuższy, trzeoa odesłać konie daleko wtył. Kawalerja traci przez to wszystkie korzyści, jakie daje jej ruchliwość. Taka walka nie odpo wiada charakterowi kawalerji. Każdy dowódca kawalerji musi umieć nietylko wybrać odpowiednią formę walki, lecz także zacho wać możność szybkiej jej zmiany, zależnie od po łożenia.\nWybór formy walki należy do dziedziny wyko nania i jest rzeczą poszczególnych dowódców. Nie należy w to wkraczać bez wyraźnej potrzeby.\nMARSZ I POSTÓJ. A.\n5. Umiejętność wykonywania szybkich i długotrwa Charaktery łych marszów jest podstawą wszelkich działań ka styka ogólna.\nwalerji. Zdolność marszowa kawalerji zależy od stanu koni (zaprawa marszowa, warunki wyżywienia, dopasowanie rzędu i oporządzenia, kucie), od wy szkolenia jeźdźców w jeździe konnej, a przede wszystkiem od umiejętnej organizacji i wykonania marszu. Nie bez wpływu jest również stan dróg i pora roku. Należy pamiętać, że marsz jest tylko środkiem do celu. Każdy dowódca kawalerji musi umieć do prowadzić swą jednostkę do miejsca przeznaczenia w stanie jak najmniejszego zmęczenia i całkowitej gotowości do dalszego działania.\nSzybkość marszu kawalerji zależy od wielkości oddziału, rodzaju dróg, pory roku i dnia. Wielkie jednostki kawalerji osiągają średnią szybkość 6 km na godzinę. Oddziały kawalerji od pułku wdół, maszerując samodzielnie, mogą uzyskać szybkość 7 — 8 km na godzinę. A rtylerja konna ma szybkość podobną do kawa lerji, lecz tylko na dobrych drogach. Bataljony strzelców, wchodzące w skład wielkiej jednostki kawalerji, mogą iść z szybkością 5 km na godzinę. W celu ułatwienia marszu należy im zapewnić jak najwięcej środków przewozowych.\nD ziałania kawalerji samodzielnej\nWskazana tu szybkość odnosi się do marszów podróżnych. 7. Zależnie od warunków, dzienny przemarsz wiel Wysiłki kiej jednostki kawalerji wynosi około 40 km. Im marszowe. większa odległość, tem dzienne przemarsze muszą być mniejsze. Po 3 lub 4 dniach marszu należy, w miarę możności, dać jednodniowy odpoczynek. Marsz powyżej 50 km w przeciągu 24 godzin jest marszem forsownym. Wielka jednostka kawalerji musi być zdolna do jednorazowego przemarszu 100 km w ciągu 24 go dzin, z zachowaniem zdolności wkroczenia do boju. Taki wysiłek bardzo wycieńcza wielką jednostkę kaw alerji; może go usprawiedliwić tylko wyjątko we położenie taktyczne. W marszu podróżnym należy zapewnić jak naj większe wygody. W ramach wielkiej jednostki najlepiej wykorzy stać wszystkie istniejące drogi, dając artylerji drogę najlepszą, samochodom — najtwardszą, bataljonom strzelców — najkrótszą. Pułkom kawa lerji przydzielać różne drogi marszu. Jeśli to nie możliwe, maszerować przynajmniej w kilku ko lumnach. Tabory bojowe wysyła się naprzód łub za od działami.\n9. W marszu ubezpieczonym należy wszystko pod Marsz ubez porządkować potrzebom ubezpieczenia i walki. pieczony. Artylerję wysuwa się bliżej czoła kolumny, przy dzielając z zasady jej część do straży przedniej, pojedyńcze działa — do oddziału przedniego,\nBataljony strzelców, wzmocnione oddziałem ka walerji, wyruszają przed wielką jednostką kawa lerji tylko wtedy, gdy istnieje możność dopędzenia ich, zanim spotkają się z nieprzyjacielem. W prze ciwnym razie maszerują ztyłu kolumny. Broń pancerna posuwa się skokami w przerwach lub też przed kolumną. 10.\nNależycie stosowana karność marszowa jest podstawowym warunkiem dobrego wykonania marszu. W miarę potrzeby wymarsz poprzedza się rozka zem przygotowawczym. Na czynności przed wyruszeniem i karmienie koni trzeba co najmniej 2 godzin; czyszczenie koni po przybyciu na miejsce trw a także 2 godziny. Co 2 godziny stosuje się przerwy dziesięciominutowe w celu poprawienia siodłania i oporządzenia. Odpoczynek długi (co najmniej 2 godziny) daje się dopiero w marszach powyżej 40 km, po prze byciu 2/s drogi. Należy go wykorzystać do karmie nia ludzi i koni. W marszach forsownych stosuje się odpoczynki 2 — 6 godzinne w zależności od pory dnia i doko nanego wysiłku; przestrzeń między odpoczynkami nie powinna przekraczać 50 km, ani spadać poni żej 25 km. Tempo w chodach stosuje się do koni średnich. Przeplatanie marszu niewielkiemi okresami pro wadzenia koni w ręku wpływa korzystnie na stan koni i jeźdźców. Wielkie jednostki kawalerji będą bardzo często zmuszone do marszów nocnych, które chronią przed lotnictwem i umożliwiają zaskoczenie. N a \nleży wówczas stosować często spieszanie. Organi zować bacznie łączność wewnątrz kolumny. W ciemną noc szybkość marszu spada do szyb kości marszu nocnego piechoty i poniżej. Chcąc ukryć marsz przed obserwacją lotniczą, trzeba wyruszać po zachodzie słońca, a przybywać przed wschodem; wydajność takiego marszu zale ży od pory roku (długość nocy). W nocy maszeruje się zwykle jedną drogą; od ległości między oddziałami zmniejszone. Piechota na czele. Z wyjątkiem pojedyńczych dział, przydzielonych do oddziału przedniego, cała artylerja idzie ztyłu albo w środku kolumny. Broń pancerna dopędza kawalerję o świcie lub posuwa się skokami ztyłu kolumny. 12. W terenach górzystych trzeba pozostawić mniej szym jednostkom dość dużą samodzielność m ar wMarsze trudnym szową, zwłaszcza co do odległości wewnątrz ko terenie i zimą. lumny. Wpłynie to, oczywiście, na wydłużenie ko lumny marszowej. W marszach po trudnym terenie należy szczegól ną opieką otoczyć stan kucia koni. Z nadejściem jesieni trzeba przewidzieć przej ście z podków letnich na zimowe. Każdy dowódca kawalerji powinien zawczasu wydać niezbędne za rządzenia, pamiętając, że późną jesienią bardzo często zdarza się gołoledź. Należy również na czas przygotować zapas ostrych haceli. Zaniedbanie tego może unieruchomić kawalerję właśnie w wy padku największej potrzeby. W marszach zimą trzeba kawalerję często spie\n13. Przesunięcia na polu bitwy wykonywa kawa Przesunięcia lerja w szykach luźnych szybkiemi chodami (kłus, na polu galop). bitwy. 14. Obrona przeciwlot nicza.\nAby uchronić się przed lotnictwem nieprzyja ciela, kawalerja stosuje często marsze nocne. W marszach dziennych należy organizować sprawną służbę obserwacyjno - alarmową i zgóry przeznaczyć część karabinów maszynowych do obrony przeciwlotniczej. W razie zagrożenia z po wietrza kawalerja nie przerywa marszu, lecz scho dzi z drogi i posuwa się dalej w szykach luźnych pod osłoną środków obrony przeciwlotniczej, umie szczonych na stanowiskach. Tabory i artylerja posuwają się nadal drogą, powiększają odległości między oddziałami i woza mi (działami). B. Postój.\n15. Zasady ogólne.\nPostój jest dla kawalerji prawdziwym odpo czynkiem dopiero wówczas, gdy wszystkie konie są rozsiodłane i pod dachem. Kryte pomieszczenia dla koni są konieczne w zimnych porach roku i w czasie niepogody. Wymagania te mogą doprowadzić do znaczniej szych odchyleń od drogi marszu. Miejsce, wybrane na postój, musi zapewnić moż ność dogodnego wodopoju (liczne i obfitujące w wodę studnie, rzeka, jezioro). Z kwaterunkowymi należy zawsze wysyłać le karza w eterynarji do zbadania, czy w wyznaczo nych wsiach niema zakaźnych chorób końskich (świerzb, nosacizna); w podejrzanych wypadkach wybierać raczej biwak.\nNajlepszem miejscem na biwak jest las wysoko pienny o twardem podłożu z płynącą wpobliżu rzeką lub łatwo dostępnem jeziorem. Postój samochodów pancernych wyznacza się, w miarę możności, w pobliżu kuźni lub miejsco wych warsztatów ślusarskich. W rozkazie postoju ubezpieczonego dowódca wyznacza te oddziały, których konie nie mogą być rozsiodłane. ROZDZIAŁ III.\nROZPOZNANIE I UBEZPIECZENIE. A.\n16. Kawalerja jest szczególnie przydatna w rozpo znaniu. Przydatność tę potęguje współpraca lot- 1Postanowie nia ogólne. nictwa. Rozpoznanie stanowi jedno z głównych zadań kawalerji. Zapewnienie ciągłości rozpoznania jest obowiązkiem każdego dowódcy kawalerji. Rozpoznanie lotnicze pozwala ograniczyć pracę rozpoznawczą kawalerji do tych zadań, których lotnictwo wykonać nie może oraz do rozpoznania szczegółowego. Śmiały duch zaczepny ułatwia wykonanie rozpo znania, a zarazem przesłania własne ugrupowanie i zamiary. Zaczepność jednak nie powinna dopro wadzać do zapomnienia o zadaniu rozpoznania. Drobne jednostki rozpoznawcze o wiele lepiej speł nią swą rolę, śledząc i tropiąc, niż przez walkę. Trzeba się zawsze starać wziąć jeńca.\nWartość wyników rozpoznania zależy od: 1. umiejętnego wyznaczania zadań rozpoznaw czych ; 2. należytej pracy oddziałów; 3. przekazywania zdobytych wiadomości na czas. 17. Rozpoznanie dalekie wykonywają wielkie jed Rozpoznanie nostki kawalerji i lotnictwo. dalekie.\nWielka jednostka kawalerji rozpoznaje zapomocą podjazdów i patroli oraz przez walkę sił głów nych; cenne usługi oddają w tej pracy samoloty towarzyszące. Przy wydzielaniu oddziałów rozpoznawczych do wódca wielkiej jednostki musi stosować rozumną oszczędność, aby nie rozdrabniać sił. Patrole i podjazdy powinny odszukać przeciw nika i określić jego siły, choćby tylko w przybli żeniu. Organizuje się rozpoznanie przez wskazanie podjazdom lub patrolom kierunków albo pasów rozpoznania i określenie ich zadań. Istniejąca sieć dróg stanowi podstawę przydziału pasów i kie runków. Siła i skład_ podjazdu zależy od zadania. Zwykle będzie to szwadron, wzmocniony drużyną lub plu tonem ciężkich karabinów maszynowych, a w ra  zie potrzeby — samochodami pancernemi lub dzia łami. Wzmacniania podjazdu rozpoznawczego artylerją nie należy uważać za zasadę stale obowią zującą. Zależy to od siły podjazdu i warunków jego działania. Należy pamiętać, że podjazd musi być ruchliwy.\nPodjazdem silnym nazywamy dywizjon, wzmoc niony ciężkiemi karabinami maszynowemi, dzia łem lub plutonem artylerji, bronią pancerną i ko larzami. Należy zawsze dokładnie zorganizować przeka zywanie wiadomości (wysunięta składnica mel dunkowa) i wyposażyć podjazdy w środki łączno ści (motocykle, radjo i t. d.). Zadania podjazdu określać najlepiej w formie pytań (chcę wiedzieć, czy...). Podjazdowi rozpo znawczemu należy dawać zadania, wiążące się tyl ko z rozpoznaniem i nie obciążać go zadaniami od działu wydzielonego, jak opóźnianie lub obrona. Dowódca wielkiej jednostki lub w jego zastęp stwie szef sztabu odprawiają podjazdy osobiście. Należy dobrze rozważyć wykonalność zadania; wyznaczanie zadań, przerastających siły podja zdu, jest niedopuszczalnem i niebezpiecznem łudze niem samego siebie. Koniec służby rozpoznawczej musi być oznaczo ny w rozkazie rozpoznania. Najlepiej określić gra nice, na które zostaną wysłane nowe podjazdy, a stare powrócą do sił głównych. Aby umożliwić pracę podjazdów, należy wysy łać je dość wcześnie na odległość do jednego dnia marszu; podjazdy silniejsze można wysyłać na większe odległości. Za mała przestrzeń powoduje nerwową pracę podjazdu i nie zapewnia czasu na wykorzystanie wiadomości. Praca rozpoznawcza wymaga czasu; nakazywa nie podjazdom dużej szybkości jest niewłaściwe. Podjazdy robią średnio 6 km na godzinę; z chwilą wejścia w styczność z nieprzyjacielem szybkość ta znacznie spada.\nW razie zatrzymania podjazdów przez przeciw nika wkracza wielka jednostka kawalerji, aby umożliwić im dalszą pracę. W tym czasie może się odbyć zmiana podjazdów. Ponowne wejście wielkiej jednostki kawalerji w bój w celach rozpoznawczych nastąpi z chwilą ponownego zatrzymania podjazdów przez nieprzy jaciela. Bój ten zawsze jest z początku walką za czepną i ma na celu rozpoznanie sił głównych nie przyjaciela. Nawiązanej styczności z przeciwnikiem nie wol no zerwać.\nPodjazdy posuwają się wzdłuż jednej osi aż do punktu, skąd m ają rozpocząć właściwą pracę roz poznawczą. Zadania podjazdów muszą być jasno określone (np. wzięcie jeńca).\n18. Rozpoznanie bliskie, wykonywane zapomocą pa Rozpoznanie troli i podjazdów, daje dowódcy podstawę do uży bliskie.\ncia całości sił w bitwie. Z rozpoznaniem bliskiem należy zawsze łączyć rozpoznanie terenu.\n19. Rozpoznanie bojowe wykonywają samodzielnie Rozpoznanie wszyscy dowódcy; nieotrzymanie rozkazu nie bojowe.\nzwalnia żadnego dowódcy od obowiązku wysłania rozpoznania bojowego. W zasadzie każdej jednostce kawalerji przypa da rozpoznanie w granicach jej pasa działania, a jednostkom skrzydłowym — także na skrzydłach zewnętrznych. Rozpoznanie nocne jest trudne, a osiągnięte wy\nRozpoznanie niki nieproprocjonalne do zużycia sił. Rozpoznanie w nocy.\nw nocy jest możliwe tylko w najbliższym promie niu drogi marszu; należy pamiętać, że szybkość posuwania się podjazdów i patroli nocą jest bar dzo mała, a może spaść do 1 — 2 km na godzinę, tem bardziej, że do zbadania pewnych rejonów lub punktów trzeba się będzie zwykle spiesząc.\nB. Ubezpieczenie. Każdy dowódca kawalerji musi stale dbać o za pewnienie sobie swobody działania i o ubezpiecze nie swego oddziału. Osiąga się to przez: 1. rozpoznanie i przesłanianie; 2. ugrupowanie ; 3. bezpośrednie ubezpieczenie oddziałów. Posiadanie wiadomości o nieprzyjacielu i ukry cie sił własnych to najważniejsze warunki ubez pieczenia. Zaczepne zachowanie się oddziałów rozpoznaw czych utrudnia nieprzyjacielowi zebranie wiado mości; jest to najlepszy sposób przesłaniania. Nie kiedy, szczególnie na ważnych kierunkach, trzeba wyznaczyć osobne oddziały przesłaniające. Przesłanianie uzupełnia się zarządzeniami, mającemi na celu ukrycie oddziałów przed lotni ctwem i zmylenie nieprzyjaciela. Ugrupowanie musi zapewniać możność użycia niezbędnych sił i środków na każdym z zagrożo nych kierunków. Wymagać to może podziału arty lerji, samochodów pancernych, a niekiedy i kara binów maszynowych na poszczególne grupy kwa terujące, biwakujące lub maszerujące. Wyznaczenie oddziałów ubezpieczających przez dowódcę całości nie zwalnia pozostałych oddziałów od bezpośredniego ubezpieczenia. Rodzaj i sposób\nSwoboda działania i ubezpie czenie.\nZnaczenie rozpoznania i przesłania nia w ubez pieczeniu.\n23. Znaczenie ugrupowa nia.\n24. Ubezpiecze nie bezpo średnie.\nOgólna instrukcja walki. Cz. II\ntego ubezpieczenia zależy od stopnia zagrożenia. W razie braku rozkazów każdy dowódca samo rzutnie wyznacza ubezpieczenie bezpośrednie (po sterunki alarmowe, pogotowie). Ubezpieczenie marszu. 25. Marsz ubez pieczony.\n26. Marsz w kilku kolumnach.\nBezpieczeństwo marszu zapewnia się przez roz poznanie, ugrupowanie, wydzielenie straży przed niej, bocznej i tylnej, ubezpieczenie bezpośrednie oraz obronę przeciwlotniczą i przeciwpancerną. Zaskoczenie oddziałów maszerujących może na stąpić z ziemi (ogień artylerji, ciężkich karabinów maszynowych, uderzenie bezpośrednie) lub z po wietrza. W celu przeciwdziałania każdy dowódca musi wporę przewidzieć chwilę zejścia z dróg i przejścia do szyków luźnych. Przed zaskoczeniem z powietrza kryją najlepiej marsze nocne. Rozczłonkowanie ubezpieczeń (straży przedniej, bocznej i tylnej) wielkiej jednostki kawalerji w porównaniu z dywizją piechoty cechują większe odległości, wynikające z łatwości skupienia po szczególnych członów kolumny i szybkości rozwi jania się kawalerji do walki. Zwykle brygada kawalerji posuwa się marszem bojowym w jednej kolumnie. Marsz w kilku kolumnach można stosować w wypadku istnienia dogodnych a bliskich dróg równoległych. Odległości między kolumnami po winny umożliwić bitwę całością sił. Każda kolum na ubezpiecza się samodzielnie. Rozpoznanie i uzgodnienie ruchu kolumn należy do dowódcy całości.\nD ziałania kaw alerji samodzielnej\n27. Łączność utrzymują oddziały ubezpieczające z oddziałami ubezpieczanemi. Sposób utrzymania Łączność i meldunki. łączności ustala dowódca całości. Dowódcy ubezpieczeń (straży przednich, bocz nych i tylnych) powinni się zaznajamiać z treścią meldunków, idących do dowódcy całości i stwier dzać to podpisem; ponoszą odpowiedzialność za zbędne przetrzymywanie gońców meldunkowych.\nMarsz ubezpieczony czołowy wielkiej jednostki kawalerji. 28. W celu rozpoznania wysyła się podjazdy (pa trole) na 2 — 6 godzin przed rozpoczęciem ruchu, Rozpoznanie w marsza w kierunku marszu i na boki. Zadaniem rozpozna czołowym. nia jest stwierdzenie obecności lub nieobecności nieprzyjaciela i jego sił oraz rozpoznanie terenu.\nDo straży przednich należy zawsze przydzielać artylerję. Strażom bocznym i tylnym oraz oddzia łom przednim przydziela się w miarę potrzeby po jedyńcze działa. Artylerja, przydzielona do ubez pieczeń, musi umieć działać szybko i samorzutnie. Piechocie, przydzielonej do wielkiej jednostki kawalerji, dodaje się zwykle mniejszy oddział ka walerji (pluton lub szw adron); wielkość oddziału zależy od położenia. Kolarzami wzmacnia się oddziały ubezpieczają ce; należy unikać ich rozpraszania.\n29. Użycie różnych broni.\nZadaniem straży przedniej jest zapewnienie si łom głównym ciągłości marszu, bezpieczeństwa i najlepszych warunków działania. W tym celu straż przednia naciera szybko i energicznie na nie przyjaciela, zatrzymującego marsz od czoła, roz-\n30. Strai przednia.\nwijając wszystkie swe siły żywe i ogniowe. Dąże niem straży przedniej powinno być posuwanie się konno jak najdłużej. Straży przedniej nie wolno odsłonić osi marszu. Siła straży przedniej wynosi zwykle około x/3 sił całości. Należy zawsze przydzielać pionierów, w dzień wzmacniać bronią pancerną. Straż przednia w sile szwadronu wysyła na przód pluton jako szpicę. Większa straż przednia dzieli się na oddział główny i oddział przedni. Od dział przedni w sile szwadronu wysyła od siebie pluton jako szpicę. Oddział przedni składa się zwykle z !/4 sił ka walerji straży przedniej. Zwykle będzie wskazane przydzielić oddziałowi przedniemu działo, a w dzień broń pancerną. Zadaniem oddziału przedniego jest ubezpieczenie oddziału głównego. Większość sił straży przedniej stanowi oddział główny; jego zadaniem jest ubezpieczyć siły głów ne oraz zapewnić im swobodę działania. Dowódcy wszystkich członów straży przedniej są odpowiedzialni za bezpośrednie ubezpieczenie swych oddziałów, za łączność wśród nich i za zor ganizowanie biernej i czynnej obrony przeciwlot niczej oraz obrony przeciwpancernej. 31. Ugrupowanie sił głównych zależy od przewidy Siły główne. wań dowódcy.\nZa bezpośrednie ubezpieczenie boczne sił głów nych są odpowiedzialni dowódcy pułków. Z chwilą zagrożenia ogniem artylerji, siły głów ne się rozczlonkowują. 32. Miejsce dowódcy.\nDowódca wielkiej jednostki kawalerji posuwa się przy straży przedniej, jak najbardziej wysu-\nDzialania kawalerji samodzielnej\nmęty ao przoau, ceiem szyDKiego otrzymywania meldunków i bezpośredniej oceny położenia. 33. Straż tylną wyznacza się zawsze; jej zadaniem jest ubezpieczenie tyłów sił głównych. Siła straży Straż tylna, tylnej wzrasta w miarę zwiększania się zagroże nia od tyłu. Do obrony przed bronią pancerną trzeba będzie często przydzielać do straży tylnych pojedyńcze działa. W razie niewyznaczenia straży tylnej przez do wódcę całości wydziela ją samorzutnie dowódca sił głównych. 34. Ubezpieczenie boków kolumny zarządza dowód Ubezpiecze ca całości. nie boczne. W kawalerji ubezpieczenie boczne stanowią najczęściej patrole lub podjazdy.\nMarsz ubezpieczony odwrotoiuy wielkiej jednostki kawalerji. 35. Ubezpieczenie marszu odwrotowego spoczywa na straży ty ln ej; nie wolno jej odsłonić osi marszu Straż tylna. sił głównych. Straż tylna nie może liczyć na po moc sił głównych. Straż tylna dzieli się, zależnie od sił, na oddział główny, tylny i szpicę tylną. Jej siła i skład zależą od położenia. Trzeba zawsze przydzielać jej broń pancerną i artylerję w odpowiedniej sile. Zasadniczym sposobem wykonywania zadań przez straż tylną będzie działanie ogniem na da lekie odległości. Przeciwnatarcie konne będzie tu rzadko korzystne, natomiast zasadzki i przeciwna tarcia przy udziale broni pancernej mogą mieć du że powodzenie.\nOddziałów piechoty używa się do służby czat i rozpoznania w nocy. Jeśli są dobre drogi, można użyć kolarzy jako pogotowia czat na szczególnie zagrożonych kierun kach. Broń pancerną przydziela się do odwodu czat lub używa do rozpoznania. W dzień można ją przy dzielać do czat głównych lub samodzielnych pla cówek: w nocy są one tam tylko zawadą.\n36. Wielka jednostka kawalerji ubezpiecza swój po Charaktery* stój przez rozpoznanie, odpowiednie ugrupowanie ..... styka.\ni czaty. Poszczególne grupy postojowe powinny być zdolne do samodzielnego ubezpieczenia i działania. W tym celu konieczny jest przydział artylerji do każdej grupy. Dowódca całości nakazuje rozpoznanie, zawia damia dowódców podwładnych o swym zamiarze na wypadek natarcia nieprzyjaciela, wyznacza za dania, przydziela kierunki (pasy) ubezpieczenia i określa (uzgadnia) linję oporu czat. Kawalerja, wyzyskując swą ruchliwość, dąży do odpoczynku zdała od nieprzyjaciela. Poza tem ubezpieczenie swe opiera na rozpoznaniu oraz ukryciu i rozczłonkowaniu sił głównych; do służby czat przeznacza jak najmniej sił. Ubezpieczenie kawalerji jest podobne do czat marszowych. Czaty zwarte stosuje kawalerja jedynie w wy jątkowych wypadkach.\n37. Dowódca całości wyznacza w rozkazie postoju Pogotowie ubezpieczonego pogotowie i określa oddziały, któ czat i rozsiodłaaie koni. rym nie wolno rozsiodłać koni; odddziały te roz\nmieszcza się na kierunku zagrożonym.\n38. Użycie róż nych broni.\nArtylerję rozmieszcza się w rejonach postoju sił głównych; musi ona mieć przygotowane dane ognia w zagrożonych kierunkach. Czatom głównym lub samodzielnym placówkom o większej sile przydziela się w miarę potrzeby po jedyńcze działa, przedewszystkiem do obrony przeciwpancernej.\nDZIAŁANIA ZACZEPNE. Kawalerja może rozwiązywać większość przypa dających jej zadań działaniem zaczepnem. Ruchliwość i gwałtowność działań kawalerji po zwala jej, bardziej niż innym broniom, na sku pienie wysiłków na jeden wyraźny cel i jedynie ubezpieczenie pozostałych kierunków; w razie nie powodzenia kawalerja może szybko się przegrupo wać i szukać rozstrzygnięcia gdzie indziej. W spotkaniu z piechotą wielka jednostka kawa lerji musi zawsze dążyć do oskrzydlenia przeciw nika. W tym celu wiąże go natarciem silnej straży przedniej i pod jej osłoną, wyzyskując zaskoczenie, uderza większością sił na boki lub tyły nieprzyja ciela, kierując się na jego artylerję i dowództwa. W walce z kawalerja należy uderzać na artyle rję i koniowodów. Wobec nieuchwytności boków i tyłów kawalerji, trzeba działać szybko, skupiając wszystkie środki w miejscu rozstrzygającem. Kawalerja powinna zawsze dążyć do natarcia na żywe siły przeciwnika, obezwładnić opór ogniem wszystkich broni i uderzyć siłą żywą, nie szukając\n39. Zasady ogólne\nłatwego powodzenia na dalekiem skrzydle lub ty łach. Z oskrzydleniem nieprzyjaciela łączy się zagro żenie własnego skrzydła lub tyłów. Dowódca ka walerji musi o tem pamiętać i w chwili rozstrzy gającej wykazać stanowczość i zimną krew. Wielka jednostka kawalerji naciera czołowo je dynie w razie zaskoczenia nieprzyjaciela. Wówczas należy przeć naprzód, aby nie dać czasu na opa miętanie się.\nBój spotkaniowy. 40. Rola dowódcy,\nW boju spotkaniowym zwycięża ten, kto prędzej zdobędzie inicjatywę, i przez to narzuci swą wolę przeciwnikowi. Ogólną podstawę do wejścia w bój dają: zada nie, teren i wiadomości o nieprzyjacielu. Decyzja musi być powzięta szybko, pomimo szczupłych i niejasnych wiadomości o nieprzyja cielu. Niema nic gorszego od wyczekiwania na dokład ne wiadomości. Uniemożliwia to zaskoczenie i daje przeciwnikowi czas na wykonanie posunięć zapo biegawczych. Decyzja musi być śmiała, prosta i możliwa do szybkiego wykonania. Dowódca całości dostosowuje działanie straży przedniej do zamiaru użycia całości sił. Z chwilą wprowadzenia w bój wszystkich sił dowódca całości pozostaje przy ugrupowaniu, któ remu wyznaczył zadanie rozstrzygające. Ażeby za pewnić sobie wpływ na przebieg walki, zachowuje odwód. Po użyciu odwodu należy go jak najrychlej odtworzyć.\n41. Zasadniczym warunkiem współdziałania różnych Rozka oddziałów i broni jest znajomość zamiaru dowódcy zodawstwo. całości; zamiar ten musi być wyraźnie podany w rozkazie. Rozkazy powinny być proste i jasne. Dowódca wielkiej jednostki będzie je często wydawał ustnie dowódcom podwładnym. Rozkazy wydane ustnie należy następnie po twierdzić na piśmie.\nNatarcie straży przedniej jest natarciem czołowem wzdłuż osi marszu. W wypadku niepowodzenia straż przednia prze chodzi do obrony, aby w ten sposób umożliwić dzia łanie całości.\n42. Działanie straży przedniej.\n43. Dowódca całości: Natarcie sił — określa zadania i podział sił, głównych. — wskazuje kierunki działań i, jeżeli trzeba, pasy działania, — uzgadnia działanie poszczególnych grup, — zapewnia współdziałanie z artylerją i przydzielonemi broniami, — wyznacza rejony dla koniowodów, — wydziela odwód, — wydaje dokładne zarządzenia co do łączności, służby sanitarnej, zaopatrywania i ewakua cji. Pułk kawalerji w natarciu może otrzymać pas szerokości od 500 do 1500 m, zależnie od położenia, rodzaju natarcia (główne albo pomocnicze) i spo sobu przeprowadzenia: konno lub pieszo.\nDążeniem dowódcy grupy oskrzydlającej powin no być działanie konno jak najdłużej. 44. Łączność.\nNajlepsze są żywe środki łączności ( gońcy konni, kolarze, motocykliści, samochody, samolot towa rzyszący). Duże usługi może oddać radjo. Zrozumienie zamiaru dowódcy całości i osobiste porozumienie się dowódców ułatwia łączność w dużym stopniu. Miejsce pobytu dowódcy całości powinni znać wszyscy podlegli dowódcy.\n45. W większości wypadków artylerja będzie oddana Użycie róż pod rozkazy dowódców poszczególnych natarć. nych broni.\nJeżeli warunki terenowe nie pozwolą na przy dział większości artylerji do grupy oskrzydlającej, należy wówczas przydzielić do niej przynajmniej pojedyńcze działa lub plutony. Piechotą zasila się przedewszystkiem natarcie czołowe. Kolarzy używa się w zależności od warunków drogowych. Broni pancernej można użyć w całości na jed nym kierunku albo też rozdzielić ją pomiędzy po szczególne grupy; zasadniczy wpływ na ten po dział wywiera teren. Pionierzy, jeżeli nie są potrzebni w natarciu, pozostają w osłonie artylerji. Samoloty towarzyszące zatrzymuje dowódca ca łości w swych rękach i używa przedewszystkiem do rozpoznania postępów własnych działań oraz do rozpoznania nieprzyjaciela na bezpośredniem przedpolu.\n46. W wypadku niepowodzenia należy się szybko Działanie przegrupować, aby natrzeć w innem miejscu. w wypadku niepowodze nia.\nPościg. 47. Pościg zmienia niepowodzenie przeciwnika w klę skę. Rozpoczyna się go natychmiast, prowadzi Charaktery styka. z największym wysiłkiem i zuchwale, aby wyzy skać przewagę moralną i nie pozwolić nieprzyja cielowi na otrząśnięcie się z wrażenia przegranej i zorganizowanie oporu. Początek pościgu wynika zwykle z inicjatywy dowódców oddziałów czołowych. W tym celu mu szą oni pilnie śledzić przebieg walki, aby nie prze oczyć chwili rozpoczęcia odwrotu przez przeciw nika. Dowódca całości musi podtrzymać inicjatywę podwładnych, uzgadniając kierunki pościgu i wpro wadzając nowe siły. A więc musi być tam, skąd może osobiście najłatwiej kierować pościgiem. Na leży przewidzieć chwilę pościgu i zgóry go zorga nizować. 48. Pościg bliski prowadzą samorzutnie oddziały Pościg bliski. nacierające: — oddziały spieszone zazwyczaj ogniem, ■— oddziały nacierające konno — szarżą.\nPościg daleki jest przedłużeniem pościgu bli skiego. Wykonywają go konno przedewszystkiem oddziały pościgowe (odwody), wyposażone w broń pancerną, artylerję i pionierów, przygotowane\n49. Pościg daleki.\nzgóry na prawdopodobnych kierunkach powodze nia. Pościg całą wielką jednostką kawalerji należy podjąć jak najszybciej, prąc zuchwale nieprzyja ciela czołowo i wyprzedzając po drogach równole głych. Strata czasu czyto z powodu opieszałości, czy też na dalekie oskrzydlenia, jest jednakowo karygodna. Dowódca całości musi zachować stałą możność odparcia przeciwdziałań nieprzyjaciela. Im większe rozmiary klęski nieprzyjaciela, tem śmielsze są działania pościgowe.\ndzielanie pojedyńczych dział nawet poszczególnym szwadronom, jeśli mają samodzielne zadania. Piechotę przeznacza się do oddziałów, ścigają cych przeciwnika po najkrótszych drogach. Do wódca całości wzmoże jej szybkość, przewożąc przynajmniej plecaki. Kierunek użycia kolarzy zależy od stanu dróg. Broń pancerną rozdziela się między grupy pości gowe. W wypadku dogodnej sieci dróg korzystne będzie utworzenie grupy z samochodów pancer nych, kolarzy i mniejszych jednostek kawalerji w celu rzucenia jej na bok i tyły przeciwnika.\n50. Odwrót dobrowolny wykonywa przeciwnik za Pościg zwyczaj pod osłoną nocy. w razie od wrotu dobro Oddziały czołowe muszą wporę stwierdzić po wolnego. czątek tego odwrotu; w tym celu stosuje się patro\nlowanie, czujną obserwację i wypady. W razie spostrzeżenia odwrotu nieprzyjaciela kawalerja musi umieć przejść do niezwłocznego pościgu bez względu na porę dnia. W niektórych wypadkach lepiej będzie ograniczyć się w nocy do utrzymania styczności z przeciwnikiem, a do zor ganizowanego pościgu ruszyć dopiero o świcie; zależy to od terenu, stopnia ciemności i stanu od działów własnych. Dobrowolnie cofający się nieprzyjaciel może z łatwością przeszkadzać pościgowi przez zasadzki i przeciwnatarcia. Nie powinno to jednak dopro wadzić oddziałów ścigających do przesadnej ostroż ności; wystarczy zabezpieczyć się posiadaniem od wodu. 51. Artylerję dzieli się w pościgu jak najwcześniej Użycie róż między grupy pościgowe. Wskazane bywa przy nych broni.\nN atarcie w walce ruchow ej. 52. W natarciu kawalerji rozstrzygającą rolę od Ogólna grywa zaskoczenie. Kawalerja zawsze będzie dą charaktery żyła do uderzenia tam, gdzie nieprzyjaciel n aj styka mniej się tego spodziewa, a więc przedewszystkiem na skrzydło i tyły. Natarcie musi być gwałtowne, a więc wymaga wprowadzenia odrazu wszystkich środków. Nie mogąc uzyskać rozstrzygnięcia, ka walerja przerywa walkę, i uderza w innem miejscu.\nA rtylerja wspiera natarcie, tworząc grupy bez 53. Użycie róż pośredniego wsparcia i ogólnego działania. nych broni. Piechotę i kolarzy przydziela się do natarcia czołowego. Broni pancernej używa się do działań rozstrzy gających. Udział samochodów pancernych w na tarciu czołowem jest pożądany, jeśli przeciwnik posiada bardzo nieliczną artylerję.\nZagon w celu rozbicia, opóźnienia lub ściągnię cia na siebie odwodów nieprzyjaciela oraz w celu rozprzężenia jego dowództw i tyłów, wykonywa swe zadanie jak najszybciej i powraca w celu wzięcia udziału w działaniach całości sił. Powrót może wymagać przebicia się przez front przeciw nika, a więc pociągnąć za sobą ciężkie walki , i straty.\nZAGON. 54. Charaktery styka.\n55. Rodzaje zagonów i ich cele\nZagon jest działaniem zaczepnem, wykonywanem samodzielnie i niespodzianie przez większe skupienie kawalerji, na dalekie tyły przeciwnika w celu zniszczenia komunikacyj, składów lub urzą dzeń, rozprzężenia dowodzenia i rozbicia, związa nia albo też opóźnienia odwodów. Zagon cechują: — działania przez zaskoczenie wr położeniu niejasnem, pełnem niespodzianek, — oderwanie się od własnych tyłów i źródeł za opatrzenia, — duże wysiłki fizyczne. Zagony wykonywa jedna lub kilka wielkich jed nostek kawalerji, złączonych pod wspólnem do wództwem. Wysuwają się one na dalekie tyły nie przyjaciela, na odległość ponad jeden dzień mar szu. W czasie działania zdane są na własne siły i to nieraz na przeciąg kilku dni. Do zagonów wyznacza się oddziały wyborowe i wypoczęte. Rękojmią powodzenia jest charakter i zdolności dowódcy zagonu. Jeżeli zagon ma na celu opanowanie i utrzyma nie pewnych punktów na tyłach nieprzyjaciela, wówczas wielka jednostka kawalerji wyprzedza całość sił forsownemi marszami. W tym wypadku najtrudniejszą chwilą będzie wytrwanie w zajętem miejscu. To też siły główne muszą rozwinąć w tym czasie energiczne działania, aby ułatwić zagonowi otrzymanie zajętych punktów.\n56. Dowódca zagonu powinien ułożyć plan działania i umieć dostosować go do położenia, nie tracąc Wykonanie zagonu. z oczu zasadniczego celu zagonu. Wyruszenie zagonu musi nastąpić z rejonu, za pewniającego zaskoczenie. Do wywalczenia przej ścia przeznacza się inne oddziały. Zabranie na zagon środków silnikowych (samo chody pancerne) zależy od terenu i stanu dróg. Należy się liczyć z trudnością uzupełnienia materjałów pędnych. Wielkie usługi w zagonie może oddać lotnictwo towarzyszące. Tabory ogranicza się do ostateczności. Marsz wykonywa się w jednej kolumnie lub po bardzo skupionej wiązce dróg, ubezpieczając się ze wszystkich stron. A rtylerja posuwa się w takiem rozczłonkowaniu, ażeby mogła działać prze dewszystkiem na czoło, ale także na boki i wtył. Tabory maszerują zasadniczo przy oddziałach. W razie skupienia wszystkich taborów, umieszcza się je na końcu kolumny i osłania silną strażą tylną. Ugrupowanie wielkiej jednostki kawalerji na postoju powinno być skupione i ubezpieczone zę wszystkich stron,\nWyznaczony przedmiot należy osiągnąć forsow nemi marszami; przez szybkość utrudnia się nie przyjacielowi zorganizowanie oporu lub zaczepnego przeciwidziałania. W zasadzie zagon wymija na potkany opór, aby prędzej dotrzeć do wyznaczone go celu. Jeżeli jednak napotka kawalerję, powinien ją rozbić, aby się uwolnić od pościgu. Walkę rozstrzygającą u celu zaczyna się niespo dzianie i z największem napięciem sił i środków; chodzi o jak najszybsze osiągnięcie wyników. Wda nie się w walkę długotrwałą pozwala przeciwni kowi na organizację przeciwdziałania i wyczerpuje zapas posiadanej amunicji. Jeżeli wielka jednostka kawalerji osiągnęła przedmiot zagonu i ma go utrzymać przez pewien czas, grupuje się obronnie, wydzielając silne od działy z zadaniem utrzymania dojść do bronionego rejonu. Siły główne umieszcza się tak, aby mogły wykonać przeciwnatarcie w każdym kierunku lub przyjąć oddziały wysunięte, i w razie potrzeby utworzyć ciaśniejszy pierścień obrony stałej. Na leży zawsze dążyć do utrzymania wskazanego przedmiotu w sposób zaczepny (zwroty zaczepne); dlatego kawalerja obejmuje swem ugrupowaniem obronnem większą przestrzeń, aby zachować swo bodę działania. W wypadku przeciwnym może przygotować sobie pułapkę, z której, w razie oto czenia, nie będzie wyjścia. Wybór powrotnej drogi zagonu zależy od położe nia. Kawalerja wraca najczęściej inną drogą, niż szła do celu zagonu. 57.\nPo przejściu frontu rozpoznanie kawaleryjskie ogranicza się jak najbardziej, aby najdłużej za\nchować tajemnicę. Zwykle potrzebny będzie silny podjazd na osi marszu zagonu. Podjazd ten idzie w odległości kilku kilometrów przed kolumną. Na boki wydziela się w miarę potrzeby słabe oddziały, tylko do ubezpieczenia. Podwładnym zakazać wysyłania jednostek roz poznawczych. Główna część pracy rozpoznawczej przypadnie w udziale lotnictwu. Lotnictwo linjowe, pozosta jące za frontem, rozpoznaje na korzyść dowódcy zagonu na dalsze odległości. Lotnictwo towarzy szące, włączone do zagonu, prowadzi rozpoznanie do jo we (najwyżej do 15 km) oraz pracuje na ko rzyść podjazdów. Lotnictwo myśliwskie, w miarę możności, osła nia zagon na podstawie wyjściowej, w czasie przej ścia i powrotu prze?: front oraz podczas przekra czania ciaśnin. Dowódca zagonu posiada trzy zasadnicze środki łączności ze swym dowódcą, a mianowicie; samolot, rad jo i gołębie pocztowe. Łączność przy pomocy lotnika musi być przygo towana przed zagonem; ustala się zgóry terminy i rejony, w których lotnik będzie szukał kawalerji. Jest to zadanie lotnictwa linjowego. Trudność lą dowania ograniczy wykorzystanie samolotów linjowych do meldunków ciężarkowych i podchwyto wych. Wyjątkowo do łączności zewnętrznej można używać lotnictwa towarzyszącego. Użycie radja należy ograniczyć do najniezbęd niejszych wypadków. Wolno go użyć dopiero po odkryciu przez nieprzyjaciela miejsca pobytu za gonu, np. w czasie obrony pewnych punktów.\nDowódca zagonu powinien dbać o oswobodzenie się od kolumn taborowych. Osiągnie to przede wszystkiem przez wydatne zmniejszenie przewo żonych zapasów żywności, gdyż w zasadzie zagon żywi się z kraju. Należy koniecznie zabrać z sobą amunicję, zwła szcza artyleryjską, m aterjały wybuchowe oraz, w miarę potrzeby, owies i m aterjały pędne.\nnie, rozprzężenie przeciwnika lub jego przygoto wań do działania, oraz niszczenia na bliskich ty łach.\n59. Zaopatry wanie.\n60. Do przeciwdziałania zagonowi nadaje się najle Przeciwdzia piej kawalerja (w połączeniu z bronią pancerną łanie zagonowi. i lotnictwem), posiada bowiem wystarczającą\nruchliwość, aby dopaść przeciwnika, rozpoznać go i odrzucić, albo co najmniej przytrzymać do chwili nadejścia innych, sił. Zachowanie się wielkiej jednostki kawalerji bę dzie zależało od sił, przeznaczonych do przeciw działania i od położenia. W żadnym wypadku wielka jednostka kawalerji, zwalczająca zagon, nie może utracić z nim styczno ści. Ciągłe niepokojenie najbardziej utrudnia dzia łanie zagonu, zmuszając go do znacznej straty czasu.\nWypad stanowi działanie o znaczeniu miejscowem. Sposoby wykonania są podobne, jak w zago nach; zakres i ryzyko wypadów jest jednak o wiele mniejsze. Wypad wykonywa się zwykle siłami od szwa dronu do pułku kawalerji (włącznie) na bliskie odległości; w wyjątkowych jedynie wypadkach trw a on dłużej, niż dobę. Wypady stosuje się w obronie i w małej wojnie. Najczęstszem zadaniem wypadu będzie rozpozna\nDZIAŁANIA OBRONNE. Ruchliwość kawalerji pozwala nawet małemi si łami rozpoznawać daleko, a więc zdobywać wcze śnie wiadomości i przerzucać się szybko głównemi siłami na najważniejszy kierunek działania. Rozstrzyga to zwykle o wyborze przez kawalerję ruchowego rozwiązania zadań obronnych. Jedynie wyjątkowy teren, jak przesmyk lub przeszkoda, usprawiedliwiają trzymanie ich. Jednak i wówczas duży odwód powinien umożliwić dowódcy kawale rji szybkie wkroczenie na zagrożone kierunki. Podjazdy rozpoznają, starając się przeniknąć jak najgłębiej w ugrupowanie nieprzyjaciela. Lotnictwo przedłuża działanie podjazdów i ściśle z niemi współdziała. Działanie sił głównych odbywa się według zasad boju spotkaniowego. Kawalerja użyta w obronie stałej lub pozycyjnej, działa jak piechota.\n62. 7asady ogólne.\nD ziałania opóźniające. Kawalerja wysuwa się całością swych sił jak najdalej w kierunku nieprzyjaciela, aby zyskać jak najwięcej terenu do walki opóźniającej. R ozpoznanie prowadzi się zapomocą lotn ictw a i podjazdów.\n63. Zasady ogólne.\nNiezależnie od rozpoznania, na głównych kie runkach działań nieprzyjaciela organizuje się od działy wydzielone w myśl zasad, podanych w Ogól nej instrukcji walki cz. I. Łączenie zadań rozpoznania i opóźniania może stanowić jedynie wyjątek. Oddziały wydzielone nie ograniczają się do wal ki na poszczególnych pozycjach opóźniających, lecz zapomocą drobnych oddziałów niepokoją stale nie przyjaciela i zadają mu straty. Dzięki swej ruchli wości, kawalerja może tutaj działać zuchwale, zwłaszcza wobec piechoty przeciwnika. Na osi naporu przeciwnika należy skupiać przy dzieloną piechotę i środki ogniowe, siłami konnemi działać głównie na skrzydła, środki ogniowe za czynają działać przeważnie na dalekich odległo ściach. Rozpoznanie i walka oddziałów wydzielonych pozwoli dowódcy na właściwe użycie sił głównych. Zwroty zaczepne są wskazane, szczególnie w działaniach przeciw piechocie, w celu zyskania na czasie, pobicia odosobnionej części sił nieprzy jaciela oraz dla ratowania zagrożonych oddziałów własnych. Zaczepność działań nie powinna nigdy prowadzić do odsłonięcia nakazanego kierunku opóźniania.\nPionierów należy wykorzystać do zniszczeń (mo sty i drogi), które wydatnie opóźniają nieprzyja ciela.\n64. Różne bronie.\nA rtylerja wspiera działanie sił głównych. Cza sami będzie korzystny przydział pojedyńczych dział lub nawet plutonów artylerji do podjazdów. Piechocie, współdziałającej z artylerją, wyzna cza się zadanie czołowego powstrzymywania prze ciwnika na kierunku najważniejszym; skrzydła trzeba zawsze ubezpieczać oddziałami kawalerji.\nWYCOFANIE I ODWRÓT. Kawalerję w zestawieniu z piechotą cechuje w tych działaniach: — większa łatwość oderwania się od nieprzyja ciela, — szybkość wykonania odwrotu.\n65. Zasady ogólne.\nCechy te pozwalają kawalerji na dłuższe pozo stawanie w styczności z nieprzyjacielem, zwłaszcza raniej ruchliwym. Dowódca wielkiej jednostki kawalerji musi pa miętać o dostatecznie wczesnem wycofaniu oddzia łów mniej ruchliwych. Zadaniem kawalerji jest osłonić je w chwilach trudnych. Dowódcy oddziałów, mających samodzielne za dania (podjazdy, oddziały wydzielone i t. p.), będą musieli sami rozstrzygać o chwili odwrotu. Pod stawą decyzji będzie wykonanie otrzymanego za dania. A rtylerja kryje wycofanie ogniem; znaczną jej część i samochody pancerne przydziela się do od działów, osłaniających odwrót. Aby zapewnić ciągłość ognia, artylerja konna będzie musiała rzutować się w głąb aż do plutonu włącznie. W rozkazie wycofania należy uwzględnić mniej szą szybkość i ruchliwość przydzielonej piechoty.\nKawalerja musi ułatwić oderwanie się kola rzy. Kolarzom powinno się wyznaczać dogodne (bite) drogi odwrotu. Oddziały, wyposażone w broń pancerną, mają widoki powodzenia w przeciwnatarciach. Broń pancerna nadaje się również do osłony odwrotu oddziałów konnych lub spieszonych.\nnastępuje w dzień. Zdobyte stanowiska przysto sowuje się odrazu do obrony. Odwody służą prze dewszystkiem do zapewnienia oddziałom naciera jącym oparcia w wypadku niepowodzenia. Powo dzenie natarcia zależy od ducha, wartości oddzia łów i od zaskoczenia. Obowiązkiem wszystkich do wódców jest stałe utrzymywanie łączności z prze łożonymi i sąsiadami. Dowódca całości musi ure gulować rozmieszczenie koniowodów i zapewnić im bezpieczeństwo przez wydzielenie oddziałów osłony. Obronę wykonywa kawalerja tak, jak piechota. Dowódca całości zapewnia bezpieczeństwo konio wodów. Walkę we mgle prowadzi się według zasad walki nocnej. W przewidywaniu rozwiania się mgły po winni dowódcy wydać zawczasu odpowiednie za rządzenia.\nDZIAŁANIA W SZCZEGÓLNYCH WARUNKACH. Walka w nocy (we mgle). 67. Zasady ogólne.\nJeżeli marsz nocny kończy się ubezpieczonym postojem, trzeba jeszcze za dnia wysunąć rozpo znanie na 15 — 20 km przed rejon postoju wiel kiej jednostki. Wymaga to bardzo dużego wysiłku od koni oddziałów, wykonywających rozpoznanie. Jeżeli wielka jednostka kawalerji ma wykonać marsz nocny, kończący się walką, podjazdy jej powinny jeszcze wieczorem dojść do celu działań, jednak tylko wtedy, kiedy działanie nie polega na zaskoczeniu nieprzyjaciela. Kawalerja musi być przygotowana do wysiłków nocnych. Wysiłki te nie powinny jednak wpływać ujemnie na zdolność kawalerji do walki w dniu następnym. Czasami kawalerja będzie zmuszona do nocnego natarcia. Nocne natarcie może mieć za cel prze dewszystkiem kawalerję nieprzyjaciela. Pomysł natarcia powinien być bardzo prosty. Natarcie z podstaw wyjściowych odbywa się pieszo. Przed mioty natarcia wybiera się blisko; pościg zwykle\nDziałania w lasach. Las niewielki przekracza się siłami głównemi dopiero po opanowaniu wyjść przez straże przed nie. Przejście przez duży las należy wykonywać w kilku kolumnach. Kolumny te działają samodziel nie, a więc muszą być wyposażone w artylerję. Do wódca całości zachowuje silny odwód. Należy się ubezpieczać na wszystkie strony i na odległość pola widzenia. Taborom przydziela się osłonę. Las wybitnie krępuje kawalerję. Brak swobody ruchu uniemożliwia wykorzystanie najważniejszej jej cechy, ruchliwości. Wielka jednostka kawalerji naciera na las, po dzielona na samodzielne grupy, wyposażone w arty lerję (do pojedyńczych dział włącznie). Zamiast\nPrzemarsz przez las.\n69. Natarcie na las.\nOgólna instrukcja walki. Cz, I I\npasów natarcia wyznacza się kierunki. Utrzyma nie kierunku powinno być stałą troską wszystkich dowódców. W natarciu skupia się najpierw wysiłek na wy sunięte części lasu. Następnie, jeżeli las jest płytki, prze się nawprost na skraj przeciwległy. Jeśli las jest głęboki, wówczas, po opanowaniu skraju lasu, porządkuje się oddziały i naciera dalej na stano wiska artylerji, polany, wyniosłości, skrzyżowania dróg i t. p. ważne przedmioty.\nWielka jednostka kawalerji forsuje przeprawę jednocześnie w kilku miejscach, skupiając wysiłek główny w punkcie najdogodniejszym. Miejsca przepraw poszczególnych kolumn mogą być dość odległe od siebie. Po dokonaniu przeprawy kolumny pomocnicze działają na korzyść sił głównych. Kawalerja musi umieć przebywać rzeki wpław. Ułatwia to w dużym stopniu działania, zwłaszcza w razie braku środków przeprawy. Ruchliwość kawalerji pozwala w obronie rzek na wyznaczanie jej rozległych stosunkowo odcin ków, zwłaszcza na kierunkach drugorzędnych. W obronie rzeki należy jak najwydatniej niepo koić nieprzyjaciela na jego brzegu.\nWielka jednostka kawalerji wybiera pozycję\nObrona lasu. obronną przedewszystkiem na skraju lasu.\nWiększy las jest zawsze dogodną maską do ukrycia koni. Walka obronna o las rozwija się podobnie jak w piechocie. Należy jedynie położyć większy nacisk na przeciwdziałanie zaczepne na boki nacierające go nieprzyjaciela. 71.\nLasy nadają się doskonale do prowadzenia walki\nDziałania opóźniającej, nawet małemi siłami kawalerji. opóźniające.\nZasadzki i częsta zmiana sposobów działania zbija z tropu nieprzyjaciela i skutecznie go po wstrzymuje. Należy bacznie strzec swych skrzydeł, aby nie dać się otoczyć. Walka o przeprawy i ciaśniny.\nW walce o przeprawy należy zawsze dążyć do zaskoczenia. Można to najłatwiej osiągnąć przez mylenie przeciwnika zręcznemi działaniami pozornemi i przez szybkie zgromadzenie sił głównych w obranym punkcie.\nWalka o miejscowości i bój uliczny. Przydatność kawalerji w walkach ulicznych jest mała. Wielka jednostka kawalerji w natarciu na miej scowość działa czołowo tylko częścią swych sił, główny wysiłek natomiast kieruje na boki i tyły nieprzyjaciela. Oddziałom nacierającym należy zawsze przydzielać artylerję (choćby pojedyńcze działa) i broń pancerną. Natarcie na miejscowość prowadzi się poza tem według zasad piechoty. Obronę miejscowości wykonywa kawalerja tak, jak piechota. Mniejsze, murowane osiedla, można doskonale wyzyskać do działań opóźniających.\nDziałania w zimie.\nkonne oddziały ciężkich karabinów maszy nowych, wozy bojowe (samochody pancerne, czołgi szybkobieżne) i kolarze; 2) piesze: piechota, oddziały ciężkich karabinów maszynowych, artylerja lekka, 3) lotnictwo. Celem zwiększenia ruchliwości związku miesza nego można bronie piesze przewozić na wozach lub samochodach.\nśnieg i mróz utrudniają działania. Duże śniegi powodują zmniejszenie szybkości działań, a nawet poruszeń poza przetartemi drogami. Odwilże i na stępujące po nich nagłe mrozy ograniczają szyb kość kawalerji wskutek gołoledzi. W marszach zimą stosuje się często spieszanie i prowadzenie koni w rękach. W razie obfitego śniegu korzystna będzie współ praca narciarzy, przedewszystkiem w rozpoznaniu. ROZDZIAŁ IX.\nZESPOŁY MIESZANE. 75.\nCharakte rystyka i skład.\nWielka jednostka kawalerji może być wzmoc niona silną piechotą. Powstaje wówczas związek taktyczny (operacyjny) bez wyraźnej przewagi kawalerji lub piechoty. Przeznaczeniem takiego związku jest wykonanie zadań, wymagających ruchliwości i dużej siły ognia. Największe trudności w zespole mieszanym na stręcza uzgodnienie działań kawalerji i piechoty. Skład takiego zespołu i stosunek ilościowy po szczególnych broni zależy od zadania a przede wszystkiem od terenu. W skład związku mieszanego mogą wchodzić następujące bronie: 1) konne i broń pancerna: kawalerja, artylerja konna, .\nGłówne zadania związków mieszanych: osłona i opóźnianie, ubezpieczenie skrzydeł, zapewnienie styczności, wypady i pościg.\n77. Działanie zespołu mieszanego będzie zwykle po Zasady legało na: wykonania. 1) czołowem związaniu przeciwnika lub też uderzeniu w najdogodniejszym kierunku zapomocą broni mniej ruchliwych, lecz posiadających dużą siłę ogniową, oraz 2) użyciu oddziałów ruchliwych do działań na skrzydła i tyły nieprzyjaciela lub do wykorzysta nia i przedłużenia wyników, osiągniętych przez walkę oddziałów mniej ruchliwych. W stosunku do piechoty działanie związku mie szanego będzie szybsze, w porównaniu zaś z ka waler ją działania związku będą ociężałe, lecz potęż niejsze i umożliwiające dłuższy wysiłek.\nCENTRALNA BIBLIOTEKA WOJSKOWA WARSZAWA\n52184 Cz. 2 1933\nReport "Ogólna instrukcja walki (tymczasowa). Cz. 2, Działania kawalerji samodzielnej - 1933"\nShare & Embed "Ogólna instrukcja walki (tymczasowa). Cz. 2, Działania kawalerji samodzielnej - 1933"


Miesiąc nauki 1x/tydzień - Molino Nauka Języka Hiszpańskiego\nStrona główna / Kursy / Miesiąc nauki 1x/tydzień\nMiesiąc nauki 1x/tydzień\nilość Miesiąc nauki 1x/tydzień\nKategoria: Kursy Tagi: hiszpański, hiszpański on-line, lekcje on-line, nauka zdalna\nZajęcia raz w tygodniu przez miesiąc. Czas trwania jednej lekcji to 55 minut.\nZajęcia są prowadzone w czasie rzeczywistym na cyfrowej platformie Clickmeeting, która ma wiele profesjonalnych funkcji ułatwiających przyswajanie wiedzy przez kursantów. Sprawia, że lekcje języka są ciekawe i dynamiczne. Jest bardzo wygodna dla ucznia, ponieważ wystarczy zaakceptować zaproszenie wysłane pocztą elektroniczną i w bardzo łatwy sposób dołączyć do zajęć.\nDodatkowo kursanci wykupujący pakiet lekcji otrzymują dostęp do Programu InstaLing, który pod patronatem Ministra Edukacji Narodowej pomaga przyswajać słówka nagromadzone po każdych zajęciach.\nPrzy regularnej nauce lekcje języka prowadzone są w oparciu o podręcznik Arcoiris, który stosuje METODĘ SPIRALI. Ten innowacyjny podręcznik sprawia, że książka prowadzi ucznia za rękę rozdział po rozdziale. W bardzo logiczny sposób powraca do słów/tematów/konstrukcji gramatycznych przerobionych wcześniej. Dzięki tej metodzie kursant tak łatwo nie zapomina czego nauczył się kilka tygodni wcześniej.\nmożna wybrać dla siebie odpowiedni pakiet lub skorzystać z 1 lekcji próbnej w cenie tylko 45 zł (45 min.)\npoziom znajomości języka jest określany na pierwszym spotkaniu online z lektorem\nuzgodnij ze mną na fb lub drogą mailową dogodny (i dostępny) harmonogram zajęć\ndo lekcji wystarczy komputer z dostępem do internetu, wyposażony w kamerkę i mikrofon\nnie musisz instalować żadnego oprogramowania, wystarczy, że skorzystasz z zaproszenia klikając w przesłany link\nw przypadku odwołania zajęć przez lektora są one odrabiane w innym dogodnym dla kursanta terminie\nzajęcia mogą być odwołane przez kursanta do 24h przed rozpoczęciem zajęć. Są one przenoszone po uzgodnieniu z lektorem na inny dogodny termin. Zajęcia odwołane na mniej niż 24h przed lekcją nie są odrabiane\nJęzyk hiszpański z DON QUIJOTE\n900.00 zł 720.00 zł Dodaj do koszyka\nLekcja 55 minut dla 2 osób\nMiesiąc nauki 2x/tydzień


Historia. Podręcznik. Klasa 6 – Historia i społeczeństwo – podręcznik do klasy 6\nPodręcznik do historii klasa 6 autorstwa Igora Kąkolewskiego i Anity Plumińskiej-Mieloch w atrakcyjny i zrozumiały dla każdego czytelnika sposób, przedstawia dzieje całego Świata, Europy i Polski od czasów nowożytnych, czyli tzw. wielkich odkryć geograficznych, aż po czasy napoleońskie, czyli rok 1815. Przedstawiane tematy i zagadnienia pochodzą z ciekawie dobranych źródeł, takich jak, teksty literackie, dokumenty, teksty pamiętnikarskie, czy historyczne. Podręcznik posiada niezwykle bogaty zestaw fotografii i rysunków, często przedstawiając rekonstrukcję obiektów historycznych w technice 3D, która to pomaga uczniom wyobrazić sobie i w sposób wielce zbliżony doświadczyć, jak wyglądało życie w tamtych czasach.\nCo znajdziemy w podręczniku do historii dla klasy 6?\n– “Dział I: Europa i Świat w XVIw.”\n– “Dział II: Polska w XVIw.”\n– “Dział III: Europa i Polska w XVIIw.”\n– “Dział IV: Świat w XVIIIw.”\n– “Dział V: Polska w XVIIIw.”\n– “Dział VI: Epoka napoleońska”\nPrzystępny język, którym posługują się autorzy podręcznika, zachęca uczniów do szerokiego poznawania wszystkich zagadnień z dziejów Europy, Polski i Świata, które są zawarte w podręczniku. Sesje “warto wiedzieć” oraz “Co nam zostało z tamtych lat” ubarwiają całość książki i wprowadzają dodatkowe informacje, które często służą porównaniom między przeszłością, a teraźniejszością i pokazują każdemu z osobna na co warto zwrócić szczególną uwagę. Osie czasu i kalendaria w lekcjach powtórzeniowych ułatwiają odnajdywanie i chronologiczne porządkowanie ważnych wydarzeń historycznych, a same lekcje powtórzeniowe są zbiorem najbardziej istotnych wydarzeń, które w jasny i czytelny sposób ułatwiają przygotowanie się do sprawdzianu.\nW podręczniku znajdziemy także słowniczki, które objaśniają dane terminy i tematy historyczne, a liczne mapy historyczne pozwalają zlokalizować dany, przedstawiany obszar, czy umiejscowić różne procesy historyczne. Bloki zadań “Sprawdź się”, które oparte są na ilustracjach, mapach, bądź pracy z tekstem umożliwiają uczniom sprawdzenie zdobytej wiedzy po analizowaniu kolejnych epok.


Lipa drobnolistna Greenspire (obw. 8/10cm) - Sadowniczy.pl\nLipa drobnolistna Greenspire (obw. 8/10cm)\nkod produktu: 170642/\nA: Tilia cordata\nLipa drobnolistna to drzewo długowieczne. Cenione ze względu na miododajne i bardzo pachnące kwiaty.\nLipa drobnolistna Greenspire jest drzewem średniej wielkości, lecz bardzo szybko rosnącym. Korona jest regularna o stożkowym pokroju. Dorasta do 20m wysokości i około 10m szerokości. Liście sercowate, ciemno zielone. Jesienią przebarwia się na złoto. Kwitnie na przełomie czerwca i lipca. Odmiana typowo alejowa, sadzona często jako soliter.\nDąb szypułkowy Fastigiata (obw. 8/10cm)


Powszechne uwłaszczenie mieszkań spółdzielczych: tego nie można zrobić od ręki - Nieruchomości - rp.pl\nAktualizacja: 14.09.2007, 09:00\nPowszechne uwłaszczenie mieszkań spółdzielczych: tego nie można zrobić od ręki\nNie można wykluczyć zatorów i opóźnień, a tym samym frustracji i rozgoryczenia potencjalnych nabywców spółdzielczych mieszkań. Ale takie zagrożenie było łatwe do przewidzenia - uważa notariusz, członek Krajowej Rady Notarialnej Lech Borzemski\nNie ma nic nadzwyczajnego w tym, że postanowienia znowelizowanej 14 czerwca ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, obwiązującej od 31 lipca, muszą wykonywać przede wszystkim zarządy tych spółdzielni, urzędnicy starostw powiatowych, notariusze, sądy wieczystoksięgowe. Nadzwyczajna jest jednak skala całego przedsięwzięcia, tak ze względu na liczbę chętnych do nabycia na własność na niezwykle korzystnych warunkach lokali mieszkalnych, jak i - a może przede wszystkim - ze względu na czas, jaki na dokonanie tych czynności ustawa zakreśliła. Ostrożnie szacuje się, że wnioski może złożyć około 900 tys. uprawnionych. Tymczasem ustawa nakłada na spółdzielnie obowiązek zawarcia z tymi osobami umów przeniesienia własności lokali w ciągu trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku przez uprawnionego. Poniżej dalsza część artykułu\nPrawdopodobnie zakreślenie wskazanego terminu miało zmobilizować zarządy spółdzielni i uniemożliwić przewlekanie realizacji złożonych wniosków. To można zrozumieć. Jednak trzymiesięczny termin, liczony od dnia złożenia wniosku, byłby realny tylko wtedy, gdyby uprawnieni składali wnioski sukcesywnie przez dłuższy czas. Nikt jednak nie chce czekać. Nauczeni różnymi doświadczeniami z przeszłości obywatele będą starali się jak najszybciej wykorzystać okazję, o której wielu nawet nie marzyło. I co wówczas? W tym miejscu aż się prosi, by rozwiać kilka mitów, które już krążą w tej sprawie.\nPo pierwsze: znaczne preferencje finansowe zagwarantowane nabywcom lokali nie zmieniają faktu, że przeniesienie na odrębną własność lokali mieszkalnych (a także niemieszkalnych) to przeniesienie własności nieruchomości. Z tym zaś wiążą się wszelkie rygory i zasady wynikające z przepisów prawa, zwłaszcza z kodeksu cywilnego, ustawy o własności lokali, prawa o notariacie oraz ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Prawidłowe stosowanie tych przepisów to gwarancja bezpiecznego obrotu prawnego i od tego ani państwo, ani sami zainteresowani na pewno nie chcą odstąpić. Oznacza to, że przy zawieraniu tych umów nie ma mowy o żadnym "chodzeniu na skróty". Na to nikt odpowiedzialny nie może sobie pozwolić. Po drugie: błędne byłoby założenie, że trzy miesiące to jedynie czas na zawarcie u notariusza umowy. Wprost przeciwnie. Podpisanie aktu notarialnego jest zakończeniem procesu przygotowania i skompletowania dokumentów, bez których taka umowa nie może być zawarta. Jakich dokumentów? Przede wszystkim ze spółdzielni, takich np. jak odpis z Krajowego Rejestru Sądowego czy uchwała zarządu dostosowana do zmian wynikających z nowelizacji ustawy. Dalej: odpis z księgi wieczystej oraz dokumenty geodezyjne - w najlepszym razie wypis z rejestru gruntów. Jeżeli księga wieczysta jest już na nośniku elektronicznym, z wydaniem odpisu nie powinno być problemu. Gorzej, jeżeli nadal jest papierowa, a zupełnie fatalnie, jeżeli jest papierowa, ale w sądzie trwa właśnie migracja ksiąg na nośniki elektroniczne. Wtedy bowiem, zgodnie z praktyką wielu sądów, złożenie wniosku o odpis spowoduje rozpoczęcie całego procesu przeniesienia treści księgi papierowej do księgi elektronicznej i na odpis trzeba będzie czekać nawet miesiąc. Do zawarcia umowy niezbędne jest zaświadczenie potwierdzające, że konkretny lokal mieszkalny (niemieszkalny) jest lokalem samodzielnym w rozumieniu ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Spełnienie takich wymagań stwierdza starosta w zaświadczeniu. Pierwsze sygnały, szczególnie z dużych miast, wskazują, że wydanie takich zaświadczeń też trochę potrwa. Kolejny dokument, który zgodnie z prawem ma być załącznikiem do aktu notarialnego, to fachowo wykonany szkic lokalu i pomieszczeń przynależnych na rzutach kondygnacji. Wreszcie konieczne jest prawidłowe wyliczenie powierzchni użytkowej lokali wraz z pomieszczeniami przynależnymi oraz obliczenie przysługującego właścicielowi lokalu udziału w nieruchomości wspólnej, tzn. w gruncie oraz w częściach wspólnych budynku. I dopiero wtedy można przystąpić do sporządzenia wielostronicowych aktów notarialnych, a następnie w wyznaczonym terminie dokonać ich odczytania, przyjęcia i podpisania. Po trzecie: podpisanie umowy notarialnej to jeszcze nie jest koniec. Do powstania odrębnej własności lokalu niezbędny jest wpis - tzw. konstytutywny - do księgi wieczystej. Przy omawianych umowach brak takiego wpisu oznacza, że lokal jako odrębna nieruchomość nie powstał, a zatem nie może być przedmiotem dalszego obrotu, np. sprzedaży czy darowizny. Strach pomyśleć, co będzie, gdy w ciągu kilku miesięcy sądy wieczystoksięgowe zasypane zostaną kilkuset tysiącami wniosków o założenie nowych ksiąg wieczystych. W dużych sądach spowoduje to prawdopodobnie potężne zatory, na których rozładowanie trzeba będzie czekać przez długi czas. Ponadto, mając w perspektywie wiele tysięcy umów dotyczących lokali, warto albo znowelizować ustawę o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, albo doprowadzić do ujednolicenia praktyki sądów w kwestii wysokości opłat pobieranych za wpisy do ksiąg wieczystych. Nie wdając się tu w szczegóły, trzeba jednak zasygnalizować, że od wniosku o założenie dla lokalu księgi wieczystej i wpisu w tej księdze własności na rzecz nabywcy część sądów pobiera opłaty w łącznej kwocie 260 złotych, a część żąda dodatkowo 100 zł za dokonanie wpisu w dziale II księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, z której wyodrębniono lokal. Niezależnie od tego, która praktyka jest słuszna, takich rozbieżności z przyczyn oczywistych być nie powinno. Po czwarte: na razie nie ma spiętrzenia tych spraw w urzędach, sądach czy kancelariach notarialnych. Może się ono jednak pojawić, a przyczyną tego nie będzie ani zbyt mała liczba urzędników, notariuszy czy sędziów, ani też ich brak chęci do pracy. Nie trzeba nikogo przekonywać, że liczebności i sprawności poszczególnych instytucji w żaden sposób nie można oceniać na tle incydentalnej ustawy, która na krótki czas spowoduje zwiększenie zakresu dokonywanych czynności. Jako dobry przykład można podać kancelarie notarialne, w których na co dzień notariusze czekają na klientów, a nie odwrotnie. Czy nagła konieczność zawarcia w krótkim czasie ogromnej ilości aktów notarialnych i spowodowany tym ewentualnie wydłużony czas oczekiwania może prowadzić do wniosku, że na przykład notariuszy jest za mało? Oczywiście, nie. Przecież notariusze i sędziowie wieczystoksięgowi to nie są pracownicy sezonowi, których liczbę można w krótkim czasie dowolnie zwiększać lub zmniejszać. Najlepsza nawet ustawa nie spełni swojego celu, jeżeli nie będzie sprawnie realizowana. Ustawodawca, uchwalając choćby najsłuszniejsze przepisy, musi ocenić realnie także możliwość ich wprowadzenia w życie. Pomocne są tutaj opinie, a przede wszystkim doświadczenia tych osób i instytucji, które w codziennej pracy zajmują się stosowaniem prawa. A notariusze znają się na obrocie nieruchomościami i zawsze w tym zakresie służą wiedzą oraz pomocą. Tymczasem przy uchwalaniu tej ustawy zupełnie nikt nie był zainteresowany opinią notariatu. Wielka szkoda. W świetle przedstawionych faktów należy jednak rozważyć, czy nie byłaby wskazana nowelizacja ustawy, przynajmniej w zakresie trzymiesięcznego terminu do zawarcia umów. W przeciwnym razie nie można wykluczyć zatorów i opóźnień, a tym samym frustracji i rozgoryczenia potencjalnych nabywców mieszkań. Ale naprawdę takie zagrożenie można było sobie wcześniej wyobrazić, dlatego nie należy winić za nie tych, którzy ustawę jedynie wykonują.