Netgear Orbi RBK20 FIPRO\n» Netgear Orbi RBK20\nCena: 1 638,99 zł 1638.99 PLN\nKod produktu: RBK20-100PES\nWykorzystaj maksimum prędkości sieci WiFi, za którą płacisz, w każdym zakątku domu oraz w jego pobliżu\nJedna sieć WiFi dla całego domu\nSkorzystaj z wygody, jaką jest posiadanie jednej sieci WiFi dla całego domu. Oglądaj ulubione programy na tablecie, przechadzając się między balkonem i ogródkiem. Bez utraty połączenia, bez martwych stref WiFi.\nSkorzystaj z aplikacji NETGEAR Orbi, teraz z nowym panelem, aby zainstalować i spersonalizować domowy system WiFi Orbi.\nZarządzaj ustawieniami WiFi, udostępniaj dane logowania do sieci\nZ łatwością skonfiguruj oddzielny dostęp do Internetu dla gości\nPrzeprowadź test szybkości\nUwaga: możesz też użyć internetowego kreatora instalacji dostępnego na stronie orbilogin.net. W urządzeniach z systemem iOS dostępne jest logowanie przy użyciu linii papilarnych.\nWspółpracuje z Amazon AlexaTM\nKontroluj swoją sieć WiFi od NETGEAR za pomocą prostych poleceń głosowych, korzystając z systemu Amazon Alexa™ oraz funkcji NETGEAR Skill.\nNiezawodna domowa sieć WiFi konfigurowana w ciągu kilku minut\nPorty LAN 1x 10/100/1000BaseT (RJ45)\nWbudowana pamięć SDRAM 512 MB\nTryb pracy Router Wi-Fi\nZarządzanie, monitorowanie i konfiguracja Access Control\nProcesor Quad-Core 710MHz\nObsługiwane sieci IEEE 802.11b/g/n 2,4 GHz\nWPA/WPA2 PSK IEEE 802.11b/g/n 2,4 GHz\nWymiary 168 x 142 x 61 mm\nDodatkowy Satelita do systemu Netgear ORBI AC2200


Dotacje z budżetu państwa przeznaczone uczelniom na kształcenie osób z niepełnosprawnością w świetle zmian wprowadzanych ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Ustawa 2.0) | Optima\nPrawne formy przekazywania środków na zadania związane ze stwarzaniem studentom i doktorantom, będącymi osobami niepełnosprawnymi, warunków do pełnego udziału w procesie kształcenia – stan obecny i projektowany od 1 stycznia 2019 r.\nProjektowane zmiany w zakresie gromadzenia środków na zadania związane z zapewnieniem osobom niepełnosprawnym warunków do pełnego udziału w procesie przyjmowania na studia, do szkół doktorskich, kształceniu na studiach i w szkołach doktorskich lub prowadzeniu działalności naukowej i wydatkowania środków w świetle planowanych zmian ustawy 2.0 od 1 stycznia 2019 r.\nOmówienie algorytmu podziału dotacji z budżetu państwa.\nKatalog zadań, na które uczelnia może przeznaczyć dotację.\nKatalog zadań zabronionych do dofinansowania w ramach dotacji.\nDokumentowanie wydatków ponoszonych w ramach dotacji.\nRegulaminy, zarządzenia określające zasady wydatkowania środków.\nNajczęstsze naruszenia zasad wydatkowania dotacji.\nZajęcia prowadzi Anna Pawełas - praktyk w dziedzinie finansów publicznych. Posiada doświadczenie w zakresie przeprowadzania kontroli funkcjonalnych i instytucjonalnych, monitorowania oraz analizy ekonomicznej i finansowej. W latach 2004 – 2007 główny księgowy jednostki organizacyjnej powiatu. Ukończyła studia w zakresie Ekonomii w Wyższej Szkole Ekonomiczno-Informatycznej oraz w zakresie audytu strategicznego na Uniwersytecie Warszawskim. Od 2013 roku trener w projekcie „Doskonalenie strategii zarządzania oświatą na poziomie regionalnym i lokalnym”. Prowadzi szkolenia w zakresie kontroli zarządczej, zarządzania finansami w uczelniach, kalkulacji kosztów kształcenia w szkołach wyższych, optymalizacji organizacji oświaty samorządowej w kontekście nowych wyzwań polskiej edukacji oraz planowanie wydatków oświatowych.\n30/06/2022 Niestety szkolenie już się odbyło. Jeżeli jesteś zainteresowany szkoleniem napisz do nas


Wakacyjny żurnal – ppomorsky\nOpublikowano 18 lipca 2010 Autor ppomorsky\t2 komentarze do Wakacyjny żurnal\nCzyli garść drobnych zapisków jak dotychczas.\nCzyli w zgrabnym uproszczeniu „Przynieś, zanieś, pozamiataj”. Moja ostatnia wakacyjna rola. Wcieliłem się w tytułowego pomagiera, co by podnieść sobie wewnętrzne morale i udowodnić całemu światu, że tak jak niestraszne są mi uliczne kompaniery krótkonogich nastolatek, tak walka z całą ścianą tynku, dzierżąc młot pneumatyczny również.\nDowiedziałem się parę pożytecznych rzeczy, których poza budową nie sposób się nauczyć. Na ten przykład, pewnie nie wiecie co jest największym przekleństwem, złem niekoniecznym i istnym armagedonem dla pomagiera. Nie wiecie, prawda? Otóż, jak do rymu jest to fuszera. Zgodnie z budowlanym podręcznikiem przysłów, fuszerę się odpierdala, a raczej jej się nie odpierdala, bo w takim razie leci się z roboty. Fuszera to przede wszystkim brak porządku (!), istny mariaż, rozpierdol, sodoma i gomora w miejscu pracy. Bardzo, ale to bardzo niechciana rzecz, zwłaszcza u mojego bossa. To też pozostawiony w pozycji a’la „oparty o ścianę, którą rozwalam” młotek równa się = kara dekapitacji, szczota w łapę i jazda pięterko z kurzu. A NIKT nie lubi „pięterka z kurzu”.\nDlaczego? Bo na budowie kurz jest jak dziwki na fabrycznej w Łodzi, wylatuje ze wsząd, wszędzie go pełno, niby go pragniesz,ale po jakimś czasie jedyne o czym myślisz, to o jego zniknięciu. A to nigdy się nie staje. Sytuacja bez wyjścia. Takża zamiatasz do fajrantu. Bajka bez hepiendu.\nJeśli już fuszerę odstawisz na plan trzeci, pozostaje Ci ogarnąć, co dzieje się wokół Ciebie. A co może się dziać? Może się nie dziać nic, a i tak możesz mieć trudności ze zrozumieniem co fachowcy od Ciebie chcą. System nazw to rzecz gorsza niż bariera językowa w małżeństwie. Żonie, choćby była z Kualalumpur zwykła „kurwa mać” da do zrozumienia, że coś jest nie tak, a na budowie zwykła poziomica ma jakieś 11 (słownie: jedenaście !) nazw. Od łaty, poprzez belke, szpade, płaską, jedynke, cienką, bombla po szpachle. Do momentu jak tam trafiłem, wydawało mi się, że umiem znaleźć na wszystko od groma bliskoznacznych określeń. Teraz wiem, że Gienek operujący giętarką bije mnie w cuglach.\nPrzejdźmy teraz do zauważonej ostatnio bardzo cwanej pamięci, jaką jest pamięć cwana. Tak jak wszystko o czym piszę, owe zjawisko istniało zawsze, ale tylko dzięki moim wielogodzinnym sesjom myślowym pod prysznicem, nabrało prawdziwego, piątego dna z podwójną głębią.\nLudzie pamiętliwi cwanie nie tylko pamiętają to, na czym im zależy, ale też stosują ją w tylko sobie odpowiednich sytuacjach. Twój najlepszy kumpel, który okaże się posiadaczem pamięci cwanej zapamięta wszystko ze szczegółami, tylko po to, że gdy będzie coś od Ciebie chciał, przypomni Ci najlepszy w życiu melanż, na którym przelizaliście tą samą dziewczynę jednocześnie, a kiedy będzie chciał Ci dopieprzyć wyrzuci Ci wszystko to, co dotknęło, a co zrobiłeś Ty. Kulminacyjna fala wspomnień okaże się jednak dopiero wtedy, gdy cały precedens odbędzie się wśród osób trzecich. Kumpel pozbawi się jakichkolwiek pozytywnych myśli, a rozjaśni ciemną stronę mocy. Tak więc nie dziw się jak wyrzuci Ci złoty siedemidziesiąt pięć, które wisisz mu od przedszkola, a o wszystkim tym, co mu pożyczyłeś nie raczy wspomnieć.\nNa nasze, moje i wasze szczęście wśród nich, jak wszędzie znajdują się idioci. Idioci nie potrafią odróżnić przydatnych od nieprzydatnych wspomnień i nie dość, że we wszystkim się gubią, to mieszają jedno z drugim. Korzyści z niekorzyściami, zyski ze stratami – wszystko im się pierdoli. Taki osobnik zamiast wyjść na plus przy swoich ziomach poprzez nawpieprzanie jednostce, wpierdoli się po uszy, nie dostrzegając, że ta właśnie jednostka jest go w stanie ustawić wyżej niż cała jego ekipa.\nZnacie to uczucie, kiedy przychodzi wam wybierać pomiędzy jedną, zaufaną osobą, a masą ludzi, których lubicie tylko za to, że ich towarzystwo łechta wam ego, a jednostce nie możecie zaimponować. Co więcej, ta jednostka nad wami góruje, ale jest zaufana. Wybieracie masę i wcześniej czy później macie przejebane, bo jednostka wystosowała w waszym kierunku tryb „krzyż pański”. O ile jeszcze jednostka jest wpływowa i charyzmatyczna, macie totalne dno połączone kanałem la manche z waszą sytuacją i zamiast ustawić się w grupie, dostajecie po dupie. Amen.\nDobrze, że ją mam\nczyli dziewczyna mojego kolegi.\nAlbo kolega mojej dziewczyny, bo jak to mawiał Frajerdrom z Zasiedmiolodówkogrodu: „Punkt widzenia, zależy od kąta patrzenia”.\nOdwieczne pytanie, jak się ustawić, żeby się nie na męczyć, zamotać, zaliczyć i na półkę odstawić – męczyło wszystkich mężczyzn, męczy nadal i będzie aż do końca świata. Wszyscy się nad nim zastanawiają, jedni myślą, że już wiedzą i działają, inni dalej się głowią i stoją w miejscu. Ci, aktywniejsi idą na księży, popełniają samobójstwo, kastrują się lub wyznają arcyboga gejów, ewentualnie się żenią, lub żyją w wolnym związku. Co większe szare dupy zostają kawalerami tylko do śmierci i żyją w świeckim celibacie (vel ja).\nAle ale, przecież każdy wie, że pośród trudów życia, nie ma kolorów czarnych i kolorów białych, a są… szarooośći. Czyli stany pośrednie. Tak więc tutaj też muszą być i, uwaga.. są.\nReprezentant stanu pośredniego pomiędzy aktywistą a szarodupistą zostanie kolegą jego dziewczyny. To pewne. Kolega jego dziewczyny dostaje wzwodu na samą myśl, że może jego dziewczynę zobaczyć na środku chodnika i odegrać jedną ze swoich żałosnych do bólu scen z telenoweli „Przyjaźń damsko męske, czyli kulisy jak zaliczyć mamę moich dzieci”.\n„Cześć kolego, schudłeś? Hihi”\n„Nie! Hihi. Założyłem pasek.”\n„O, to fajnie!”\n„Noo, a wiesz…”\n„O, Rafałek idzie…”\n„E, tzn (przekaz podprogowy) wypad!”\n„E, to ja lece, pa!”\nKolega jego dziewczyny to twór nadzwyczaj odporny na wszystkie zewnętrzne aluzje, głosy racjonalizmu i rozsądku, a już na pewno głosy ludzi próbujących dać mu do zrozumienia, że jego dziewczyna jest jego, a nie kolegi. Tak oczywista rzecz dla kolegi jest nieprawdopodobna. Wszystko przez jedną myśl. Jedną jedyną myśl dającą idealną porcję nadziei dla kolegi jego dziewczyny. Ta myśl to: „W końcu go zostawi i będzie moja”. Z tym że, ona nigdy nie będzie jego. Jeśli wcześniej nie była jego, nie jest teraz to i potem nie będzie. On nie widzi, że ona jest cwana, bo nie widzi nic, poza nią.\nCo na to on 0 chłopak dziewczyny? Kolega jest jego największym wrogiem, bo o ile nie ma on realnych szans na zdobycie dziewczyny, może zrobić rzecz, o której wszyscy wiedzą, ale każdy boi się rozmawiać. Może pozbawić go bezpowrotnie jej. To cholernie głupie, ale niestety prawdziwe. W imię zasady „Jeśli ja nie mogę, to nikt!” kolega namawia dziewczynę, że jej chłopak ma milion i jeden wad, które dyskwalifikują go w porównaniu z Patissonem, Melem Gibsonem i Russelem Crow’em, o Nicolasie Cage’u nie wspominając. Kolega ma na tym tle ogromną moc, a jeśli potrafi z niej korzystać – już po chłopaku. Testowane, działa zawsze.\nStrzeżcie się, niedługo kolejny wakacyjny żurnal, a w nim mini noteczki, których nie dało się rozrzucić pojedynczo.\nPorno, ale kocham taką pogodę, jeśli z okna widzę basen pełen chłodnej, przezroczystej i co najważniejsze mokrej wody. Zdychacjcie.\nKategorieJa i moje, Piękniejsza strona świata, Wy i wasze, Życiowo\nTagibob budowniczy, cwaniak, debil, on, ona, pamięć cwana, pomagier, robota\nPoprzedni Previous post: Mój zadowolony sprzęt\nDalej Next post: Wakacyjny żurnal cz. 2\nF@nt! 18 lipca 2010 Reply\nOgółem spox noteczka/wpis…itp. itd ;D cala notka a raczej 2 czesci od dolu przypominaja opis jednej osoby ;D co do przyjazni damsko-meskiej w sumie jak sie to dobrze rozegra to możliwości do istnienia są ;D\ntala 22 lipca 2010 Reply\nta przyjaźń istnieje, Piotruś!


Zniewolona: ostatni odcinek - kiedy oglądać finał 2. sezonu? [STRESZCZENIE 48. ODCINKA] | Radio ZET\n"Zniewolona" - ostatni 48. odcinek: STRESZCZENIE. Co się wydarzy w finałowym epizodzie 2. sezonu serialu? Jak potoczą się losy bohaterów? Kiedy oglądać? W tym artykule znajdziecie streszczenie ostatniego odcinka "Zniewolonej" i datę jego emisji.\nZniewolona: ostatni odcinek - streszczenie 48. odc.\nStreszczenie 48. odcinka "Zniewolonej", czyli ostatniego epizodu, brzmi następująco: Nikołaj udowadnia przed zgromadzeniem szlacheckim, że Grigorij sam się postrzelił, ukradł ordery oraz zabił Aleksieja Kosacza. Tymczasem Czerwiński dowiaduje się, że jego majątek ma trafić na licytację. Popełnia samobójstwo. Natalia jest zdruzgotana i postanawia wstąpić do zakonu. Doroszenko natomiast zamierza wyjechać do Europy. Plany krzyżuje mu pojawienie się Eleny. Żadan negocjuje z Susłowem w sprawie Katii. Przez jego zagrywki nie może wziąć udziału w aukcji. Niespodziewanie jednak Andriej zostaje współwłaścicielem banku. Dzięki temu jest w stanie wpłynąć na przebieg transakcji. Kupuje Czerwinkę i daje wolność poddanym, na koniec oświadcza się Wierbickiej. Po ceremonii ślubnej dochodzi do nieoczekiwanych zdarzeń.\nZniewolona, odc. 48 - kiedy oglądać ostatni odcinek 2. sezonu serialu?\nOstatni odcinek "Zniewolonej" niewątpliwie wywoła wiele emocji. Nic dziwnego, w końcu podczas finałowego epizodu drugiego sezonu serialu dowiemy się, jak ostatecznie potoczą się losy bohaterów i czy wszystko dobrze się skończy. W związku z tym wiele osób poszukuje w sieci informacji na temat tego, kiedy ostatni odcinek drugiego sezonu "Zniewolonej" zostanie wyemitowany. Finałowy epizod będzie można obejrzeć w piątek, 30 sierpnia 2019 roku. Serial tradycyjnie wyemitowany zostanie o godzinie 20:35 w TVP1.


Szkolenie: Excel -od podstaw do praktyki – Simple Solution Consulting – szkolenia, kursy, warsztaty\nSimple Solution Consulting – szkolenia, kursy, warsztaty\nSzkolenie: RODO jak przygotować dokumentację dla firmy.\nSzkolenie: Zasady prowadzenia dokumentacji kadrowej po 1 stycznia 2019\nKurs: Kadry, Płace i ZUS z Płatnikiem (poziom podstawowy)\nKurs Specjalista ds. kadr i płac połączony z nauką obsługi programów Symfonia – Kadry i Płace oraz Płatnik\nKurs: Specjalista ds. kadr i płac z obsługą programów Symfonia – Kadry i Płace oraz Płatnik – kurs dla początkujących\nKurs: Podstawy księgowości w firmie\nKurs: Profesjonalna asystentka/sekretarka\nExcel -od podstaw do praktyki\nSzkolenie indywidualne Word+Excel (poziom podstawowy)\nSzkolenie z obsługi MS Excel (poziom podstawowy)\nSzkolenie: Excel -od podstaw do praktyki\nSzkolenie przeznaczone jest dla osób zaczynających przygodę z Excelem: zajmujących się codzienną pracą biurową, zarządzaniem informacjami, tworzeniem i porządkowaniem podręcznych baz danych, rozliczających, nadzorujących, planujących, raportujących. Szkolenie, w formie warsztatów, ma na celu uzyskanie wiedzy i umiejętności z zakresu podstawowego, ale gruntownego posługiwania się narzędziami dostępnymi w programie MS Excel.\nZajęcia skierowane są również do osób bezrobotnych i poszukujących pracy jako kurs podnoszący kwalifikacje zawodowe. Opłata za zajęcia pokrywana jest ze środków Powiatowego Urzędu Pracy.\nZe względu na specyfikę zajęć indywidualnie ustalamy z każdym Klientem terminy szkolenia (dla grup lub pojedynczych osób). Warunek – wszystkie zajęcia odbywają się w dni powszednie w godzinach 09.00 – 16.00.\nKoszt: 1200 zł brutto od osoby i obejmuje:\n24 godzin zajęć dydaktycznych (w tym konsultacje indywidualne), materiały szkoleniowe, materiały do pracy (długopis, notes), lunch, kawę, herbatę, ciastka.\n1. Ogólne informacje na temat środowiska programu Microsoft Excel.\n2. Elementy nawigacyjne, informacyjne i funkcyjne, wstążka.\n3. Poruszanie się po arkuszach, działania na plikach.\n5. Prawidłowe wprowadzanie danych.\n7. Kopiowanie, przenoszenie, zaznaczanie wielu obszarów.\n8. Wypełnianie automatyczne, serie danych.\n9. Komentarze i recenzja.\n10. Adresowanie względne i bezwzględne.\n12. Dodatkowe możliwości – stopki i nagłówki.\n13. Dane w MS Excel:\n14. Wykresy – graficzne przedstawianie danych:\n15. Przydatne sztuczki i skróty ułatwiające i przyspieszające pracę.\n16. Unikanie błędów w pracy z arkuszami.\n18. Formatowanie warunkowe.\n19. Sprawdzanie poprawności danych. Podstawowa walidacja danych\n20. Analiza danych\n21. Tabele przestawne i wykresy przestawne\n22. Zarządzanie danymi\n23. Praca z wykresami\nO wykładowcy: Doświadczony wykładowca, ekspert zagadnień związanych z księgowością małych firm oraz specjalista w dziedzinie prawa pracy. Jest wysoko oceniana przez uczestników zajęć. Wszystkie kursy i szkolenia prowadzi niemal wyłącznie w formie warsztatowej. Podczas zajęć uczestnicy mogą na bieżąco uzyskać odpowiedzi na nurtujące ich pytania.\ntel. 796 854 555 mail: biuro@e-ssc.pl\nPrawa autorskie © 2018 Simple Solution Consulting – szkolenia, kursy, warsztaty. Napędzany przez WordPress. Szablon: Spacious by ThemeGrill.


Enea Serwis wybuduje elektrownię fotowoltaiczną w Szczecinie » News2\nEnea Serwis wybuduje elektrownię fotowoltaiczną w Szczecinie\nPo miejskich ładowarkach pojazdów elektrycznych, zaprojektowanych i wybudowanych dla Miasta Szczecin przyszedł czas na fotowoltaikę. Enea Serwis wybuduje w Szczecinie elektrownię fotowoltaiczną o mocy znamionowej 420 kW wraz z przyłączami elektroenergetycznymi. Spółka wygrała przetarg ogłoszony przez inwestora – Zachodniopomorskie Centrum Onkologii w Szczecinie. Zakończenie realizacji całości przedsięwzięcia przewidywane jest na wrzesień b.r.\nW postępowaniu przeprowadzonym przez inwestora w trybie przetargu nieograniczonego udział wzięły dwie firmy, najlepszą ofertę przygotował Oddział Zachód Enea Serwis. Spółka dostarczy poszczególne elementy, wykona prace ziemne związane z uformowaniem terenu, prace montażowe i uruchomi elektrownię fotowoltaiczną. Elektrownia składała się będzie z dwóch części: wolnostojącej o mocy elektrycznej 404,24 kW złożonej z dwóch pól modułów fotowoltaicznych o łącznej ilości 1 304 szt. (powierzchnia zabudowy wyniesie 5 402,60 m2) oraz zainstalowanej na dachu budynku administracyjnego o mocy elektrycznej 18,60 kW, złożonej z 60 szt. modułów, ustawionych na 10 tzw. stołach (powierzchnia zabudowy w tym przypadku wyniesie 524,00 m2). Zakres robót objętych umową przewiduje również modernizację pól istniejącej stacji elektroenergetycznej SN, dostawę i montaż stacji elektroenergetycznej nn/SN z transformatorem o mocy znamionowej 630 kVA, monitoringu CCTV, AKPiA, a także wykonanie instalacji sanitarnych.\n-Świadczenie kompleksowych usług związanych z projektowaniem, budową i eksploatacją instalacji fotowoltaicznych stanowi istotny element strategii Spółki. Warto też podkreślić, iż niezależnie od oczekiwanych efektów biznesowych udział naszych pracowników w tego rodzaju innowacyjnych przedsięwzięciach pozwala w znakomity sposób podnosić kwalifikacje i kompetencje, sprzyja również budowie pasji zawodowych, niezależnie od zajmowanego stanowiska, inżyniera czy elektromontera – mówi Sławomir Bielecki, prezes Enei Serwis.\n-Za nami wybór dostawców podstawowych elementów elektrowni. Jedne z najlepszych dostępnych obecnie na rynku modułów fotowoltaicznych dostarczy bezpośrednio niemiecki producent, firma ALEO. Będą to moduły fotowoltaiczne typu S19 HE o mocy znamionowej 310W każdy, charakteryzujące się sprawnością w standardowych warunkach testowych tzw. STC na poziomie 18,9%, na które producent udzielił gwarancji jakości wynoszącej 22 lat. Zastosowane zostaną falowniki produkcji Fronius, firmy o światowej renomie. Konstrukcje wsporcze z kolei dostarczy polski producent- firma REMOR, mająca swój zakład produkcyjny w Reczu. Współpraca z ww. partnerami zapewni spełnienie podstawowych wymogów inwestora, szczególnie w kontekście niezawodności i utrzymania parametrów technicznych elektrowni w czasie- podkreśla Artur Pożarycki, dyrektor Oddziału Zachód Enei Serwis.


Modna choinka 2021 - 6 najważniejszych trendów w zdobieniu choinek - Aranżacje wnętrz - Polki.pl\nfot. Adobe Stock, Мария Балчугова\nModna choinka 2021 - 6 najważniejszych trendów w zdobieniu choinek\nModna choinka 2021 to przede wszystkim ta utrzymana w złotej lub białej kolorystyce. Wśród trendów pojawiają się również słodkie pastele i klasyczna czerwień.\nMałgorzata Machnicka / 15.11.2021 16:53\nModna choinki 2021 zachwycają bogactwem wzorów i odcieni. Najmodniejsze to te utrzymane w naturalnej kolorystyce z przewagą złota, srebra i czerwieni. Pamiętaj, że świąteczne ozdoby powinny być nie tylko piękne, ale pasować do wnętrza, w którym będą wyeksponowane.\nZ naturalnymi ozdobami\nModna choinka 2021 - minimalistyczna\nWystarczy zawiesić jednokolorowe światełka i kilka bombek w jednym kolorze, aby choinka stała się prawdziwie świąteczna.\nMinimalistyczny wystrój najlepiej sprawdza się na niewielkich drzewkach, tych żywych, w donicach. Dobrze komponuje się we wnętrzach, w których pełno naturalnych kolorów i drewna. To także świetna ozdoba do nowoczesnych salonów.\nfot. Minimalistyczna choinka/Adobe Stock, 2mmedia\nModne choinki 2021 - pastelowa\nTaka choinka to marzenie każdej małej dziewczynki. W tym roku możesz zaszaleć - w sklepach pojawiło się całe mnóstwo różowych, błękitnych, miętowych i fioletowych bombek.\nNa pastelowej choince powinny pojawić się nie tylko bombki, ale również błyszczące łańcuchy, koraliki, kokardy, a nawet kwiaty.\nfot. Pastelowa choinka/Adobe Stock, stock28studio\nModna choinka 2021 - beże i złoto\nChoinka ubrana w beżowe i złote bombki wygląda niezwykle efektownie i elegancko. Warto zadbać o to, aby były różnych kształtów i wielkości.\nZłota choinka doskonale wpisze się w każde wnętrze - pasować będzie zarówno do klasycznie urządzonego salonu, jak i salonu w stylu loft.\nfot. Złota choinka/Adobe Stock, Мария Балчугова\nModna choinka 2021 - naturalne ozdoby\nChoinkę możesz udekorować ususzonymi plastrami pomarańczy, własnoręcznie upieczonymi ciasteczkami i drewnianymi zawieszkami w kształcie dzwoneczków, gwiazdek i aniołków (kupisz je już niemal w każdym sklepie z dodatkami do wnętrz) - są niedrogie, ekologiczne i w duchu zero waste.\nMożesz urozmaicić ją dodatkiem białych, czerwonych, złotych i srebrnych bombek. Całość będzie wyglądać naprawdę zachwycająco!\nfot. Choinka z naturalnymi ozdobami/Adobe Stock, JenkoAtaman\nModna choinka 2021 - klasyczna czerwień\nChoinka dla miłośniczek klasyki. W roku 2021, jeśli zdecydujesz się na czerwień to koniecznie w wersji maks. Niech czerwone będą nie tylko bombki, ale również łańcuchy i włos anielski.\nPrzy jednokolorowej choince, warto urozmaicić kształty bombek - niech pojawią się dzwoneczki, serduszka, szyszki, domki i lokomotywy.\nfot. Choinka w czerwieniach/Adobe Stock, JenkoAtaman\nModna choinka 2021 - jak ośnieżona\nTaka choinka nie wymaga zbyt wielu ozdób. Wystarczy kilka srebrnych i białych bombek - najlepiej matowych oraz szeroka, półtransparentna wstążka - okręć nią drzewko, a na czubku zawiąż kokardę.\nGdy zawiesisz już ozdoby na choince, na sam koniec spryskaj ją sztucznym śniegiem. Możesz dołożyć również kilka śnieżynek - efekt będzie rewelacyjny!\nfot. Choinka jak ośnieżona/Adobe Stock, New Africa\nJak zrobić babeczki świąteczne w kształcie choinki?\nTagi: choinka, świąteczne inspiracje


Do tej pory z programu Azja Express odpadło już kilka par. Tym razem w odcinku dziesiątym nadszedł czas na parę Renaty Kaczoruk oraz Weroniki Budziło. Dzięki sojuszowi zawiązanemu przez dwa męskie duety, dziewczyny musiały opuścić program. Zobaczcie, jak wygląda kariera Renaty Kaczoruk na...\nW 10. odcinku Azja Express będzie się działo! Niestety z programu pożegna się jedna para. Uczestnicy będą też mieć dodatkowe utrudnienia podczas wyścigu. Wiadomo także, że za niewykonanie zadania z mrówkami, parę Renaty z Weroniką czekać będzie kara. Azja Express odcinek 10, online, player.pl....\n"Rolnik Szuka Żony" to wciąż jedna z najchętniej oglądanych telewizyjnych produkcji przez polskich widzów. Telewizja Polska rozpoczyna już castingi do kolejnej, czwartej edycji Rolnik Szuka Żony. Jak się zgłosić? Casting do Rolnik Szuka Żony 4. edycja. Jak się zgłaszać i wziąć udział w...\nW Supraślu trwają zdjęcia do piątej serii popularnego serialu „Blondynka”. - Nie rozstajemy się z Supraślem. Gdzie nam będzie lepiej i piękniej? - chwali Mirosław Gronowski, reżyser. Przygody weterynarz Sylwii Kubus, czyli tytułowej „Blondynki” widzowie obejrzą na przełomie listopada i grudnia w...\nTaneczny hit „Step Up” przerodzi się w serial. Z filmem zwiążą się Channing Tatum oraz jego żona Jenna. Tym razem będą oni producentami wykonawczymi. Serial będzie można oglądać na płatnym kanale YouTube Red. Pierwsze odcinki mają zadebiutować już w 2017 roku. Obsada jeszcze nie została wybrana....\n22 czerwca odbyła się konferencja prasowa najnowszego serialu TVN Player "Cape Town". Produkcja wyreżyserowana przez Petera Ladkani to ekranizacja światowego bestsellera książkowego autorstwa Deon Meyera pt. "Dead Before Dying". W misternej intrydze kryminalnej napięcie i...\nSerial "Na noże". Zieliński, Stramowski i Książkiewicz opowiadają o swoich rolach [WIDEO]\nTrwają zdjęcia do nowego serialu "Na noże", który znajdzie się wśród jesiennych nowości stacji TVN. Głównym bohaterem jest Jacek, w którego postać wciela się Wojciech Zieliński. To genialny kucharz, który stawia wszystko na jedną kartę i otwiera autorską restaurację. Ma ponadprzeciętny...\n14 czerwca piłkarska reprezentacja Portugalii zmierzy się z Islandią w pierwszym meczu grupy F Euro 2016. Ekipa Fernando Santosa liczy na dobrą dyspozycję strzelecką Cristiano Ronaldo. CR7 musi jednak poważnie przemyśleć, czy zdobycie bramki w staciu z drużyną Larsa Lagerbaecka mu się opłaci. As...


jak kierować Stellą Gibson w pracy? - Poglądy I Opinie\nJak kierować Stellą Gibson z The Fall w pracy?\nPrzerażający thrillerwraca do telewizji. Powiedz nam, że przed pójściem spać sprawdzamy szafy w poszukiwaniu niebieskookich morderców.\ngra zimnego i brutalnego seryjnego mordercę Paula Spectora, śledzonego przezjako czołowy śledczy policji DSI Stella Gibson.\nwalka o numer 10 plebiscytu\nObsada jest genialna, fabuła mroczna i pokręcona, a etyka pracy Gibsona jest trochę onieśmielająca. Od teraz na spotkaniach będziemy kierować Stellą w\nOto, czego się nauczyliśmy:\n1. Posiadaj swoje działania\n'Nigdy nie narzekaj. Nigdy nie wyjaśniaj”, powiedział– mantra, którą Stella wyryła w swojej duszy. Nawet gdy coś pójdzie nie tak, pozostaje spokojna, racjonalna i nigdy się nie denerwuje. Nie znajdziesz Stelli rozpoczynającej zdanie od „przepraszam, czy możesz po prostu…”.\n2. Wiedz, że jesteś dobry w swojej pracy\nStella ma stalową determinację, nie arogancję. Nie dręczą jej wątpliwości, ani nie wpada na spotkania, trzaskając drzwiami i przechwalając się wieloma dyplomami z antropologii. Spokój i pewność siebie to nazwa gry.\n3. Ubierz część\nNa pewno sukces w miejscu pracy nie powinien polegać na umiejętności noszenia świetnego garnituru, ale nie oszukujmy się – wrażenia powstają w siedem sekund. A wszyscy wiemy, jak ważna jest dobra para szpilek i teoszczędzasz wtedy, gdy chcesz mieć własny pokój.\nnajlepsze hotele, aby zobaczyć zorzę polarną\n4. Ćwicz, bez względu na wszystko\nKiedy nie śpi w swoim biurze ani nie sprząta miejsc zbrodni, znajdziesz Stellę w basenie., skup umysł ina te długie noce, badając raporty psychologiczne.\n5. Zapisz to\nKobieta według własnego serca, DSI Gibson zawsze nosi w sobie dobro. Zapisz to, oczyść umysł, uporządkuj myśli. Kup cholernie świetny długopis.\n6. Nie pozwól strachowi rządzić twoim życiem\nsama wejdzie na miejsce zbrodni, w złym sąsiedztwie. W nocy. Trochę dziwnie się boi tego hałasu, jaki wydaje kocioł, gdy jest zimno. Co zrobiłby Gibson.\nDroga, droga powrotna Recenzja\nBoots ma teraz świetne oferty na pielęgnację skóry\nGotowane owoce pestkowe w syropie z marakui\nCztery sery Jalapeno Poppers\nPrzepis na letnie ciasto Fiony Cairns\nNajlepiej ubrane gwiazdy w Roksanda Ilincic\nPrzepisy, aby jak najlepiej wykorzystać lipiec\nBohaterski produkt tygodnia: Benefit Big Sexy Eye Kit\nZakochujesz się, gdy jesteś dwubiegunowy\nW domu z: Coco's Tea Party


Szczur w antykwariacie: Obyczaje wielkanocne na Wołyniu oraz życzenia\nObyczaje wielkanocne na Wołyniu oraz życzenia\nFragmenty książki Feliksa Trusiewicza pt. Duszohubka\nFragment z Duszohubki na temat wielkanocnego obyczaju: włuczebnego\nKartka świąteczna z 1920 roku. Źródło: Polona.pl\nChrystus Pan zmartwychwstał.\nPrawdziwie, że powstał.\nWesołego Allejuja życzę wszystkim osobom zaglądającym do mojego "antykwariatu"!\nAutor: Beata o 4/02/2015\nTak. Mój ojciec pochodzi z Wołynia i do tej pory odwiedzając dom rodziców po ujrzeniu pustego grobu po mszy wchodzę i mówię "Chrystus Pan zmartwychwstał", a mój rodziciel odpowiada "Prawdziwie, że powstał". Jak będę u nich muszę zapytać go o "włuczebne"...\nZatem Twój ojciec jest ziomkiem p. Feliksa Trusiewicza. Mieliby dużo wspólnych tematów. Warto pytać swoich rodziców oraz krewnych o obyczaje świąteczne z czasów ich dzieciństwa i młodości.\nDziękuję Beatko za piękne życzenia! Tobie również życzę radosnych i pełnych nadziei Świąt Wielkiej Nocy! Wesołego Alleluja!\nDziękuję bardzo! Błogosławionych Świąt!\nSpokojnego i radosnego Alleluja Beatko.\nPrzechowywać pamięć i dawne obyczaje w całej zmienności świata - bardzo ważne.\nDziękuję za piękne życzenia, spokojnych i dobrych Świąt dla Ciebie i Twoich bliskich.\nLubię czytać o dawnych obyczajach świątecznych. One wcale tak bardzo się nie zmieniały. A ile symboli kryje w sobie koszyczek ze święconką. Przypomina o naszej bogatej chrześcijańskiej tradycji.\nAgnieszka Zielińska 6.4.15\nWłóczebne powinno się chyba pisać przez ó, jak włóczyć się. Pozdrawiam świątecznie:)


Tajemnice Emilki - Emma Popik - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Tajemnice Emilki - ebook\nWydawca: RW2010 Kategoria: Dla dzieci i młodzieży Język: polski Rok wydania: 1\nTajemnice Emilki ebook\nLiczba stron: 212 Jest to ujednolicona liczba stron, która ułatwi Ci porównanie długości książek. Każda strona Legimi to 200 słów.\nOpis ebooka Tajemnice Emilki - Emma Popik\n„Tajemnice Emilki” to opowieść o wrażliwej, ciekawej świata dziewczynce, która nawet nie podejrzewa, jak wiele zmieni w jej życiu jeden dzień, jedno wydarzenie, jeden sekret. Emilka nieoczekiwanie zaczyna inaczej postrzegać świat wokół siebie. Próbując rozwikłać zagadkę kociąt, poznaje tajemnice swoich koleżanek, kolegów, dorosłych. Zaczyna zadawać pytania, których wcześniej nie zadawała. I widzi rzeczy, na które przedtem nie zwracała uwagi.\nOpinie o ebooku Tajemnice Emilki - Emma Popik\nFragment ebooka Tajemnice Emilki - Emma Popik\nKorekta: Natalia Szczepkowska, Robert Wieczorek\nzdjęcie na okładce © Intellistudies / Fotolia.com\nzdjęcie na okładce © Nikita Kuzmenkov / Fotolia.com\nCopyright © Emma Popik 2014\nWszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie całości albo fragmentu – z wyjątkiem\ncytatów w artykułach i recenzjach – możliwe jest tylko za zgodą wydawcy.\nROZDZIAŁ PIERWSZY Niezwykłe odkrycie\nJaki piękny dzień! – powiedziała do siebie Emilka, podchodząc do parapetu. – Słońce świeci. – Otworzyła szeroko obie połówki okna. Z zewnątrz buchnęło do pokoju gorące powietrze. – Ale upał!\nSpojrzała na niebo. Nie było na nim ani jednej, najmniejszej nawet, białej chmurki.\n„Gdzie się wszystkie podziały? – zdziwiła się Emilka. – Jeszcze wczoraj tu były”. Ta myśl wydała się jej tak zabawna, że wybuchnęła śmiechem. Miała zresztą powód do beztroski: nie musiała iść tego ranka do szkoły. Dziś był dzień wolny od zajęć.\n„Jak go spędzić...?” – zastanawiała się, ale tylko przez chwilę. Bo właściwie nie szukała odpowiedzi na to pytanie. Wiedziała przecież, że będzie to dzień wypełniony wyłącznie przyjemnościami. Spotka się z Agnieszką, którą nazywano Jagą, i z Loliną. Będą grać w różne gry i oglądać filmy. Emilka lubiła wszystko sobie zaplanować.\nOczywiście nie uwzględniła w swoich planach żadnego niespodziewanego wydarzenia, które może wszystko zmienić, nawet całe jej życie – bo przecież czegoś takiego nie da się przewidzieć. Nie wiedziała więc, że ten dzień okaże się nadzwyczajny, absolutnie wyjątkowy, taki, który zdarza się tylko raz.\nNie myślała o niczym ważnym, cieszyła się, gdyż była wesołą dziewczynką.\nW jej życiu krył się jednakże pewien smutny sekret. A może tak jej się tylko wydawało, bo Emilka często wyobrażała sobie różne sytuacje. Lubiła również zadawać sobie pytania i szukać na nie odpowiedzi.\n„Ciekawe, czy promienie słońca dotarły do podwórka? A raczej pod jakim kątem musiałyby padać na ścianę – uściśliła w myślach – żeby się odbić i dosięgnąć ziemi na podwórku?”.\nWłaśnie słońce rozbłysło na szybie, świecąc wprost w jej okno.\n„Zatem jego promienie na pewno nie dotarły do podwórza. Ziemia jest więc wciąż wilgotna i panuje tam chłód”.\nPo drugiej stronie podwórka, za płotem z desek, rozciągał się sad. Był niezwykłym i tajemniczym miejscem – dlatego bardzo ją pociągał – ale nie wiedziała, czy odważyłaby się tam wejść. Często spoglądała na sad i myślała o nim. Od dawna rósł samotnie i gęstniał, coraz bardziej zapominany przez wszystkich. Nikt o niego nie dbał. Drzewa owocowe zdziczały i pewnie rodziły kwaśne owoce. Ich gałęzie się splątały. Siedziały w nich duże czarne ptaki i wydawały straszne dźwięki. Trzask! Trzask!\nWyobrażała sobie kolczaste krzewy o czerwonych, szorstkich liściach i małych, żółtych kwiatkach. Wylewały się z nich krople gęstego nektaru, wabiąc zielone mszyce, które siedziały rzędami na gałązkach.\nByły równie straszne jak cały sad!\nSłyszała, że pilnował go stróż. Ktoś widział, jak nocami przy świetle księżyca błądził wśród drzew. Mówiono o nim „potwór”. Podobno wyglądał przerażająco: był dziki i zapuszczony jak jego sad. Miał potargane włosy i długie paznokcie. Spoglądał groźnie spode łba i nigdy się nie odzywał. Emilka przypomniała sobie wszystkie straszne historie, jakie opowiadano o stróżu\nTo ponoć właśnie do niego należały dwa olbrzymie psy, które biegały wzdłuż płotu. Opowiadano, że z głodu polują na małe zwierzęta, że rozszarpują gołębie w locie i łapią wiewiórki przeskakujące z gałęzi na gałąź.\nJakby w odpowiedzi na swoje myśli nagle usłyszała niepokojące dźwięki: szur, szur, dobiegające z największej gęstwiny.\n„To na pewno psy przedzierają się przez krzewy” – pomyślała Emilka. Nie wiedziała, czy stróż był straszniejszy, czy te wielkie, dzikie psy.\nNagle usłyszała sapanie – brzmiało to tak, jakby ktoś szybko wciągał powietrze przez nos. Umiała nazwać tę czynność: to było niuchanie.\n„A więc psy niuchają za płotem” – stwierdziła dziewczynka, nie wiedząc, czy powinna bać się bardziej czy mniej.\nSłyszała, jak biegały w tę i z powrotem, przedzierając się przez krzewy. Kilka kroków w lewo, kilka kroków w prawo. Potem się zatrzymywały i węszyły, wtykając nosy w szpary pomiędzy deskami i głośno sapiąc.\n„Coś czują – uświadomiła sobie Emilka. – Jakiś zapach. I on powoduje, że tak szaleją”.\nPsy podbiegły do następnej szpary i wcisnąwszy w nią nosy, wciągały powietrze, aż świszczało w ich rozszerzonych nozdrzach.\n„Coś wywęszyły? Ciekawe, co to może być?”.\nLedwo sformułowała to pytanie, psiska zaszczekały. Emilka odniosła wrażenie, że ich szczekanie było przeznaczone tylko dla niej.\n„Czyżby chciały mi coś powiedzieć? – zastanawiała się. – Mogłyby podejść bliżej i wytłumaczyć, o co im chodzi”.\nJakby odgadując jej życzenie, psy nagle rzuciły się na płot, z całej siły uderzając w niego ciężkimi cielskami.\n„Chcą go przewrócić, by dostać się na podwórko! Ale dlaczego?”.\nPsy znowu skoczyły, waląc potężnymi ciałami w deski parkanu. Wyły przy tym dziko. To było naprawdę przerażające.\nCofnęła się od okna, choć przecież nie mogły dostać się na drugie piętro. Wyobraziła sobie, jak wskakują na ścianę i drapiąc pazurami, usiłują wspiąć się po cegłach. Spadają jednak po kilku ruchach.\nMimo to postanowiła zamknąć okno. Psy zawyły głośno, jakby chcąc ją powstrzymać. Było to coraz straszniejsze: psy zachowywały się jak szalone. Coraz głośniej wyły, coraz częściej waliły się na płot.\nPrzestraszona, chciała wybiec z pokoju. Była jednak ogromnie ciekawską osobą i uwielbiała dowiadywać się różnych rzeczy. Pomyślała więc od razu, że skoro psy nigdy wcześniej tak się nie zachowywały, musi istnieć jakiś powód ich szalonych skoków i dzikiego wycia. Dlaczego chcą przewrócić płot i wyskoczyć na podwórko?\n„Bo widocznie na podwórku znajduje się coś, co wzbudziło w nich tak wielką złość – odpowiedziała sobie na pytanie. – I to coś powoduje, że węszą, wściekając się od samego zapachu”.\nZaciekawienie Emilki rosło. I właśnie chęć dowiedzenia się, dlaczego psy tak szczekają, sprawiła, że odważyła się spojrzeć w dół przez okno. Nie zauważyła jednak nic szczególnego.\nWychyliła się jeszcze bardziej, uchwyciwszy się parapetu, i dopiero wtedy zobaczyła pudełko stojące tuż przy płocie. Coś w nim było i w dodatku to coś się poruszało.\n„Co to może być?”.\nEmilka zrobiła wtedy coś bardzo niebezpiecznego. Weszła na parapet okna i oparła się kolanem o ramę. Trzymając się jej mocno obiema rękami, wychyliła się jeszcze bardziej. Koniecznie chciała zobaczyć, co wzbudza w psach taką furię.\nPrzyglądała się, nie wierząc własnym oczom.\nW kartonie po butach były małe kotki.\nNiewiele większe od jej piąstki, tak się kręciły, że nie mogła ich policzyć. Jeden kotek, dwa kotki, trzy... ale już nie widać drugiego. Emilka zaczęła liczyć od początku: jeden, dwa, trzy, ale już nie widać pierwszego.\n„Czemu tak się wiercą, wpychając główki pod brzuszki rodzeństwa?”. Dopiero teraz mogła odpowiedzieć sobie na pytanie, czy promienie słońca dosięgają wilgotnej ziemi na podwórku. Owszem, tak! Biły w nią gorącą falą, trafiając prosto w kocie futerka. Nie mogąc wytrzymać tego żaru, maluchy przepychały się, próbując ukryć przed palącym słońcem. Na pewno chciało im się pić! Emilka uświadomiła sobie, że nie dostały ani kropli wody przez całą noc. Ich języczki były suche i nie mogły nimi zwilżyć swojego futerka. To dlatego się kręciły i przepychały, chowając przed upałem. Było im bardzo źle. To gorące słońce zaraz je zabije!\nDeski trzeszczały od uderzeń skaczących na płot psów. Jeszcze chwila i rozwścieczone brytany przesadzą parkan. Co się wtedy stanie? Rzucą się na kocięta, pochwycą je w swoje ostre zębiska i... Emilka wolała więcej sobie nie wyobrażać. Nie było chwili do stracenia. Nie było czasu na zastanawianie się ani na strach. Należało działać.\nZeskoczyła z parapetu i wybiegła z mieszkania. Nie pora na wahanie, gdy trzeba ratować czyjeś życie. Emilka była mądrą dziewczynką.\nZeszła szybko schodami aż na parter. Musiała przejść przez piwnicę, aby dostać się na podwórko.\nPrzed drzwiami wiodącymi do piwnicy zatrzymała się, sięgając ręką do klamki. Chociaż wcale jej nie dotknęła, drzwi same się otworzyły. Żelazne zawiasy zaskrzypiały okropnie. Emilka drgnęła przestraszona.\nZajrzała do środka. Ciemno. Nic nie widziała, tylko stopnie prowadzące na dół. Policzyła je: pięć schodków. Naraz poczuła dobiegający z piwnicy zaduch stęchlizny. Był naprawdę wstrętny.\nWciąż patrząc na schody, postawiła stopę na pierwszym stopniu i się zatrzymała. Po chwili jej wzrok oswoił się z ciemnością i zobaczyła białe ściany korytarza. Nagle dobiegł do niej skowyt psów. Ten straszny odgłos ponaglił ją do zrobienia następnego kroku. Znowu zeszła o jeden stopień w dół i stanęła, opierając się ręką o ścianę.\nWyobraziła sobie, że korytarz jest krótki, a po drugiej jego stronie znajdują się drzwi, wychodzące na oświetlone słońcem podwórko. Zeszła szybko trzy stopnie, ale znowu się zatrzymała. Bardzo się bała, serce jej łomotało. Już chciała zawrócić, ale obejrzeć też się bała. Stała więc, drżąc z przerażenia. Nie mogła zrobić kroku ani do przodu, ani do tyłu. Wcale niełatwo udzielać pomocy! Co robić? Wtem zobaczyła cienką złotą nitkę, która dotknęła jej dłoni. Co to? Promyk słońca. Jakże był wyraźny, jak mocno lśnił! Powiodła wzrokiem wzdłuż promienia, by sprawdzić, dokąd prowadzi. Jej wzrok pomknął przez cały korytarz i dotarł do drzwi na jego końcu. W drzwiach była dziurka od klucza i to właśnie przez nią wpadało światło słońca. Wystarczy, że pójdzie wzdłuż złotej nitki. Jakie to proste!\nOd razu strach minął, serce się uspokoiło. Wyciągnęła rękę przed siebie i zatoczyła dłonią kółko, jakby nawijała na nią złocistą nić. Ruszyła do przodu, patrząc na swoją dłoń. Złota nitka wciąż tam była. Nie odrywając od niej wzroku, szła przez ciemny korytarz. Już się nie bała, nawet nie myślała o strachu. Zapomniała, że jest sama w ciemnej piwnicy. Promyk wciąż się owijał wokół jej dłoni. Od słońca zrobiło się jaśniej i jakby weselej. Jeszcze krok i jej wyciągnięta ręka dotknęła drzwi. Pchnęła je, a one się otworzyły.\nZatrzymała się na progu i spojrzała na podwórko. Od razu zobaczyła pudełko leżące na ziemi pod płotem. Psy opierały się łapami o parkan, patrząc wprost na karton z kotkami. Maleństwa wciąż się w nim wierciły. Gorące słońce paliło ich futerka. Nie było dla nich tak przychylne jak dla Emilki. Nie zastanawiając się dłużej, przebiegła podwórko, pochwyciła pudełko z kotkami i przytuliła je mocno.\nDopiero wtedy spojrzała przed siebie. Tuż nad jej głową, spoza górnej krawędzi płotu wystawały dwie psie mordy. Z bliska wydawały się olbrzymie! Psiska miały otwarte pyski. Ich straszne kły były obnażone, a czerwone ozory zwisały na bok. Czarne nosy wciągały powietrze, węsząc za kociętami. Potężne tylne łapy drapały deski pazurami, gdy brytany usiłowały wspiąć się na płot. Jeśli się im to uda, nie będzie ratunku ani dla Emilki, ani dla kotków.\nZe wzrokiem utkwionym w psach dziewczynka cofnęła się o krok. Zatrzymała się, odetchnęła głośno i cofnęła się jeszcze o krok. Jeden z psów warknął ostrzegawczo i ten straszny odgłos spowodował, że serce dziewczynki znowu zaczęło mocno łomotać. Nagle jeden z psów zaskomlał żałośnie. Podniósł łapę i zaczął się drapać za uchem, przechyliwszy głowę. Pchła! Mała, czarna pchła, która mieszkała w jego sierści, również postanowiła się przejść w ten piękny poranek. I zaczęła wędrować po jego głowie, aż dotarła za psie ucho. Jakże to łaskotało! Pies zapomniał o kotach, zapomniał o wspinaniu się na płot, chciał jedynie pozbyć się tej małej, paskudnej i okropnie łaskoczącej pchły.\nDrugi pies zainteresował się przypadłością kamrata. Wcale nie patrzył na Emilkę, w ogóle o niej nie myślał. Patrzył tylko na kolegę, usiłując dojrzeć, czy coś małego i czarnego nie zeskoczy z pazurów tamtego i ratując się olimpijskim skokiem, nie wyląduje na jego uchu. Nieważne były kocięta i dziewczynka, która je zabrała. Jego życiowym problemem stały się umiejętności pchły. Jak daleko potrafi skoczyć? Czy dotrze do jego ucha? Zajęty obserwacją, nawet nie pomyślał, że mógłby się odsunąć albo po prostu zeskoczyć z płotu, odbiec i skryć się w gęstwinie krzaków porastających sad, gdzie żadna pchła go nie odnajdzie.\nByło to na tyle zabawne, że Emilka od razu przestała się bać, a nawet miała ochotę się roześmiać. Serce przestało łomotać. Nie odwróciła się jednak plecami do psów. Postąpiła krok do tyłu i poczuła odór piwnicznej stęchlizny. Już nie wydawał się jej tak wstrętny jak wcześniej – teraz wyznaczał drogę powrotną.\nWiedziała, że drzwi są dokładnie za nią. Musiała na chwilę stanąć tyłem do psów, ale na szczęście wciąż były pochłonięte walką z pchłą. Odwróciła się szybko i wbiegła do piwnicy. Światło słońca wpadało przez szeroko otwarte drzwi i oświetlało korytarz. Wyglądał teraz zwyczajnie, ze swymi pobielonymi, betonowymi ścianami. Czego tu się bać? Sama się sobie dziwiła, że jeszcze kilka minut temu to małe pomieszczenie wydawało się jej strasznym, ciemnym podziemiem. Widziała pięć stopni po przeciwnej stronie korytarzyka. Wystarczyło przejść kilka kroków, przemknąć przez schodki, by wydostać się na korytarz.\nWbiegła już na ostatni stopień i przekroczywszy próg, znalazła się na klatce schodowej. Szła do góry, wciąż tuląc do siebie karton z kociętami. Niezbyt jednak mocno, żeby go nie zgnieść. I nie za słabo, żeby przypadkiem jakiś kotek nie wypadł. Idąc na swoje piętro, czuła coraz większą ciekawość. Chciała zobaczyć, jak kocięta wyglądają, i sprawdzić, czy nic im się nie stało. Miała nadzieję, że upalne słońce nie zrobiło im krzywdy.\nOdetchnęła z ulgą, dopiero gdy zamknęła za sobą drzwi wejściowe. Postawiła karton na podłodze w kuchni. Teraz wreszcie mogła je policzyć, chociaż wciąż się wierciły. Dwa kotki były całe czarne, jeden czarno-biały, a ostatni – rudy! Razem cztery. Wchodziły sobie na grzbiety, chwytały się pazurkami, spadały i miaucząc, znowu starały się wspinać jeden na drugiego.\nDo ich futerek przykleiły się odchody, gdyż kocięta często się załatwiają, podobnie jak niemowlęta. Emilka nie zastanawiała się zbyt długo, była inteligentna i praktyczna. Wiedziała, że trzeba kotki powycierać. Czynność do przyjemnych nie należała, toteż postanowiła wykonać ją jak najszybciej, by mieć to już za sobą – tego właśnie uczyła ją Babcia. Emilka wzięła rolkę papieru toaletowego i wyczyściła kocie futerka.\nPomyślała, że na pewno są bardzo głodne. Nie jadły przecież śniadania, a być może przeleżały na ziemi całą noc i zasnęły również bez kolacji. Nalała trochę mleka do miseczki, podgrzała w mikrofalówce i postawiła na podłodze. A potem wyjęła kotki. Maluchy dreptały naokoło spodeczka, nie mogąc jednak do niego trafić. Przytknęła mordkę czarnego kociaka do mleka, on jednak zamiast pić, wyrywał się i parskał. Gdy go puściła, usiadł obok miseczki, wcale jej nie widząc, i zaczął wycierać nosek łapkami.\nChciała przytknąć mordkę rudego kotka do mleka, ale ten protestował jeszcze zacieklej – zapierał się czterema łapkami i wcale nie dawał się pochylić. Kiedy Emilka siłą wetknęła mu nos do mleka, nie pił i wciąż się wyrywał. Puściła go: usiadł na podłodze i parskał, puszczając nosem mleczne bąbelki. Dwa pozostałe kotki chodziły wokoło i miauczały z głodu. Biało-czarny wszedł nawet do spodka, przewracając go, a pozostałe dreptały w kałuży mleka. Zamoczyły sobie łapki, a ich mokre ogonki wyglądały jak sznurki.\nNie umieją jeść. Co robić?\nCzarny kotek natrafił na palec Emilki i zaczął go mocno ssać. Zanurzyła więc opuszkę w mleku i dotknęła jego mordki. Do palca przykleiła się tylko mała kropla, która została od razu zlizana.\nEmilka znowu zamoczyła palec w mleku i dotknęła pyszczka kotka. Kropla spłynęła po ręce i nic nie trafiło na języczek. Tak go nie nakarmi. Postawiła malca na podłodze. Kotki wsuwały noski pod brzuszki, szukając jedzenia. Były bardzo głodne.\nW domu jednak nie było butelki ze smoczkiem.\nA kotki wciąż miauczały z głodu.\nMusi znaleźć sposób umożliwiający maluchom ssanie mleka. Gdyby Babcia była w domu, na pewno coś by wymyśliła. Ale wybrała się na wykłady w ramach kursu na prawo jazdy, a potem czekały ją jeszcze dwie godziny jazdy po mieście. Emilka nawet nie mogła do niej zatelefonować, bo Babcia wyłączyła komórkę na wiele godzin, żeby nikt jej nie przeszkadzał.\nEmilka musiała sama znaleźć rozwiązanie.\nSzukając jakiegoś pomysłu, przeglądała szafkę z lekarstwami i wreszcie natrafiła na plastikową buteleczkę z małą dziurką. Kiedyś była w niej woda utleniona, ale wyschła. Dziewczynka nalała do środka wody z kranu, potem opróżniła pojemniczek do zlewu, naciskając ścianki. Z otworka kapały kropelki, a kiedy naciskała mocniej, wypływał cienki strumyczek.\nWypłukała porządnie buteleczkę i nalała do niej mleka. Wzięła na kolana rudego kotka, wsunęła koniec pojemniczka do jego pyszczka i lekko nacisnęła. Ssał mleko tak łapczywie, że szybko znikało z butelki.\nDziewczynka nakarmiła w ten sposób wszystkie kocięta. Ich brzuszki zrobiły się pełne. Były tak duże, że pod ich ciężarem łapki rozsuwały się na boki, gdy kociaki próbowały dreptać po podłodze. Wszystkie kotki wyglądały na bardzo zadowolone. Po chwili zaczęły się układać na podłodze do snu. Musiało być im twardo i nieprzyjemnie. Na pewno wolałyby się przytulić do miękkiego futerka swojej mamy. Emilka nie wiedziała, jak mogłaby ją zastąpić. Może powinna założyć zimowy kożuch, wziąć maluchy na kolana, przykryć połami i czekać, aż zasną? Ale przecież nie da rady siedzieć bez ruchu, podczas gdy one będą spać! Nie wiadomo, ile godzin śpią takie kotki. Właściwie nic nie wiedziała o obyczajach kociąt.\nPorzuciła pomysł z zakładaniem zimowego kożucha, w którym zresztą byłoby jej o wiele za gorąco. Zwłaszcza w tak upalny poranek. Musi zbudować im coś w rodzaju domku. Z czego zrobić domek dla kociąt? Babcia miała w kredensie różne pudła – trzymała w nich odzież, porządnie złożoną, kapelusze, których nie chciała wyrzucić, i rękawiczki, takie nie do zdarcia. Babcia na pewno się nie pogniewa, jeżeli karton, w którym przechowywała stare, choć wciąż przydatne rzeczy, posłuży do tak szczytnego celu Gdyby była w domu, na pewno sama opróżniłaby karton i dała go wnuczce na domek dla kotków. „Tak, Babcia nie jest konfliktowa” – pomyślała Emilka.\nWzięła więc pudło i jakiś stary kocyk, który położyła na spodzie. Po kolei wsadzała kotki do ich nowego domku, ujmując je delikatnie, aby się nie przebudziły i nie zaczęły miauczeć. Natychmiast przytuliły się do siebie, nawet nie otwierając oczu. Okryła je kocykiem i każdego lekko pogłaskała. Siedziała, patrząc, jak śpią. Obserwowała, jak porusza się ich futerko, gdy oddychały. Pogłaskała je jeszcze raz po główkach i westchnąwszy, zostawiła w spokoju.\nPoszła do pokoiku, gdzie przy oknie stał komputer Babci, z którego korzystała również Emilka. Ten pokoik służył Babci do pracy. Wieczorami sprawdzała tu klasówki i wypracowania uczniów. Przy ścianie naprzeciwko biurka znajdowały się szafy z książkami, a pomiędzy nimi stał wygodny skórzany fotel. Babcia miała bardzo dużo książek i wciąż kupowała nowe. Codziennie wiele godzin czytała.\nEmilka nie wątpiła, że wśród licznych tomów znajdzie jakiś poradnik na temat opiekowania się zwierzętami w domu. Wszystkie książki zostały ułożone tematycznie. Dziewczynka przebierała palcami pomiędzy okładkami i kiedy natrafiła na tytuł „Nasz polski kanarek”, wiedziała, że jest na tropie. Jej tata jako chłopiec hodował kanarki. Poradnik musiał więc mieć ze trzydzieści lat. Emilka znalazła też książkę o rybkach. Wiedziała, że jej tata w dzieciństwie założył akwarium.\n„Babcia na wiele tacie pozwalała, kiedy był mały” – pomyślała Emilka. Trochę się jednak niepokoiła jej reakcją na cały miot kociąt.\nTrafiła wreszcie na książkę o kotach. Na pewno tata ją czytał, gdyż pomiędzy kartkami znalazła zakładki, a na nich napisy: „karmienie”, „pielęgnacja”, „choroby” i wiele innych. Było ich tyle, że dałaby radę jedynie pobieżnie przejrzeć zaznaczone strony. Odłożyła więc książkę na półkę i zasiadła przed komputerem.\nZ forum dyskusyjnego o kotach zaczerpnęła wiele praktycznych porad. Skopiowała je do osobnego katalogu. Dowiedziała się, jak często powinna karmić kocięta. Ktoś jej poradził, by włożyła do kartonu gazetę. Małe koty wciąż się załatwiają – odchody będą wsiąkać w gazetę, którą trzeba często wymieniać. Napisano również, że maleństwa potrzebują wiele ciepła, a wychłodzenie bywa niebezpieczne. Radzono, by nalała gorącej wody do plastikowej butelki i owinęła ją ręcznikiem, żeby kotki się ogrzały, lecz nie poparzyły.\nEmilka natychmiast wstała od komputera, obawiając się, że kotkom może być zimno. Zgodnie ze wskazówką wstawiła im do kartonu butelkę z gorącą wodą, nie zapominając owinąć jej ręcznikiem. Kotki od razu się przytuliły do ciepłego zawiniątka i zadowolone spały dalej.\nPowróciła do komputera.\n„Ciekawe, jakiej rasy są te kotki?”. Emilka wpisała pytanie w wyszukiwarce i w odpowiedzi pojawiło się wiele fotografii. Oglądała koty perskie i syjamskie, ale nie były podobne do jej kociąt. Potem wystukała na klawiaturze hasło „kot polski”, a kiedy się wyświetlił opis i pokazały fotografie w galerii, okazało się, że jej kociaki również ich nie przypominają.\nA więc ostatnia próba: „kot europejski”. Wyświetliło się wiele różnych linków. Jeden z nich szczególnie zainteresował Emilkę: „sieroty europejskie”. Zabrzmiało okropnie. Słowo „sierota” bardzo ją bolało. To była właśnie tajemnica Emilki, o której nie chciała ani myśleć, ani nawet pamiętać. Teraz jednak, tego dziwnego i niezwykłego dnia, tajemnica wróciła do niej sama.\nBała się czytać, ale tylko przez chwilę – ciekawość przemogła strach.\nW miarę jak pochłaniała wzrokiem kolejne linijki tekstu, musiała przybliżać twarz do monitora. Widziała litery coraz gorzej, bo łzy napływały jej do oczu. To były przykre i smutne informacje: „Już ponad dwa miliony Polaków wyjechało do pracy za granicą – jedno z rodziców czy nawet dwoje – pozostawiając w kraju dzieci. Nazywamy je sierotami europejskimi. Po pewnym okresie nieobecności rodziców pojawiają się u dzieci problemy emocjonalne. Nie doświadczając codziennej obecności i uwagi rodziców, zaczynają sobie wyobrażać najgorsze rzeczy. Obawiają się, że rodzice przestali je kochać. Przygnębienie dzieci wciąż się powiększa i utrwala. Wydaje im się, że już nikomu nie są potrzebne. Tracą wiarę w siebie i poczucie własnej wartości. Nie potrafią się niczym cieszyć. Czują się porzucone. Żyją w obawie, że rodzice nigdy nie powrócą...”.\n„Ja jestem taką sierotą europejską” – pomyślała Emilka. Gorące łzy bólu, tęsknoty i żalu wymknęły się spod jej powiek i popłynęły po twarzy. Jej rodzice od dawna pracowali za granicą. A ona została z Babcią. Płakała, pochylając głowę, i czuła się zupełnie sama na świecie.\nROZDZIAŁ DRUGI Kto to zrobił?\nPo przeczytaniu artykułu w internecie Emilka długo siedziała przed komputerem, gdyż ze zmartwienia nie miała siły się podnieść. Myślała o swoich rodzicach, którzy pracowali za granicą. Najpierw pojechała mama, potem wyruszył za nią tata. Podczas krótkiego okresu, kiedy jeszcze był w domu, i tak zachowywał się jak nieobecny. Wciąż roztargniony, zapominał, co się do niego mówiło, a na pytania nie odpowiadał, jakby ich nie słyszał. Wyjechał niezauważalnie, pożegnał się niedbale – po prostu szybko wyszedł z domu.\nJednak dopiero dzisiaj, przeczytawszy artykuł o opuszczonych dzieciach, Emilka poczuła się sierotą. Rozłąka trwała już bardzo długo, co gorsza rodzice nie wspominali o powrocie. Kiedy wyjechali, sądziła, że wkrótce wrócą. Nie wyznaczała daty, nie dzieliła rozłąki na etapy. Nie myślała, na przykład, że pojawią się za trzy miesiące, które i tak wydawały się bardzo długim okresem. Nie umiałaby sobie wtedy wyobrazić ich rocznej nieobecności, a przecież jej rodziców nie było o wiele dłużej.\n„Nigdy nie wrócą – pomyślała. – Nigdy! Zostaną tam już na zawsze. Zapomnieli o mnie, wcale nie jestem im potrzebna”.\nI wtedy właśnie z jej oczu popłynęły łzy.\nSiedziała przy komputerze Babci w jej pokoju-pracowni. Spoglądała przez okno na stary sad. Jakże był smutny! W koronach drzew trzepotały się uwięzione ptaki. Krzewy owijały się wokół pni, wbijając w nie swoje kolczaste pędy, i Emilka pomyślała, że drzewa też odczuwają ból.\nZamartwiałaby się pewnie jeszcze dłużej, rozpamiętując swój smutny sekret, ale usłyszała, że kotki wiercą się w kartonie. Jeden z nich nawet zamiauczał. „Na pewno są głodne! Przecież muszą często jeść” – pomyślała Emilka.\nZerwała się od biurka i przeszła do kuchni. Kotki wchodziły sobie na grzbiety, usiłując wdrapać się na brzeg kartonu, lecz nie dawały rady; ich pazurki ześlizgiwały się po tekturze.\nEmilka zajrzała do kartonu. Ale brudno! Wyciągnęła kotki z kartonu i powycierała je delikatnie. Wyjęła butelkę i kocyk. A potem wyrzuciła zabrudzony papier do wiadra. Wyścieliła karton suchymi gazetami, położyła kocyk i nalała gorącej wody do butelki. Kocięta znowu miały ciepłe i czyste posłanie.\nPozwoliła im podreptać po podłodze, a w tym czasie przygotowała mleko. Później po kolei brała kotki na kolana, by je nakarmić. Kiedy piły, głaskała je po główkach i delikatnie tuliła. Kotki, ssąc mleko, prostowały łapki i zahaczały pazurkami o ubranie Emilki.\nPielęgnując je, zapomniała o swoich zmartwieniach.\nLedwo nakarmiła całą gromadkę i ułożyła do snu, usłyszała kroki Babci i po chwili zgrzyt klucza w zamku. Chociaż chciała już od progu powiedzieć jej o kotkach, powstrzymała się, czekając, aż powiesi żakiet w przedpokoju i założy domowe pantofle.\nNie obawiała się reakcji Babci, która nigdy jej niczego nie zabraniała i nie zwykła się na nią gniewać. Była spokojną osobą i w żadnej sytuacji nie podnosiła głosu na wnuczkę. Mówiła tylko: „Teraz odrabiasz lekcje”. I Emilka wiedziała, że musi usiąść przy stole, rozłożyć zeszyty i napisać pracę domową.\nW innych rodzinach było pełno wrzasku. Często słyszała, jak na ulicy matki krzyczały, przywołując swoje dzieci. Zachowywali się tak niemal wszyscy dorośli. Zamiast mówić do swoich dzieci – krzyczeli na nie. Wyjątek stanowiła mama Nuli, która zwracała się do innych z wyszukaną uprzejmością. Nula również zachowywała się uprzejmie. Uśmiechała się miło i chyba w ogóle nie znała niegrzecznych słów.\nGdy Babcia weszła do kuchni, Emilka zawołała:\n– Chodź szybko, zobacz, co mam!\n– Cztery – powiedziała. – Hm...\n– Uratowałam je przed psami – pochwaliła się Emilka i opowiedziała swoją niesamowitą przygodę.\n– Przeszłaś przez piwnicę?\n– Tam nie ma żarówki.\n– Było ciemno – potwierdziła Emilka.\n– Pewnie bardzo się bałaś – domyśliła się Babcia.\nEmilka pokiwała głową na wspomnienie strasznej chwili w piwnicy.\n– Miejmy nadzieję, że przeżyją bez matki... – wyraziła ostrożną opinię Babcia.\n– Skoro ja przeżyłam, im też się uda! – wykrzyknęła dziewczynka. – Nakarmiłam je.\nPokazała z dumą buteleczkę z dziurką.\n– Poradziłaś sobie sama... – powiedziała Babcia powoli, myśląc o tym, że jej wnuczka czuje się jak te porzucone pod płotem kocięta, pozbawione opieki matki.\n– Zupełnie sama – powtórzyła Emilka, po raz drugi podkreślając swoje sieroctwo.\n– Ale to są aż cztery koty – zauważyła Babcia.\n– No i co z tego, że cztery! – targowała się Emilka.\n– Trzeba się nimi zajmować, karmić je, zmieniać żwirek w kuwecie.\n– Już wiem, co jedzą małe koty. Sprawdziłam w książce i w internecie. Nie znalazłam jednak takiej rasy.\n– Nie są rasowe. To pospolite koty podwórkowe. Dachowce. – Babcia unosiła po kolei maluchy, oglądając je uważnie. – Widać, że jest mieszańcem – powiedziała o czarno-białym kotku. – Ma białe futerko na mordce i na brzuszku, a czarne na grzbiecie.\n– Przypomina mi szpiega w masce. – Emilka zaśmiała się. – Z tymi czarnymi obwódkami wokół oczu.\n– A mnie dżentelmena na balu w czarnym fraku, nałożonym na białą koszulę. – Babcia wskazała białe futerko na brzuszku.


Disco Elysium na PS4 i PS5 z pierwszymi szczegółami: gra zadziała w rozdzielczości 4K i 60 FPS-ach - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościDisco Elysium na PS4 i PS5 z pierwszymi szczegółami: gra zadziała w rozdzielczości 4K i 60 FPS-ach\nDisco Elysium zostało zapowiedziane na konsole Sony w trakcie minionej imprezy The Game Awards. Od tego czasu nie otrzymaliśmy jakichkolwiek informacji nt. detektywistycznej produkcji od niezależnego zespołu ZA/UM - na szczęście milczenie zostało dzisiaj przerwane.\nNa portalu PushSquare pojawił się wywiad z deweloperem odpowiadającym za Disco Elysium. Oznajmił on, że produkcja zaoferuje na PlayStation 4 i PlayStation 5 rozdzielczość 4K i 60 klatek na sekundę, a także dubbing, którego pierwotnie nie mogli doświadczyć posiadacze wersji na komputery osobiste.\nEdycja gry zatytułowana jako Final Cut wprowadzi także cztery rozbudowane zadania poboczne skupiające się na oddzielnych wizjach politycznych. Każde z nich przedstawi oddzielny wątek, ale trzeba zaznaczyć, że nie będą one w jakikolwiek sposób wpływały na główną linię fabularną.\nPełny wywiad możecie przeczytać po kliknięciu tutaj.


W jaki sposób możemy wykorzystać szkło w aranżowaniu mieszkania? » Piękne dekoracje - Bon Liquid\nNa pewno każdy, kto chodził do szkoły, poznał najbardziej znaną lekturę Stefana Żeromskiego – „Przedwiośnie”. W książkach nierzadko znajdują się powiedzenia, które wchodzą do języka na długo. I tak w tej książce ukazało się sformułowanie „szklane domy”, które symbolizowało pewne wspaniałe marzenie, bez najmniejszych szans na realizację.\nByła tam pewna wizja Polski przyszłości, w której budulcem czterech kątów będzie szkło. Można rzec, że niewielka część tej wizji jest widoczna gołym okiem teraz. Przecież w wielu budynkach są nowoczesne balustrady szklane na schodach. Tego rodzaju maniera architektoniczna jest bardzo estetyczna i sprawia, że dom wygląda innowacyjnie i przyszłościowo.\nJednak nie tylko te rzeczy produkuje się ze szkła. W wielu ekskluzywnych mieszkaniach i domach wolnostojących można natknąć się na ściany (oferta na pustaki izolacyjne) szklane. Naturalnie tego typu ściany są montowane wewnątrz lokum. Mogą one np. oddzielać jadalnię od kuchni. W ostatnich latach bardzo modne jest scalanie kuchni z jadalnią, lecz niestety taka koncepcja ma wadę – wszelkie zapachy (więcej szczegółów) z kuchni swobodnie snują się po domu. Wyziewy kulinarne bywają niemiłe, np. przy kapuście. Zatem dobrze umiejscowione ściany szklane umożliwią stworzenie uczucia przestronności i równocześnie zniwelują napływanie przykrych zapachów z kuchni.\nCzynniki wystroju domostw, takie jak np. balustrady szklane, kojarzą się z nowoczesnością. Wiele osób zgłasza pewne lęki przed zainstalowaniem szklanych rzeczy w domu. Głównym argumentem jest to, że ściany szklane to swego rodzaju przepustka do łamania prywatności domowników.\nTo fałszywy argument, ponieważ można nabyć i zamontować przegrody ze szkła nieprzezroczystego. Drugą wadą, jaką zauważają niektórzy, jest obawa przed zniszczeniem szyby i pocięciem się. Duża część balustrad i innych części jest wykonana ze szkła pancernego, które jest niełatwe do zniszczenia.\nTags: Przedwiośnie, szyby, marzenie, część, przepustka, argument


e Lubin.pl - Portal informacyjny Lubina i okolic — W Elblągu o cztery punkty\nW Elblągu o cztery punkty\nPiłkarze ręczni dziś powalczą o punkty z Meblami Wójcik. Spotkanie odbędzie się w ramach 25. serii PGNiG Superligi Mężczyzn.\nObie drużyny w ostatniej kolejce sprawiły niespodzianki. Miedziowi wygrali u siebie z walczącym o medale Górnikiem Zabrze 28:24, elblążanie pokonali na własnym parkiecie dużo wyżej notowany MMTS Kwidzyn 25:24.\nNa parkiecie zobaczymy sąsiadów z tabeli. Zagłębie zajmuje piąte miejsce w grupie granatowej, Meble-Wójcik plasują się jedno miejsce niżej, ale… mają aż 19 punktów mniej od miedziowych. Podopieczni Bartłomieja Jaszki i Jarosława Hipnera do walki o „dziką kartę” prawie na pewno przystąpią z piątego miejsca w swojej grupie i zmierzą się z Chrobrym Głogów lub MMTS-em Kwidzyn.\nŚrodowe spotkanie w Elblągu rozpocznie się o godzinie 18:30. Stawką meczu drużyn z grupy granatowej będą cztery punkty.\nWyślij link znajomemu: http://elubin.pl/wiadomosci,17813.html


Dzień z życia Bartka - MinecraftMapy.pl\nDzień z życia Bartka\nMasz na imię Bartek Rydziewski i przeprowadziłeś się do innego szaasu. Kiedy wychodzisz do lidla nie dowierzasz co się stało. Mapę robiłem z miesiąc. Inspiracją do stworzenia o to tej mapy były dzieci które mnie zaczepiły na przeróbce w Gdańsku. Mapa dedykowana dla enzziego, doknesa, Vito i bella.\nNick w minecraft: Pawcik,\nGrupa krwi: grupa AB – ma na krwinkach zarówno antygen A i B.\nOstatnie cyfry na karcie kredytowej: 7122\nZobacz inne mapy Adventure\nKoniec Świata który znamy (apokalipsa)\nPomiędzy Rosją a Ameryką wywiązuje się konflikt, który jest nie korzystny dla obu stron Ameryka oskarża Rosje o zniszczenie Białego domu, a Rosja Amerykę o to że zniszczyli Kreml. Żadna ze stron nie p...\nWcielasz się z legendarnego Doom Slayera, który przeżywa swój normalny dzień. Zagłęb się w jego fascynującą przygodę i pomóż mu poradzić sobie z przeciwnościami losu! Mapa składa się z 8 epizodów stw...\nCześć! Witaj na mojej drugiej mapce z kategorii adventure. Tym razem wcielasz się w mężczyznę o imieniu Janusz. Masz żonę i syna. Prowadzisz spokojne życie. Do czasu gdy zapominasz o... PS Wiem że i...\n(FABUŁA) Dzień jak co dzień. Idziesz do biedronki ale gdy wracasz znajdujesz tajemniczy opuszczony dom w którym świeci tajemniczy laser. Idziesz go zwiedzać, w pewnym momencie załamuje się podłoga bud...\nSanSeli4560 4 miesiące temu\nzapomniałeś podać wiek xD\nMiszun 6 miesięcy temu\nSzukałem złota znalazlem diament\nMezi_Gaming 11 miesięcy temu\nchce zagrać na mapce ale niestety nie chce mi sie pokazac w launcherze może ktoś pomóc (nagrać film) korzystam z crystal launcher\nSinioqo 1 rok temu\nwstańska 1 rok temu\nmapka ciekawa ale mogło by być więcej zadań ------ nagrałam filmik https://youtu.be/EVPk4c9MmaA\nMaylo 1 rok temu\nfajna mapka jak by ktoś chciał to nagrałem odcinek -https://www.youtube.com/watch?v=Wya1-d9fmyk\nKubaG2017 1 rok temu\npo pobraniu mapki wyskakuje mi błąd. usunąłem mapkę i dalej się pojawia. (używam crystal launcher)\nmaks0nsky 1 rok temu\nz tą mapą pobrał się autokiller a mapa mi nie działa\nArek13 1 rok temu\nSuuuuper mapa diax zostawiony\nTheFocuSYT 1 rok temu\nSuper mapka miło sie pyka i nawet idzie się pośmiać dla wytrwałych nagrałem odcinek z mapki ;p\nLink :-: https://www.youtube.com/watch?v=uDoFtUuzJlI&t=12s&ab_channel=Rekkoh\nDanbieXD 1 rok temu\nKozak mapa, liczę że więcej takich typów map zrobisz :) diax leciii\nfliperelopl1 1 rok temu\n@kvilix no właśnie XD\nPanJan112 1 rok temu\njaku3 1 rok temu\nhalo, co robić dalej po wyrzuceniu przez kasjera z lilda\nCzekoPacio 1 rok temu\nZarombista mapa czekam na weciej takich leci diaxik :D\nKvilix 1 rok temu\nMapa świetna, ale czemu jestem jako jedyny z sweet foxem obrażony!? Dam diaxa\nKrzychu_k_682 1 rok temu\nw komentrzach bardziej naśmiewacie się z opisu zamiast pisać o mapie xxxddddd\nKDXD 1 rok temu\n@KrzysiekW To była część numeru Krarty KredytowejXD\nco robić po zakońćzeniu etapu przy kasie w lidlu ?\nKMC 1 rok temu\nCzy to nie przesada, aby swoją grupę krwi podawać xd\nZapomniałeś podać adres.


Kulinaria | Serwis apteczne kosmetyki\nKraków- nie tylko budowlane zabytki, ale także przepyszna kuchniaKraków to z pewnością jedno z najpiękniejszych oraz w największym stopniu bogatych w tradycję polskich miast – nie da się kłócić z tym sformułowaniem. Niemniej jednak stolica Małopolski to nie wyłącznie Wawel oraz śliczne zabytki – to też kuchnia oraz lokalne dania oraz produkty, z jakich słynie\nDla znacznej większości ludzi na całym świecie, Włochy są jednoznacznikiem makaronu, pizzy i wina! Włochy słyną też z artystów, takich jak Michelangelo czy Leonardo da Vinci, jednakowoż równie porządnie znane są z pysznej kuchni. Tak w następstwie tego, będąc we Włoszech, można z rozkoszą zanurzyć się w pysznych potrawach, by w następnej kolejności zakomunikować, że\nŻeby w pełni wydedukować sedno tradycyjnej kuchni polskiej trzeba pochylić się nad jej historią. Kuchnia polska w średniowieczu opierała się na daniach z towarów rolnych (proso, żyto, pszenica), mięs zwierząt dzikich oraz zwierząt gospodarskich – do tego należałoby dołożyć owoce, zioła i przyprawy lokalne. Znana była w głównej mierze z obfitego użycia soli i stałej\nDla większości ludzi na całym świecie, Włochy są bliskoznacznikiem makaronu, pizzy i wina! Włochy słyną także z artystów, takich jak Michelangelo lub Leonardo da Vinci, niemniej jednak równie prawidłowo znane są z pysznej kuchni. Tak w takim razie, będąc we Włoszech, wolno z rozkoszą zanurzyć się w pysznych potrawach, aby w następnej kolejności ogłosić, że\nAutentyczny włoski makaron innymi słowy jaki?Jeżeli gra toczy się o makaron, Włochy są bezkonkurencyjne. Jako najwięksi producenci oraz klienci na świecie spożywają na rok z grubsza pięćdziesięciu pięciu kilogramów pasty na osobę. Włosi są prawdopodobnie jedyną nacją, jaka z radością zjada makaron więcej niż raz dziennie. restauracje Kraków Włoski makaron – skąd ten fenomen?Makaron od\nJeżeli chcesz spróbować standardowej kuchni polskiej, przestań liczyć swoje kalorie. Typowe posiłki są niezmiernie obfite oraz niejednokrotnie zawierają sporo mięsa. Wystarczy niemniej jednak spróbować tylko odrobinę, by odkryć, że są naprawdę smaczne oraz godne paru kęsów więcej. W największym stopniu rekomendowanymi potrawami są: bigos, kotlet schabowy, pierogi oraz gołąbki. Polacy chwalą się, że dwoma fundamentalnymi\nBardzo dobrą wskazówką na dobranie wina do włoskiego makaronu jest… odrzucenie makaronu i zwrócenie uwagi na sos. Makaron jest najzwyczajniej w świecie płótnem dopełniającym akompaniujące mu składniki. Na przykład branża Apulian rigatoni jest rustykalnym, pomidorowym daniem. Tego typu potrawa potrzebuje wina, jaki bez zarzutu połączy się z wypiekanym pomidorem oraz czerwonym mięsem. Jeżeli sądzisz o\nPyszny, jednoczący się z włoskimi potrawami ser – czy wiecie, o jakim produkcie mowa? Oczywiście, gra toczy się o mozzarellę. Legendarny na całym globie ser pochodzi z południowych rejonów Włoch, a dokładnie z regionu Kampania. mozzarella na słodko Jak i z czego powstaje mozzarella?Miłośnicy włoskiej pizzy bądź też innych potraw, czy to z makaronami lub\nSmaczna restauracja z włoskim jedzeniem Masz ochotę smacznie zjeść? Spośród szerokich możliwości, jakie proponuje kuchnia europejska powinno się zwrócić uwagę na włoską kuchnię. Z jakiego powodu? Otóż dlatego, że kuchnia włoska to bogactwo aromatów, kolorów oraz spora dawka składników odżywczych. Charakterystyczne włoskie smaki Naszym rodakom kuchnia włoska, kojarzy się prawie zawsze z makaronem i pizzą\nAutentyczna włoska restauracja – gdzie ją znaleźć? Restauracje włoskie to w większości polskich miast najbardziej popularny rodzaj gastronomii. Kochamy włoskie jedzenie gdyż jest pyszne, pożywne oraz ładnie wygląda na talerzu. Oczywiście najczęściej decydujemy się na pizzę. Bardziej zaznajomieni z kuchnią włoską kosztują rzadsze dania takie jak tortellini, lasagne czy desery włoskie. Szukając prawdziwej włoskiej restauracji


Bydgoszcz-Gdańsk, luty 2019 Otrzymaliśmy miłą wiadomość, że zrealizowana przez nas inwestycja pn. Adaptacja Wozowni Artyleryjskiej na Centrum Konferencyjne w Gdańsku otrzymała nominację (więcej…)...\nGołuchów, październik-grudzień 2018 W ramach realizacji zadania „Roboty budowlane i prace konserwatorskie dotyczące mostka kamiennego oraz wystroju kamieniarskiego sali polskiej” mieliśmy okazję w szerokim zakresie wykorzystać nasze urządzenia laserowe. (więcej…)...\nLublin 17-19 października Na konferencji zaprezentowaliśmy rezultaty wykonanych w sierpniu tego roku pomiarów kaplicy w formie prezentacji pt. „Wizualizacja zabytku metodą synergii obrazów cyfrowych z chmurami punktów na przykładzie kaplicy pw. Trójcy Świętej na zamku w Lublinie”. (więcej…)...\nToruń, wrzesień –październik 2018 Ekspertyza obrazu przedstawiającego Portret dziewczynki z gołębiem (XVIII w.) to kolejny projekt zrealizowany we współpracy z ICNT UMK w Toruniu. (więcej…)...


Zakład Rehabilitacji i Fizykoterapii\tZakład Rehabilitacji i Fizykoterapii powstał w 1964 roku z inicjatywy lek. med. Józefa Bełtowskiego, ówczesnego ordynatora oddziału chorób wewnętrznych. Najpierw zaczął funkcjonować gabinet fizykoterapii. 20 października 1964 roku zatrudniono pierwszego pracownika: technika masażystę Jana Mączkę. W 1970 roku na stanowisko rehabilitanta ruchowego przyjęto mgr Tadeusza Duszyńskiego. Aż do 1975 roku rehabilitacja pacjenta odbywała się wyłącznie w salach chorych. W 1975 roku wyposażono gabinet kinezyterapii oraz salę ćwiczeń i utworzono Zakład Rehabilitacji Leczniczej. W 1996 roku gabinet fizykoterapii przyłączono do Zakładu Rehabilitacji Leczniczej i zmieniono nazwę na Zakład Rehabilitacji i Fizykoterapii. W marcu 2003 roku Zakład przeniesiono do obecnych pomieszczeń w pawilonie D, co przyczyniło się do poprawy warunków lokalowych i podniesienia standardu usług. Obecnie wykonywanych jest około 9000 zabiegów w skali miesiąca, zarówno dla pacjentów leczonych we wszystkich oddziałach szpitala jak i dla chorych korzystających z usług Zakładu w warunkach ambulatoryjnych. Prowadzone są też zajęcia w szkole rodzenia.\nponiedziałek, środa, piątek w godz. 7.15 – 13.33\nwtorek, czwartek w godz. 7.15 – 18.00\nPersonel Zakładu Rehabilitacji i Fizykoterapii:\nmagister rehabilitacji ruchowej – 1 osoba,\nmagister fizjoterapii – 1 osoba,\nstarszy technik fizjoterapii – 4 osoby,\ntechnik fizjoterapii – 1 osoba,\nstarszy technik masażysta – 1 osoba,\ntechnik masażysta – 1 osoba. Załączniki Cennik usługData dodania: 11 stycznia 2017 07:48 Rozmiar pliku: 65 KB Wojewódzki Szpital im. Zofii z Zamoyskich Tarnowskiej w Tarnobrzegu


PODZIĘKOWANIE DLA ROLNIKÓW - Sieć Wielkopolskiego Dziedzictwa Kulinarnego\nRolnicy nie mogą pracować zdalnie! Ich codzienna, ciężka praca na roli wiąże się z wieloma trudami i wyzwaniami. W tym roku wszyscy zmagamy się z zagrożeniem epidemiologicznym. Pierwszy raz od ponad dwóch dekad nie będziemy mogli spotkać się wspólnie na Dożynkach Wielkopolskich, by osobiście podziękować rolnikom za ich wysiłek i cieszyć się z zebranych plonów.\nZatem tą drogą Marek Woźniak, Marszałek Województwa Wielkopolskiego – w imieniu wszystkich mieszkańców regionu - dziękuje rolnikom za zaopatrywanie nas w codzienny chleb. Zobaczmy życzenia gospodarza regionu w spocie #dziękujemyrolnikom


Sportlight Extra #56 – omediach.info\nSportlight Extra #56\nLip 17, 2017 by RS\tin Sportlight\n„Współcześni gladiatorzy” – ile razy słyszymy to od lektora, który czyta kolejną zapowiedź gali KSW w Pejperwiu! Dzisiaj chciałbym się jednak pochylić nad tym problemem, kto tak naprawdę zasługuje na miano „współczesnych gladiatorów”. W 56. magazynie o patetycznym nazewnictwie.\nTaka sytuacja. Oglądam telewizję, akurat sobie leci Polsat, albo Polsat News (lub inna pochodna!) i widzę reklamę KSW, słyszę lektora, który mówi, że „współcześni gladiatorzy zmierzą się w oktagonie!”. I potem standardowy tekst, żeby zamówić dostęp do walki, trzeba wysłać pod numer 7643 numer karty dekodera kropka WALKA. Ale nie, nie chodzi mi kompletnie o zamawianie walki, odstawcie telefony, bo tylko wam hajs zeżre! Chodzi o pojęcie „współcześni gladiatorzy”. Taki sens historyczny (jeżeli nie cierpicie nawijki historycznej, przewińcie w dół!), w starożytnej Italii, kiedy to rządził Juliusz Cezar, Oktawian August i tak dalej, walki odbywały się na arenach, największą z nich bylo Koloseum w Rzymie, które to było najwyższym wyróżnieniem dla takiego walczącego. Walczących określano pojęciem „gladiatora”, które wzięło się od słowa łacińskiego gladius, czyli miecz. Potem idący na śmierć pozdrawiali Cezara. Następnie toczyli walki między sobą, a także ze zwierzętami (najbardziej widowiskowe) na oczach setek tysięcy widzów. Zwycięzca mógł być tylko jeden, on przetrwał na arenie, a rządzący decydował kciukiem, czy temu gladiatorowi daruje życie, czy skaże go na śmierć. Kciuk w górę to życie, w dół – śmierć, ale niektóre źródła mówią, że było odwrotnie.\n„Współczesny gladiator” walczy z gwiazdami MMA, często też z samym sobą i wieloma przeciwnościami losu. Ten gladiator ma za zadanie pokonać w ramach regulaminowych przeciwnika, ma za zadanie go znokautować. Miano gladiatora nadano, bo walczą na ringu. W starożytnym Rzymie to była piaszczysta arena, w dzisiejszych czasach to jest oktagon, czyli po prostu klatka, a wokół publiczność, pierwsze rzędy zajmują, jak za dawnych lat, najważniejsze osoby z otoczenia gladiatorów, czyli wszelkiego rodzaju WAGsy i celebryci. W następnych rzędach są ci normalni ludzie i normalniejsi, którzy wywalili hajs na miejsca VIP! Ci jeszcze normalniejsi zostają w domu i oglądają galę w swoim telewizorze za pośrednictwem najwspanialszego wynalazku cywilizacji, jakim niewątpliwie jest PPV! Ewentualnie używa internetu, znajduje streamy, za które streamujący może wylądować w pace na wiele lat, ale przynajmniej stanie się więźniem, czyli też takim gladiatorem, walczącym ze współwięźniami często o przetrwanie!\nAle czy pojęcie „współczesny gladiator” może tylko odnosić się do walczących zawodników Mixed Martial Arts? Przecież nikt przy definicji tego związku wyrazów nie napisał, że to ma kopyrajt albo znak zastrzeżony czy patentowy! Moim zdaniem ci „współcześni gladiatorzy” są strasznie zawężeni, bo przecież nie tylko walczący w MMA, nie tylko bokser jest współczesnym gladiatorem. Teraz przychodzi ta część, kiedy będę wymieniał, kto może być współćzesnym gladiatorem obok tych MMowców!\n„Współczesnymi gladiatorami” są tenisiści wychodzący na kort, gdzie po kilka-kilkanaście tysięcy ludzi na trybunach obserwuje ich rywalizację. Wielokrotnie oni walczą z wiatrem, słońcem, deszczem i ze zmęczeniem. No, szprycują się tymi żelami energetycznymi, ale tu już mniejsza. Gdy przychodzi moment, kiedy spotyka ich kontuzja, uraz lub lekka niemoc, to oni niczym gladiatorzy padają na trawę/mączkę/twardą nawierzchnię i cierpią. Cierpienie nieraz obserwują setki tysięcy widzów na świecie przed telewizorami i nic na to nie mogą poradzić. Tenisista prosi o przerwę medyczną, całe opatrywanie, badanie, ból – oni to widzą. Mecze nieraz trwają po kilka godzin, nieraz po kilka dni, czasem bez żadnych przerw, bo zdarza się słoneczny dzień i nie pada deszcz. A gdy jest jeszcze gorąco, wtedy jest dramat kompletny. Słabość przychodzi nieraz w momencie najmniej spodziewanym, a często jest to moment prowadzenia w spotkaniu. Wyobraźcie sobie, jaki wtedy jest ból mentalny, że prowadzisz w spotkaniu, ale nie możesz go do końca dograć. Walczysz ze sobą, jeżeli chcesz kontynuować grę. Walczysz, bo musisz. Choć to zdrowie jest najważniejsze i organizm nieraz odmawia posłuszeństwa.\n„Współczesnymi gladiatorami” są piłkarze, rozgrywający mecze na stadionach. Dramaty związane z kontuzjami obserwują dziesiątki tysięcy kibiców na trybunach, gdy ty cierpisz, media społecznościowe żyją przypuszczeniami, sensacjami, strategiami i twoim dramatem, który rozgrywa się just here, just now! Przypuszczają, co mogło się stać, zamieniają się w ekspertów, podczas gdy dla Ciebie ból staje się nie do zniesienia. Gdy dowiadują się, wylewa się fala współczucia. Bo nic innego nie mogą. Sytuacja zmienia się, gdy strzelisz bramkę na ich oczach. Obrót o 180 stopni. Jesteś bohaterem drużyny, z tej walki wychodzisz zwycięsko, gdy drużyna wygra mecz. Jesteś na okładkach gazet, portali, które tworzą z tobą clickbaity i inne tricki, dzięki czemu to oni zarobią więcej hajsu za kliknięcia niż ty za ten mecz. A ty masz satysfakcję. W następnych tygodniach to powtarzasz i wciąż jesteś gladiatorem wychodzącym zwycięsko ze swoich starć.\n„Współczesnymi gladiatorami” są też chociażby szachiści! No hej, oni walczą z wieloma przesileniami umysłowymi, spójrzcie na mecze o mistrzostwo świata, gdzie Magnus Carlsen walczy przez trzy tygodnie z pretendentami do jego tytułu. A zdarza się, że pomiędzy dniami rywalizacji ma tylko kilka godzin przerwy. I gdzie tu regeneracja, jeżeli cały czas myśli o tym, jak ma rozegrać akcję, jak zaszachować przeciwnika, jak doprowadzić do zakończenia partii nie patem? Praca umysłowa potrafi bardziej wycieńczyć niż ta fizyczna. Stąd wielokrotnie słyszymy o przypadkach śmierci na zawodach szachowych, bo serducho często nie wytrzymuje napięcia, albo mózg zostaje tak przesilony, że doznajemy udaru lub gorzej. Tutaj nie jest walka o to, kto więcej kasy zgarnie za mecz. To jest walka umysłów, kto ma potężniejszy. Mecze oglądają garstki ludzi, ale patrzą w kierunku jednego stołu, gdzie jest plansza i rozstawione na jej powierzchni bierki, pośrodku za nią stoi zegar czasu gry, a po obu stronach stołu siedzą zawodnicy. Dookoła ciemność, a na was skupione są reflektory i oczy widzów. A ty walczysz ze zmęczeniem i z sytuacją na planszy.\nMiano „współczesnych gladiatorów” nadaje się też dla triathlonistów – ludzi ze stali! Najpierw pływanie, potem rower, na końcu bieg. Od kilku kilometrów przez półmaraton po ultramaraton. Bez przerw. Nie ma momentu na wytchnienie. Ludzie stojący wzdłuż trasy i przy strefach zmian obserwują, jak się męczysz lub przezwyciężasz kryzysowe sytuacje. A w dodatku musisz pamiętać o regulaminach. Co prawda, masz dostęp do różnych napojów energetycznych podczas trwania zawodów, ale pomocy medycznej na trasie nikt ci nie udzieli. Jesteś zdany sam na siebie. Często od zwycięstwa najważniejsza jest kwestia dotarcia do mety w jednym kawałku. Gdy odnosisz triumf, za każdym razem czujesz dumę. Wielką, bo nie dosć, że zwyciężyłeś ze sobą, to jeszcze z przeciwnikami. Jesteś człowiekiem ze stali, po raz enty, ale jesteś! Wygrałeś batalię. Ale czy twój organizm będzie na tyle potężny, aby przezwyciężyć zmęczenie po zawodach, czy też skutki zmęczenia uwidocznią się minuty po przekroczeniu mety? PODOBNIE JEST jeżeli chodzi o maratończyków czy chodziarzy. Po kilka godzin biegną/idą, aby dotrzeć do mety. Pomijam to, że biegi wygrywają najczęściej Kenijczycy/Etiopczycy, po których tego zmęczenia nie widać, zwracam uwagę szczególnie na tych bardziej białej karnacji skóry. To u nich widać to zmęczenie, szczególnie jak bieg odbywa się w pełnym słońcu. Wtedy walka z upałem i z kryzysami często prowadzi do omdleń. A zdarza się też tak, że odcina prąd i masz ciemność w oczach; biegniesz na wyczucie. I pamięć nie zawodzi. A gdy docierają na metę, padają na asfalt i potrafią tak leżeć parę minut. Na tym polega regeneracja po jakże ciężkiej fizycznej walce.\nKończąc, jest wiele dyscyplin, gdzie miano „współczesnych gladiatorów” może być przyznawane. Mógłbym tak w nieskończoność wymieniać kolejne dyscypliny, ale wybrałem i tak te najbardziej szczególne. Współczesny gladiator to nie jest tylko zawodnik MMA. Mam nadzieję, że po tym moim wywodzie, lekko przydługim, przekonaliście sie, że jest wiele osób, które walczą w swoich dyscyplinach i też niczym gladiatorzy odnoszą triumfy i porażki. Często z sobą walczą. I wygrywają te najważniejsze batalie w życiu.\nTym akcentem kończę, dzięki za uwagę i za przeczytanie, jeżeli macie jakieś refleksje i znaleźliście innych współczesnych gladiatorów, piszcie w komentarzach – możemy śmiało podyskutować! Do zobaczenia następnym razem, trzymajcie się!


Pranie dla zabieganych – 14 pomysłów str. 1 :: Świat Rezydencji :: Luksusowa strona życia - rezydencje, wnętrza, design, architektura, technologie, ogrody\nSTRONA GŁÓWNA / WNĘTRZA / POMYSŁ NA WNĘTRZE / Pranie dla zabieganych – 14 pomysłów str. 1\nPranie dla zabieganych – 14 pomysłów\nGdy czas biegnie jak szalony, zrobienie prania bywa nie lada wyczynem. Nie trzeba zmieniać planu dnia, pamiętać o wszystkim i rezygnować z chwil z bliskimi. Nad czasem można zapanować inaczej. Pranie, suszenie i prasowanie są wtedy przyjemnością.\nCzasem zwykła pralka nie wystarczy, by z domowymi obowiązkami zdążyć na czas. Dla zabieganych dedykowane są specjalne rozwiązania: sterowanie smartfonem, programowanie startu, przyśpieszanie prania, automatyczne dozowanie detergentów. Dzięki nim pralkę, pralko suszarkę czy suszarkę można obsługiwać np. stojąc w korku samochodowym w drodze do domu.\nJeśli nie znosisz prasowania, wybieraj ubrania prêt à-porter. Upierzesz je, wysuszysz i założysz. Bez prasowania! Zdecydowanie mniej prasowania mają także ci, którzy używają suszarek. Warunek – po skończeniu programu suszenia trzeba bez zwłoki wyjąć tkaniny, a następnie powiesić na wieszakach lub złożyć do szafy. Jednak nawet z żelazkiem można się zaprzyjaźnić, zwłaszcza gdy potrafi prasować w pionie i bez ustawiania temperatury.\nPranie – zajęcie, które na stałe wpisało się w nasz tygodniowy domowy grafik. Jeśli mamy dzieci, wówczas wykonujemy je niemal codziennie. Pomimo, iż obecnie proces ten jest całkowicie zautomatyzowany, nieraz narzekamy na to, że należy załadować pralkę, a co gorsza ją opróżnić. Nie pamiętamy już jak to było kiedyś… Przypominamy, jakich sposobów oraz narzędzi używały nasze praprababcie, aby odświeżyć odzież i pozbyć się uporczywych plam.\nPotrzeba prania towarzyszyła nam od zarania dziejów. Pierwsze próby polegały na moczeniu ubrań w zimnej wodzie rzeki lub jeziora. Jednak stosunkowo szybko zauważono, że proces ten nie usuwa trudniejszych zabrudzeń. Wówczas nasi przodkowie wpadli na pomysł, aby brud na ubraniu pocierać piaskiem, który dzięki swojej szorstkości oddzielał go od materiału. Nieusatysfakcjonowani, nadal szukali skuteczniejszych rozwiązań…\nRzeka i kijanki\nW XIX wieku pojawiły się tzw. kijanki, czyli grube kije i ubijaki. Pranie w tym okresie odbywało się w kilku etapach: najpierw długie namaczanie odzieży, następnie uderzanie jej kijanką, w celu usunięcia plam, a na koniec płukanie wodą. W ten sposób cząsteczki brudu były mechanicznie wybijane spomiędzy włókien tkaniny, a następnie wypłukiwane. Zajęcie to uznawano jednak za zbyt czasochłonne. Dlatego odbywało się ono co kilka tygodni, a nawet miesięcy. Innym popularnym sposobem walki z plamami było moczenie tkanin w zimnym lub ciepłym ługu. Do stworzenia „dobrego ługu” wykorzystywano między innymi popiół i… mocz lub łój! Mikstura ta uważana była za dobry odplamiacz i wybielacz, idealny do białej bielizny i pościeli. Ubrania kolorowe były wówczas zdecydowanie mniej popularne.\nBalia zamiast rzeki\nW kolejnych latach wodę z rzeki zastąpiono balią lub innym naczyniem o dużej pojemności. Na obszarach wiejskich można było wówczas spotkać specjalną miednicę z kielichem ze sprężyną. Kielich tworzył podciśnienie i w ten sposób zwiększał skuteczność prania – przypominało to trochę ubijanie ziemniaków. Zauważono również, że ciepła woda jest skuteczniejsza w usuwaniu brudu. Od tej pory wodę do prania starano się podgrzewać.\nRewolucję w praniu przyniosła tarka. Jej pierwsze prototypy powstały w 1797 roku. Narzędzie to upowszechniło się natomiast w XIX wieku. Urządzenie wkładano najczęściej do dużej bali przeznaczonej do prania, wypełnionej ciepłą wodą. Nadal, przed właściwym praniem, brudną odzież namaczano, następnie pocierano nią po powierzchni tary. Na końcu odzież płukano w czystej wodzie.\nTarki poszły w odstawkę dopiero w połowie XIX wieku, kiedy to powstała pierwsza pralka mechaniczna. Od prania ręcznego wybawił ludzkość wynalazca James King. Przez lata pralki można było zobaczyć tylko w ogólnodostępnych pralniach. Dopiero w 1874 roku powstała pralka mająca zastosowanie w gospodarstwach domowych – skonstruował ją, w prezencie urodzinowym dla żony, Wiliam Blackstone. Osiem dekad później, a dokładnie w 1951 r., do Polski dotarły pralki z importu. Krajową produkcję rozpoczęto w 1953 roku. Natomiast pierwsza pralka automatyczna powstała u nas dopiero w latach 70. XX wieku.\nZanim w latach 80. XX w. w Polsce upowszechniły się bębnowe pralki automatyczne, prym wiodła pralka Frania, czyli elektryczna pralka wirnikowa, której bęben nie poruszał się, a woda i prana odzież poruszane były przez obracający się wirnik. Z pewnością część z nas pamięta te urządzenia, które stosowały nasze mamy i babcie.\nDziś pralka uchodzi za standardowe wyposażenie każdego domu. Wyzwoliła kobiety od mozolnego, czasochłonnego obowiązku. Od kiedy pojawiła się, pranie stało się szybkie i skuteczne. Pralka może usunąć nawet setki uporczywych plam, pozostawiając ubrania nieskazitelnie czyste i pachnące.\nŹródło: Hotpoint, hotpoint.pl


YouTube film w 12K\nPhil Holland nakręcił film „Above NYC” w rozdzielczości obrazu 12K x 8K - to prawie 50 razy więcej niż nagranie w Full HD (1080.). Materiał trafił na YouTube'a.\nProdukcja „Above NYC” prezentuje ujęcia Nowego Jorku z helikoptera. Do jej przygotowania użyto trzech kamer RED Weapon Monstro 8K VV, o wartości kilkuset tysięcy złotych każda.\nZ uwagi na ograniczenia techniczne YouTube'a, materiał trafił do serwisu w jakości 8K. Jednakże, na rynku dostępnych jest jeszcze niewiele monitorów dostosowanych do takich parametrów.\nPiotr Koźmiński z „Super Expressu” współpracownikiem youtube’owej Prawdy Futboluzobacz więcej\nYouTube i Tribeca Enterprises ogłaszają program „We Are One: Global Film Festival”zobacz więcej\nDołącz do dyskusji: Na YouTube trafił film w rozdzielczości obrazu 12K


Wszystko złożone na sucho, całość będzie sklejona dopiero gdy wykonam wnętrze i takie tam.\nTeraz zabieram się za podwozie, będzie jazda :mrgreen: :tank:\nRama wózka jezdnego:\nSądzę że nie jest źle, a ten otwór na środku zrobiony tylko i wyłącznie tak, bo i tak nie będzie go widać. ;-)\nW najbliższym czasie spodziewam się paczki w której będzie drukarka, być może powrócą dalsze chęci do projektowania.\nWcześniej obiecane zdjęcia:\nJak widać na powyższych zdjęciach ramę, zepsułem moim nieudolnym malowaniem. a górna szupa wagonu z przyczyn konstrukcyjnych nie zdała egzaminu. Błędem było tam nie połączenie ścian i dachu w jedną część. Przez to dach zapadł się na łączeniu ze ścianą. No nic, najprawdopodobniej, będę się ratował jeszcze szpachlą, a jak to nic nie da to kosz i od nowa. ;-)\ndolną część wagonu również czeka szpachla i doszlifowanie, ale tam jest już lepsza sytuacja. :mrgreen:\n[R] „Kleine Werft” czyli budujemy małą stocznię, HMV, 1:250 yogi 52 6,954 15-07-2018, 08:37\n[R/G] Precyzyjny Pu29 - największy polski parowóz, czyli metr szczęścia - FINAŁ Precyzyjny 383 110,329 07-06-2018, 01:17