O co chodzi z Schudnąć? Wszystkie fakty i zdjęcia\nNie należy zakładać, że jeśli jesteś specjalistą od odchudzania lub pracownikiem służby zdrowia, który ma doświadczenie z odchudzaniem, masz gwarancję sukcesu.\nPrzejrzę produkty, z których osobiście korzystam, i podam linki do miejsc, w których są one dostępne. Niektóre produkty, których używam to: odchudzanie z jedzeniem, 5 zasad żywienia, zdrowy ekonomista domowy, zdrowa dieta, moje zdrowie w każdym rozmiarze, wielka księga odchudzania, 7 prostych kroków do szczuplejszego ciała, 7-dniowy plan, a ja korzystam z kilku produktów, które są w najlepiej sprzedającej się diecie na odchudzanie i chirurgię odchudzania Jenny Craig. Korzystałem z produktów innych firm, takich jak Dr. Sears, Dr. White i Dr. Atkins i wszystkie one zapewniły bardzo dobrą obsługę. Moje doświadczenie z dietą i odchudzaniem z odchudzaniem i uzyskiwaniem szczuplejszego ciała u mojego wyspecjalizowanego lekarza w Nowym Jorku\nPoszedłem do lekarza, aby omówić moje problemy i wyjaśniono mi, że jedynym sposobem na zrobienie planu odchudzania jest zastosowanie odpowiedniej diety i ćwiczeń. Nie było opcji wypróbowania diety, ale mogłem wypróbować dietę, leki na odchudzanie, a nawet ćwiczenia. Powiedziano mi, że mój lekarz nie miał doświadczenia z dietą ani utratą masy ciała.\nDla niskiego procentu tkanki tłuszczowej Eleganza najprawdopodobniej najbardziej doskonałym sposobe...\nCoraz większa liczba zafascynowanych ludzi informuje o Green Coffee i jej sukcesach w kontekście ko...\nCoraz bardziej zafascynowani ludzie opowiadają o Waist Trainer a także o swoich doświadczeniach w k...\nJeśli uważamy, że niezliczone opinie, które zostały niedawno opublikowane, wielu entuzjastów będzie...\nCoraz większa liczba zafascynowanych ludzi opowiada o Raspberry i jej sukcesach w związku ze stosow...\nJeśli wierzymy w wiele opinii, które są obecnie publicznie dostępne, wielu entuzjastom udaje się zm...\nNotatki od zespołu redakcyjnego\nW przypadku niskiego procentu tkanki tłuszczowej bardzo prawdopodobne Instant Knockout. Potwierdzaj...\nNiski procent tkanki tłuszczowej najlepiej jest osiągnąć za pomocą Slimer. Wielu zadowolonych użytk...\nCoraz więcej entuzjastów informuje o produkcie i jego sukcesach w związku z zastosowaniem tego prod...


#16 Wysłany: 2018-09-11, 18:44\nusunięta będzie cała tarczyca, nie ma sensu nic tam zostawiać, bo z czasem i tak by coś tam wyrosło\nJak najbardziej usuwać wszystko, nic nie zostawiać bo tak jak piszesz różnie po czasie może się wydarzyć. Zawsze radykalna operacja daje większe nadzieje.\nMam optymistyczne nastawienie.\nI tak ma być a my mocno zaciskamy kciuki i czekamy na informacje.\npowodzenia, musi być dobrze i tego się trzymaj.\n#17 Wysłany: 2018-09-12, 08:31\nBałykan, zapytaj, bo ja nie wiedziałam o tym, mam nadzieję, że mi to krzywdy nie zrobiło, bo teraz jak wstaje rano to mnie rana/blizna ciągnie, boli, nie wiem jak to nazwać..\nI trzymam kciuki za szybki termin i pomyślny przebieg operacji, daj znać jak już będziesz po\nA ja dziś idę na biopsję mojego kolejnego guza, tym razem pod uchem.. czekanie najgorsze.. :(\n#18 Wysłany: 2018-09-12, 14:13\nmarzena66 - dzięki za miłe słowa!\nbetka91 - dzięki! Ja też trzymam za Ciebie kciuki! Co do leżenia na boku, to się nie zapytałem bo znowu zapomniałem - nie dano mi nawet opcji pomyślenia, co bym tam chciał dodatkowo wiedzieć i się zapytać, bo wizyta ekspresowa, lawina pytań ze strony lekarza i asystentki, wypełnianie papierków, instrukcje itd. itp. Czekałem prawie dwie i pół godziny na przyjęcie, a wizyta 5 minut. Swoją drogą poczekalnia to jakaś pomyłka, gorąco i duszno, bez klimatyzacji, ludziom robiło się słabo, ja też cały się spociłem. Nowy budynek...\nCo do konkretów, to mam termin na 28.09, czyli to będzie piątek, zrobią mi badania, będę miał konsultację z anestezjologiem itp. Potem idę do domu (bo blisko mieszkam i nie ma sensu, żebym zajmował łóżko) i stawiam się 30.09, czyli w niedzielę, a 1.10 będzie już zabieg. Czyli bardzo szybki termin, bo niecałe 3 tygodnie.\nDzisiaj zrobiłem od razu RTG klatki piersiowej, a w środę mam się stawić na EKG. We własnym zakresie mam załatwić sobie ocenę ruchomości strun głosowych u laryngologa, już jestem umówiony na następny czwartek. I to na razie tyle.\n#19 Wysłany: 2018-09-14, 14:27\nMam pytanie - jak wygląda regulowanie hormonów po wycięciu tarczycy? Przy wypisie ze szpitala dostaje się jakieś skierowanie do endokrynologa? Jakieś recepty i kontrola po określonym czasie? Trzeba samemu kombinować i się umawiać? Jak to u Was było i jakie są procedury?\nPytam, bo nawet prywatnie są kolejki i nie wiem, na kiedy i czy samemu się już umawiać, żeby potem nie czekać miesiącami.\n#20 Wysłany: 2018-09-19, 16:36\nUff, dzisiaj miałem szpitalny maraton, od rana badania - krew, wymaz z nosa, EKG, a potem konsultacja z anestezjologiem. 6 godzin sterczenia w kolejkach. Został mi jeszcze na jutro laryngolog i to będzie koniec załatwiania spraw przed operacją (oby!). Trochę czekania, ale w sumie organizacyjnie dobrze mnie nakierowano, co mam po kolei robić. Nie musiałem latać i pytać jak się nazywam.\n#21 Wysłany: 2018-09-28, 11:46\nbetka91 - po zabiegu można spać na boku. Dzisiaj pamiętałem, żeby zapytać.\n#22 Wysłany: 2018-10-02, 12:52\nJestem po zabiegu, tarczyca wycięta w całości. Guzki okazały się łagodnymi gruczalakami pęcherzykowymi. Jutro wypis, potem endokrynolog i mam nadzieję, że to koniec mojej tarczycowej przeprawy.\nI tym samym znikam z forum, dziękuję wszystkim życzliwym za pomoc i życzę zdrowia!\n#23 Wysłany: 2018-10-02, 13:46\nGuzki okazały się łagodnymi gruczalakami pęcherzykowymi.\nTo doskonale. Cieszymy się z tobą.\nmam nadzieję, że to koniec mojej tarczycowej przeprawy\n#24 Wysłany: 2018-10-03, 14:42\n#25 Wysłany: 2018-10-04, 15:37\nMam jeszcze pytanie - na wypisie mam informację, że po upływie 10-14 dni mam odebrać wyniki badania histopatologicznego i teraz się zastanawiam, czy mogą być inne, niż wyniki histopatologii śródoperacyjnej? Czy badanie śródoperacyjne jest robione na szybkiego, to znaczy guzy nie są badane dokładnie, tylko jakiś tam wycinek na chybił trafił, a potem wykonują dokładniejsze badanie i to na nie trzeba tyle czekać? Są przypadki, gdy te wyniki bardzo się różnią, to znaczy zmiany rakowe są w części guza?\nMoże cieszyłem się za wcześnie?\n#26 Wysłany: 2018-10-05, 19:02\nCzy badanie śródoperacyjne jest robione na szybkiego, to znaczy guzy nie są badane dokładnie, tylko jakiś tam wycinek na chybił trafił, a potem wykonują dokładniejsze badanie i to na nie trzeba tyle czekać?\nTak takie badanie robi się na szybko, w trakcie operacji, jest to związane z tym, czy lekarz ma wycianąć więcej (zmiany złośliwe) czy też tylko danego guza/zmianę jeśli jest to łagodna zmiana.\nWartą szczególnej uwagi jest możliwość wykonania szybkiego badania śródoperacyjnego badanej tkanki. Polega ono na pobraniu tkanki w trakcie operacji a następnie szybkiemu wykonaniu mrożonego preparatu. Ocena taka (pacjent cały czas pozostaje w narkozie) pozwala na np. określenie z jak dużym marginesem należy wyciąć makroskopowo widoczny guz. Badanie śródoperacyjne takie wymaga od patologa dużego doświadczenia, gdyż szybko wykonane preparaty mrożone są trudniejsze do oceny.\nBadanie materiału po operacji jest dokładniejsze. Więcej poczytaj tutaj\nSą przypadki, gdy te wyniki bardzo się różnią, to znaczy zmiany rakowe są w części guza?\nRaczej patolog nie powinien się pomylić. W materiale pooperacyjnym bedzie mógł po prostu dokładniej wszystko opisać, raczej diagnoza nie powinna ulec zmianie.\npozdrawiam i głowa do góry, nie zamartwiaj się na zapas.\n#27 Wysłany: 2018-10-08, 15:09\nZnalazłem opracowanie na temat nowotworów pęcherzykowych, są tam statystyki, odnośnie różnic w rozpoznawalności na kolejnych etapach diagnozy i widzę, że jednak są różnice pomiędzy badaniem śródoperacyjnym, a ostatecznym badaniem:\nBadanie śródoperacyjne wykonane przed decyzją o zakresie resekcji tylko w niewielkim stopniu może poprawić odpowiednie rozpoznanie charakteru guza pęcherzykowego . Zdaniem Balocha i Livolsiego u 95% chorych nie można potwierdzić rozpoznania raka za pomocą badania śródoperacyjnego, ponieważ ocena naciekania torebki i/lub naczyń nie jest możliwa . W pracy Chenga i wsp. u chorych z rozpoznanym na podstawie biopsji guzkiem pęcherzykowym w badaniu skrawków mrożonych raka rozpoznano tylko w 6% przypadków; w ostatecznym badaniu parafinowym raka stwierdzono w 16% przypadków .\nNo, ale nic postaram się faktycznie nie nakręcać i nie zamartwiać. Tylko to czekanie na wyniki troszkę siedzi z tyłu głowy...\n#28 Wysłany: 2018-10-09, 17:56\nNie nakręcaj się, nie szukaj, nie czytaj. jesteś po operacji, wiem, że czekanie jest straszne ale nie przyśpieszysz i poczekać czy Ci się podoba czy nie musisz na ostateczny wynik. A tak na marginesie przeważnie potwierdzają się te wyniki, choć wiadomo, że medycyna nie matematyka i różnie może być ale nie gdybajmy, trzymamy kciuki i czekamy razem z Tobą na ostateczny wynik.\n#29 Wysłany: 2018-10-22, 11:08\nOdebrałem wyniki i w badaniu pooperacyjnym potwierdziło się, że to gruczolak pęcherzykowy, pozostałe to guzki hiperplastyczne, czyli łagodne wole, a w prawym płacie znalazła się śródmiąższowa przytarczyca, wzięta śródoperacyjnie za guz pęcherzykowy. Czyli mi się upiekło, teraz to robota dla endokrynologa.\nŻegnam się więc z Wami po raz drugi i mam nadzieję, że już po raz ostatni...\nJeszcze raz wielkie dzięki i życzę Wam siły i zdrowia!\n#30 Wysłany: 2018-10-22, 23:42\nBardzo się cieszymy, że wynik dobry.


Syria i Jordania na rowerze - część 1 (2009)\nNadszedł październik. Przesiedziałem całe wakacje w Polsce i czas się było gdzieś wreszcie ruszyć na rowerku. Bylem co prawda w styczniu w Etiopii, ale niestety bez grata. Tym razem nie popełniłem tego błędu i grata zabrałem. Mam nadzieje, ze doleci ze mną do Syrii :))\nWpadłem na pomysł, aby przejechać przez kraje arabskie. Długo zastanawiałem się, gdzie uderzyć. W pierwszej wersji, chciałem pojechać dopiero w styczniu do Ameryki Południowej, ale po rozmowie z Piotrkiem Milaniakiem, padło na Syrię, a później i Jordanię.\nJest tam jeszcze dość ciepło, ale już nie gorąco i jest poza sezonem.\nWcześniej nie miałem nawet czasu na przejrzenie przewodnika. Ot tak, pojechałem w zasadzie na rympał. Nawet nie miałem nerwa przed wylotem.\nObudziłem się dziś jak zwykle o 7, a o 10 jechałem na lotnisko, by o 13.40 siedzieć w samolocie tureckich linii do Istambułu i dalej do Damaszku. W samolocie poczytałem przewodnik i już wiem mniej-więcej, jaki kierunek obiorę. Najpierw nad Morze Śródziemne, zabytki krzyżowców i do Aleppo, a później dolina Eufratu w okolice granicy z Irakiem przez Palmirę do Damaszku. Po Damaszku do Jordanii. Madaba, Wadi Rum może i powrót do Damaszku.\nA co z tego wyjdzie, to jak zwykle się zobaczy.\nNa lotnisku w Damaszku, a w zasadzie pod Damaszkiem wylądowaliśmy zgodnie z planem i ok. 2 byłem już po odprawie. Rower przyleciał w zasadzie cały, a i bagaż nie został uszkodzony. Więc zabrałem się za skręcanie i pakowanie. Wzbudziłem niezłe zainteresowanie swoją obecnością wśród tubylców. Bardzo chetnie pomagali mi w przygotowaniu pojazdu, nawet brali czynny udział.\nOk. 4 rano ruszyłem w trasę. Była jeszcze ciemna noc, a ja musiałem przeskoczyć przez Damaszek. Za cel obrałem sobie monastyry chrześcijańskie w Sajdanaja i Malula. W tym pierwszym jak głosi legenda jest przechowywana skromna ikona Matki Boskiej, wykonana przez św. Łukasza. Jest to miejsce pielgrzymek także i muzułmanów. Klasztor mieści się na wzgórzu 1500 m n.p.m. i łatwo się tam rowerkiem wjechać nie da.\nPrzez Damaszek udało mi jakoś przejechać jeszcze przed szczytem komunikacyjnym. Z lotniska do Damaszku jest jakieś 25 km. Kiedy już dotarłem pod wzgórze klasztorne w Sajdanie, zatrzymałem się przy sklepiku z pamiątkami, skąd wychodził prawosławny pop. Obok niego stal mężczyzna, który zagadał do mnie po angielsku i powiedział, że jest z Jordanii. A ja mu, że mam w Jordanii znajomego - dr Zijada. Jak to usłyszał, to zaniemówił, ja zresztą za chwilkę też. Ten jegomość stwierdził, że jest wujkiem Zijada. Hm, świat jest niesamowicie mały. Sam klasztor - zamek jest niewielkim obiektem, ale widok z niego jest bardzo miły i roztacza się na całą dolinę.\nPotem udałem się dalej. Miałem zamiar dotrzeć do miejscowości Malula, gdzie także jest monastyr. Ten dość sławny klasztor i świątynia pod wezwaniem św. Tekli jest dość specyficznym miejscem. Został wybudowany w zasadzie w jarze skalnym, w miejscu, gdzie była niegdyś pustelnia św. Tekli. Jest to ostatnie miejsce, gdzie mówi się w języku Jezusa, czyli po aramejsku.\nNocleg znalazłem u sióstr w konwencie. Pokoje wchodzące w skały, łóżka dość wygodne z czystą pościelą. We wspólnych łazienkach gorąca woda.\nDziś też jadłem coś, co się nazywa HUMUS. I żeby było weselej z ogórkami kiszonymi. Tak więc, kiszone to nie tylko nasza domena. Nadmieniam również, że wczoraj robiłem SYRkolę i już ją piję :))\nPo drodze byłem kilkakrotnie zapraszany na kawę i herbatę. Proponowano mi także i nocleg. Okazuje się, że Syryjczycy to bardzo sympatyczni i gościnni ludzie. Przejechałem prawie 100 km, a w pionie wzniosłem się na 1300 m. Jak na 1 dzień pobytu, to całkiem spory odcinek.\nHama, 10 października\nOj żarko żarko. Zwiedziłem Hims, ale w zasadzie nic tam nie ma ciekawego i pojechałem do Homs. Tu są zajefajne, jak mówi dzisiejsza młodzież, koła wodne. Jest ich kilka, wielkie, duże i mniejsze. Nazywają się norie. Kiedyś napędzały chyba młyny, a teraz pyrczą silniki spalinowe i udają, że to natura. Generalnie wyglądają całkiem fajnie. Nie zrobiłem zastraszającej ilości km. ok. 80, co i tak jest sporo jak na 3ci dzień. Średnia wychodzi prawie 100. Nocleg znalazłem w Cairo Hotel na dachu. Targałem rower chyba na 5 piętro. Za to prawie za darmo ten nocleg. 200 ichniejszych pieniążków, czyli 4$. A do tego gorąca woda.\nW przewodniku wyczytałem, ze w 1998 roku chyba, miasto się zbuntowało i separatystyczni muzułmanie zaczęli podskakiwać. No to ówczesny prezydent się lekko wkurzył i im z armatek przywalił. I gdzie tu są ci terroryści?\nZaraz idę na kolację i na wieczorny obchód :) miasta.\nNo i wróciłem cały i zdrowy. Zjadłem pyszne lody, a później kebaba z piwem syryjskim. Nawet nadawało się do picia, choć procentów jak na lekarstwo. 3-4%. I smakowało jak jakiś ginger. Ale z braku laku :)) Byłem też u golibrody. Kurcze, oni mają talent do golenia. Za 2$ ogolił mnie i napachnił, że hoho :)) Zastanawiam się, czy nie taniej będzie raz na jakiś czas wyskoczyć do Arabów na golenie :))\nPołaziłem se po nocy po mieście i spotkałem całe chmary kobiet w czerni. Wyglądają jak w Polsce siostry zakonne, tylko brakuje im białej obwódki dookoła twarzy. Tak sobie łaziłem i myślałem, że one mają całkiem dobrze za tymi chustami. W zasadzie ich nie widać, choć po oczach można dostrzec całkiem ładną osobę, za to one mogą oglądać cały świat i nikt im tego nie zabroni :)) to jest dopiero równouprawnienie :))\nDzień w zasadzie minął bez żadnych ekscesów, gdyby :) Jechałem sobie spokojnie główną drogą z Damaszku do Aleppo. Jechałem, jechałem, jechałem i dojechałem.\nHuk na ulicy był dość duży. Gdyby nie słuchawki na uszach i muzyka starych dobrych Wałów Jagiellońskich, to pewnie by mnie szlag trafił. Choć muszę przyznać, że kierowcy syryjscy jeżdżą dość uważnie i jak na kraje arabskie nie nadużywają zbytnio klaksonu, czym byłem zdumiony. Choć po Maroku, to już mało mnie może zdziwić. Nasi szoferowie, bo tak ich można tylko nazwać, mogliby się uczyć i od Marokańczyków i od Syryjczyków jazdy i obchodzenia się z rowerzystami.\nNo ale. Dzień chylił się ku końcowi, a ja sobie spokojnie jechałem. Popijając co jakiś czas dla wzmocnienia żołądka syrkolę (dla niewtajemniczonych, jest to lekarstwo na ewentualne arabskie dolegliwości żołądkowe, czyli spirytus z kolą). Zawsze jak jadę w świat, to piję takie lekarstwo i dzięki temu nie mam dolegliwości żołądkowych, a w zasadzie jem wszystko, co mam pod gębą :)) Mój żołądek przyjmuje wszystko i nie narzeka, jak na razie.\nWczoraj zapomniałem dopisać, że jak byłem w Malula i spałem w Klasztorze sióstr chyba od św. Tekli, to nocleg w zasadzie był darmowy. Oczywiście stała u siostrzyczki skarbonka z napisem donation, co jest wiadome, że chodzi o co łaska. I nie jest tak jak u nas, co łaska, ale nie mniej niż, ale tam faktycznie co łaska. I to co łaska mnie lekko zdrzaźniło. Nie żebym był skąpy, co to to nie, za taki nocleg należy się opłata. Jak już odbierałem paszport, to ze mną odbierała swoje para ubranych po arabsku ... Szwajcarów. I do tej skarbonki włożyli każdy po 100 dolców. I nie mam do nich żadnych pretensji, że dają kasę, tylko, że później jak się gdzieś jedzie, to się narzeka, że tu drogo, tam od białasa chcą ileś tam razy więcej, a tam znowu łapy po kasę wyciągają. A skąd to się bierze? Ano stąd, że my sami, te właśnie białasy uczymy tubylców, że to my białasy mamy kasę, że to my białasy możemy zapłacić za wszystko nawet 100 razy więcej. Jednym słowem sami jesteśmy sobie winni.\nKiedyś miałem taką przygodę w Kirgizji. Jak zobaczyli, że zaczynam się z taksówkarzem targować, to się zdziwili, bo myśleli, że jak biały, to pewnie hamerykanin i płaci za wszystko po stokroć więcej, bo co to dla niego. A nauka płynie taka, że jak nie chcemy narzekać, że jest drogo, to nie uczmy tambylców, że nas stać na to. Po co robić im i sobie krzywdę. Uff, wkurzyłem się, ale już mi chyba przeszło.\nKiedy zacząłem rozglądać się już za noclegiem, zza krzaków usłyszałem wołające mnie po arabsku głosy. Kawa to kawa. Nie ma ze boli. Ja tam piję kawę nawet i w nocy, a że naród syryjski jest bardzo gościnny, toż i mnie poczęstowali. Od słowa do słowa. Trochę po ingleze, trochę po arabsku dogadalim się i zostałem zaproszony na nocleg. Kolacja była świetna, jajecznica, ryż, pomidorki, sól, papryka i oczywiście podpłomyki. Jedzenie to u nich ceremonia. A przed nią, gospodarz kilka razy ukłonił się i zmówił chyba jakieś modły. Nie przeszkadzało to ani jemu, ani zgromadzonym w pokoju.\nPo kolacji zaczęliśmy dyskutować o wszystkim. Co ciekawe, Ibrahim, bo tak ma na imię gospodarz, nie ma ani uprzedzeń do Amerykanów, ani do innych nacji (o Żydach nie rozmawiałem, nie wiem jakby się zachował, choć myślę, że normalnie). Stwierdził, ze Bush jest be, Bin Laden też jest be, a normalni ludzie są wszędzie. I w USA i w Afganistanie i wszędzie. To ja się teraz pytam, gdzie do jasnej cholery są ci terroryści, którymi straszą nas pieprzone media. Ale jak tak się popatrzy może nieco z boku, to fanatycy są wszędzie. Idę o zakład, że jak pan Rydzyk by ogłosił krucjatę, to te "nasze" rodzime chrześcijany (specjalnie tak pisze) poszłyby w bój. I w imię Boga praliby każdego. Absurd! A przecież nie o to chodzi. Po co produkować sobie wrogów, skoro ich w zasadzie nie ma?\nW pokoju siedzieli sami faceci, nie licząc dziewczynek kilkuletnich. Kobiety oczywiście były gdzie indziej. Ale jak się później dowiedziałem z ust Ibrahima, to w domu kobieta rządzi. Stwierdził, że kobieta u nich w domu to jak king, a facet musi zarabiać :)) Czyżby już za Mahometa widzieli tam reklamę banku?\nPo raz drugi już, stałem się na potrzeby wycieczki żonatym facetem z dwójką dzieci :)) Dla nich, jak facet ma żonę i dzieci, to jest gut :)) No to się wirtualnie ożeniłem. A co tam. Mówisz i masz :))\nWyjaśniliśmy sobie też kwestie kasy. Okazuje się, że w Polsce wcale nie jest tak różowo, jak na początku tu myślą.\nSpanko było wygodne, a kibelek mimo, że arabski, miał pewne zachodnie udogodnienie. Zamiast muszli, żelazne krzesło bez siedziska z owiniętą wokół "dziury" gąbką i taśmą. Ot takie przydatne na dłuższe posiedzenie urządzenie.\nApamea, 12 października\nZ Hamy wyruszyłem wcześnie rano, a w zasadzie obudziłem się jeszcze jak nie było słoneczka. Szybkie pakowanie i znoszenie dobytku z dachu hotelu na ulice. Spróbowałem też wybrać kasę z bankomatu, ale niestety mój bank, który w reklamie twierdzi, że ze wszystkich bankomatów na świecie kasę można wybrać za darmochę, jak się okazało kłamie. Oj będę reklamował :))\nW Hamie zjadłem jeszcze śniadanie, jakiś sandwicz z mięchem z barana i z wątróbką. Całkiem smaczne. I udałem się w stronę północną do Apamei. Wcześniej zawitałem do ruin zamczyska Qala'at at Sheiser. Wielkie zamczysko na skale. Budowla była potężna. Oparła się trzykrotnie krzyżowcom, pomimo, że zdobyli już okoliczne warownie.\nTeraz w zasadzie nie ma co tam oglądać. Ot trochę kamyków poukładanych i porozrzucanych po okolicy. Trwają tam też prace archeologiczne. Może z czasem coś odrestaurują. Po obejrzeniu grodziska ruszyłem dalej w stronę Apamei. Miejsce to jest dziwne. W szczerym polu stoi najdłuższa kolumnada. Znaczy nie cała stoi, oczywiście, że w części leży :) Niemniej jest to najdłuższa kolumnada, jaka została odkryta. Prawie 2 km kolumn, portali, łaźni itp. Nie zachowało się zbyt wiele z tego, ale i tak robi to wrażenie. Musiało tu być niezłe miasto. W przewodniku piszą, że założył je I władca dynastii Selucydów, Seleukos I Nikator.\nPo zwiedzaniu ruin, miałem już dość jazdy, a i wieczór się zbliżał, więc zostałem w ruinach i nockę spędziłem przy budce strażnika :) Oprócz tego, ze komary nieco "gryzły" to noc minęła całkiem miło.\nmiędzy Apameą a Tartusem, 13 października\nA dziś to dostałem w dupsko dość ostro, ale o tym za chwilkę :)\nObudziłem się dość wcześnie jak na Syrię, bo ok. 6. Było jeszcze ciemno, więc powoli zacząłem składać majdan i szukać zasięgu :)\nRuszyłem ok. 7 szybkim zjazdem spod kolumnady w Apamei. Myślałem, że o wschodzie słońca będzie to wyglądało efektownie, ale nie wyglądało wcale. Zamiast słońca, była jakaś mgiełka.\nCo do tej kolumnady. W przewodniku Pascala (bo takim się tu posługuję) piszą, że wstęp coś tam kosztuje, ale że generalnie teren nie jest ogrodzony. W domyśle, że można wejść i nie płacić. Takie podejście dziwi mnie poniekąd. Chcielibyśmy, aby zabytki były utrzymywane i restaurowane, a sam przewodnik pisze, że "i tak nie musicie płacić, przecież nikt tego nie pilnuje". A żeby było śmiesznie, to koszt wejścia to jakieś 9 zł. Więc bez jaj. Mogliby sobie darować takie wstawki.\nRuszyłem w dół na polowanie. Upolowałem kawał ciasta smażonego jak nasze pączki i do tego jeszcze w lukrze. Dobre to nawet było, ale do łap się kleiło. Dostałem trochę energii zanim dopadłem kanapkę z jakimś mięchem i browarka. Browarek syryjskiej produkcji, słabowity taki, ale przynajmniej zimny był. Kanapkę wsunąłem, browarkiem popiłem i pojechałem dalej do Masjaf. Tam znajdują się ruiny, całkiem nieźle odrestaurowane (w przewodniku podają błędnie, że są dziury i że można do nich wpaść. Dziury są, ale już z kratkami i wpaść się nie da). Forteca zwie się Qala'at Masjaf. Z drogi prezentuje się całkiem okazale. W środku już nieco mniej, ale też robi wrażenie. Coś jak nasze zamki na szlaku orlich gniazd. Musiała to być niezła imprezownia :))\nPo krzyżowcach, którzy zajęli ją w 1103 r, przejęli twierdzę źli Asasyni. Uciekali oni przed prześladowaniami sunnitów. Szefem przez jakiś czas tego zamku był niejaki Sinan zwany przez przyjaciół Starcem z Gór.\nNie zajęło mi sporo czasu zwiedzenie tego zamczyska. Wsiadłem na rowerek i pojechałem dalej, by zatrzymać się za chwilkę na syryjskiej pizzy, prosto z pieca. Piec obsługiwały dwie kobiety, zapewne matka i wnuczka. Zresztą wnuczka całkiem całkiem :))\nWypiekały podpłomyki, a na nich dopiekały jakieś specyfiki. Smakowało to jak nasz dawny cebulak :) tylko ciasto nieco cieńsze i pomidorów było więcej. Piec też wyglądał dość dziwnie. Taka wielka gorąca dziura ustawiona pod katem może 60 st. od poziomu. Wyglądał dość zabawnie i kojarzył mi się z bajkami o Muminkach.\nPizza dobra, napełniła mój żołądek, do tego łyk syrkoli na dobre trawienie i w dalszą drogę. Celem miały być okolice Krak des Chevaliers, czyli największej i chyba najlepiej podobno zachowanej twierdzy krzyżowców. Podobno, bo wlali tam sporo betonu w restaurację. Jutro może sprawdzę to na własne oczy :)\nTeoretycznie odległość nie była zabójcza. Raptem jakieś 50 km. Jakieś, gdyby nie francowaty teren. Oj, dawno już tak w dupsko nie dostałem. Na szczęście nie było już tak gorąco i dało się jechać. Droga zresztą wiodła przez zadbane wioski. Ba, były nawet tabliczki, aby śmieci wyrzucać do śmietników. Co chyba czyniono, bo jakoś ich było mniej niż gdzie indziej. Asfalcik tez był nówka sztuka.\nTak sobie jechałem, trochę kląłem, trochę się śmiałem, aż zajechałem do jednej z wiosek i zauważyłem ciekawy dom, jak nie stąd. Cały był obrośnięty winoroślą. Zatrzymałem się na focenie rzecz jasna. Od razu obległy mnie dzieciaki i zaczęły pokazywać źródełko. A później wyszły mamusie tych dzieciaków i zaproponowały posiłek. Ryż i sos z pomidorem był świetny, zwłaszcza, ze mój silnik jechał na rezerwie i szukałem jakiegoś paliwka. Obfociłem dom i dzieciaki rzecz jasna. Mamusie też, znaczy jedną z nich, bo druga stwierdziła, że jakaś taka nieumalowana jest i że się do zdjęć dziś nie nadaje. Poprosiłem później o adres, mówiąc, że im fotki przyślę i tu wyszło szydło z worka. Mamuśki fotki owszem, ale tylko z dziećmi. Ze sobą to nie za bardzo, bo co by mąż powiedział. :)) Niemniej jednak agentki z nich były niezłe. Ich mężowie to bracia :)) Mają przynajmniej tę samą teściową :)))\nPaliwko uzupełnione, mogę ruszać. Zaczynało się już ściemniać, więc zacząłem rozglądać się za jakimś fundokiem, czyli po ichniejszemu hotelem. Oczywiście, jak się pytałem, ile do hotelu, to co rusz, każdy mówił co innego. Nagle jak się do niego zbliżałem, to on w opowieściach tubylców się oddalał. Ciekawe zjawisko. Ale chyba znane wszędzie. Im częściej się pytasz o drogę, tym jest ona coraz dłuższa.\nW końcu dojechałem. Przede mną wizja negocjacji cenowych. Pan, właściciel hoteliku, inżynier chyba sadownictwa (tak się przedstawił, a na dowód przyniósł mi później 4 jabłka) zaczął z górnej półki od 2000 ichniejszych pieniążków. Na początku powiedział 200, ale chyba faktycznie się pomylił. 2000 to stanowczo za dużo, więc powiedziałem 500. Pan się już nawet powoływał na krzyż i robił znak krzyża na piersiach, ale nie cholery nie mógł ze mnie zedrzeć nawet 1000. W końcu jak powiedziałem kilka razy, że biorę manele i żeby mi dał paszport i że mam gdzie spać (pokazałem mu karimatę i śpiwór) stanęło na 700 ichniejszych pieniążkach. Każdy z nas wygrał (czyli jak mawiają w języku szkolących win-win) i tak w końcu być powinno. Należy pamiętać, ze w krajach arabskich targowanie się to rytuał i w zasadzie zawsze kupujący i sprzedający są zadowoleni. No chyba, że trafi się na idiotę, który da każde pieniądze, jaki mu sprzedający krzyknie.\nPo drodze jak to już zazwyczaj tu bywa, zapraszano mnie kilkakrotnie na kawę czy herbatę. Chyba nawet ze dwa razy proponowano mi nocleg. Pewnie bym się skusił, ale ze byli to sami faceci, to pojechałem do hotelu :)))\nKrak des Chevaliers, 14 października\nDla wielu, np. dla mojego serdecznego kolegi Komisarza, to straszny dzień. Dla mnie to normalny dzień, ba nawet lepszy niż inne. W końcu urodziłem się 13 i to w piątek.\nDzień rozpoczął się całkiem dobrze. Rano wyjechałem zadowolony, choć o pustym żołądku z noclegowni - apartamentu i podążałem ku fortecy krzyżowców Krak des Chevaliers. Trasa nie była wcale łatwa. Podjazdy bardzo strome. Co się wzbiłem na pewną wysokość, to znów droga zjeżdżała w dół. I tak przez 20 km. Po drodze dopadłem sklepik, gdzie nabyłem i skonsumowałem 4 duże ciacha, popiłem kolą i hajda dalej.\nWreszcie dojechałem do miejsca, skąd rozpościerał się widok na fortecę. Z oddali przedstawia się dość imponująco, jakby biała skala na czubku zielonej góry. Forteca wznosi się nad naturalną bramą pomiędzy górami Libanu na południu a górami Dżabal an-Nusajrijja. Wzniesiona jest na wysokości 750 m n.p.m. Żeby się tam dostać, trzeba pokonać 300 m w pionie. Mnie taka męka już przestała przerażać. Tu można kondycję roweru i swoją nieźle wypróbować. W połowie podjazdu nakarmiłem kichy humusem i cieciorką. Wreszcie chyba już wiem, z czego się ten humus robi.\nNakarmiony ruszyłem z pełnym zapałem dalej. Ostatnie 200 m, było przeokrutnie strome. Takiej stromizny jeszcze nie zaliczałem. No ale udało się. Zdobyłem zamek :))\nChwila odpoczynku i trzeba zobaczyć te kamyki, jak się już tu jest. Wstęp 150 pieniążków.\nForteca z bliska także robi wrażenie, choć już mniejsze. Faktycznie jest w sporej części odrestaurowana, do czego zużyto sporo kamienia świeżego i betonu, ale jako że nie jestem ani historykiem, ani archeologiem, nie przeszkadzało mi to zbytnio. W zasadzie jak ktoś się nie wpatruje i nie szuka betonu, to jest ok. W końcu te kamyki mają już kolo 1000 lat. Pierwsze wzmianki dotyczą 1031 roku, kiedy niejaki emir Hims zainstalował tu oddział Kordów i wybudował pierwsze umocnienia. W 1099 r. zaczęli władać nim krzyżowcy, no i jak to rycerze, którzy nieśli miłość i nową religię z umocnień emira Himsu pobudowali wielką twierdzę. W XII w. zamek został przekazany zakonowi joannitów. Po zakończeniu okresu krucjat zamek został zdobyty przez sułtana Bajbarsa i stracił na ważności. 1934 rok, to data, kiedy podjęto decyzję przez kolonialne władze francuskie o jego odbudowie - renowacji.\nPołaziłem trochę po tym zamku i faktycznie wydaje się spory. Jest utrzymany w porządku, choć dzieci samych bez opieki pozostawiać nie można. Są miejsca niezabezpieczone, skąd łatwo spaść kilka, kilkanaście metrów w dół. W środku zorganizowana jest restauracja. Nie wchodziłem, bo i po co. Podczas zwiedzania, natknąłem się na polską wycieczkę. Hałasowali prawie jak Włosi. A to wycieczka starszych osób. Ot, chyba hasło: "wesołe jest życie staruszka" tu się sprawdziło. Ekipa była pełna wigoru i bardzo ruchliwa.\nTartus, 15 października\nZamek zdobyty i porzucony. Udałem się w stronę Tartusu. Zjazd spod zamku z 750 m n.p.m. na niecałe 300 m, był całkiem fajny, gdyby nie zdarzenie, które mogło przekreślić moją dalszą podróż po Syrii.\nZaczął dochodzić z mojego tylnego koła niezbyt miły dźwięk przy hamowaniu. Dodatkowo odbijało mi szczęki. Były to objawy wybrzuszenia na obręczy. I jak się później okazało, była to najgorsza z możliwych rzeczy, jaka się może rowerzyście przytrafić. Pękła mi pancerna obręcz Mavic 521 wzdłuż. Szczelina miała ok. 15 cm długości. Szlag mnie trafił, ale cóż było robić. Takie rzeczy się zdarzają, tylko dlaczego akurat mi. Może wreszcie ten 13 się zmaterializował w postaci pękniętej obręczy? Z tego wqrwienia pociągnąłem sporawy łyk syrkoli i ruszyłem. Jechać się dało, tylko nie można było hamować tylnym hamulcem.\nDo Tartusu zostało mi 50 km. Snułem już czarne myśli o końcu podroży, ale i o możliwości sprowadzenia obręczy z Polski (7 dni czekania i 1000 zł - no way). Jakieś 20 km przed Tartusem spytałem się mechaników, co można z tym zrobić. Odpowiedzieli, że to aluminium i ze oni nic nie mogą, ale w Tartusie jest sklep rowerowy i są mechanicy. To mnie pocieszyło. Jeżeli jest sklep, jakikolwiek rowerowy, to się coś wymyśli. Szczelina w obręczy się powiększała, ale miałem już to i tak gdzieś. 13-ty jednak zaczynał być dla mnie szczęśliwym.\nW mieście w zasadzie od razu trafiłem do sklepu. Chłopaki, jak zobaczyli mój rower, to najpierw przez 20 min go oglądali. Jak już im zachwyt się znudził, to zaczęliśmy radzić co z obręczą zrobić. Dodatkowym problemem jest fakt, że ja mam kółka na 32 szprychy, a nie na 36. No, ale i z tym problemem się zmierzyli. Wygrzebali skądś jakieś kółka na 32 szprychy. Miałem już obręcz. Ale jest ona za cienka, żeby była na tyle. Więc obmyśliłem, żeby z przodu obręcz wstawić na tył, a tę "nową" na przód. Uradziliśmy i za 100$ sprzedadzą mi koło i zamienią tak jak chcę. Naprawa trwała chyba z 5 godzin, ale się udała (mam przynajmniej taką nadzieję). Warsztat mają dość ciekawy. A centrownica jest ekstra. Lepsza niż niejedna markowa za 300USD. Obiecałem, że podeślę im kilka sztuk kluczy do szprych, bo się chłopaki męczyli jakimś chińskim badziewiem. W każdym bądź razie, grat został naprawiony i jeździ. Mechanik, który ostatni został w warsztacie i w zasadzie głownie on naprawiał jest nie lada magikiem. A do tego bardzo uczciwy. Kiedy zapłaciłem jego koledze 100 i on pojechał to zostaliśmy tylko we 2. Jeszcze posiedzieliśmy ok. godziny nad sprawami kosmetycznymi, pakowaniem itp. Chciałem ekstra dać chłopakowi 500 ichnich pieniędzy, ale kategorycznie odmówił.\nKurcze, oni są tu uczciwi do bólu. Zaprosił mnie oczywiście jutro na herbatkę z czego oczywiście skorzystam. I tak zakończył się szczęśliwie 13 października.\nPostanowiłem zostać 1 dzień w Tartusie i na spokojnie pozwiedzać miasteczko, napić się kawy/piwa i sprawdzić rowerek. Może popłynę na wysepkę/wioskę Arwad - fenicki ośrodek.\nLattakia, 16 października\nDziś był dzień dość monotonny, no chyba że wieczór. A to już inna sprawa :) Z Tartusu wyruszyłem o przyzwoitej porze. Wyjechałem na autostradę, gdzie oczywiście można jeździć rowerkiem, pod prąd i zatrzymywać się w zasadzie wszędzie. Ale życzyłbym sobie takich dróg w Polsce, jak są w Syrii.\nPóźnym popołudniem dojechałem boczną drogą na 5 km przed Lattakią. Zatrzymałem się na posiłek w lokalnym klubie piłkarskim :)) Znaczy piłkarzykowym. Jak się zatrzymałem, to tam posiedziałem dobre 1,5 godziny. Dowiedziałem się ciekawych rzeczy związanych ze starożytną historią regionu. W knajpie tej siedział starszy facet, który coś tam mówił po angielsku i był fanem historii i geografii. Nawet troszeczkę historii Europy znał. Zostałem poczęstowany sziszą, piwem i falafelem. A na zakończenie rozegrałem mecz w piłkarzyki. I nawet udało mi się strzelić 2 bramki. Oni tam grają cały czas, a ja raz na kilka miesięcy, więc i tak miałem niezły wynik.\nDzisiejszy dzień zakończyłem w Lattakii. Dziwne to miasto. Nie mieści się w standardach syryjskich. Jakoś tu tak europejsko. W knajpach jest alkohol, dziewczyny chodzą prawie porozbierane. Ech, znów się rozmarzyłem :))\nNo dobra idę spać. Jutro w drogę do Aleppo, gdzie pewnie posiedzę ze 2 dni.\nmiędzy Lattakią a Alleppo, 17 października\nWracając jeszcze do wieczornego spaceru po Lattakii. W przewodniku pisali, że jest to dość liberalne miasto jak na Syrię. Ale to, co zobaczyłem, przerosło moje wyobrażenia. Wczoraj był czwartek, więc to tak, jak u nas piątek. Tu w Syrii piątek jest dniem wolnym. Zatem cała chyba młodzież lattakijska wyległa na ulice by świętować weekend. Nawet w Warszawie nie widziałem takich tłumów młodych ludzi zgromadzonych przed klubami i pubami. Tak pubami, w których podają normalnie alkohol. Sam zresztą zasiadłem w pizzerii Italian Corner i zamówiłem jak najbardziej normalnie 100 g wódki i puszkę koli. W sklepach już kupowałem alkohol, ale żeby normalnie w normalnej knajpie nabyć, tego jeszcze nie było :)) Chciałem co prawda zamówić lokalne wino, ale pan kelner stwierdził, że się skończyło.\nDziewczyny były ubrane po europejsku, nie w jakieś czadory. No czasami miewały chusty, ale to w niczym im nie przeszkadzało, aby używać Lattakii. Sporo osób piło jakieś alkohole i paliło szisze. Nawet kobiety paliły, czego wcześniej nie widziałem. Wydawało mi się, że przyuważyłem lekko zawianych ze dwóch obywateli. Ale byli bardzo grzeczni :)) Do knajp chodzą całymi rodzinami. Sklepy są otwarte do późnych godzin. Pewnie dlatego, że i knajpy są pootwierane. Zauważyłem też, że te lokale bardziej tradycyjne świecą pustkami. Siedziało w nich kilku smutnych Syryjczyków buchając szisze. Pan z recepcji hotelu też stwierdził, ze to bardzo liberalne miasto. To samo powiedzieli sprzedawcy kawy dziś rano, jak się zatrzymałem pytając o drogę, oczywiście dostałem kubek kawy gratis :)\nDzisiejszy dzień był jakiś taki niemrawy. Coś mi się nie chciało jechać. Pomimo, że wyjechałem dość wcześnie, ok. 8, a nawet chwilkę przed, to szło to jak po grudzie. Droga nie była za trudna, troszeczkę pod górkę. W końcu odjeżdżałem od morza w kierunku lądu do Aleppo. Moim wrogiem była temperatura (ok. 30 st - hihihi, wiem, z PL jest zima i śnieżyce i jak zwykle wszystkich zaskoczyła ta nasza coroczna zima) i niestety wiatr. Wiatr wiał z góry w kierunku morza, więc jak zwykle rowerzyście w ryj. I tak jakoś nie ujechałem za wiele. Ale zawsze te 50 km jest do przodu. Ok. 15 zatrzymałem się na obiad. Zamówiłem jajecznicę z baraniną i warzywka. Do każdego zestawu zawsze podają sól, wodę i podpłomyki.\nPosiedziałem ok. godzinę. Jako, że nie miałem ochoty na dalsza jazdę, szukałem pretekstu, aby nie jechać. No i pretekst sam się znalazł. Naprzeciwko lokalu postanowił pojawić się hotel :))) Moje wewnętrzne jedno ja wzięło górę nad drugim i wylądowałem w hotelu. Hotel jest jeszcze w budowie, ale gości już przyjmuje. Utargowałem połowę ceny wyjściowej za pokój i zasnąłem. Obudziłem się ok. 19. Może jutro dotrę nieco bliżej Aleppo. No chyba że moje leniwe ja weźmie górę nad tym drugim, niekoniecznie lepszym :)))\nNiestety nadchodzi nieuchronnie następna tragedia. Kończy mi się wkład do syrkoli. Może jeszcze starczy na tydzień, ale nie wiem co będzie później. Strasznie mnie to martwi i popadam na samą myśl o tym w ciężką depresje ;)\nIdlib, 18 października\nDziś było już lepiej niż wczoraj. Wyjechałem na tyle wcześnie, że jeszcze miałem sporo chłodu i udało mi się zrobić całkiem sporo km zanim słoneczko zaczęło przygrzewać. Jechałem sobie w zasadzie bezboleśnie, obserwując zbiory oliwek. Żeby móc potem te owoce zjeść, nieźle należy się namęczyć. W skwarze i upale zrywa się je w zasadzie jak śliwki. A że są to dość małe owoce, to robota jest dość upierdliwa. Potem ładuje się je w worki jutowe i np. motorkiem gdzieś się wywozi. Albo zapewne do jakiegoś skupu, albo do domu. Przy takim zbiorze pracują całe rodziny. Nie ma czasu na to, aby plony pozostawić na drzewkach. Bo albo je ptaszyska zeżrą, albo zgniją. A jak sadzę, są to dość drogie produkty, przynajmniej dla rolników (a może sadowników?)\nJadąc dziś do Idlib, mijałem takie gaje oliwne co chwilkę. Można by rzec, że one się nie kończyły wcale. Każde miejsce było wykorzystane przez sadowników na drzewka..\nPrzy pierwszym dłuższym przystanku, pan Syryjczyk wskazując mi dalszą drogę stwierdził, że lepiej dla mnie będzie jechać nową drogą, niż starą. Stara wije się i co chwilkę się wznosi i opada, a nowa jest w zasadzie w miarę równa. Ta nowa droga, to autostrada. Miałem więc autostradę przez ponad 50 km w zasadzie tylko dla siebie. Czasami przejeżdżali nią miejscowi, albo jakieś taksówki, ale ruch na niej był mizerny. 50 km szerokiej, 3-pasmowej wstęgi asfaltowej, wykorzystywanej przez marnego rowerzystę z Bulandy. Coś takiego nigdy mi się jeszcze nie zdarzyło. No, ale jak mówią stare przysłowia mrówek, zawsze musi być ten pierwszy raz. No i był ten pierwszy raz, a że akurat w Syrii...\nNiestety, stała się tez rzecz straszna. Dziś po raz ostatni zrobiłem syrkole ze składnika, przywiezionego z Polski. Nie przypuszczałem, że litr spirytusu wystarczy mi na tak krotko. Wychodzi na to, ze jestem straszny pijak :)))\nAle dzięki temu, nie mam żadnych problemów żołądkowych. A zjadam wszystko, co jest serwowane. Pójdę jednak za radą mojego kolegi z Warszawy o ptasim nazwisku, który stwierdził, że do syrkoli nadaje się wszystko, co ma powyżej 40% zawartości alkoholu. Na szczęście tu są takie produkty dostępne i do tego po przystępnej cenie. Zatem za kilka dni, będę musiał zrobić modyfikację mojego przepisu. Zastanawiam się czy wykorzystać do tego celu ichniejszą gorzałkę arakową, czy jakąś inną wódeczkę bądź whisky. Się obaczy. Arak zresztą nie jest taki zły. Częstowali mnie nim mechanicy rowerowi w Tartusie. Dodać należy, że się o mnie martwili i kilka razy dzwonili do mnie i pytali się, czy wszystko z bicykletem gut. No ta ja im smsem, że bicyklet gut. Mam trochę szpeju rowerowego niepotrzebnego w domu i jak przesyłka nie będzie za droga, to im to wyślę. Myślę, że się im przyda.\nPo zrobieniu ok. 90 km, zakotwiczyłem się w obskurnym hoteliku w Idlib. Wykapawszy się, ruszyłem na zwiedzanie miasta i w poszukiwaniu drugiego składnika do syrkoli, czyli koli.\nGłówna ulica i boczne też tego miasteczka to same sklepiki. Po 20 przestałem liczyć. Tu są chyba w większości sklepiki z telefonami komórkowymi i butami. Widziałem też Nokie N97, te z GPSem. A ponoć GPS jest tu zakazany. Żeby nie mieć ewentualnych problemów, to jak podjeżdżam do policji, aby się zapytać o drogę/hotel, to maszynkę chowam w kieszeń. Nie wiem jak mogą się zachować, więc lepiej nie prowokować. Choć nie sadzę, aby robili problemy. Oni są bardzo mili i pomocni. Choć wszędzie jest ich pełno. Policji i wszelkiej maści portretów, grafik i pomników poprzedniego prezydenta i obecnego. Łączy tych dwóch panów szczególna więź. Pierwszy jest ojcem drugiego. Jak tak się przyglądałem tym portretom, to w zasadzie różnią się one tylko ubraniem. Wyraz twarzy jest dość stały i można go policzyć na palcach jednej reki. Choć dwa dni temu widziałem portret obecnego prezydenta zamyślony. Miał taka zafrasowaną minę, jakby przed chwilą dostał zadanie rozwiązania węzła gordyjskiego. Ale to był tylko jeden taki przypadek na tysiące innych, jakie tu widzę codziennie.\nW Idlib niestety, znowu kobiety ubierają się po swojemu. Dziś jak był taki upal zastanawiałem się, jak im jest w takim stroju? I nie chodzi o burki czy czadory. W większości, to panie chodzą tu w płaszczach i do tego czarnych. Nie znam się na materiałach, ale sądzę, że są to jakieś syntetyki. A to oznacza, że nie za bardzo przepuszczają powietrze. A może lubią mieć taką prywatną saunę?\nKiedy poszukiwałem koli do syrkoli, dopadłem kafejkę internetową. Poczytałem, co to się w kraju dzieje. Kurczę, ile razy wyjeżdżam na wakacje, to rząd albo ma kłopoty, albo upada. Hihihihi, ciekawe, czy i tym razem upadnie. Ostatnio, jak jeździłem po deszczowej Norwegii, to koalicja magiczna z Pisem i Samoobrona się rozpadła. Ciekawe, czy i ta się do mojego powrotu rozpadnie?\nPrzeczytałem też, że w PL jest spory atak zimy. A ja tu mam prawie 40 stopni w południe i ani jednej chmurki. A o deszczu to można zapomnieć. Deszcz to mam tylko pod prysznicem :))))\nAleppo, 19 października\nMyślałem, że uda mi się przechytrzyć syryjski klimat i ukształtowanie terenu. Z Idlib ruszyłem o 7 rano w kierunku granicy tureckiej w poszukiwaniu mało eksplorowanych umarłych miast. I znalazłem kilka. Z tym, że dojazd do nich jest nieoznakowany i trzeba ich wypatrywać w terenie. A szkoda, bo to całkiem fajne miejsca. Kiedyś musiały tam stać olbrzymie budowle. Do dziś zachowały się jakieś portale czy narożniki domów. Niemniej każde następne ruiny dla mnie niczym się nie odróżniają od poprzednich. Ot takie kamyki, tylko równo przycięte i poukładane jeden na drugim.\nNiestety, droga do nich nie była wcale łatwa. Teren to się wznosił, to znów opadał. Podjazdy były tak strome, że ledwo je pokonywałem. Ale ani razu nie pchałem roweru. Przejeżdżałem przez wioski, w których budziłem ciekawość i zainteresowanie. Chyba nie dotarł tam żaden zroweryzowany turysta, a tym bardziej tak objuczony jak ja. Kilka razy byłem zapraszany na obiad i herbatkę. Niestety tym razem musiałem odmawiać. Za mało miałem dziś czasu na to, aby spędzać go, co prawda w bardzo miłej atmosferze. Wyznaczyłem sobie ambitny cel. Chciałem dotrzeć do siedziby Szymka, który siedział sobie na słupie. Czyli do miejsca, gdzie stała kolumna św. Szymona Słupnika i gdzie później została wybudowana olbrzymia świątynia. Na mapie droga wyglądała dość przyzwoicie, jednak okazało się, że tylko na mapie i zamiast 20 km, przejechałem prawie 40. Do tego był upal sięgający niemalże 40 stopni. Ale dałem radę. Ok. 17, dotarłem pod bramę Szymka.\nBilet kosztuje 150 SYR. O ile dla mnie każdy kamień to to samo, tak tu byłem pod wrażeniem. Ci to co wybudowali mieli niezłą jazdę w głowach. Na szczycie góry postawili olbrzymią świątynię. Do dziś zachowały się kolumny, portale. Tak jakby ktoś powiedzmy zdjął dach, a reszta pozostała. Do tego słońce było już dość nisko, co dawało bardzo plastyczne efekty.\nMiałem ochotę tam zostać i przenocować. Ale wcześniej umówiłem się ze znajomymi, których poznałem na lotnisku, że się spotkamy w Aleppo. Miałem już w nogach ponad 90 km. Nie wiem, ile pokonałem w pionie, ale pewnie jakieś 1200 m. A do Aleppo było jeszcze 40 km.\nDzień się kończył, słonko zachodziło, a ja dymałem jak idiota. Na szczęście nie było już takich szaleńczych podjazdów. Znaczy były, ale tylko 2. Pierwszy raz jechałem nocą po Syrii. Na szczęście lampki mi działały, a kierowcy tutejsi jeżdżą naprawdę wspaniale.\nPo ok. 2 godzinach dotarłem do hotelu. No i co zrobiłem? Ano skończyłem ze znajomymi syrkolę. Na szczęście w prezencie dostałem buteleczkę Smirnoffa i tym sposobem uzupełniłem braki w syryjskim napitku. Grandziliśmy do 1 w nocy. Dodatkowo w hotelu była grupa Polaków z Poznania. Więc impreza się rozkręciła.\nA jutro postaram się pozwiedzać troszeczkę Aleppo. Nie lubię dużych miast. Ale to chyba należy obejrzeć. Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że nie mam możliwości poznania go dobrze, ale to co się da, to pewnie zobaczę.\nAleppo, 20 października\nCiężko było ze zwiedzaniem, bo spotkałem się ze znajomymi w hotelu. A jak się już Polacy spotkają, to zazwyczaj łatwo nie jest. No, ale dałem radę. Może nie od samego rana, ale udało mi się dojść do siebie po meczącym dniu i wieczorze tak ok. 10.\nO 11 ruszyłem na zwiedzanie. Zacząłem oczywiście od cytadeli, poprzez suki, meczety itp. Nie będę się rozpisywał co i jak, bo to nie ma sensu. Żeby dobrze zwiedzić jakieś miasto, trzeba mu poświęcić sporo czasu. A ja ani się nie interesuje zabytkami, ani historią (Dudzia, musisz mnie dokształcić po powrocie :) . Wiec dla mnie łażenie z przewodnikiem jest bez sensu. Najchętniej korzystam z własnego rozumu i idę przed siebie. Tak też zrobiłem i w Aleppo. A ze przy okazji na coś się natrafiało, to i dobrze.\nNo i trafiłem na łaźnię męską, czyli hammam. Od zawsze chciałem skorzystać z hammamu w kraju arabskim, a ten jakby wiedział i pojawił się na mojej drodze. Zatem skorzystałem. A co. Przeżycie niesamowite. Szkoda tylko, że zamiast pana "doktora" od skrobania i masażu, nie robiła tego długonoga, ciemnowłosa Tajka :)))\nNo ale przecież nie można mieć wszystkiego na raz. Pan "doktor", bo tak go tytułowała obsługa miał tak delikatne dłonie, jakby przez cale życie siedział tylko w łaźni :) Może nawet delikatniejsze od wirtualnej Tajki. Hihihi.\nZostałem dokładnie wymyty, wydrapany i wymasowany. Jak później sądziłem, to dało mi energię na następny dzień. W hotelu poznałem też innego szalonego rowerzystę. Myślałem, że to ta jestem tak walnięty, że jeżdżę wypakowanym gratem po końcu świata. A tu niespodzianka. Ten jegomość to Japończyk. Wymieniliśmy się namiarami. Jak będę jechał do Japonii, będzie jak znalazł :)\nW stronę Eufratu, 21 października\nDzień rozpoczął się wcześnie rano, bo o 5. Z hotelu wyjechałem o 7.30 i nawet bez większych problemów udało mi się wyjechać z miasta. Ominąłem jeszcze poranny ruch.\nPo wczorajszym masażu, czułem się wyśmienicie, więc jechałem, jechałem, jechałem. Droga była w miarę płaskata, wiatr lekko dmuchał raz w plecy, raz w twarz, a to znowu w boki. Ale dało się jechać. Plan zakładał jakieś 120 km. A mi się udało zrobić 160. Co prawda zajechałem już do miasta ok. 20 i było ciemno. Ale mogę być z siebie dumny. Pobiłem swój życiowy rekord w km. Wcześniej 140 km zrobiłem w Nowej Zelandii. Gdy pytałem się po drodze o hotel, odpowiedzi były różne. Jedni twierdzili, że nie ma, inni, że jest. Czułem, że to się dziwnie skończy. Niemniej jednak, wystarczy, że się zatrzymałem na odpoczynek np. na stacji benzynowej, to już mi proponowano nocleg w domu. Tym razem miałem ochotę przespać się w hotelu i być dla siebie panem. Jak cię zapraszają, to jesteś traktowany jak gość specjalny, więc jest dobre jedzenie, goście gospodarza itp. Po 160 km miałem ochotę na kąpiel i szybki sen.\nWjeżdżając do miasta pomyliłem drogi. I zamiast tą do centrum pojechałem tą do przeprawy przez Eufrat. No i na rondzie zapytałem się o hotel. A pan mi na to, ze fundok no. Ale że mnie zaprasza do siebie. W tej sytuacji odmówić nie mogłem, bo i jak. Hotelu nie ma (choć chyba był), dostałem zaproszenie, więc nie mam wyjścia.\nTrochę obawiałem się tego rytuału gościnnego. Ale tu akurat było ok. Przede wszystkim nie panowały w tym domu wzory, że tylko mężczyźni zasiadają z gościem. Tu akurat były i kobiety (żona i matka gospodarza, oraz 2 nastoletnie córki. Jedna jak trochę podrośnie, będzie że hoho. W same oczy mógłbym się wpatrywać godzinami). Miały oczywiście chusty, ale nie skrywały twarzy. Nawet rozmawiały ze mną. A przynajmniej starały się ze słownikiem arabsko-angielskim.\nZaobserwowałem też, niewielkie tatuaże na twarzy matki gospodarza. Spotkałem się już z czymś takim w tym rejonie Syrii, ale nie wiem co to oznacza. Podczas kolacji, wszyscy jedliśmy wspólnie. A żona gospodarza karmiła piersią najmłodszego syna. Gospodarz był bardzo dumny ze swojej rodziny. 3 córki i 3 synów. Zauważyłem też, że nie musiał nic mówić, a dzieci dokładnie wiedziały, co robić. Że trzeba to przynieść, a to odnieść, że trzeba polać herbatę itp. Po kolacji się wykąpałem w gorącej wodzie. To było super doznanie po 14 godzinach w podróży i niewiele mniej na siodełku.\nPosiedzieliśmy jeszcze trochę, ale widzieli, że jestem zmęczony. Jak na zawołanie wszyscy wyszli z pokoju. Gospodyni posłała łóżko i w kimę. Troszeczkę obawiałem się, że nie będę mógł odpocząć po takim maratonie, ale okazało się, że było bardzo sympatycznie. Ci ludzie są szczerze serdeczni. Nie chcą nic w zamian. Chcą Cię przyjąć i ugościć. A podobno Polska gościnność nie ma sobie równych. A jednak ma i nawet tu w Syrii jest większa.\nQalat Jabar, 22 października\n8.30 wyjazd z noclegu w kierunku zapory na Eufracie i dalej do Qalat Jabar. Spokojnie udałem się na zaporę. Przed wjazdem kontrola paszportowa i ruszyłem przez zaporę. Eufrat w tym miejscu tworzy spore jezioro zaporowe. Sama zapora ma też długość kilku kilometrów. Niestety, fotek na nim robić nie można. Po zjeździe z zapory, zatrzymał mnie kierowca malej ciężarówki. Zrobili sobie ze mną kilka fotek, a w prezencie dostałem okulary przeciwsłoneczne :) Nie wiem dlaczego i po co, ale dostałem. Bardzo to miły gest. Będę miał do samochodu w Polsce. O ile po miesiącu mój grat się jeszcze uruchomi :) , bo są z nim podobno problemy. Pewnie akumulator szlag trafił. W końcu po trzech latach mu się należy emerytura.\nZ głównej drogi skręciłem na boczną, prowadzącą do zamku Qalat Jabar. Cicha i spokojna okolica. W zasadzie zero turystów. Nad samym jeziorem i niedaleko zamku pole biwakowe, knajpa i smaczna eufracka ryba z grilla. Oj, dawno tak dobrej rybki nie jadłem. Wykąpałem się w Eufracie i odpaliłem wrotki w kierunku na zamek. Zamek, a w zasadzie to co z niego zostało, tylko z zewnątrz i od dołu przedstawia się w miarę ciekawie. Choć i tu władowano już sporo cegieł i betonu. W budce biletera spał sobie kasjer. Zdziwił się bardzo, jak mnie zobaczył. Nabyłem bilet wstępu i nastąpiło "zwiedzanie". Niestety, nie ma tam czego zwiedzać. Zachowały się szczątkowe kawałki murów lub zamku, a w centralnym miejscu przekrzywiająca się wieża. Wokół rumowisko kamieni. Niemniej jednak widok z góry przedstawiał się dość fajny. Teraz, gdy powstało tam jezioro zaporowe, jest naprawdę fantastycznie i nie żałowałem, że tam pojechałem. Wreszcie była cisza i spokój. Daleko od szlaków turystycznych. Tak jakby to nie była Syria. Polecam to miejsce na dłuższy wypoczynek. Restauracja serwuje super smaczne ryby, tureckie piwo Efes, no i można sobie popływać w Eufracie.\nMiałem ochotę tam zostać na dłużej, ale już czas zaczyna mi się kurczyć, a chciałbym coś jeszcze zobaczyć i w Syrii i w Jordanii. Ruszyłem zatem w kierunku na wschód. Tam przecież musi być cywilizacja :)) Oczywiście pomyliłem drogi i pojechałem przez wioski, gdzie obejścia były nie z pustaków, ale z cegły mułowej. W zasadzie to tereny rolnicze. Uprawia się tu głównie bawełnę, czasami słonecznik, melony. Sporo jest też hodowli kóz i owiec. Wreszcie zobaczyłem taką Syrię, jaką chciałem zobaczyć. Nie zabytki, kamyki, tylko żywych ludzi :)\nPrzejeżdżając przez te pipidówy wzbudzałem nie mniejsze zainteresowanie swoją osobą jak oni. Wystarczyło, że się zatrzymałem na chwilkę, a już podjeżdżali do mnie miejscowi i proponowali nocleg. Dzień już powoli się kończył, a ja miałem w zamiarze dojechania do miasteczka Al Raaqqa i przenocowania w hotelu, by do południa pojechać tym razem już busem do Palmiry. Czy się to uda, się zobaczy. Udało mi się też zrobić znowu ok. 100 km. Więc dzień, pomimo, że leniwy, wcale takim nie był :)) W hotelu gorąca woda i w miarę czysta łazienka. Problemem w podróżowaniu w pojedynkę są niestety zwiększone koszty. Ale co robić. I tak wychodzi o wiele taniej, niż balowanie w Polsce :)\nPalmira, 23 października\nOk. 9 wyjechałem z hotelu. Nie miałem się gdzie spieszyć. Autobusy, a w zasadzie busiki są co godzinę do Dayar az Zawr. Znalazłem dworzec z pomocą kilku miejscowych. Musiałem niestety wykupić dla mojego grata nie 1 miejsce a 3 :) Siedział zatem jak król w ostatnim rzędzie busika. I za niecałe 2 godziny byłem w mieście. Szybko zajechałem na dworzec dla wielkich autobusów, gdzie mnie dopadła chmara naganiaczy. Zdecydowałem się na pierwszego z brzegu i za 250 ichnich pieniążków jechałem wygodnie do Palmiry, a rowerek siedział, a w zasadzie leżał w luku bagażowym. Steward roznosił cukierki i wodę. Dobrze, że skorzystałem z autobusu. Jak wyglądałem przez okno, to nie było po drodze nic ciekawego, nie licząc upału i pustyni. Raz tylko zarejestrowałem pasące się kamele.\nW sumie po 4 godzinach dotarłem dom Palmiry. Czysty hotelik z działającą lodówką, gdzie schowałem resztki syrkoli (zmrożona smakuje całkiem nieźle). Udałem się na zwiedzanie ruin. Myślałem, że nie jest w stanie mnie żaden kamyk zaskoczyć. Te jednak zrobiły na mnie nie mniejsze wrażenie, jak święty Szymek od siedzenia na słupie.\nPani Zenobia, królowa tych ziem jakiś czas temu, miała chyba spore kohones :) Budując na takim zadupiu olbrzymią twierdzę. Nie wiem, po co jej to było. No ale, jak to moja koleżanka dziś stwierdziła, cyt. "no dała radę zbudować, bo kobiety są twarde", dodam, że ona jest nauczycielem historii w moim rodzinnym mieście. Nic to, że podobno zamordowała swojego małżonka. No przecież była twarda :)\nRuiny są nawet w dobrej kondycji. A w nocy wyglądają jeszcze lepiej niż za dnia. Są odpowiednio oświetlone, co robi niepowtarzalną atmosferę. W dzień są to tylko kamyki, w nocy zaczyna się widowisko świateł. Nad Palmirą góruje wielka cytadela, także wspaniale oświetlona. Okazuje się, że jak się chce, to można i z kamyków zrobić widowisko :) Ruiny są dostępne za darmochę. Płaci się tylko 150 SYP za wejście na teren świątyni Baala, czy jakoś tak.\nZostaję tu na jeszcze jeden dzień. A potem ruszam do Damaszku i dalej znowu rowerkiem do Jordanii odwiedzając przy okazji Bosrę. Podobno też fajne kamyki. Ciekaw jestem, czy po tej historycznej wycieczce zmienię zdanie o zabytkach, czy nadal pozostanę ignorantem w tej materii :))\nPalmira, 24 października\nI zostałem jeszcze 1 dzień w Palmirze. Hotelik całkiem niezły w miarę za rozsądne pieniądze 800 SYP. Ok. 10 udałem się na zwiedzanie Palmiry. Miałem sporo czasu, więc nigdzie mi się nie spieszyło. Na początku udałem się w kierunku cytadeli, która wznosi się okazale nad całą doliną. Wlazłem na nią pieszo. Trochę było trudno, ale się udało. Widok z góry był całkiem miły. Jednak sama cytadela zrobiła na mnie mniej miłe wrażenie. Syryjczycy mają to do siebie, że jak biorą się za rekonstrukcję zabytków, to używają do tego celu całej masy betonu. W tym przypadku także nie zrezygnowali ze swoich upodobań. Wylali kilkadziesiąt ton betonu i zrobili z tego równą posadzkę na cytadeli. Same mury także są w znacznej części odbudowane. Nie wiem co jest lepsze, czy zrujnowane zabytki przez czas, czy odbudowa za pomocą nowoczesnych materiałów. Koszt wejścia na cytadelę to 70 SYP. Trochę także zniesmaczył mnie widok jakiegoś Syryjczyka, który w centralnym miejscu na murze cytadeli wypisywał coś swoimi szlaczkami i nie przejmował się tym, że ktoś to widzi. A strażnik siedział sobie w cieniu i sprzedawał kolę. Napisy na murach zabytków to jak się okazuje sprawa znana w całym świecie niestety. Po zejściu w cytadeli polazłem w okolice wież grobowych. Na początku nie wiedziałem, co to są za budowle, ale wieczorkiem spotkałem polskich archeologów, którzy mi pewne aspekty wyjaśnili przy piwku i sziszy. W końcu wtedy, tak jak i dzisiaj, kto miał kasę, ten po śmierci chciał mieć duuuży grobowiec. No i stąd te wieże. Gość miał kasę, to kazał po śmierci wystawić spory pomnik. W naszym świecie jest zresztą chyba tak samo. Wystarczy niebawem przejść się po cmentarzach. Kto ma największe grobowce? Ci, co mieli kasę. Tylko po co im po śmierci taka chałupa? Okazało się, że mamy wspólnego znajomego, niejakiego Kalafiora :)) Ów osobnik jak się okazuje znany jest w światku archeologów Bliskiego Wschodu i Afryki. Połaziłem po całej dolinie, znaczy tej jej części, którą miałem w zasięgu moich butów. A wieczorkiem udałem się po raz kolejny na nocne focenie Palmiry.\nMiskin, 25 października\nPobudka ok. 6. O 7 wyjazd na dworzec a o 8,40 siedziałem już w wygodnym wielkim autobusie w drodze do Damaszku. Koszt to 250 SYP. Jazda zajęła ok. 3 godzin. I już ok. 11 byłem na dworcu pod Damaszkiem, skąd pojechałem przez centrum w kierunku granicy z Jordanią. Niestety spotkała mnie znowu awaria. Tym razem zerwała się śruba w lewym pedale. Czułem, że to się zdarzy, czekałem tylko momentu, kiedy. Na szczęście zerwała się przy warsztatach. Śrubka ta, ma niestety gwint angielski, a nie metryczny i nie miałem takiej w zapasie. Pedały wyglądały na pancerne i podobno są używane do downhilu. Ale jak się okazało, ja mam większą siłę i pokonałem je. Muszę pomyśleć o takich pedałach, które można naprawić w 10 min i są na kilku łożyskach, a nie na jednym. Nie miałem na szczęście żadnego stresu związanego z awarią. Wiedziałem, że sprytni mechanicy naprawią ją w kilka chwil. Tak też i było. Nie wiem, co zrobili, ale za ok. godzinę miałem skręcony pedał. Nie chcieli też ani grosza. Ruszyłem w stronę granicy. Niestety musiałem ominąć Bosrę. Drogi w Syrii nie należą do dobrze oznakowanych i zamiast na Bosrę pojechałem na Jordan. Ale co tam, wszystkie kamyki są podobno takie same :)) Po drodze w zasadzie nie było nic ciekawego. Przejeżdżałem przez tereny stricte rolnicze. Uprawiano tam pomidory, jakieś warzywa, czasami oliwki. Jest to chyba najbardziej urodzajne teren Syrii. Ziemia też jakaś taka inna, bardziej brunatna. Przy drodze wystawione były skrzynki z pomidorami, bakłażanami i innymi dobrociami. Coś jak przy drodze z Warszawy do Radomia. Po drodze dostałem kilka owoców. Z herbatek musiałem rezygnować. Czasu miałem niewiele, a chciałem jeszcze troszeczkę przepedałować. I przepedałowałem jakieś 100 km. Szukając hotelu skierowałem się do miasteczka Shaykh Miskin. Podobno tam miał być hotelik. Od policjantów dostałem namiar na doktora, który może mi pomoc. W drodze do Miskin przyplątał się do mnie jakiś oszołom na motorku, który coś tam marudził po angielsku. Niestety, zadawał zbyt dużo pytań czy np. mam laptopa, gdzie pracuję itp. Ponadto twierdził, że Syryjczycy to źli ludzie i żebym uważał. Wzmogło to moją czujność i pomimo, że zapraszam mnie do siebie stanowczo odmówiłem. Zaprowadził mnie do doktora, ale ten wskazał hotel za 1500 SYP, na co postukałem się w głowę i grzecznie, acz stanowczo podziękowałem mojemu "opiekunowi". Wolę sobie sam poradzić, niż być zdanym na jakiegoś oszołoma. No i poradziłem sobie. Przenocowałem u jakichś gospodarzy za niewielką opłatę. Dostałem posiłek, wyrko, a rano o 7 ruszyłem dalej.\nczytaj listy z dalszej części podróży


Korzystna cena - Extra-strony.com.pl - katalog stron internetowych\nProfesjonalne forum komputerowe Merom kasy fiskalne RAAN auto części Centrum szkoleniowo bankietowe J ESSI - oczyszczanie powietrza Annainteriors.pl - architekci wn Przetargi AlpinSklep black diamond Folie anty UV w folie-sklep.pl Bestpartner.pl\nAktualizacja: 26 10 2012\nBusiness Telecom Poland - tanie rozmowy voip. Serdecznie zapraszamy dalej - okazja korzystne ceny, wybierz nas teraz. Bezpłatne usługi dodatkowe: połączenia oczekujące, blokowanie anonimowych połączeń, poczta głosowa - z możliwością odsłuchiwania na e-mailu pliki wav, identyfikacja numeru przychodzącego itp. Skorzystaj z oferty na Voip. Terminal na stronie przykład konfiguracji terminala oraz program partnerski. Naszym Partnerom proponujemy panel administracyjny, budowanie własnej wartości, wysokie prowizje, stałe wynagrodzenie, samodzielność, stabilne zasady, limitowanie ilości partnerów. Voip - dostępna numeracja bezpłatna i odpłatna.\nSłowa kluczowe: voiceline, tanie rozmowy, voip, tanie połączenia, bramka voip, net2phone, telefony ip\nTelefon - jmdi.pl »\nNasz zespół składa się z ponad 150 wykształconych pracowników, którzy dbają o najwyższą jakość świadczonych przez JMDI usług. Jesteśmy zaufanym dostawcą internetu w Warszawie i Gdańsku, korzystającym z własnej infrastruktury światłowodowej. Zaufało nam dotąd ponad 50 00 ...


Dawny Gdańsk :: Zobacz temat - Starogard Gdański - migawki\nDawny Gdańsk Strona Główna » Fora ogólne » Żuławy, Kaszuby, Kociewie i inne miejsca bliższe lub dalsze » Starogard Gdański - migawki\nStarogard Gdański - migawki\nWysłany: Sob Kwi 26, 2014 9:52 am\nSroki, że odkopuję takie truchło, ale nic innego o Starogardzie "sercz" forum mi nie pokazał.\nCzy Kasia_57 posiada jakieś inne fotki tej ceglanej bramy przy pałacu? W szczególności zbliżenia lwa i ściany pomiędzy nim a łukiem nad bramą. Oczywiście chodzi mi o zdjęcia z 2005.\nWysłany: Sro Maj 11, 2016 6:25 pm\nPiękny Starogard ostatnio bywa mi zawalidrogą w dalszych przejazdach (jak ja lubię kręcić po tych rondach!), ale parę dni temu wjechałem do środka. Ostatnie pożary Młynów były nadzwyczaj owocne. Zauważyłem tez brak figur na froncie. Wydaje mi się, że w czasie mojej poprzedniej bytności jeszcze stały na miejscu. Ktoś wie co się z nimi stało?\nPlik ściągnięto 4079 raz(y) 102,9 KB\nPlik ściągnięto 4079 raz(y) 115,41 KB\nWysłany: Pon Sie 21, 2017 11:19 am\nCzy ktoś może pomóc w ustaleniu kogo przedstawia to zdjęcie - uczniów szkoły, członków stowarzyszenia etc. ze Starogardu? Z podziękowaniem\nPlik ściągnięto 3034 raz(y) 20,7 KB\nWysłany: Pon Sie 21, 2017 6:22 pm\nPrześlij mi na maila w dobrej rozdzielczości


Dieta dr Dąbrowskiej - odchudzająca dieta warzywno-owocowa - WP Kobieta\ndieta dr dąbrowskiejdieta warzywno-owocowaodchudzaniedieta ewy dąbrowskiejporadnik fitnessdieta dąbrowskiej\nDieta dr Dąbrowskiej - odchudzająca dieta warzywno-owocowa\nDieta dr Dąbrowskiej cieszy się ogromną popularnością. To skuteczna kuracja oczyszczająca, odchudzająca, a nawet lecznicza. Dietę dr Ewy Dąbrowskiej stosuje się w celu poprawy wyglądu, leczenia otyłości, chorób endokrynologicznych oraz schorzeń skóry. Trwa maksymalnie 40 dni, a pozwala pozbyć się nawet 15 kg.\nDieta dr Dąbrowskiej opiera się na owocach i warzywach (Wikimedia Commons CC0)\nW diecie dr Ewy Dąbrowskiej znajdują się warzywa niskoskrobiowe oraz owoce o niskiej zawartości cukru. W diecie nie znajdziemy ziemniaków, mięsa, ryb, słodyczy, produktów zbożowych i mlecznych. Warzywa trzeba spożywać głównie w postaci surowej. Na obiad i kolację można przygotować zupę lub koktajl z gotowanych warzyw. Podczas kuracji należy wypijać co najmniej 3 litry wody. Na czas diety dr Dąbrowskiej zabrania się intensywnej aktywności fizycznej. Zalecany jest spacer lub lekka gimnastyka.\nEfekty diety dr Ewy Dąbrowskiej\nDieta dr Ewy Dąbrowskiej jest małokaloryczna, często nazywana "głodówką"”. Na dobę dostarcza się organizmowi ok. 800 kcal. Przy tak skomponowanej diecie warzywno-owocowej organizm odwadnia się, spala tkankę mięśniową i tylko częściowo tkankę tłuszczową. Po zakończeniu kuracji często występuje efekt jo-jo. Osoby będące na diecie niskokalorycznej czują senność, poirytowanie i brak energii. Dzieje się tak, ponieważ dieta owocowo-warzywna dostarcza małą ilość węglowodanów, białek i tłuszczów. Są jednak osoby, którym udało się dzięki diecie dr Dąbrowskiej zgubić zbędne kilogramy i utrzymać wagę po zakończeniu kuracji.\nPrzeciwwskazania do diety dr Dąbrowskiej\nPrzystąpienie do diety dr Dąbrowskiej powinno być skonsultowane z lekarzem rodzinnym. Diety dr Dąbrowskiej nie poleca się osobom zmagającym się z nowotworami, chorującym na cukrzycę, choroby serca, depresję, bulimię i anoreksję. Przeszkodą w rozpoczęciu diety dr Dąbrowskiej jest również stosowanie leków hamujących układ immunologiczny, np. hormonów sterydowych, oraz choroba Addisona. Inne przeciwwskazania do diety to okres ciąży, karmienia piersią oraz dojrzewania.\nPrzykładowy jadłospis na diecie dr Dąbrowskiej\nPodstawą jadłospisu diety dr Ewy Dąbrowskiej są owoce i warzywa. Dozwolone są warzywa korzeniowe (seler, burak, marchewka), warzywa liściaste (sałata, szpinak, rukola), warzywa psiankowate (pomidory, papryka, bakłażan), warzywa kapustne (kapusta, brukselka, kalafior), warzywa dyniowate (dynia, ogórki, cukinia) oraz owoce (jabłka, cytrusy, truskawki).\nDieta dr Dąbrowskiej: dzień 1\nŚniadanie: woda z cytryną, sałatka z kapusty pekińskiej, rzodkiewki, pomidora i szczypiorku;\nPrzekąska: sok z marchewki, szpinaku i jabłka; grejpfrut;\nObiad: zupa z buraków + surówka z kapusty kiszonej, jabłka i marchewki;\nKolacja: młoda kapusta z koperkiem, herbata owocowa.\nDieta dr Dąbrowskiej: dzień 2\nŚniadanie: woda z cytryną, sałatka z kalafiora, rzodkiewki, ogórka kiszonego i pomidora skropiona sokiem z cytryny;\nPrzekąska: pomidorki koktajlowe i ogórki z odrobiną soli;\nObiad: zupa ogórkowa, pomidory z cebulą i szczypiorkiem;\nKolacja: pieczone jabłko z cynamonem, herbata owocowa.


Wyrok za próbę zamachu na Marszu Równości w Lublinie\n/ Forum „Obrońcy wartości” idą siedzieć\nDodano 20 lutego 2020, 17:18 6\n„Trzeba ich zrozumieć bo działali pod presją agresywnych zachowań demonstrantów Marszu Równości godzących w wyznawane przez nich wartości. Nazywanie ich »oszołomstwem« nosi znamiona szkalowania i dyskryminacji ze względu na...\nDawid Janowski 25 lutego 2020, 17:43\nGroziło im do 8 lat więzienia.\nMałżonkowie dostali tylko 1 rok więzienia, bo są kibicami piłkarskimi, czyli patriotami pod ochroną.\nŻadnej skruchy, a nawet przekonanie o słuszności przygotowania zbrodni ludobójstwa.\nWrócą do siebie jak bohaterowie.


Pierwszy projekt autora Ruuuudy102. Wielka tajemnica to nie jest, a raczej już praktyka, że pierwsze projekty, należy schować do piwnicy. Ale o tę informację, autorzy zazwyczaj otrzymują po fakcie dokonanym. Mimo wszystko decydują się na publikacje swojego projektu. Być może jest to ekscytacja i zadowolenie z ukończenia pierworodnej swojej gry lub może po prostu, oczekują porad od starszych kolegów z branży, co zrobić by było lepiej. Tals i Woka: Kula Dartex, jest strasznym eksperymentem tutaj, gdzie widzę, że będzie ciężko.\nWątek fabularny opowiada o legendarnej kuli z Królestwa Dartex, która zostaje zawłaszczona przez Dar Widera. Owa kula jest przedmiotem jedynym w swoim rodzaju, sama w sobie posiada niewyobrażalną moc, a ten kto zdobędzie kulę, zdobędzie i moc. Niestety czarny scenariusz spełnia się i nowy właściciel artefaktu, rozpoczyna ofensywę nad Księstwem Morlani.\nPozostańmy na tym wstępie i nie zarzucając spoilerami, przejdźmy do rozgrywki. Początek, nie ukrywam, bardzo mnie zainteresował i byłem nastawiony na przednią fabułę, która będzie mnie atakować swoimi ciekawostkami i może nie raz smaczkami. Niestety brnąc w głąb rozgrywki, nie ma zachowanego wątku fabularnego i nie oddaje ona poczucia wojny i grozy, jaka panuje w owym królestwie.\nMieszkańcy, których możemy zastać w królestwie, całkowicie nie są świadomi ich losu. Kompletny brak zainteresowania wydarzeniami, które miały miejsce (panie, jaka wojna, gdzie?). Dialogi są wstawkowe, niemające znaczenia i połączenia z głównym zarysem fabularnym. To tak jakby, wybuchła II woja światowa, a ludzie w mieście, dyskutują o świetnej pogodzie. Powiedzcie mi, czy to ma jakiś sens? Niestety, ale tak to wygląda w tej produkcji.\nWspomniałem o eksperymencie, tutaj odwołuje się do grafiki projektu, która wywołuje u mnie mieszane uczucia. Czy to jakieś żarty, czy to na poważnie, ale w projekcie panuje kompletny brak estetyki. Ekran tytułowy odrzuca na dzień dobry, czcionka nie czytelna, nie wiadomo co to przedstawia (własne przemyślenia: czyżby ta magiczna kula i mistyczna zielona moc?), ramka okna pozbawiona ładu i składu. Po prostu tragedia. A to dopiero początek! W grze zastosowano dziwaczne połączenie grafik z wersji RM2003 oraz RMXP. Przytaczając przykład, niektóre postacie (charsety) są częściowo z 2k3, a częściowo z XP. To samo tyczy się tilesetów (elementów mapy). Kompletny miszmasz, totalną nieestetyczna papka, jedno z drugim się gryzie i zupełnie nie pasuje to do siebie. Nie wiem co autorem kierowało, że tego typu zastosowanie wprowadził w swoim projekcie. Szok, że on sam nie widział nic w tym złego i nie dostrzegał tego tragicznego eksperymentu.\nElementy muzyczne wypadają lepiej na tym tle, chociaż też z nimi bywa dość różnie. Można znaleźć znane dźwięki z innych gier, bądź innych wersji RM... Ale, albo zostały nieco zostały zmodyfikowane, albo coś z nimi jest nie tak, gdyż uwierzcie mi, strasznie dają po uszach. Moja opinia mi podpowiada, że niektórych rzeczy nie powinno się zmieniać, lub używać w innych tworach, bo prostu to do siebie nie pasuje. Nie ten klimat.\nA co z systemem walki? Tutaj niespodzianka! Zrezygnowano z podstawowego systemu walki jaki oferował silnik RPGXP i autor wykonał własny system walki ABS, podobny do tych z wersji 2003, gdzie przy pomocy klawisza Z się atakuje, S używa umiejętności (niedostępnych w demie) itp. Pomysł nie jest zły, natomiast wykonanie zawiodło. Gracz musi się nieco napracować i natrudzić aby trafić przeciwnika, brak umiejętności nie pomaga w walce, a niechlujne wykonanie graficzne, po prostu wypala oczy.\nPodsumowując Tals i Woka, jest produkcją na raz. Zagrać i odłożyć w czeluść dysku. Przyznam, że męczyłem się grając w tę produkcję. Od ekranu tytułowego, po niezrozumiałe niechlujne zastosowanie grafik, po wykorzystanie dźwięków w dziwaczny sposób, niemających kompletnie ładu i składu. Cały ten eksperyment sprawił że oczy krwawią i uszy więdną od tego, a gracz może popaść w depresje.\nZdaję sobie sprawę że pierwsze produkcje są, specjalne, szczególne i zazwyczaj nie powinno się ich wypuszczać na światło dzienne, a gdy już autor postawi na ich publikację, to wypada spoglądnąć łagodnym okiem. W pełni się z tym zgadzam. Jednak owa produkcja jest jakiś na poważnie dziwacznym zabiegiem, niezrozumiałym dla mnie. Nie zagłębiając się, produkcje możemy potraktować jako lekcje, czego NIE robić, by wykonać dobrego, albo chociaż średniego RPGa. Na koniec mogę dodać tylko pocieszenie, jeżeli pierwszy projekt wypada tragicznie, to kolejny zdecydowanie będzie lepszy! Głowa do góry! A osoby uwielbiające znęcanie się nad samym sobą zapraszam do pobrania gry.\nPrzeniesienie grafik z starszych wersji makera to może i nie jest zły pomysł.\nAle wykonanie zdecydowanie nie wyszło najlepiej.\nMapping nieco koślawy wyszedł, a system walki, ojej...\nNo i okno systemowe daje ładnie po oczach...


Sok Z Granatu Taylor Gdzie Można Kupić - Alter Medica Sok z Granatu 500ml - Ceny i opinie - Ceneo. - Kompedium Wiedzy o Noni\nSok Z Granatu Taylor Gdzie Można Kupić – Alter Medica Sok z Granatu 500ml – Ceny i opinie – Ceneo.\nAlter Medica Sok z Granatu 500ml od momentu 12,77 zł Porównanie cen w 23 sklepach Zobacz pozostałe produkty w kategorii Zdrowa śruta Najlepsze oferty Opinie klientów – Ceneo.. KAWIARENKA. Kardamon dokąd kupić;\nSok z granatu wstrzymuje rozbudowa zmian nowotworowych prostaty, płuc, jelit, skóry i piersi. dokąd możecie nabywać aż godny podziwu Sok z Granatów. Wszystkich zapraszamy do sklepu internetowego www.sklep-naturalna-medycyna.com.. Najnowsze artykuły.\nSuplement diety Sok z Granatu alokowany aż do stosowania jak scalenie codziennej diety w liczne witaminy a skład mineralne. Możesz nabywać ów towar bez składania zamówienia internetowego w jednym z naszych sklepów w Twojej okolicy.\nCzerwonofioleowowy napój z granatu. Można próbował łyżeczką. Jeżeli spotkacie "tani, klarowany, zwyczajny napój z granatów", dokąd po kilku godzinach nie wytrąci się powłoka owo w 100% zawarty to napój nieprawdziwy z "naturalnych" proszków.\nGdzie wolno kupować napój z granatu? – badanie zadane za sprawą użytkownika portalu Kowbojki.. Jeżeli znasz odzew na sondowanie Gdzie wolno nabywać napój z granatu? owo koniecznie je dodaj.\nSok z granatu bez żadnych dodatków. Chcesz odgadnąć działanie, efekty i dawkowanie, na co pomaga, dokąd kupić? Nie wiesz, azali ma miejsce w w celu dzieci, gwoli niemowląt, bądź wolno aplikować w ciąży? Wszystko.\nSOK Z SUSZONYCH ŚLIWEK KALIFORNIJSKICH TAYLOR 0,75 – obiekt handlowy.\nSok z suszonych śliwek kalifornijskich 750mlnie zawiera konserwantów nie zawiera sztucznych barwników zawiera owszem węglowodan zwykły producent: Taylor Brothers Farms California\nSuplement diety Sok z Granatu 1000ml – od chwili 17,90 zł, konfrontacja cen w 21 sklepach. Zobacz inne Suplementy diety, najtańsze i najlepsze oferty, opinie. Jesteś tutaj:. 17,90 zł Gdzie kupić?? Historia cen dostępna umieszczony po zalogowaniu się.\nSok z granatu mieszczący się nader dobrze sytuowany w antyoksydanty. Badania wykazały, iż napój z granatu pity w dużych ilościach ma postępowanie spowalniające nowoczesność komórek raka\nCzy samo aplikacja soku z granatu mogło przeciągnąć cw środkus podwajania wskaźnika PSA. Na tym tle wyniki przedmiot uwagi ponad sokiem z granatu jest dozwolone rozumieć za bardzo obiecujące. Gdzie w Polsce wolno kupować sok z granatów\nPoznaj właściwości napóju z granatu, jego cenę, dawkowanie. Gdzie nabywać sok z granatu?. Sok z owoców granatu jest dozwolone nabywać w wielu sklepach spożywczych a plus supermarketach tj. Tesco, biedronka, Jan i tak dalej\ndrodzy, dokąd w W-wie jest dozwolone kupować duże owoce granatu z Izraela (nie RPA)? istotnie mi smakują, a mam wcale natychmiast bananów, zachciej o prawa ręka 🙂 pozdrawiam, Mariolka\nSokzgranatowieców. – napój z granatów aż dokąd kupić, zwykły.\nanaliza www.Sokzgranatów., jego tematy (napój z granatów dokąd kupić, zwykły sok z granatu, granat owoc jadalny sok) i głównych konkurentów. które wolno posłużyć się do promowania swojej stronie internetowej. # Pismo Święte istotne Liczba konkurentów słów kluczowych Wyniki wyszukiwania Adwords;\nW jednym z cudów świata, wiszących ogrod momentuach Babilonu, jaki leżał tam, dokąd w tym momencie znajduje się rozdzierany wewnętrznymi konfliktami Irak. Obecnie w Stany Zjednoczone wolno kupować gumę aż do żucia o nazwie Pomegranate Power. Sok z granatu umieszczony od dawna praktyczny w wielu schorzeniach.\nSok z granatów kalifornijskich 750ml Stany Zjednoczone 100% w wariantach detalicznych i hurtowych w BadaPak.. Sok z granatów kalifornijskich 750ml Stany 100%. Potwierdzono naukowo efektywność działania soku z granatu przeciw wolnym rodnikom.\nOwoc granatu – syrop lecznibądź młodości z Azerbejdżanu – Podróże\nLepiej kupować wycieczkę w dużym biurze podróży czy dość małym. Sok z granatu podaje się kobietom w ciąży. Wystąpił uchybienie i niepodobna wychwycić komentarza. dodaj: Link|wideo|zdjęcie. Podaj adres: dodaj.\n100 % napój z granatu jest dozwolone kupować w Kauflandzie wewnątrz 12 zł wewnątrz litr. Kupuje i pije na dzień filiżankę. Co i w kto strategia wolno konsumować z owocu granatu, dokąd jest dozwolone kupować koncetrat,eliksir z granatów i tak jak kosztuje. leszek (19 listopada, 2009)\nPolecamy w dobrej cenie bio napój z buraków 5l. Jest owo zwyczajny napój tłoczony ze świeżych. Sok z granatu; Sok z gravioli; Sok gruszkowy; Sok jabłkowy; Sok jabłkowy + Sok z jarzębiny;. które wolno przebrać na przestrzeni składania zamówienia w sklepie.\nLista sklepów, dokąd kupisz napój noni Bio importowany z.\nKlienci nagminnie dzwonią aż do nas z pytaniem dokąd wolno kupować napój z noni marki Tahiti Naturel? Aby prześcignąć zapytania udostępniamy listę sklepów, w których wolno kupować importowany z Tahiti napój z noni:


Uciekła ze studia podczas finału „Jaka to melodia”! Ależ ją poniosły emocje! – viralz.pl\nUciekła ze studia podczas finału „Jaka to melodia”! Ależ ją poniosły emocje!\nautor sam 2 stycznia 2018, 17:52 1.7k wyświetleń\nKto by pomyślał, że w teleturnieju uczestnikami mogą rządzić aż takie emocje! Od wczoraj furorę w sieci robi nagranie z finalnego odcinka „Jaka to melodia”, gdzie uczestniczkę Kingę mocno poniosły emocje podczas odpowiedzi na jedno z pytań – dziewczyna bardzo przejęła się udzieleniem złej odpowiedzi, rozpłakała się i wybiegła ze studia!\nW finale 2017 roku emocje musiały być wielkie! To tam spotykają się uczestnicy, którzy w ciągu roku najlepiej radzili sobie z muzycznymi zagadkami. Jedną z nich była Kinga, która jednak nie poradziła sobie z odpowiedzią na pytanie o piosenkę Andrzeja Dąbrowskiego. Gdy prowadzący Robert Janowski powiedział jej, że odpowiedź jest zła – dziewczyna dosłownie wpadła w skrajne emocje, popłakała się i wybiegła ze studia.\nFilm doczekał się w sieci już tysięcy komentarzy. Na Youtube jeden z internautów komentuje zajście tak:\n– Scenariusz i reżyseria Okił Khamidov.\nCo ciekawe, internauci szybko zlokalizowali profil dziewczyny na serwisie Instagram. Okazało się, że kilka dni wcześniej sama wrzuciła zaproszenie na finałowy odcinek. Czy spodziewała się, że może reżyser programu wytnie niekorzystny fragment?\nSami zobaczcie nagranie!\nFinał roku programu „Jaka to melodia” z moim udziałem 1.01.2018 godzina 17:30 TVP 1.🎬 #tv #quizshow #jakatomelodia #music #me #bluedress #selfie #before #blonde #longhair #blueeyes #l4l #like4likeback #polishgirl #slavicgirl #instagirl #instadaily #potd\nPost udostępniony przez Kinga Jurzec (@kinga_94_) Gru 29, 2017 o 10:15 PST\nfinałjaka to melodiaodcinekśmieszneTVPviral\nPoprzedni artykuł Francuska policjantka skatowana przez imigrantów podczas sylwestra. Była bez szans\nNastępny artykuł USA: 16-latek rozstrzelał w sylwestra swoich rodziców, siostrę i przyjaciółkę rodziny\nCo ratunkowego jest na statku? Uczestnicy Familiady rozbili bank!\nMistrz! Wygrał finał „Jaka to melodia” w 3 sekundy! [WIDEO]\nFrancuska policjantka skatowana przez imigrantów podczas sylwestra. Była bez szans


Jesteś tu: Biblioteka Edukatora / Młoda Polska / Władysław Stanisław Reymont / Tom 3. Wiosna / Rozdział 5\nChłopi t.III rozdz.5a (Władysław Stanisław Reymont)\n- Burkową skórę zrzucił i parobek kiej świeca - zauważył Bylica.\nNikto się nie ozwał, poki pierwszego głodu nie zapchali tęgo pracując, że ino w onej uroczystej cichości spożywania glamania się rozchodziły, przysapki a bulgoty gorzałki, bo Hanka nie żałowała nikomu, sama jeszcze przyniewalając do picia.\nJeno w Lipcach było pusto i żałobnie kiejby po pogrzebie, tyle co wypuszczone do picia bydło łaziło, kiej chciało, cochając się o drzewa i porykując ku polom zieleniejącym. Pustką zarówno stojały opłotki, jak i sienie powywierane, jeno miejscami na słonecznej stronie wygrzewali się pod białymi ścianami, gdzie zaś dziewczyny czesały się w oknach otwartych, a staruchy rozsiadłe na progach przeiskiwały dzieci.\n- Po matuli, nie poznajecie go to, co? A i korale wszystkie zawiesiła, i bursztyny te wielgachne też po matusi!- pouczała ją Józka żałośnie. - Jeno chustkę na głowie ma swoją...\n- Hale, jeszczech kiejś wyrzekała przed Nastką, co są zleżałe i śmierdzą\n- Żeby ino chciał, ale nie chce przez złość la Lipiec, mój powiada... - urwała nagle pochylając zmieszaną twarz nad dziecińską głową, trzymaną między kolanami, że Rocho na próżno czekał jakiegoś słowa\n- Juści... powiadali o tym... hale Niemcy naród inszy, uczony i zasobny, handlują wespół z Żydami, a krzywdą ludzką se pomagają... a niechby tak po chłopsku z gołymi palicami chytały się ziemie, to by i trzech siewów nie przetrzymały... i co do jednego wykupiły... W Lipcach ciasno, duszą się ludzie, a tamten ma tylachna pola, że ugorem prawie leży... - wskazał dworskie ziemie za młynem, wzgórzem pod las biegnące, kaj czerniały łubinowe stogi:\n- Żydowskie bachory niańczy, to i tobie nos będzie umiała ucierać:\nW izbie Borynów jui przycichło, spać wszyscy legli gasząc światło, że ino koło garnków z wieczerzą ustawionych w kominie żarzyły się węgle, a świerszcz poskrzypiwał gdzieś w kącie, ale Rocho wciąż siedział na dworze oczekując na Hankę, że dopiero koło samego północka zadudniły kopyta na moście koło młyna i wkrótce wtoczyła się bryka.\n- Jakże, widziałam wszystkich, spólnie se siedzą, a pokoje mają dworskie zgoła, wysokie, widne, z podłogą, jeno że z tą żelazną pajęczyną w oknach, bych się im na spacer nie zachciało. A przekarmiają ich też niezgorzej. Grochówkę im przynieśli w połednie, spróbowałam: kieby na starym bucie zgotowana i smarowidłem od woza omaszczona. Na drugie zaś prażonych jagieł im postawili... no, ?apa by kulas na nie podniósł, a nie powąchał nawet. Za swoje się żywią, któren zaś nie ma grosza, pacierzem se to jadło doprawia - opowiadała urągliwie.\nRozeszli się do obrządzeń gospodarskich, Witek tylko ostał i upatrzywszy sposobną pore, jął prosić gospodyni, aby go puściła z kogutkiem.\n- Prawda, dyć i w oborze rano nie były! ?apa! Burek! na tu! - nawoływał wybiegając przed dom, ale się nie odezwały.\nDobrze były drzwi pozawierane! - ozwał się Pietrek i skoczył naraz do ziemniaczanego dołu, odwalił z wejścia ocipkę wielgachną i wyciągnął stamtąd ?apę skowyczącego.\n- I... niczego chwała Bogu nie wziął... zapóźnił się...- przyciszyła głos.\nO Jezusie, o Maryje-\n- Byłam u chorego. Jezu, a to leży, jak leżał... Zagadywałam: ani spojrzał na mnie. Słońce mu świeci na łóżko, to je palicami zagrabia, jakby w garście chciał ująć i kiej to maluśkie dzieciątko w nim grzebie! Prosto płakać, co się to z człowieka zrobiło! - rozpowiadała siadając przy łóżku, ale przepiła jak i drugie, sięgając do placka.- Jada to teraz, bo widzi mi się potłuściał?\n- Chleb jak chleb, a1e to czeladnik sprawi, to synek, ten z klas, do domu zajrzy, a powiadają, że i sam młynarz żadnej nie przepuści... to i trudno dziewki dotrzymać do roku. Co prawda, to i służba hardzieje... Mój ano chłopak do pasionki, że to chłopaków w domu brak, za psa me uważa i każe se mleka na podwieczorek podawać! Słyszane to rzeczy!\n- Co bym ta nie poznała!:.. jeno pan Jaś taki tera galanty, taki inszy...\n- Kijami tego, któren ruszy! Na stracenie ścierwę!- zawrzeszczały jak jedna.


W Malmo | Zespół Szkół im. Jana Śniadeckiego\n» W Malmo\nKolejny dzień w Malmo to wizyta w Muzeum techniki. Składa się on z kilku pięter wystawowych sal. Znaleźliśmy tu wystawę lotnictwa i motoryzacji. Na miejscu mogliśmy zobaczyć kokpity samolotów, wnętrze symulatora kontroli lotów oraz budowę silnika odrzutowego. Na miejscu zgromadzono także kilka perełek motoryzacyjnych.\nZwiedziliśmy także Zamek Malmöhus .Współczesność miesza się tutaj z historią.\nZamek Malmöhus wybudowano w XV wieku. Wcześniej mieściła się w tym miejscu państwowa mennica. Budowę rozpoczęto z inicjatywy duńskiego króla Chrystiana III. W trakcie wojen prowadzonych przez Szwecję i Danię stanowiła więzienie. Budynek został odrestaurowany w duchu XVI wieku. Obecnie jest to kompleks muzealny i centrum życia kulturalnego miasta.\n« Powrót do strony głównej Opublikowano: 23 października 2020.


Dodatki w badaniu czasu: definicja, przyczyny i typy!\nŚwiadczenia w czasie można określić jako dodatkowe dane czasowe, które należy dodać do podstawowego czasu operacji, aby uwzględnić potrzeby personelu, opóźnienia, zmęczenie operatorów, każdą szczególną sytuację i politykę firmy lub organizacji. Standardowy czas pracy jest uzyskiwany poprzez dodawanie różnych przydziałów do podstawowego lub normalnego czasu pracy.\nZasiłki te są uwzględniane lub zapewniane w celu zrekompensowania pracownikowi / operatorowi przerw w produkcji, które mogą wystąpić z powodu uzasadnionych potrzeb personelu lub czynników pozostających poza jego kontrolą. Na przykład opóźnienie może wystąpić ze względu na potrzeby personelu obsługującego, takie jak woda pitna, herbatę, pójście do toalety itp., Nieuniknione opóźnienia, takie jak oczekiwanie na narzędzia, materiały lub sprzęt, konserwacja maszyny i okresowa kontrola części / materiałów.\nPodstawowym celem dodatków jest dodanie wystarczającej ilości czasu do podstawowego czasu produkcji, aby umożliwić przeciętnemu pracownikowi spełnienie normy podczas wykonywania w normalnym tempie. Ustalenie dodatków jest prawdopodobnie najbardziej kontrowersyjną częścią pracy.\nNiektóre z powodów, dla których ta trudność jest doświadczana, to:\n1. Czynniki indywidualne:\nCienki, czujny i aktywny pracownik potrzebuje mniejszego dodatku, aby wyzdrowieć ze zmęczenia niż nieudolny, nudny i otyły pracownik. W podobny sposób każdy pracownik prowadzi swoją pracę zgodnie z krzywą uczenia się, która jest unikalna dla każdego.\n2. Charakter pracy:\nPrzydziały obliczone lub ustalone dla pracy lekkiej lub średniej są niedopuszczalne w przypadku pracy wymagającej bardzo ciężkiej pracy, która odbywa się w bardzo trudnych warunkach. Na przykład praca wymagająca większego ruchu gałek ocznych, większej pracy fizycznej (za pomocą rąk lub nóg) lub bardziej pracy umysłowej wymaga większych przydziałów niż światło łatwe i pracy wymagającej bardzo mniej pracy fizycznej lub ruchów.\nNiektóre czynniki związane z pracą, takie jak rękawiczki lub maski, które można nosić podczas pracy, ciągłe niebezpieczeństwo lub ryzyko związane z wykończeniem powierzchni lub jakością pracy itp., Różnią się w zależności od stanowiska. W związku z tym ustalanie uprawnień staje się trudniejsze i bardziej kontrowersyjne.\n3. Czynniki środowiskowe:\nPrzy określaniu limitu relaksacji należy uwzględnić pewne czynniki, takie jak ciepło, wilgotność, wibracje, zapylenie, natężenie światła, poziom hałasu itp. Są to tak zwane czynniki środowiskowe, które mają charakter sezonowy. Czynniki te mają większe znaczenie dla pracowników wykonujących prace na wolnym powietrzu lub gdy czynniki środowiskowe wpływają na pracę, taką jak praca w firmie budowlanej lub w stoczniach.\n1. Zasiłek na relaks:\nZasiłek relaksacyjny jest najbardziej istotną częścią czasu dodanego do czasu podstawowego. Inne świadczenia, takie jak dodatki na nieprzewidziane wydatki, zasiłki polityczne lub inne dodatki specjalne, są stosowane tylko pod pewnymi warunkami. Dodatki relaksacyjne są dodawane w celu umożliwienia pracownikowi lub operatorowi powrotu do zdrowia po zmęczeniu.\nZmęczenie można zdefiniować jako fizyczne lub psychiczne znużenie, istniejące u osoby, która negatywnie wpływa na jego efektywność w pracy. Teraz to zmęczenie może być licencjonowane, by rozszerzyć je o pewne przerwy na odpoczynek, podczas których część ciała rozluźnia się i regeneruje po wysiłku. Można go również zmniejszyć, obniżając tempo pracy.\nDodatki relaksacyjne dodawane są element po elemencie do ich podstawowych czasów, aby uzyskać wartość pracy każdego elementu osobno. Następnie dodawane są standardowe czasy elementów w celu uzyskania standardowego czasu pracy lub operacji. Dodatki do warunków klimatycznych stosuje się do zmiany roboczej, a nie do elementu lub zadań.\nSam zasiłek relaksacyjny można podzielić na dwie kategorie:\n1. Naprawione dodatki:\nStałe dodatki obejmują dodatki przyznawane na potrzeby lub potrzeby personelu. Te potrzeby personelu obejmują chęć oglądania picia itp. Uzgodniono także, że kobiety potrzebują więcej czasu niż mężczyźni. Zwykły procent zasiłków personalnych wynosi 5% dla pracowników płci męskiej i 7% dla kobiet.\nStały dodatek obejmuje również dodatki na podstawowe zmęczenie. Dodatki te są uwzględniane przy wzroście energii podczas pracy i usunięciu monotonii. Zwykle przyjmuje się 4% pracownika, który wykonywał pracę w pozycji siedzącej, który jest zaangażowany w lekką pracę w dobrych warunkach pracy i wykonuje tylko normalne korzystanie z rąk, nóg i zmysłów.\n2. Zmienne uprawnienia:\nPrzy obliczaniu zasiłku na odpoczynek, zmienne dodatki są dodawane do stałych dodatków, które są dokonywane, w zależności od okoliczności pracy. Dodatek zmienny jest poprawiony.\nNależy wziąć pod uwagę następujące czynniki:\n2. Aplikacje do podnoszenia ciężarów.\n3. Warunki świetlne.\n4. Nieprawidłowa postawa lub pozycja.\n5. Odciski wizualne.\n6. Warunki lub dostępność powietrza.\n7. Strefy dźwiękowe.\n8. Stres psychiczny.\n9. Monotonia mentalna.\n10. Monotonia fizyczna.\n2. Aktywa warunkowe:\nJest również znany jako opóźnienie. Obejmuje także inne nieprzewidziane wypadki, takie jak nieoczekiwana praca. "Zasiłek na nieprzewidziane wydatki to dodatek czasu, który należy dodać w normalnym czasie lub uwzględnić w zwykłym czasie, aby sprostać uzasadnionym i nieoczekiwanym elementom pracy lub opóźnień, których dokładny pomiar nie jest opłacalny ze względu na ich nieregularność i nieregularność. natura zdarzeń. "\nOświadczenie kwalifikujące w powyższej definicji jest "zgodne z prawem". Tak więc, dodatki na wypadek okoliczności przyznawane są za uzasadnione okoliczności, które można wyjaśnić za pomocą "opóźnienia". Opóźnienia można uniknąć i nieuniknione.\nTe opóźnienia, które są celowe ze strony pracownika, są możliwe do uniknięcia, a zatem nie są uzasadnione. Więc nie ma dla nich żadnego świadczenia. Ale świadczenia są przyznawane za nieuniknione opóźnienia, które są poza kontrolą pracownika. Na przykład awarie maszyn, niedobór surowców itp.\nNiektóre inne drobne prace mogą pojawiać się sporadycznie. Na przykład sprawdzanie ustawień maszyny, przeróbek i pomiarów. W tym celu należy przyznać dodatki na nieprzewidziane wydatki. Teraz kwota dodawanych dodatków na nieprzewidziane wydatki jest wyrażana jako procent czasu podstawowego.\nZwykle przyjmuje się, że wynosi 5%. Dodatki te należy dodać tylko wtedy, gdy analityk jest całkowicie przekonany, że nie można wyeliminować drobnej dodatkowej pracy lub nieuniknionych opóźnień. Nigdy nie powinien być traktowany jako czynnik rozluźniający.\n3. Inne i specjalne dodatki:\nIstnieje kilka innych specjalnych dodatków, które należy dodać w przypadku niektórych warunków. Dodatki te są przyznawane z określonych powodów i na określony czas. Niektóre z ich dodatków to:\n1. Dodatki specjalne:\nJak sama nazwa wskazuje, dodatki te są dodawane w przypadku niektórych szczególnych warunków. Większość tych uprawnień ma charakter tymczasowy i są one wycofywane, gdy tylko warunki się normalizują.\n(a) Uruchomienie, zamknięcie i oprzyrządowanie:\nDodatki te są przyznawane za okres pracy. Dodatki te rekompensują utratę czasu podczas czyszczenia i okresów narzędziowych oraz zamknięcie na końcu okresu pracy.\n(b) Konfiguracja i zmiana w:\nTego typu uprawnienia są dostarczane po uruchomieniu nowego rodzaju produktu. Zawiera czas potrzebny na ustawienie maszyny. Demontuje się poprzedni element lub narzędzie do nowej konfiguracji, ponieważ pracownik jest zmuszony do bezczynności, gdy nowa instalacja jest zamontowana lub poprzednia jest wycofana. Uprawnienia te są wycofywane, gdy tylko produkcja rozpoczyna się całkowicie.\n(c) Odrzucenie przeróbek i nadmiar robót:\nZasiłek rewizyjny ma na celu zrekompensowanie odrzucenia pracy. Odrzucenie tego produktu jest nieodłączne w wielu procesach z powodu niekontrolowanych czynników. Reworks przedstawiają również podobny obraz. Tak więc, dodatki te są dodawane dla pewnych warunków, gdy praca nie jest wykonywana w standardowych warunkach i przy pewnych nadwyżkach wyników pracy.\n(d) Nauka, szkolenie i realizacja:\nJak sama nazwa wskazuje, te dodatki są przyznawane stażystom, zanim uzyskają pełną zdolność do wykonania zadania w normalnym czasie. Niektórzy pracownicy są zaangażowani w szkolenie implantologiczne nowych pracowników, a tym samym część ich czasu produkcji jest tracona w tym procesie. Na tym etapie dodaje się dodatki szkoleniowe.\nTrzeci to dodatek na realizację, przyznawany pracownikom, gdy są zachęcani do pracy nad nowymi procesami. Przeznaczone jest ono do osiągnięcia pełnej współpracy wszystkich pracowników z nowymi metodami lub procesami bez obawy o utratę zarobków. Wszystkie powyższe dodatki mają charakter tymczasowy.\n2. Zasiłki polityczne:\nZasiłek z polisy nie jest częścią czasu. Może mieć charakter stały lub tymczasowy. Stosuje się go zgodnie z polityką firmy, w której ma obowiązywać standard czasowy. Zasiłek polisy przyznawany jest w celu przestrzegania umów o wynagrodzeniach zawieranych przez pracodawców ze związkami zawodowymi.\nZasiłek polisy można zdefiniować w następujący sposób:\n"Jest to przyrost (inny niż przyrost premii) zastosowany do standardowego czasu, aby osiągnąć satysfakcjonujący poziom zarobków dla określonego poziomu wydajności w wyjątkowych okolicznościach."\nZasiłek z polisy można dodać jako czynnik tymczasowy, aby zrekompensować wszelkie niedoskonałości w funkcjonowaniu firmy, Ale w tej sytuacji powinien zostać wycofany, gdy tylko stan się znormalizuje. Tak więc, dodatki z polisy powinny zostać dodane z należytą ostrożnością i w dobrze określonych okolicznościach.\nKsięgi rachunkowe i końcowe oświadczenia\nFałdy: znaczenie, klasyfikacja i system\nUsługa umieszczania w szkole: procedury i funkcje


Błędy popełnianie przy ubezpieczeniu nieruchomości - Obau.pl\nJak pokazuje tegoroczny „ Raport o stanie mieszkalnictwa” w Polsce jest ponad 14,6 mln mieszkań i domów jednorodzinnych. Z analiz wynika też, że większość tych nieruchomości posiada ubezpieczenie. Jednak osoby ubezpieczające nie zawsze kupują polisę mieszkaniową z odpowiednim zakresem ochrony. Jakie błędy przy ubezpieczeniu nieruchomości popełniają najczęściej?\nZaniżanie wartości nieruchomości przy ubezpieczeniu\nPrzygotowany przez Ministerstwo Rozwoju tegoroczny „Raport o stanie mieszkalnictwa” pokazuje, że zasoby mieszkalne w kraju wynoszą aktualnie ponad 14,6 mln mieszkań (zarówno lokali mieszkalnych, jak i domów jednorodzinnych). Porównując tę liczbę z danymi komisji Nadzoru Finansowego (na koniec 2019 r. zawartych było 13,72 mln ubezpieczeń) można śmiało stwierdzić, że zdecydowana większość właścicieli nieruchomości ubezpiecza swoje mienie a ochrona mieszkań staje się coraz bardziej popularna.\nNiedoubezpieczenie jest błędem, który w razie szkody może być bardzo problematyczny. Niedawno mógł się o tym przekonać właściciel niedużego domu na Podlasiu, który chcąc zaoszczędzić ubezpieczył dom na 150 000 zł. I faktycznie za polisę zapłacił trochę mniej, ale niestety kwota ta nie wystarczyła na odbudowę domu po szkodzie.\nUbezpieczenie nieruchomości dopasowane do naszych potrzeb\nPrzy zakupie polisy zawsze powinniśmy kierować się tym, by wybrać ochronę ubezpieczeniową, której faktycznie potrzebujemy. Na przykład mieszkając na 4 piętrze w bloku, który nie znajduje się w pobliżu rzeki, nie będziemy potrzebowali ubezpieczenia mieszkania z zakresem obejmującym również ryzyko powodzi. W przeciwieństwie do nieruchomości, które są położone nisko w pobliżu nawet niewielkiej rzeczki. Często, bowiem po nawalnych deszczach takie potoki zmieniają się w rwące rzeki, które mogą zniszczyć lub uszkodzić budynek.\n– Dom to nie tylko cztery ściany i dach, ale także wszystko to, co się w nim znajduje. Jest to zarówno wyposażenie wnętrz, jak i meble, sprzęt RTV i AGD, dzieła sztuki, odzież czy książki. Przy zakupie polisy nie zapominajmy, zatem o ubezpieczeniu tzw. ruchomości domowych. Zarówno od zniszczenia, jak i kradzieży z włamaniem – radzi Andrzej Paduszyński z Compensy.\nNie bez znaczenia jest również to, by prawidłowo oszacować wartość przedmiotów znajdujących się w domu. Bowiem w razie szkody wypłacone odszkodowanie wystarczy na to, by pokryć straty związane z zakupem lub naprawą tego, co zostało zniszczone, uszkodzone czy skradzione. I pamiętajmy o tym, by nie zawyżać wartości naszego mienia, bo doprowadzi to tylko do tego, że przepłacimy za polisę. Wynika to z tego, że odszkodowanie nie może być wyższe niż wartość szkody.\nJak obniżyć składkę za ubezpieczenie domu lub mieszkania?\nDecydując się na zakup polisy mieszkaniowej z adekwatnie wysoką sumą ubezpieczenia i właściwym zakresem ochrony nie musimy spodziewać się wysokiej składki, ponieważ są sposoby na to, by ją obniżyć.\nCo zatem zrobić, by płacić mniej za ubezpieczenie nieruchomości? Należy odpowiednio zabezpieczyć dom lub mieszkanie, zarówno na wypadek włamania, jak i przeciwpożarowo. Wynika to z tego, że im większe ryzyko zdarzenia, tym polisa będzie droższa, więc instalując odpowiednie zabezpieczenia obniżymy ryzyko. W efekcie nie tylko zwiększymy własne bezpieczeństwo, ale też obniżymy cenę ubezpieczenia.