• Zobacz wątek - RPG V - wątek fabularny\nTeraz jest 23 kwi 2021, o 09:39\nRPG V - wątek fabularny\nTytuł: RPG V - wątek fabularny\nWioska Błotnych Ludzi niewiele się zmieniła przez ostatnie lata. Wszystkie domy zyskały nowe, nieprzeciekające dachy, zgliszcza zostały uprzątnięte dawno temu i nic nie wskazywało, że to piękne, spokojne miejsce dotknęła kiedyś niszczycielska dłoń wojny. Lud żył swoim rytmem, z rzadka tylko zakłócanym ważnymi i podniosłymi wydarzeniami jak odwiedziny Richarda i Kahlan (jak zawsze z nieodłączną Carą) czy powrót Tammlina z wielkiej wyprawy na południe. Można by rzec, że wioska była ostoją spokoju i tradycji.\nGdyby nie mała Estanatehi.\nOd zawsze była niesforną dziewczynką. Jako mały brzdąc była świadkiem pierwszej wizyty Richarda we Wiosce i miała okazję obserwować wszystkie zdarzenia będące konsekwencją tejże wizyty. Niektórzy Błotni Ludzie mówili potem, że takie rzeczy dzieją się jeżeli jest się za bardzo przywiązanym do tradycji. Te słowa musiały zapaść bardzo głęboko w młody umysł Estanatehi, bowiem nic, co czyniła w późniejszych latach życia nie przypominało postępowania wychowanej w tradycji Błotnej Kobiety.\nEstanatehi nienawidziła gotować, szyć, stroniła jak mogła od wyplatania koszy i wypalania mis.\nKiedy tylko miała okazję, uciekała na równiny tropić zwierzątka i obserwować przyrodę. Kiedyś udało się jej podwędzić ojcu łuk i zanim zdenerwowany tato odnalazł ją w stepie, zdążyła ustrzelić głuszca i cztery cietrzewie. Eskapada skończyła się straszliwą burą od rodziców oraz przeświadczeniem, że strzelanie z łuku to najlepsza zabawa pod słońcem.\nRodzice starali się z całej siły wychować dziewczynkę tak, aby była dobrą matką i żoną. Na nic się te wysiłki zdały bowiem im mocniej czegoś małej zabraniano, tym częściej i chętniej ona to robiła.\nKtóregoś dnia tato nie mogąc już znieść marudzenia córki zabrał Estanatehi na spacer poza wioskę. Podczas przechadzki napotkali jednego ze Starszych. Jak przystało, Starszy po przywitaniu się z mężczyzną kucnął koło Estanatehi¸ poklepał ją delikatnie po twarzy i nadstawił policzek do pocałunku. Cóż, sam się prosił. Dostał w pysk, aż się rozległo. Starszy nie skomentował zdarzenia, oblizał się, policzył zęby po czym ruszył w stronę wioski.\nJeszcze tego samego dnia Starszy oraz rodzice dziewczynki udali się po radę do Człowieka-Ptaka. Postanowiono zwołać naradę widzących, gdyż jak to określił Człowiek-Ptak, w sprawach tradycji nie może kierować się własną wolą. Decyzja należy do duchów.\nPoczyniono odpowiednie przygotowywania i po tradycyjnych trzech dniach odbyła sie tradycyjna narada widzących. Po naradzie Człowiek Ptak tradycyjnie otworzył drzwi domu duchów, lecz później postąpił wbrew tradycji - nie czekał, aż wszyscy Starsi opuszczą pomieszczenie - udał sie bezpośrednio do domu Estanatehi. Obudziwszy jej rodziców, rzekł:\n- Przodkowie dziwili się, że tak długo czekaliśmy z zadaniem pytania. Oni wiedzą od dawna, co dzieje się z dziewczyną, i mówią jednoznacznie: pozwólcie jej robić, co chce. Nie należy jej przeszkadzać ani w jakikolwiek sposób wpływać na jej poglądy. Jeżeli ją zmienimy, może to mieć katastrofalne skutki w przyszłości. Kto wie, może ona jest przeznaczona do wyższych celów niż sądzimy.\nNastępny dzień był dla dziewczyny spełnieniem marzeń. Tato obiecał, że nie będzie jej już niczego zabraniał. Ponadto przyrzekł, że zrobi łuk dopasowany do jej postury, a kiedy Estanatehi trochę podrośnie, Chandalen i Tammlin wyszkolą ją tak, jak szkoli się Myśliwych Błotnych Ludzi.\nEstanatehi uwielbiała wyprawy w step z Tammlinem albo Chandalenem. Uczyli ją polować, tropić zwierzynę, zdejmować skóry i dobrze się maskować. Zgodzili się uczyć ją języka powszechnego i rozmowa w obcej gwarze szła jej coraz lepiej. Obaj opowiadali niewiarygodne historie o cudownych miastach i gęstych lasach, o morzach i górach sięgających nieba.\nFascynowało ją to, co znajduje się za horyzontem, ten wielki, strasznie wielki świat o którym oni ciągle mówili. Tam naprawdę musiało być pięknie. Chandalen i Tammlin pokłócili się kiedyś zresztą o to, które miasto jest piękniejsze: Pałac Ludu czy Aydindril. Estanatehi obiecała sobie, że kiedyś odwiedzi oba te miejsca.\nNa razie jest jeszcze na to za młoda, a poza tym musi ćwiczyć, ćwiczyć, ćwiczyć...\nBył późny wieczór. John Kelly podążał wąską, leśną ścieżką prowadzącą w stronę jego chaty. Rozmyślał o tym, co zawsze - kiedy się napił, niezmiennie dręczyła go melancholia.\nWestland był spokojną krainą, a okolica w której osiedlił się Kelly była jedną z najspokojniejszych w Westlandzie. Chata którą nabył w posiadanie (broń Stwórco nie z własnej woli) leżała na uboczu uczęszczanych szlaków, co tylko potęgowało samotność. Jedynym miejscem, gdzie mógł napić się piwa była karczma w leżącej nieopodal wiosce. Wiosce, która była zwyczajna aż do bólu - szare chaty, szarzy, zwykli ludzie, szara karczma, stary karczmarz, wytarty blat i poszarzałe ze starości kufle. Ciągle te same historie, te same opowieści. Żadnych podróżnych. Nic w tym dziwnego - myślał Kelly - kto chciałby odwiedzać wioskę w której największym wydarzeniem roku jest przyjazd wędrownego kupca?\nKelly tęsknił za gwarem wielkich miast, za tłocznymi lokalami huczącymi od wiadomości i plotek. Za ciekawymi kompanami od kielicha, za pięknymi i chętnymi kobietami. Praca też była niczego sobie. To było tak dawno... Teraz miał swoją chatę, mógł polować, łowić ryby, uprawiać ogródek i strzyc trawnik. Prawdziwa, sielska emerytura.\nKelly pchnął ze złością drzwi od chaty. Zdjął płaszcz i odwiesił go na kołek. Płaszcz był najzwyklejszy z możliwych - stary, kolorowy i fantazyjny przyodziewek sprzedał dawno temu - taki strój nie będzie mu już potrzebny. Lutnię również sprzedał - po co mu lutnia, skoro nie ma dla kogo grać koncertów?\nPołożył się na posłaniu. Nienawidził takiego życia. A wszystko, jak zwykle, przez przypadek...\nBard wszedł do karczmy "Pod Zamarzniętym Jenotem" wesoło pogwizdując. Zaraz też nadbiegł karczmarz, widząc w drzwiach jednego z lepszych muzyków w tym mieście. Miasta-Państwa na południu Starego Świata dopiero odżywały po wielkiej wojnie, więc na muzyków był deficyt.\n- Witajcie, Panie Clark, witajcie! - wołał z daleka - czego się napijecie? Wina? Mam tu przedni trunek, dopiero co dostałem, czerwone, wytrawne, bukiet le...\n- Nie trudźcie się, karczmarzu - przerwał Clark - nie mam dziś zbyt wiele czasu. Przekąszę tylko co nieco. Gulasz aby macie?\n- Dla wielmożnego pana najlepszy, już podaję! - gospodarz obrócił się i runął w stronę kuchni.\nClark usiadł, jak zwykle, przy tej samej ławie. Poczekał aż karczmarz poda mu miskę parującego jadła, skosztował trochę, po czym pochylił nad potrawą drapiąc się po łydce. Drugą ręką, niewidoczną teraz z sali, jął przeszukiwać spodnią część blatu w poszukiwaniu przymocowanego tam maleńkiego pudełka. Znalazł je po chwili, ale wtedy nastąpił przypadek numer jeden. Pudełko było śliskie, widocznie kurier który je tam umieścił nie zadał sobie trudu umycia rąk po spożyciu tłustego mięsiwa. Pojemnik wyślizgnął się z palców Clarka i potoczył po podłodze. Bard szybko schylił się i podniósł przedmiot licząc, że nikt nie zauważył wpadki. Niestety - w tym momencie zdarzył się przypadek numer dwa.\nKapitan Oleg Zajcew skończył tego dnia służbę o całe cztery godziny wcześniej niż zwykle i mógł zajść do karczmy na dwie czy trzy kolejki, nie narażając się na gderanie żony. Po wypiciu drugiego kufla wstawał właśnie z ławy aby udać się do wychodka, kiedy zobaczył toczące się po ziemi pudełko i pstrokato ubranego, czarnowłosego mężczyznę spiesznie podnoszącego przedmiot z ziemi. W uszach rozbrzmiały mu dawno zapomniane słowa instruktora z akademii wojskowej, dotyczące sposobów przekazywania informacji. Nagle zdał sobie sprawę że stanął w obliczu możliwości przyspieszenia swojego awansu o dobre kilka lat. Miał obcego -może nie wrogiego, ale obcego - agenta na widelcu, musiał go tylko schwytać. Przycupnął więc z powrotem na siedzeniu i czekał cierpliwie.\nClark szybko dojadł gulasz i właśnie zbierał się, aby wychodzić, kiedy poczuł na ramieniu czyjąś dłoń.\n- Chwileczkę obywatelu - usłyszał za plecami - chciałbym zobaczyć, co macie w prawej kieszeni płaszcza. Natychmiast, jeśli łaska.\nClark wyćwiczonym ruchem odwrócił się i zlustrował wzrokiem twarz rozmówcy. Wiedział rzecz jasna, jak tamten wygląda - Clark potrafiłby opisać każdego dzisiejszego gościa karczmy, włącznie ze strojem i miejscem które zajmował - liczył jednak że ten gest da mu sekundę, może dwie na ocenę sytuacji i obliczenie szans na powodzenie ucieczki. Ale wtedy nastąpił przypadek numer trzy, który spowodował że szanse zmalały do zera.\nDrzwi karczmy otworzyły się i do środka, jeden po drugim, zaczęli wchodzić strażnicy. Clark zrobił więc to, co musiał - sięgnął do kieszeni i zgniótł silnie pudełko, łamiąc wieczko i krusząc szklaną ampułkę, wokół której owinięto pergamin z wiadomością. Rozległ się cichy syk - pergamin stopił się błyskawicznie. Gdyby coś poszło nie tak, przynajmniej nie zdradzi kuriera.\n- Straż! - zakrzyknął Zajcew - sam tutaj! Zabezpieczcie teren! Ten tutaj to szpieg!\n- Ależ skądże znowu, kapitanie! - zdziwił się jeden ze strażników - to przecież Pan Clark, najlepszy trubadur jakiego ziemia...\n- Milczeć! A spod tego stołu wyjął zapewne śpiewnik?! Nuże, szelmo, pokazuj co tam masz, a rychło!\nClark wyjął pojemnik z kieszeni i podał oficerowi. Tamten obejrzał wnikliwie zdobycz.\n- A więc to tak! Jesteście szpiegiem! Jazda na odwach!\n- Chwileczkę, kapitanie - odezwał się milczący dotąd Clark - coś wam jeszcze pokażę...\n- Ino szybko, pókim dobry - pienił sie Zajcew.\nClark sięgnął głęboko za pazuchę i wyjął złożony na czworo dokument, który podał oficerowi. Odetchnął z ulgą widząc, że tamten wertuje oczami pergamin. To było szczęście w nieszczęściu - kapitan potrafił bowiem czytać.\n- ... że okaziciel tego dokumentu jest... kurwa, posłem? Jak to posłem? Podpisano - kapitan szeroko otworzył oczy -Matka Spowiedniczka Kahlan Amnell – w takie dokumenty wyposażono wszystkich co bardziej cennych dla Centrum Wywiadu Midlandów agentów.\n- Poseł... mamrotał Zacjew - poseł... Job twoju mat', poseł chędożony! Chorąży! Weźmiecie dwunastu ludzi i odprowadzicie tego tu - splunął na ziemię - P O S Ł A do granicy! Na jednej nodze!\n- Ale on... - próbował jeszcze strażnik.\n- Której części rozkazu nie zrozumieliście?! - Rozdarł się oficer - Wykonać natychmiast!!\nPamiętał bardzo dobrze tą spieszną podróż, i potem dalszą, do samego Aydindril. W kwaterze głównej mieszczącej się w koszarach przy Pałacu Spowiedniczek przełożeni wykazali daleko idącą wyrozumiałość.\n- Rozumiemy, przypadek. Tak, prędzej czy później każdego to spotyka. Nie, nie wyślemy pana do lochu. Otrzyma pan pokaźną odprawę i wyjedzie pan na zachód. Po drodze dowie się pan, gdzie. Proszę niczego nie zabierać, zapewnimy panu środki do życia na pewien czas. To by było na tyle. I jeszcze jedno...\nProszę zapomnieć, że świat poza Westlandem istnieje - powtórzył w myślach Clark-Kelly - Nie, panowie. Tego zapomnieć nie potrafię.\nZdmuchnął ze złością świecę, izba pogrążyła się w mroku. Jutro kolejny nudny dzień...\nLothar Chestlight, syn Klinta Pełzaczobójcy z Oak Hill, klęczał przy ciele człowieka, którego przed chwilą nieopatrznie zabił.\nO Lotharze powiadano we wiosce że urodził się z siekierą. Określenie przestawało być wesołe jeżeli połączyć je z faktem że matka Lothara nie przeżyła porodu, o tym ludzie jednak dawno zapomnieli. Chłopak od najmłodszych lat był uczony, aby w przyszłości udźwignąć brzemię prowadzenia rodzinnego biznesu i rzeczywiście, dobrze wyuczył się fachu. Po śmierci ojca (niech go chuj!) kontynuację edukacji młodzieńca przejął wujek, który oprócz technik przemysłu drzewnego znał się również na sztuce przetrwania. Zadbał, aby Lothar był piśmienny, co w tamtych stronach zdarzało się dość rzadko. Tym sposobem młody Chestlight umiał wszystko, czego było mu potrzeba. Ale teraz przydarzył się wypadek i sielankowe życie chłopaka zostało w brutalny sposób zakłócone.\nPodczas wyrębu Lothar nie sprawdził terenu i spuszczone przez niego drzewo przygniotło jednego z drwali. Drwal był w sztok pijany i żaden ze współpracowników nie winił Lothara nawet przez moment, ale dla dobrodusznego, przyjaźnie nastawionego do świata młodego mężczyzny nie stanowiło to okoliczności łagodzącej.\nCo czuje w takiej chwili człowiek? Żal? Wyrzuty sumienia? Nienawiść do samego siebie? Strach przed konfrontacją z bliskimi zmarłego? Dla niektórych taka trauma jest nie do wytrzymania. Tak było i tym razem, Lothar Chestlight uciekł z wioski następnego dnia, kierując się na północ. Daleko na północ.\nWyrzuty sumienia. Straszne uczucie. Szczególnie dla złodzieja.\nTrucjan Binkazak miał złodziejstwo w genach. Pradziadek kradł, dziadek kradł, ojciec kradł, prababka kradła, babka kradła i matka też kradła. Brat kradł, siostra kradła i wujowie z ciotkami też. Nie kradł stryj, zapewne dlatego że Trucjan takowego nie posiadał. Rzecz przedziwna, nikt z rodziny nie został politykiem. Byli zwykłymi, porządnymi złodziejami, kradli co popadnie i kiedy popadnie, przy okazji przyuczając młodego Trucjana w trudnym fachu.\nCo jednak począć, kiedy sumienie, nie występujące przecież zbyt często u złodziei, odzywało się w głowie Trucjana głosem i mocą godną Dominie Dirch nie pozwalając swobodnie praktykować? Rodzina nawet nie chciała słyszeć o jego zamiłowaniu do czytania i pisania, był potępiany i wyśmiewany - kto to widział, czytający złodziej. Śmiech na sali. Cóż było robić - Trucjan ruszył w świat, aby udowodnić sobie i wszystkim innym że złodziej potrafi, oprócz okradania innych, dokonać naprawdę wielkich rzeczy. Takim człowiekiem był ojciec Trucjana, który również za młodu wyłamał się z rodzinnego klanu i ruszył na tułaczkę, dokonując rzekomo wielu dobrych uczynków. To chyba po nim Tru odziedziczył zamiłowanie do przygody. Zresztą, na Ojca też wołano Tru...\nProblemów z wyrzutami sumienia nie miał natomiast Jeres. Ten człowiek nie wiedział, że sumienie istnieje.\nJuż jako młody, wychowany na wsi chłopak lubił włóczyć się po lasach napotykając często zranione lub chore zwierzęta. Jeres pastwił sie nad nimi, torturując i męcząc przez długie minuty, długo. Jak najdłużej. Znęcał sie nad wszystkim co żyło. Kwestią czasu stało się, kiedy zabije człowieka.\nTa chwila właśnie nadeszła. Jeres odczuwał głęboką satysfakcję i spełnienie dużo większe niż przy męczeniu zwierząt. Nic innego. Gdzieś w głębi zakamarków umysłu zdawał sobie jednak sprawę, że jest niebezpieczny dla otoczenia, czym prędzej opuścił więc rodzinną wioskę.\nMeliana zwana częściej Perełką właśnie dowiedziała się najgorszej rzeczy w swoim krótkim, siedemnastoletnim życiu. Strasznej, nieprawdopodobnej. Niemożliwej.\nZawsze sądziła, że jako dziecko przeżyła atak bandytów na jej rodzinną wioskę w Starym Świecie. Została uratowana przez nieznajomego czarodzieja, który to postanowił ją wychować i nauczyć fachu. Wyprowadzili się do Aydindrill, by Perełka mogła zapomnieć o tragedii jaka ją spotkała. Była bardzo niesfornym dzieckiem - wiecznie płatała figle swemu opiekunowi. Często uciekała z domu na różnego rodzaju zabawy dziejące się w mieście i za murami. Mimo jej młodego wieku była ogólnie znana we wszystkich karczmach w mieście - kochała muzykę i zawsze podążała tam, gdzie znalazł się jakiś bard.\nTeraz, knując kolejny dowcip, zajrzała przypadkowo do starych zapisków czarodzieja. Zaciekawiona zaczęła czytać. Na początku przerzucała tylko strony, potem zaczęła czytać dokładniej, coraz wolniej, aż natrafiła na fragment...\n- Nie. To nie możliwe. To nie mogło mieć miejsca. To nieprawda - przeczytała akapit jeszcze raz po czym jeszcze... Papier jednak nie kłamał. Rodzice Perełki cieszyli się dobrym zdrowiem, a ona sama została za młodu porwana. W brutalny sposób zabrano ją z rodzinnego domu i skazano... no właśnie, na co? Jakie plany miał porywacz? Jakie by one nie były, w tym momencie legły w gruzach tak samo jak dotychczasowe życie Perełki.\nSpakowała się i czym prędzej opuściła domostwo. Wygrażając porywaczowi i przysięgając zemstę, ruszyła przed siebie, byle jak najdalej stąd.\nJ`ayhdaeen zmęczony po całym dniu pracy wracał powolnym krokiem w stronę rodzinnego domu. Nie do końca rodzinnego - pomyślał patrząc na noszony na palcu pierścień z wizerunkiem smoka. Pierścień należał niegdyś do ojca, którego chłopak nigdy nie poznał. Kiedy był jeszcze niemowlęciem, tato powierzył jego wychowanie bezdzietnemu małżeństwu mieszkającemu na przedmieściach Altur'Rang. Dobrzy ludzie bardzo się cieszyli z takiego prezentu od losu, gdyż sami równie długo co bezskutecznie starali się o potomka. Uważali całe zajście za dar od Stwórcy i tak też nazwali brzdąca.\nJ`ayhdaeen wyrósł na postawnego młodzieńca więc przybrani rodzice postanowili wysłać go do terminu w cechu kowalskim. Trafił do kuźni Victora Cascelli gdzie w niedługim czasie poczynił takie postępy iż mógł prowadzić produkcję wspólnie ze swoim mistrzem.\nCóż to? - Chłopak usłyszał dochodzący z zaułka stłumiony krzyk. Komuś działa się krzywda. Podczas gdy jedna część umysłu J`ayhdaeena analizowała jeszcze sytuację, inna cząstka jaźni wysłała już do nerwów odpowiednie sygnały i młodzieniec wystrzelił sprintem w stronę zaułka. To, co zobaczył sprawiło, że krew w żyłach zaczęła krążyć o wiele szybciej. Jednocześnie umysł J`ayhdaeena zachował zadziwiającą jasność i kowal zaczął dostrzegać szczegóły sytuacji.\nNapastników było trzech. Jeden z nich właśnie kolejny raz uderzył szarpiącą się dziewczynę. Kolejny dobył paskudnie wyglądający nóż i zagroził kobiecie śmiercią, jeżeli ta natychmiast się nie zamknie. Dziewczyna jęknęła cicho, rozpaczliwie.\nJ`ayhdaeen ruszył, nie myśląc nad tym co czyni. Chwycił jednego z mężczyzn i cisnął nim w bok. Oprych nie był wcale cięższy od sztaby żelaza więc pofrunął wysoko i daleko, po czym zwalił się na ziemię. Drugiego z kolei uderzył w rękę tak samo, jak wiele razy wcześniej uderzał młotem w rozgrzaną stal - i tak samo jak odkuwka gładko ustępuje pod ciężarem młota, tak ręka mężczyzny pękła jak zapałka a poszkodowany runął na bruk wrzeszcząc nieludzko. Trzeci z bandytów zorientował się już w sytuacji. Zasłonił się dziewczyną i przystawił nóż do jej gardła. Lada chwila ostrze mogło przebić cienką jak papier skórę na smukłej dziewczęcej szyi. J`ayhdaeen krzyknął z rozpaczy...\nI wtedy czas zwolnił. Kowal widział jak ostrze noża porusza się powoli, jakby utkwiło w miodzie. Obserwował zafascynowany, jak broń rozgrzewa się, najpierw do czerwoności, poprzez pomarańcz aż do najczystszej bieli. Napastnik krzyknął z bólu i wypuścił narzędzie. Następnie jakaś niewidzialna siła rzuciła nim o ścianę - uderzył w nią z trzaskiem i opadł na klepisko z głową wygiętą pod nienaturalnym kątem. W tym momencie J`ayhdaeen poczuł się strasznie słabo, a jego umysłem targnęła okropna migrena. Ból był tak wielki, że chłopak aż upadł na kolana i złapał się za głowę obiema dłońmi. W tym czasie niedoszła ofiara gwałtu pędem uciekła z zaułka.\nKiedy ból zelżał wreszcie, kowal podźwignął się z klęczek. Zdumiony wielce tym, co stało się przed chwilą również chciał ruszyć w stronę domu. Jego wzrok padł jednak na ciało jednego z napastników. Dopiero teraz J`ayhdaeen go rozpoznał. To był syn znanego, bogatego i poważanego w Altur'Rang szlachcica. Ojciec nie odpuści, będzie szukał mordercy syna za wszelką cenę... Chłopak wiedział że nikt nie uwierzy w opowieść zwykłego pomocnika kowala. Postanowił odejść z miasta jak najszybciej. Po dotarciu do domu spakował więc trochę zapasów, swój młot, podręczne kowadło i ruszył w świat, kierując się w stronę Midlandów. Przybrani rodzice twierdzili, że jego ojciec mówił z wyraźnym, Midlandzkim akcentem. Może odnajdzie go w Nowym Świecie...\nEstanatehi ubrała się cichutko - od dawna nie nosiła już kolorowych sukni, jak inne kobiety. Założyła skórzane spodnie, tunikę oraz płaszcz. Podniosła ciężki plecak - prezent od Chandalena - dostała go aby mieć gdzie przechowywać zapasy podczas długich wypraw łowieckich. W bagażu oprócz zapasów żywności schowała odzież na zmianę, posłanie, krzesiwo i inne rzeczy niezbędne w podróży. Z wnęki pod ścianą zabrała łuk i pęczek strzał. Najciszej jak umiała, wyszła z domu.\nNie chciała budzić rodziców i żegnać się z nimi. Nienawidziła pożegnań. Rodzicom pewnie będzie przykro, ale przecież zdają sobie sprawę że ich córeczka dorosła już dawno temu. Widzieli wszak, że kiedyś ruszy w świat, wiele razy im o tym mówiła.\nKątem oka dostrzegła w ciemności ruch przy jednej z chat. Po chwili zobaczyła postać stojącą na ścieżce.\n- Cóż to, dziecinko - odezwał się cień - odchodzisz? Bez pożegnania?\n- Człowiek-P...Ptak - -wymamrotała zdziwiona - Ja... P...przepraszam... Ale... Skąd wiedziałeś?\n- Przed duchami nie ma tajemnic, moja droga - uśmiechnął sie Człowiek-Ptak - podejdź, proszę, mam coś dla ciebie.\nEstanatehi zbliżyła się i dostrzegła, co przywódca wioski trzyma w ręku.\n- Tak, dziecko. Nóż przodków. Nie dziw się, że tylko jeden - w końcu twój ojciec jeszcze żyje, myślę że kiepsko by strzelał z łuku bez kości ramienia - Człowiek-Ptak uśmiechnął się z własnego żartu, mocując nóż na ramieniu Estanatehi. - Twój dziadek był dobrym człowiekiem. Powinnaś być dumna, że będzie cię strzegł w podróży.\n- Jestem dumna. Dziękuję, Człowieku-Ptaku.\n- Powodzenia, mała - odrzekł starszy mężczyzna - honor i moc dla ciebie, Estanatehi Podróżniczko.\n- Honor i moc, Człowieku-Ptaku. Żegnaj - powiedziała Estanatehi i wyruszyła w drogę.\nA Człowiek-Ptak jeszcze długi czas stał na ścieżce i patrzył w mrok.\nKsiążę Emerald , siódmy z rodu von Briscow, zdenerwowany jak rzadko kiedy przechadzał się tam i z powrotem po jednej ze stu czterdziestu dziewięciu komnat pałacu władców Togressy. Na jednym z krzeseł pod ścianą przysiadł Christoph Vichy, jego główny doradca i opiekun. Książę chodził po komnacie od dobrych dwóch godzin, średnio co pięć minut wygłaszając sentencje w stylu:\n- Długo jeszcze będę musiał czekać? Ile, do stu tysięcy beczek zgniłej kapusty można pisać list?\n- Cierpliwości Panie - niezmiennie odpowiadał doradca - Dajcie jej czas.\nJest młody - myślał Vichy -młody i niecierpliwy. Za młody na tego typu sprawy...\nNie dalej jak dwa miesiące temu Król wyprawił wielką ucztę z okazji wstąpienia księcia Emeralda w dorosły wiek. Piękne to było święto, oj piękne. Tańce, moc jadła i mnóstwo napitku, najlepsi tancerze i muzycy. I była - o zgrozo - baronówna Ida, pierworodna córa baronowej von und zu Lobenstein, kobieta tak piękna i tak cudownie zbudowana, że na jej widok nawet każdy mnich powątpiewał w sens istnienia celibatu. Książę, młody jako się rzekło i porywczy, zadurzył się w baronównie bez pamięci.\nWiadomym było, przynajmniej dla Christopha Vichy, że siódmy syn Króla może nie być wystarczająco dobrą partią dla kobiety z wysokiego bądź co bądź rodu, dodatkowo obdarzonej niespotykaną urodą. Bał się, że odrzucony panicz wpadnie w najlepszym razie w melancholię lub niepohamowaną złość, w najgorszym zaś przypadku targnie się na życie. Książę zaś robił co mógł, aby przypodobać się wybrance. Słał listy miłosne, wynajmował najlepszych bardów by grali jej serenady i łożył złoto na drogie prezenty. Pieniędzy księciu nie brakowało, gdyż Król, dobry wprawdzie władca, miał jednak wady. Jedną z nich było zezwolenie na nieograniczony budżet przeznaczony na spełnianie zachcianek jedenaściorga potomstwa.\nWreszcie Książę orzekł że dłużej nie wytrzyma - postanowił wysłać swatów. Vichy perswadował, na ile mógł, jednakże jego władza nie sięgała na tyle wysoko aby mógł czegokolwiek Emeraldowi zabronić. Do Króla również udać się nie mógł, Król bowiem nie pokładał większych planów w mariażu siódmego syna, jeśli zaś ten poślubiłby damę von und zu Lobenstein, przysporzyłoby to królestwu więcej splendoru niż hańby.\nWysłano więc swatów. Teraz młody książę mógł tylko oczekiwać odpowiedzi...\nW rezydencji rodu von und zu Lobenstein list odebrał od swatów szef służby. Kazał delegacji poczekać na dziedzińcu obiecując, że oczywiście, list dostarczy niezwłocznie. Nie spieszył się jednak z wykonaniem tej czynności, gdyż panienka Ida była akurat zajęta spożywaniem posiłku w towarzystwie przyjaciółki. W końcu baronówna otrzymała jednak pismo i z uprzejmym zaciekawieniem rozwinęła pergamin.\nDźwięczny, donośny śmiech rozległ się w salach dworu i odbił echem od powały. Młoda dama śmiała się coraz głośniej i coraz serdeczniej, roniąc z pięknych oczu łzy jak grochy i trzymając się za wysmukłą talię. W końcu nie zdzierżyła i jak stała, tak siadła na podłogę z radości bijąc dłonią w deski i śmiejąc się bezustannie, ku zdziwieniu przyjaciółki i konsternacji szefa służby. Przyjaciółka baronówny, panna Danelle von Teltow, również nie wytrzymała zaraźliwego śmiechu i po chwili obie tarzały się po podłodze, rechocząc uciesznie. Szef oddalił się z obawy przed tym, że również może nie dać rady dłużej powstrzymywać wesołości a jego pozycja we dworze nie pozwalała na zbytnie spoufalanie się z pracodawcami.\nKiedy obie dziewczyny wyśmiały się wreszcie i wycierając łzy siadły na łóżku, Ida pokazała Danelle pismo. Ta pośmiała się jeszcze chwilę, ale zaraz radość zaczęła ustępować trzeźwemu myśleniu. Baronówna bowiem mierzyła dalece wyżej niż siódmy syn z rodu choćby nawet i królewskiego, w dodatku pokraczny, niski i rozkapryszony. Marzyła o przystojnym, bogatym władcy z wielkich krain: Keltonu, Galei, może nawet D'hary... Pożądała władzy i wcale się z tym nie kryła. Książę Emerald mógł jej zapewnić co najwyżej władzę nad stadkiem służby, a przecież to już miała...\n- Co chcesz z tym zrobić? - zapytała Danelle - za mąż, jak rozumiem, nie zamierzasz się wydawać?\n- Znasz chyba moje poglądy na ten temat. Radźmy, jak odpisać żeby nie obrazić księcia. Obrazić księcia to obrazić Króla, nasz ród nie może sobie na to w żadnym razie pozwolić.\n- Wobec tego nie możesz odmówić wprost. Najlepiej zażycz sobie czegoś... nie do zrealizowania. Nie wiem... Żeby przejechał konno po blankach zamczyska? - Danelle uśmiechnęła się triumfalnie, to już była jakiś pomysł.\n- Hola, koleżanko. Z tego co wiem mam na imię Ida, nie Kunegunda. Poza tym tamta skończyła w przepaści.\nDanelle nie miała pojęcia kim była Kunegunda, nie zamierzała jednak się do tego przyznawać.\n- Wobec tego może... gwiazdkę z nieba?\n- Nie, to banalne. Słuchaj, mam lepszy pomysł...\nIda pochyliła się do ucha przyjaciółki i wyszeptała kilka słów. Danelle aż podskoczyła z radości.\n- Cudowny pomysł! Jaki romantyczny! Odpisuj! Odpisuj mu natychmiast!\nBaronówna klasnęła w dłonie, a przybyłemu służącemu kazała natychmiast podać pergamin i inkaust.\n... żebyś w dowód miłości odnalazł dla mnie, Najjaśniejszy Panie, rękopis zaginionych przed wiekami ballad mistrza Joachima. Wówczas będę pewna Twych niewątpliwie szczerych intencji...\nKsiążę czytał ten fragment listu po raz siedemnasty, a za każdym razem bardziej bladł i bardziej czerwieniał na przemian.\n- Nie wytrzymam, kurwa, nie wytrzymam! Skąd ja jej kurważ mać wezmę chędożone pioseneczki starego w rzyć jebanego ramola sprzed wieków!\n- Wobec tego będziesz musiał, mości panie - rzekł opanowany jak zwykle Vichy - zaniechać stawania w konkury. Doradzam również powściągliwość w dobieraniu przymiotników oraz imiesłowów.\n- Mam w imiesłowie twoją powściągliwość! - rozdarł się książę - radź lepiej, co mam czynić!\n- Zakończyć krzyki i swaty. Panienka wypowiedziała się jednoznacznie, bez ballad ślubu nie będzie. A odnaleźć ballady będzie bardzo ciężko - Zaiste, mistrz Joachim żył bardzo dawno temu i pamięć o nim pozostała jedynie w starych historiach i legendach. Vichy, który sam przecież zjadł zęby na dworskich intrygach, był pod wrażeniem pomysłu baronówny.\n- A gówno! - Książę ani myślał poddawać się tak prędko - znajdę tą jego chędożoną samotnię i wszystkie możliwe rękopisy! Oddam jej jeden, a resztę każę zawiesić na gwoździu w wychodku dla służby, aby i plebs skorzystał z poezji - tu splunął na ziemię - mistrza!\n- Łaskawy Panie, przypominam że masz obowiązki dworskie. Nie możesz oddalić się z pałacu na dłuższy czas.\n- Wiem, wiem - Emerald zmarkotniał i przysiadł na zydlu - może wyślemy więc wojsko...\n- Król nie wyrazi zgody na uszczuplenie garnizonu. Nasze wydatki na armię nie są zbyt wysokie - doradca nie dodał rzecz jasna, że wydatki na armię nie są wysokie z powodu trwonienia niewyobrażalnych pieniędzy przez córeczki i synusiów monarchy.\nNaraz chłopak zerwał się z zydla i zakrzyknął:\n- Najmę więc poszukiwaczy! Profesjonalistów! Zapłacę, ile trzeba, a oni znajdą dla mnie papiery!\nTo nawet rozsądne, pomyślał Vichy. Poszukiwaczom skarbów nigdy nie płaciło się z góry, choć w przypadku sukcesu należało liczyć się ze znacznymi kosztami. Szanse na odnalezienie inkunabułów były iluzoryczne, więc budżet raczej nie ucierpi. A jeżeli komuś się uda... cóż, bardzo miło będzie oglądać minę panny von und zu Lobenstein na ślubnym kobiercu.\n- Christophie, zorganizujesz te poszukiwania. Roześlij gońców z ogłoszeniami, wyznacz 50 złotych marek nagrody. Dotrzyj do najlepszych ludzi, niech ruszają szukać!\n- A jeżeli znajdą? - martwiła się Danelle - co wtedy?\n- Spokojnie, kochana. W Togessie znaleziono wyjątkowo mało skarbów, sprawdziłam. Nie mamy w kraju fachowców od tego typu spraw. Nie dadzą rady. A profesjonalistów z zagranicy, jeżeli się tacy zjawią, trzeba będzie, cóż... zniechęcić.\nGdzieś w Pałacu Ludu młoda, szczupła kobieta weszła do przydzielonej jej komnaty. Pogłaskała po główce Walkyri - sowę mieszkającą w klatce zawieszonej przy oknie. Sowa pohukiwała z zadowoleniem.\nZdjęła swój brązowy, skórzany strój i nago położyła się na posłaniu. Minął kolejny dzień treningu przepełnionego okrucieństwem i sadyzmem. Mimo to kobieta nie odczuwała zmęczenia ani grozy - była szczęśliwa. Zgłosiła się na to szkolenie na ochotnika i choć było długie i wyczerpujące, ani chwili nie żałowała.\nNaraz jakby przypomniała sobie o czymś, kobieta zerwała się z posłania. Szybko przyklękła przy łóżku i odmówiła krótką modlitwę do bogini Shar.\nNikt inny nie znał tego bóstwa jednak kobieta wierzyła, że naprawdę podczas modlitwy widzi i rozmawia ze swoją Boginią. Shar była bóstwem przybierającym postać nocnego ognika, jednocześnie miłościwym dla dobrych ludzi i bezlitosnym dla wrogów.\nZnacznie uspokojona, na powrót położyła się w pościeli. Po chwili jej oddech wyrównał się - Ellie, ochotniczka Mord-Sith, zapadła w krótki acz spokojny sen.\nPorucznik James Greer jechał stępa przez gęsty, sosnowy las. Aromatyczne wonie igliwia unoszące się w powietrzu działały nań wręcz kojąco. Las dawał pewną ulgę przed palącym słońcem, poza tym do celu było już blisko. Koń kroczył ciężko, znużony pewnie jeszcze bardziej niż sam jeździec. To była długa podróż, zdecydowanie za długa jak na gust i wytrzymałość Greera. Obiecywał sobie, że jak tylko będzie miał okazję, podejmie się stania na baczność od rana do wieczora – zdecydowanie wolał aby bolały go stopy niż rzyć.\nPo niedługim czasie wyjechał na niedużą polanę i zobaczył w oddali cel podróży. Dym unosił się z komina, więc właściciel zapewne przebywał w domostwie. To dobrze, ucieszył się Greer. Nie będę musiał czekać.\nZsiadł z konia, przywiązał zwierzę do drzewa po czym ruszył w stronę drzwi. Zakołatał i zapukał, po czym dla pewności zapukał i zakołatał. Nikt mu nie otworzył.\n- Panie Clark, jesteś tam? Otwórzcie! - zawołał. Odpowiedzi nie było.\nGreer pchnął drzwi –te okazały się otwarte. Wkroczył do ciemnej sieni, a następnie do obszernej izby. Wystrój wnętrza odpowiedni był raczej dla domku myśliwskiego niż typowego mieszkania: łóżko, szafa, kufer, stół i krzesło. Na ścianach wisiały…\n- Dobra, kolego – James usłyszał głos dobiegający z sieni – teraz odwrócisz się bardzo powoli w moją stronę. Ręce trzymaj tak, żebym je widział. Żadnych gwałtownych ruchów. Nie żartuję.\nPorucznik wiedział, że tamten nie żartuje. Przed wyjazdem czytał jego akta i był pod wrażeniem dokonań tego człowieka.\n- Spokojnie, spokojnie - odwrócił się w stronę przeciwnika. Dostrzegł tylko ciemny zarys sylwetki – spryciarz ustawił się w drzwiach tak aby światło padające z zewnątrz nie pozwoliło obcemu dostrzec rysów twarzy. Sylwetka trzymała w dłoniach potężną kuszę.\n- Kim jesteś i czego tu chcesz? – Padło pytanie.\n- Porucznik James Greer, Drugi Zarząd Główny Centrum Wywiadu Midlandów, przybyłem…\n- Centrum, jasne – sylwetka parsknęła szyderczo – a ile jest kolumn w głównym holu kwatery w Aydindril?\n- Osiem – odrzekł zaskoczony Greer – ale co to ma do…\n- Na którą stronę wychodzą okna z gabinetu Zastępcy Dyrektora ds. Operacyjnych?\n- Stwórco, tam nie ma okien! Gabinet jest w piwnicy! Coś Pan…\nKelly opuścił kuszę.\n- Witam, poruczniku - rzekł podchodząc do gościa. –Niech mi pan wybaczy to przesłuchanie. Wolałem się upewnić że jest pan tym za kogo się podaje. Cóż to, po 6 latach Dowództwo przypomniało sobie, że żyję? Czego ode mnie chcecie? Informacji?\nJames przyjrzał się wnikliwie Clarkowi, bowiem jego wygląd różnił się nieco od tego opisanego w aktach. Clark był, jak napisano, dobrze zbudowany, niewysoki, ciemnowłosy. Wszystko się zgadzało, jednakże stojący przed nim mężczyzna zdążył dorobić się widocznej nadwagi a ciemne włosy przyprószyły mu pasma siwizny. Ciemnozielone oczy Clarka błądziły po całym pomieszczeniu. Jeszcze mi nie wierzy – pomyślał porucznik – szuka drugiego przeciwnika. Rzeczywiście, był... jest świetnie wyszkolony.\n- Prawdę mówiąc – Greer miał inny plan przeprowadzenia tej rozmowy, jednak w tym momencie doszedł do wniosku że lepiej będzie nie owijać w bawełnę – chcemy, żeby pan wrócił do pracy, panie Clark.\nKellyego zatkało i na chwilę stracił rezon. Zaraz jednak wyszkolenie wzięło górę nad wzruszeniem, zapytał więc tylko:\n- Co zaszło?\n- Otrzymaliśmy wiarygodną informację, że ogłoszony został zaciąg na wyprawę w celu odnalezienia rękopisu ballady mistrza Joachima. Pewien książątko, bodajże siódmy z rodu, zakochał się bez pamięci i potrzebuje tych papierów do zdobycia serca wybranki. Niech Pan tak na mnie nie patrzy – prychnął porucznik – to potwierdzone, aczkolwiek głupie, sam zdaję sobie z tego sprawę. Podejrzewamy że to tylko przykrywka dla czegoś większego, więc wydział operacyjny chce tam kogoś wysłać. Brakuje nam wyszkolonych ludzi, pan natomiast nie działał w tamtych rejonach. Poza tym, minęło już tyle lat…\n- Zaiste –odparł Kelly – ile mam czasu na zastanowienie?\n- Ależ nie ma pan czasu. Ja nie przyjechałem prosić, panie Clark. Jakkolwiek podejrzewałem, że może pan się wahać, dlatego jeżeli pan na chwilę wybaczy…\nGreer wyminął osłupiałego gospodarza i ruszył do drzwi. Chwilę gmerał w jukach, po czym wrócił do chaty. W jednym ręku trzymał potężny gąsior z etykietą „wódka Rahlowska”, w drugim dzban z kiszonymi ogórkami.\nKelly patrzył na porucznika i nie mógł wydobyć z siebie słowa. Drogie duchy, wraca! Wyrwie się z tego zadupia! Nareszcie! Znów w akcji, w akcji!\n-No, Clark, masz jakieś kubki? Takie wydarzenie trzeba przecież oblać! Możesz sobie grać twardziela, ja i tak bardzo dobrze wiem że z ledwością wytrzymujesz na tym odludziu. Smakuje miejscowy bimberek? Nie? Może napijemy się dla odmiany czegoś porządnego?\n- Skurczybyk, wie, jak mnie podejść – myślał Kelly. Rzeczywiście, nie można było tu dostać normalnej wódki. Miejscowy bimber był równie mocny co podły. Nadal w szoku, ruszył w stronę kufra skąd wyciągnął dwa słusznej wielkości naczynia. Podstawił porucznikowi jedyne w tym pomieszczenie krzesło, sam przycupnął zaś na pękatym kufrze. Wypili.\n- Stwórco… ależ mi tego brakowało – jęknął Kelly – jestem John Kelly – rzekł, podając rękę porucznikowi.\n- Wiem, czytałem twoje akta – odrzekł tamten, ściskając rękę Kellyego – ale słyszałem, że nadal używasz nazwiska operacyjnego, nie chciałem mieszać.\n- Rozumiem. Kiedy mam wyruszyć do Togressy?\nTym razem zatkało Greera. Wiedział, że Clark jest dobry, ale to…\n- Kurwa mać! Skąd wiedziałeś, czarodzieju?\n- To proste – gospodarz uśmiechnął się szeroko – Kiedy opuszczałem Midlandy, siedmiu lub więcej synów posiadało dokładnie czterech władców. Nie liczę tu rzecz jasna bękartów, ci raczej nie mają funduszy ani poparcia aby organizować wyprawy z powodu podobnych pierdół. Tak więc siódmy syn władcy Sanderii zleciał był, z tego co wiem, z konia i jest sparaliżowany od pasa w dół. Nie wiem czy jeszcze żyje, ale jeśli tak to raczej nie w głowie mu amory. Siódmy potomek królowej Rachel z Tamarang sześć lat temu robił jeszcze w pieluchy, nie dorósł, jak wnoszę, przedwcześnie? Siódmy zasię królewicz z dynastii Lifanii urodził się wyjątkowo zdeformowany, i każdy który go zobaczy spieprza z wrzaskiem nie oglądając się za siebie, byle jak najdalej. Zostaje więc tylko książę Emerald z Togressy, jest w odpowiednim wieku i do tego ma fundusze. Tato z tego co wiem nie szczędzi złota na zachcianki synalków.\n- Punkt dla ciebie, fachowcu. Rzeczywiście, Togressa. Najlepiej, żebyś pojawił się tam jak najszybciej, ale oczywiście bez przesady. Widzę – Greer gładko zmienił temat – że masz tu niezłe tereny do polowań – wskazał na ściany udekorowane trofeami myśliwskimi.\n- Nie chcesz może gościć u mnie dzień lub dwa? Odwykłem od dobrego trunku i dobrego towarzystwa. Zapolować możemy, jasna sprawa, w lasach od zwierzyny aż gęsto.\n- Czemu nie, nigdzie mi się nie spieszy, kilka dni z chęcią zostanę…\nStuknęli się naczyniami.\n- A więc, skoro mamy czas – rzekł John ‘Clark’ Kelly - może opowiesz mi, co się działo w Imperium przez te wszystkie lata?\n... ni mniej ni więcej tylko rękopisu ballad mistrza Joachima! Zaś książę ogłasza wielkie poszukiwania! Sam musisz przyznać, Lordzie Rahlu, że coś tu śmierdzi. Ta historyjka jest tak głupia, że każdy w nią uwierzy, dlatego bardzo mi się nie podoba.\n- Ależ Caro, to szczytny cel - odpowiedziała Matka Spowiedniczka - Niech szukają, wszyscy skorzystamy jeżeli jego twórczość zostanie odnaleziona.\n- Kim był mistrz Joachim? - Lord Richard Rahl mimo prawie dwudziestu lat rządów w Imperium D'Hary nie znał jeszcze dokładnie historii podległych mu terenów.\n- Z relacji kronikarzy wynika, że był mistykiem, zielarzem i samotnikiem - zaczęła opowieść Kahlan - Żył na przełomie wieków, czyli bardzo dawno temu. Kroniki niewiele o nim wspominają, poza tym że istniał i pisał piękne wiersze. Poza tym traktuje o nim kilka legend. Jedna z nich mówi że w młodości przeżył okrutny miłosny zawód i dlatego wybrał żywot pustelnika. Ludzie rzadko go odwiedzali, najczęściej z litości przynosili jadło lub przyodziewek. Odwdzięczał się zawsze wiązką ziół i pergaminem z zapisanym wierszem. Kilka z dzieł dotrwało do dziś. Inna legenda mówi że nie mógł znieść życia w samotności i rzucił się w przepaść. Jeszcze inna, że udał się w góry aby odejść z tego świata jak najbliżej Stwórcy. Niestety, nie są to opowieści wiarygodne - zakończyła.\n- Właśnie, to nie jest wiarygodne - podchwyciła Cara - a mimo to wszczynają poszukiwania. Centrum Wywiadu Midlandów posłało tam już człowieka. Chcę wysłać jeszcze jednego.\n- Coś w tym jest, Caro, ostrożności nigdy za wiele - przytaknął Richard a Kahlan poważnie pokiwała głową. Kto jak kto, ale siedząca przy stole trójka dobrze wiedziała, że niebezpieczeństwo może czyhać na każdym roku, nawet w najbardziej nieprawdopodobnych miejscach - masz już kogoś na oku?\n- Tak, Lordzie Rahlu, nazywa się Ellie. To młoda Mord-Sith - ochotniczka, wierz sobie albo nie - rzeczywiście, po śmierci Rahla Posępnego Mord-Sith na rozkaz Richarda zaprzestały przymusowej rekrutacji - wydaje mi się nieco... cóż, ma zadatki na dobrą, porządną Mord-Sith nawet bez szkolenia. Chcemy ją wypuścić w teren żeby się trochę dotarła.\n- Ale taka młoda? Nie lepiej wysłać kogoś bardziej doświadczonego? - Richard nie był do końca przekonany.\n- Posłuchaj - Cara spojrzała mu prosto w oczy - w sprawach bezpieczeństwa Lorda Rahla warunki dyktuję ja, i Ellie pojedzie z tą misją, czy ci się to podoba, czy nie. A ty masz mi ufać. Czy wyrażam się jasno?\nRichard uśmiechnął się pod nosem. Czasami miał wrażenie że tak naprawdę on wcale tutaj nie rządzi.\n- Dobrze, Caro, zgoda. Na szczęście ci ufam.\n- Przeciwnie, Lordzie Rahlu - uśmiechnęła się Cara - to ty masz szczęście, że ja ufam tobie.\nRichard westchnął, a Matka Spowiedniczka z uśmiechem przewróciła oczami. Takie wymiany zdań były na porządku dziennym i ktoś nie znający sytuacji mógłby pomyśleć, że trafił na kłótnię zawziętych wrogów. Nic bardziej mylnego, Cara i Richard byli przyjaciółmi najlepszymi z możliwych.\n- Dobrze - Cara gładko przeszła do następnego tematu - w Crydee, jak mi doniesiono, doliczono się ostatnio tysiąca mieszkańców...\n- Czym mogę służyć - odezwał się karczmarz. Przybysz wyglądał dziwnie, był strasznie wysoki i miał niespotykanie jasne włosy. Wypisz, wymaluj D'Harańczyk. - Jadła, napitku?\n- Pytanie mam. Czarodzieja w okolicy nie macie?\n- Nie słyszałem o żadnym, a wiele się słyszy w tym lokalu - odpowiedział szczerze Karczmarz. - A jakiż to interes do czarowników macie, młody człowieku?\n- Na nauki chciałem się zgłosić. Do terminu.\n- Aaaaaaa, uczony... rozumiem. To rachować i pisać zapewne umiecie?\n- Wżdy umiem, panie karczmarz.\n- To się dobrze składa, panie blondyn. Przydałby mi się ktoś taki, jak wy. Księgi trzeba prowadzić, zamówienia pisać... Nie chcecie?\n- Dzięki, ale nie. Byłem już skrybą, to nie dla mnie robota. Dzięki za dobre słowo, pilno mi w drogę.\n- Jak chcecie. Niech cię Dobre Duchy prowadzą - rzekł karczmarz.\n- Sam się poprowadzę. Żegnajcie - odrzekł Corlanto Cypahl i opuścił lokal.\n- Tylko jeden. samotnik - rzekł Jeres, podbiegłszy do towarzyszy. Tych ludzi poznał niedawno. Byli banitami, rabującymi podróżnych korzystających z granicznego gościńca. To mu odpowiadało - mógł zabijać i miał z tego dochód.\n- Dobra - herszt bandy podjął decyzję - Jares, ze mną na czoło. Wy dwaj, zabezpieczcie tyły. Lysle, wal w niego z kuszy. Wiesz, kiedy.\nHerszt i Jeres wyszli na drogę. Nadchodzący prawie się zatrzymał widząc na przeciwko dwoje zabijaków . O to właśnie chodziło - w krzakach szczęknęła cięciwa i podróżny zwalił się bez jęku w pył drogi.\nRzucili się na jego ciało jak sępy.\n- Pierścień, zobaczcie, dobrą złotą markę warty ! Pisma jakieś... eeeeee, precz z tym - pisma wiezione przez zabitego wylądowały w zaroślach - Sakiewka dość pękata!\nJeres podniósł pergaminy. Wszystkie były takie same. Ogłoszenie, pomyślał. Ten człowiek był heroldem. Zabiliśmy herolda - i słusznie, nikt więcej nie otrzyma tej informacji.\n... 50 złotych marek temu, kto odnajdzie zaginione przed wiekami ballady...\nTo może być ciekawe, myślał. Stąd i tak trzeba się zmywać. Trochę przygody, trochę zarobku, trochę śmierci... Czemu nie? Postanowił, że przy najbliższej okazji odłączy się od bandy i ruszy do Togressy.\nAvinashai De la Vega czytała to samo ogłoszenie zawieszone na skrzydle południowej bramy miejskiej. Strasznie wzruszyła ją historia księcia Emeralda. Taka wielka, wspaniała miłość... Sama marzyła o przeżyciu czegoś podobnego. Niestety ojciec, wpływowy szlachcic z Aydindril, próbował wydać za starszego o od niej o 20 lat mężczyznę. Nie miała wyjścia - przybrała postać prostej mieszczanki i uciekła jak najdalej, by w wielkim świecie szukać prawdziwej miłości. Nie miała jednak szczęścia, postanowiła więc ruszyć do Togressy i pomóc w poszukiwaniach. Niech chociaż książę będzie szczęśliwy...\nOgłoszenia zostały rozwieszone i odczytane gdzie tylko się dało, więc rychło do pałacu zaczęli napływać 'poszukiwacze'. Większość z nich była szarlatanami bez czci i wiary, próbującymi wyhandlować zaliczkę na poczet kosztów poszukiwań i zniknąć bez śladu. Przybyło dwóch proroków, którzy nie potrafili udowodnić że są prorokami, kilku rycerzy, wielu awanturników, żebraków, kalek i złodziei. Były też zacznie dziwniejsze grupy, jak choćby ta złożona z akrobaty, zawodowego gracza w kości, treserki krokodyli i czterech kolorowych panienek, z których trzy wyglądały na nierządnice, a czwarta, która na nierządnicę nie wyglądała, ponad wszelką wątpliwość nią była.\nLudzi wyglądających na ekspertów w swoim fachu przybyło tylko kilku i to właśnie jeden z nich po dwóch miesiącach poszukiwań zjawił się w pałacu dzierżąc pod pachą stary tubus ze zwojami. Chciał ów człowiek przekazać rękopisy Vichy'emu i oddalić się z nagrodą, jednak książę zaznajomiony już z najnowszymi wieściami zażądał deklamacji utworów. Łowca skarbów stropił się i jął wymigiwać, wynajdując coraz to bardziej dziwaczne powody łącznie z napadami kaszlu i zaćmą. Wreszcie widząc, że nic nie wskóra, rozwinął pisma i zaczął czytać.\n- W zielonej Paproci Trugoj Tinę grzmoci... - rozpoczął drżącym głosem.\nKsiążę zamarł z otwartymi ustami. Vichy złapał się obiema rękoma za głowę i tak pozostał. Poszukiwacz ciągnął dalej.\n- Grzmoci ją, grzmoci... w zielonej paproci...\n- Dość!!! - ryknął Książę - Straż!! Do lochu z tym obwiesiem!!\nRecytator został wyprowadzony z sali.\n- Vichy! Kogoś ty tu zaprosił! Czy w tym kraju nie ma prawdziwych poszukiwaczy?!\n- Nie ma, mości panie - przyznał Vichy - dotarłem jednak do grupy ludzi w D'Harze, którzy zajmują się podobnymi sprawami i mają na swoim koncie wiele sukcesów. Mają tu przybyć niedługo.\nOgłoszenia dalej wisiały w karczmach, na słupach, murach miejskich, drzewach i szubienicach. Clark był już niedaleko. Wiedział, że nie musi się spieszyć, ogłoszenia zainteresują wielu ludzi, ale tylko niektórzy podejdą do sprawy poważnie. Powodów zainteresowania zawsze było przynajmniej kilka. Mężczyzn będzie kusiła chęć zysku i przeżycia przygody. Kobiety będą zafascynowane przede wszystkim romantyczną historią. Niektórzy będą mieli inne, nietypowe powody. Wielu z nich zrezygnuje. Zostaną ci, którzy posiadają pewną specjalną cechę. Tej cechy nie można nazwać, nie opisuje się jej w żadnych podręcznikach, legendach i historiach. Cecha ta sprawia, że ci ludzie nie muszą szukać przygód. To przygody znajdują ich.\nWłaśnie takich osobników John Clark miał nadzieję odnaleźć.\n- ... najdalej trzy tygodnie... - zamyśliła się Danelle - Dotarł do dobrych ludzi. To niebezpieczne.\nIda klasnęła w dłonie.\n- Roman, proś do mnie natychmiast sir Tomasa "Młota" - rozkazała.\nPo niedługim czasie do komnaty, dzwoniąc orężem i uzbrojeniem, wszedł człowiek którego nie dało się określić inaczej jak góra mięśni. Mierzący dwa metry z okładem a ważący pewnie z 300 funtów kolos zatrzymał sie przed baronówną i czekał na rozkazy.\n- Sir Tomie, będę mówić krótko. Od strony D'Hary zbliża się do Stolicy grupa poszukiwaczy skarbów. Weź tylu ludzi ilu potrzeba i spraw, aby tamci nigdy nie dotarli na miejsce.\nSir Młot uderzył otwartą dłonią w napierśnik. - Rozkaz, Pani.\n- Zaczekaj, to nie wszystko. Najpierw wykonasz jeszcze jedno zadanie...\nO niech ja skonam, jeszcze dwóch? To będzie... trzynastu, w ciągu godziny! - mruknął strażnik stojący przy bramie pałacu na widok nadchodzących ludzi.\nDwójka podróżnych była podobnego wzrostu i karnacji, mieli podobny kolor włosów - i na tym podobieństwa się kończyły, jeden bowiem odziany był jak typowy hulaka i swawolnik, podczas gdy drugi miał na sobie pokutną szatę. Również w zachowaniu byli dalece od siebie różni, co strażnik spostrzegł obserwując reakcję przybyłych na widok wychodzącej przez bramę pałacu służącej - kuso odzianej młodej panienki. 'Donjuan' obejrzał się za niewiastą i strażnik mógłby przysiąc, że młody człowiek się oblizał. 'Pokutnik' nawet nie zaszczycił dziewki spojrzeniem.\n- Przepraszam Pana, my w sprawie... - Zaczął Inav, jednakże strażnik nie dał mu skończyć- Christoph Vichy zaczyna urzędowanie o 10, wtedy przyjdźcie, dziś już za późno.\n- W porządku, jak każecie - odparł Sasuke Walker\n- Ostańcie ze Stwórcą, dobry człowieku - dodał Inav.\nPo tych słowach zawrócili w stronę centrum.\nPotem mówiono, że przyszedł z południa. Wkroczył do miasta przez Bramę Powroźniczą ubrany w czarny płaszcz narzucony na ramiona. Był całkowicie łysy.\nStrażnicy nie zwrócili na niego najmniejszej cząstki uwagi, od pewnego czasu do stolicy przybywali jeszcze dziwniejsi ludzie.\nCiemność zapadła już nad miastem, kiedy od strony kantoru kupców korzennych dał się słyszeć pełen trwogi okrzyk:\n- Gore! Gore! Pomocy!\nMieszkańcy z okolicy zaczęli wybiegać na ulicę. Niektórzy mieli ze sobą wiadra. Ktoś, najwidoczniej posiadający zdolności przywódcze, posłał kilku innych po koce i worki z piaskiem. Inni ruszyli do studni napełnić wodą pojemniki. Domownicy w pośpiechu unosili dobytek. Budynek płonął coraz intensywniej.\nIfre Wadosh przybył do Togressy.\nKapral Sean Donnel i sierżant Tim Hollow pełnili służbę na posterunku straży miejskiej w dzielnicy handlowej. Nudna to była praca, szlachta raczej nie miała skłonności do zbrodni, mordobić, awantur i złodziejstwa. Wróć - poprawił sam siebie sierżant - oczywiście że miała. Ale oni nazywali to polityką, a do polityki sierżant zdecydowanie nie chciał się mieszać. Wolał skazywać się na nieskończoną nudę. Był więc bardzo zdziwiony, kiedy zobaczył wpadającego do dyżurki zdyszanego człowieka.\n- Panowie, chodźcie, błagam, rzecz straszna, wisi Vichy...\n- Nazwisko pana? - odpowiedział machinalnie kapral.\n- Ależ na Stwórcę, to nieważne teraz, mówię, Vichy wisi!\nNie wierzę, pomyślał Tim Hollow, wariat i do tego jąkała! To ci dopiero.\n- Co i gdzie wisi? - zapytał rzeczowo kapral.\n- Jak rany! Chodźcie żesz, pokaże wam!\n- Tim, trzymaj ty mnie bo nie zdzierżę. Mam pójść oglądać co mu wisi? Gdzie chcecie iść, człowieku?\n- No do kamienicy! Wisi...\n- Żonę macie niezbyt urodziwą?\nSierżantowi wyraźnie coś nie grało. Porządni obywatele, a ten tutaj mimo wszystko nie wyglądał na debila, raczej nie robią sobie jaj ze straży miejskiej.\n- Chodź, Sean, i tak nie mamy nic lepszego do roboty.\n...Wprawdzie mamy tu dzisiaj niezły ambaras, ale zaraz sprawdzę co da się zrobić - mówił\ndo zebranych w holu służący odpowiedzialny za obsługę poszukiwaczy - najpierw jednak prosiłbym państwa o podanie waszych mian, muszę zanotować je w księdze poszukiwaczy.\n- Inav Van Dume\n- Sasuke Walker\n- Avinashai De la Vega\n- Ifre Wadosh\n- Corlanto Cypahl\n- Lothar Chestlight\n- Trucjan Binkazak\n- Dziękuję. Zaczekajcie, za moment wrócę.\n- To niemożliwe! Nie Christoph!\n- Powiesił się na belce, najjaśniejszy panie. to się zdarza - tłumaczył komendant straży miejskiej. Do sali zajrzał służący.\n- Panie, w holu czekają poszukiwacze. czy mam ich odesłać?\n- Tak, niech idą w cholerę! Nie, zaraz, czekaj! Może to ta grupa którą najął Vichy. Proście. Sam ich przyjmę - rzekł zrozpaczony książę Emerald - dziękuję że pan sie fatygował, kapitanie.\n- To nie była dla mnie przyjemność, mości książę. W razie pytań poślijcie po mnie - kapitan wyszedł w ślad za służącym.\nRzeczywiście, duża grupa - pomyślał Książę, widząc wchodzącą do komnaty gawiedź. Po wymruczeniu powitań przez przybyłych, rozpoczął:\n- Miło mi gościć was w królestwie Togressy. Niestety, człowiek który was najął popełnił wczoraj samobójstwo. Przykro mi, ale nic o was nie wiem. Jakie macie kwalifikacje?\n- Miłościwy panie, nasze kwalifikacje są przednie - Clark od razu zwietrzył szansę - ten tutaj, Eryk z Densle, rozpracował bez pudła system pułapek świątyni Cthulu, Tamta młoda pani szukała z powodzeniem grobu cesarza Augusta, a panicz po lewej jest odkrywcą zaginionego miasta Troy. Następny zasię... - John mówił i obserwował towarzystwo. Tak jak przypuszczał książę był zdruzgotany śmiercią doradcy, natomiast innych po prostu zatkało.\n- Dobrze, dobrze - Emerald kompletnie nie zauważył, że obecni w sali tłumek patrzył na Clarka jak na zjawę z zaświatów - dużo was, więc jak wam się poszczęści, dorzucę coś gratis. A teraz ruszajcie precz!\n- Jak każesz, najjaśniejszy panie - odpowiedział Clark i popchnął innych w kierunku wyjścia, szepcząc:\n- No, jazda, dalej! wychodzimy!\nTytuł: Re: RPG V - wątek fabularny\nNapisane: 6 gru 2014, o 01:25\nWitajcie moi drodzy. Jam jest bard strudzony,\nco świata i życia widział już niemało.\nSpytacie mnie pewnie, jakże się to stało,\nźe stoję tu przy was dziś nienaruszony.\nHistoria to zacna, sami wnet przyznacie –\npełna dziwnych zdarzeń, pełna mądrych treści.\nI choć wiele z tego w głowie się nie zmieści\nzaczynam już prawić, bo pewnie czekacie.\nRzecz się działa dawno. Dawno, dawno temu...\ngdy wielkie potęgi brały się za bary –\nprostym ludziom jeno rzec by można: czary –\nlecz Wam powiem wszystko: co, jak, no i czemu.\nJako już Wam rzekłem, była wojna wielka.\nPotężni wojowie stali po dwóch stronach.\nNikt nie wiedział kiedy i kto go pokona,\npomoc im potrzebna była wtedy wszelka.\nStarcie bowiem trwało nie tylko polowe:\nwalka była także na strategii polach.\nKtóż mógł to przewidzieć, jaka będzie dola,\ngdy skarby zasilą kieszenie i głowę.\nI tu właśnie wkracza moja postać skromna.\nPoetę zwołali, co uwieczni czyny,\nbo w czas niepamięci odkupuje winy\nPoezja, którą słyszy osoba potomna.\nNie koniec tu jednak zadania mojego –\ndali mi coś jeszcze. Rzekli – klucz magiczny;\nweź poeto, schowaj ten tu przedmiot śliczny,\nby wpaść w łapy nie mógł wojaka żadnego.\nMoże kiedyś będą ludzie godni mocy,\njaką niesie fragment, który otrzymujesz.\nBacz, byś pewny zawsze był gdzie przechowujesz\nto, czego złodzieje mogą żądać w nocy.\nNie pytajcie przeto, co z nim uczyniłem.\nSchowany na wieki – historia zbyt młoda.\nJednak zawsze miło, gdy legenda poda,\nże schowany w górze, gdzie onegdaj byłem.\nGóry nie szukajcie. Świat jest mi za mały –\nniejedną przeszedłem, w niejednej mieszkałem.\nCzary także kryją to, co gdzieś schowałem,\nwięc radzę nie szperać, gdy kto chce ujść cały.\nJa tymczasem powiem o innych z wyboru,\nco ponieśli części klucza w świata strony.\nBył wśród nich i Rathal – w złoto uzbrojony:\nwojownik zasłużon – z walk swych i honoru.\nWielki mąż był z niego, dzielny i odważny,\nprzysiąg dotrzymywał i to go zabiło.\nPrzełęczy chciał bronić, gdzieś w Jarze to było –\nprzyjął cios od wroga, co był zbyt poważny.\nPierwszym więc morałem uraczę słuchaczy:\ndarmo nie przysięgaj, bo słowo – rzecz święta.\nAcz historia dłuższy żywot zapamięta\ni czasem jak luba - klęskę wnet wybaczy.\nCzarodziejka Ondine – druga ze strażników –\nPani nad kosturem zwanym Rozpadliny –\nzginęła w rejonie Pendisan kotliny\nschowawszy pod ziemią ze stu rozbójników.\nChoć gleba przyjęła bandy podłej ciała –\nte na wierzch wróciły, gdy minęły lata.\nZwłoki Ondine jednak znikły z tego świata –\ntak poszukiwaczy brać rzekła niemała.\nTaka płynie druga z historii nauka:\nNie ważne jak wielka będzie Twa potęga.\nKtoś zawsze i wszędzie jakoś po nią sięga,\na Ciebie już tylko brać na próżno szuka.\nBył także przewodnik – prosty Zi-On – z dziczy.\nZ was żaden z nim w lesie równać się nie może.\nSkrytobójca pewny na włócznie i noże,\nufał zaufanym, lecz z każdym się liczył.\nWojnę rozpoczęło jednak plemię jego\ni zmuszony pilnie powrócić do domu\nw swoim stylu stracił głowę - po kryjomu,\nnie biorąc za wroga przyjaciela swego.\nPlemiona zgodzone na pogrzebie smutnym\nwspólnie wygłosiły kolejny z morałów:\nNie przypisuj wszystkim swoich ideałów,\nbo świat nie jest taki. Jest bardziej okrutny.\nCzas więc na historię łuczniczki z daleka.\nUmbra jej na imię, łuk dzierżyła srogi.\nZ nią nawet się moje skrzyżowały drogi,\ngdy mnie chciał rabować fałszywy kaleka.\nUmbra też poległa w przełęczy obronie,\nby westlandzkie ludy przed wrogami chronić.\nNie miał ukochany jak w bólu łez ronić,\nwięc z rozpaczy rzucił swe ciało w Trunt tonie.\nNiejako wracamy tu w morał Rathala:\nDługi żywot dobrym – to powtórzę jeszcze.\nLepiej silnym stać się poprzez życia deszcze\nniźli się poddawać, gdy rozpacz powala.\nLegenda urwana, Menos tyle spisał\nnim go poszukiwacz skarbów dopadł w szale.\nNie zdążył acz skarbu poszukać wytrwale,\nbo prędko na sznurze po tym on zawisał.\nDzieło nie skończone. Dodam tu coś zatem.\nJoachim z Vecht domu – piewca ideału...\nCzuję obowiązek piątego morału\nbędąc Menosowi Poetą – Współbratem.\nStrażniczej pokory zbrakło tu dla Brata\ni choć misję spełnił, bo legenda żyje –\nmógł zaśpiewać o kimś – uratować szyję\nswoją – od zabójcy, zabójcy – od kata.\nPodróż się nie kończy. Notatki widziałem –\nmówią coś o świetle, które wskaże drogę.\nNic więcej z papierów wnioskować nie mogę.\nale też i przyznam, że się nie starałem.\nCzas wciąż niespokojny, a broń niebezpieczna...\nWróćmy do strażników – popatrzcie tu na nich:\nnikt z nich idealny, a jednak wybrani\ni w ręce każdego – broń jest ostateczna.\nDo skarbu prowadzą klucze połączone.\nZnaleźć je i złączyć – dla godnych zadanie.\nGdy miejsce ukrycia wskazane zostanie –\nSkarby zabezpieczyć jest im przeznaczone.\nKtokolwiek to znajdzie – oto są wskazówki:\n(piszę to de novo, bo papier nie chroni)\nImion stąd używaj – przed złym to obroni,\nDobrze się przyszykuj na długie wędrówki...\nGdy skarb już odnajdziesz przy świetle łuczywa –\nWiedz, że go schowano tu nie bez powodu.\nWeź go i go ocal. Teraz biegnij! Chodu!\nZa sercem podążaj! Wszak przygoda wzywa...\nNapisane: 8 sty 2015, o 23:28\nDla tych, którym interpretacja poezji nie przychodzi tak łatwo jak innym - ballada przełożona na prostą chłopską prozę\nW czasie Wielkiej Wojny "grupa osób" postanowiła ukryć przed walczącymi siłami zarówno jednej jak i drugiej strony pewne skarby, które zapewne narobiłyby więcej szkody, aniżeli pożytku. Scenariusz to prawdopodobny nawet dla tzw. "tych dobrych". Skarb zgodnie z postanowieniem ukryto, a magiczny klucz do niego podzielono na pięć części, nad którymi pieczę mieli mieć Strażnicy. Wybór padł na: wojownika w złotej zbroi - Rathala, czarodziejkę władającą potężnym "kosturem Rozpadliny" - Ondine, skrytobójcę z Dziczy - Zi-Ona, łuczniczkę - Umbrę, oraz na poetę - Menosa. W przypadku śmierci pozostałych Strażników miał on złożyć zgrabne kuplety (napisać balladę) o całej historii, by poezja przetrwała, a dzięki temu przetrwał cień szansy na odnalezienie skarbu w spokojniejszych czasach...\nRathal poległ w obronie przełęczy w Jarze; ślad po Ondine urwał się w okolicach kotliny Pendisan; Zi-Ona zamordowano "gdzieś w dziczy"; o Umbrze wiadomo zaś, że ciało jej ukochanego spoczęło na pewno w jeziorze Trunt. Zwłok Menosa nie odnaleziono, ale balladę (i jego część klucza) już tak, więc ta część historii już za nami.\nPołączone magiczne klucze - a ideologicznie już przynajmniej wiadomo do czego dążyć (3D puzzle kuli)- w "magiczny" - znany tylko sobie sposób wskażą drogę do skarbu. Droga zarówno do kluczy jak i do skarbu teoretycznie powinna zatem mieć znamiona co najmniej niebezpiecznej i trudnej. Przydać się zaś w niej mają imiona Strażników oraz dobre przygotowanie. Nieoceniona będzie również chęć przeżycia tejże przygody\nNapisane: 24 sty 2015, o 09:58\nZ braku pomysłów na lepsze miejsce - piszę tu, bo jak się później okaże - będzie to miało spory związek z fabułą.\nProszę uprzejmie każdego(!) gracza o napisanie tu "jednego słowa" (czyli może być zdanie, ale im większy elaborat tym gorzej), które nie jest pierwszym skojarzeniem z Jej/Jego RPGową postacią, ale "drugim" - takim mniej oczywistym Więc w przypadku Wadosha liczę na coś innego niż "ogień", a od Inava na coś innego niż "Stwórca", czy "cycki" - taki przykład pedagogiczny\nProszę ładnie, aby pojawiło się to tutaj najpóźniej w środę 28 stycznia, bo potem się wezmę za twórczą "obróbkę".\nEdit: Nie traćcie czasu na długie myślenie o tym. To ma być krótkie, szybkie i naturalne\nNapisane: 24 sty 2015, o 15:21\nClark, słowa kluczowe: Wywiad, balanga, alkohol, muzyka, kobiety, maskowanie (cały czas dąży do odtworzenia swojego starego kolorowego i pstrokatego płaszcza), zasadzka (płaszcz, jak go odwrócić na drugą stronę, jest ciemnoszary i zapewnia doskonałe wtopienie się w mroki nocy)\nNapisane: 24 sty 2015, o 17:08\nJedno słowo by wystarczyło, ale dzięki temu będę miał z czego wybierać Dziękuję i czekam na następne\nNapisane: 24 sty 2015, o 23:53\nAvi = węzły(lub jak to woli krawaty i sznurki)\nNapisane: 24 sty 2015, o 23:59\nSkoro ma być jedno słowo i to mniej oczywiste to proszę:\nA dumaj z tym sobie co chcesz\nNapisane: 25 sty 2015, o 08:35\nNapisane: 25 sty 2015, o 11:18\nNapisane: 25 sty 2015, o 11:29\nNapisane: 25 sty 2015, o 18:32\nmały ale... wariat\nNapisane: 25 sty 2015, o 19:11\nNapisane: 27 sty 2015, o 01:26\nProsiłeś no to masz, jestem ciekaw co wykombinujesz\nprzetrwanie, muzyka, wściekłość, impulsywność, taniec\nTyle chyba ci starczy\nNapisane: 28 sty 2015, o 11:31\nNapisane: 28 sty 2015, o 19:41\nBrak uczuć wyższych, materialista.\nNapisane: 29 sty 2015, o 11:24


Dieta ketogeniczna Pleszew - catering ketogeniczny z dostawą\nCatering Ketogeniczny » Dieta ketogeniczna Pleszew\nDieta ketogeniczna albo inaczej dieta wysokotłuszczowa to absolutny hit w fitness kręgu. Ta dieta stała się popularna, dzięki postępom, jakie pozwala osiągnąć. Zainteresowanie dietą ketogeniczną ciągle rośnie, w związku z tym chcemy rozwiać jakiekolwiek jej dotyczące wątpliwości. Lubisz tradycyjną polską kuchnie? Bez wątpienia musisz zostać i dowiedzieć się wszystkiego o diecie keto! Na diecie wysokotłuszczowej masz możliwość wypracować swoje cele i szczycić się upragnioną figurą. Teraz zadanie jest jeszcze prostsze, bo catering dietetyczny wersji keto w rejonie Pleszewa pomoże Ci w spełnianiu Twoich celów.\nW jaki sposób otrzymać dietę keto w Pleszewie?\nDieta ketogeniczna Pleszew – FAQ\nDieta keto często nazywana jest też dietą wysokotłuszczową, bo polega na zwiększeniu podaży tłuszczów przy jednoczesnym ograniczeniu węglowodanów. Jest często stosowana w leczeniu chorób neurologicznych, ale również przez osoby, które zamierzają spalić niepotrzebną tkankę tłuszczową. Wbrew pozorom zwiększona podaż tłuszczów przekłada się na uczucie sytości, budowanie mięśni oraz pozwala pozbyć się nadmiernej masy ciała.\nWarunkiem odpowiednio stosowanej diety ketogenicznej jest wejście organizmu w stan ketozy. Taka sytuacja może mieć miejsce tylko w czasie, kiedy skrupulatnie przestrzega się wyliczonej ilości węglowodanów w diecie ketogenicznej.\nNasz organizm uczy się żywienia całkiem od początku. W standardowej diecie podstawowe źródło energii stanowią węglowodany. W czasie, kiedy ich brakuje, organizm poszukuje innego źródła energii, trafiając na tłuszcze.\nNajpierw trzeba nastawić się w swojej diecie w głównej mierze na tłuszcze, których powinno być około 70-80%. Następną grupą makroskładników są białka, których powinno się spożywać od 20 do 25% dziennie, a ostatnią grupą są węglowodany, które nie powinny przekraczać 5-10% dziennego zapotrzebowania kalorycznego. Na początku taki podział może wydać się trudny, lecz z czasem każdy jest w stanie do tego się przekonać.\nPrzede wszystkim należy pamiętać o dobrym źródle tłuszczy. Nawet jeżeli przetworzone tłuszcze również prowadzą do osiągnięcia ketozy, a ciała ketonowe się wytworzą, to nie ma to tak naprawdę nic wspólnego z prawidłowym modelem odżywiania. Dieta wysokotłuszczowa jest ideą odżywiania, a nie środkiem do osiągnięcia celów.\nTak jak w każdej innej diecie należy zwrócić uwagę na jakość mięs oraz owoców morza jako źródeł białka. Trzeba uważać z ich jedzeniem, ponieważ zbyt duża ilość mięsa może wpłynąć na wytworzenie się glukozy, przez co ciała ketonowe będą miały ciężej się wytworzyć. Tłusty nabiał i jajka są wskazane na diecie wysokotłuszczowej. Orzechy i nasiona można również spożywać, lecz trzeba mieć na uwadze ilość przyjmowanych kalorii.\nW przypadku węglowodanów trzeba całkiem pozbywać się skrobii w każdej postaci, czyli pieczywa, mąki, ryżu oraz makaronów. Warto postawić na owoce i warzywa, lecz także nie wszystkie. W głównej mierze zalecane są owoce jagodowe. Z warzyw należy wystrzegać się tych psiankowatych, czyli bakłażanów, pomidorów i papryki.\nDieta ketogenna może na początku przysporzyć wielu problemów, szczególnie jeżeli nigdy wcześniej nie byliśmy w stanie ketozy. Dieta, która ogranicza białko oraz węglowodany może okazać się zbyt ciężka, szczególnie jeśli jest to pierwsza dieta, jaką stosujemy. Dieta pudełkowa odczarowuje zły urok diety keto, bo korzystając z diety pudełkowej, jedyne o czym trzeba pamiętać, to spożycie posiłków! Odpowiednią kompozycję oraz kaloryczność zostaw dietetykom!\nBrak Ci czasu na dietę keto, lecz chcesz ją wypróbować? Nie umiesz gotować albo po prostu Twój grafik dnia na to nie pozwala? Chcesz się dowiedzieć się, co to dieta keto? Nie musisz dłużej się tym przejmować. Dieta pudełkowa sprawi, że wkrótce poczujesz dobroczynne działanie tej diety. Zmagasz się z nadmiernymi kilogramami albo na odwrót? Dieta pudełkowa dopasuje się do Ciebie i dieta codziennie będzie czekała pod Twoimi drzwiami.\nTo niezwykle proste! Wejdź na internetową stronę, wybierz dietę ketogeniczną oraz odpowiednią ilość kalorii, następnie wybierz liczbę dni, w które dieta ma być dostarczona, zapłać i to wszystko! Jeżeli lubisz, mięso, orzechy, awokado i inne tłuste posiłki, to ta dieta jest doskonała dla Ciebie. Korzystając z przygotowanych posiłków, nie tylko w sprawnie tempie przejdziesz do stanu ketozy, wytworzysz wymaganą ilość ciał ketonowych, pokonasz uczucie głodu i w krótkim czasie rozpoczniesz dostrzegać pierwsze efekty w swoim organizmie.\nTen sposób odżywiania jest dla osób chcących spróbować czegoś nowego, są otwarte na nowe bodźce, a także chcą zagwarantować sobie brak uczucia głodu. Catering dietetyczny pozwoli Ci sprawdzić, czy taki model żywienia Ci pasuje. Możemy jedynie podpowiedzieć, że efekty i są motywujące, a samopoczucie świetne!\nCzy catering ketogeniczny dowozi keto dietę do całego Pleszewa?\nza pośrednictwem zmian zachodzących w ciele, czyli ”ketonowy oddech”, utrata wagi, keto grypa, wzrost energii w trakcie dnia, głębsza koncentracja, zatwardzenie/biegunka tłuszczowa (w większości przypadków na samym początku ketozy).\nW których godzinach jest dostarczana dieta ketogeniczna do Pleszewa?


Co zrobić z czasem wolnym | Randout.pl\nMaja Ciesielska 15-05-2019\nŻyjemy w ciągłym zabieganiu. Praca goni pracę, spędzamy w niej niemal całe dnie. Na głowie kredyty, masa obowiązków, wciąż rosnące potrzeby. Nie mamy chwili, żeby zjeść, spędzić czas z bliskimi, poświęcić się czemuś, co sprawia nam przyjemność, co daje nam radość satysfakcję. Czas wolny? Wielu się śmieje zadając sobie pytanie - a czym on w ogóle jest? Kto ma dziś czas wolny? Z pewnością nie osoby pracujące w korporacjach, czy ludzie goniący za sławą, sukcesem i pieniądzem. A tak niewiele czasami trzeba, by odpocząć, zrelaksować się, by ten czas wolny pozwolił nam naładować akumulatory i poczuć się przede wszystkim szczęśliwymi ludźmi.\nNie ma jednej reguły na to, jak spędzać czas wolny. Każdy z nas bowiem jest inny, każdy żyje inaczej, lubi coś innego, ma inne wizje spędzania tego czasu. Dla jednych osób czasem wolnym jest spędzenie czasu na kanapie przed telewizorem, dla kogoś innego wyjazd rowerem w nieznane. Dla jednych to możliwość przeczytania książki, dla innych prace w ogrodzie, dla jeszcze kolejnych składanie modeli samolotów. Nasz czas wolny powinniśmy spędzać tak, jak lubimy, aby to, co robimy sprawiało nam przyjemność. To ma być chwila naszego relaksu, odpoczynku, odejścia od codziennych trosk, problemów i obowiązków. Mamy mieć taką chwilę, w której jesteśmy my, nasza pasja, osoby które kochamy, gdzie jest nasz mały świat - raj na ziemi, do którego w tym właśnie momencie nikt nie ma wstępu.\nCzas wolny - samotnie czy z rodziną?\nI jednym z głównych dylematów, które wielu z nas ma - czy czas wolny to nasz czas, czy czas dla rodziny? Tutaj tak naprawdę nie ma jednej odpowiedzi na to pytanie, gdyż wszystko tak naprawdę zależy od tego, jak bardzo lubimy spędzać czas z rodziną, ile rzeczy możemy robić razem, co w danej chwili robią nasi bliscy. Jedni kochają czasami pobyć samotnie, zyskać taki reset od ludzi i świata, inni z kolei zupełnie nie wyobrażają sobie spędzać wolnego czasu bez bliskich osób. I tak naprawdę nie ważne gdzie i z kim - ważne jest to, byśmy czuli, że jest to moment, w którym po prostu chcemy być, który ładuje nas, sprawia, że jesteśmy szczęśliwi i nic innego, w tym momencie i w tej chwili się dla nas nie liczy.


2 suby na glosnikach z kosmosu(reszta fotek) - elektroda.pl\nadammc 28 Paź 2005 18:26 7925 41\n#1 28 Paź 2005 18:26\nwitam ostatnio kolega przyniósł do mnie głosnik bym mu zrobił z niego suba\npo jego wstepnych ogłędzinach rozwiały się moje watpliwości co do istnienia obcych cywilizacji ,po kilku dniach inny klient przyszedł z podobna sprawa ale zaskoczył mnie jeszcze bardziej,gdy otworzył pudło wybychłem śmiechem ,podobnego zdania był mój brat.\nNo ale to nie ja wybierałem głosniki miałem tylko wykonac obudowy,które to powstały z starych mebli odpowiednio pociętych(płyta wiórowa 18mm), poskręcanych i oklejonych.\nzreszta co tu opowiadac zdjęcia wszystko pokaża w miarę dobrze ale nie najlepiej gdyz robione były telefonem(nie chciało mi się pożyczać aparatu\nbo nie było po co)\njeden z "obcych" zwie sie terminator drugi zaś raweland:D\nobecnie druga paka nie jest oklejona ale bedzie w ciagu kilku dni i wstawie wtedy zdjęcia.\npierwsze odsłuchu na terminatorze wypadły dość rewelacyjnie w stosunku do jego wygladu,jednak bede musiał zmienic bass reflex na ciut więkrzy,\nwłasnie przed chwila był po niego klient i zabrał z usmiechem na twarzy\nglosnik.jpg Download (47.08 KB)\nglosniktyl.jpg Download (50.12 KB)\nrawel3.jpg Download (23.85 KB)\nrawel2.jpg Download (32.93 KB)\n#2 28 Paź 2005 18:29\nplyty.jpg Download (19.57 KB)\npudla.jpg Download (19.44 KB)\nsub5.jpg Download (14.35 KB)\nsub4.jpg Download (12.33 KB)\n#3 28 Paź 2005 18:31\nsub10.jpg Download (16.03 KB)\nsub8.jpg Download (14.19 KB)\nsub7.jpg Download (11.22 KB)\nsub6.jpg Download (18.53 KB)\n#4 28 Paź 2005 18:34\ni ostatnie dwa.reszta jak skoncze\nsub13.jpg Download (21.18 KB)\nsub11.jpg Download (11.56 KB)\n#5 28 Paź 2005 23:55\nSzczególnie fajny jest ten kwadratowy głosnik napisz jak to gra.\n#6 29 Paź 2005 12:03\nEe no nie ma się co śmiać to "prawie jak" (ostatnio dosyć popularne to stwierdzenie ) kicker solox-a.\n#7 29 Paź 2005 12:43\nMi sie podobaja takie glosniki o groznych nazwach: Terminator, Black Power etc, co maja po 1000 W, kupujesz je za 40 zl na rynku i cieszysz sie pieknym mułem, ktory wplywa dobrze na cere\n#8 29 Paź 2005 13:15\nco do kanciaka to nie moge sie jeszcze wypowiedzieć bo jeszcze na nim nie grałem zagram jak skoncze obudowe.\nco do terminatora to zapomniałem napisac, że pomimo jego dosyć solidnej postury jest raczej słaby gdyż po 5 minutach pracy na 100W kopułka z napisem terminator była dość ciepła miała pewno ze 40 stopni , byc moze po godzinie grania cos by się rozkleiło jak to bywa przy plastikowych wynalazkach...no ale w aucie to pewno nie będzie narazany na godzinne grania na pełnej mocy.\n#9 29 Paź 2005 23:54\nCo do głośników to jest jedna zasada przy ich zakupie "nie kierujemy się wyglądem". "Ładne" głośniki sa tylko ładne a jakość reprodukowanego przez nie dźwięku jest poprostu mierna. Dobre głośniki nie wyglądają wcale atrakcyjnie bo i nie mają tak wyglądać, sprzedaja się ze względu na swoje właściwości akustyczne a nie wygląd i takie tam bajerki. Chociaż według mnie to właśnie one prezentuja się o niebo lepiej w paczkach niż te tandetne odpustówki (zresztą to kwestia gustu, ale co do efektu akustycznego nie ma dyskusji).\nNo nawet fajna ta skrzyneczka z terminatorkiem , czy szlifowałoś miejsca w których łączą się płyt? Czym obita jest ta skrzynka? Jak dla mnie wyglą na 4\n1000 W przez sekundę i głośni a już napewno jego cewka wyparują\n#10 30 Paź 2005 09:22\nadammc (k.znowu pomyłka)\nnie było potrzeby szlifowac niczego gdyz płyty pociąłem pilarka tarczowa i wyszło mi idealnie czemu sam się zdziwiłem byc moze dlatego ze nowa pilarka.\noklejone jest to kocem taka wykładzina co zwykle ją stosuje ze względu na niską cene ,zresztą to zauwarzyłem ze coraz więcej konstrukcji prezentowanych tutaj jest oklejone podobnym lub tym samym materiałem.\njako klej standardowo budapren.\njako spoina między płytami wikol\njeszcze raz podkreslam że nie mam nic wspólnego z wyborem tego głosnika ale dodam ze nie kazdy porządny głosnik wygląda skromnie wystarczy wspomnieć premiery\n#11 31 Paź 2005 01:49\nA ja nie wiem czemu cię rozbawił ten kwadratowy głośnik. W USA takie głośniki są nawet popularne w "HI-ENDowym car-audio" Mi się bardzo podobają takie kwadratowe głośniki i zawsze chciałem gdzieś taki zobaczyć na własne oczy albo w sklepie albo najlepiej w odpicowanym bagażniku jakieś "fuury" bo zawsze chciałem zobaczyć jak takie cudo gra. Ale niestety w polsce są one chyba nie do znalezienia\nno normalnie mnie rozwaliło jak elektroda zamieniła mi słowo 'fu ra' na 'traktor' hahaha no niemoge 1000zł dla tego kto to wymyślił\nhahaha traktor !!!!\n#12 31 Paź 2005 13:11\nwitam na giełdzie w Krakowie jest wiele takich wynalazków i jeszcze wiele innych z płaskimi czy wypukłymi membranami lecz te co widać na moich zdjęciach nie kwalifikuja się do konstrukcji hi end\nzreszta te z giełdy też .\njak glośnik jest kwadratowy to co prawda wstawiając na płycie czołowej jeden obok drugiego uzyska sie maksymalne wypełnienie membranami na tej powierzchni no ale kwadratowa membrana wymaga bardziej zaawansowanej technologi niz okrągła więc taki głośnik powinien kosztowac majatek.\n#13 01 Lis 2005 09:23\njak mialem 16 lat tez sobie zrobilem kolumny... ale nie 10000w tylko 2x240w.... heh teraz smieje sie sam z siebie. teraz slucham muzy na 5w wzmacniaczu... kolumny stoja nieuzywane\n#14 01 Lis 2005 17:44\nteraz slucham muzy na 5w wzmacniaczu... kolumny stoja nieuzywane\nHehe to mówisz że zaczołeś słuchać dźwięku transformatora?? i trzeszczących potencjometrów\n#15 01 Lis 2005 17:58\nMasz jakąś fajną lampkę ?\n#16 01 Lis 2005 20:10\nmoże mikrofony w jego aparatach słuchowych wprowadzają przester i dlatego przeszedł na 5 w , ja dopuki nie przestane jezdzic autem 20m do sklepu to nie zaczne sluchac w domu na 5 w tylko w autku na więkrzej mocy..\nno ale jak kto jest przyzwyczajony do 5w to impreza mayday albo dobry koncert rokowy moze uszkodzic mu serce .\n#17 02 Lis 2005 23:42\nostatnio modne "prawie jak głośniki" generalnie bardzo ładnie wyszło. bardzo chciał bym zobaczyć jak te głośniki zachowują się przy deklarowanej mocy znamionowej\n#18 03 Lis 2005 15:52\no co wam chodzi... ja wole jak leci muzyka a nie szyby:)\npoprostu mowie że ze szpanu niektorzy wyrastaja. glosnej muzyki slucham np. na koncertach i niemam zadnego przesteru tak jak to napisal adammc. nie mam tez zadnych problemow zdrowotnych na tle muzyki. i dodam ze we wzmacniaczach ktore robie nie trzeszcza potencjometry, wiec musisz sam zostac z tym problemem fraxx...\na i powiem ze nie wiem jak inaczej niz "szpan" mozna nazwac ludzi jadacych samochpem z którego jedyne co slychac to glosne łup łup łup... czy jak chcemy sluchac muzyki musimy robic to tak zeby slyszeli to inni?? bezsens. ja nikomu na sile nie kaze sluchac mojej muzyki\n#19 04 Lis 2005 14:10\nspoko przyznam się ze taki sprzęt dla mnie jest zrobiony w 100 procenatch dla szpanu i nie ma żadnego innego powodu(mam na myśli konstrukcje na lepszych głosnikach) fajnie to działa na tutejsze laski -- jak płachta na byka ale to nie jedyny plus mam nadzieję zę zadna dziewczyna sie nie obrazi ale tak jest w niektórych przypadkach przynajmniej u nas w okolicy.\nza zart z aparatem słuchowym sory nie miało to byc uszczypliwe tylko nie mogłem się doszukać związku tych 5 watów z tematem , dopiero post S.W. wszystko naświetlił podejżewam ze jakbym miał u siebie w aucie takie cuda i poczęstował je ich deklarowaną moca z nagraniem j.m.j odyssey t. O2 poczułbym się jak na koncercie-wiecie te fajerwerki i takie tam efekty z ogniem związane przy tym trochę smrodku jakrze przyjemnego palonego plastiku\n#20 04 Lis 2005 15:43\nwykonanie mi sie podoba. niedlugo dzial DIY poczestuje moim projektem wzmacniacza:)\n#21 04 Lis 2005 16:25\nHe he wystarczy troche pomyśleć, w okrąglych głosnikach jest najlepszy rozkład sił i nikt do tej pory niczego lepszego nie wymyślił i nie wymyśli\nTo że kwadratowy głosnik jest haj ent dlatego że jest kwadratowy to jakaś bzdura totalna i głupi wymysł speców od marketingu, naiwni ludzie sie dają nabrać. Jeszcze troche i wmówią ludzią że do roweru lepsze koła są kwadratowe bo to taki haj end. Wogole to producenci silnikow do samochodów tez powinni brać przykład i robić kwadratowe tłoki i cylindry bo to jest gwarancja silnika hi-end\n#22 20 Lis 2005 01:29\nJa nie bez kozery tego hi-enda dałem w cudzysłów\nNo jak tam idą prace nad tym kwadratem ?? :> chętnie bym zobaczył i przeczytał opinie o tym jak to gra i jak to sie rusza .\noj włuczykiju mnie sie poprostu spodobała twoja składnia, a ty najwyraźniej nie zrozumiałeś o co mi chodzi. Piszesz że kolumn nie używasz - no to jak tu sie nie zaśmiać to był taki żarcik\n#23 21 Lis 2005 23:37\nwitam kwadrat dawno juz zrobiony a zdjecia mam na komorce i nie mam ich jak zgrac bo brat popsuł mi irdę a aparatu obecnie nie mam moze cos poradzicie siemens c75 da sie jakos wyslac na neta zdjecia z telefonu?\n#24 22 Lis 2005 03:30\nWyślij MMSy na swoją pocztę .\nCo do głosników to już jakiś czas temu SONY wypuściło 5-cio katne głosniki z serii X-PLOOD słyszał ktos jak to gra ???\n#25 22 Lis 2005 04:37\npo prostu mowie że ze szpanu niektorzy wyrastaja. glosnej muzyki slucham np. na koncertach [...]\nZapytam jeszcze, w jakim celu ten terminator (czy jak mu tam) ma zrobione na górnym resorze wzorki (podobne do tych co rysowałem bedąc w przedszkolu ) ?\nDodam, że nazwa (symbol) moich głośników brzmi jeszcze groźniej "GDN30/80/2"\n#26 22 Lis 2005 09:15\nco do wzorków na resorze terminatora to nie ja je wybierałem zresztą jak i głośnik , przypuszczam ze akurat w tym glosniku one byly nie potrzebne\nale co do zastosowan w innych glosnikach to na ich resorach widzialem wiekrze udziwnienia .\nmysle ze kiedys ktoś zastosował podobne rozwiązanie w jakims lepszym glośniku w jakim celu nie wiem ale na pewno taki fakt był natchnieniem konstruktorów terminatora , bo po co mieli by sobie utrudniac życie ,\npewno w przesmiesznej instrukcji którą załączaja do głośnika oprócz parametrów wyssanych z palca znależć można przeznaczenie tych że dziwnych wzorków..\nco do dyskusji na temat car audio to nie będę jej prowadził z ludzmi co nie czuja tematu i zazwyczaj piszą po co komu cos takiego ,pewno dla szpanu , ano pewno i tak.\nja sobie do autka wsadzę prócz nowiutkiego nie dawno zakupionego radyjka pioneera 7700mp 2 wzmacniacze i głośnik basowy beyma power 15. wtredy zatankuje bak do pełna i odwiedze kilku kolegów co pisza na forum krytycznie o głośnych autach, może wtedy poczuja temat.\n#27 22 Lis 2005 22:27\nCałe szczęście, że wszystko przemija tak jak discopolo.\nPiszesz o nie czuciu tematu hmm, jakby spojrzeć z innego punktu widzenia to wychodzi na to, że właśnie ci\nktórzy robią sobie disco w aucie go nie czują.\nOsobiście wolę iść na koncert tudzież do pub'u i tam słuchać muzyki (przy okazji spotkać się ze znajomymi) a nie siedzieć w aucie i robić sobie z mózgu kisiel.\nZ resztą z założenia samochód przeznaczony jest do przemieszczania się a nie do odsłuchu muzyki i nikt mi nie wmówi, że łup łup jest fascynujące.\n#28 23 Lis 2005 00:05\nCo wy macie do słuchania głośnej muzyki ??\nMoże jeszcze mi powiecie że jak ktoś kupi sobie duży samochód to to też będzie szpan ??? bo będzie sie wyróżniał na ulicy :S i najlepiej ubierać się na szaro bo odblaskowy kolor to też szpan , mieć duże mieszkanie to też szpan bo wkońcu nie mieszka w nim 300 osób więc poco taki wielki, 60" telewizor też jest szpanerski bo na małym też wszystko widać a nie ma sie przecież w domu kina bo to też szpan więc poco ?\nrzygać mi sie chce jak słysze bądź czytam takie rzeczy\n"z założenia samochód przeznaczony jest do przemieszczania się a nie do odsłuchu muzyki " ale sie uśmiałem o człowieku\na sypialnia z założenia jest przeznaczona do spania, a nie do oglądania tv słuchania muzyki jedzenia śniadań... hmm do czego by tu sie jeszcze przyczepić, Jarema weź mi pomóż bo widze że ty inteligentny jesteś.\n"nikt mi nie wmówi, że łup łup jest fascynujące."\nA JA POWIEM ŻE JEST !!!!\ni uwielbiam gdy jest nawet BUM BUM i gdy wszystko się trzęsie do okoła\nciebie może fascynuje ćwierkanie ptaszków piski skrzypiec a innych potężny bas (pozatym niskie częstotliwości są o wiele bardziej przenikliwe od wysokich ! i że ty stoisz po drugiej stronie ulicy bądź w bloku 3 piętra wyżej i słyszysz tylko bas to nie znaczy że w takim samochodzie czy w mieszkaniu 3 piętra niżej człowiek słucha jedynie muzyki poprzez subwoofer !!! wiesz jak bardzo musiałbyś rozkręcić syki by było je słychać przez kilka ścian tak samo głośno jak bas ??) i to nie tylko w muzyce mocne "łup łup" jest fascynujące!\nbo nie mów mi że jak oglądasz film akcji z wieloma efektami specjalnymi to nie jest ciekawym zjawiskiem jak np.: weźmy taki film "Król Artur" gdzie walka rozgrywa sie na zamarzniętym jeziorze które w pewnym momencie zaczyna pękać. No poprostu jest boskie uczycie gdy nie tylko widzisz słyszysz ale również czujesz jakby to pod tobą pękał ten lód !!!!! albo przewracająca się na autostradzie cysterna która wytwarza trzęsienie ziemi które ty jako widz odczuwasz !! ja kocham takie efekty !! tylko niech nikt mi nie mówi że takie filmy są dla ludzi którzy mają kisiel zamiast mózgu bo zmienie forum.\nA powracając do muzyki to ja jej słucham a nie się w nią wsłuchuję.\nA jeśli chodzi o discopolo to ktoś kiedyś mądrze powiedział : "discopolo to taki gatunek muzyki którego nikt nie słucha a każdy zna słowa"\nProwadzicie taką dyskusję jak między ludźmi którzy lubią jeździć wolno a dostojnie samochodem a tymi co lubią jeździć szybko i ostro\nludźmi którzy lubią szachy a takimi co uprawiają sporty ekstremalne\nludźmi którzy jedzą sałate a tymi co jedzą jedynie w najlepszych restauracjach świata\nCzy to znaczy że ci dródzy mają kisiel zamiastu mózgu ??\nnie! poprostu każdy czerpie radość z czego innego\nw tym nie ma za grosz SZPANU !!\nSZPAN to :\nkupić samochód za 1mln i nie lubić nim jeździć\nkupić dziesięć kilo złota i nosić go tylko tam gdzie są kamery\nkupić sprzęt audio za 200k zł i nie wiedzieć po co\nmówić w ten sposób by wzbudzić podziw u innych a mysleć zupełnie inaczej\nJedni lubią "to" dródzy "tamto" i koniec! nie ma co sie czepiać\nproblem łysego i długowłoseko... paranoja !\nZAAKCEPTUJECIE ODMIENNOŚĆ A NIE PRZEKONUJECIE INNYCH DO SWOICH POGLĄDÓW I SPOSTRZEGANIA ŚWIATA !!\n#29 23 Lis 2005 10:32\nqbis19--dzieki za podpowiedz , poskutkowało tylko jaki rachunek przyjdzie nie wiem ile policza mi za kilobajty zdjęć?\nFoto(33).jpg Download (34.27 KB)\nFoto(32).jpg Download (31.04 KB)\nFoto(29).jpg Download (29.25 KB)\nFoto(27).jpg Download (35.08 KB)\n#30 23 Lis 2005 10:38\npozwole sobie jeszcze zauwarzyc że naddatek mocy jest równiez często potrzebny by prawidłowo nagłośnic obiekt o kiepskiej akustyce , można to zauważyc nagłaśniając jakies tam dyskoteki i studniówki .w autku tez czasem trzeba uwydatnic jakąś część pasma by to fajnie w środku brzmiało w naszym przypadku zazwyczaj sa to czestotliwości okolicy 40Hz\nwpadłem na pomysł by czasem na nocnych melanzach w autku obejżec jakiś film rozwiązaniem na tem problem w moim przypadku będzie niestety laptop a nie samochodowe dvd.\nFoto(35).jpg Download (38.81 KB)\nFoto(34).jpg Download (20.02 KB)\nPodobne tematy 2 suby na glosnikach z kosmosu(reszta fotek)\nWitam Chciałem przedstawić swój pierwszy produkt ,który wydziergałem na warszawskim Bródnie w bloku na piątym piętrze. Po długich namysłach i podpow... (12)\nWitam pozatym w tych 85 litrach głośnik 12'' nie będzie miec dobrej wytrzymałosci mocowej.. zobaczcie także że w Diy jest konstrukcja na ym głosniku l... (19)\nWitajcie. Chcę pokazać wam mój projekt basów na głośnikach może mało lubianych na tym forum, ale wstawiam projekt może komuś się przyda, da jaki... (28)


Habitat zimorodka - gdzie żyją zimorodki? - Rodziny ptaków - 2021\nRóżne gatunki zimorodków zamieszkują wiele obszarów świata w swoich siedliskach. Jak sugerowałby ich tytuł, zimorodki polują na ryby i różne wodne ofiary. Dowiedz się, jak uczyć się o zimorodku.\nPodczas gdy zwykle są one związane z rzekami i jeziorami, ponad połowa gatunków na świecie występuje w lasach i zalesionych strumieniach.\nPonadto siedlisko zimorodka zajmuje wiele różnych siedlisk. Australijski zimorodek czerwonogrzbiety żyje na najbardziej suchych pustyniach, chociaż zimorodki są nieobecne na różnych suchych pustyniach, takich jak Sahara.\nPtaki te zamieszkują różnorodne ekosystemy i nigdy nie wszystkie z nich koncentrują się głównie na żerowaniu na obszarach wodnych.\nChociaż wiele zimorodków poluje głównie na ryby i powiązane stworzenia, ptaki te mają różnorodne ofiary i obszary poszukiwań.\nTo siedlisko zimorodka, w którym te ptaki nie zamieszkują, to nadmierne warunki pustynne (podobnie jak Sahara w Afryce) i ekosystemy polarne.\nMieszkają obok rzek, jezior i strumieni, oprócz lasów, gór, lasów, lasów tropikalnych, bagien, terenów podmokłych i innych.\nTerytorium jest niezwykle ważne dla zimorodków w całym roku. Każdy kurczak, który nie jest w stanie uratować terytorium przy wystarczającej ilości posiłków, jest podatny na śmierć.\nJest to szczególnie istotne przed nadejściem zimy. Ptaki zaczynają walczyć o terytoria do połowy września.\nPara hodowlana zazwyczaj dzieli między siebie swoje letnie terytorium. Mroźny klimat może zazwyczaj wypędzić ptaki ze swoich terytoriów, co regularnie przenosi je do znacznie mniej odpowiednich siedlisk lub do walki z różnymi zamieszkującymi je zimorodkami.\nWymiary terytorium zależą od liczby posiłków na zewnątrz i od mieszkańców kurczaków w przestrzeni.\nTerytoria mogą obejmować co najmniej 1 km rzeki, jednak mogą przedłużyć się o ponad 3/5 km. Do tego terytorium można włączyć każdy pobliski zbiornik wodny, który zapewnia dobre warunki do wędkowania.\nPtaki te zamieszkują obszary lądowe prawie na całym świecie, chociaż nie zamieszkują Antarktydy. Ich zróżnicowanie rozciąga się od południowej Kanady, przez całą Amerykę Północną, Amerykę Środkową i koniec Ameryki Południowej.\nPonadto mieszkają w całej Europie, z wyjątkiem Norwegii, Szwecji i Finlandii. Ich różnorodność rozciąga się na Środkowy Wschód, jednak nie ma ich na ekstremalnych obszarach pustynnych i w większości północnej Azji. Ponadto mieszkają w Afryce, Australii i na otaczających je wyspach.\nZimorodki są szeroko rozpowszechnione, szczególnie w środkowej i południowej Anglii, zmieniając się znacznie rzadziej w dodatkową północ, niemniej jednak, po pewnych spadkach w ostatnim stuleciu, obecnie rosną w Szkocji.\nZimorodki są odkrywane przez jednakowo lub stopniowo płynącą wodę odpowiadającą jeziorom, kanałom i rzekom na obszarach nizinnych.\nZimą niektórzy przenoszą się do ujść rzek i na wybrzeże. Często trafiają do przydomowych stawów o odpowiedniej wielkości.\nZimorodki są szeroko rozpowszechnione, szczególnie w środkowej i południowej Anglii, zmieniając się znacznie rzadziej na północ, jednak po pewnych spadkach w ostatnim stuleciu, obecnie rośnie w Szkocji.\nOdkrywa się je mimo to lub stopniowo płynącą wodą odpowiadającą jeziorom, kanałom i rzekom na obszarach nizinnych.\nZimą niektórzy przenoszą się do ujść rzek i na wybrzeże. Często mogą iść do przydomowych stawów, jeśli mają akceptowalny rozmiar.\nNa obszarach o klimacie umiarkowanym zimorodki zamieszkują jasne, wolno płynące strumienie oraz rzeki i jeziora o dobrze zarośniętych brzegach.\nZimorodki są czasami obecne w zaroślach i krzakach z wystającymi gałęziami w pobliżu płytkich, otwartych wód, na które poluje.\nZimą zimorodek jest wyjątkowo przybrzeżny, zwykle żeruje w ujściach rzek lub portach oraz wzdłuż skalistych wybrzeży w siedlisku.\nObejrzyj wideo: JASTRZAB W LOCIE (Styczeń 2021).\nCopyright 2021 \_ Flamingofanny - Bird Blog \_ Habitat zimorodka - gdzie żyją zimorodki?


Zaduszki : Booklips.pl\nTytuł oryginału: The Property\nAutorka głośnych i nagradzanych na całym świecie ?Ran wylotowych? wraca z opowieścią o rodzinach, ich sekretach i tym, jak skomplikowane potrafią być więzy miłości.\nRozgrywająca się tuż przed Zaduszkami historia pełna jest niespodziewanych zwrotów akcji, humoru i wzruszeń, ale też refleksji nad trudnymi polsko-żydowskimi relacjami. Realizm sąsiaduje tu z sytuacjami absurdalnymi, a psychologicznie skomplikowani bohaterowie z postaciami jak ze slapstickowej komedii. Dzięki tym kontrastom Rutu Modan udaje się stworzyć w ?Zaduszkach? niesłychanie żywy, wielowymiarowy świat.\n„Historie, jakich nikt nie usłyszy” – recenzja komiksu


Rzeźby - Odpowiedź Beckettowi - Marek Chlanda\nRzeźby – Odpowiedź Beckettowi\nGaleria Krzysztofory, Kraków, 15.II - 15.III.1991\nW 1982 roku Czytelnik wydał „Pisma Prozą” Samuela Becketta.\nOwe krótkie utwory, pomieszczone w zbiorze, dały mi zasadniczą motywację do podjęcia walki o własną wizję rzeźby.\nNie wiem czy kiedykolwiek dobrze rozumiałem Becketta. Jestem natomiast pewien tego, iż przez ostatnie lata pozostawałem pod przemożnym wpływem piękna wyrazu bijącego z Jego dzieła.\nI Lekcja Beckettowska\nPozwólmy sobie na eksperyment wyobraźni dotyczący wyzwalania się z dojmującego uczucia nudy i obojętności.\nOto co mamy przed oczyma: materiał leżący bezładnie, tu i tam, odbierany jest tak samo jak materiał aktywnie i intencjonalnie ukształtowany.\nZatem rozrzucone deski, pręty wzdłuż drogi, bezwład kijów w lesie, składowisko cegieł w rogu pokoju, pojedyncze słowa i strzępy myśli są tym samym co krzesło, szałas na polanie, ściana domu, zdania ułożone w tekst.\nNie chodzi tu o proste równanie gdzie chaosowi miałyby odpowiadać precyzyjnie ukształtowane formy ani tym bardziej o próbę pan-relatywizmu rzeczywistości. Chodzi o uchylenie celowości wyodrębniania; istnieje jedynie bezkres pomieszanych wątków i rzeczy niezhierarchizowanych.\nW tak zarysowaną sytuację, jałową i pustą, krok po kroku wkracza życie, ukryte i wątłe jak pierwsze przebiśniegi, dając początek krypto-świadomości. Jeszcze nie wiadomo, iż stos desek stanie sie nową, znaczącą budowlą a kilka kijów, nadal bezładnie rozrzuconych, stanie się wkrótce układem pełnym napięcia. Być może ktoś już wie, iż słowa: tępy, porzucony, tłusty zaczynają się układać w tekst o miłości a gotująca się woda z tłuszczem, bulgocąc, wyznacza skalę dźwięków przyszłej symfonii. Krypto-świadomość zaczyna powoli budować punkty oparcia dla powołania wartości.\nProces hierarchizowania, pełen nieposkromionej i na poły atawistycznej aktywności zaczyna przynosić „te a nie inne kształty”, „te a nie inne gesty”.\nZ kupy cegieł odkładamy na bok jedną z nich.\nDalej proces wyodrębniania postępuje już dość szybko.\nZwróćmy jedynie uwagę na szczególny związek między słowem znacząco wybranym a wszystkimi słowami pałętającymi się w powietrzu głowy. Między tą jedną wybraną deską a wszystkimi deskami pałętającymi się po świecie.\n„(…) Forma i chaos pozostają oddzielone. Chaos nie sprowadza się do formy. Dlatego właśnie sama forma zaczyna nas absorbować. Gdyż istnieje jako coś oddzielnego od materiału, który ma pomieścić. Znaleźć formę, która pomieści bałagan, oto zadanie artysty dzisiaj.” ¹\nII Lekcja Beckettowska\nW „Dzyń” Becketta prawie nieruchome ciało jest prawie nieodróżnialne od ścian, podłogi, sufitu białego pomieszczenia, w którym sie znajduje.\nMateria ciała, jego kolor, giną lub raczej gubią się w materii i kolorze pomieszczenia. Ciało jest częścią pomieszczenia, jest jego fragmentem ale i uzupełnieniem. Nie sięga witalnej wyrazistości rodzaju ludzkiego albo raczej przekracza go sugerując, iż od pewnego poziomu oglądu wszystko wtapia się w jedną, bezwzględnie jedną, substancję materialna.\nPomieszczenie-ciało jest zatem projekcją świata zaklinającego obecność, wszelkie bycie, bez didaskaliów i ornamentu.\nIII Lekcja Beckettowska\nBeckett zapytany kiedyś o formę (przez Pintera) odpowiedział: „(…) Byłem kiedyś w szpitalu. na sali obok znajdował sie człowiek umierający na raka gardła.\nW ciszy mogłem słyszeć jego nieustanny wrzask. To jedyny rodzaj formy jaki moja praca posiada.” ² Zdania te wprowadzają nas w zasadnicze modus operandi pracy Becketta, w myśl którego bogactwo świata ludzkich doznań musi być sprowadzone do podstawowych figur i sytuacji dramatycznych.\nNic tylko bycie w potrzasku zamkniętej przestrzeni; Niech to będzie pokój a w nim rozlegający się głos albo lepiej i dosadniej: niech to będzie wnętrze czaszki i ulatujący z niej głos.\nTak – wnętrze czaszki – to najdoskonalsze miejsce lokalne.\nIV Lekcja Beckettowska\nBeckett niezmiernie rzadko odnosił się do własnej sytuacji artystycznej. Kiedyś jednak pozwolił sobie na znamienne jej wyrażenie pisząc:\n„(…) Znów nawrócę do mojego marzenia o sztuce, która nie wstydzi się swojego nieprzezwyciężalnego ubóstwa i która jest zbyt dumna, żeby brać udział w farsie dawania i otrzymywania.” ³\nJaki jest sens tych słów i czego dotyczy marzenie Becketta?\nCzy chodzi tu o świadectwo artystyczne, które nie chce lub nie potrafi osiągnąć stanu produktu do konsumpcji, krzepiącego swą formą i treścią? czy może idzie o taki rodzaj mowy, która nie troszczy się o porozumienie? Ubóstwo to inaczej brak pewnych danych środków, pewnej danej techniki (w znaczeniu: potwierdzonej ustalonym doświadczeniem porozumiewania się).\nUbóstwo w sztuce to inaczej odsłonięcie nikłych podstaw dzieła, w którym użyte środki i przywołane treści dotyczą peryferii życia ludzkiego.\nMarzenie Becketta ujawnia w istocie jego anty-idealizm znoszący pojęcie sztuki jako pracy nad ideą. W jej miejsce pojawia się raczej praca z emocjami, pamięcią, z nieustannym doświadczeniem bycia obecnym.\nWspółpracuje się zatem z niepewnością i niejasnością. Opowiada się odpowiedź a pytanie może brzmieć jedynie tak: Jak to właściwie jest? Między pytaniem – przyczyną a odpowiedzią – skutkiem istnieje przepaść przecząca linearności kolejnych zdarzeń-doświadczeń. Struktury językowe, jeśli w ogóle mają być coś warte, muszą przekazywać bezpośrednio pojmowaną strukturę doświadczenia. A skoro tak, zamiast linearności pojawia sie porwany wątek, gdzieniegdzie jasny i wyraźny, najczęściej jednak poplątany i zawiły. Klasyczna narracja jest nieosiągalna.\nCeną jaka przychodzi płacić za ów postulat bezpośredniości jest gorycz porażki artystycznej, ból niewyrażania tego co miało być wyrażone.\nGesty, słowa, czyny, myśli szukają wspólnego im miejsca, schronienia będącego jedyną nadzieją, Szukają kartki papieru czy fragmentu podłogi do zajęcia.\nSiła dzieła wybitnego artysty tkwi w jego „artystycznogenności” – przekazuje on innym artystom określone „geny” mające zasadniczy wpływ na ich pracę. Od biedy można by to nazwać poczuciem tradycji – ja wolę mówić o poczuciu rodzinności.\nNa przykład tak: Beckett – ojciec.\nOwe cztery lekcje wg Niego, poza niewyrażalnymi choć dotykalnymi implikacjami, stworzyły aurę, w której powstawały moje rzeźby.\nNiemniej teksty Becketta nie mogą odnosić się wprost do rzeźby. Powód jest oczywisty, bowiem tekst (nawet o szczątkowej narracji) jest zawsze mową o czymś podczas gdy rzeźba sama w sobie jest już czymś. jest rzeczą, przedmiotem w tym sensie, iż jest ona doskonałym i fizycznym partnerem naszego ciała. Podobnie jak stół czy krzesło.\nPodkreślmy wyraźnie – partnerem całego ciała, a nie oczu lub rąk jedynie. Tu zresztą, jak sądzę, tkwi siła magicznej ewokacji jaka wywołują wszelkie przedmioty istniejące wśród nas i wobec nas, o które się potykamy, obijamy. Są one jakby echem nas samych.\nKiedyś uznałem, iż jedynie odwołując się do oczywistych i zwykłych sposobów naszego istnienia mogę uczynić coś istotnego w rzeźbie. Bez pośrednictwa wyobrażeń i symboliki. Dopuszczalna metaforyzcja odnosiła się do podstawowych, znanych od zawsze warunków istnienia, a więc: poczucia równowagi, dialogu między koniecznością i przygodnością, poczucia ukierunkowania bądź inaczej bycia zorientowanym wobec kogoś i czegoś.\nRzeczywiste poczucie równowagi mogłem ukazać poprzez rzeźby składające się z fragmentów (luźnych części) ułożonych wzajemnie w takiej relacji aby wypadkowa ich ciężarów utrzymywała całość. W każdej chwili groził upadek (grupa rzeźb „Instress-Inscape”). Byłem przekonany iż wszelkie przedstawienie wyobrażenia upadku w rzeźbie jest problematyczne i z gruntu sentymentalne. To co należało zrobić to ująć go dosłownie i fizycznie.\nPrawa grawitacji czy balansowania czyli niejako prawa konieczne, użyte jako „treść” pracy przynosiły najczęściej przygodne kształty.\nPrzykładowo: używając belek, sztab żelaznych do przyparcia rysunku do ściany zdany byłem na egzaminację ich ciężaru i ich entropii – ich wygląd był bez znaczenia. Ostatnie rzeźby (pokazywane w Krzysztoforach) odnoszą się wprost do poczucia orientacji (bycia zorientowanym wobec …). orientacja czy inaczej ukierunkowanie to zajęcie stanowiska, a głębiej, to moralne zmaganie sie z przestrzenią.\nKtoś spyta – co tu jest odpowiedzią Beckettowi?\n„(…) Pamiętne było ich pożegnanie. Neary wynurzył się z jednego ze swoich kamiennych snów i rzekł:\n– Murphy, życie to tylko postacie i tło.” ⁴\nParafrazując powyższe słowa, w moim przypadku, przypadku rzeźbiarza, życie to postacie i tło w rzeczywistej, lokalnej i niedoskonałej przestrzeni. W takiej jak ten czy inny pokój, wnętrze tej galerii, tego muzeum.\nTo egzaminacja postaci i tła poza najdoskonalszą przestrzenią lokalną jaka jest wnętrze czaszki.\nTam gdzie moc słowa o figurze, o jej ciele i kierunku osiąga kres wyrażania pojawia sie moc samej figury stojącej naprzeciw ciebie lub leżącej u twych stóp. Figury „patrzącej” wprost i w bok, figury niepewnej czy „kroczyć” w lewo czy w prawo … a może w górę.\nSztuka a więc zwykła praca nad życiem, które nam dano, nie potrzebuje wielkich słów ani wielkich uniesień. Nie potrzebuje nawet ekspresji. Jedynie trochę Wolnego Miejsca, trochę spokoju aby bezsilnie drążyć tajemnicę bycia w tym świecie.\n1. Jan Błoński, Marek Kędzierski: „Samuel Beckett”, str. 113, Czytelnik, 1982\n2. Deirdre Bair: „Samuel Beckett, A biography”, tłum. M.Ch., str. 445, Picador, 1978\n3. Samuel Beckett: “Trzy dialogi o malarstwie”, przeł. Antoni Libera i Elżbieta Jasińska, str. 100, Dialog z 12 XII 1983\n4. Samuel Beckett: „Murphy”, przeł. Irena Kowalik, str. 37, Literatura na Świecie, nr 5/1975