Pierwszy rozdział [Ksenia K. Zając] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00174 004064 20858303 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Ksenia K. Zając Liczba stron: 245\nISBN: 978-83-272-3743-9 Data wydania: 2014-06-29\n„Pierwszy rozdział' to zapis jednego roku z życia czterech przyjaciółek. Kiedy jedna z nich dowiaduje się, że jest śmiertelnie chora, wszystkie zmuszone są porzucić ostatnie miesiące beztroskiej młodości, które miały zaplanowane wprowadzając się do maleńkiego domku na podkrakowskiej wsi i przyjąć odpowiedzialność już nie tylko za swoje szczęście, ale także za siebie nawzajem. Każda z nich doświadcza tego, co się wokół niej dzieje na swój sposób i inaczej niż pozostałe dojrzewa do swojej dorosłości.\nW ciągu trzynastu miesięcy, pomiędzy wrześniem a wrześniem, odkryją jak łatwo jest zakochać się bez pamięci i do czego zdolna jest prawdziwie kochana kobieta, oraz zrozumieją, dlaczego warto ryzykować, nie tylko na loterii. W obliczu nowej rzeczywistości, zbuntują się na los i zakwestionują swoje dotychczasowe przekonania po to, aby na podwalinach tego, co znały do tej pory zbudować swój własny dom i wytapetować go nadzieją, miłością i przyjaźnią.\nPierwszy Rozdział Ksenia K. Zając\n© Copyright Ksenia K. ZającProjekt okładki Ksenia K. ZającISBN 978-83-272-3743-9 Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części publikacji zabronione bez pisemnej zgody autora. Skład wersji elektronicznej: Virtualo Sp. z o.o.\nSpis treści KODA Julia rok wcześniej WRZESIEŃ Nat Alex Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nJulia – Kiedy oddajesz klucze? – Pyta Alex, siadając na swoim wiklinowym krześle w rogu kuchni i patrząc przez okno. Po drugiej stronie szyby, nasz pies biega jak opętany po ogrodzie, najprawdopodobniej żegnając się w sobie tylko znajomy sposób z każdym robaczkiem, listkiem i kamykiem z osobna. – Jutro. – Odpowiada moja siostra i siada koło mnie na kuchennej ławie. – Pani Brygida przyjedzie koło południa. – Wie, że zmieniłyśmy wystrój kuchni? – Pytam niepewnie. W końcu nie każdemu właścicielowi nieruchomości musi się podobać, kiedy lokatorzy przemeblowują mu dom. – Wie. – Uspokaja mnie Nat. – Wszystko jej wytłumaczyłam i powiedziała, żeby się niczym nie martwić. – Wytłumaczyłaś jej też, dlaczego nie przedłużamy umowy najmu na kolejny rok? – Cicho docieka Al. Przez chwilę moja starsza nic nie odpowiada. Wstaje, podchodzi do kredensu i nalewa sobie kolejny kubek zielonej herbaty ze stojącego na nim czajniczka. Potem wraca, siada z powrotem koło mnie i stwierdza: – Powiedziałam jej, że ty i ja wyjeżdżamy z kraju, a Julka przeprowadza się do Krakowa. – Pytała o Lenę? – Znowu ta cisza. Żadna z nas się nie odzywa, ale wszystkie myślimy o tym samym. A raczej o tej samej osobie. – Powiedziałam, że Lena też nie będzie już tu mieszkać. – Mówi w końcu Nat i próbuje dodać. – Mówiłam, że ona… – Nie powiedziałaś jej. – Stwierdza Alex. – Nie. – Przytakuje. – Nie powiedziałam. Siedzimy jeszcze dobre kilka godzin w tej kuchni, w tym domku, który był naszym przez ostatni rok. Nie rozmawiamy zbyt dużo. Nie mamy właściwie, o czym. Przez te parę dni od czasu, kiedy wszystko się zmieniło, zdążyłyśmy powiedzieć więcej, niż kiedykolwiek byśmy chciały. A tematy, które musiałyśmy poruszać były zbyt bolesne, żeby kiedykolwiek chcieć do nich powracać. Nie mówimy, więc już nic. Patrzymy tylko, rozglądamy się po tych pokojach, każda innymi oczyma. Te wspomnienia, które tutaj stworzyłyśmy nie są identyczne dla nas wszystkich. Pewnie nawet te, które były naszym wspólnym udziałem zapamiętałyśmy w różny, całkowicie indywidualny dla siebie sposób. Ściany tego maleńkiego domku na nikomu nieznanej wsi zawierają w sobie historię naszej przyjaźni. Drzwi, przez które weszłyśmy rok temu są tymi samymi, które zamknęły się wtedy za nami, zostawiając pewną część naszego życia w zarośniętym mleczami i trawą ogrodzie. To dzieciństwo, które pozostało na skrzypiącej huśtawce na werandzie, do którego podchodzimy jeszcze od czasu do czasu. Kołyszemy się czasami razem z nim, próbując sobie przypomnieć jak to było, kiedy nasz świat składał się z kolorowych, intensywnych barw i krystalicznie brzmiącego w jesiennym powietrzu śmiechu. Kiedy nasze największe dylematy, skupiały się na tym, czy można założyć czerwoną czapkę do fioletowego szalika. A gdy miałyśmy już dosyć wspominania tego, co było, wstawałyśmy z huśtawki i wchodziłyśmy z powrotem do środka. Potem siadając przy kuchennym stole, ogrzewałyśmy się w cieple płonącej jak niegasnący płomień olimpijski atmosfery przynależności. Te ściany były cichymi świadkami naszego dojrzewania, naszej transformacji w to, czym jesteśmy dzisiaj. Część tych momentów, które nas ukształtowały były wspaniałe i zapierały nam dech w piersiach swoją intensywnością. Inne zakradały się na nas niepostrzeżenie, nie dając nam poznać swojej wagi, zanim nie było już za późno i nie miałyśmy wyboru innego, niż z uśmiechem poddać się temu, czego od nas oczekiwały. Ale były też takie, które postanowiły utwardzić nasze dusze i kości nie miłością i niespodziankami, ale tymi chwilami, o których nikt nigdy nie marzy i których wcale się nie oczekuje. Wtopiły stal w nieprzygotowane na to mięśnie, wypalając je łzami, bólem i żalem. Jednak także i one były częścią naszego dorastania. Siedząc w tej kuchni rok po tym, kiedy wszystko się zaczęło, nie wyobrażam sobie, abym chciała być kimkolwiek innym niż ta kobieta, którą ten czas wykreował ze mnie przy użyciu wszystkich dostępnych sobie narzędzi. Nie wyobrażam sobie, aby Nat czy Alex mogły być inne, niż są teraz. Aby tego chciały. Jutro oficjalnie oddajemy pani Brygidzie, właścicielce klucze do jej własności. Oficjalnie odchodzimy z tego miejsca. Dzisiaj, w ciszy i szarości październikowego wieczoru, żegnamy się same z naszym przyjacielem; domem, który opiekował się nami przez te czternaście miesięcy. Każda z nas przeżyła w nim co innego, zaprzepaściła swoje własne nadzieje i odnalazła własne nowe marzenia. Ale koniec końców, wszystkie nas złączyło i zawsze już będzie łączyć to samo… Lena…\nNat I Jest szósta rano w sobotę. Praktycznie środek nocy. Nawet kogut Muraczów jeszcze śpi. Z drugiej strony, może Alex trafiła go wreszcie tym sandałem od Prady, którym wymachuje odkąd się wprowadziłyśmy? Laska ma świetne oko, a z jej okna do płotu tylko pięć metrów. Zazwyczaj o tej porze już się ptaszysko rozdziera… No nic, trzeba będzie sprawdzić, czy trzeba sąsiadom odkupić wyjca. Staczam się z łóżka i lekko się zataczając wychodzę z sypialni. Oj, zapomniałam o drewnianym progu w wejściu do przedpokoju! Boli! Otwieram wreszcie oczy, tak bezpieczniej. Ból w dużym palcu lewej stopy bardzo szybko doprowadza mnie do przytomności. Kiedy jestem już w stanie znowu chodzić, próbuję sobie przypomnieć, co w ogóle skłoniło mnie do wstania o tej porze? A no tak, to ten stukot patelni i nieomylny swąd spalenizny wpełzający mi do nozdrzy, mnie obudził. Kierunek kuchnia. – Co ty u diabła robisz? – To ja, pełna zdziwienia stoję w progu naszej (dopiero, co wypucowanej na glanc) kuchnio-jadalni. – Naleśniki. I nie u diabła, tylko u ciebie. Dzień dobry. – Odpowiada błyskotliwie moja cudowna, najukochańsza i mieszkająca 80 km i paręset krów stąd siostra, Julia. W tym samym czasie, próbuje odkleić od patelni coś, co zgaduję faktycznie miało być naleśnikiem, ale gdzieś w połowie smażenia straciło ambicję. Jedzeniu maltretowanemu przez moją młodszą, często się to zdarza. – A możesz mi wyjaśnić, czemu robisz je na mojej kuchence w Węgrzynie, województwo małopolskie, zamiast na swojej własnej w Katowicach, województwo śląskie? – Obserwowanie jak Julka zdziera teflon z nowej patelni Leny zaczyna mnie trochę nudzić, więc podaję jej olej. – Masz, zazwyczaj z tłuszczem smaży się lepiej. – No popatrz, wiedziałam, że o czymś zapomniałam. – Teraz, kiedy zagrożenie pożarowe zostało zażegnane, daję sobie minutę na analizę sytuacji. Siedzę w swojej kuchni. To znaczy, mojej i moich przyjaciółek: Alex i Leny. Pomieszczenie jest integralną częścią bardzo miłego i przytulnego domku, który wynajęłyśmy z dziewczynami, tydzień temu. Lokalizacja owego: prześliczna miejscowość wiejska o nazwie Węgrzyn, 22 km od Krakowa. Jesteśmy szczęśliwymi najemcami pięciu sypialni, salonu i kuchnio-jadalni. Łazienka jest, niestety tylko jedna, ale za to dostałyśmy też werandę. Julka z nami nie mieszka. W zasadzie, to Julki nie powinno tu w ogóle być. Przecież nikomu nie powiedziałam, że wróciłam. Już to widzę: "Tatusiu, plecy mnie bolały od zbierania tych truskawek, więc wróciłam do Polski. Kiedy wyjeżdżałam, sam zresztą stwierdziłeś, że to zły pomysł, żebym zabierała się za ogrodnictwo. No, i miałeś rację. I wiesz, co jeszcze? Przeanalizowałam moje życie i doznałam olśnienia. Nie chcę mieszkać w Katowicach i iść na studia doktoranckie. Postanowiłam przeprowadzić się na wieś. Zamieszkam z dziewczynami, które poznałam w Holandii. Bardzo fajne laski. Polubisz je. Nauczycielka z nerwicą natręctw i chwilowo bezrobotna, ruda w wielu odcieniach studentka psychologii z domowym zwierzątkiem - odziedziczonym po byłym, importowanym z UK pełzającym gadem akwaryjnym. Już sobie nawet znalazłam pracę. Będę recepcjonistką w hoteliku, we wsi obok. Wprawdzie magister z informatyki nie bardzo mi się przyda, ale będę miała szansę rozwinąć inne moje zdolności, o których posiadaniu nawet nie miałam pojęcia. Na przykład wczoraj, kiedy w 308 zaciął się zamek, otworzyłam go wsuwką do włosów. Prawie jak Mata Hari. Możesz mi przysłać Tingę? Będzie tu miała dużo pola do biegania, a i krowy sobie pogoni. Tylko nie te od Rodzkich zza zakrętu. One jakieś wściekłe chyba są. Wczoraj goniły moją współlokatorkę przez pół pola. Buty sobie zniszczyła." Ha ha. Rezultat – zawał. Albo morderstwo. Z tatą to zawsze jest problem przewidzieć czy bardziej chce zabić mnie czy to on traci ochotę do życia. Zamartwiałby się staruszek i gryzł, a introwertyzm nikomu na zdrowie nie wychodzi. Prawnikowi takie martwienie się nawet nie przystoi. To, po co go stresować przed czasem? Jeszcze wpadłby na pomysł, żeby tu przyjechać i próbować mnie nakłonić żebym wróciła na uczelnię. A ja przecież chcę poszerzać swoje horyzonty na łonie natury. Powiem mu jak już wszystko będzie nieodwołalne. Może za miesiąc? Będę już zaaklimatyzowana w nowym domu i pracy. I udowodnię mu, że nie ma się, o co bać, bo wszystko jest w porządku i radzę sobie świetnie. Na wszelki wypadek, żeby ktoś życzliwy się z nim nie podzielił radością z mojego powrotu, nie chwaliłam się nikomu. Co prowadzi mnie z powrotem do pytania wyjściowego: Co, u diabła Julka robi w mojej kuchni?! Może wypada powtórzyć? – Julka? – No? – Co ty, u diabła robisz w mojej kuchni? – Rozpłaszczam się już zupełnie na stojącym w kącie krześle wiklinowym. Alex przytargała je ze strychu stwierdzając, że to najwygodniejszy mebel na świecie. – Krótko, zwięźle i na temat, proszę. – Mam dwadzieścia lat. – Patrzy na mnie z poważnym wyrazem twarzy. Zamierzony efekt napięcia lekko przyćmiewają żółte gumowe rękawice, które ma na rękach i dzierżona dalej nieszczęsna patelnia. Młoda przerzuciła się już na zmywanie. Słusznie, to jej wychodzi znacznie lepiej. Chociaż teraz nieszczęsna patelnia cierpi od czyścika. – Wiem, wysłałam ci kartkę na urodziny, pamiętasz? – Młoda rzuca mi sfrustrowane spojrzenie. Okej, przyznaję. Bycie zabawną o szóstej rano nie bardzo mi wychodzi. – A może zaczniesz od powiedzenia mi jak ty się w ogóle dowiedziałaś, że wróciłam? I to jeszcze z dokładnym adresem pobytu. – No proszę cię. Pierwsza zasada dochowywania sekretów: nie mów Klaudii. Sama mnie tego nauczyłaś. – Marszczę czoło. Cholera. Dwadzieścia trzy lata stażu mojej przyjaźni z tą dziewczyną, a ona ciągle nie umie utrzymać języka za zębami. Z drugiej strony, trochę samokrytycyzmu: po dwudziestu trzech latach powinnam się była tego spodziewać. Czyżbym zapomniała, że to ta sama laska, która była tak podekscytowana moim pierwszym okresem, że musiała się dobrą nowiną podzielić z całą 6A? Chwila, moment. Młoda chyba coś gada, a ja nie słucham. To też niebezpieczne. Tak się trzy lata temu pozbyłam roweru. – Powtórz, proszę. Twoja wspaniała siostra jeszcze śpi. – Jestem wystarczająco dorosła, żeby mieszkać 'na swoim'. – O, Boże, wiem gdzie to zmierza. Nagle cała moja senność odpływa jak silikon z przekłutego implantu. – Nie. Nie ma mowy. – No proszę! – Jakby powiedziała Alex: Wow! Gdzie się podziała ta powaga, którą tak przed chwilą emanowała? – Błagam, błagam, błagam! – Teraz pora na twoje specjalne spojrzenie. – O, jest. Urabiała mnie tak odkąd byłyśmy małe. Gdy ja dostałam na święta łyżworolki, a ona lalkę, rzuciła popatrzyła tak na mnie, jak kopnięty psiak. Byłam jedyną czternastolatką z Barbie, podczas gdy moja dziewięcioletnia siostrzyczka śmigała w moich rolkach ósemki po parkingu za domem. Tym razem się nie dam. Będę twarda, stanowcza i nieustępliwa. – Wiesz jak mi nudno w domu bez ciebie? – Technika na pochlebstwo. – Acha, jasne. Tak tęsknisz, że pewno dawno już zagospodarowałaś mój pokój na studio taneczne. – Chwila ciszy… - Zrobiłaś z mojego pokoju studio taneczne?! – No przecież i tak nie chcesz wracać do Katowic! – Wymachuje na mnie czystą już Nieszczęsną Patelnią. To się chyba przyjmie, jako nazwa własna. – Poza tym, zrobiłam ci naleśniki! – Nic, co ty upichciłaś nie nadaje się do jedzenia. – Stwierdzam, przypominając sobie jej mielone z zeszłego roku, po którym tata zamiast do pracy, to przez trzy dni tylko do łazienki chodził. - A te twoje naleśniki, to wyglądają jak jajecznica. – Julka wynurza się spod szafki z garnkami i rzuca mi oburzone spojrzenie. – No wiesz! – Nieszczęsna Patelnia odpoczywa wreszcie w kredensie, a ja zaczynam się zastanawiać, czy to przypadkiem nie na mnie spadnie obowiązek kupienia nowej. W końcu Alex też z Lenką zapowiedziałyśmy, że za wszystkie zniszczenia spowodowane przez jaszczura, będzie odpowiadać z własnej kieszeni. Młoda to chyba taki mój gad. Z drugiej strony, koniec końców, Julka pewnie i tak postawi na swoim, jak zawsze. To wtedy przynajmniej sama zapłaci za zniszczony sprzęt. Ja tam wracam do łóżka. Nie ma sensu tracić sobotniego poranka na debatowanie sprawy, której wynik był przesądzony w momencie, kiedy Młoda postawiła stopę w Węgrzynie. Trzeba przyznać, że jest dziewczyna zdeterminowana. Co postanowi, tego dokona. Jedno mnie tylko zastanawia… – Julka? – No? – Gdzie dokładnie tata myśli, że jesteś? – Na rekolekcjach w Krakowie. – No tak. Cała Julka Kardasz. Bez słowa więcej przynoszę jej poduszkę i kieruję na kanapę do salonu. Obie wiemy, że to oznacza kapitulację. Ona uśmiecha się tymi swoimi wielkimi, czekoladowymi oczami i w jednej chwili przypominam sobie dokładnie, czemu tak za nią tęskniłam przez te trzy miesiące spędzone w Holandii. Może jednak nie będzie tak tragicznie? II Ale się myliłam. Było dokładnie "tak tragicznie". Chcąc – nie chcąc, konwersację z tatą trzeba było przyspieszyć. Jak komuś córa zaczyna wynosić z domu walizki swoje i siostry, to zaczyna się robić podejrzliwy. Pojechałam, więc za Julką do domu rodzinnego, do kochanego tatusia, który sobie "ręce po łokcie dwadzieścia pięć lat urabiał" żeby jego córeczki miały "wszystkie drzwi otwarte i mogły zostać Kimś", przez duże K. Miałam za zadanie powiedzieć mu, że wyżej wymienione córeczki postanowiły zamieszkać na wsi i pracować w hotelu, i że wolą towarzystwo krów, kóz i kaczek od intelektualnej elity młodego pokolenia. Przez całą drogę pociągiem do Katowic, przygotowywałam merytoryczne argumenty przemawiające na korzyść moją i Młodej. Wyszłam z założenia, że jeżeli uda mi się obudzić jego prawniczą naturę, to potencjalnie zminimalizuje się częstotliwość jego wrzasków. I w zasadzie to całkiem dobrze mi szło, dopóki cudowna siostra moja nie zapytała czy, skoro sobie "ręce po łokcie urabiał", to nie pracował kiedyś przypadkiem na kopalni zamiast na Uniwersytecie, a ona po prostu była zbyt mała żeby pamiętać. Potem to już krzyczał, lamentował, odwoływał się do nieomylnej opinii ludzkiej, która na pewno nie będzie życzliwa czterem dziewczynom mieszkającym samotnie na wsi, z dala od domu rodzinnego. I, oczywiście, wszyscy troje doskonale wiedzieliśmy, że to było delikatnie przeprowadzone oflagowanie nas, jako starych panien na wygnaniu. Ale trzeba przyznać, jego politycznie poprawne sformułowanie brzmiało o wiele lepiej niż wersja wprost. Koniec końców, kiedy zorientował się, że ani prośbą ani groźbą nic nie wskóra, a żadna z nas pomimo jego najszczerszych chęci nie jest ubezwłasnowolniona, dał za wygraną. Próbował jeszcze znaleźć jakieś kruczki prawne w naszej umowie najmu, ale po dwóch dniach bezowocnych poszukiwań, skapitulował zupełnie. Skoro ja już mam magistra, a Julka obiecała, że ze studiów nie zrezygnuje, tylko przeniesie się na uniwerek do Krakowa, obyło się bez zawału i morderstwa. Co prawda, do tego pierwszego mało brakowało, bo tato stwierdził, że łamiemy mu serce. Ale tu Młoda znowu błysnęła, zauważając, że jak do tej pory na świecie były tylko dwa udokumentowane przypadki złamanego serca. Sprawdziła śmiertelność tej przypadłości po tym, jak Wredny Tomasz z nią zerwał. Chociaż więc i w tym aspekcie tatuś się bardzo starał, to nie umarł. Na odchodne, jak wyjeżdżałyśmy stwierdził, że pojawi się u nas niebawem. Na pytanie, kiedy to jest "niebawem", odpowiedział nie mniej tajemniczym synonimem "wkrótce". Ogólny efekt tych zapowiedzi można porównać do Schwarceneggerowskiego "I'll be back", które do dzisiaj wywołuje gęsią skórkę u doświadczonych kinomanów. Młoda skwitowała, że mniej więcej tak się czuła przed inspekcją Sanepidu w restauracji, w której pracowała. Ale teraz jesteśmy już u siebie i zaczyna nam się udzielać popołudniowy spokój wsi. Atmosfera lenistwa i braku pośpiechu była głównym powodem, dla którego postanowiłyśmy z dziewczynami tutaj zamieszkać. Warto było. Godzinę temu wróciłyśmy z Julką i Tingą, psem wielorasowym, w którego posiadaniu jestem, ze stacji kolejowej. Lena, która przyjęła nowiny o dodatkowej lokatorce i psiaku ze swoim markowym stoickim spokojem, przywitała nas plackami po węgiersku, usmażonymi na Nieszczęsnej Patelni. Pomimo braku teflonu na 90% powierzchni, dzielne naczynie nadal się trzyma i funkcjonuje. Chociaż od czasu katastrofy naleśnikowej Julii, moja przyjaciółka zabiera je po użyciu do swojego pokoju i chowa pod łóżkiem. Tak na wypadek, gdyby Młodej strzeliło do głowy jeszcze raz gotować. Podziwiam kobietę. Sprzęt kuchenny to dla niej świętość, a kuchnia to świątynia. Trochę tak jak ze mną i wszystkim związanym z muzyką. Gdyby ktoś zmaltretował tak mojego iPoda albo pianino, byłaby krwawa rzeź. A ona spokojnie, z uśmiechem na twarzy serwuje tu mojej młodszej kolację. No, musi mieć uśmiech na twarzy, bo inaczej nie pichciłaby placków. Lena ma bardzo emocjonalne podejście do kuchni. Ma inne danie na każdy humor. Placki po węgiersku – wchodź i się częstuj, kucharka serdeczna. Rolady wołowe – wchodź i pocieszaj, kucharka w dołku. Zupa pomidorowa – omijaj szerokim łukiem, kucharka gotowa do erupcji. To działa jak barometr. W tą sobotę, kiedy pojawiła się Julka, zdecydowanie spodziewałam się pomidorowej. A tu placki. – Tylko proszę cię, nie zbliżaj się już do kuchni, dobrze? – To cały komentarz, jaki Lena dała do sytuacji i który powtarza, kiedy tylko widzi Młodą. Chociaż trzeba przyznać, że ta ma na tyle przyzwoitości, żeby wyglądać na skruszoną. – To, co, kurde? Ma jeść na dworze? – Z przedpokoju dobiega głos Alex, która jak zostałyśmy poinformowane, udała się do weterynarza z kogutem sąsiadów, w celu naprawienia rzeczonego. Widać naprawiła i wróciła. Albo dała się ponieść swojej mrocznej stronie i uśpiła ptaszysko. – Nie, jeść możesz. – Zezwala łaskawie Lena. - Ale tylko to, co ktoś inny ugotuje. – Po chwili namysłu dodaje. – Ale nie Alex. – Ostatnio, jak robiła tosty, zapomniała zdjąć folię z sera. – Tłumaczę. – Najlepiej to my z Nat będziemy gotować. – Stwierdza kuchmistrzyni. - A jakby nas nie było, to możecie sobie odgrzewać mrożonki w mikrofalówce, okej? – Ale za to macie przywilej wyłącznego obsługiwania zmywarki. – Dorzucam i podaję mojemu kundlowi kolejny kawałek Boskiego Placka. Jej też smakuje. – No, dzięki za zaufanie! – Alex wchodzi do kuchni z kogutem pod pachą. Jednak potwór żyje. Ale chyba za bardzo mu się nie podoba jego obecna pozycja, bo próbuje znokautować Rudą skrzydłami, pomagając sobie w walce o wolność dziobem. – Ej, ale do kuchni to się zazwyczaj wnosi tylko martwy drób. – Zagaduję obserwując jak moja przyjaciółka bezowocnie usiłuje powstrzymać ptaszysko przed ucieczką. – No, wiem. Nawet nie masz pojęcia, jak ja bym chciała przerobić go na zestaw KFC. – Wredny stwór raczej nie podziela jej sentymentu. Właśnie ugryzł ją w rękę i teraz próbuje sięgnąć twarzy. Tinga, koneserka drobiu szaleje pomiędzy nimi, całkowicie zapomniawszy o plackach - Muraczowie wyjechali na targ do Wadowic i wrócą dopiero wieczorem. Do tej pory muszę się z nim użerać. Weź tego psa zanim będę musiała wracać do weterynarza! - Próbuje przytrzymać pierzastego za skrzydła, kiedy Julka i ja łapiemy czworonoga. – Oj, uważaj, bo uszkodzisz! – Lena Obrończyni Uciśnionych. Jak zawsze. – Z miłości w niego butami nie rzucałam! – Walka trwa. Kogut lata teraz po podłodze, goniony przez dziewczyny. Sekundę temu kopnął w miskę z psią karmą, która po krótkim ślizgu po panelach wylądowała pod nogą Alex. Ta, próbując ją ominąć, weszła za to w miskę z wodą. To lepsze niż kino. Siedzimy z Julką i oglądamy dalszy rozwój akcji, trzymając drugie zwierzę i wcinając najlepsze placki pod słońcem. – To ten Wyjec? – Młodej chyba też udzielił się kinowy nastrój, bo pyta szeptem, jakby nie chciała zakłócić seansu. Odpowiadam tak samo. – No. – A jakbyś nie rzucała, to byś nie musiała jeździć po weterynarzach! – Z tła dobiega nas riposta Leny. Próbuje zagonić koguta do kąta za pomocą wciąż dzierżonej łopatki do placków i ręcznika. – Czemu w ogóle musiała jechać? – Indaguje dalej Julka. – Wyjec nie wyje od czasu ataku. Ma traumę. – A propo placków… Coś się chyba przypala. Wyjmuję z szuflady drugą łopatkę i wykładam zawartość patelni na swój talerz. – Mi też daj. Jak się sąsiedzi dowiedzieli, że to był atak? – Zabieramy się do dalszej części kolacji. – Jak znajdujesz różowy sandał Prady z dziesięciocentymetrową szpilą, koło nieprzytomnego koguta, to raczej scenariusz się sam klaruje. A i lista podejrzanych jest krótka. – Żeby to był jakiś trampek, to by się pewnie bawili w Kopciuszka i chodzili przymierzać, komu pasuje. – Dorzuca główna podejrzana. – Mało higienicznie. – Zauważa Julka. Dziewczynom wreszcie udało się uspokoić ptaszysko. To znaczy, sam się uspokoił, bo pod pudłem, pod które go wepchały musi być dosyć ciemno. Lena wraca do pichcenia. To dobrze, bo jestem głodna, a Ruda właśnie ukradła mi placka. Rzucam jej moje niedobre spojrzenie. – O! Rusza się. – Zauważa Julia, obserwując z zaciekawieniem jak pudło zaczyna sobie sunąć po kuchni. – Cholerne ptaszysko! – Alex dopada pudła i siada na nim okrakiem, przysuwając się jednocześnie do stołu i kolacji. Potem już kończymy jedzenie Boskich Placków w relatywnym spokoju. Ja, Lena, Alex, Julka i Tinga. Tylko czasami Wyjec daje o sobie znać stukając w swoje pudło. III Mój dzisiejszy dzień przesycony był Marudną Moniką. Marudna Monika, to kierowniczka hotelu, w którym pracuję. Kiedy przyjechałam do pracy, ona jak zwykle już tam była. Siedziała na pluszowym fotelu koloru mocchi, (który bardzo, bardzo, BARDZO pasowałby mi do mojej sypialni) stojącym pośrodku holu, rozprzestrzeniając aurę samoumartwienia i rozpaczy. To akurat nie jest niczym nowym, bo takowa ma zwyczaj podążać za nią krok w krok. Szefowa moja ma trzydzieści pięć lat, wielkie jak jeziora mazurskie niebieskie oczy i kruczoczarne loki do pasa. Do tego figurę modelki i usta, które, śmiem przypuszczać, wyglądałyby bardzo ładnie wykrzywione w uśmiech, gdyby przypadkiem zdarzyło jej się kiedyś spróbować. Ogółem, bardzo inteligentna i całkiem sympatyczna kobieta. Tydzień temu zaoferowała się przenocować za darmo dzieciaki z pobliskiego sierocińca, gdzie miała miejsce jakaś awaria elektryczna i cały budynek nie miał prądu przez noc. Serce na dłoni. Tyle, że cały następny dzień narzekała na wszechobecne chaos i hałas, przyprawiające ją o ból głowy i oczopląs. Taka to właśnie jest Marudna Monika. Dzisiaj cały ranek wysłuchiwałam jak to słońce we wrześniu tragicznie wpływa na jej cerę. Potem mi się poszczęściło. Przyszli Suchoccy z 216. Trochę mało elegancko, bo w kapciach i piżamach, do tego lekko przemoczonych przy kostkach. Okazało się jednak, że ich brak elegancji był usprawiedliwiony. Prysznic w ich pokoju się zepsuł i tak sobie niezauważenie całą noc woda leciała. Niezauważenie, bo jak tłumaczył pan Suchocki, jego żona ma problemy z zaśnięciem, więc puszczają sobie do snu odgłosy oceanu. Podobno to pomaga. Widziałam kiedyś takie urządzenie. Nie rozumiem, czemu ktoś chciałby płacić ponad tysiąc złotych, żeby słuchać szumów do snu. Jak mieszkałam w Katowicach, 200 metrów od Spodka i ronda, to wystarczyło otworzyć okno i człowiek miał wszystkie możliwe odgłosy za darmo. A i tak jakoś lepiej przy tym nie spałam. W każdym razie, goście rano weszli do łazienki, a znaleźli się w basenie. LOL. Dzięki Bogu za upartych architektów, którzy jak mi powiedział Włodek Stróż, nie zgodzili się na obniżenie wysokich progów pomiędzy pokojami. Twierdzili, że to zniszczyłoby zabytkowy styl kamienicy. Marudna Monika nie cierpi ich, bo musi nogi podnosić, a przecież ma problemy ze ścięgnami, ale gdyby nie one, to zalane byłoby dużo więcej niż tylko łazienka w 216. Dość już, że remontować będzie trzeba też 116, piętro niżej. Ściany są tam tak zalane, że przypomina mi się akcja pożarowa u pana Klaszczota, mieszkającego piętro nad tatą. Przemiły staruszek raz sobie zasnął z papieroskiem, a myśmy przez miesiąc sypiali u cioci Kariny, zanim ściany wyschły i się je odgrzybiło. Po pół godzinie czekania, rozkosznym czerwonym żuczkiem przyjechali bardzo profesjonalnie wyglądający panowie hydraulicy. Wprawdzie guzik się na tym znam, ale mieli profesjonalnie wyglądające narzędzia, jakieś pompy i ogółem wszystko to, co zabierali Mario i Luiggi, kiedy wybierali się do pracy. Okazało się, że: "Pani kochana, toż to główna rura poszła. Za godzinę, to może nam paniusia do miasta po colę skoczyć. Ale to potrwa z tydzień albo dłużej." Komentarzy Marudnej Moniki przytaczać nie będę. A jak jeszcze po pół godzinie pracy zrobili sobie przerwę obiadową ("A co to, nam się spieszy? Spokojnie, pani kochana, momy czas.") i bułeczki z papieru rozwinęli, to wtedy i "pani kochana" rozwinęła się już zupełnie. Przynajmniej miała porządny powód do narzekania. Suchoccy ze swojej strony ją rozczarowali i kłopotów przy przeprowadzce do pokoju zastępczego nie robili żadnych. Okazało się, że staruszkowie mają bardzo dobrze wypielęgnowane poczucie humoru. Chyba kupię im te kalosze, o które prosili, "tak na wszelki wypadek". Koło wpół do czwartej Marudna Monika, ku uciesze reszty personelu, wybiegła z paniką, że przecież późno i że nie zdąży dojechać do domu przed godzinami szczytu. – To znaczy, że na drodze będą więcej niż dwa auta? – W końcu nie wytrzymałam i wypaliłam. Notatka na przyszłość: zapamiętać – Model Marudna Monika 1.0 nie ma w oprogramowaniu kodu regulującego humor. Zmroziła mnie wzrokiem i bez słowa wyprowadziła swoje szpile na parking, prawie nokautując w drzwiach wyjściowych Alex. Ruda ma jeszcze tydzień wolnego, zanim zaczną jej się wykłady, więc czasami wpada do mnie albo do Leny do pracy i wprowadza zamęt wśród tej nieco brzydszej płci. – Hej, bejbe. Co ugryzło twoją szefową? – Cmoka mnie w policzek i wraca do okna upewnić się, że powyższa faktycznie wyjechała. Wykorzystuję tą okazję i przyglądam się Alex bliżej, chyba po Raz pierwszy odkąd ją poznałam, cztery miesiące temu. W końcu, coś w niej musi być specjalnego. Bo inaczej, dlaczego każdy facet w promieniu kilometra tak się do niej klei? Nigdy wcześniej nie przyszło mi na myśl ocenianie jej wyglądu. Ruda to ten typ osoby, którą dostrzega się najpierw za sposób bycia, a potem już nie zwraca się uwagi na nic innego. Otwarta, serdeczna, ale też szczera do bólu i klnąca ciut za dużo. Do tego rozbrajająca tekstami w stylu "Nat, możesz przyjechać? Placek mi się przykleił do sufitu i nie chce zejść!" Czasami przypomina mi jedną z tych kawaii dziewczyn z japońskich kreskówek, które oglądałam, gdy byłam mała. Wielkie, niewinne, niebieskie oczy, do tego plotą, co im ślina na język przyniesie i zawsze są w samym centrum niesamowitych sytuacji, które nigdy nie są ich winą. Po prostu niemożliwe do niepolubienia. A teraz, próbując ocenić ją wizualnie stwierdzam, że rozumiem tych wszystkich kelnerów z hotelowej restauracji. Za każdym razem, gdy Alex się pojawia w dziwny sposób akurat mają przerwę i bardzo chcą spędzić ją w towarzystwie mojej kumpeli. Może przy metr sześćdziesiąt wzrostu jest trochę za niska, żeby zostać modelką, ale wszystkie inne wymiary pasują. Czyściutkie 90-60-90, do tego nieskazitelna cera, długie lśniące włosy i nieskazitelny frencz manicure na paznokciach. Dodajmy do tego ubrania i buty z najmodniejszych kolekcji (Ruda jest mistrzynią w znajdowaniu przecen) i mamy seksbombę. Jakoś nigdy wcześniej tego nie zauważyłam. Może to ma jakiś związek z tym, że kiedy ją poznałam próbowała właśnie wytłumaczyć zarządcy pola, na którym pracowałyśmy, że chyba zaszła jakaś pomyłka, bo ona miała pracować przy tulipanach, a nie truskawkach. Tulipany to takie piękne kwiatki, a ona przecież nawet nie lubi truskawek, bo kiedy miała sześć lat i odziedziczyła po siostrze sukienkę w te właśnie owoce i śmiały się z niej wszystkie dzieciaki na podwórku. A wszystko to baaardzo łamaną angielszczyzną, której na szczęście kierownik i tak nie rozumiał, bo mówił jedynie po holendersku. Trzeba przyznać, że po takim wejściu, nie zwróciłam już najmniejszej uwagi na wygląd dziewczyny. Wystarczyła jej rozbrajająca osobowość. Naturalnie, przyjmowałam za fakt oczywisty, że Alex jest śliczna, ale to tyle. A teraz, po bliższych oględzinach rozumiem, co Jarek Kucharz miał na myśli, kiedy zapytany przeze mnie parę dni temu o fenomen pustej restauracji i pełnego holu, kiedy moja psiapsiółka wchodzi do hotelu, odpowiedział mi: "Jakbyś była facetem, to też byś na nią poleciała." Ano, pewnie bym poleciała. – O czym ty tak myślisz? Nie przegrzej sobie styków. – Marudna Monika najwyraźniej opuściła perymetr, bo uwaga Rudej skierowała się z powrotem w moją stronę. Siada sobie w moim ulubionym foteliku i zaczyna pałaszować cukierki z półmiska dla gości. – O mojej orientacji seksualnej. – Odpowiadam zgodnie z prawdą. Zaczynam pakować wszystkie swoje karteczki i notesiki, którymi mam zwyczaj zarzucać biurko w czasie pracy i przygotowuję się do przekazania fortecy Lilce. Super dziewczyna, którą uwielbiam całym sercem. Głównie, dlatego, że ma insomnię. Zasypia nad ranem i śpi do czternastej. Z tego powodu woli pracować wieczorem, pozostawiając mi regularne 8-16, które w normalnych warunkach jest przy pracy w hotelu nieosiągalne. – A co ty, kurde, masz wątpliwości?! – Alex odrywa wzrok od przyniesionego jej właśnie przez Słodkiego Joachimka, kelnera, pucharka lodów. – Boże, ale wy tu macie obsługę w tym hotelu! – Nie mam wątpliwości. Porównuję po prostu o ile ciężej jest bycie heteroseksualną, kiedy musisz użerać się z bekającymi, uzależnionymi od playstation facetami, od bycia lesbijką i umawiania się z perfekcyjnymi, inteligentnymi i zabawnymi laskami jak na przykład ty. – I ty. – Odwzajemnia się Ruda i dzieli się ze mną lodami. Spogląda na zegar zawieszony nad biurkiem. – Już czwarta. To co, idziemy? I tak to właśnie trafiłyśmy do pobliskiego sklepu spożywczego, w poszukiwaniu mojej ukochanej zielonej herbatki z opuncją. Panaceum na zły humor. - Czy ten twój pies tak zawsze? – Alex podaje mi kolejne pudełko. Stoimy przy półeczce z herbatami, a rzeczony zwierz rozpacza, przywiązany do słupa na parkingu na zewnątrz. – Mój pies tak zawsze. – Odpowiadam rozkojarzona i czytam opis na kolejnym pudełku. Dwadzieścia minut przekładam wszystkie możliwe rodzaje herbatek i kaw. Z lewej strony na prawą i z powrotem. – Nie lubi jak się ją gdzieś samą zostawia. Uraz z dzieciństwa, po poprzednich właścicielach. Sprawdź jeszcze tamtą. – Wskazuję na pudełko w najdalszym rogu półki. – Zostawili ją przywiązaną do drzewa w parku, jak miała rok. Tak ją znalazłam. – Biedna. – Ruda odkłada herbatę na swoje miejsce. – To czerwona, nie zielona. W końcu jestem zmuszona zaakceptować uniwersalną prawdę kosmosu, że to, czego szukasz, jest zawsze jedynym produktem, którego brakuje w supermarkecie. Pasuję. Trudno, będę musiała poić się czarną herbatką z żurawiną, która może i smakuje dobrze, ale nie działa nawet w połowie tak narkotycznie jak zielona. Muszę pamiętać żeby powiedzieć Młodej, żeby mnie doprowiantowała jak pojedzie jutro do KRK. Wrzucamy jeszcze do koszyka bułki i mleko i kierujemy się w stronę kasy. Ustawiamy się grzecznie za panią w różowym sweterku, i czekamy. W koszyku sześć rzeczy, ale ludzi do kasy (jedynej czynnej) dziewięć. Murphy w akcji. W supermarketach działa chyba na pełny etat… – Zamknij już paszczę, potworze. – Mruczę pod nosem, słuchając rozpaczliwych szczeków mojego psa. – Parę dni temu przywiązałam ją do mojego roweru… – Zagaduje Alex. – A czy ten rower był przywiązany do czegoś oprócz Tingi?- Pytam przewidując już dalszą część opowieści. – No właśnie, nie. – Acha, a wiesz ile razy mi obcasy w powietrzu latały przy tym zwierzu? Ona ma siłę jak koń pociągowy. – Teraz to ja już wiem. Wyszłam ze sklepu, a tu pusto. Musiałam się panu policjantowi tłumaczyć, że mi pies rower ukradł. – Wyobrażam sobie tą sytuację i dopada mnie atak śmiechu. – A czy to nie było przypadkiem wtedy jak wróciłaś i mówiłaś, że cię policja alkomatem badała? – No właśnie! Ty wiesz, jaki to wstyd? – Ruda kopie mnie w kostkę, żebym przestała się śmiać. – Przynajmniej będzie pani miała, co opowiadać na przyszłość. – Zza naszych pleców dobiega nas głos. – Obracamy się obie i jak jeden mąż rzucamy nieuprzejme spojrzenie stojącemu za nami mężczyźnie. – Nie uczono pana w przedszkolu, że się nie podsłuchuje? – Rzucam najsłodszym głosem, na jaki mnie stać. – Nie podsłuchiwałem. – Stwierdza z uśmiechem pan. – Znajdujemy się w publicznym sklepie, w publicznej kolejce. Z pewnością zdawały sobie panie sprawę, że ktoś może was usłyszeć? – Boże, jak ja nie cierpię, kiedy ktoś mi patronizuje. Ostentacyjnie obracam się do pana plecami i liczę osoby przed nami. Jeszcze trzy plus ta pani przy kasie. – Serio, jak się to opowiada to wychodzi śmieszna historia. – Alex najwyraźniej nie ma problemu z mężczyznami wtrącającymi się w nieswoje sprawy. – Ale dla mnie to było traumatyczne przeżycie. Zgubiłam psa mojej przyjaciółki. Przecież ona by mnie chyba zabiła. – No, nie przesadzaj. Co najwyżej lekko bym cię uszkodziła. – Prostuję. W końcu nie chcę, żeby we wsi rozniosło się, że jestem psychopatką. Po prostu kocham mojego psa. – A poza tym, wie pan co? – Ignorują mnie zupełnie. – Ten pies ukradł mój nowy rower! – Faktycznie, szkoda roweru. – Zgadza się, ale zaraz potem spogląda na mnie i dodaje. – Ale psa, oczywiście, bardziej szkoda. – Dziękuję panu. – Obracam się z powrotem do nich, zamiast jak do tej pory podglądać konwersację w lustrze nad kasą. – Patryk, nie żaden pan. – Wyciąga rękę. Patrzę nieufnie najpierw na dłoń, potem faceta, do którego jest przytwierdzona. Z zasady nie zawieram znajomości w miejscach publicznych. Chyba, że instytucjach edukacyjnych. Jestem ostrożna. – Alex. – Odwzajemnia uścisk i uśmiecha się do niego. – To jest Nat. – Wskazuje na mnie i śle mi spojrzenie ostrzegawcze. No, dobra. Uśmiecham się sztucznie w stronę Patryka. – Cześć, miło mi poznać. Nat to skrót od Natalia? – Nat to Nat. – Odpowiadam krótko. Krąg osób, którym pozwalam nazywać się Natalia jest bardzo wąski i chcę żeby tak pozostało. – Musisz jej wybaczyć. Miała ciężki dzień w pracy. – Alex usprawiedliwia moje chłodne zachowanie. – Przykro mi. – Sympatyzuje nasz nowy znajomy. – Gdzie pracujesz? – W hotelu. Jest recepcjonistką. – Ruda odpowiada za mnie. Wow, ona serio jest na głodzie. Pierwszy napotkany facet i już szaleje. Nareszcie nasza kolej do kasy. Wykładam rzeczy na taśmę i kątem oka przyglądam się Patrykowi. Wysoki, z metr osiemdziesiąt pięć, może z trzydzieści lat, brunet. Na pierwszy rzut oka przystojny, całkiem miły uśmiech. Ale w garniturze i pod krawatem. Jesteśmy na wsi. Kto na wsi, gdzie jest cztery razy więcej krów niż ludzi chodzi w krawacie? No cóż, może przejezdny. W każdym razie, krawat to nie w stylu Alex. Z tego, co wiem, to woli raczej skejtów w za dużych spodniach. Takich, na których ja na pewno nie zwróciłabym uwagi. A na tego faceta tutaj, to może bym i zwróciła, gdybym nie miała już swojego własnego. Najwyraźniej laska jest już w desperacji. Nie była na randce od zerwania z Tomem miesiąc temu. Dla niej to wieczność. Płacę za zakupy i odwracam się do mojej pogrążonej w rozmowie przyjaciółki i jej nowej ofiary. – No cóż, na nas już czas. Alex, powiedz "Do widzenia, Patryk". – Do widzenia, Patryk. – Odpowiada posłusznie. – Do widzenia, Alex. Nat, do zobaczenia wkrótce? – Zagaduje rzeczony na odchodne. – Może. Cześć. – Łapię Rudą za rękę i wyprowadzam ze sklepu. Odpinamy prawie ochrypłą już Tingę i powolnym krokiem idziemy do domu. Ja podziwiając widoki, a Alex bocząc się na Patryka Czarusia za to, że nie poprosił ją o numer telefonu. – To twoja wina. – Stwierdza. – Jak moja? – Pytam zdziwiona. – Cały czas gapił się na ciebie, zamiast na mnie. – Bejbe, byłam tak nieuprzejma, jak tylko potrafiłam. Nie mam pojęcia, czemu się gapił. – Śmieję się. – Poza tym, ja nie potrzebuję faceta. Już mam jednego i to mi w zupełności wystarcza. – No właśnie. I dlatego powinnaś zostawić resztę przystojnych egzemplarzy dla tych z nas, które mają mniej szczęścia i nie są w posiadaniu prywatnego Ursa. – Tłumaczy Alex. – A ja właśnie jestem w posiadaniu prywatnego Ursa i dlatego wcale a wcale nie interesują mnie publiczne egzemplarze. – Egzemplarz Patryk najwyraźniej jest stracony. Przynajmniej dla mnie. Nie będę startować do faceta, który leci na moją psiapsiółę. – Pewno i tak więcej go nie zobaczymy. – Otwieram furtkę i wchodzimy do naszego ogrodu. – Trzeba by tu coś posadzić. Albo, chociaż trawę skosić, żeby nie wyglądało jak na dziczyźnie. – Tak, tak, zmieniaj temat. Nie przejmuj się swoją samotną i przez nikogo nieadorowaną przyjaciółką. – Udaje depresję i wchodzi do domu. Spuszczam Tingę ze smyczy, niech sobie polata i siadam na naszej huśtawce ogrodowej. – Wiesz, że cię kocham! – Krzyczę za Alex ze śmiechem. Ta wychyla się przez okno i odparowuje. – Teraz mówisz, że mnie kochasz. A jak przyjedzie Urs, to rzucisz mnie jak pustą butelkę po Malibu. A propo mojego kochanego chłopaka. Właśnie dzwoni. Rozsiadam się wygodnie i kolejną godzinę spędzam słuchając relacji z pierwszego lotu nowym airbusem, który mój mężczyzna pilotował właśnie dzisiaj po raz pierwszy. Chyba naprawdę go kocham, jeśli nawet coś tak pogmatwanego i całkowicie niezrozumiałego dla mnie, jak mechanizm lądowania awaryjnego na wodzie, wydaje mi się interesujący.\nAlex I – Szybciej! – Julka przynagla mnie po raz setny. – Jakbym miała nogi po szyję, jak ty, to też bym tak potrafiła biegać! – Odwrzaskuję, przeskakując przez kolejny krzaczek. Kto jest taki mądry i sadzi zielska koło torów kolejowych? Mogę się założyć, że nie jesteśmy jedynymi ludźmi w tej wsi goniącymi pociąg. Przecież, to się cholernie źle biegnie, jak ciągle jakieś przeszkody wyrastają pod nogami. Boże, jeszcze sto metrów i będzie mi trzeba tlen przez maskę podawać. – Ciągnij! Ciągnij! – Dopinguje mnie moja cudowna współlokatorka ze swojego miejsca w drzwiach wagonu. Wskoczyła tam już minutę po tym, jak wystartowałyśmy ze stacji. Tancerka jedna. Trenuje całe życie, to potem i biegać umie. A taki normalny człowiek - jak ja na przykład – goni dziesięć minut, potem dostaje zawału, pada i porasta mchem zapomnienia na środku pola, aż na wiosnę znajdują go idący na majówkę pierwszoklasiści. – Nie mogę już! – Sapię do Julki. – Zaraz padnę! – To co, mam zatrzymać pociąg? – Pyta inteligentnie. – Ja nie wiem, jaka jest kara za nieuzasadnione użycie hamulca bezpieczeństwa! – Ja nie mam… - Wdech – …z czego… - Kurde, kolejny krzak. - …płacić! Wreszcie dopadam drzwi i chwytam się wyciągniętej ręki J. Ta wciąga mnie do środka i razem ze mną pada na podłogę. – A ty, czego tak oddychasz? To ja przebiegłam maraton. – Próbuję powiedzieć, wykonując w tym samym czasie hiperwentylację. – A ja cię wciągałam. Dziesięć kilo nie ważysz. – Patrzę na nią spod byka. – Wyglądam jak modelka, koleżanko. – Tylko o dwadzieścia centymetrów za krótka. – Co ona mi tak dzisiaj dogaduje? Przecież to nie moja wina, że się spóźniłyśmy na ten porąbany pociąg. Wstajemy z brudnej podłogi i wchodzimy do wagonu. – To twoja wina, że się spóźniłyśmy na ten pociąg, wiesz? – No, ej, kurde! Co ona, telepatka? – Jak to moja? – Rozbieram mój - dopiero, co kupiony tydzień temu - płaszczyk i wrzucam go na półkę bagażową razem z torbą. - Wstałam dwie godziny przed czasem. Jak ty z łóżka wylazłaś, to ja już włosy prostowałam. Byłam po śniadaniu, kiedy ty do łazienki wchodziłaś. – No, ale trochę mi zajęło wygonienie tego twojego Gada z wanny. Trzymaj go w akwarium. Albo najlepiej, odeślij go do tego swojego eks. – Wyciąga orzeszki w czekoladzie i zaczynamy się zajadać. Ja po prostu wchłaniam. No, dobra, może te moje śniadanie było trochę skromniutkie. – Gad to zdobycz wojenna. Nigdzie go nie odeślę. – Stwierdzam. - Poza tym, nie zmieniaj tematu. Gdybym była sama, to zdążyłabym na 7.45, a co dopiero na 8.45. – Ale na 8.35, to miała pani problem. – Obracam się od orzeszków i widzę, że stoi nad nami jakiś chłoptaś w mundurze konduktora. Kurczę, żeby kolej miała już tak kiepsko, że dzieci zatrudnia… – Aaaa. – To Julka. – Powiedziałaś, że pociąg jest za piętnaście. – Patrzy na mnie z wyrzutem. – Nie do mnie pretensje. – Odpowiadam – W internetowym rozkładzie było za piętnaście. Co ja, Duch Święty jestem, że wiem, że to jest tam tylko na ozdobę? – Nie na ozdobę. – Poważnieje Chłoptaś. – Internetowy Rozkład Jazdy jest po to, żeby ułatwić podróżnym podróżowanie. – Recytuje jak z podręcznika. Pewno dopiero, co po szkoleniu. – Tak, bardzo ułatwił. Tak się nabiegałam, że tydzień na siłownię nie muszę iść. – Komentuję. – No widzisz, pieniądze zaoszczędzisz. – Pociesza Julka. – A pan konduktor, to widział jak biegłyśmy za pociągiem? – Pytam słodkim głosikiem. – No… Tak. – Odpowiada Chłoptaś niepewnie. – Ale zwolnić to nie łaska było? – Oskarżam. – Ja jestem konduktorem, nie maszynistą. – Broni się. – Ja tylko kasuję bilety. – A właśnie, dwa studenckie do Krakowa, poprosimy. – J wyciąga portfel. Ja się dalej boczę. Wykorzystuję ten czas i przyglądam się chłopczykowi. Blondyn, niebieskie oczy, pasują do munduru. W miarę wysoki, w miarę przystojny, trochę za długie ręce – sięgają mu kolan. Nic szczególnego. Poza tym, widzę jak rzuca znad tej swojej maszynki ukradkowe spojrzenia Julce. Biedny, wygląda tak niewinnie. A jak przyjdzie mu do głowy do niej wystartować, to z niego tylko czapka konduktorska zostanie. W zasadzie, to nawet nie wiem, czemu ona taka anty na facetów. Mnie to by się jakiś przydał. A oni wszyscy jakoś jak nie za jedną moją współlokatorką to za drugą albo trzecią latają. Trochę bez sensu, bo N ma faceta, L nie chce żadnego, a J nienawidzi wszystkich. A ja, jedyna w potrzebie i zero zainteresowania. Nawet taki Chłoptaś Konduktor na mnie nie popatrzy. Młody dalej klika na tej swojej maszynce i po chwili owa wypluwa nasze bilety. – 26,60 proszę. – Za co? – Dziwi się Julka. No, w zasadzie dziwimy się obie, ale ona uwokalnia to zdziwienie. – 21,60 za bilety i 5zł za obsługę. – Wyjaśnia chłoptaś, z bananem na facjacie. – Za jaką obsługę? – Teraz ja też postanowiłam się wypowiedzieć. – No, konduktorską. – Obsługa konduktorska to by była, gdyby skorzystał pan z tego swojego walkie-talkie dziesięć minut temu i poprosił maszynistę żeby zwolnił, zamiast patrzeć jak moja przyjaciółka depcze sobie po języku żeby dogonić pociąg. – Oburza się J i podaje mu odliczone pieniądze. – Tu pan ma 21,60 za bilety. A te pięć, to pan dostanie jak faktycznie zacznie pan obsługiwać. Do widzenia. Facecik nie bardzo wie, co powiedzieć. Stoi taki zażenowany, że aż widać jak mu trybiki w głowie pracują. Aż żal mi się uśmiechnąć. W końcu rzuca Julce zawiedzione spojrzenie i już bez słowa odchodzi. Kiedy znika z przedziału, obie parskamy śmiechem. – Widziałaś, jaką miał minę jak mu dogadałaś? Jak kopnięty szczeniak. – Śmieję się. – Kolejny facet, który myśli, że jak trochę poczaruje, to wlezie mi do portfela i kto wie gdzie jeszcze. – Stwierdza. – Podobałaś mu się. – Wiem. – Patrzył na ciebie jak na matkę swoich przyszłych dzieci. – Nie mogę się powstrzymać. - Zniszczyłaś jego złudzenia o domku z białym płotem i ogrodem. – Taki poczciwina, pewnie znajdzie jakąś głupią, co się da oszołomić. – Słowo daję, sarkazm to chyba cecha genetyczna Kardaszów. Ona jest prawie identyczna, jaka Nat. Wczoraj, kiedy Julia oznajmiła, że jedzie do Krakowa na przesłuchanie do Akademii i powiedziałam, że się z nią zabiorę. Wypada przecież przejechać się na uniwerek, sprawdzić czy jest już plan zajęć na nowy rok akademicki. A N zapytała mnie, z bardzo poważną miną, czy pamiętam jeszcze w ogóle adres uczelni. Ha ha. Fakt, zrobiłam sobie rok przerwy w studiach i pojechałam zwiedzać świat, ale to wcale nie znaczy, że nie mam zamiaru skończyć tego, co zaczęłam. – Po co ci te studia? – Spytała mnie Lena. – No, jak to, "po co"? – Zdziwiłam się. – Żeby dostać jakąkolwiek przyzwoitą pracę, to trzeba mieć dyplom magisterski. Dzisiaj nawet do sprzedawania w warzywniaku wymagają wyższego wykształcenia. – No, dobra. Ale gdzie ty chcesz pracować? Tak ogólnie, jaki masz plan na życie? – Zainteresowała się Nat. – Jeszcze nie wiem. – Mając dwadzieścia jeden lat mam chyba prawo nie wiedzieć jak chcę, żeby moje życie wyglądało do śmierci, no nie? – Nie myślałam jeszcze o tym. – Z reguły ludzie myślą, w jakim zawodzie chcą pracować zanim wybiorą kierunek studiów. - Zauważa Kardasz Pierworodny. No, i znowu sarkazm. – A co zrobisz, kiedy po skończeniu tej psychologii zdecydujesz, że chcesz być ślusarzem? – Zmartwiła się Lena. – No, ale żeś wymyśliła! – Śmieje się N. – Wyobrażasz sobie samobójcę, który dałby Alex spawarkę do ręki? – Naprawdę chciałabym się oburzyć, ale laska ma rację. Pewnie podpaliłabym kogoś niechcący w pierwszym dniu pracy. Resztę wieczoru spędziłyśmy dyskutując wszystkie możliwe zawody, jakie mogłybyśmy wykonywać. Na koniec Nat znowu błysnęła swoim czarnym humorem stwierdzając, że to w zasadzie nie ważne, co się studiuje, bo i tak jedyna praca dostępna, to ta, której nikt nie chce. A skoro i tak będziemy nieszczęśliwe w pracy, to przecież nie będziemy się jeszcze unieszczęśliwiać studiując pod kątem tego zawodu. Wracam do teraźniejszości, gdy zaczyna mi śpiewać komórka. Wstaję i ściągam torebkę z półki. Zanim dogrzebuję się telefonu, on już się uspokaja. No, normalne, przecież. Znowu nieodebrane połączenie od Toma. Dałby mi wreszcie spokój, pacan jeden. Stroję miny do telefonu. – Co jest? – Interesuje się Julka. – Nie ma sensu go chować. Zaraz dostanę sms'a. – I faktycznie. Jak na zawołanie moja komóra pika. – Widzisz? – Kto to? – Tom. – Otwieram wiadomość. – Tom, twój były? Ten z Holandii? Właściciel pierwotny Gada? – Z Anglii. – Prostuję. – Pracował w Holandii, ale jest anglikiem. – Co pisze? – Przesiada się koło mnie i wścibsko patrzy mi przez ramię. – "I love you, baby. You can have any pet you want. Please, come back to me." – A mogę prosić tłumaczenie dla tych, co mieli w szkole niemiecki? Przestałam rozumieć po "baby".– J nie daje za wygraną. – "Kocham cię, mała. Możesz mieć każdego zwierzaka, jakiego zapragniesz. Proszę, wróć do mnie." – Powiedz mi, że nie zerwałaś z nim bo nie chciał się zgodzić na psa. - Teraz Julka patrzy na mnie jak na osobę inteligentną inaczej. – Nie psa. Chciałam sobie kupić kurzofretkę, a on nie lubi sierści. – Wyjaśniam. – Tchórzofretkę. – Poprawia mnie. – Zerwałaś z facetem przez szczura?! – Teraz to gadasz jak on! Też mi powiedział, że na szczura w domu to się nie zgodzi. – Mój telefon znowu zaczyna śpiewać. Tom. – Odbierz. – Rozkazuje Julia. – Nie. – No, odbierz i powiedz mu, że byłaś idiotką. – Nie, miałam rację. – Dalej jesteś idiotką! – Mam prawo kupić sobie zwierzaka. Działają uspokajająco. – Upieram się przy swoim. – Tak jak valium, a go nie zażywasz. Odbierz. – Nie. – Komóra się ucisza. Przełączam profil na 'milczący' i chowam telefon do torebki. – Poza tym, nie poszło tylko o kurzofretkę. – Tchórzofretkę. Mam nadzieję. – Burczy moja psiapsiółka pod nosem. – Gadaj. Wraca na swoje miejsce naprzeciw mnie i z powrotem zaczyna zajadać się orzeszkami, w oczekiwaniu na jakąś niesamowitą historię miłosną, rodem z Hollywood. A jak ja mam wytłumaczyć dziewczynie, która uważa mężczyzn za zło wcale – niekonieczne, że on był zbyt idealny? – On uwielbiał steki, a ja jestem wegetarianką. – Mówię w końcu. – Daj spokój. – Krzywi się Julka. – Musiało być coś więcej. Nie jesteś taka głupia, żeby zrywać z facetem przez takie pierdoły. – Jestem dokładnie taka głupia. – Stwierdzam. – Nie chcę o nim rozmawiać. Nie chcę, bo nie wiem, co powiedzieć. Minęły tylko dwa miesiące, a ja nie pamiętam już, czemu z nim zerwałam. Julia daje za wygraną i resztę podróży do Krakowa spędzamy słuchając jej iPoda, każda z słuchawką w jednym uchu. II No, co ta kolejka się tak wolno posuwa? Nie widzi pani kasjerka, że tu ludzie do domu tęsknią? Przesuwam się o pół centymetra do przodu. Jeszcze tylko sto dwadzieścia osób i będę przy okienku. Pociąg odjeżdża za 8 minut, ale lepiej już kupić bilet w kasie, niż płacić za wątpliwą obsługę w czasie drogi. – Kupisz mi też? – Podskakuję na metr. – Jezus, Maria, Julka! Nie strasz mnie tak, proszę! Rzęsy mi ze strachu odpadną. – Próbuję odzyskać oddech. – Jak rzęsy? – Patrzy na mnie ze zdziwieniem. – No, jaszczurka gubi ogon, krab odnóża, a ja ze strachu gubię rzęsy. – Znowu pół kroku do przodu. J patrzy z niedowierzaniem na moje oczy, ale nie komentuje. – A ten twój Gad zgubił już kiedyś ogon? – Jasne. Jak chcesz to po kolacji, nałożymy sobie maseczki z glinki i staniemy przed akwarium. Zobaczysz wizualną prezentację przypadłości jaszczurów w czasie rzeczywistym. – Proponuję. – Acha… No, okej. – Coś nie brzmi na zbyt przekonaną. – Jego to wcale nie boli, nie bój się. – Uspokajam ją. – Poza tym jemu ten ogon odrośnie. Zawsze mu odrasta. – Jakoś dalej dziwnie na mnie patrzy. Przecież się nad nim nie znęcam. Na serio go to wcale nie boli. Odkryłam, że tak reaguje, gdy jeszcze chodziłam z Tomem i Gad był jego własnością. Przyszedł raz po tej swojej amatorskiej nocy boksu, cały siny i gdzieniegdzie zakrwawiony. Popatrzył na jaszczura, jaszczur na niego i nagle zrobił się o połowę krótszy, bo mu część ciała odpadła. Ja tam wolę go w takim połowicznym stanie. Jest wtedy spokojniejszy, w stanie depresyjnym, ale przynajmniej z akwarium nie ucieka. A tak, to co chwilę go trzeba gonić po obszarze. Dwa dni temu Nat znalazła go na środku kuchni. Udawał trupa. Prawdopodobnie miało to coś wspólnego z krążącą naokoło i podejrzliwie go obwąchującą Tingą. Pewno jej nie pasowało, że pachniał na żywego, a wyglądał jak nieboszczyk. Wszystkie laski, na co dzień takie mądre i odważne, a każda bała się go ruszyć. To znaczy, no, ja też. W końcu Lena władowała go do pudełka i zaniosła z powrotem do akwarium. My w procesji podążałyśmy za nią. Pies był trochę niezadowolony, bo sobie znalazł nową zabawkę, a myśmy mu ją zabrały. Przykryłam to szklane więzienie jaszczura tacą, IV tomem "Encyklopedii Filozoficznej" (cegła 700 stron), podręcznikiem do historii sztuki Julki (kolejny materiał budowlany) i jeszcze moją psychologią Zimbardo, a to już cała książka telefoniczna wydana na papierze kredowym.\nAutor: Ksenia K. Zając\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Pierwszy_rozdzial-ebookRO/p0206514i020" target="_blank" title="Pierwszy rozdział [Ksenia K. Zając] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Pierwszy rozdział [Ksenia K. Zając] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Nie masz pomysłu na urodziny swojej pociech?\nUrodziny dziecka są ważnym wydarzeniem zarówno dla rodziny, jak i solenizanta. Dlatego organizacja tak ważnego dla wszystkich dnia może spędzać sen z powiek. Jednak przy dobrej organizacji nie powinno to być tak trudne. Zapraszamy do nas- dysponujemy niebanalnymi scenariuszami aby nie zabrakło elementu zaskoczenia , który sprawi, że będą to niezapomniane urodziny. Dzięki możliwości modyfikowania scenariuszy i dostosowania do indywidualnych zainteresowań solenizanta pomożemy przygotować wymarzone przyjęcie dla dziecka. Organizujemy urodziny dla dzieci w różnym wieku.\nWiek od 5 lat, koszt to 600 zł 10 osób w cenie min. Wejście w podziemia Sztolnia Królowa Luiza, poczęstunek, warsztaty, malowanie twarzy.\nwew. 7005 Internet:


Sznur Scientific Anglers Mastery Titan Pływający WF - Salar - sklep wędkarski\nSznur Scientific Anglers Mastery Titan Pływający WF\nMasz duże, przegubowe streamery? Wielkie muchy na szczupaki lub głowacice? Nie wiesz jaka linka je poniesie? Dlatego zaprojektowaliśmy Mastery Titan. Jeśli masz wszechogarniającą potrzebę rzucania dużych much na duże ryby, nie szukaj dalej. Ta linka jest dla Ciebie.\nZnakomita rotacja dzięki krótkiej, mocnej głowicy z krótkim stożkiem z przodu.\nDo zastosowań klimacie umiarkowanym.\nGłowica o długości 10,2m - 33,5ft. Całkowita długość linki 27,4m - 90ft.\nLinka Waga głowicy grain / gram\nWF-5-F 185gr / 12,0g\nWF-6-F 210gr / 13,6g\nWF-7-F 240gr / 15,6g\nWF-8-F 280gr / 18,1g\nWF-9-F 330gr / 21,4g\nWF-10-F 380gr / 24,6g\nWF-11-F 450gr / 29,2g\nSznur Scientific Anglers Air Cel DT-F172,00 PLN Sznur Rio Bonefish QuickShooter459,00 PLN Sznur Vision Big Daddy WF-F269,00 PLN


www.radioem.pl → Ania Olma posłana na misje do Hondurasu: Pana Boga ujęły moje słabości\nAnia Olma posłana na misje do Hondurasu: Pana Boga ujęły moje słabości przejdź do galerii\n- Jadę na misje, bo jestem słabiakiem i grzesznikiem - mówi Ania Olma.\nJuż we wtorek 27 października 23-letnia Ania Olma z duszpasterstwa młodzieży salwatoriańskiej "Bagno" leci na misje do Hondurasu w ramach wolontariatu katolickich Domów Serca.\nW środę 21 października - w tegorocznym Tygodniu Misyjnym - podczas uroczystej Mszy św., sprawowanej w salwatoriańskim kościele Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata w bielskim Cygańskim Lesie, Ania została posłana na misje przez ks. Clementa Imberta - prezesa polskiej fundacji Domów Serca. Na drogę dostała różaniec, który będzie jej towarzyszył przez najbliższe 1,5 roku w stolicy Hondurasu, Tegucigalpie.\nPrzy ołtarzu wraz z proboszczem ks. Wiesławem Ogórkiem SDS, ks. Clementem Imbertem, br. Mateuszem Włosińskim OFMCap., który wygłosił posłaniową homilię dla Ani i wszystkich obecnych, stanęło kilkunastu duszpasterzy, którzy - jak podkreślała sama Ania - towarzyszyli jej na drodze przygotowań do wyjazdu na misje przez minione lata i miesiące.\nNie zabrakło rodziców i sióstr Ani, jej przyjaciół z "Bagna", a także wolontariuszy Domów Serca - byli m.in.: Asia Błasiak, która wyrusza na misje do Salwadoru, Przemek Puzio - jego celem będzie Chile, i Monika Stąporek, rozpoczynająca niebawem posługę w Peru.\nAnia przed ołtarzem przyjmuje specjalne błogosławieństwo na drogę.\n- Przeżywamy Tydzień Misyjny, w którym uświadamiamy sobie, że misjonarze w sposób szczególny podejmują Chrystusowe posłannictwo: idą na cały świat, aby głosić, że Chrystus umarł za każdego człowieka i pragnie każdego uczynić szczęśliwym, pragnie każdego zbawić - mówił ks. Wiesław Ogórek na początku liturgii. - Misjonarze to nie tylko kapłani, bracia zakonni, ale także osoby świeckie - dodał, wskazując na Anię i wolontariuszy.\nW homilii br. Mateusz Włosiński odwołał się do liturgii słowa, zwłaszcza Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan (Ef 3, 2-12), pokazując, że jest ono przygotowane dla każdego z nas, a specjalnie dla Ani na najbliższy czas.\n- To piękne, że Bóg obiecuje, że jeśli odpowiadasz na Jego słowo, aby iść i głosić, to - jak zaznacza św. Paweł - ci poganie, do których pójdziesz, już są współdziedzicami Ciała Jezusa Chrystusa, współczłonkami Jego Ciała. Bóg już w planie ich życia przewidział twoją obecność - obecność tego, kto głosi Ewangelię! - mówił br. Mateusz. - Bóg już przygotował tych, których spotkasz. Ilu ich będzie, kim będą, kogo spotkasz? Nie wiem. Może to będzie jedna osoba, może tysiące, tak że będziesz iść i chrzcić na prawo i lewo. Ale może to być ta jedna osoba, którą Pan Bóg ci przygotował, żebyś przemówiła do niej językiem Jezusa Chrystusa, językiem miłości. Miej świadomość, że ona już tam jest, że do niej jedziesz, że Bóg cię do niej posyła.\nDuszpasterze, którzy modlili się w intencji Ani Olmy w Cygańskim Lesie.\nBr. Mateusz przywołując kolejne fragmenty z Listu Świętego Pawła, m.in. zdanie: "Mnie, zgoła najmniejszemu ze wszystkich świętych, została dana ta łaska: ogłosić poganom jako Dobrą Nowinę", mówił, uśmiechając się do Ani, żeby "nie miała zbyt wielkiego mniemania o sobie": - Bóg ukazuje nam tą prawdę, że On rzeczywiście powołuje tych, którzy są słabi i krusi, aby Jego siła, Jego działanie, Jego moc, mogły się objawiać przez tych ludzi - podkreślił br. Mateusz, dodając: - Nie wiem, co Pana Boga ujęło w twoich słabościach i twoich grzechach, ale właśnie ze względu na nie jesteś powołana, aby w nich objawiała się moc Chrystusa.\nAnia usłyszała jeszcze: - Nie dlatego cię Pan Bóg posyła, że jesteś jak człowiek orkiestra, tylko ze względu na twoją relacje z Jezusem Chrystusem i to wszystko, co ciebie do tej relacji prowadzi. A co nas najczęściej prowadzi do relacji z Jezusem? To, co nas rzuca na kolana i zmusza do tego, abyśmy wznosili swoje ręce w błaganiu; w cierpieniu i łzach wołali o Jego interwencję w naszym życiu. To jest tym skarbem, który został nam powierzony na ten czas, kiedy mamy głosić słowo - nasze słabości, grzechy i upadki. W tych miejscach Bóg szczególnie chce działać - zauważył kapucyn, zachęcając Anię, by padała na kolana szczególnie wtedy, kiedy konfrontacja rzeczywistości o misji będzie inna od obecnych wyobrażeń o niej: - Wróć wtedy do tego słowa, które ci daje Pan Bóg. Posyła cię, nie ze względu na to, co może niektórzy widzą w tobie jako twoją wartość, ale ze względu na to, co On widzi jako twoją wartość. Nie bój się upadać przed Nim w bezradności.\nAnia Olma rusza do Hondurasu 27 października 2020 r.\nBr. Włosiński przypomniał również, iż dzień w Domach Serca wyznacza rytm modlitwy, także wspólnotowej - to źródło, z którego wypływa ewangelizacja: modlitwa osobista, relacja z Jezusem. Zaprosił do dziękowania Panu Bogu szczególnie za najbliższych Ani, zwłaszcza jej rodziców, którzy przez chrzest dali jej życie duchowe.\nPo Mszy św. o misji, w której będzie posługiwać Ania, opowiedziała Klaudia Zając, wolontariuszka, która była tam przed nią. Podkreślała, że na misję z Domami Serca nie wyjeżdża się, by zbawić cały świat, cały Honduras. Wolontariusze są posłani do konkretnych dzielnic, do rodzin, dzieci, starszych, chorych i osadzonych w więzieniu, by przynieść im miłość, okazać zainteresowanie, pokazać ich wartość w oczach Pana Boga.\nAnia zaś dziękując wszystkim za modlitwę - szczególnie księżom - poprosiła o kontynuowanie jej. Każdemu podarowała konkretne narzędzie - dziesiątkę różańca w kolorach misyjnych.\nPrzemek, Ania, Asia i Monika - wolontariusze, którzy lecą na misje do Domów Serca.\n- Co Msza posłania znaczy dla misjonarza? Osobiście to był jeden z najważniejszych momentów mojego życia - podkreśla Ania. - Co Pan Bóg mi powiedział tego dnia? "No widzisz...? Tak cię właśnie kocham. Oni wszyscy to Ja... ja kocham przez nich... to Ja Jestem". Każdy moment był bardzo ważny, słowo każdej pieśni było moją osobistą, żywą rozmową.\nAnia mówi, że mocno dotykało ją słowo Boże z liturgii dnia, zwłaszcza to: - "Mnie, zgoła najmniejszemu ze wszystkich, została dana ta łaska: ogłosić poganom Dobrą Nowinę" (Ef 3,8) - jadę na misje, bo jestem słabiakiem i grzesznikiem. Nie w nagrodę za dobre sprawowanie czy ze względu na realizowanie dobrych dzieł, nie dlatego, że Bóg złożył we mnie jakieś zdolności, ale tylko dlatego, że Pana Boga ujęły moje słabości, które chce wykorzystać. Posyła dlatego, że chce mnie nawrócić. Potrzebuję zobaczyć, jak bardzo nie potrafię kochać, jak tylko On to może robić we mnie.\nO misyjnej drodze Ani pisaliśmy m.in. TUTAJ. Wszelkie informacje znajdziecie także na jej misyjnym profilu facebookowym Wiarygodna misja.\nFoto Gość DODANE 22.10.2020 AKTUALIZACJA 23.10.2020\npublikacja 23.10.2020 00:16


Aktualności | Torkormoran.pl - Karting, tory kartingowe, gokarty, go-karty, karting - Part 23\nV runda ENDURANCE rozstrzygnięta\nW poniedziałek 20 maja na Torze Kormoran odbyła piąta runda cyklu wyścigów Endurance. Walka jak zwykle była bardzo zacięta. W tej rundzie najbardziej wyróżnił się zespół Średnie Wtorki, startowali oni z pierwszej linii, zaraz po starcie spadli niemal na koniec stawki, a później szaleńcza pogoń awansowała ich na drugie miejsce na mecie. Więcej\nTreningi przed sezonem rajdowym\nW ostatnich dniach załoga Toru Kormoran ze Zbyszkiem Staniszewskim za kierownicą odbyła szereg treningów do sezonu rajdowego na kilku odcinkach specjalnych pod Olsztynem. Oto kilka fotek z treningów.\nPuchar Wiosny Toru Kormoran rozstrzygnięty\nDziś, 6-go maja o godzinie 18.00 uroczysta dekoracja zwycięzców\nW trakcie majówki od 1-go do 5-go maja na naszym torze odbył się Puchar Wiosny Toru Kormoran. Każdy użytkownik toru automatycznie stawał się uczestnikiem Pucharu, za osiągnięte najlepsze czasy były zdobywane punkty. Przez pięć kolejnych dni Wielkiej Majówki przewinęło się przez tor kilkaset osób, które rywalizowały Więcej\nII runda Kormoran Grand Prix rozstrzygnięta\nŚroda – Kolejny wyścig KORMORAN GRAND PRIX\nW poniedziałek 15 kwietnia odbyła się druga runda wyścigów indywidualnych z cyklu KORMORAN GRAND PRIX. Jak zwykle podczas wyścigów i na tej imprezie panowały ogromne emocje. Stawka była bardzo wyrównana, podczas kwalifikacji pierwsza trójka miała bardzo zbliżone czasy. Pierwsze pole startowe wywalczył Mateusz Witkowski, drugie Samuel Szwec, a trzecie Przemysław Budziszewski. W wyścigu po znakomitym starcie Więcej\nStrona 23 z 25«««...10...2122232425»


Świat Sutaszu: kwietnia 2013\nDzisiaj ciąg dalszy moich kolczyków z innej beczki :)\nKolejne wykonane są z malutkich granatów. Osobiście bardzo je lubię, choć ostatnio rzadko je noszę. A ponieważ jest już wiosna, więc pewnie nabiorę ochoty i je założę :).\nI jeszcze jedne, wykonane całkiem nie dawno :).\nAutor: Grażyna o 16:31 Brak komentarzy:\nEtykiety: biżuteria, granaty, kolczyki, kolczyki z koralików, koraliki Grażyny, rękodzieło, trochę z innej beczki\nMój świat nie kręci tylko wokół sutaszu. Postanowiłam pokazać Wam też inne kolczyki, które wykonuję. Biżuterię robię z tego, co mam aktualnie pod ręką, głównie są to koraliki w różnej wielkości i kolorach. Rzadko, ale zdarza mi się użyć też kamieni typu Turkus, Opal.\nPierwsze są oliwkowe. Moje ulubione, od zawsze. Ostatnio znowu je przerobiłam. Kiedyś dyndały tylko na łańcuszku. Teraz łańcuszek zamieniłam na koraliki. Zobaczymy na jak długo :)\nKolejne są karnawałowe. Wykonane ze spinacza i złotych cekinów. Dodatkowo na wywinięty drut nawlekłam brązowe koraliki.\nKolejne kolczyki są wykonane z Turkusów. Są trochę ciężkie, ale coś mnie do nich ciągnie i ładnie wyglądają na uszach :).\nAutor: Grażyna o 14:18 Brak komentarzy:\nEtykiety: biżuteria, kolczyki, kolczyki z koralików, koraliki Grażyny, rękodzieło, trochę z innej beczki\nAutor: Grażyna o 13:53 4 komentarze:


Krzesełko i leżaczek Nomi - gwarancja 24 miesiące\nPrzy zakupie na tej stronie (evomove.com) Twoje zamówienie jest objęte 24-miesięczną gwarancją, co oznacza, że produkt może zostać naprawiony, wymieniony, zwrócony lub przeceniony, w zależności od faktycznej reklamacji. Zależy to oczywiście od tego, czy reklamacja jest uzasadniona i czy wada nie powstała w wyniku niewłaściwego użytkowania produktu lub innego szkodliwego zachowania. Należy pamiętać, że naturalne zużycie części ruchomych, takich jak kółka zapobiegające przechylaniu, nie jest objęte gwarancją, ale można je zamówić osobno jako część zamienną.\nJak szybko muszę złożyć skargę?\nMusisz złożyć skargę do nas w „rozsądnym terminie” po wykryciu wady produktu. Zalecamy powiadomienie nas, gdy tylko odkryjesz wadę. Jeśli złożysz reklamację w ciągu dwóch miesięcy od wykrycia wady, Twoja reklamacja będzie na czas.\nMusisz wysłać e-mail na adres: info@evomove.com, najlepiej załączając zdjęcia i opis problemu. Jeśli produkt powinien zostać do nas zwrócony, wyślemy Ci list przewozowy do wykorzystania podczas wysyłania.\nZwracamy koszty transportu\nJeśli reklamacja jest uzasadniona, oczywiście zwrócimy Ci koszty transportu powrotnego, jeśli skorzystasz z dostarczonego przez nas listu przewozowego.\nDK - Søborg\nKiedy zwracasz przedmiot, poinformuj nas o problemie tak szczegółowo, jak to możliwe.\nUwaga Nie odbieramy paczek wysyłanych za pobraniem lub podobnych. Pamiętaj, że produkt zawsze należy do nas zwrócić w odpowiednim i bezpiecznym opakowaniu.


Uzupelnienia do projektu "komputer samochodowy" AVT434 - Strona 23 - Forum Elektroniki Praktycznej\nRejestracja: 9 paź 2005, o 15:23\nPostautor: Bastek » 18 mar 2007, o 20:39\n4v49 ma dodaną możliwość ustawiania miesięcy przypominania o światłach i przypominanie o przeglądzie technicznym.\nPostautor: jarobo » 20 mar 2007, o 16:03\nZamontowałem wyświetlacz S65 i wgrałem oprogramowanie 4v49s version1 specjalna jest problem w baku pozostalo 8 litrow ze po przejechaniu około 30 km komputer sie zresetowal i wskazalo ze nadal jest 8 litrow po ponownych okolo 30 km znowu nastapil reset i nadal w baku bylo 8 litrow po zatankowaniu reset nastapil po przejechaniu okolo 150km i komputer sie zawiesil pomoglo zdjecie zasilania\nczy jeszcze komus komputer sie resetuje z ta wersja programu ?\nPostautor: Bastek » 20 mar 2007, o 17:40\nWgrałem tą wersję w piątek wprowadzając 44l paliwa i wypuściłem żonę autem na weekend, więc nie miałem bezpośredniego nadzoru nad pracą komputerka.\nSprawdziłem zapisy tras i wynika z nich, że zrobiła kilka tras w sumie na ok. 230km, obecnie w baku pozostało ok.27l paliwa, wydaje się więc, że komputer działał w porządku.\nRejestracja: 20 mar 2007, o 19:35\nPostautor: laik80 » 20 mar 2007, o 20:10\n!!! CHĘTNIE KUPIĘ GOTOWY ZAPROGRAMOWANY UKŁAD !!!\nCześć witam wszystkich! Jestem nowym użytkownikiem, z elektroniką mam niewiele wspólnego. Kończę studia, tematem mojej pracy dyplomowej jest projekt i wykonanie stanowiska do pomiaru zużycia paliwa silnika ZI. Został mi z góry narzucony układ AVT 434. Zakupiłem już wreszcie prawie wszystkie części, ale mam cholerny problem z poskładaniem tego wynalazku. Proszę o konkretne propozycje :603:\nRejestracja: 3 sty 2007, o 15:39\nSkontaktuj się z koroner_x\nPostautor: koroner_x » 20 mar 2007, o 23:44\nPlanuję właśnie zrobić jakieś złącze uniwersalne dla mojego kompa tak by ułatwić jego aktualizacje. Tylko co zrobić z moimi ustawieniami żeby nie wprowadzać ich za każdym razem od nowa??\nOstatnio zmieniony 12 kwie 2007, o 01:14 przez koroner_x, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: Bastek » 21 mar 2007, o 01:46\nJa wyprowadziłem na przewodach (dł. ok. 0,5m) złącze do programowania zawierające:\n- zwora Z1\ni wyłacznik zasilania komputerka.\nWtyczka programatora zwiera Z1, +12V zasila programator (przez stabilizator 5V) i można bez wyjmowania z samochodu zaktualizować oprogramowanie z laptopa.\nAby pozostawić ustawienia osobiste trzeba w programie w menu Configuration wybrać opcję Erase the CODE ONLY\nPostautor: darekk » 21 mar 2007, o 09:40\nCo do resetow to powodem moze byc rezystor w resecie ktory na schemacie jest 10k . Nalezy go zmienic na 1k lub w ogole zrezygnowac z calosci ukladu resetujacego i zostawic tylko na resecie procka do plusa kondensator np. 1u i do masy np. 47k.\nCo do baku po resecie to sie zgadza, bo stan baku jest na biezaco liczony w RAMie a zapis wartosci do EEPROMu jest w momencie skonczenia trasy (zeby nie zajechac EEPROMu)\nRejestracja: 21 lut 2007, o 09:50\nPostautor: bartek76 » 21 mar 2007, o 11:30\na ten 1u do plusa to zwykły czy elektrolit, pytam sie bo mam akurat takiego jednego na 16v. Ja zamiast układu ds1819 mam wlutowane w jego pola rezystor do plusa 1M i C do masy 220u ale zanim zamontuje układ w aucie to pewnie lepiej zmienię na ten układ rc bezpośrednio na resecie bo potem jak będą sie działy cuda to znów auto będzie trzeba rozbierać\nPS już przerobiłem i działa\nOstatnio zmieniony 22 mar 2007, o 07:37 przez bartek76, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: Bastek » 21 mar 2007, o 12:20\nDarku zakupiłem w Conrad'zie dwa przepływomierze wytrzymujące 10 bar i chciałbym poskładać układ do auta z mechanicznym wtryskiem.\nCzy można liczyć na uaktualnienie wersji dla przepływomierzy i przystosowanie jej do obsługi wyświetlacza z S65?\nChciałbym zacząć lutować i nie wiem czy mam przetrabiać płytkę pod ten wyświetlacz.\nKomputerek ma być zamontowany w aucie ojca i czytelność wyświetlacza ma spore znaczenie.\nUzupelnienia do projektu "komputer samochodowy"\nPostautor: krawy1 » 21 mar 2007, o 15:22\nMam takie pytanie zaprojektowałem sobie w protelu płytke ale z zwykłymi elementami nie smd czy można zastosowac układ resetu DS 1813\n(111.87 KiB) Pobrany 180 razy\nRejestracja: 16 mar 2007, o 14:41\nSkontaktuj się z ziomo\nPostautor: ziomo » 22 mar 2007, o 10:25\nJestem tu nowy, więc przed wszystkim gratulacje dla autora projektu.\nZamówiłem już płytkę i czekając na przesyłkę postanowiłem skompletować sobie elementy. Nasunęło mi sie jednak kilka pytań.\nPrzy kompletowaniu elementów z rezytorami nie miałem najmniejszych problemów, jednak schody pojawiły się przy kondensatorach. Konkternie chodzi o kondensatory C6, C8, C9, C10, C15 oraz C16. Na schemacie pobranym ze strony w wersji .pdf te kondesatory oznaczone są jako elektrolity. Jednak romiar podany przy nich "CTSMD C" czy "CTSMD B" posiadają kondestatory tantlowe. Tu moje pytanie: Jakie Wy stosowaliście?\nPostautor: Bastek » 22 mar 2007, o 14:07\nTantale, ale nie mogłem nigdze dostać 100u B więc dałem 10u B i chodzi ok.\nRejestracja: 7 lut 2006, o 10:10\nSkontaktuj się z bogas.\nPostautor: bogas. » 23 mar 2007, o 09:46\nPytanie zarówno do autora projektu, jak i użytkowników komputerka.\nNastąpiło u mnie mechaniczne uszkodzenie jednego z czujników DS1820, czego efektem było zwarcie przewodów sygnałowych.\nZauważyłem to wczoraj, a problemy mam od dawna - brak wyświetlania poprawnej temp, potem ciągłe resety i w końcu czysty wyświetlacz.\nI tu pytanie - co mogło paść na skutek zwarcia na przewodzie sygnałowym do czujnika?\nRejestracja: 5 lut 2007, o 23:11\nPostautor: alquere » 23 mar 2007, o 16:33\nja zastosowałem zwykłe elektrolity i zwyklego tantala śmiga aż miło.. jedyne co do elektrolitów to nie za bardzo nadają sie do temp. ponizej 0 stopni ale juz wiosna to nie bedzie problemu a kiedys moze wymienie\npłytka ze zwykłymi elementami to dobry pomysł co do wymiarów to nie powinno byc problemów bo w każdym samochodzie znajdzie sie troche miejsca pod deską rozdzielcza a z wykonaniem i skompletowaniem elementów bedzie znacznie łatwiej...\nRejestracja: 14 wrz 2005, o 21:23\nPostautor: Kali » 23 mar 2007, o 21:03\nmam kabel - uniwersalny interfejs do lpg na max232. Są tam jednak inne oznaczenia linii: K-line i L-line. Czy da się tym zaprogramować układ?\nPostautor: alquere » 24 mar 2007, o 12:08\nz których nóżek ukladu max232 wychodzą te linie K i L??\nRejestracja: 14 lut 2007, o 19:02\nPostautor: mysioo » 24 mar 2007, o 22:11\nCzy jest możliwośc ręcznego skorygowania wsp.wtrysku w wersji na gaz dla LPG ?\nKalibrowałem układ konsekwentnie przez jakiś czas i znalazłem "złoty środek" ,wspólczynnik\nktóry najlbliżej odpowiada prawdziwemu zużyciu LPG ,niestety nijak nie chce mi taki podczas kalibracji wskoczyć. Chciałbym go ustawić recznie .\nPostautor: Kali » 24 mar 2007, o 23:06\nzmusiłeś mnie do sprawdzenia układu na tym kablu i wygląda na to, że będzie hulać\nbrakuje mi ze schematu wyjścia r2out ale wg opisu z artykułu w ep wynika że do niczego nie jest potrzebne\nI pytanie do autora projektu: może by tak zrobić jeszcze czujnik poziomu płynu w zbiorniczku spryskiwacza na niewykorzystanym pinie?\nZałożenie działania byłoby takie jak w grającym nocniku dla dzieci. Do zbiorniczka można wpuścić 2 sondy, jeśli jest płyn to będzie przewodził, jak go zabraknie powstanie przerwa w obwodzie i na ekranie pojawi się napis "niski poziom płynu".\nJakby się dało to przydałoby się też podłączenie czujnika ciśnienia oleju i wyświetlenie wartości na ekranie. O ile się orientuję jest to czujnik rezystancyjny. Większość samochodów posiada tylko kontrolkę niskiego ciśnienia i kiedy się zaświeci jest już zwykle za późno, a taka funkcja dużo wcześniej ostrzegałaby przed katastrofą.\nPostautor: kazikow » 24 mar 2007, o 23:46\nRejestracja: 14 sie 2006, o 08:25\nPostautor: skferek » 25 mar 2007, o 10:47\nbogas podjedz do mnie z tym kompem to razem popatrzymy bo ostatnio mialem taki problem u vadero


Wynająć mieszkanie w gmina Skokiie długoterminowo bez pośredników - m2bomber.com\nWynajmę mieszkanie Wągrowiec ul. Średnia Wągrowiec, wągrowiecki, wielkopolskie\nMieszkanie w nowym budownictwie, 1400 zł czynszu, plus opłaty 420 zł / to woda zimna, woda ciepła, ogrzewanie, wywóz nieczystości stałych 1 osoba /. Mieszkanie wolne od zaraz. Kaucja 2500 zł. Rozkład mieszkania : przedpokój / szafa na garderobę /, łazienka / prysznic, pralka, szafa / pokój, aneks kuchenny / lodówka, zamrażarka, piekarnik, mikrofala, okap, płyta elektryczna, zlewozmywak, zmywarka / Do mieszkania w cenie przynależy skrytka/ piwnica. Kontakt tel: 609 504 360\nMieszkanie Nowe 2 pokojowe Wągrowiec ul. Średnia ul. Szymona Wachowiaka, Wągrowiec, wągrowiecki, wielkopolskie\nMieszkanie w nowym budownictwie, 1500 zł czynszu, plus opłaty 420 zł / to woda zimna, woda ciepła, ogrzewanie, wywóz nieczystości stałych 1 osoba / każda następna osoba dodatkowo 28 zł /. Mieszkanie wolne od zaraz. Kaucja 2500 zł. Rozkład mieszkania : Aneks Kuchenny -pokój nr 1 / lodówka, zamrażarka, piekarnik, mikrofala, okap, płyta indukcyjna, zlewozmywak, zmywarka / Pokój nr 2 /szafa na garderobę /.\nMieszkanie, 48,60 m², Wągrowiec Wągrowiec, wągrowiecki, wielkopolskie\nPolecamy Państwu na wynajem mieszkanie położone w Wągrowcu na Straszewie na osiedlu bloków bezczynszowych. WYNAJEM NA WARUNKACH NAJMU OKAZJONALNEGO! (Najemca zobowiązany jest wskazać inny lokal, w którym będzie mógł zamieszkać w przypadku egzekucji obowiązku opróżnienia lokalu. Musi on również dostarczyć do umowy najmu, oświadczenie właściciela lokalu, w którym miałby zamieszkać eksmitowany, o wyrażeniu zgody na jego zamieszkanie) Lokal stanowiący odrębną własność z urządzoną księgą wieczystą, składa się z 2 pokoi, oddzielnej kuchni, łazienki wraz z wc, oraz korytarza. Duży pokój wraz z loggią wychodzący na zachodnią cześć. Druga kondygnacja - I piętro. Mieszkanie gotowe do wprowadzenia. Do dyspozycji najemcy meble kuchenne oraz sprzęt: kuchenka gazowa, lodówka, okap, oraz pralka. Na podłogach położone panele podłogowe, oraz płytki. Ściany są pomalowane. Łazienka w płytkach, wraz z prysznicem. Okna drewniane w porządnym stanie.\nW pełni wyposażone w Skokach ul. Pogodna ul. Pogodna, Skoki, wągrowiecki, wielkopolskie\nDo wynajęcia przestronne w pełni wyposażone, nowocześnie urządzone mieszkanie w Skokach w doskonałej lokalizacji, ul. Pogodna. Parter domu 62 m2: korytarz, przedpokój, garderoba, duża sypialnia, sypialnia gościnna lub dla dziecka, kuchnia z aneksem, łazienka z prysznicem, duży taras, wygrodzone podwóreczko, miejsce parkingowe. Mieszkanie znajduje się w przebudowanym dużym domu z całkowicie niezależnymi 3 mieszkaniami. Pełne wyposażenie kuchni: między innymi płyta grzewcza, zmywarka, naczynia. Wszystkie pomieszczenia urządzone / umeblowane. W łazience pralka. Ogrzewanie gazowe z 2 funkcyjnego pieca przypisanego do tego mieszkania. Podgrzewana posadzka w kuchni i łazience.\n2 pokoje w Skokach ul. Mickiewicza ul. Adama Mickiewicza, Skoki, wągrowiecki, wielkopolskie\nDo wynajęcia przestronne mieszkanie w Skokach w bloku na ul Mickiewicza. Lokal Jest usytuowany na parterze i składa się z 2 niezależnych pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju. Lokalizacja blisko dworca i dobra komunikacja z Poznaniem ok 45 min. Wyposażenie kuchnia: w pełni umeblowana, kuchenka gazowa z piekarnikiem, okap, zmywarka łazienka: pralka przedpokój: szafa, wieszak na ubranie pokoje są nie umeblowane. Ogrzewanie za pomocą dwufunkcyjnego pieca gazowego ze sterownikiem rachunki to ok 200 zł. Preferowane przepisanie liczników prądu i gazu na wynajmującego. Czynsz do wspólnoty 120 zł plus 87zł/osoba za śmieci, wodę i ścieki Koszt najmu 1300 Kaucja 3000 Umowa najmu okazjonalnego


Meghan i Harry zastrzegli swoją markę - Cooltura24 - Polish News Website, Wiadomości Wielka Brytania, Informacje, BREXIT\nMeghan i Harry zastrzegli swoją markę\nKsiążę i Księżna Sussex zarejestrowali własną markę „Sussex Royal”, zgłoszenie znaku towarowego zostało opublikowane na stronie internetowej biura własności intelektualnej 20 grudnia. Decyzja pary książęcej wywołała spekulacje, na temat planów wprowadzenia na rynek przez Harry'ego i Meghan produktów firmowanych ich marką.\nKsiążę i Księżna, choć przebywają na urlopie w Kanadzie, nie schodzą z pierwszy stron brytyjskich gazet i portali. Właśnie wyszło na jaw, że para złożyła wniosek o rejestrację własnego znaku towarowego którym objęte mają zostać produkty i usługi, w tym książki, czasopisma, karty, notesy, kalendarze, odzież i czapki, materiały promocyjne, szkolenia, wykłady, usługi doradcze. Pełna lista jest o wiele dłuższa.\nWniosek złożono 21 czerwca tego roku, a został opublikowany tuż przed Świętami Bożego Narodzenia.\nMarka Sussex Royal, kojarzyła się wyłącznie z nazwą konta książęcej pary na Instagramie, ale w lipcu 2019 roku Harry i Meghan podjęli decyzję o powołaniu do życia własnej fundacji o tej samej nawie „Sussex Royal”, którą reprezentuje kancelaria prawna Harbottle & Lewis.\nWszystko wskazuje na to, że Książę i Księżna chcą jeszcze skuteczniej chronić i wzmacniać własną markę, w końcu chodzi o znak warty miliony funtów.\nKsiężna Kate znów zaskakuje – zagrała na fortepianie podczas kolędowania w Westminster Abbey\nKsiężna Cambridge dała popis swoich umiejętności podczas świątecznego koncertu „Royal Carols: Together At Christmas”, który odbył się w Westminster Abbey na początku grudnia. Realcję…\nKsiążę Andrzej poznał termin rozprawy\nAmerykański sąd wyznaczył na 4 styczna datę pierwszej rozprawy księcia Andrzeja.\nWyciekły plany pogrzebu Elżbiety II\nZagraniczne media ujawniły plan Pałacu Buckingham na wypadek śmierci Elżbiety II, w dokumencie można znaleźć między innymi opis ceremonii pogrzebowej. Służby królewskie jak i cała…\nBrytyjskie media informują że książę i księżna Cambridge poważnie rozważają przeprowadzę z Pałacu Kensington do oddalonego o blisko 40 km Windsoru. Jak sugeruje „Daily Mail” ma to…\nKsiążę Karol zdradził jakie piosenki porywają go do tańca, to między innymi "Upside Down" Diany Ross!\nKsiążę Karol wziął udział w radiowym show będącym formą podziękowania dla wolontariuszy Hospital Broadcasting Association - organizacji charytatywnej zajmującej się produkcją programów…


Laser Fruit slot online - Automat owocowy bez rejestracji\nZagraj w slot Laser Fruit na prawdziwe pieniądze w tych kasynach!\nLaser Fruit – graj bez limitu\nBudowa i symbole Laser Fruit\nLaser Fruit– jak grać?\nLaser Fruit– stół wypłat\nWnioski na temat Laser Fruit\nW tej recenzji postanowiliśmy przyjrzeć się nowoczesnej owocówce od Red Tiger Gaming. Automat owocowy Laser Fruit istnieje już od 2018 roku i pod względem gatunku, dzięki jego ponadczasowej i futurystycznej grafice, możemy zaliczyć go do grupy slotów wideo. Motyw gry za darmo powiązany jest z klasycznymi owocami, w przepięknym, kolorowym, neonowym stylu i jasno świecącej otoczce. Takie połączenie skutecznie przyciąga wielu zapalonych graczy większości aktualnych kasyn online.\nPoza owocami, symbole gry przedstawiają też siódemki, dzwonki, symbole BAR, które już chyba na zawsze będą kojarzyły nam się z jednorękimi bandytami, pierwszymi, jeszcze stacjonarnymi maszynami do gry, do których nawet dziś nawiązuje w swoich grach większość producentów oprogramowania dla kasyn internetowych.\nLaser Fruit online to gra, która oferuje nam dwa dodatki: free spin i rozszerzające symbole. Automat stworzyło powstałe w 2014 roku studio Red Tiger Gaming. Marka budowana jest przez zespół doświadczonych graczy, a także matematyków, programistów i utalentowanych grafików. Red Tiger Gaming to producent znany z automatów do gry, z których najpopularniejsze to Tiki Fruits: Totem Frenzy, Mystic Staxx, Joe Exotic. Zanim wypróbujesz wymienione gry od Red Tiger Gaming, zagraj za darmo w Laser Fruits. Na naszej stronie możesz trenować do woli, grając w bezpłatną grę Laser Fruit demo. Sprawdź też naszą recenzję, by poznać jej zasady.\nZacznijmy od budowy planszy. W grze Laser Fruit istnieją regularne symbole i jedna ikona specjalna, które wyświetlają się w oknie gry. Wyjściowo zaczynamy od planszy o 5 kolumnach i 3 rzędach, które powiększają się podczas jednej z dwóch funkcji specjalnych automatu. Nie ma tu standardowych konfiguracji płatniczych. Mamy tu od 243 do 60,466,176 układów specjalnych.\nDarwmowa gra 77777 została poszerzona o jeden dodatkowy symbol i wyczekiwane przez graczy darmowe spiny. Laser Fruit automat cechuje się najwyższą wariancją i współczynnikiem trafień na poziomie 4 z 5 punktów. Wskaźnik zwrotu dla graczy wynosi tu niewiele więcej niż 96%. Dostępne w tej grze zakłady to 0,20 do 10 żetonów. Z racji bardzo nietypowych układów wypłat, gracz może wybrać jedynie całkowitą wysokość zakładu, ale nie ma tutaj opcji wybrania dokładnej ich liczby.\nJeśli podczas gry uda Ci się uzyskać trzy symbole Scatter (czyli te z napisem Darmowe Obroty) w jednym spinie, zostanie funkcja 10 darmowych free spinów. Jeżeli za to ukażą się niebieskie lasery, plansza gry zwiększy się o 1 pionowo oraz poziomo. Na dodatkowych polach znajdą się kolejne symbole, które mogą połączyć się z poprzednimi tworząc wygrywające kombinacje. Dzięki temu liczba potencjalnych kombinacji zwiększy się do ponad 60 milionów. Nie ma tu za to symbolu Scatter ani funkcji związanej z dodatkową pulą czyli jackpotu.\nLaser Fruit automat do gry nie ma skomplikowanego sterowania. Wystarczy wybrać stawkę i obracać bębnami. Całość nawigacji znajdziesz poniżej ekranu właściwego. W lewym dolnym rogu znajdują się przyciski, poprzez które można zmienić wysokość zakładu i aktywować funkcję Autoplay. Możemy dzięki niej włączyć automatyczne spiny ustawiając ich dokładną liczbę bądź też dokładne limity przegranej kwoty, przy których auto gra zakończy się. Nieco wyżej wyświetla się saldo konta. Z lewej strony gry od czasu do czasu ukazują się różne wskazówki względem rozgrywki.\nPo prawej stronie mieszczą się dwa przyciski: Spin i turbo. Klikając w ten drugi można zmienić tempo animacji. Ustawienia oraz informacje o zasadach i funkcjach automatu można uświadczyć po kliknięciu w przyciski zamieszczone w górnej części ekranu, w menu symbolizowanym przez trzy poziome kreski.\nLaser Fruit gra powstała w 2018 roku, dlatego raczej nie można określić jej jako nowość. Mimo to gra potrafi pod względem grafiki dorównać nawet tytułom wydanym w bieżącym roku. Gra jest ciemna, a pojawiające się na niej ikony kolorowo świecą doskonale kontrastując z resztą. W tle również widać światełka i różne tworzone przez światło efekty. Nie można zaprzeczyć, że gra pod względem audiowizualnym prezentuje się wspaniale.\nDziałanie gry jest poprawne. Animacje są płynne i nie zacinają się. Gra pozwala zwiększyć ich szybkość, co pozytywnie wpływa na dynamikę całości. Dodatkowe funkcje gry również mają swoje własne animacje, które zostały bardzo dobrze przemyślane i dodają całości uroku.\nJak możesz przygotować się do gry? Przede wszystkim zapoznaj się z jej regułami. Najlepiej będzie, jeśli znajdziesz je bezpośrednio w grze. Jeśli chodzi o samą grę, nie ma tu za bardzo pola do popisu. Laser Fruit online za darmo to automat, który został funkcji pozwalających na pomnożenie swojej wygranej, na przykład Gamble. Pozostaje nam więcej zacząć grę od niskich stawek i sukcesywnie je zwiększać. Patrząc na zmienność automatu możemy wywnioskować, że wygrane będą pojawiać się raczej rzadko, ale z pewnością będą wysokie, gdy już się trafią.\nDzięki specjalnemu systemowi linie wypłat nie są z góry ustalone. Wystarczy, że przynajmniej 3 identyczne symbole spadną na sąsiednie bębny gry. Nagroda wypłacona zostanie w przypadku, gdy odpowiadające sobie ikony zajmą 3 lub więcej kolumn. Jej wysokość zależna jest od ustawionej przez gracza stawki. Tabela wypłat ma postać mnożników, które zostaną zastosowane do wybranego zakładu:\nSymbol x3 x5 x7 x10\nSiódemka 2X 6X 12X 25X\nDzwonek 1.5X 5X 9X 20X\nPotrójny BAR 1X 3X 7X 18X\nBAR 0.5X 2X 5X 16X\nArbuz 0.3X 1.8X 4X 14X\nWinogrona 0.2X 1.5X 3X 12X\nPomarańcza 0.2X 1.2X 2.5X 10X\nCytryna 0.1X 0.5X 2X 8X\nWiśnie 0.1X 0.5X 1.5X 6X\nNawet pomimo kilku dodatków, na jakie można się tu natknąć, Laser Fruitnadal jest klasycznym slotem wideo. Na taki charakter gry wskazują między innymi symbole, które przedstawiają owoce, siódemki i ikony BAR. Bardzo ciekawą funkcją jest rozszerzanie bębnów i rzędów. Jest to bardzo nowoczesna funkcja, której z pewnością nie da się znaleźć w żadnym innym automacie. Pozwala ona na zwiększenie maksymalnej liczby potencjalnych kombinacji do kilkudziesięciu milionów. Automat warto zatem wypróbować, przynajmniej po to, by poznać tę innowacyjną funkcję.\nZarówno tę funkcję, jak i całą grę, można poćwiczyć w pierwszej kolejności bez rejestracji i depozytu. Możesz zagrać na naszej stronie w Laser Fruit za darmo, ale też w inne interesujące automaty. Bez względu na to, czy masz w planie wpłacić depozyt, czy też grać bezpłatnie, życzymy powodzenia.


Żarówka LED R50 4.5W E14 ✓ Leduj.pl\nJuż od 13,99 zł (Cena zawiera VAT) oszczędzasz 13,87 zł (rabat 50%) Zwykła cena 27,86 zł\nŻarówka LED E14 R50\nŻarówka posiada klasyczny podłużny kształt, dzięki któremu dobrze wygląda w każdym rodzaju oświetlenia. Może być montowana wszędzie tam, gdzie znajduje się mocowanie typu E14. Diody LED są oprawione w matową osłonę, która nadaje światłu przyjemną dla oczu, ciepłą barwę.\nWysoka żywotność i oszczędność\nDzięki zastosowaniu diod LED żarówka zużywa blisko dziesięciokrotnie mniej energii niż jej tradycyjne odpowiedniki. Jest w stanie skutecznie zastąpić żarówkę o mocy nawet 50W. Dzięki temu zakup żarówki zwraca się już po około 7 miesiącach, przy czym jej żywotność sięga aż około 40 tysięcy godzin.\nNapisz opinię o produkcie: Żarówka LED R50 4.5W E14


Jak wygląda fotelik samochodowy dla psa? – Brokerhurt\nJak wygląda fotelik samochodowy dla psa?\n16 września 2019 15 września 2019 Maciej Malina\nWraz z rozpowszechnieniem się środka transportu jakim jest samochód, chociaż nie od razu, rozpowszechniły się środki, których zadaniem jest zapewnienie wszystkim pasażerom bezpieczeństwa. Obecnie, po wielu latach, chronimy nie tylko dzieci znajdujące się w samochodzie, ale też zwierzęta. Dlatego też coraz popularniejszym urządzeniem staje się fotelik samochodowy dla psa, który zapewnia czworonogowi wyjątkowo duży komfort i bezpieczeństwo.\nZalety fotelika samochodowego dla psa\nDo tej pory przyjęło się, że pies w samochodzie zajmuje swoje ulubione miejsce na wycieraczce, lub w przypadku bardziej tolerancyjnych właścicieli, na fotelu. Wiele psów nieprzyzwyczajonych do jazdy, lub po prostu zbyt ruchliwych aby wysiedzieć w miejscu, skacze między przednimi a tylnymi siedzeniami rozpraszając tym samym osobę prowadzącą pojazd, co może stwarzać poważne zagrożenie na drodze. Dlatego, aby zapobiegać takim sytuacjom, dobrze dać pupilowi swoje własne miejsce w samochodzie, coś na kształt legowiska w domu. Właśnie z taką myślą wyszli producenci fotelików samochodowych dla psów. Ich niewątpliwą zaletą jest to, że jeśli pies zrozumie, iż to tylko jego miejsce, i żadnego innego w samochodzie zajmować nie powinien, nie będzie kręcić się po całym pojeździe, dzięki czemu nie będzie rozpraszać kierowcy. Fotelik samochodowy dla psa może przybierać różne formy. Może być to coś na kształt legowiska lub siedziska, a także przypominać nawet torbę. Wszystko zależy od wielkości naszego pupila.\nTrzeba przyznać, że fotelik samochodowy dla psa to świetne rozwiązanie. Szczególnie zainteresować się nim powinni Ci właściciele, którzy muszą czasem zabierać psa w podróż, a nie znoszą psiej sierści w całym samochodzie, której usuwanie może być dość uciążliwe. Czasem trzeba robić to za każdym razem, jeśli nie chcemy wychodzić z samochodu z dodatkowym futerkiem na ubraniu.\nNext: Gdzie można kupić konopie?\nPrev: Gdzie przyjmuje dobry terapeuta?


Ukraina: Zełenski proponuje Putinowi spotkanie w Donbasie - Konflikt na Ukrainie - rp.pl\nAktualizacja: 21.04.2021, 06:12\nUkraina: Zełenski proponuje Putinowi spotkanie w Donbasie\nPrezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski zaprosił we wtorek prezydenta Rosji Władimira Putina na spotkanie w Donbasie w celu przeprowadzenia rozmów o zakończeniu konfliktu.\n"Jestem gotów zrobić jeszcze więcej i zaprosić pana na spotkanie w dowolnym miejscu ukraińskiego Donbasu, gdzie toczy się wojna" - zwrócił się do Władimira Putina w nagraniu zamieszczonym we wtorek wieczorem na stronie internetowej prezydenta.\nKijów i Moskwa wymieniają się winą za rosnące starcia w Donbasie, gdzie ukraińskie wojska walczą z siłami wspieranymi przez Rosję.\nUkraina, jej zachodni sojusznicy i NATO oskarżyli Rosję o "prowokacyjne" gromadzenie wojsk na wschodniej granicy Ukrainy i na Krymie. Rosja z kolei oskarżyła Stany Zjednoczone i NATO o "prowokacyjne działania" w regionie Morza Czarnego.\nZełenski oczekuje również jasnych sygnałów, że przyjaciele Kijowa są gotowi wesprzeć jego kraj, "nie tylko jako partnerzy, z trybun, ale jako gracze w tej samej drużynie, bezpośrednio na boisku, ramię w ramię".\n- Ukraina chce zakończyć konflikt na drodze dyplomacji, ale jest gotowa bronić się, jeśli zostanie zaatakowana - zapowiedział prezydent.\n- Czy Ukraina chce wojny? Nie. Ale czy Ukraina jest gotowa do wojny? Tak - dodał.


Mistrzowie driftu w Płocku - Sport WP SportoweFakty\nMistrzowie driftu w Płocku\nStadion piłkarski zamienia się w driftingowy tor wyścigowy, a najlepsi kierowcy mkną w poślizgu, zderzak w zderzak, przy świetle księżyca!\nŁukasz Czechowski 15 Czerwca 2015, 18:44\nPubliczność bawi się na koncercie Pięknych i Młodych oraz Ivana Komarenko i czeka na pokaz sztucznych ogni. To jednak dopiero początek atrakcji, jakie czekają na tych, którzy przyjadą do Płocka w weekend 20 i 21 czerwca.\nRyk kilkuset konnych silników, zapach palonej gumy i jazda samochodem rodem z filmów akcji tradycyjnie już kojarzą się z zawodami jedynej w Polsce, w pełni profesjonalnej, ligi driftingowej. Kibice, którzy przyjdą na Stadion Wisły w Płocku będą świadkami kilku bezprecedensowych wydarzeń.\nPo raz pierwszy w Polsce stadion piłkarski zmieni się w... tor driftingowy. Trawiasta nawierzchnia zostanie zabezpieczona specjalnym podłożem, a następnie pokryta specjalnie na tę okazję wylanym asfaltem. Sobotnie przejazdy TOP 16 rozpoczną się o godz. 21:00, co oznacza, że finałowe przejazdy będą rozgrywać się po zmroku. Dodatkową atrakcją będą specjalnie na tę okazję oświetlone samochody. Widowiska dopełnią efekty dźwiękowe, pirotechniczne oraz pokaz sztucznych ogni. Dodatkową atrakcją będzie oprawa artystyczna. W sobotę, specjalnie dla kibiców driftu zagrają: Piękni i Młodzi oraz Ivan Komarenko, zaś publiczność będzie animował Wujek Samo Zło.\nNie zabraknie oczywiście sportowych emocji na najwyższym poziomie. Prawdziwą gratką dla kibiców sportów samochodowych będzie występ legendy driftingu – Naokiego Nakamury. Wielokrotny mistrz japońskiej ligi D1 zmierzy się w Płocku z najlepszymi drifterami z Starego Kontynentu.\nPrzypomnijmy, że do tej pory w ramach zawodów Drift Masters Grand Prix 2015 rozegrano cztery rundy, dwie w Radomie i dwie w Poznaniu. Obecnie na czele klasyfikacji generalnej DMGP 2015 znajdują się zawodnicy Budmat Auto Drift Team: Piotr Więcek oraz Dawid Karkosik, na co dzień trenujący w Płocku. Czy "u siebie" także uda im się zająć najwyższe miejsca na podium?\nBilety do nabycia na eBilet.pl, w salonach empik oraz kasach biletowych.