Niepoprawna Panna Młoda: Im bardziej nie wypada, tym bardziej tego chcę - o oczekiwaniach Pary Młodej od gości\nIm bardziej nie wypada, tym bardziej tego chcę - o oczekiwaniach Pary Młodej od gości\nOnelove Photography / chicvintagebrides\nDla kogo jest wesele? Dla Pary Młodej czy dla gości? Jeśli wychodzicie z założenia, że dla tych drugich, to...czy można wobec nich mieć jakieś oczekiwania? Czego oczekiwać? I czy to w ogóle grzecznie?\nCoraz częściej Para Młoda, jako organizator, który robi dla gości wszystko dbając o ich komfort i dobrą zabawę, ma ochotę czegoś od nich oczekiwać.\nBardzo chce, ale się waha. Bo to niegrzecznie, bo to nie wypada - ani napisać, ani powiedzieć bo... chcac słuchać autorytetów w dziedzinie savoir vivre, to taka jest prawda i nie da się z tym kłócić.\nCzasy w których od gości oczekiwało się "przyjdź, tańcz i pij" minęły. Gość idealny to taki, który bawi się korzystajac z każdej atrakcji, nie przesadza z alkoholem, potrafi się zachować i... jest otwarty na nowości, także w sprawie oczekiwań od niego. Jakie?\nDrogi Gościu, zapraszam się na wesele, baw się wyśmienicie, i/ale...\nZałóż strój w temacie przewodnim!\nZ pewnością widziałeś na pinterescie całą masę zdjęć pięknie ubranych gości weselnych, nie tylko wąskiego grona druhen czy przyjaciół Pary Młodej. Wszystkich obecnych na przyjęciu. Nie ubranych identycznie, w suknie o takich samym kroju i kolorze, ale w ubraniach opartych na jednej palecie kolorystycznej lub w temacie przewodnim wesela. To tak pięknie wygląda, że... dlaczego o tym nie marzyć? Załóż tę sukienkę dla mnie i pokażmy światu, że jesteśmy zgraną rodziną ;)\nKup mi wino zamiast kwiatów!\nPrawda, że nie robi to na gościach weselnych większego wrażenia? Przywykli do tego, że coraz więcej par woli otoczyć się kwiatami na sali weselnej, a do domu zabrać trwalsze upominki. To praktyczne, a jednocześnie, w przypadku ogólniejszych próśb, pozwalające gościom wykazać się kreatywnością :)\nA może inaczej... Chcesz mi pomóc pomagać innym? Organizacji, którą znam, której problemy mnie poruszają i której sama prywatnie pomagam, więc... prosząc Cię dziś o pomoc wiem co robię, możesz mi zaufać :)\nSkorzystaj z listy prezentów!\nNikt nigdy nie chciał dostawać dwóch żelazek i trzech kompletów pościeli z okazji ślubu. Ku uciesze Par Młodych ktoś wymyślił, że można stworzyć listy prezentów, które Parze Młodej zaoszczędzą nieotrzebnych upominków, a gościom kłopotu zwiazanego z ich wyborem. I super!\nSkorzystaj z listy prezentów. Tak, Ty. Ty, który chcesz nam coś kupić, bo koperta wydaje Ci się nieelegancka. Ty, który nie masz pomysłu na prezent lub od miesiąca zastanawiasz się co będzie ładne, praktyczne i wyjątkowo nas ucieszy. Tu masz odpowiedź.\nMasz genialny pomysł i lista Cię ogranicza? Kochany, to nie jest lista dla Ciebie, zachwyć nas swoim pomysłem ;)\nNie zabieraj swoich dzieci!\nWesele to zabawa dla dorosłych, z przypadkowymi seksualnymi podtekstami, z alkoholem, którego picia nie powinny oglądać Twoje maluchy. A tak właściwie.... zrób to dla siebie, aby móc się z nami bawić na całego, bez żadnych zobowiązań i przerywników w postaci "tato, siusiu", "mamo, spać" :)\n[A ja przy okazji zaoszczędzę na zatrudnianiu animatorów, organizowaniu kącika z kinderbalem i wynajmie pokoju w którym po 22 musiałyby zasnąć Twoje pociechy ;)]\nNie rób zdjęć!\nProszę, schowaj swój stary aparat i kiepski telefon do kieszeni. Nie chcę, abyś robił mi zdjęcia. Solidnie płacę za to profesjonalnemu fotografowi i na jego zdjęciach chcę widzieć uśmiechnięte twarze gości, a nie telefony, tablety i aparaty. Chcę, abyś mógł w odpowiednim momencie wycierać chusteczką łzy, klaskać po przysiędze i/lub pierwszym pocałunku, na 100% uczestniczyć w wydarzeniu i przeżywać z nami każdą jego chwilę.\nI nic się nie martw - zrobię sobie z Tobą zdjęcie i razem z pozostałymi fotografiami trafi ono do Ciebie w odpowiednim czasie.\n[A fotograf... będzie wniebowizięty, bo nikt nie będzie mu utrudniał pracy ;)]\nTo co teraz? Prosić czy nie prosić? Wpisywać w zaproszenie lub mówić na spotkaniu w cztery oczy? Jak zrobić z tego prośbę, a nie regulamin wejścia na imprezę masową?\nOdpowiedź jest prosta. Jeśli chcesz, to poproś. Zaproszenie ma ograniczoną pojemność i nie przyjmie wszystkich Waszych próśb. Wedłu mnie najlepsza jest rozmowa, grzeczne wytłumaczenie dlaczego nam na czymś zależy i co gość z tego, że do prośby sie zastosuje, będzie miał :)\nAutor: Niepoprawna Panna Młoda o 17:41\nEtykiety: Lista prezentów, Nie rób zdjęć, Oczekiwania wobec gości, Strój w kolorze przewodnim, Strój w temacie przewodnim, Ślub, Wesele, Zamiast kwiatów, Zaproszenie bez dzieci\nAnita Klebanowska 27 stycznia 2016 12:06\nMy jako studenci napisaliśmy wierszyk z propozycją prezentu w formie "tego co szeleści i się łatwo w portfel mieści" z alternatywą losu lub zdrapki. W każdym razie nie chcieliśmy kwiatów, wina, czy innych prezentów, bo wiedzieliśmy, że czeka nas jeszcze trochę życia studenckiego, życia w kawalerce :) Nie żałujemy, goście wywiązali się z zadania wyśmienicie ;)


Witaj szkoło! | 7dni.pila.pl\n1 września zaczął się nowy rok szkolny 2020/2021. W szkołach i placówkach oświatowych prowadzonych przez Powiat Pilski naukę rozpoczęło 5652 uczniów, w tym 1315 w pierwszych klasach.\nSzkoły i placówki oświatowe prowadzone przez Powiat Pilski są dobrze przygotowane do prowadzenia zajęć w każdym wariancie, przede wszystkim w trybie stacjonarnym, ale również w trybie mieszanym, czy zdalnym. Zostały zapewnione bezpieczne warunki nauki i pracy.\n– Rok szkolny będzie z pewnością ogromnym wyzwaniem, nie tylko dla uczniów, nauczycieli i rodziców, ale dla nas wszystkich. Panująca pandemia wymusiła na nas nowe zachowania. Musimy być bardziej ostrożni i odpowiedzialni za samych siebie i za innych. Minione miesiące były również czasem wytężonej pracy. Ciężko pracowaliśmy, aby umożliwić uczniom naukę w nowoczesnych warunkach, inwestowaliśmy w bazę sportową, modernizację pracowni dydaktycznych, wprowadziliśmy nowe kierunki nauki z godne z zapotrzebowaniem rynku pracy, zwłaszcza w szkolnictwie o profilu zawodowym – mówi Eligiusz Komarowski, starosta pilski.\nW Zespole Szkół Ekonomicznych w Pile Powiat Pilski uruchomił na przykład nowy kierunek ,,technik fotografii i multimediów”, gdzie młodzież pozna podstawy fotografii, grafiki i montażu telewizyjnego, a w szkolnym studiu filmowym poczuje się jak prawdziwy operator.\nTakże w szkołach podstawowych, prowadzonych przez Gminę Piła, uczniowie dzisiaj rozpoczęli nowy rok szkolny.\nTags: 1 września miasto piła nowy rok szkolny piła powiat pilski rok szkolny 2020/2021


Archiwum Historii Mówionej - Danuta Klimowicz-Przybylska\nNazywam się Danuta Przybylska, urodziłam się w Warszawie na Karowej, mieszkałam w Warszawie na Foksal 13 z tatą i z rodzeństwem, bo mama moja umarła, jak miałam rok i sześć miesięcy, i ojciec sam nas wychowywał.\nPani nazwisko panieńskie?\nMoje nazwisko panieńskie Klimowicz.\nJak dużo miała pani rodzeństwa?\nTrójkę rodzeństwa miałam: dwie siostry i brata. Brat zginął w Powstaniu, a siostry też już nie żyją, bo były dużo starsze ode mnie, ja byłam najmłodsza.\nCo pani pamięta z czasów jeszcze przedwojennych?\nZ przedwojennych to chyba nie bardzo. To znaczy pamiętam tak jak każde dziecko, jakieś swoje własne zabawki. Wiem, że miałam taki dom i całą zastawę dla lalek, że chodziłam do parku z tatą, że chodziłam do Łazienek, karmiłam łabędzie, to pamiętam.\nMój tata był prywatnym przedsiębiorcą.\nBudowlanej. Tata robił remonty u braci Pakulskich, u braci Jabłońskich. Ale to nie malowanie, tylko remonty. U hrabiów jednych, drugich – Zamoyskich, u Potockich… W dużych takich przedsiębiorstwach.\nCzy pamięta pani może sam wybuch wojny w trzydziestym dziewiątym roku?\nPamiętam wybuch wojny, dlatego że tata kupił taki ogromny radioodbiornik, to się nazywało superheterodyna, z „magicznym okiem”, i ja byłam straszną miłośniczką słuchania radia. W czasie kiedy ogłoszono mobilizację, to ja wtedy nie rozumiałam, co to jest mobilizacja, ale tata się zgłosił do wojska, zostawiając nas, licząc na to, że zaraz wróci. Niestety źle się stało, bo nie wrócił. A ja w tym czasie słuchałam radia i w pewnym momencie to radio przestało grać, no więc pytałam się brata: „Co to jest? Dlaczego ono nie gra? Zepsułam radio czy jak?”. Nie, brat mi powiedział, że to jest wojna, że ogłaszali, że w Raszyn uderzyła bomba. Ale ja jako dziecko to nie bardzo to rozumiałam. Dopiero zrozumiałam wtedy, kiedy mój tata przyszedł w ubraniu, w mundurze i zobaczyłam, ponieważ mój ojciec był wysoki, a ja byłam malutka, to tylko zapamiętałam te jego błyszczące oficerki i te szamerowanie na mundurze. Tata powiedział, że dziewczyny mają się zająć mną i on na pewno niedługo wróci. Ale niestety, stało się inaczej, bo ojciec został ranny w obronie Warszawy od miny, te szrapnele uderzyły go w nogi. W związku z tym zabrali go do szpitala Dzieciątka Jezus i tam wyleczono go na tyle, że jedną nogę miał normalną i sztywną w kolanie, a druga, niestety została rana, która całe życie właściwie mu dokuczała, bo to się goiło i odnawiało, goiło i odnawiało, nosił wtedy specjalne buty. Biegaliśmy do tego szpitala – ponieważ nie mieliśmy w domu co jeść, to te siostry, które tam były w szpitalu, nas tam po troszeczku dożywiały. Ojciec był zażywny i bardzo szybko wrócił do zdrowia, no na pewno chciał wrócić do zdrowia i już wrócił do nas.\nMniej więcej kiedy to mogło być?\nNo chyba we wrześniu, wrzesień, październik, w tym czasie, bo wiem, że już zimą tata był w domu. Jak już wrócił, to już było dobrze, bo żeśmy się cieszyli, że on jest. Zresztą miałam ojca bardzo świetnego… Ojciec interesował się światem, skończył szkołę Wawelberga, był za granicą, władał trzema językami, w związku z tym wszystko starał się nam to przekazać, wiedząc, że nie będzie chyba szkoły, do której będziemy mogli chodzić. Ale jakoś później to się ułożyło. Brat skończył szkołę, a siostry też chodziły do handlówki, też skończyły.\nPani była najmłodsza. W jakim wieku było rodzeństwo?\nSiostry to były sporo starsze, ze względu na to, że jak ja się urodziłam, to one już były dziewczynki takie nastoletnie właściwie. Brat był ode mnie starszy dziesięć lat, bo jak ja miałam osiem, to on miał dziesięć. A siostry były starsze. Siostry były starsze, bo siostry podczas okupacji wyszły za mąż, bardzo młodo, ale wyszły. No, po prostu chyba sytuacja zmusiła je do tego.\nCzy pamięta pani coś z okresu okupacji niemieckiej? Bo zaczęła pani szkołę powszechną w czasie okupacji?\nJa najpierw to… Ponieważ na Ordynackiej był sierociniec sióstr szarytek, przełożoną tego sierocińca była siostra Bernadetta… Ona była przyjaciółką mojej mamy. Ona mnie w ogóle chciała zabrać do siebie, tylko tata mnie nie oddał. Więc ja do przedszkola tam biegałam – bo siostry prowadziły przedszkole i szkołę na Tamce – biegałam tam do przedszkola, a stamtąd później już poszłam do szkoły na Tamkę, do Świętego Kazimierza. Tam chodziłam do pierwszej i drugiej klasy. Moje wspomnienia z okupacji to są bardzo różne, ponieważ ja byłam takim dzieckiem wiercipiętą, gdzie mnie nie posiali, tam wyrosłam. Dużo rzeczy zauważałam, byłam bardzo sprytna, w związku z tym mam różne wspomnienia.\nNa przykład na początku okupacji w domu żeśmy mieli psa Barrego, takiego bernardyna. Więc pierwsze przeżycie moje to było takie, że oficer, który się wprowadził do naszego mieszkania, a nas wyrzucono do półsutereny, chciał tego psa odkupić. Ten pies był taki duży i on mnie woził na sankach zimą. I w tę pierwszą zimę ten szwab go zabił – zabił go, jak ciągnął mnie na tych sankach. Więc to jakoś zmusiło mnie do tego… Po prostu zaczęłam ich nienawidzić.\nPóźniej była taka historia, że na podwórku (to była taka dzielnica trochę lepsza, tak to się nazywało przed wojną) był prowodyrem taki Kazik Białkowski, on był całym tam szefem. Więc myśmy sobie wymyślili, że [przyczepimy sobie] orzełka, ponieważ jak zaczęliśmy chodzić do szkoły, to mieliśmy takie marynarskie ubrania, z takim marynarskim kołnierzem, biało-granatowe – to pod tą klapką przyczepialiśmy sobie orzełka. Skąd te orzełki ci chłopcy brali, to nie wiem, ale to był jakiś akt odwagi: przyczepić sobie pod [klapkę] właśnie tego orzełka. Druga rzecz to była taka, że na Foksalu z boku, na samym końcu, przy pałacu Zamoyskich, Zamoyscy postawili taki dom dla gości i tam w tym domu Niemcy zrobili sobie kasyno oficerskie. I my jak żeśmy chodzili po podwórku, bawili się, to jak szedł taki oficer z tego kasyna, to się dochodziło do niego i mówiło się: Bitte Bonbon – żeby dał cukierka. Jak on nam dał, to myśmy poczekali, jak on już sobie poszedł, żeśmy ten cukierek wrzucali w kratkę ściekową. No to też był jakiś akt taki, że: o, nie zależy mi na tym.\nNo i towarzystwo… Ja wiem, co jeszcze pamiętałam? Pamiętałam to, to już później byłam starsza… A, jeszcze coś powiem. Na naszej ulicy była ambasada japońska. Mój tata, nie wiem, z kim się tam przyjaźnił, w każdym razie miałam wstęp do ambasady (mogę pokazać, mam zdjęcie właśnie tam). Pani ambasadorowa bardzo mnie lubiła i zawsze mnie, dokąd ta ambasada była, tylko nie pamiętam, czy ona przed samym Powstaniem nie została zlikwidowana, nie pamiętam, co się działo, ale w każdym razie pani ambasadorowa zawsze mnie dożywiała czekoladą, jakimiś ciasteczkami, jakąś dobrą wędlinką, zawsze mnie wołała do siebie, no i ja tam miałam prawo wstępu, ja się tam bawiłam. Oni nie mieli dzieci swoich. Pana bardzo mało pamiętam, pamiętam tę panią, była bardzo przyjemna, mówiła takim fajnym polskim językiem, trochę takim kaleczonym, ale sympatycznie.\nA później no to normalnie, tak jak… O, i co jeszcze… Na Foksalu również było kasyno niemieckie, ale takie dla cywilów, dla tych wszystkich donosicieli. To było, nie wiem, pod siódmym albo pod piątym, na samym dole, prawie półparter. No to tam żeśmy też robili różne kawały, to znaczy szczury chłopaki zbierali i później tam podrzucili pod drzwi albo żeśmy tam jakiś proszek wpuszczali, jakieś coś, zawsze coś tam te dzieciaki wymyśliły na tej ulicy, zawsze było coś na złość Niemcom. A później to poszłam do szkoły, to już trochę spoważniałam.\nSama pani chodziła do szkoły czy była odprowadzana przez kogoś?\nNie, chodziłam sama, ponieważ ja byłam… Szkoła była blisko, bo to nie jest daleko – Kopernika prosto do schodów i na dół, trzeba zejść na Tamkę i kawałeczek. Czasami brat po mnie przychodził, ale tak to było blisko, więc ja sobie sama chodziłam.\nNie miała pani poczucia zagrożenia, że Niemcy po ulicy chodzą, może się zdarzyć coś złego?\nNie miałam takiego zagrożenia, dlatego że ja się po prostu Niemców nie bałam. Ojciec mnie tak „ustawił”, że to jest wróg, to trzeba uważać, trzeba pewnych rzeczy nie robić, ale nie wolno się bać – bo ja jestem Polką, to oni do mnie przyszli, a nie ja do nich. Więc tata mnie tak specjalnie widocznie „ustawił”, żebym się nie bała. Nie bałam się. Zresztą w naszym tym kawałeczku, tutaj Kopernika, Foksal i Szczygla, Ordynacka, to było dosyć spokojnie. No ale oczywiście ja byłam wiercipięta, bo bez tego… Musiałam zobaczyć, jak wygląda pierwsza parada Niemców na Krakowskim Przedmieściu, po to tylko, żeby się odwrócić tyłem i spluwać, bo to też było u dzieci w modzie. Myśmy w ogóle inaczej dorośli. Ja widziałam po swoich wnukach i po swoich dzieciach, że ja byłam zupełnie inna. A później no to tak: jak był zamach na Kutscherę, no to też żeśmy polecieli zobaczyć, co się dzieje. W ogóle co się działo, to przecież wszystko musieliśmy zobaczyć. Miałam takie grono kolegów – nie koleżanek, kolegów – bo ja byłam taki półchłopak. W związku z tym wszystko co się działo gdzieś koło nas w pobliżu, jak na przykład na Koperniku zmieniali napisy, jak Kilińskiego zdjęli, to też szłam i oglądałam. Tata mi tylko pokazał raz, tylko nie pamiętam na jakim placu, chyba na placu Lubelskim (nie wiem w tej chwili, na jakim placu, nie chciałabym powtórzyć po książce, bo tak nie pamiętałam), powieszonych Polaków i tata mi kazał patrzeć na to. Powiedział: „Widzisz, tak robi wróg”.\nPóźniej poszłam do szkoły, no to się troszkę uspokoiłam, bo siostry były bardzo wymagające. Szkoła była przesympatyczna, chyba nigdy w życiu jej nie zapomnę. Były bardzo dobre… No i któregoś razu przyszło gestapo i wywlekli nas… Bo tak na Ordynackiej, od Kopernika do Nowego Światu, to na rogu Kopernika i Ordynackiej był taki bazarek, później po wojnie już go nie było – taki bazar, którym można było przejść, taki rynek w mieście. Więc oni nas przeprowadzili i tam zaraz na Nowym Świecie była pierwsza egzekucja. No to pamiętam, jak ci, których rozstrzelali, to krzyczeli: „O mamo!”, „Boże!” czy „Polsko!”. Takie różne te [okrzyki]. A później na Świętokrzyskiej była następna, to już mieli zakneblowane buzie gipsem, już nie mogli krzyczeć, i worki nałożone. […] Na Nowym Świecie to koło tego bazarku, to tam nas wywlekli.\nCzy później siostry jakoś usiłowały tłumaczyć tę sytuację czy uspokoić dzieci, czy nastawić je na przyszłość, gdyby się spotkały z takimi sytuacjami?\nTak, siostry robiły wszystko, żebyśmy mogli zrozumieć i żebyśmy się uspokoili. Zresztą siostry uczyły nas historii, nawet w pierwszej i w drugiej klasie. Miały książki i jak była lekcja historii, bo to była historia Polski, to czujki wystawiane były na Świętego Kazimierza, bo tam troszeczkę taka od ulicy jest uliczka i dopiero jest klasztor, zaczyna się mur klasztoru Siostry wystawiały czujki, a [one] nam opowiadały. Opowiadały nam o Czechu, Lechu i Rusie legendy, później o pierwszym królu, o Popielu, to to wszystko nauczyłam się tam, usłyszałam od sióstr. Ale dużo usłyszałam od taty, bo tata mi też dużo rzeczy mówił. Ale siostry nas uczyły po cichutku, żebyśmy wiedziały i zawsze tłumaczyły, że jesteśmy Polacy i to jest nasza ojczyzna, a oni tylko tu przyszli.\nCzy zapamiętała może pani jakieś imiona, nazwiska tych sióstr?\nSiostra Maria i siostra Jadwiga. Wiem dlatego, że po okupacji z moimi córkami byłam pokazać im, ale to później powiem.\nCzy była pani w domu, w szkole uczona bezpiecznego poruszania po ulicach, zachowania w sytuacjach zagrożenia typu łapanka uliczna na przykład?\nNie, bo to żeśmy wynosili z domu. W domu nam powiedzieli, wytłumaczyli i na tym koniec. Siostry nas tego nie uczyły, siostry nas uczyły normalnie szkoły i dodatkowo historii. Oczywiście w szkole żeśmy obchodzili wszystkie rocznice, 3 maja, Święto Niepodległości, takie związane z historią – to siostry nam tłumaczyły, co to jest, dlaczego, i po prostu to się zapamiętywało, bo nie wolno było robić wtedy notatek i nie wolno było mieć zeszytu. Ale siostry… Po prostu dzieci wtedy byłe inne, to myśmy szybko dorośli, myśmy doskonale wiedzieli, jakby mówiąc dzisiejszym językiem, co jest grane. Ja jak czytałam tę książkę „Obłęd ‘44”, to byłam gotowa tego pana pobić, bo ten pan nie przeżył Powstania, nie przeżył wojny i nie wie, że dzieci są wtedy dużo roztropniejsze, dużo mądrzejsze.\nCzy tata pracował w czasie okupacji, jak wyszedł ze szpitala? Z czego się rodzina utrzymywała?\nNie, tata wtedy wpadł na wspaniały pomysł, bo zaczął robić trepki, to znaczy tak dosyć pokątnie – miał pracowników chyba ze czterech czy pięciu i robił trepki. Trepki były wtedy bardzo modne, ja też w takich trepkach chodziłam.\nTak, drewniane, ale to była podeszwa drewniana, podzielona na trzy części, tutaj na wierzchu była pokryta… wyłożona skóra, te części były do tej skóry przybite, no nie wiem, czy przyklejone, no już tak to nie pamiętam – i normalnie cholewka była do tych boków tutaj przyczepiana takimi fajnymi gwoździkami. I to były drewniaki: dla pań to były z obcasikiem te spody, no a dla dzieci to były normalne, takie proste sobie te trepki. Było bardzo fajnie w nich chodzić, tylko głośno, ale były podbijane gumą. Pamiętam, że tata kupował stare opony.\nGdzie tata je produkował, w mieszkaniu, czy miał jakiś warsztat?\nNie, nie, tata miał panów, którzy robili u siebie, a tata się trudnił dystrybucją tego, sprzedażą. Poza tym jeździł z paskarzami do Sandomierza w okresie letnim, przywożąc stamtąd owoce i zboże, handlując po prostu. Między innymi wtedy łatwo było mu o zaopatrzenie nas, bo stamtąd przywoził i mięso, i jakiś tłuszcz, i… Radził sobie, jak mógł.\nCzyli rodzina nie cierpiała jakiegoś takiego dużego niedostatku, głodu?\nNie, takiego dużego głodu nie, tylko brakowało pewnych rzeczy, brakowało po prostu coś słodkiego. Tak jak dla dziecka to brakowało mi… Cukierków nie było, zbrzydła mi marmolada z buraków, bo kartki były, no więc na te kartki – tam był, nie wiem, cukier chyba, chleb, coś tam było na tych kartkach i ta marmolada. Ale Polacy, warszawiacy są [zaradni], jakoś dają sobie radę. Mieliśmy taką sąsiadkę, panią Michnikowską, która mieszkała w naszym domu. Ona wypiekała takie bułeczki maślane, no więc tata kupował i to jakoś tam zastępowało ciasto. Poza tym w szkole, jak już zaczęłam chodzić, to siostry robiły nam wszystkim drugie śniadanie. Drugie śniadanie to była właśnie maślana bułeczka i kakao. Skąd siostry to brały, to kakao, to nie wiem, ale wszystkie dzieci chodziły na dużej przerwie na śniadanie, drugie śniadanie.\nCzy orientowała się pani, że starsze rodzeństwo jest jakoś związane z harcerstwem, z konspiracją?\nBrat był harcerzem. Ale oni mi o tym nie mówili, to jest tylko… Ja to wszystko wyniuchałam. Brat był harcerzem na pewno, a siostra, ta która była w AK – wiem, że była w AK. Siostra nazywała się Barbara Malinowska i Zygmunt Malinowski, oni byli w AK, razem z…\nTo już nazwisko męża pani siostry?\nTak, to już jest nazwisko męża. Wiem, że byli w AK.\nBrat jak na imię miał?\nBasia i Jadwiga. Jadwiga wyszła za mąż do Legionowa i stamtąd przenieśli się do Jabłonny, bo tam mieli piekarnię.\nPamięta pani może jakieś okupacyjne zabawy dziecięce? Czy bawiliście się w wojnę na przykład?\nNie, nie bawiliśmy się w wojnę. W wojnę żeśmy się nie bawili, myśmy się bawili w „ubij Niemca”. W wojnę nie, w taką wojnę jak dziś się dzieci bawią, strzelają – nie. Właściwie nasze zabawy to były takie zabawy śmieszne. Wchodziliśmy na wrak (nie wiem, Krystyna czy Joanna), który stał pod mostem Poniatowskiego, i tam żeśmy się bawili w majtków. To była jedna zabawa, a druga…\nTo był wrak łodzi?\nTak, takiej co pływała po Wiśle.\nNo to tam żeśmy się bawili, to była nasza zabawa, a druga zabawa no to była tak: w klipę żeśmy grali. To takie patyczki odbijane, jak się stawia, podobne do kręgli. I żeśmy grali w klipę. A tak to żeśmy tylko psocili, patrzyli, co zrobić na złość. Taka pani mieszkała pod jedenastym, która miała przyjaciela Niemca, no to żeśmy tam jej zawsze coś napsocili: albo znieśli kupę piasku, albo żeśmy kupę zrobili, zawsze coś żeśmy wymyślili. Z tym że nie było takich zabaw jak dzisiaj. To chyba ja może się bawiłam, no bo miałam ten domek, który ojciec mi uratował, i tę zastawę dla lalek, no to może ja się trochę bawiłam, ale tak w podwórkowych takich zabawach to nie bawiliśmy się specjalnie. Zawsze żeśmy patrzyli, co zrobić Niemcom na złość.\nKtórą klasę szkoły podstawowej pani skończyła w czterdziestym czwartym roku?\nDo Pierwszej Komunii Świętej zdążyła pani przystąpić? Czy to w trzeciej klasie była wtedy komunia?\nNie, nie, już w Łodzi. Tam nie byłam ze względu na to, że siostry… W drugiej klasie jeszcze nie. Siostry w czwartej, bo tam… No ale na przykład ta młodsza [z dwóch starszych] siostra Basia to brała ślub podczas okupacji w kościele Świętego Krzyża. Tam był stary proboszcz i jedna kaplica po prawej stronie, kaplica Matki Boskiej Częstochowskiej, [która] była taką niepisaną kaplicą Powstańców, to znaczy akowców, o, i tam te pary brały ślub. Byłam na tym ślubie u siostry.\nPrzed Powstaniem. Ale to była kaplica akowców – wszyscy wiedzieli o tym i mówiło się, że to jest kaplica akowców.\nCzyli dwie siostry już wyszły z domu na swoje gospodarstwo, a pani została z tatą i z bratem?\nI z bratem. Jak miałam osiem lat, to przyszła ta pani…\nMacocha. Ona przyszła, była już w ciąży. Urodziła się zaraz dziewczynka, która w szpitalu… Niemcy jej zaszczepili Heine-Medina i ona żyła dwanaście lat, tu, w Łodzi zmarła. Bardzo ją kochałam pomimo wszystko.\nCzy pamięta pani dzień wybuchu Powstania, 1 sierpnia, godzinę „W”?\nJa mieszkałam w dalszym ciągu na Foksalu, bo ja tylko na Foksalu w Warszawie mieszkałam, to już tak gdzieś dwa dni przedtem było coś słychać, to znaczy myśmy też się, dzieciaki, interesowały, bo Niemcy wyjeżdżali, pakowali się i ten, który nam zabrał mieszkanie, też był spakowany, i oni już się wynosili. Więc myśmy myśleli, że już jest koniec wojny, ale mój tata był przewidujący, powiedział: „Nie – mówi – oni po prostu dostali rozkaz iść naprzód, ponieważ ruscy już dochodzą do Wisły”. No i faktycznie, tego wojska szło bardzo dużo, tych Niemców: jechali, szli i tego.\nJako dzieci chodziliście oglądać te przemarsze?\nTak, oczywiście, i byliśmy bardzo zadowoleni, że nareszcie się od nas wynoszą. Ale później, gdzieś tak za dwa, trzy dni, ten nasz cały prowodyr, ten Kaziu, przyszedł i mówi: „Dzieciaki, będzie Powstanie”. On był starszy od nas, bo on miał chyba szesnaście czy piętnaście lat wtedy. My nie wiedzieliśmy, co to znaczy powstanie, ale żeśmy się bardzo szybko dowiedzieli. Mój tato rano wyszedł właśnie na Stare Miasto, żeby pozbierać te wszystkie zamówienia, które tam miał, i został tam już, nie przyszedł. Zostałam sama z macochą i z tą małą dziewczynką, niemowlaczkiem. Poleciałam tam razem z dzieciakami zobaczyć, jak to Powstanie wygląda. A Powstanie wyglądało w ten sposób, że ci starsi chłopcy rozbroili dwóch Niemców. Na rogu Kopernika i Foksalu był taki „okrąglak”, taki słup ogłoszeniowy, otworzyli tam klapkę, tę, którą się zapalało światło, rozebrali ich, włożyli ich tam głowami do środka, położyli im kamień na plecach, powiedzieli, że to granat, zwołali wszystkie dzieci i powiedzieli, że możemy ich kopnąć w dupę. Myśmy wszystkie szły i każdy [z nich] swojego kopniaka dostał. No to tak się zaczęło Powstanie. A później to starsi nas wygnali stamtąd – wygnali nas stamtąd, tych młodych, wygnali nas na podwórko z powrotem do domów i powiedzieli, że mamy się nie szwendać, bo zaczyna się Powstanie. Oczywiście słyszeliśmy strzały, bieganinę, lataninę. U nas, na naszym podwórku stacjonował jakiś oddział akowców. No i już się zaczęło Powstanie.\nZaczęliśmy budować barykadę, barykadę na Foksalu przy Kopernika, bo to tak Kopernika dochodzi do Foksalu, no to tutaj tę barykadę żeśmy budowali. Wszyscy budowali, dzieciaki też.\nCzy coś pani nosiła, jakieś kamienie czy…\nTak, takie te płyty chodnikowe. Ja do dzisiaj nie wiem, skąd ja brałam siłę, żeby taką płytę zanieść. Wszystko, co żeśmy mogli… Chłopaki w ogródku warzywnym Zamoyskich kopali piasek i przynosili w workach, ciągnęli. Wszystko ludzie rzucali: szafy, biurka, krzesła, co kto miał, puszki do śmieci – no wszystko, co było. I ta barykada powstała bardzo szybciutko. Jak powstała barykada, to już nam nie wolno było latać po podwórku, po Foksalu w ogóle, bo w pałacu Zamoyskich, na końcu Foksalu była jakaś komenda AK.\nJa nie wiem, czy to była Warszawa Śródmieście, czy nie, bo ja się wtedy jeszcze na tym nie znałam, ale wiem, że tam była komenda. No i szli na akcję. Jak oni szli na akcję, to panie gotowały taki wielki kocioł na środku. Tam na Foksalu, na podwórku był taki trawniczek ogrodzony sztachetkami żelaznymi i fontanna taka. To fontanna została, no nie wiem, rozbita, i tam w tym ogródku panie gotowały zupę dla Powstańców. Oczywiście zaraz był ołtarzyk zbudowany z Matką Boską Niepokalanego Poczęcia i na wieczór zawsze o szóstej cała kamienica schodziła na podwórko, ci, co wierzyli, i modlili się o to, żeby to wszystko dobrze poszło. Ja tam też byłam.\nWodę żeśmy mieli normalną jeszcze, w kranie. Dopiero w ostatnich dniach Powstania brakowało wody, ale wtedy jeszcze była woda i jeszcze było światło. Chłopaki jak coś tam zdobyli, znaczy ci dorośli chłopcy, Powstańcy – jak zdobyli coś, to przynosili wszystko do nas i tam panie gotowały dla wszystkich później. No bo tak na razie to każdy jadł to, co miał u siebie w domu, a później to jedno drugiemu pomagało. Były też poprzebijane piwnice, bo piwnicami tam u nas można było przejść aż na róg Nowego Światu i Alej, po kolei tak, jak przez piwnice. Więc ci, którzy zostawali w domu, cywile, to organizowany był taki, jakby to powiedzieć, zorganizowali się w takie stowarzyszenie i oni przebijali te piwnice, żeby można było nimi przejść. Tata mówił do mnie, że w razie czego, jakby tego, coś się stało, to ja mam, jak już wróci… Ale zaraz, nie powiedziałam: tata wrócił gdzieś koło 15 sierpnia, przedarł się. Bardzo był poparzony, bo koło niego uderzyła „krowa”, pocisk „krowy”. Nie wiem, tam napalm chyba był, w każdym bądź razie to się wszystko paliło. Ojciec miał na sobie taką jesionkę z włosem, przedwojenną i on to strząsnął, w związku z tym miał popaloną buzię, bo gdzie ten odprysk uderzył, to popalony był, i całe ręce tu miał popalone. No ale się uratował, przyszedł. I tata właśnie mi tłumaczył, że ja w razie czego to mam uciekać tamtędy. No ale nie potrzebowałam uciekać. Ja byłam przez ojca i przez siostry wychowana, że miałam być grzeczna, spokojna, a ja nie byłam taka grzeczna i spokojna. I właśnie tam zrobiono mi to zdjęcie, i tam jestem w spodenkach. Ja miałam taką spódniczkę i mój ojciec mi ze spódniczki zrobił spodenki, bo powiedział, że latam z gołą pupą, no więc żebym nie latała.\nA brat normalnie szedł na akcje. Na początku września zabrakło nam już jedzenia, nie było specjalnie co jeść. Więc Powstańcy jeszcze tam do sierocińca wysłali, jakoś tam coś skombinowali, coś zdobyli i zanieśli wszystko do sierocińca – trochę tu, do nas, a trochę do sierocińca, bo tam te dzieci były też głodne. Ta siostra Bernadetta z siostrami gotowała, dostały kaszę manną i płatki owsiane i nie było na czym tego ugotować, więc gotowały na wodzie i to cynamonem okraszały. Ja do dzisiaj nie zjem kaszy manny ani płatków i cynamonu też nienawidzę, bo to było coś okropnego. A później… Siostry miały ogromny ogród, więc siostry wszystko z tego ogrodu… Na szczycie była ogromna furta, stara furta, siostry tam otwierały tę starą furtę i to wszystko, co można było zjeść z ogrodu, to siostry tam rozdawały, ale nie dorosłym, tylko dzieciom. Wszystkie dzieci – bo myśmy tam chodzili do szkoły niektórzy – siostry wszystkim dzieciom rozdawały jabłka, śliwki, buraczki, marchewkę, pietruszkę, no wszystko, co było w ogrodzie. I ja byłam bardzo głodna, już zaczynałam być głodna. Brat wrócił z akcji, postanowił mi zrobić przyjemność i poszedł do ogrodu Zamoyskich, tam za pałacem, na skarpę, bo chciał mi przynieść gruszki, i tam go upolował snajper. Bo od tamtej strony byli Niemcy, no i ten snajper go upolował i tam brat zginął.\nWie pani, w jakim oddziale był brat?\nA siostra, ta starsza, z mężem, też była zaangażowana w konspirację?\nTeż nie wiem, nie. Nam dzieciom nie mówiono takich rzeczy.\nMyślałam, że może po wojnie…\nPo wojnie my żeśmy się rozstali, siostry zostały w Warszawie, ja przyjechałam z ojcem do Łodzi i mój tata ze mną na temat [Powstania] nie rozmawiał. Nie mógł.\nCzy widziała pani rannych, zabitych Powstańców?\nTak, pod dziewiątką na Foksalu, w ogrodzie warzywnym Zamoyskich chowali Powstańców, tych, których zabili Niemcy. Nie było trumien, bo na początku to starali się zrobić z czegoś, ale ponieważ te wszystkie graty poszły na barykady (bo my drugą barykadę żeśmy jeszcze budowali też, przy Nowym Świecie), więc chowali w prześcieradle i [wkładali] karteczkę; jak mieli taki przeźroczysty papier, pergamin, to pomiędzy ten pergamin karteczkę kładli z nazwiskiem. Wiem, że zaraz po wojnie tam zrobili ekshumację i brat jest na Powązkach, w tym ogólnym grobie.\nCzyli brat był też na podwórku pochowany?\nTo nie podwórko. Ogród warzywny. Ja byłam w czterdziestym piątym roku, ale nic nie widziałam, bo było zimno. Tak że wtedy przy mnie jeszcze, jak mieszkaliśmy w Warszawie, po okupacji, to nie robili ekshumacji, dopiero jak myśmy do Łodzi przyjechali. A rannych to wszystkich przynosili do nas na podwórko, bo u nas ich opatrywali. Później, jak już nie można było [zdobyć] wody, trzeba było lecieć gdzieś tam na Kopernika albo na Okólnik, to nas posyłano po to. A ja wtedy, jak ten mój brat zginął, to wiedziałam, że muszę się zemścić… [Poszłam do] dowództwa, do tego pałacu i chciałam, żeby mnie ze sobą wzięli, no to mnie wyśmiali. No i była taka pani, młoda dziewczyna, Krysia miała na imię, i ona mówi: „No to my ich wykorzystamy”, bo nas było tam chyba czworo. No i nas wykorzystali. Żeśmy chodzili właśnie… Zrobili drugą barykadę i tam przy rogu Nowego Światu i Foksalu wykopali rów i tym rowem łączniczki biegały, nosiły pocztę, nosiły meldunki, czasami broń. Ale na Alejach Jerozolimskich byli Niemcy i puścili „goliata”, który burzył po kolei budynki na Nowym Świecie, a za tym „goliatem” puścili żołnierzy i oni polowali na łączniczki. W związku z tym myśmy chodzili, ale myśmy nie nosili meldunków, tylko prywatną korespondencję i takie jakieś tam, czasami jakąś paczkę czy coś. Byliśmy mali, sprytni. Oni nam zrobili trzy stopnie, bo najpierw żeśmy skakali, ale chłopiec sobie skręcił nogę, więc zrobili [stopnie] (to nawet mój tata mówił, żeby zrobić te stopnie). Zbiegaliśmy po tych stopniach i żeśmy się kryli w tym, i nas nie widziano. Żeśmy nosili na Chmielną, tam czekała zawsze dziewczyna na nas i odbierała od nas to wszystko, i wracaliśmy z powrotem.\nCzy dużo było tych wypraw?\nSporo. Mnie się wydaje, że co drugi dzień, bo myśmy tak na zmiany biegali. Ponieważ nas było czworo czy sześcioro dzieciaków i tak żeśmy na zmiany… Później któregoś razu „goliat” doszedł do tego wykopu, ale Powstańcy go tam „utłukli”, puścili benzynówkę i to się… spalił się. I tak stał ten wrak tam. A później no to już było bardzo ciężko, bo tak: po wodę trzeba było iść, światła nie było, jeść nie było co, już się wszystko kończyło. Ale tata czuł, że już będzie koniec Powstania. Aha, jeszcze jedno: jak zdobyli ten drapacz chmur, to od nas jak się weszło na górę, na trzecie piętro, to już go było widać.\nTak. To powiesili biało-czerwoną flagę i mój tata powiedział, że ruscy się zatrzymają, nie przyjdą. Żeby wywiesili czerwoną, to by może przyszli, a jak biało-czerwoną, to nie przyjdą. Zresztą tata trochę polityki mnie uczył, uczył pewnych rzeczy, mówił mi. A my na podwórku żeśmy zrobili święto, to znaczy Kazik zorganizował, postawił wszystkich na baczność, kazał nam śpiewać: „Jeszcze Polska nie zginęła”, no i to była taka uroczystość wtedy. Usłyszeliśmy też od Powiśla, tutaj przez Skarpę, że żołnierze tego [Berlinga], nasi, polscy żołnierze, co przyszli z ruskimi, przeprawili się przez Wisłę. I tam od nas kilka osób poszło, mężczyzn, ale czy wrócili, to nie pamiętam. I tylko tyle co słyszałam, jak starsi rozmawiali.\nCzy była pani świadkiem lub uczestnikiem takich wydarzeń jak koncerty dla Powstańców czy też może jakieś teatrzyki dla dzieci, msze święte?\nNie, msze święte nie, bo mieliśmy własny ołtarzyk. Koncertów też nie ani żadnych takich dla dzieci też nic. Ale podczas okupacji to biegałam na Wolę, tylko nie pamiętam, jaka ulica, że tam był taki zakonspirowany teatr i tam, pamiętam, tam byłam chyba dwa razy. I kiedyś ktoś mi mówił, byłam gdzieś, ktoś śpiewał i przypuszczam, że to był koncert Fogga, bo wiedziałam, że taki ktoś śpiewa piosenki. Ale to jest mgła, nie pamiętam, ja nie przykładałam na pewno do tego wagi, to nie było dla mnie przeżycie.\nCzy przez cały czas Powstania mieszkali państwo w swoim mieszkaniu, w tej półsuterenie, czy też przeprowadziliście się do swojego mieszkania?\nTak, w tej półsuterenie, bo już nie zdążyliśmy się przeprowadzić z powrotem.\nJak Niemiec się wyprowadził, to później taty nie było, później tata wrócił i on już musiał wydobrzeć trochę. Później to już nie było co myśleć o tym, bo później to już tata mówił… Zaszył w swoją marynarkę jakieś tam złoto, wódkę, spirytus i resztę zakopał w piwnicy – zrobił taki głęboki dół, zakopał tam, a marynarkę kazał… powiedział mi, że jak nas będą wyrzucać, to mam założyć tę marynarkę na siebie, naszykował ją i pasek taki. Niemcy przyszli 1 października, to były moje imieniny, rano mi tata dał buzi z tej okazji, a później przyszli gestapowcy, ja wiem [kto], Niemcy, żołnierze, tylko w hełmach, i kazali nam wyjść natychmiast. Więc macocha złapała tę Wiesię w beciku jeszcze, zabrała, ja założyłam posłusznie tę marynarkę, nie płaszczyk, tata mnie obwiązał tym paskiem i buciki takie letnie, bo było bardzo gorąco wtedy, no i żeśmy poszli. Tata, wiem, że jeszcze trochę zdjęć uratował, jeszcze coś tam wziął. No nie wiem, co wziął, bo przecież mi się nie tłumaczył, ale coś tam wziął, no i wyszliśmy. Wyszliśmy na ulicę, a tam już z wszystkich domów byli powyrzucani ludzie i to wszystko szło. I tak dziwnie żeśmy szli, bo żeśmy szli Foksalem do pałacu Zamoyskich i później przez ogród, przez tory Powiśla do muzeum, tak jak dzisiaj jest Muzeum Wojska Polskiego, i tam na tym dziedzińcu nas wszystkich zgrupowali. To był beton, zaczął padać deszcz, było bardzo zimno, przykro i tak tam tata mnie tam okrył troszkę i wszystko. I tam żeśmy całą noc byli, bez wody, bez niczego, bez jedzenia. A stamtąd zabrali nas z powrotem przez te tory do tunelu na Powiślu i tym tunelem nas zaprowadzili na Dworzec Główny, który był w tym miejscu, co jest Warszawa Śródmieście dzisiaj, bo ten nowy wybudowano trochę dalej. Tam jak żeśmy weszli do tego tunelu, to tata mnie prosił, że jakby kazali nam się w tym tunelu zatrzymać, to mam buzię obwiązać, miałam taką apaszkę, taką dziecinną chusteczkę na szyi, tą chusteczką [obwiązałam] buzię i w takie wnęki kolejarskie mam się położyć na podłodze i nie ruszać się. Bo baliśmy się, wszyscy mówili, że nas wytrują w tym tunelu, że gaz puszczą. Ale jakoś nam się udało, żeśmy przeżyli.\nPoszliśmy na ten dworzec i tam znowu na tym betonie nas trzymali do wieczora, a później podjechały takie wagony, lory takie, z odkrytym dachem i tam nas upychali w tych wagonach. Oczywiście wszystko to się robiło w krzyku, w przekleństwach, darli się na nas. No i do tego wagonu. Do tego wagonu żeśmy się dostali, no bo inni do innych wagonów, ja z tatą do tego jednego wagonu i nas całą noc wieźli do Pruszkowa. To mnie to się w głowie nie mieści, jak ja to przemyślę, jak to mogło być, że oni nas całą noc do tego Pruszkowa wieźli.\nTaki niewielki kawałek, taka niewielka odległość.\nTak. A oni stawali, cofali, wieźli nas znowu, gdzieś kręcili, dopiero nad ranem byliśmy w Pruszkowie. Stacja była pusta, tam nie było specjalnie dworca, bo nie stanął na dworcu, tylko dalej jakoś. Mówili, że to kiedyś były stajnie, a później, że to był tabor kolejowy, że to jakieś zakłady naprawcze. Nie wiem, co to było, wiem, że to były trzy hale ustawione wzdłuż i pomiędzy halami były takie wielkie drogi, dosyć szerokie. Były postawione zasieki na takich „kozłach” wzdłuż tych dróg, z jednej i z drugiej strony, a środek był wolny i środkiem chodzili żołnierze. Tam nas do tych hal zaprowadzono, ale zrobiono od razu selekcję. Ja z macochą poszłam do jednej hali, tata z mężczyznami do drugiej hali, a w trzeciej hali byli Powstańcy. A tak jak nas przywieźli, to już inni ludzie byli. I tam był cement, tylko cement, na tym cemencie musieliśmy siedzieć. Też było bardzo ciasno, nie było wody (o jedzeniu już nie mówię), ale panowie byli na tyle sprytni, że gdzieś wykombinowali, że powinna być woda w rurach, no i zrobili dziurę i ta woda faktycznie była, to się cieszyliśmy, bośmy mieli chociaż wodę. A rano… Tam siedzieliśmy tydzień w tym Pruszkowie. Rano był apel, ale taki apel w naszym… Tam u mężczyzn to był inny, a u nas, tu gdzie były dzieci i kobiety z dziećmi, i starsi ludzie, no to nie było takiego apelu, to tylko tak jak przyszedł, przeleciał i poszedł, wszyscy na baczność musieli stać. Ale środkiem tej drogi jeździła taka lokomobila, ciągnęła kuchnię polową i rano to była taka kawa (ja wiem, czy to była kawa, woda ciemna jakaś i taka pajdka chleba), a na później była taka zupa z jednym kartoflem, taka „pochlipajka”, i to był koniec. Tego chleba dawali rano tyle, że to miało starczyć i na wieczór. No i żeśmy się tym żywili, bo tam nikt specjalnie nie miał co jeść. A ja znowu zaczęłam kombinować, jak do tego mojego taty się dostać, bo mnie z nim rozdzielili, no to ja sobie nie wyobrażałam życia bez niego. Pewnego ranka, bardzo rano, przeszłam sobie przez jedne zasieki, chciałam przejść przez drugie, żeby do taty dojść tam, bo tata stał przy tych zasiekach i patrzył na mnie, a ja na niego z drugiej strony. Ale Niemiec złapał mnie, ale on miał dobre serce, bo on mnie złapał za ubranie – za tę marynarkę, którą dźwigałam, bo mi tata nie kazał zdejmować – za tę marynarkę i tak mnie kopniakiem przerzucił prosto w ramiona mojego taty. Więc miał dobre serce. No i wtedy ja już do taty, już byłam szczęśliwa, bo byłam z tatą, to już mogło się wszystko dziać.\nAle tam byli sami mężczyźni i pani była jedynym dzieckiem czy więcej było takich rodzin?\nNie no, była cała hala.\nAle myślałam, że tam sami mężczyźni byli zgromadzeni właśnie w tej hali?\nTam, gdzie był tata, to sami mężczyźni.\nCzyli pani była jedynym dzieckiem?\nTak, ale dobrze zrobiłam, bo później po tygodniu jak nas znowu brali, to tata mnie trzymał za rękę i go skierowali do grupy kobiet, tak że dobrze zrobiłam, że do niego poszłam.\nStamtąd nas wieźli cztery dni i cztery noce do Starachowic, z tego Pruszkowa. No więc tata mi wytłumaczył, że już widocznie Niemcy nie mogą jechać dalej, bo już front idzie i dlatego żeśmy się uratowali, bo na początku żeśmy myśleli, że nas wszystkich zawiozą do Oświęcimia i zagazują. Tatuś zaraz, ponieważ był takim organizatorem, a ja to mam po nim, zorganizował w tym wagonie dyżury. Odłupali deskę, żeby można było się załatwić, żeby nie robić w wagonie i żeby nie śmierdziało. Deskę odłupali jakoś i zrobili taką ubikację, a oprócz tego ten pociąg zatrzymywał się poza stacjami, w szczerym polu, ale ludzie z okolicznych wiosek widocznie wiedzieli, że nas wiozą, bo podkradali się z drugiej strony torów i rzucali nam do tych wagonów pomidory, jabłka, chleb. Tata to wszystko rozdzielał w tym naszym wagonie: najpierw dzieci, a później jak zostało, to dorośli. I tak żeśmy dojechali… Aha, i były postoje raz dziennie robione w szczerym polu, żeby się załatwić.\nJedzenia nie dawali?\nNie, odrobiny nie, nawet wody nie. No ale tak jakoś, nie wiem, maszynista to może był Polak, bo stawał zawsze tak, że ten od lokomotywy, ten co wodę lokomotywa brała, bo to taka ciuchcia była, nie taka jak teraz, to zawsze niedaleko była i mężczyźni biegali, ci co mogli, co zostali, to biegali po wodę, no tam trochę tej wody było. Nam, dzieciom, no to tata dzielił to jedzenie, jakoś tam żeśmy przetrwali.\nPrzyjechaliśmy do Starachowic i tam w tej fabryce nas znowu na dziedzińcu na ten cement zagnali i tam nas rozdzielali do poszczególnych miasteczek i wsi, żeby nas zabrali i żeby nas żywili. Przez ten czas, ponieważ to trochę trwało, nie wiem, dwa czy trzy dni, to tata wypruł obrączkę z tej marynarki, kupił gęś, tę gęś obłożył gliną i tak bez soli, zrobił ognisko, bo już nie krzyczeli Niemcy wtedy, i upiekł tę gęś, i dawał mi po kawałeczku. Co trochę to kawałeczek, bo się bał, tłumaczył mi, że nie mogę zjeść normalnie, bo bym dostała skrętu kiszek. Więc on mi tak po troszeczku pasł. Miał miękkie serce, że te… Właściwie sami to mało co zjedli, bo on to wszystko dzieciakom rozdał, które koło nas były. Stamtąd przyjechał taki… Przyjechali sołtysi, czy nie wiem, burmistrze, no nie wiem, jak to tam było, w każdym razie nas zabrano do Brodów Iłżeckich. Przyjechały takie trzy chłopskie wozy, tata tam nas wsadził i z nami pojechali do Brodów Iłżeckich. W Brodach Iłżeckich… To była taka mała mieścinka, osada, gdzie była piekarnia niemiecka i rzeźnia niemiecka, dla wojska, taka wojskiem otoczona. Stamtąd sołtys nas zabrał do wioski Tatry Brodzkie. To jest kawałek, na samej górze – w Górach Świętokrzyskich na samej górze jest wioska. I tam nas dał do państwa Rakoczych. Myśmy dostali taką lichną izdebkę, no i żeśmy tam czekali, żeby przeszedł front, bo już wiedzieliśmy, że Niemcy się kończą. Z nami tam ci ludzie też byli poumieszczani w poszczególnych gospodarstwach. Ale trochę się polepszyło, bo było co jeść. Tata był jeszcze w sile wieku, no to pomagał: a to coś tam zrobił, a to coś poprawił, a to coś poszedł, pobudował, tak że zaczęło się to, że nie byłam już taka głodna.\nPóźniej przeszedł front. Front przeszedł, tam była rzeka Kamienna, no i na tej Kamiennej był most. Jak tam byliśmy, to było wiadomo, że Niemcy na górę nie wchodzą, bo tam był oddział od Piwnika. Ja już wtedy wiedziałam, że jest ktoś, kto się nazywa Piwnik. Na górze nie było Niemców. Ale jak szedł ten front, no to trzeba było… Oni chcieli utrzymać ten most na Kamiennej, żeby Niemcy go nie wysadzili. Ja nawet nie wiem, w którym miejscu ten most na tej Kamiennej był, ale gdzieś niedaleko nas. Więc zorganizowali się tam u nas na tej górze i poszli, i walczyli z tymi Niemcami, pomogli tym ruskim, żeby tych Niemców tam dalej pognać, no i ten most ocalał. Później Rosjanie przyszli na górę świętować. To świętowanie wyglądało paskudnie, nie będę o tym opowiadać, bo sojusznicy jacy są, to wszyscy wiemy. W każdym bądź razie czekaliśmy, żeby oni poszli. Jak oni poszli, to rozbili te magazyny wojskowe, te niemieckie i ja poszłam po chleb do tej piekarni i taki półmetrowy worek nałożyłam tego chleba i go wciągnęłam na tę górę. Postawiłam tam, gdzie żeśmy w tej izbie spali, i powiedziałam, że nie wolno tego ruszać, bo to jest moje. Bo ja tak pragnęłam chleba. Ta pani gospodyni miała taką ziemiankę, no i w niedzielę jak poszła do kościoła, to ja wypatrzyłam, że ona tam ma mleko na zsiadłe, no i śmietanę miała, taką centryfugę (nie wiem, czy pani wie, co to jest, tak oddziela śmietanę od mleka). Jak oni poszli do kościoła, ja się zakradłam do tej ziemianki i palec w śmietanie umoczyłam. Wie pani, jakie to było dobre? Do dziś lubię śmietanę i najlepiej mi smakuje, jak ze słoika wezmę palcem. No i front już przeszedł, sojusznicy się wybawili, też poszli. Zostaliśmy i tata wybrał się do Warszawy, wybrał się z powrotem do domu. Pociągi szły załadowane wojskiem, cywilami, na dachu, na tendrach, na tych zderzakach – no gdzie kto mógł, tam siedział. I tata pojechał…\nChyba luty albo początek marca. Tata pojechał, umówił się z nami, że my, jak się trochę na kolei zluźni, to pojedziemy do Warszawy i spotkamy się przed naszym domem, a jak będzie rozwalony, no to tata zostawi kartkę gdzieś tam na słupie, żeby szukać. No dobrze, tata pojechał. Macocha nie bardzo chciała wracać, bo tam jej po prostu było dobrze, ona była ze wsi, no więc tam jej było dobrze, a ja tęskniłam za ojcem, nie byłam przyzwyczajona, że mnie zostawia na dłużej, no i w końcu powiedziałam, że albo pojadę sama, albo ona jedzie ze mną. Zmusiłam ją i ona pojechała ze mną. Ale tak szczęśliwie nam się udało, że jechał pociąg polskich żołnierzy właśnie do Warszawy. Nie wiem, dlaczego tam jechali. Ci żołnierze… Poszłam do jednego, bo byłam bardzo odważna, poszłam do tego jednego i prosiłam, żeby mnie zawiózł. Mówię, że jestem z Warszawy, że tata tam na mnie czeka, no i on nas zabrał. Przyjechałyśmy do Warszawy na ten dworzec, na Dworzec Śródmieście, bo to wtedy jeszcze służył jako główny dworzec. Płakałam, bo gruzy były po pierwsze piętro, nie mogłam znaleźć domu, nie wiedziałam, gdzie jestem. Po troszeczku się rozpatrzyłam (bo macocha to w ogóle się nie orientowała, ja się po troszeczku rozpatrzyłam) i poszłyśmy Alejami. Jeszcze w Warszawie zaczęły powstawać pierwsze budki, wołali: „Kaszanka! Kiełbasa! Woda – jakaś gorąca – na herbatę!”. No ale ja już nie patrzyłam, tylko parłam do Nowego Światu. Doszłam do Nowego Światu, to już wiedziałam, że znajdę dom. Przyszłam na Foksal, dom stał, trochę był z góry postrzelany, ale stał, to byłam zadowolona, że już jestem u siebie. Taty nie było, mieszkanie było rozwalone, na środku leżała cała kupa amunicji i granaty. Więc poszłam, kazałam tej macosze poczekać, a sama pobiegłam na róg Nowego Światu, bo tam widziałam żołnierzy, stali. Poprosiłam, żeby przyszli i pomogli to zabrać, żeby to zabrali, bo ja bym chciała tam mieszkać, to jest mój dom. Oni przyszli i faktycznie, za chwilę przyjechał samochód, zabrali to wszystko. No ale były gołe ściany i nic więcej, no to poszłam do sąsiadów jednych, drugich, były puste mieszkania, też w nich nie było nic, ale tam z tego jednego przyniosłam krzesełko, z drugiego przyniosłam jakiś tam fotel mały, przyniosłam jakąś szafkę i wstawiłam to wszystko do tego, i czekałam na tatę.\nTata wrócił dopiero po dwóch tygodniach. Ta pani, która podczas okupacji sprzedawała te bułki, też ocalała i też zaczęła robić chleb i bułki. Ponieważ mój tata jej podczas okupacji pomagał, bo to była żona adwokata, to ona teraz nam pomogła, więc zawsze już ten chleb miałam. Poleciałam do siostry Bernadetty na Ordynacką. Niestety sierociniec był cały rozbity, została tylko z kaplicy figura Matki Boskiej, a reszta, cały budynek był w gruzach. Poleciałam do sióstr na Tamkę. Na Tamce siostry biedne też wracały, dopiero się odliczały, też nie miały za wiele, ale trochę się ze mną podzieliły. Zaczęłam szukać mojej rodziny, mojej siostry Basi. Niestety Śliska była zbita dokumentnie. Ona mieszkała na Śliskiej. Śliska była zbita dokumentnie, nie znalazłam siostry. Wróciłam z powrotem, nie znalazłam swoich kolegów, nikt nie wrócił, nie mogłam… Wróciła tylko taka Danka Majchrzakówna spod jedenastki, ale nie bardzo chciałam z nią rozmawiać, bo jej mama to nie była porządną osobą podczas okupacji. W związku z tym nie miałam ani towarzystwa, ani nic, ani książki, nudziłam się, więc latałam na ten dworzec czekać na tego mojego tatę. Tata wrócił gdzieś po dwóch tygodniach.\nGdzie tata był w tym czasie?\nTata w tym czasie przyjechał, zobaczył to puste mieszkanie, wyszabrowane, te gruzy, to wszystko i się wrócił. Przyjechał do Łodzi i tutaj spotkał Rosjanina, który okazał się komendantem miasta Łódź. Ojciec znał doskonale rosyjski, dogadał się z nim i on wyrzucił Niemców, bo oni wtedy wyjeżdżali stąd, wyrzucali ich. I myśmy zaczęli mieszkać na Piotrkowskiej 92, na pierwszym piętrze. Były tam trzy pokoje z kuchnią i tam żeśmy mieszkali. Tata w końcu się odnalazł i powiedział, że wracamy, nie jedziemy do Warszawy, tylko wracamy do Łodzi. Nie miałam nic do gadania. Musiałam zostawić moje miasto, które od małego dziecka bardzo kochałam, no i przyjechałam do Łodzi. I tutaj w Łodzi, tak się szczęśliwie złożyło, że pod dziewięćdziesiątym był teatrzyk „Syrena” i były wszystkie sławy: Hanka Bielicka, Szaflarska, Duszyński, Zofia Kendra, która została w Łodzi, Sempoliński, Dymsza, i oni w tym teatrzyku tam występowali. Tam był taki placyk pomiędzy redakcją a naszą kamienicą. No i ja oczywiście znowu odżyłam i ciekawska, w związku z tym wiem, jak wyglądają, rozmawiałam z nimi, mam bardzo dużo wspomnień, bo byłam tam, latałam do tego teatru, wpuszczali mnie, bo byłam: „wynieś, przynieś, pozamiataj”. Jak mnie ktoś o coś poprosił, to poszłam, zrobiłam i przez to wszystkich ich poznałam. No i później poszłam do szkoły i tak sobie skończyłam.\nCo później pani w życiu robiła?\nSkończyłam łódzką PSTP, Wydział Chemiczny. A jak skończyłam szkołę, to pojechałam na praktykę do Oświęcimia, tam były zakłady chemiczne, tam zachorowałam na oczy, zwolnili mnie z praktyk. No i chciałam coś robić w życiu, wtedy było modne ZMP, zapisałam się do ZMP, ale mnie wyrzucono po roku za burżuazyjne wychowanie. No i bardzo dobrze. Później wróciłam do Łodzi, pracowałam w jakichś zakładach wełnianych, później pracowałam gdzieś na budowie, znaczy na grupie robót, „bezeciarzem” byłam i rachubę prowadziłam. A później wyszłam za mąż za mojego męża i tak się z nim męczę pięćdziesiąt siedem lat.\nKiedy pani odnalazła siostry?\nSiostry to odnalazłam jakieś cztery lata po wojnie w Warszawie. Jedną w Jabłonnie, drugą w Warszawie. […]\nCałe życie tęskniła pani do Warszawy?\nTak, ja tam jeździłam, nawet moje dzieci i wnuki śmiały się, że ludzie jeżdżą do Częstochowy, a ja jeżdżę do Warszawy. Mam tam znajomych, ale ja do znajomych nie chodziłam. Moja trasa to było z Dworca Głównego Alejami do Nowego Światu, Nowym Światem przez całe Krakowskie Przedmieście, na Starówkę do kościoła Świętego Krzyża, na baczność przy grupie AL-owców, bo tam zginął jeden z moich kolegów młodych i tam został pochowany, oczywiście na Foksal, zobaczyć swoją kamienicę, która teraz jest jako zabytkowa, będzie odnawiana, no i starczyło takiego… Poszłam zobaczyć pałac Zamoyskich zrujnowany. Kiedyś po wojnie była tam ambasada rosyjska, co mi się bardzo nie podobało, no ale teraz… [Poszłam] na Skarpę sobie popatrzeć. Dużo rzeczy się zmienia. Kocham to miasto do tego stopnia, że jak mój mąż należy do PTTK-u i robił odznakę o Warszawie, to ja mu powiedziałam, gdzie jest jakakolwiek tablica w Warszawie – wszystko wiedziałam, wszystko mu powiedziałam, gdzie co jest, gdzie czego trzeba szukać. Nie znam nowych osiedli, ale tutaj stare Śródmieście to jest moje życie. Kilka razy chciałam się przeprowadzić, ale niestety wyszłam za typowego łodzianina, on miał tutaj mamę, miał siostrę, później urodziłam dzieci, musiałabym całą czeredę przenieść.\nAle Łódź jest blisko Warszawy.\nMam ich czworo, tam stoją wszyscy, cała rodzina, mam ich czworo, wyrośli. Nauczyłam swoje dzieci kochać Warszawę, kochać Polskę, być patriotą. To samo wnuki. Jeździłam z nimi, zabierałam ich ze sobą i miałam takie zdarzenie, że najpierw moi synowie, jak mieli tak szesnaście, siedemnaście lat, to się ze mnie podśmiewali, że ja właśnie na te „pielgrzymki” jeżdżę. No więc zabrałam ich już (bo jak byli mali, to inna mowa była, a później też inna), zabrałam ich ze sobą i stanęliśmy przy pomniku na rogu Nowego Światu i Alej, kładłam kwiaty, spojrzałam z boku, a moich dwóch synów stoi na baczność. No to powiedziałam: „Dobrze zrobiłam”.\nDanuta Klimowicz-Przybylska Stopień: cywil Dzielnica: Śródmieście Północne


[Brzeszcze] Policjanci z Komisariatu Policji w Brzeszczach prowadzą dochodzenie przeciwko 37 – letniemu mieszkańcowi Brzeszcz, który swoim zachowaniem stwarzał zagrożenie dla bezpieczeństwa innych osób. Dzięki działaniom Policji i Prokuratury uliczny agresor, który posiadał pistolet pneumatyczny, maczety oraz kastety już trafił do aresztu.\nW połowie lutego 2019 policjanci otrzymali kilka zgłoszeń dotyczących niepokojącego zachowania 37 – letniego mieszkańca Brzeszcz, który okazał się sprawcą zakłócenia ładu i porządku publicznego w różnych miejscach na terenie Brzeszcz i Jawiszowic m. in idąc ulicą krzyczał i groził przypadkowym przechodniom, rozbił szybę wystawową jednego ze sklepów, a także strzelając kilkumilimetrowymi śrutami z wiatrówki zranił dwie osoby. W chwili zatrzymania 37 – latek swoją agresję zaczął wyładowywać na policjantach znieważając ich i naruszając nietykalność. Został jednak szybko obezwładniony. Podczas jego przeszukania funkcjonariusze zabezpieczyli pistolet pneumatyczny, dwa kastety, maczetę oraz marihuanę. Podczas przeszukania mieszkania zatrzymanego policjanci odnaleźli kolejną maczetę zrobioną z ostrza nożyc do cięcia krzewów.\nFunkcjonariusze przeanalizowali zebrane materiały dotyczące różnych faktów świadczących o agresywnym zachowaniu 37 – latka, które ewidentnie stwarzało zagrożenie dla bezpieczeństwa innych osób. Na podstawie zebranych dowodów mężczyźnie zostały przedstawione zarzuty m. in. uszkodzenia ciała, gróźb karalnych, zniszczenia mienia, posiadania środków odurzających oraz niebezpiecznych przedmiotów , a także znieważenia i naruszenia nietykalności cielesnej policjantów. Nadzorujący dochodzenie prokurator w świetle zebranych przez policjantów dowodów wystąpił do Sądu Rejonowego w Oświęcimiu z wnioskiem o zastosowanie wobec zatrzymanego środka zapobiegawczego w postaci aresztu tymczasowego, dzięki temu podejrzany w dniu 25 lutego.br. trafił do jednego z aresztów śledczych.\nSprawa jest rozwojowa. Policjanci nadal ustalają czy podejrzany miał również związek z innymi czynami na szkodę mieszkańców Miasta i Gminy Brzeszcze.\nEastwood wciela się w rolę Earla Stone’a. To 80-kilkuletni mężczyzna, który nie ma grosza przy duszy, jest sam jak palec i grozi mu zajęcie przez bank zadłużonego biznesu.


Rabat -20% Na Wędrówka Dusz. Tajemnice życia Po życiu Ebook\nEbook Wędrówka dusz. Tajemnice życia po życiu\nAutor: Michael Newton, Luty 2020 , 432 stron\nMiędzynarodowy bestseller – ponad 600 000 sprzedanych egzemplarzy! Pierwsza tak wnikliwa i ważna Ebook odkrywająca tajemnicę nieśmiertelności ludzkiej duszy. Co czeka nas pomiędzy nowymi wcieleniami? Dr Michael Newton (1931–2016), doświadczony hipnoterapeuta, autor bestsellerowych książek na temat życia po życiu, w „Wędr ówce dusz” przedstawia niezwykłe historie swoich dwudziestu dziewięciu pacjentów. Osoby te pod wpływem głębokiej hipnozy zdołały sięgnąć pamięcią do wspomnień z życia po śmierci, po poprzednich wcieleniach. Dzięki ich relacjom zawartym w tej książce znajdziesz odpowiedzi na pytania, które od zawsze zadaje sobie człowiek: Czy ludzka dusza jest nieśmiertelna? Co czujemy w chwili śmierci i tuż po niej? Kim są duchowi przewodnicy? Dlaczego nasze dusze są przypisane do konkretnych grup? Czym kierujemy się przy wyborze nowego ciała na Ziemi? Czym różnią się dusze na różnych poziomach rozwoju: początkującym, średnio-zaawansowanym i zaawansowanym? Jak i gdzie rozpoznać bratnią duszę na Ziemi? Jaki jest sens życia? „Wędrówka dusz” to Ebook, która zmienia życie oraz pomaga zrozumieć cel naszego istnienia na Ziemi. Ebook porusza temat Wędrówka. Jedną z istotnych spraw poruszanych w ebooki jest: Tajemnice.\nautorbestsellercelciacoczekaczłowiekdlaczegoduszaduszeebookgruphistoriejakikimludzkaodpowiedziodpowiedzi na pytaniapacjentprzypytaniasens życiaz życia\nISBN 978-83-66520-11-0. Porównywarka cen ebooków, które dostępne są w formatach PDF, MOBI i innych. Na urządzenia Kindle i inne. Tutaj znajdziesz ebook, którego szukasz. Nie wszystkie ebooki w ofercie są darmowe. Wspierajmy autorów i kupujmy ebooki.\nTytuł: Wędrówka dusz. Tajemnice życia po życiu Ocena: 4.8 Recenzent: Tomasz Smykowski Dodał: Tomasz Smykowski Data recenzji: 3 sierpień 2012 Streszczenie: Ebook polecany Opis: Ebook polecany


Jak zachowuje się Rak, gdy traci głowę? Po czym poznać, że Panna ma motyle w brzuchu? - te gesty zdradzają zakochanych, nie przegap ich! !Astrologia - mHoroskop.pl\nPociąg, czy też przyciąganie do kogoś, kto w naszym mniemaniu jest atrakcyjny, to coś zupełnie naturalnego.\nNawet kiedy jesteśmy w związku, nie potrafimy być ślepi na wdzięki atrakcyjnych przedstawicieli interesującej nas płci. Odczuwamy je bezwiednie. Nie jest to czysto fizyczna siła, która nas ku komuś pcha. To raczej wynik prostych obliczeń, które bardzo dyskretnie wykonuje nasz organizm. Odbywają się one gdzieś w naszej podświadomości. Oceniamy, czy potencjalny partner jest silny, krzepki, czy nasze potomstwo z nim będzie zdrowe, czy jesteśmy w stanie odpowiednio się dopasować.\nJeśli wynik tych kalkulacji jest pozytywny, w naszym ciele zaczyna dziać się „magia”. Niekiedy nie dostrzegamy nawet, że w obecności obiektu naszych wzruszeń zaczynamy zachowywać się dziwnie i nienaturalnie. Czasami też nieudolnie staramy się to ukryć. Zwykle jednak zmiany w naszym zachowaniu są nieznaczne i niełatwo je dostrzec.\nU podstaw niektórych leży data urodzenia i (jakżeby inaczej) zodiak. Wiedza zawarta w tym artykule przyda się zarówno niepewnym swoich uczuć do kogoś, jak i tym, którzy zastanawiają się, czy się komuś podobają. Oto katalog gestów i znaków, które zdradzają zakochane lub zafascynowane kimś znaki zodiaku.\nNad Baranem nie trzeba się zastanawiać. Z łatwością dostrzeżemy, gdy reprezentant tego znaku będzie nami zainteresowany. Zorientujemy się po tym, że będzie na wszelkie możliwe sposoby szukał z nami kontaktu. Pisał d nas często, dzwonił, nalegał na spotkania. To wszystko jest aż nazbyt czytelne. Gdyby tylko z innymi znakami było tak z górki.\nKolejne znaki zodiaku znajdziesz na następnych stronach. Zajrzyj tam koniecznie.


Wieża ratuszowa – perła w koronie Krakowa => Interparking Polska\nSłynna wieża stanowi pozostałość po krakowskim ratuszu, który od średniowiecza aż do XIX stulecia był siedzibą lokalnych władz miejskich. Sam ratusz został zbudowany w okolicach 1300 roku i miał pełnić zadanie obronne oraz reprezentacyjne. Podczas kilku następnych wieków obiekt był wielokrotnie przebudowywany. Krótko mówiąc, wieża to 70 metrów, 110 kamiennych schodów, katowskie piwnice i ponad 700 lat na Rynku Głównym.\nPrzeznaczenie Wieży Ratuszowej\nJeśli mówimy o najistotniejszych zabytkach Krakowa, Wieża Ratuszowa zdecydowanie należy do tych, o których należy mówić w pierwszej kolejności. W jej wnętrzu znajdowało się najważniejsze pomieszczenie, czyli Izba Pańska, będąca salą obrad i salą sądową jednocześnie. Była bogato zdobiona, co miało świadczyć o powadze sądowego majestatu. Z kolei w podziemiach znajdowało się więzienie wraz z izbą tortur. Przerażające narzędzia katowskie można dziś podziwiać w Domu Jana Matejki. A wszystko to dzięki temu, że ten malarski mistrz ocalił je, przekupując robotników i tym samym znalazły się one w jego kolekcji. Przestępcy na dzień przed egzekucją spędzali noc w kaplicy Złoczyńców, gdzie mieli czas na refleksje i na pojednanie z Bogiem. Sama egzekucja odbywała się na Rynku Głównym, w okolicach kościoła Mariackiego. Zastanawiające, że tuż obok, oddzielona jedynie murem od straszliwej tortorni funkcjonowała Piwnica Świdnicka, która była po prostu gospodą, a także domem uciech. Co ciekawe, piwo sprowadzano wtedy ze Świdnicy, gdyż lokalne warzelnie uważano za znacznie gorsze.\nXVIII wiek nie był łaskawy dla Wieży Ratuszowej. Kraków wiek później wpadł w manię poprawiania i upiększania miasta, a ofiarą padła również przy okazji zrujnowana i zniszczona ratuszowa budowla. Co prawda renowacja była jeszcze wtedy możliwa, jednak koniec końców budynek ratusza całkowicie rozebrano. Na szczęście zdecydowano się w ramach pamiątki pozostawić wieżę z dobudowaną do niej strażnicą, zastąpioną potem zupełnie nową. Do połowy lat 30. ubiegłego wieku odbywała się przed ową strażnicą uroczysta zmiana warty. Natomiast w latach 60. w trakcie prac rekonstrukcyjnych w podziemiach zainstalowano kawiarnię, naturalną następczynię wspomnianej już Piwnicy Świdnickiej, znanej z doskonałego świdnickiego piwa.\nObecnie Wieża Ratuszowa mieści się przy Rynku Głównym w Krakowie i można ją odwiedzać w poniedziałki od 11 do 15, zaś w pozostałe dni tygodnia od 11 do 18. Warto zaznaczyć, że w poniedziałek wstęp jest darmowy. Jeśli chcemy skorzystać z biletu normalnego, zapłacimy wtedy 14 zł, z kolei bilet ulgowy wyniesie nas całe 10 zł. Tyle samo, a więc 10 zł kosztuje również bilet grupowy. Grupowy ulgowy jest o złotówkę tańszy. Za to cena biletu rodzinnego to 28 zł. Zwiedzanie obiektu z usługą przewodnika to koszt 110 zł. Należy nadmienić, że honorowana jest tam Karta dużej rodziny oraz Karta krakowska.\nCiekawostką jest, że Wieża Ratuszowa nazywana jest również często krakowską Krzywą Wieżą, a ten przydomek zawdzięcza swojemu przechyłowi od pionu o całe 55 cm. W muzealnych salach można zobaczyć wystawę na temat krakowskich władz miejskich, a potem z pomocą stromych schodów wejść na sam szczyt, skąd rozciąga się widok na przepiękną panoramę tej niegdyś polskiej stolicy. W podziemiach nie ma już izby tortur, tylko Scena pod Ratuszem krakowskiego Teatru Ludowego. Na fasadzie Wieży można znaleźć tablice pamiątkowe, np. z okazji odzyskania niepodległości przez Polskę, a samego wejścia strzegą dwa kamienne lwy, wyrzeźbione jeszcze w XIX wieku. Jeśli chcemy ruszyć turystycznym szlakiem, najlepiej najpierw dostać się w pobliże słynnej wieży, a po jej zwiedzeniu postawić na inne atrakcje Krakowa. Dla tych, którzy lubią odkrywać nowe miejsca i zwiedzać, oprócz wieży czekają jeszcze zlokalizowanie nieopodal Sukiennice, Kościół Mariacki oraz Podziemia Rynku.


Evertiq - Najbardziej wydajne sterowniki bramek z izolacją galwaniczną\nNajbardziej wydajne sterowniki bramek z izolacją galwaniczną\nNowa rodzina sterowników IGBT i MOSFET od Power Integrations pracować może nawet z najbardziej wydajnymi komponentami, bezpośrednio, dzięki temu że sama ma wysoką wydajność, sięgającą 8 A.\nFirma Power Integrations zaprezentowała swoją nową rodzinę sterowników bramek: SCALE-iDriver. Mają to być komponenty serii SID11x2K. To co ma je wyróżniać na tle innych tego typu układów, to najwyższa wydajność prądowa, oraz bardzo dobra izolacja. Jak podaje producent, wydajność prądowa tych komponentów wynosić ma od 2.5 do nawet 8 A, bez konieczności stosowania dodatkowego wzmacniacza. W strukturze tych układów znajdziemy jednokanałowy sterownik bramek IGBT oraz MOSFET. Kanały te posiadają specjalnie przygotowaną izolację galwaniczną, którą zbudowano w oparciu o technologię tego producenta: FluxLink. Dzięki temu nie musimy się martwić o te kwestie przy projektowaniu aplikacji. Nad jej bezpieczeństwem czuwać też mają dodatkowe funkcje wbudowane, w tym ochrona przeciwzwarciowa (DESAT), czy układ łagodnego wyłączania (ASSD). Są tu też układy ochrony UVLO pod obu stronach, a także kompensacja temperaturowa. Wysoka wydajność prądowa tych sterowników pozwala im na bezpośrednią pracę nawet z bardzo mocnymi tranzystorami, operującymi prądami 450 A. Układ zapewniać ma bardzo stabilne napięcia, zarówno dodatnie jak i ujemne, będąc zasilane z jednostronnego źródła napięciowego.


Rękawki do pływania Masza i Niedźwiedź 13,12zł - Zabawki w Gandalf.com.pl\nRękawki do pływania Masza i Niedźwiedź\nRękawki do pływania Masza i Niedźwiedź - opis produktu:\nRękawki są lekkie i poręczne. Nie zajmują wiele miejsca i nie wymagają pompki do pompowania, co sprawia że można je zabrać w dowolne miejsce.\nDo zabawy zarówno w basenie jak i nad jeziorem czy morzem. Dla dzieci już od 2 lat (pod opieką rodziców).\nWymiary opakowania: 125x190\nRękawki do pływania Masza i Niedźwiedź gry / zabawki


Powiedz, co przeżywasz? [droga do samoświadomości] | Opowieści o duchowości\nAndrzej 16:17 on 7 February 2011\tBezpośredni odnośnik Zaloguj się, aby dodać komentarz\nTags: duch ( 4 ), Dusza ( 31 ), idealizm, indoktrynacja, ososbowość, polepszenie losu, postawa, postawa wewnętrzna, postrzeganie ( 3 ), problem, problemy ( 2 ), Rozwój duchowy ( 43 ), Socjalizm, Świadkowie Jehowy, światopogląd ( 2 )\nPowiedz, co przeżywasz? [droga do samoświadomości]\nW niedługim czasie prawdopodobnie będę prowadzić we Wrocławiu pogadanki nt. Dusz i pracy z nimi [tu: link].\nZ przemyśleń jak rozpocząć rozmowy o Duszy przyszedł taki tekst. Jednakże równie dobrze dotyczy on tutejszej witryny.\nNa co reaguje Dusza?\nna muzykę, sztukę\nna miłość, relacje z innymi\nna akupunkturę, itd.\nDusza niechętnie zmienia postawę [jest duża, ma swoje przekonania, postawy, inercję]. Stąd też trudno kogoś „przekabacić”, zmienić mu światopogląd, jeśli tego nie chce.\nPogadanki nie mają na celu zmianę waszych poglądów, lecz przedstawienie hipotez, które sobie możecie przemyślać. Jeśli ktoś ma inny pogląd to jest to w porządku, ale proszę, żebyście nie naciskali, abym coś wam udowodnił, żeby „was przekonać”.\nMoże ktoś powiedzieć: „proszę pana, ja myślę tak i tak, co pan na to? Jakie ma pan argumenty przeciwko, za własnym punktem widzenia, jak chce pan zmienić mojeą postawę?”\nKażdy z nas jest odpowiedzialny za swoją postawę. Dlatego nieśpieszno mi do zmiany czyjejś.\nNa tym polega rozwój duchowy, że adept sam sobie udowadnia swoje przemyślenia, postawy, tezy. Jest to zgodne z prawem kreacji – że nasze myśli, głębokie postawy tworzą nasz osobisty świat.\nJeśli jest inaczej, to jest indoktrynacja. Można dać przykład Świadków Jehowy, którzy chodzą i próbują naciskając przywieść kogoś do swojego światopoglądu. Podobnie telewizja – posiłkując się jakże sugestywnymi obrazami wytwarza w widzach pogląd na świat, często zgodny z wiadomościami [a te są tak często nieprzyjazne, przykre, tragiczne]. Jest to tworzenie odbioru świata, jak powiada Huna w jednym ze swoich praw. Świat dla każdego wygląda tak, jak on sobie to wyobraża.\nPotrzeba Odnalezienia Siebie\nAle też i w ezoteryce są podobne mechanizmy. Np. Dosyć znany kalendarz Majów, także zawiera mocne idee [poziom ciała atmanicznego]. Nie będę polemizować z kalendarzem Majów, ani do niego namawiać. Będę za to akceptował taką postawę, jak zresztą każdą inną i będę ją opisywać. Dlaczego?\nPowiem tak: Zestaw przekonań związanych z Kalendarzem Majów jest to ogromnie silna postawa mentalna i atmaniczna, powodująca skupienie na umyśle, jest mocno dla niektórych przekonująca. Przekonuje mocno ich Dusze. Mamy w cywilizacji bardzo mocny trend, aby żyć według umysłu. A przecież jeszcze jest przeżywanie w ciele, emocjonalność, kontakt z Wyższymi Jaźniami, z Bogiem. One nie potrzebują intelektualizacji. Działają doskonale same, ale i w zespole, o ile nie zadusza się ich ogromem przekonań myślowych.\nKalendarz Majów jest to system ustawiający przeżywanie w pewnych ramach. Niektóre Dusze chętnie go przyjmują, ponieważ pomaga im on się w zdecydowany sposób odnaleźć. Podobnie do innych przemawia astrologia, też jest systemem pomagającym się odnaleźć: kim jestem? gdzie jestem w moim życiu?\nTak działają idee z poziomu atmanicznego. Podobnie działa np. socjalizm, czy też inne systemy idei. Pozwalają ludziom [duszom] odnajdywać się w realiach, opisując owe realia i tworząc strukturę. Człowiek mówi wtedy „o, ja to zdanie podzielam! to mi pasuje do opisu rzeczywistości, więc będę popierał to podejście! Będę socjalistą.”\nSzersze Odnalezienie Siebie\nMoim celem też jest opis rzeczywistości, zawierający akceptację poruszeń Ducha, Duszy, Osobowości [tu wchodzi ciało]. Akceptacji bez nakładania na nie doktryny. Dzięki temu możemy odnajdywać się nie tylko na polu idei, nie tylko na polu umysłu, ale w obszarze duchowości, który zawiera również umysł.\nObserwujemy – opisujemy – akceptujemy\nPytanie: „Powiedz, co przeżywasz?” jest tu bardzo ważnym pytaniem. Daje podstawę do obserwacji siebie, do zgłębiania tajników swojego, jakże skomplikowanego systemu Życia. Przeżywanie obejmuje zarówno Ciało [osobowość], Duszę, Ducha. W każdej z tych części możemy coś konkretnego przeżywać. Mogą być to doświadczenia zgodne ze sobą – wtedy mamy harmonię w życiu. Mogą też być różne – wtedy pojawiają się napięcia i następują też przemiany.\nTo, co nazywamy „problemem” w życiu jest zwykle właśnie nieharmonijnym ustawieniem się owych trzech części. Do rozwiązania problemu nie potrzebujemy ideologii. Potrzebujemy umysłu, ale nie jego samego. Problemy „rozwiązane” samym umysłem zwykle dają rozwiązanie dogodne dla umysłu, natomiast pomijające inne cząstki. Dlatego tak istotne jest szerokie przeżywanie, odnalezienie i posłuchanie siebie w różnych aspektach.\nGdy największe przeżycia puszczą\nGdy już zapoznasz się ze swoimi przeżyciami, pozwolisz im zaistnieć, upuścisz nieco pary z kotła emocji, poczujesz ulgę. Może nie kolosalną, ale ulgę. Nie musisz tego całego ciężaru dźwigać. Nie wszystko jest AŻ TAK ważne.. W niektórych psychoterapiach nazywa się to „odbarczeniem”. Poprzez pracę z emocjami, z przeżyciami można zrzucić ze swoich barków sporo ciężaru, sporo niepokoju, sporo przykrych odczuć. Poczujesz się lepiej.\nPrzez ten proces zapoznawania się z emocjami, z własną osobistą historią, powoli narosną ciał subtelne. Wtedy zaczniesz oprócz samego przeżywania odnajdywać, że jesteś czymś, czego nie można wyrazić. Że jesteś pewną istnością, pewną istotą, Świadomym Ja.\nŚwiadomość zaś to jedno, co można pewnie o niej powiedzieć.\nbardzo ciekawe słowa:\nJoga jest jednym z aspektów tantryzmu. Zgodnie z tradycją tantryczną – nic, zupełnie nic nie powinno zostać odrzucone, zaprzeczone lub stłumione. Wszystko powinno być zaakceptowane, zintegrowane i przekształcone. Podobnie jak alchemik przemienia metal w złoto.\nRozpoznaj siebie samoświadomie – eksperyment myślowy o myśleniu siebie. | Cognition of Cognition, Hawa, SwiatDucha, and 1 other are discussing.\tToggle Comments\nMariusz\t18:15 on 7 lutego 2011\tBezpośredni odnośnik\nAndrzeju, piszesz: „W niedługim czasie prawdopodobnie będę prowadzić we Wrocławiu pogadanki nt. Dusz i pracy z nimi”.\nBędę Twoim pierwszym słuchaczem! Już się nie mogę doczekać! 🙂\nSwiatDucha\t20:40 on 7 lutego 2011\tBezpośredni odnośnik\nto miło! napiszę oczywiście informacje, kiedy to będzie.\nHawa\t22:47 on 7 lutego 2011\tBezpośredni odnośnik\nBede drugim sluchaczem!\nRozpoznaj siebie samoświadomie – eksperyment myślowy o myśleniu siebie. | Cognition of Cognition\t12:52 on 25 Maj 2011\tBezpośredni odnośnik\nTen tekst jest wskazywany przez link:\n[…] 9. Powiedz, co przeżywasz? [droga do samoświadomości] […]\n← Białe dobro i czarne zło\n>Popadam w frustrację – co robić? →


farwaterowych - Co to jest farwaterowych? + Definicje online + eDefinicje.pl\nCo to jest farwaterowych?\nCzym jest farwaterowych? Co znaczy farwaterowych?\nWyraz farwaterowych jest odmianą słowa farwaterowy.\nZobacz synonimy słowa farwaterowych\nZobacz podział na sylaby słowa farwaterowych\nZobacz hasła krzyżówkowe do słowa farwaterowych\nTłumaczenie wyrazu farwaterowych:\nZapis słowa farwaterowych w języku migowym\nZapis słowa farwaterowych w alfabecie Morse'a\nZapis słowa farwaterowych w alfabecie Braille'a\nZapis słowa farwaterowych w alfabecie fonetycznym NATO (ICAO)\nFoxtrot Alpha Romeo Whiskey Alpha Tango Echo Romeo Oscar Whiskey Yankee Charlie Hotel\nZapis słowa farwaterowych od tyłu\nPopularność wyrazu farwaterowych\nfalować , fojait , feldmarszałkowski , fosforyn , fotoheliograf , fosforyzacja , fotobloger , Fromm , fotogaleria , fff , fetorek , futropodobny , fotoinwersja , forniernia , fino , federacyjny , fragment , farny , fizjografia , fibromyoma ,


"To nie wydatek. To dobrze zainwestowane pieniądze." - Północna Izba Gopodarcza\n"To nie wydatek. To dobrze zainwestowane pieniądze."\nJuż pojutrze pierwsze żaglowce przypłyną do Szczecina, przed nami wielkie żeglarskie i turystyczne święto. The Tall Ship Races 2017 przyciągną do Szczecina kilkaset turystów z całego świata. Miasto przygotowało szereg atrakcji, w tym koncert Andrei Bocellego i polskich artystów, strefę rozrywkową na Łasztowni oraz mnóstwo innych inicjatyw, których mnogość rzeczywiście może przyprawić nas o ból głowy. Czy takie wydarzenia w mieście to koszt czy inwestycja? Zapytaliśmy Prezesa Północnej Izby Gospodarczej Dariusza Więcaszka.\nJuż za chwilę w Szczecinie wielkie święto. W hotelach miejsca dawno wykupione, apartamenty wynajęte. Dzisiaj przemierzając rowerem piękne, nowiutkie, nadodrzańskie bulwary widziałem budowę przepraw przez Odrę, ludzi przygotowujących sceny, parki rozrywki, rozmaite budowle. The Tall Ship Races 2017 to, tak jak poprzednie dwie edycje w naszym mieście, wielkie przedsięwzięcie. To dla miasta wielki wysiłek organizacyjny i finansowy. Przyjęcie setek tysięcy gości z całego świata to ogromne wyzwanie. Słyszę wiele komentarzy. Niektórzy mówią, że miliony złotych przeznaczonych na tę imprezę to bezsens, że można by lepiej je wydać. Otóż uważam, że nie. To nie wydatek. To dobrze zainwestowane pieniądze. Wrócą do nas w następnych latach z nawiązką. Miasta walczą o wizerunek, o to by się wyróżnić i m.in. w ten sposób pokazać, że są atrakcyjnymi miejscami do życia, a zatem do robienia interesów, zamieszkania czy nauki. Przez ostatnie kilka lat wychodzimy wreszcie z ery „wioski z tramwajami”. Szczecin pięknieje. Moi goście z kraju i z zagranicy podziwiają przemianę jaka się tu dokonuje. Podczas ostatniego „5. Kongresu Morskiego”, odbywającego się na początku czerwca w Szczecinie obserwowałem ekipy telewizyjne, które przyjechały z całego kraju. Widok z Wałów Chrobrego budził ich autentyczny zachwyt. Szczecin ma walory, których nie ma żadne miasto w Polsce, niesamowite położenie nad wodą. Ten atut, po latach odsuwania się od wody, zaczyna być wykorzystywany. Wielkie żaglowce, uśmiechnięci ludzie, wspaniała atmosfera i niezapomniane widoki to świetna reklama miasta, warta bardzo wiele. Na jednym z portali internetowych reklamujących imprezę, mieszkaniec, bodaj Holandii, nie mógł uwierzyć, że Polska ma taki kształt jaki zaprezentowano na mapie, a Szczecin leży w Polsce. Rola edukacyjna jest więc również nie do przecenienia.\nI jest jeszcze, zaraz po zlocie żaglowców – Pyromagic 2017. Wiele lat temu prezentowałem pomysł na tę imprezę urzędnikom miejskim. Bo nikt w kraju nie ma takich warunków technicznych (ukształtowanie terenu, wyspa do odpalania ładunków, kwestie bezpieczeństwa) jak Szczecin. Cieszę się, że po raz kolejny dziesiątki tysięcy Szczecinian i przyjezdnych przez trzy dni będą podziwiać to wspaniałe widowisko.


Dobrze by było, gdyby politycy zainteresowali się giełdą - Puls Biznesu - pb.pl\nDrobnych inwestorów na giełdzie przybywa, ale przez decydentów uważana jest za niszę, która nie przynosi korzyści ani gospodarczych, ani politycznych. A może i powinna być kołem zamachowym — uważa Jarosław Dominiak, szef SII\n„Puls Biznesu”: Nienotowana od lat liczba inwestorów napłynęła ostatnio do biur maklerskich. A jak to wygląda w stowarzyszeniu?\nOrganizacja, którą kieruje Jarosław Dominiak, obchodzi 20-lecie. Urodzinowy prezent to mocny skok liczby nowych członków, z których wielu rekrutuje się spośród giełdowych nowicjuszy. Fot. WM\nJarosław Dominiak: Już w styczniu i lutym mieliśmy dwa razy więcej zapisów niż rok i dwa lata temu. Obecnie mamy w ogóle nienaturalny skok zainteresowania. Postanowiliśmy bowiem w jakiś sposób upamiętnić to, że 20 lat temu zaczęła się budowa reprezentacji inwestorów indywidualnych na naszym rynku i ogłosiliśmy promocję członkostwa. Już po czterech dniach promocji zgłosiło się do nas 700 nowych osób. Widzimy też, że ci nowi członkowie szukają wiedzy na o wiele bardziej elementarnym poziomie niż dotychczasowi.\nW jakich okolicznościach powstało stowarzyszenie?\nW ramach organizacji studenckiej organizowaliśmy konferencję poświęconą inwestowaniu, która później przekształciła się w WallStreet. Konferencja była przeznaczona dla studentów, i to głównie kierunków ekonomicznych. Spodziewaliśmy się około 100 uczestników, tymczasem pojawiło się około 400. Nie tylko studenci, ale również ludzie zainteresowani tematyką giełdową spoza uczelni, i to często przyjeżdżający z odległych miast. To był istotny bodziec, który zbiegł się z tym, że dotarliśmy do materiałów, z których wynikało, że na rynkach wysokorozwiniętych inwestorzy indywidualni skrzykują się i tworzą swoje organizacje, by ich głos był słyszalny. Wzorem byli chociażby Szwedzi, którzy mieli naprawdę dużą siłę oddziaływania. Bardzo duży odsetek obywateli tego kraju należał do takiej organizacji, która dorobiła się nawet własnego funduszu inwestycyjnego i biura maklerskiego. Później je sprzedali, by nie było konfliktu interesów. Natomiast to, co robili na polu edukacji i ochrony praw akcjonariuszy i jak znaczącą siłę zaczęli stanowić jako inwestorzy indywidualni, tylko nas utwierdziło w przekonaniu, że taka organizacja jest niezbędna na polskim rynku.\nCzy z perspektywy lat można powiedzieć, że ten głos inwestorów indywidualnych jest w Polsce słyszalny?\nJuż nie dopraszamy się o to, by móc przedstawić nasze stanowisko. W przypadku opiniowania aktów prawnych jesteśmy pytani o zdanie de facto z automatu — podobnie jest w przypadku instytucji rynkowych. Dla przykładu KDPW, choć bezpośrednią ekspozycję na inwestorów indywidualnych ma minimalną, pyta nas o zdanie i doprasza do ciał opiniujących składających się z najważniejszych organizacji środowiskowych. Tak samo giełda. Kiedyś było tak też z KPWiG. W przypadku KNF jest gorzej, ale to chyba w ogóle jest problem tej instytucji, jak ona ewoluowała na przestrzeni lat. Głos inwestorów indywidualnych na pewno jest więc słyszalny, ale jeśli chodzi o to, czy jest brany pod uwagę, to już tak różowo nie jest. Co nie znaczy, że jest bardzo źle. Jak sobie przypomnę prace nad „Zasadami dobrych praktyk spółek notowanych na GPW”, to śmiem twierdzić, że bez takiej organizacji jak nasza te zasady byłyby zdominowane rozwiązaniami wygodnymi dla emitentów. Podobnie z kwestią pośrednich wezwań. Poszliśmy z tą sprawą aż do Sądu Najwyższego. Ten stwierdził, że funkcjonująca latami procedura była w sprzeczności z wykładnią celowościową i tym, co ustawodawca miał na myśli, tworząc przepisy. Doprowadzenie do tego wyroku wymagało wielu lat, ale nawet duzi inwestorzy mniejszościowi nie mieli takiej determinacji, już nie mówiąc o tych małych, którzy w wyniku takiego cwaniactwa inwestorów większościowych byli wielokrotnie krzywdzeni. Nie wszystkie sprawy są systemowo załatwione. Ciągle walczymy z kwestią progów w wezwaniach, które kiedyś pasowały skarbowi państwa chcącemu zachować kontrolę nad spółkami. Ale nigdzie na świecie nie jest tak, że nie trzeba robić wezwania na wszystkie akcje, tylko są progi 33 i 66 proc. Poszliśmy z tym do Komisji Europejskiej. Ta — na wniosek naszego stowarzyszenia — napisała do polskiego rządu, że nalega na zmianę przepisów, bo obecne faktycznie krzywdzą akcjonariuszy mniejszościowych. Ileś rzeczy udało nam się zrobić, których nie udałoby się zrobić pojedynczym inwestorom indywidualnym. Nie tylko systemowo, ale także w konkretnych przypadkach, np. wycofań spółek z obrotu po niekorzystnej cenie.\nA jaki jest obecnie najważniejszy problem polskiego rynku kapitałowego trapiący inwestorów indywidualnych?\nBrak satysfakcjonujących stóp zwrotu. Nie ma się co czarować. Jak rynek nieruchomości zaczął dostarczać satysfakcjonujące stopy zwrotu, to pieniądze tam popłynęły. Podobnie było z kryptowalutami czy foreksem. Pomijam aspekt bezpieczeństwa, tego czy ludzie mieli pełną świadomość ryzyka. Ale jak pojawiły się satysfakcjonujące stopy zwrotu, to pojawiło się zainteresowanie. Zresztą tak samo było po marcowym tąpnięciu na giełdzie. Przeświadczenie, że może to być okazja, wywołało napływ klientów do biur maklerskich. Ale żeby była to trwała tendencja, by przyszli ci, którzy stoją wciąż z boku, a mogą mieć większą ekspozycję na rynek kapitałowy, potrzeba jeszcze dużo zmian strukturalnych dotyczących poszanowania praw akcjonariuszy mniejszościowych. Wszędzie tam, gdzie w grę wchodzą duże pieniądze, pojawia się chciwość i ciągoty do chodzenia na skróty, ale poczucie bezkarności, kuriozalne decyzje państwa i organówścigania zniechęcają ludzi na trwałe do polskiego rynku. Niejednokrotnie są to osoby dysponujące naprawdę dużymi aktywami i mogące inwestować długoterminowo. Jeśli bowiem ktoś traci pieniądze nie w wyniku swojej błędnej analizy sytuacji branży czy danego papieru, ale machlojek i naginania prawa przez akcjonariuszy większościowych lub instytucje, to on, zamiast być ambasadorem naszej giełdy, wszystkim będzie powtarzał, że lepiej sobie z nią dać spokój. Inwestorzy często zadają pytania, ile zapadło wyroków skazujących za manipulacje. Polskie sądy nie rozumieją tematyki giełdowej, brak im kompetencji w tej materii i najchętniej formalnie utrącają sprawy, by nie przechodzić do ich merytorycznego rozpatrzenia. Ale muszę też wrzucić kamyczek do własnego ogródka. Inwestorzy indywidualni bywają zbyt często bardzo roszczeniowi. Z jednej strony mamy niesłabnącą liczbę utyskiwań i próśb o interwencję, a z drugiej bardzo dużą pasywność po ich stronie. Dobrze ten problem obrazuje kwestia udziału w walnych zgromadzeniach. Dziesiątki inwestorów czujących się poszkodowanymi zwraca się do nas o udział w walnym takich spółek, ale gdy mają wykonać już drobny wysiłek i poprosić o świadectwo depozytowe, i przekazać nam pełnomocnictwo, robi to co 20. osoba. Może e-voting zmieni ten stan rzeczy. Mam wrażenie, że wielu słabości naszego rynku udałoby się uniknąć, gdyby inwestorzy indywidualni sami byli bardziej aktywni.\nJeśli chodzi o wymiar sprawiedliwości, to szykowany jest sąd rynku kapitałowego. Czy jego uruchomienie zmieni coś na lepsze?\nPrzez lata byłem arbitrem w Sądzie Giełdowym. Oprócz aktu erekcyjnego i regulaminu nie dotarła do mnie żadna sprawa, którą ten sąd rozpatrywał. Może nie byłem wytypowany do składu, który miał jakiś spór rozpatrywać, ale z tego co pamiętam, to generalnie była to instytucja w praktyce martwa.\nSąd Giełdowy jest sądem polubownym. Teraz mówimy o prawdziwym…\nSą potrzebne bardzo duże zmiany i wiem, że nie będzie to sprawa łatwa. Mieliśmy już specjalny V wydział prokuratury, który miał rozumieć tę tematykę i sprawić, by zatory i braki kompetencyjne zostały wyeliminowane. Za wiele z tego nie wyszło. Nie chcę z góry krytykować, ale od euforii jestem daleki. Daję sobie prawo do sceptycyzmu. Szczególnie że mamy problem myślenia w krótkim terminie. Jedna ekipa rządowa coś zaplanuje, później coś się dzieje, zaczynają się jakieś konsultacje i przychodzą wybory, po których o wszystkim się zapomina, a problem jak był, tak jest.\nPaństwo wpływa na giełdę nie tylko przez wymiar sprawiedliwości. Na przestrzeni lat siłą rzeczy zmieniali się członkowie KNF, zarządy GPW, podejście rządu do spółek skarbu państwa notowanych na giełdzie. Czy ogólnie rzecz biorąc, z perspektywy 20 lat to wszystko zmierza w dobrym kierunku, czy nasze państwo w kwestii giełdy błądzi jak dziecko we mgle?\nSprawnie funkcjonujący rynek kapitałowy pozwala transformować gospodarkę, przez łączenie tych, co potrzebują kapitału, z tymi, którzy go mają. Ale w Polsce od pewnego czasu nie ma na to pomysłu. Giełda jest traktowana jako pomijalna niszowa sfera, która w mniemaniu decydentów nie przynosi korzyści gospodarczych, nie wspominając o politycznych, czyli wyborcach. A od paru lat polityka giełdzie wręcz wyraźnie nie służy, co możnasprawdzić po tym, jak jest wyceniana energetyka, po tym jak pojawiły się tam różne pomysły o charakterze politycznym. Dobrze by było, gdyby politycy zainteresowali się giełdą, dostrzegając w efektywnym rynku naprawdę koło zamachowe gospodarki, ale niestety zajęli się tą stroną, gdzie pierwiastek polityczny jest zupełnie niepotrzebny. Miejmy nadzieję, że w tym temacie też będziemy mieli realną i jakościową zmianę, związaną z przyjęciem przez rząd strategii rozwoju rynku kapitałowego oraz desygnowaniem pełnomocnika ds. jej wdrożenia. Strukturalnie nasza giełda nie zachęca do transferu pieniędzy z banków na rynek kapitałowy. Nie raz rozmawiałem z Mirosławem Kachniewskim, prezesem Stowarzyszenia Emitentów Giełdowych, i słyszałem, jak wzrosła w ostatnich latach liczba spółek, które najchętniej by z giełdy zeszły, gdyby tylko nie wymagało to dużo pieniędzy i sprostania wielu wymogom prawnym. Jest to czymś spowodowane.\nMoże tym, że spółki wchodziły na giełdę w okresie pewnej mody, a tak naprawdę nie miały żadnego pomysłu na funkcjonowanie na niej?\nZgodzę się. To jest duży problem naszego rynku. Możemy wymienić wiele spółek, które dopraszały inwestorów do akcjonariatu, gdy miały potrzebę kapitałową, a po jej zaspokojeniu nawet nie to, że stawały się pasywne, tylko wręcz działały obstrukcyjnie wobec akcjonariuszy mniejszościowych. Do tego brak wizji rozwoju poszczególnych spółek powoduje, że nie potrzebują prowadzić kolejnych emisji. Następuje więc pewne zniechęcenie dotyczące prowadzenia relacji inwestorskich. Do tego dochodzi jednak dokręcanie śruby regulacyjnej i sławetny gold plating, które powodują, że obecność na giełdzie dla małych i średnich spółek staje się bardzo uciążliwa. A jak uciążliwa, to i kapitałochłonna. Mój kolega ze szkoły średniej jest prezesem jednej z małych spółek notowanych na głównym parkiecie. Kiedyś porównał, ile rzeczy musi jako prezes robić w związku ze statusem spółki giełdowej obecnie i ile musiał robić pięć lat temu. Jego obecne obowiązki są niewspółmiernie większe, a i tak wzmocnił zasoby ludzkie w dziale relacji inwestorskich. Taki stan rzeczy też dobrze nie wpływa na postawy obecnych emitentów i na pewno nie zachęca nowych. Zanika determinacja spółek do prowadzenia prawdziwych relacji inwestorskich. Robi się wszystko przez pryzmat obowiązków informacyjnych, odhaczanie poszczególnych punktów, by jakaś kara się nie przyplątała, a nie by skutecznie informować akcjonariuszy o sprawach i osiągnięciach firmy.\nCzyli można powiedzieć, że dla dobra naszej giełdy trzy czwarte spółek powinno ją opuścić?\nNie pokuszę się o stwierdzenie czy trzy czwarte, czy połowa, ale chyba każdy potwierdzi, że obecność bardzo wielu spółek na giełdzie jest nieporozumieniem i jakaś rewizja byłaby dobra. Tylko jest problem z tym, że jak już spółka na giełdzie jest, to też trzeba to ważyć. Jak nie jestem zaangażowany w daną spółkę i widzę, że ona ma za nic inwestorów i robi wszystko, by zaciemniać komunikację z rynkiem na zasadzie — jak wam się nie podoba, to sprzedajcie akcje, to powiem, że takie spółki należy eliminować. Ale są też akcjonariusze, którzy kiedyś kupili akcje w dobrej wierze i każde radykalne działanie — wyrzucanie lub zawieszenie obrotu — uderza w tych akcjonariuszy. Wpisy na listę alertów też odbijają się niekorzystnie na akcjonariuszach mniejszościowych. Dlatego trudno tu przyjąć zero-jedynkowe metody leczenia czy reformowania rynku.\nTo może należy działać odwrotnie i zamiast listy alertów zrobić listę pozytywną, jakkolwiek by się nazywała?\nPróbowaliśmy czegoś takiego w ramach „Programu 10 na 10”. Tą inicjatywą chcieliśmy promować spółki, które słuchają inwestorów, starają się dopasować komunikat do oczekiwań drobnych akcjonariuszy, przynajmniej dwa razy w roku umożliwiają bezpośredni kontakt z zarządem — czy to w formie czatu czy obecności na jakiejś imprezie. Przez rok trwał pilotaż tego programu, do którego zaprosiliśmy molocha ze skarbem państwa w akcjonariacie, spółkę dużą z rodowodem od zawsze prywatnym, spółkę małą, zagraniczną i z NewConnect. Chodziło o to, by pokazać, że każda na miarę swoich możliwości może spełniać oczekiwania inwestorów indywidualnych. Nie braliśmy odpowiedzialności za to, czy na ich akcjach się zarobi czy nie, ale pokazywaliśmy, że każdy może komunikować się z rynkiem w sposób przyjazny dla drobnych akcjonariuszy. Po roku zaczęliśmy dostawać od tych spółek sygnały, że rzeczywiście widzą wzrost zainteresowania tej grupy inwestorów. Już szykowaliśmy się do wyjścia z fazy pilotażu i objęcia programem wszystkich chętnych emitentów, gdy pojawiła się nowa fala przepisów wynikających z MAR-u i MIFiD-u i spółki zaczęły się wycofywać, by nie wpaść w problemy. Jednak jako organizacja działająca na rzecz inwestorów indywidualnych nie poddamy się i będziemy propagowali rozwiązania i praktyki przyjazne inwestorom.\nInne / Dobrze by było, gdyby politycy zainteresowali się giełdą


Roczne rozliczenie pit 2017 - programem PIT - Katalog ZORD\nRoczne rozliczenie pit 2017 - programem PIT\nChcąc sporządzić roczne rozliczenie pit 2017 z tytułu podatku najlepiej skorzystać z programu PIT FORMAT. To specjalistyczne narzędzie do sporządzania rocznych zeznań podatkowych. Przeznaczony jest dla osób indywidualnych, biur rachunkowych, OPP, które sporządzają swoje rozliczenie pit 2017 / pit 2018. Program PIT FORMAT jest najlepszą tego typu aplikacją ponieważ użytkownik nie musi się uczyć jej obsługi. Ten program pit 2017 jest tak intuicyjny i wyświetla tak wyraziste komunikaty, że po uruchomieniu można od razu przystąpić do składania zeznania, a po krótkim czasie zakończyć je pomyślnie i przesłać elektronicznie pity 2017 do US. Jako jedyny wśród znajdujących się na rynku programów posiada Kreator z przychylnym systemem „krok po kroku”, który sprawia, że program sam dokonuje obliczeń z tytułu rocznego zeznania podatkowego jest dla Ciebie nieskomplikowane, błyskawiczne i wygodne.\nEkspresowo, łatwo oraz bezpiecznie wykonujesz roczne rozliczenie podatku oraz sporządzasz pity 2017 / pity 2018 używając darmowy program PIT 2017 FORMAT.\nRozliczając podatek i sporządzając swoje zeznanie podatkowe pamiętaj o możliwości podarowania 1 procent dla fundacji, stowarzyszeń i organizacji pożytku publicznego. Program PIT 2017 FORMAT to wysokiej klasy narzędzie, dedykowane dla osób indywidualnych, biur rachunkowych, instytucji, organizacji pożytku publicznego, stowarzyszeń, fundacji, do przygotowywania rocznych deklaracji podatkowych. Jako jedyny zawiera elastyczny Kreator, który prowadzi użytkowania przez cały proces i pozwala przejść do dowolnego miejsca zeznania, aby coś zweryfikować lub zmienić. Zawiera unikalne sposoby wprowadzania i kontroli danych oraz system ograniczania kwot możliwych odpisów od dochodu i podatku.\nTytuł: Roczne rozliczenie pit 2017 - programem PIT\nSłowa kluczowe: pit 2017, opp, pity 2017, rozliczenie pit 2017, 1 procent, program pit 2017, pity, rozliczenie pit, pit 2018, program pit


Stowarzyszenie KUPS po raz szósty partnerem Narodowego Kongresu Żywieniowego NIZP PZH/IŻŻ - KUPS\nStowarzyszenie Krajowa Unia Producentów Soków współpracuje z Instytutem Żywności i Żywienia oraz Państwowym Zakładem Higieny od samego początku istnienia inicjatywy organizacji wydarzenia skierowanego bezpośrednio do specjalistów zajmujących się żywieniem człowieka. W tym roku Narodowy Kongres Żywieniowy odbywa się w całości online, w dniu 23 października 2021. Udział jest bezpłatny – wystarczy rejestracja na stronie: https://kongres-zywieniowy.waw.pl/\nW tegorocznej edycji – nasz ekspert – dr Agnieszka Kozioł-Kozakowska z Collegium Medicum UJ, w ramach strefy kulinarnej, poruszy temat „Soki jako element zbilansowanej diety”.\nWraz z kucharzem Davidem Gaboriuad opowie o różnorodności smaków, kolorów i aromatów soków oraz technologii ich produkcji czy zastosowań w kuchni. Podniesiona zostanie problematyka zbilansowanej diety oraz konsumpcji owoców i warzyw, a szczególnie soku jako jednej z 5 porcji, rekomendowanej przez dietetyków.\nZarejestrowani uczestnicy otrzymają również dostęp do wirtualnej Strefy Expo ze stoiskami, w ramach której publikowane będą materiały wideo, broszury i foldery. Stowarzyszenie KUPS przygotowało stoisko gdzie uczestnicy będą mogli zapoznać się z najnowszymi treściami promującymi soki oraz wybranymi wystąpieniami ekspertów kampanii w formie wirtualnej.\nRównocześnie do studia nagraniowego zostaną dostarczone soki, z których walorów smakowych i prozdrowotnych będą mogli skorzystać eksperci w przerwach między wystąpieniami.\nZapraszamy do rejestracji i udziału w\nVI Narodowym Kongresie Żywieniowym Państwowego Zakładu Higieny


Projekt "Gmina Zgierz\nProjekt "Grotniki na czasie"\nWażne linki i nr telefonów\nliczba odwiedzin: 763837\nW naszej szkole realizowany jest projekt: „Gmina Zgierz stawia na edukację”\nProjekt wdrażany w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020, współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.\nProjekt „Gmina Zgierz stawia na edukację” ma na celu podniesienie u uczniów SP w Besiekierzu, SP w Białej, SP w Dąbrówce Wielkiej, SP w Giecznie, SP w Grotnikach, SP w Słowiku, SP w Szczawinie kompetencji kluczowych i wsparcie indywidualnego podejścia do uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych w okresie od 01.09.2018 do 30.06.2020 stworzone zostaną warunki do realizacji powyższego celu poprzez organizację zajęć dodatkowych, a także zakup pomocy dydaktycznych oraz specjalistycznego sprzętu.\nWartość całkowita projektu wynosi 767 662,56 zł, natomiast kwota dofinansowania\nto 711 662,56 zł.\nW Zespole Szkolno – Przedszkolnym w Grotnikach realizowany jest mikroprojekt „Grotniki na czasie” w związku z projektem „Gmina na czasie” wdrażanym w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa na lata 2014 – 2020, OŚ Priorytetowa nr 3 „Cyfrowe kompetencje społeczeństwa”. Działanie nr 3.1 „Działania szkoleniowe na rzecz rozwoju kompetencji cyfrowych”, współfinansowany ze środków Unii Europejskiej.\nDziałania projektowe obejmą cykl szkoleń z zakresu technologii komunikacyjno-informacyjnych TIK dla mieszkańców gminy Zgierz, zainteresowanych podniesieniem swoich umiejętności komputerowych, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb w zakresie zwiększania bezpieczeństwa dzieci i młodzieży w sieci, narażonych na zagrożenia w cyberprzestrzeni. Celem projektu jest podniesienie umiejętności, wiedzy i świadomości rodziców w zakresie zwiększania bezpieczeństwa ich dzieci w odniesieniu do nowych form zagrożeń w przestrzeni informacyjno-komunikacyjnej.\nTermin realizacji projektu: 02.12.2019 r.-29.10.2020 r.\nWartość całkowita projektu wynosi 60.143,00 zł., kwota dofinansowania ze środków europejskich to 51.410,24 zł., kwota dofinansowania z budżetu państwa wynosi 8.732,76 zł\nWitamy na stronie Zespołu\nZebranie Rady Rodziców odbędzie się we wtorek 29 września 2020 roku o godzinie 17.00 w sali gimnastycznej. Zapraszamy Oddziałowe Rady Rodziców.\nHARMONOGRAM REALIZACJI ZAJĘĆ W RAMACH UDZIELANIA WSPARCIA W PROJEKCIE „Gmina Zgierz stawia na edukację”\nPoniżej harmonogram zajęć pozalekcyjnych do pobrania.\ninformujemy, że nasza szkoła przystąpiła do projektu "Mała książka - wielki człowiek" skierowanego do uczniów klas pierwszych, którego celem jest popularyzacja czytelnictwa wśród najmłodszych.\nProjekt realizowany jest pod patronatem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, pod patronatem Ministra Edukacji Narodowej oraz Rzecznika Praw Dziecka.\nUczniowie klasy pierwszej otrzymają Wyprawkę Czytelniczą w skład której wchodzą:\n- książka "Pierwsze abecadło" - antologia tekstów najlepszych polskich autorów dziecięcych,\nPieszy rajd w ramach Europejskiego Tygodnia Zrównoważonego Transportu\nW dniu 16 września uczniowie klasy 7 i 8 wzięli udział w pieszym rajdzie organizowanym przez Gminę Zgierz w ramach Europejskiego Tygodnia Zrównoważonego Transportu. Wyruszyliśmy na wycieczkę do lasu, podczas której p. Paweł Sobieszczyk - leśniczy z Leśnictwa Zimna Woda oraz p. Janusz Kowiranda ze Stowarzyszenia Proekologicznego Pinia przekazywali wiele informacji na temat roli ekosystemu w życiu człowieka, a także zachęcali do wybierania ekologicznych środków transportu. Na koniec organizatorzy przygotowali konkurs z nagrodami, podczas którego uczniowie wykazywali się wiedzą zdobytą w czasie wędrówki.\ninformujemy, że zebrania z rodzicami zostały zaplanowane w następujących dniach dla poszczególnych klas:\n14 września godz. 17.00 - poniedziałek - rodzice dzieci grup przedszkolnych,\n3,4 latki - świetlica,\n4,5 latki - sala przedszkolna,\n6 latki - sala gimnastyczna,\n15 września godz. 17.00 - wtorek - dla rodziców uczniów klas:\n- 5 - pracownia polonistyczna,\n16 września godz. 17.00 - środa - dla rodziców uczniów klas:\n- 4 - pracownia językowa,\n- 6a - pracownia historyczna,\nWpłaty za posiłki należy dokonywać do 10 każdego miesiąca na konto bankowe:\n45 8783 0004 0019 1955 2000 0103\nW tytule przelewu należy podać imię i nazwisko dziecka oraz klasę ucznia.\nW szkole podstawowej 21 dni x 4zł = 84 zł\nW przedszkolu - śniadanie 2,60 zł; obiad 4 zł; podwieczorek 2,40 zł.\nOdliczanie nieobecności przyjmowane jest telefoniczne (42 717 91 90) lub osobiście w sekretariacie szkoły. W dniu zgłoszenia nie ma odpisów. Nadpłaty odliczane są przy wpłacie za następny miesiąc.\nAutobus szkolny rozpoczyna kurs codziennie o godzinie 7.30.\nPowrót odbywa się według następującego harmonogramu:\nponiedziałek 13.45 oraz 15.35\nwtorek 12.40 oraz 14.40\nśroda 13.45 oraz 15.35\nczwartek 13.45 oraz 15.35\npiątek 12.40 oraz 14.40\nJuż wkrótce zostanę przedszkolakiem. Przygotuj mi proszę:\nwygodny strój, któy nie będzie krępował moich ruchów,\nbuty na zmianę (najlepiej takie zapinane na rzep, żebym się uczył samodzielności i mógł sam je zakładać),\nrzeczy na zmianę w podpisanym worku, bo w ferworze zabawy różne rzeczy mogą się wydarzyć\nz pewnością przydadzą się chusteczki higieniczne ("wyciągane" mokre i suche) i miękki papier toaletowy\nproszę nie przedłużaj pożegnania ze mną, całus/cześć/przytulas w zupełno