"Dezintegracja formy w sztuce współczesnej" - Herbert Read\n"Souls Journey" -- Freydoon Rassouli\n[Tekst (rozdział) pochodzi z książki "O pochodzeniu formy w sztuce", PIW, 1973r.]\nNim przejdę do dezintegracji formy w sztuce współczesnej, powinienem może zdefiniować, co rozumiem przez integralność sztuki. Moim podstawowym założeniem jest, iż sztuka stanowi zjawisko biologiczne. Sztuka jako działalność charakterystyczna dla rodzaju ludzkiego istnieje od czasu, kiedy gatunki wyłoniły się z mroków prehistorii, mamy zaś wiele podstaw, aby twierdzić, że sztuka, która jest umiejętnością potrzebną dla nadawania znaczenia kształtom dzieł rąk ludzkich, współdziałała się w pojawianiu się tych gatunków. Człowiek ucywilizował się do tego stopnia, że mógł doskonalić przedmioty prostej użyteczności, narzędzia i gospodarkę, które były istotne dla zachowania życia. Nawet społeczne aspekty najwcześniejszych cywilizacji można tylko w tym stopniu nazwać "społecznymi", w jakim przekraczają one wymogi praktyczności, aby egzekwować zasady równości i sprawiedliwości -- zasady, które każą się domyślać istnienia subtelnych zróżnicowań w stosunkach ludzkich. Jak dowodził Platon w swoim Polityku, państwo jest także albo też winno być dziełem sztuki.\nPierwszym zadaniem twórczego wysiłku wydatkowanego na stworzenie dzieła sztuki było, doskonalenie ludzkich władz percepcji i różnicowania, a cel ten osiągnięto na drodze ciągłych postępów w dostrzeganiu subtelnych odmian formy. Nie zależenie od tego, czy spojrzymy na ten proces z punktu widzenia ontogenezy czy filogenezy, widzimy, że ludzki organizm zyskuje władzę nad swoim środowiskiem poprzez rosnącą zdolność rozróżniania między jedną formą i drugą, a owa władza rozróżniania jest natury estetycznej, to znaczy, jest władzą opartą na kształceniu i ćwiczeniu zmysłów -- wzroku, dotyku i słuchu. Dostrzegać różnicę między względnym znaczeniem jakiejś formy a znaczeniem tej formy w płaszczyźnie całościowego odbioru zmysłowego -- oto działanie władz estetycznych i właśnie te władze stopniowo wyodrębniły człowieka spośród reszty świata zwierzęcego, dały mu ową samoświadomość, która jest fundamentem jego religii i nauki, i doprowadziły do wciąż rosnącej płodności jego umysłu i wyobraźni.\n"A bouquet of pleasures" -- Helene Beland\nA zatem każdy moment w dziejach, który prowadzi do stępienia wrażliwości, do osłabienia świadomości formy, jest krokiem wstecz, prowadzącym do upadku ludzkiej cywilizacji. Moim zdaniem to właśnie zagraża naszej cywilizacji dzisiaj.\nUżywałem dotąd słowa forma dla określenia przedmiotu różnicującej świadomości, ale w którymś miejscu wspomniałem o subtelnościach formy, i w ten sposób wprowadziłem istotne zastrzeżenie. Forma jest pojęciem bezosobowym -- teoretycznym lub absolutnym -- tymczasem to, co istnieje w naszej ludzkiej sytuacji, to różne przybliżenia do form idealnych. Nie zamierzam w tym miejscu zapuszczać się w metafizykę: chcę tylko powiedzieć, że między doskonałym kołem zarysowanym przez cyrkiel a naszym bezpośrednim pojmowaniem i przedstawieniem koła istnieje różnica, o której decydują poszczególne nasze narządy zmysłowe i w percepcji, i w praktyce przybliżamy się do praw matematycznych, a to, co nazywamy dziełem sztuki, stanowi -- jak zauważyli filozofowie sztuki-sensualiści -- utrwalenie tych przybliżeń. Stosuje się tu czasem określenie "rys ludzki". John Ruskin dał wyraz tej samej prawdzie , kiedy powiedział, że wszystkie prawdziwe dzieła sztuki są skutkiem "organicznego pogwałcenia" praw matematycznych. To, co nazywamy życiem, i to, co nazywamy prawem, zasadniczo się wyklucza: życie przekracza prawo, które odchodzące od niego w stronę przygody, postępu, a może choćby w stronę koniecznej wolności, wolności potrzebnej do zabawy. Innymi słowy, w każdym prawdziwym dziele sztuki (a przez "prawdziwe" rozumiemy wszystko to, co służy celowi biologicznemu, to, co jest genetycznie korzystne), istnieją dwa elementy: pierwszy natury matematycznej, który daje początek kategorii piękna i drugi, natury organicznej, który daje początek kategorii żywotności. Największymi dziełami sztuki są takie, które łączą te dwa elementy w formie zwanej przez nas organiczną, ponieważ posiada ona i piękno, i żywotność.\nАйвазовский Иван Константинович (Aivazovsky)\nJeżeli formalne elementy w jakimś dziele sztuki są w swojej istocie absolutne i niezmienne, to prawem kontrastu te elementy, które czynią dzieło organicznym, są elastyczne i podlegające zmianom; rozwijają się na drodze prób i błędów i realizują na drodze indywidualnego wysiłku. U jednostki taką zdolność osiągania skuteczności wszelkiego działania organicznego nazywamy stylem i jest on równie istotny dla integralności sztuki, jak istotna jest dla niej forma. Forma staje się organiczna dzięki zdolności jednostki do doskonalenia formy, aż zyska ona żywotność. Jest to zawsze osiągnięcie osobiste -- to znaczy, w osiągnięte w ten sposób wartości nie ma nic konkretnego ani wymiernego; jest to obecność une durée pure w sensie Bergsonowskim, i nie może być pojęta przez intelekt. Dostępna jest jedynie tej władzy, którą nazywamy intuicją i największy choćby naukowy sceptycyzm nie jest w stanie pozbawić nas tego niezastąpionego słowa, które wskazuje na władze i procesy do dziś niedostępne obserwacji naukowej. Zawsze istnieje w dziele sztuki ten nieuchwytny, nie dający się określić element, któremu to dzieło zawdzięcza swoją żywotność, magiczną siłę wzbogacania życia, a posiadanie przez artystę tej przeobrażającej władzy jest jego stylem.\nWszystkie wielkie okresy w sztuce są w tym sensie żywotne i wszystkie indywidualne dzieła sztuki z tych okresów mają styl. Jedynie w okresach dekadencji lub akademizmu żywotność sztuki ustępuje regułom i formułom; tylko w takich okresach gardzi się indywidualnością i ekscentrycznością. Współczesny kierunek w sztuce jest olbrzymią, trwającą już ponad stulecie próbą przywrócenia sztuce jej funkcji żywotnej, uczynienia jej raz jeszcze organicznym środkiem percepcji i komunikacji. Delacroix, Courbet, Constable, Turner, Degas, Cesanne, Matisse, Picasso, Gabo, Moore -- oto kilku reprezentatywnych artystów, którzy stopniowo wyzwolili sztukę z jej akademickiej jałowości i uczynili ją znowu wyrazem poszerzającego się pojmowania rzeczywistości przez człowieka.\nPolecam: "Strażnik snów II" -- Leszek Kostuj\nTym jest integralność sztuki; nieubłaganą koncentracją na jedności formy, żywotności stylu, a wszystko po to, aby sztuka służyła rozwijającej się świadomości człowieka w jego pełnym zaangażowaniu w dzieło ustanawiania świata ludzkiego pośród obojętnego wszechświata.\nPrzyjrzyjmy się teraz siłom zagrażającym integralności sztuki, a mianowicie drogom dezintegracji, które omówię posługując się terminami niespójności, niewrażliwości, brutalności i ekskluzywności.\nCałemu kierunkowi współczesnemu zarzuca się czasami niespójność, ale tego rodzaju krytyka błędnie nazywa niespójnością coś innego, a mianowicie bezforemność. Niespójność to niemożność osiągnięcia integralności formy lub nawet jej rozmyślne lekceważenie; niespójność to chaos.\nBezforemność, przez którą na ogół rozumiemy nieregularność formy, nie musi być chaotyczna. Przyroda pełna jest form organicznych na pozór nieregularnych. Być może, każda forma w naturze -- a nie ma powodu, abyśmy mieli ograniczać nasze spostrzeżenia do form organicznych -- może się tłumaczyć jako rezultat wzajemnego oddziaływania sił elektromagnetycznych lub kosmicznych -- które są wymierne i wyliczalne, choć dla ludzkiego oka, wspomaganego czy też nie wspomaganego mikroskopem, wiele z tych struktur materii ma charakter bezforemny.\nStruktury te działają na naszą wrażliwość estetyczną z powodów, z których nie umiemy wyjaśnić -- ale fascynują nas. Najoczywistszym przykładem mogą tu być chmury kumulusowe na czystym niebie, plamy na ścianach, wzory w jakie układa się mech na drzewach, nieregularne formacje skalne, szczególnie te, które powstały na skutek działania wiatru lub morskiej wody. Ale w naturze istnieje nieprzeliczalna ilość takich nieregularnych form, które z jakiegoś tajemniczego powodu są w ten sam sposób fascynujące.\nWspółczesny artysta potrafi tworzyć formy, które są właśnie w tym sensie nieregularne i mają podobną atrakcyjność. Eksploatacją tego świata formy nieregularnej zajmuje się kierunek znany jako ekspresjonizm abstrakcyjny, i nie ma żadnej wątpliwości, że indywidualny artysta może takim formom nadawać styl i żywotność. Nie należy wykluczać ich głębszego znaczenia, mogą to być formy archetypiczne, odpowiadające jakiemuś syndromowi psychicznemu w umyśle artysty. Syndrom psychiczny właściwy tylko jakiejś jednostce wywołuje w odbiorcy co najwyżej ciekawość lub sympatię, rzadko wrażenie estetyczne. Ale owe kształty archetypiczne mogą mieć znaczenie uniwersalne, jeśli przyjmiemy Jungowską hipotezę zbiorowej podświadomości. Trudno jest tłumaczyć skrajne przypadki bezforemności (na przykład niektóre płotna malarzy amerykańskich, takich jak De Kooning, Sam Francis, Jackson Pollock, Franz Kline, etc), w oparciu o jakąś inną hipotezę. Nawet jeżeli będzie to zapis graficzny jakiegoś ruchu, to ruch ten, o ile nie jest bezcelowy, a zatem pozbawiony wszelkiej koherencji, ma przypuszczalnie jakieś znaczenie: znak kaligraficzny jest bowiem zapisem nastroju.\nNiespójność to brak znaczenia, to zerwanie wszelkich posiadających znaczenie odniesień, to odpowiednik ruiny pozostałej po trzęsieniu ziemi. Mamy współcześnie artystów, którzy nie wahają się eksponować ruiny będącej skutkiem zaburzenia umysłowego odpowiadającego trzęsieniu ziemi. Takiej dezintegracji formy towarzyszy zwykle jeszcze jedno zagrożenie integralności sztuki: brak stylu, czyli niewrażliwość.\nStyl, jak zauważył Goethe, jest jedną z fundamentalnych cech osobowości. Jest on wizualnym zapisem spotkania ducha z materią, jakie ma miejsce w psychice, i świadczy o tym, do jakiego stopnia, na tej płaszczyźnie, duch zdolny jest kształtować materię, aby zaspokoić swą własną potrzebę uzewnętrzniania, czyli wyrazu. Jako jednostki skazane na życie w społeczeństwie zmuszeni jesteśmy porozumiewać się między sobą nie tylko dla wzajemnego wspomagania się w walce o przeżycie, ale dla samoutwierdzenia się, a nawet samoświadomości. Stajemy się indywidualnościami tylko o tyle, o ile zgłaszamy swoją inność, a zgłaszamy tę inność obiektywizując ją różnego rodzaju gestami. Na poziomie pierwotnym, gesty takie mogą być po prostu tonem głosu, wyrazem twarzy, charakterystyczną postawą lub ruchem. Jeśli jednak chcemy utrwalić takie wyrazy indywidualności, tworzymy przedmiot nimi nacechowany. Niektóre dzieła sztuki nie są niczym ponad to: wyrażają "ja" twórcy, co nie przeszkadza jednak, jak nam to kiedyś powiedział T.S. Eliot, że najpierw trzeba mieć jakieś "ja", żeby je wyrażać. Ale częściej zdarza się, że nie tworzymy przedmiotów, których jedynym celem byłoby reprezentowanie "ja", zamiast tego wyrażamy "ja" wszystkim tym, co robimy, i tak -- niezależnie od tego, czy malujemy obraz, budujemy dom, czy wytwarzamy krzesło -- zostawiamy jakiś ślad naszej niepowtarzalnej indywidualności w tym, co robimy. Ten ślad naszej niepowtarzalności jest naszym stylem, i choć możemy być pod wpływem sposobu, w jaki inne jednostki wyrażały czy też wyrażają swoją niepowtarzalność, przyznaje się nam posiadanie dobrego stylu, jeżeli jesteśmy wierni naszemu własnemu "ja", naszej niepowtarzalnej wrażliwości.\n"Marilyn" -- Andy Warhol\nMówi się czasami, że człowiek może wyrażać swoje "ja" przez sam dobór dostępnych mu wyobrażeń -- że dążenie do oryginalności jest dążeniem daremnym, a w każdym razie wysiłkiem wydatkowanym na darmo. Tym usprawiedliwia się istnienie pop-artu i wszystkich innych rodzajów auto-ekspresji obywających się bez stylu. Podobne zaprzeczenie sztuki nazywamy "sztuką wymijającą", co jak się wydaje, ukazuje jej wykrętny charakter. Można się zgodzić, że etykietka pop-artu jest myląca; że "sztuce, której tę etykietkę przylepiono, daleko do popularności", i że "nazywa się ją popularną właśnie dlatego, że jest anty-sztuką". Przez sztukę, która jest "anty-sztuką" rozumie się w gruncie rzeczy sztukę zupełnie pozbawioną stylu, a tego to właśnie czynnika osobowego niektórzy artyści skłonni są dziś się wyrzec, nie rezygnując jednak z obecności na rynku sztuki. Przedmioty muszą być nadal wytwarzane, nie ma bowiem popytu na subiektywne nastroje.\nDowiadujemy się z tego samego kontekstu, że istnieje "pewien nostalgiczny podziw dla wyobrażeń, które są niezaprzeczalnie przedmiotami pospolitymi. Nic pospolitszego jak kolorowe opakowanie gumy do żucia, a jednak ma ono, niejako bez wysiłku i automatycznie, z samej swej natury, właściwość najbardziej w sztuce poszukiwaną. Owa nostalgia miesza się z inną tęsknotą, tęsknotą do materiału, który będzie prawdziwie nie do przyjęcia i nie do przełknięcia dla człowieka kultywowanego. Takim kamieniem obrazy winna być prawdziwa sztuka. Wymagania te, choć brzmią może pretensjonalnie, wyrażają prawdziwe potrzeby. Jest w nich pewna desperacja i ona to zdyskredytowała niektóre z najbardziej cenionych założeń współczesnego malarstwa. [ => Wstęp do katalogu wystawy "Malarstwo i rzeźba dziesięciolecia 1954-1964" zorganizowanej przez Calouste Gulbenkian Foundation, Tate Gallery, Londyn, 22 kwiecień - 28 czerwiec 1964].\nNietrudno zrozumieć, że człowiek pragnie stworzyć sztukę, która stanęłaby kością w gardle kultywowanemu światu "jak prawdziwej sztuce przystało" -- jest to odwieczne pragnienie wszystkich artystów zbuntowanych przeciwko akademickim tradycjom przeszłości. Tego bez wątpienia pragnęli dadaiści i surrealiści w naszych czasach, jednym zaś z najbardziej nudnych aspektów sztuki niesłusznie zwanej pop-artem, jest powtarzanie przez nią gestów, które stawały kością w gardle kultywowanego człowieka pięćdziesiąt lat temu, ale od dawna już zostały przełknięte i odrzucone, ponieważ spełniły swoje zadanie. Nie ma nic nowego w pop-arcie, a już najmniej nowe jest jego posługiwanie się popularnymi wyobrażeniami wziętymi z opakowań papierosów i z komiksów; identycznie takim samym śmietnikiem posługiwali się, na przykład: Kurt Schwitters, Picabia, Marcel Duchamp i Man Ray. Z jedną tylko różnicą: w swoim radykalnym buncie przeciwko sztuce kultywowanej dadaiści pozostali artystami -- to znaczy, zachowali swój styl. Nawet wtedy, kiedy nie chodziło o żaden styl, jak w przypadku Marcela Duchamp, ale raczej o wybór i wyizolowanie "pewnego rodzaju przedmiotu", był to gest tyleż efemeryczny, co dowcipny. Nie był on pomyślany jako dowcip do powtarzania.\nPolecam: "Wieczorami" -- Piotr Duh-Imbor\nMożna by powiedzieć, że nawet dowcip miewa swój styl, i tak jest rzeczywiście. Każdy ludzki gest, jeżeli jest gestem wyrazistym (wyrażającym coś), ma styl, i w tym znajduje uzasadnienie futuryzm. Gest ten jednak musi mieć jakiś wyraźny cel, musi posyłać piłkę w tę część kortu, w której najmniej się jej spodziewamy, w której przyniesie grającemu punkt. Gest monotonny nie ma stylu: taki gest jest kwintesencją nudy.\nNieobecność stylu prowadzi do apoteozy brutalności. Fakt, że możemy podstawiać tę wartość w miejsce stylu, nie dziwi może w epoce wyróżniającej się wandalizmem i zbrodniczymi aktami przemocy. Brutalność jest może umotywowana i do pewnego stopnia usprawiedliwiona jako bunt przeciw pretensjonalności i wyrafinowaniu, i co znamienne, jest ona bardziej rozpowszechniona w architekturze niż w innych sztukach (choć ma swoje odpowiedniki w literaturze). W architekturze ma pewne wyraźne zalety: oszczędza pieniędzy, a zatem przemawia do niewrażliwego businessmana. Jej aspektem wizualnym jest niezręczność, a brutalny gest w sztuce jest równie brzydki jak brutalny gest w zachowaniu człowieka.\nBrutalnym gestem można się posłużyć dla wywołania lęku; sztuka ma pełne prawo do efektów wywołujących lęk, czyli tzw. terribilità. To, co piękne, i to, co straszne, z jakiegoś tajemniczego powodu znajduje się bardzo blisko siebie, ale kiedy spotykamy jedno i drugie w jakimś dziele sztuki, faktem znamiennym jest właśnie to połączenie, a nie obecność jednego lub drugiego elementu. Element przerażenia wprowadza się w dramacie greckim i elżbietańskim po to, aby wywołać katharsis, aby została po nim cisza, która wydaje się po przejściu burzy tym bardziej pełna. Nie to jednak jest celem naszych współczesnych wyznawców brutalności, którzy nie potrafią osiągnąć syntezy tego, co straszne, z tym, co piękne, i pozostawiają swoją publiczność w nastroju niezadowolenia i niepokoju.\nTo, co z pewnym wahaniem nazwałem ekskluzywnością, stanowi bardzo powszechną cechę współczesnej sztuki, zasługuje zatem na więcej uwagi, niż dotychczas jej poświęciliśmy. Mówimy o "dowcipie tylko dla wtajemniczonych", mając na myśli dowcip, który nie może być powszechnie rozumiany i oceniony, dowcip, który jest śmieszny tylko dla tego, kto jest jego autorem. Coraz więcej naszych młodszych artystów popełnia tego rodzaju dowcipy w postaci swoich płócien i rzeźb. Anonimowy autor stwierdzenia, które już cytowałem, mówi, że "idea wyrazu i idea artysty jako kogoś, kto się z nami porozumiewa z pomocą kodu, który możemy rozszyfrować, nie przylegają do sytuacji. Idea relacji między artystą a odbiorcą jako ze wszech miar analogicznej do relacji słownej jest całkowitym przeżytkiem, i to przeżytkiem nie tylko dla Albersa i Kline'a, ale również dla Appela i Giacomettiego. Nie wiemy nic ponad to, że twórca zapragnął jakiegoś przedmiotu w swoim życiu -- w swoim studio -- i zabrał się do zrobienia go. I że inni, widząc ten przedmiot, przyjmują do wiadomości tę potrzebę i stwierdzają, że została ona zaspokojona".\n"In the night air" -- Michał Szyksznian\nWygląda to na sytuację wysoce nielogiczną. Artysta, jak się dowiadujemy, nie pragnie nam nic przekazywać, wykonuje on po prostu "pewien przedmiot", który chce mieć koło siebie, który zaspokaja jego prywatną potrzebę. Jeżeli jednak wtargniemy w jego prywatność, wówczas może się on przekonać, że w rezultacie jego prywatna własność -- ów przedmiot -- zaspokaja naszą prywatną potrzebę. Innymi słowy coś przekazał, wyraził siebie jakimś znakiem lub symbolem, który ma znaczenie ogólne.\nWygląda to na wyjątkowy traf szczęścia i jeśli się przypadkiem zdarzy, że człowiek, który wtargnął w prywatność artysty, jest kolekcjonerem albo kupcem, który także potrzebuje "jakiegoś określonego przedmiotu", wówczas ów niezaangażowany artysta ma większe szczęście -- jego prywatna potrzeba stała się publiczną lokatą kapitału. Ale czy zawsze mamy do czynienia z taką sytuacją? Czy nie jest bardziej prawdopodobne, że artysta, czyli "wytwórca sztuki", jak go dziś nazywamy, "odczuwając potrzebę" wytwarza jakiś przedmiot, który nie ma żadnego znaczenia dla kogokolwiek poza nim samym, przedmiot pozbawiony piękna i życia, przedmiot będący zaprzeczeniem sztuki?\nW większości przypadków tak się właśnie dzieje. Ta brutalna bazgranina, te zlepki zardzewiałego złomu z rupieciarni lub śmietnika -- jakież mogą mieć znaczenie i wartość dla "innych"? Chyba że odstąpi się w jakimś sensie od koncepcji związku między artystą a odbiorcą. Sztuka jest przekazem i chociaż każda metoda i każdy rodzaj materiału mają równe prawa, materiały te i metody muszą stanowić jakiś wizualny związek między artystą a odbiorcą. Sztuka zawsze była i musi pozostać rodzajem rozmowy prowadzonej przy pomocy symboli, toteż tam, gdzie nie ma symbolu, a zatem rozmowy, nie ma sztuki. Nie przyjąć tego z całym przekonaniem byłoby tym samym, co sprzeniewierzyć się najświętszej prawdzie.\nPowinienem przejść do konkretów, wymienić artystów i krytyków, którzy się tej prawdzie sprzeniewierzyli. Wzdragam się przed tym nie tylko dlatego, że imię ich legion, ale także dlatego, że kierunek ten odrzuca samo pojęcie osobistej odpowiedzialności. Kwestionuje wszelką celowość sztuki jako działalności twórczej i poznawczej. Jesteśmy świadkami nie tylko dezintegracji formy w sztuce, ale dezintegracji samej inteligencji, upadku ściągającego nas na jakieś nie mające końca "targowisko ubawu" nie będącego niczym zabawnym, lecz piekłem, do którego wyobcowani intelektualnie i moralnie ślepi wandale ekonomiki urbanistycznej zstępują w swoim bezwzględnym poszukiwaniu jakiegokolwiek obiektu, na którym mogliby wyładować swoją destrukcyjną energię.\nDezintegracja, jak sama definicja wskazuje, polega na braku jakiejkolwiek zasady jednoczącej, ponieważ jednak trzeba było znaleźć jakąś wspólną etykietkę dla różnorodnych zjawisk sceny współczesnej, przyjął się termin pop-artu. Utworzono go przez analogię do pop-music (muzyka popularna), ale pop-music jest rzeczywiście muzyką popularną, współczesnym wydaniem muzyki ludowej. Muzyka ta bywa pretensjonalna i sprzeczna z wszelkimi kanonami muzyki akademickiej, ale jest tworzona przez lud i służy jego potrzebom stymulacji i uczuciowego odprężenia. Pop-art nie może mieć takich roszczeń: nie wyrasta bynajmniej z kultury masowej, a jego pretensje do tego, że wybiera i propaguje popularne wyobrażenia, to bałamuctwo. Na ogół posługuje się czymś zupełnie innym, "wyobrażeniem komercjalnym" -- to znaczy wyobrażeniem zaprojektowanym przez sprytnych agentów reklamowych dla namówienia publiczności do kupna produktów, produkcji masowej (napojów, przetworów spożywczych, kosmetyków, wszelkiego rodzaju gadgetów) albo też, czasami, dla namówienia tejże publiczności do popierania jakiegoś rodzaju rozrywki (sportu, kina, tańca). Sprawa przedstawia się trochę inaczej w przypadku historyjek obrazkowych różnego rodzaju, choć i one produkowane są ze względów komercyjnych; historyjki te niewątpliwie żerują na emocjach mas, nie służą wszakże jakiemuś emocjonalnemu zaspokojeniu, ale zwiększeniu popytu na czasopisma przynoszące ogłoszenia handlowe. Tego rodzaju wyobrażenia popularne w całej swojej rozciągłości są produktem ubocznym kapitalistycznej konkurencji i jako takie w ogóle nie istnieją w krajach niekapitalistycznych.\nCzyniąc to spostrzeżenie nie kieruję się względami etycznymi: sztuka zawsze była obojętna moralnie. Nie jest wykluczone, że wyobrażenia wizualne wynalezione dla uzyskania klienta mogłyby być tematem prawdziwego malarstwa, a dorobek amerykańskiego malarza Stuarta Davisa, któremu często przypisuje się prekursorstwo pop-artu, to przykład autentycznej sztuki tego rodzaju. Ale w płótnach Stuarta Davisa, wyobrażenia podporządkowują się pewnej dyscyplinie estetycznej: skomponowane są równie starannie co wyobrażenia w jakimś płótnie akademickim -- można mu wręcz zarzucić traktowanie wyobrażeń popularnych w sposób akademicki. Od czasu do czasu któremuś z malarzy pop-artu udaje się wykorzystać materiał, jakim dysponuje, z intelektualną bystrością i biegłością kompozycji, co daje odbiorcy chwilowy szok przyjemności -- tłumaczyłoby to atrakcyjność malarzy takich jak Larry Rivers, Kitaj i Rauschenberg. Malarzy tych można rozpoznać po ich "charakterze pisma" a usypują oni swoje "śmietniki" pełni wrażliwości na kolor i kompozycję. Wątpliwe jednak, czy taka szczątkowa świadomość estetyczna wystarcza, aby ustrzec ich twórczość przed ostateczną niespójnością.\nSpotkamy się zapewne z zarzutem, że takie kryteria estetyczne nie należą tu do rzeczy: że jest to anty-sztuka, a nie sztuka, estetyka zaś to nieprzyzwoite słowo. Malarz pop-artu przypomina ateistów, nie przyjmuje bowiem żadnych standardów osądu. Nie zwraca się do żadnego odbiorcy i nie reprezentuje żadnego punktu widzenia. Powtarza za wierszem Goetchego, z którego nihilista Max Stirner wziął swój slogan i postawił wszystko na nicość: "Ich hab mein' Sach' auf nichts gestellt". Filozofia nihilizmu, skrajnego egoizmu, jest dopuszczalna, musi jednak być wyrażona konkretnie, jeśli mamy ją poważnie traktować. A wbrew całej swojej pogardzie dla wartości moralnych i estetycznych, dla akademickich standardów i kategorii artystycznych, twórca pop-artu chce przecież być traktowany poważnie -- inaczej po co by wystawiał swoje dzieła na widok publiczny i wymagał od odbiorcy płacenia poważnych cen za te dzieła?\nWreszcie, jak zauważył pewien bardzo spostrzegawczy krytyk (Anita Brookner w "Burlington Magazine", czerwiec 1964), ta nieobecność standardów jest w najwyższym stopniu nużąca. W swoim przeglądzie poświęconym wystawie Gulbenkiana w Tate Gallery, że sięgnę do katalogu, z którego już to i owo cytowałem, notuje ona: "... obrazy te nie są zwyczajnie nieciekawe (albo dziwne, albo pasjonujące); są one po prostu sprecyzowane". Anita Brookner rozumie przez to, że choć mogą one być "sprecyzowane pod względem efektu", pozostają "nieodgadnione pod względem przyczyny". Płótno dadaistyczne miało swoją raison d'être: wyśmiewało pretensjonalność i powagę sztuki akademickiej; płótno surrealistyczne pretendowało do tego, że służy "rewolucji". Nawet futuryści, choć gromko głosili swoją niezależność od wszelkich przyjętych wartości, pogardę dla muzeów i bibliotek, proponowali jednak jakieś nowe ideały. "Nowe piękno wzbogaciło wspaniałość świata, a było nim piękno szybkości" -- głosili w swoim pierwszym Manifeście. Odrzucali ideały "harmonii" i "dobrego smaku", ale na ich miejsce wprowadzali ideały takie, jak "uniwersalny dynamizm" i "transcendentalizm fizyczny", a nawet "szczerość" i "czystość". Pop-art nie ma żadnego ideału, ponieważ jako kierunek nie wyznaje nic poza pewnym zaangażowaniem we wszystko, co się mieści w zakresie oddziaływania wielkiego miasta. Twórcy pop-arty nie zajmują się naturą, a podstawiają w jej miejsce wizualny chaos swojego środowiska. Ich zaangażowanie w życie jest przypadkowe, i choć muszą się godzić z pewnymi ograniczeniami fizycznymi, aby zmontować jakieś efektywne wyobrażenie, czepiają się byle zdechłego kota w miejskim rynsztoku.\n"Pandora" -- Lawrence Alma-Tadema\nUdaje się im wprawiać w zakłopotanie krytyków, co jest może jednym z ich celów. Traktować poważnie ich błazeństwa byłoby to wpaść w zastawioną pułapkę. Zmuszają nas do powagi w rzeczach niepoważnych, do przekłuwania baloników skalpelami. To nie artyści prowokują krytyka, ale ludzie mający poczucia wartości estetycznych. Ludzie ci, dlatego że są znudzeni i wyobcowani, przyjmują zamiast dzieła sztuki (które zawsze wymaga od odbiorcy koncentracji i wysiłku) bodziec zmysłowy tak przelotny i banalny, jak jakaś jarmarczna heca w lunaparku. Największą może więc winę ponosi tu sprzedawca dzieł sztuki i dyrektor muzeum, daje bowiem lokal na wystawę; niestety jednak może on powiedzieć dość zgodnie z prawdą, że dostarcza tylko publiczności tego czego ona żąda.\nI tak na koniec, dochodzimy do kwestii społecznej -- nie tyle do problemu, jakim jest rola artysty w społeczeństwie czy właściwe wykorzystanie czasu wolnego od pracy w społeczeństwie obfitości, ale raczej do ogólnego problemu schyłku naszej cywilizacji.\nZacząłem od stwierdzenia, że sztuka to zjawisko biologiczne, ściśle połączone z rozwojem samoświadomości i inteligencji. Związek rozwoju jednostkowego z rozwojem społecznym jest ścisły i skomplikowany: można powiedzieć, że człowiek rozwija się jako rodzaj, ale decydujących skoków dokonuje jako jednostka. Biolog pogłębiłby i uściślił ten mglisty ogólnik, ale to, co chcę tutaj powiedzieć, nie podlega dyskusji -- a mianowicie, że częścią tego środowiska, w którym jednostka rozwija swoją świadomość świata, są inni ludzie. Jedni jesteśmy częścią drugich i podbojów natury dokonujemy sobie nawzajem.\nSztuka jest zarazem działalnością doskonalącą wrażliwość zmysłową i działalnością odkrywającą, i ulepszającą symbole, które służą do porozumiewania się -- te dwa aspekty ludzkiego życia, a mianowicie auto-integracja i porozumiewanie się z innymi są nierozdzielne.\nCały ten proces, angażujący gest, mowę, wynajdywanie znaków i alfabetów, metaforyczne sposoby przedstawiania doświadczenia (mit, historia, poezja, sztuka plastyczna), jest nieskończenie skomplikowany, ale w punkcie wyjściowym ewolucji, w jasnym ognisku animalnej uwagi i dążenia, jest zawsze różnicująca wrażliwość, czyli sąd estetyczny. Zwolnić owo nerwowe napięcie energii lub zrzec się go to nie tylko zrezygnować z walki o istnienie, gdyż ona opiera się na sprycie i brutalnej sile, ile zrezygnować z dążenia do życia płodnego, z erotycznego przelewania się energii w dziedziny wolności i zachwytu.\nTo subtelne przejście od egzystencji do zachwytu, od zaspokojenia do rozkoszy osiąga się w działaniu estetycznym -- w rozróżnianiu form i zmysłowym pojmowaniu rzeczywistości, owego bytu w sobie, który przekracza byt dla czegoś. Nie jest to różnica metafizyczna: jest to czysto praktyczne przejście w ewolucji ludzkości, i na świadomości tego przejścia opiera się cała struktura cywilizacji, nie tylko myśl metafizyczna, ale także inwencja naukowa i wszystko, co ważymy się nazywać postępem, mając na myśli wyzwalanie się od tego, co w nas zwierzęce.\nByć może, trudno jest postawić znak równości pomiędzy całym bogactwem przejawów sztuki a tym osiągnięciem ludzkiej cywilizacji. Przyznaję, że posługujemy się tu słowem "sztuka" w bardzo szerokim sensie, w sensie postępowego różnicowania i doskonalenia percepcji. A jednak w tak szerokim sensie pojęta obejmuje ona wszystkie swoje historyczne przejawy (od prehistorycznego malarstwa jaskiniowego do pop-artu), zadaniem zaś i obowiązkiem krytyka jest rozstrzygać, które z tych rozlicznych przejawów są pozytywne, a które negatywne. Tak sztuka, jak i krytyka służą życiu; wszelka inna hipoteza zaprzecza naszemu ludzkiemu przeznaczeniu.\nPino Daeni (1939)\nW jakiej mierze my, krytycy, jesteśmy odpowiedzialni za dzisiejszy nihilizm sztuki? Czy jest on logicznym następstwem wszystkiego tego, o co walczyliśmy przez ubiegłe pięćdziesiąt lat? Czy ruch, który zaczął Cezanne, z chwilą kiedy postanowił on wydrzeć tajemnicę istnienia wszystkiemu, co wizualne, prowadzi logicznie i nieuniknienie do dzisiejszej dezintegracji wizualnego wyobrażenia? Gdybym tak sądził, przyodziałbym się w wór pokutny i posypał głowę popiołem. Przeciwnie, ta wielka, zapoczątkowana przez Cezanne'a inicjatywa często schodziła na manowce, a ten i ów z posuwających się w pierwszej straży ginął na pustyni. Główna jednak linia postępu była jasna i logiczna. Czy to jako przedłużenie doświadczenia perceptualnego, czy jako realizacja wewnętrznego odczucia, głównym zadaniem współczesnego artysty jest ustalenie bytu. Wyzwolił on obraz od jego prostej funkcji odtwórczej, owej obsesji zwyrodniałej tradycji renesansu, i ośmielił się być twórczym, to znaczy, przekraczać przyjęty poziom egzystencji. Używam terminologii cokolwiek Heideggerowskiej, ale Heidegger jest jedynym filozofem współczesnym, który dostrzegł, że sztuka ma przed sobą to żywotne i najwyższe zadanie, a mianowicie, że jest ona aktem przemocy ujawniającym byt. Sztuka jest tym, co najbardziej bezpośrednio zatrzymuje byt, utrwala go w czymś obecnym, to jest: w dziele sztuki. Toteż musi być zawsze rewolucyjna, nie możemy bowiem pozostać bezczynni w naszej sytuacji egzystencjalnej (bezczynność w tym sensie to śmierć za życia). Stale walczymy z pozorem i przeciwko nicości, jaką jest śmierć. Zawsze nam grozi duchowa i umysłowa dezintegracja, to preludium do dezintegracji fizycznej i śmierci, a sztuka jest próbą oparcia się dezintegracji, "odnalezienia się pośród mylących pozorów". Ne możemy dokonać tego myślą ani jakimś rozumowaniem. Byt może być ujawniony tylko w przedmiocie, a momentem ujawnienia jest nasza świadomość logosu wcielonego w dzieło sztuki.\nOwej wielkiej inicjatywie sprzeniewierza się ustępliwa sztuka dnia dzisiejszego, sztuka "która porzuca filozoficzne wskazówki". Owa sztuka pozbawiona koncentracji, związku, sztuka, która pyszni się swoją niekonsekwencją i niekoherencją, nie jest w ogóle sztuką; i chociaż ten i ów z jej twórców jest niewątpliwie człowiekiem wrażliwym, są oni wszyscy podobni młodocianym przestępcom, którzy bezwstydnie niszczą jakiś piękny przedmiot dlatego, że nikt ich nie kocha, dlatego, że są obrażeni na świat, którego nie stworzyli, świat zaiste zasnuwający się mrokiem -- świat odznaczający się, jak mówi Heidegger "ucieczką bogów, zniszczeniem ziemi, standaryzacją człowieka, wszechpanowaniem miernoty".\nZbyt wiele czasu poświęciłem krytyce jednej fazy sztuki współczesnej, fazy niewątpliwie przelotnej, która być może, będzie fazą przebrzmiałą, zanim te słowa wywołają jakiś skutek. Ale warunki społeczne determinujące pojawienie się takiego rodzaju anty-sztuki nie są efemeryczne: towarzyszą nam z coraz większą i przerażającą intensywnością. Jeżeli nie potrafimy powstrzymać tych procesów zniszczenia i standaryzacji, materializmu i przekazu masowego, sztuce zawsze będzie groziła dezintegracja. Autentyczne sztuki dnia dzisiejszego uwikłane są w heroiczną walkę z miernotą i wartościami masowymi, a jeśli tę walkę przegrają, wówczas sztuka, w tym sensie, w jakim ma znaczenie, zginie. Gdy ginie sztuka, duch ludzki staje się bezsilny, świat zaś cofa się w barbarzyństwo.\nDepresje egzystencjalne Estetyka-Etyka-Moralność


Eva Longoria wciąż nosi rozmiar 34 - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Eva Longoria » Eva Longoria wciąż nosi rozmiar 34\neva longoria gwiazdy diety odchudzanie ciało\nA przecież tak przytyła...\nEva Longoria przytyła i wciąż podkreśla, jak "okrągła", "pełna", czy nawet "gruba" się czuje.\n- Nie jestem w ciąży, jestem po prostu gruba - powiedziała w rozmowie z francuską telewizją.\nW magazynie Allure dodała jednak, że pomimo dodatkowych kilogramów nie musiała zmieniać ubrań, bo jej rozmiar jakimś cudem pozostał ten sam.\n- Jestem tylko bardziej okrągła, ale wciąż noszę rozmiar 34 - twierdzi.\nCzerwony sezon po śliwkowym makijażu. Czerwień jest kolejnym wybranym przez MAC kolorem. Najpierw był makijaż w kolorze dojrzałej wiśni, teraz firma proponuje usta bardziej klasyczne. Oferta MACa wzbogaciła się o kilka ... czytaj więcej


BLOOBER TEAM - a miało być tak pięknie | Gazeta Giełdowa\n5 czerwca, 2019 11 czerwca, 2019 Paweł Malik\tkomentarzy 9 Bloober\nLayers Of Fear 2 budzi trwogę, ale przede wszystkim inwestorów patrząc na zachowanie kursu po debiucie tej gry.\nMiał być mega hit, a jest rozczarowanie – oczekiwania były znacznie większe, stąd spadek kursu. Spółka jak zawsze przy każdej swojej grze ogłosiła sukces.\nJeden z komentarzy ze Steama o grze:\n“It physically pains me to say that I think this is one of the most disappointing games I’ve ever played in my life. I came into this believing that Bloober Team could do no wrong. Layers of Fear and Observer were absolutely amazing”\nNa początku było sporo pozytywnych komentarzy, ale z czasem udział negatywów rósł, z których większość podkreśla, że gra jest monotonna i gorsza od pierwszej części.\nWidać to też w liczbie aktywnych graczy (wykres ze StemDB), których liczba z każdym dniem spada osiągając w ostatnich 24 godzinach zaledwie 204 osoby:\nW 2017 roku po audycie (w raporcie za IV kwartał wykazywali zysk) dokonano odpisów na 3,3 mln zł na wyprodukowane w przeszłości gry.\nW 2018 roku po audycie dokonano odpisów na 0,5 mln zł, bo nie bardzo było z czego – wartość wyrobów gotowych w zapasach to zaledwie 1,7 mln zł, natomiast olbrzymia ilość wydatków jest w produkcji w toku, która osiągnęła już poziom 30 mln zł i wzrosła w ciągu roku o 10 mln zł (są to wydane pieniądze, których nie ma w kosztach).\nMedium – gra, która miała się ukazać w 2015 roku, obecnie zapowiadana jest na 2020 rok – kosztowała już 16 mln zł ! Technologie w trakcie wytwarzania to 7,7 mln zł. A Layers of Fear 2 ? Nie ma kosztów.\nWarto pamiętać, że Bloober już w 2018 roku dostawał wynagrodzenie od Gun Media za wytworzenie gry Layers Of Fear2. Teraz dostaje tylko udział ze sprzedaży, a zatem przy obecnej sprzedaży (50 000 w ciągu 7 dniu) nie ma co liczyć na duże przychody.\nCena sprzedaży w okresie promocyjnym $26,99 = ok. 103 zł. 50 000 kopii = 5,15 mln zł. Podatki i prowizja Steam to ok. 50% przychodów. Zostaje 2,6 mln zł do podziału pomiędzy Gun Media (pewnie bierze większość?), a Bloober.\nDebiut Medium – najbardziej tajemniczej gry Bloober produkowanej już od 2012 roku to będzie chyba największy test dla spółki. Wydane grube miliony – czy się zwrócą, czy jednak trzeba będzie dokonywać odpisów.\nWcześniejsze wpisy o Bloober : https://gazetagieldowa.pl/uncategorized/bloober-team-ksiegowosc-robi-roznice/\n← INSTAL KRAKÓW – przewrót w Radzie Nadzorczej?\nPLAY – mała podwyżka, a duży zysk →\n9 myśli na temat “BLOOBER TEAM – a miało być tak pięknie”\n5 czerwca, 2019 o 3:45 pm\nZapasy wzrosły głównie w dwóch pozycjach; MEDIUM POIR oraz “Technologie w trakcie wykonania”. Sama pozycja “MEDIUM” nie wzrosła przez cały rok. Dla mnie to wyglada tak, jakby wrzucali w zapasy koszta powiazane z projektami które robia pod dotacje z UE czyli “samouczacy system” (wartosc projektu 15kk) i jakies R&D pod Medium (wartosc projektu 8,3 kk). Moze to zostanie zlikwidowane po rozliczeniu dotacji?\n10 czerwca, 2019 o 5:24 am\nWitam, Widzisz raport już się nie liczy. Nie liczył się także podczas jego wydawania. Spółki growe zupełnie inaczej się ogląda pod względem wyceny. Tu jedna noc zmienić może bardzo dużo.\n10 czerwca, 2019 o 7:38 am\nMoim zdaniem Bloober szybko wróci do poziomu podłogi.\n10 czerwca, 2019 o 7:19 pm\nJakies argumenty? Blair Witch zmienił fundament spółki w jeden wieczór. Teraz dobrze widać na co szły te zwiększone koszta produkcji. Zadne zapasy nie maja juz znaczenia. Zreszta jak sam zauwazylem 15 milionow zaksiegowane jest na Medium a to bedzie wydane w 2020 wiec w kontekście sierpniowej premiery żadne odpisy nam nie groza. Zreszta co zmieni jakis odpis? Jezeli do spolki zaczna plynac miliony z Blair Witch to kto bedzie sie tym przejmowal? To normalne, ze spolka wydajaca gry premium w trakcie dewelopmentu moze wejść w stratę. Teraz czas na żniwa.\n11 czerwca, 2019 o 7:51 am\n“Jeśli do spółki zaczna plnac miliony z Blair Witch”\nŚwietnie. Ten argument jest przy kazdej grze na każdym gamedevie.\nPopłyną tak jak miliony zaczely plynąc za Layers Of Fear 2.\nBabieno ma jedną cechę mocno rozwiniętą – ładnie opowiada, jak to pięknie i wspaniale będzie.\nO innych cechach wolę publicznie nie pisać.\n11 czerwca, 2019 o 10:14 am\nFaktycznie prezes trochę mało wiarygodny. Co do samej gry to sądzę, że może się lepiej sprzedać od LoF 1/2 ze względu na rozpoznawalną markę i (chyba) bardziej rozbudowane elementy rozgrywki.\n11 czerwca, 2019 o 10:28 am\nTak, mozna napisac ze to tylko spekulacje jak Blair Witch sie sprzeda ale tym razem podstawy sa solidniejsze. O to wlasnie chodzi by poprzez analize znalezc firmy/tytuły z potencjałem i akumulowac akcje gdy jeszcze rynek nie do konca ogarnia co sie dzieje.\n-Pierwszy raz w hisotrii spolki wydaja duzy tytuł samodzielnie na PC (oraz Xbox poza game pasem), samo to mocno zwiekszy przychody. Na FB Bloober poinformowal, ze kolejne platformy sa mozliwe w pozniejszym okresie.\n-Blair Witch w ponad dobe na Steam pobił LOF2 pod wzgledem pozycji na wishliscie oraz wielkosci grupy na Steam (w momencie premiery LOF2 miał 4k). Na wishliscie za nim znalazł się na przyklad Bee Simulator, który samodzielnie utrzymuje Varsaw VR na poziomie 60 milionow\n-Prezentacja na E3 (zaraz przed Cyberpunkiem) oraz umowa z Microsoftem to pozytywne zaskoczenie. Spolki od tak sobie nie odpuszczaja PS4 na premiere, wiec MS musiał zaoferować dobre warunki.\n– Znane IP + promowanie gry przez MS\n– Sama gra nie jest juz taka klaustrofobiczna i nie sili sie na artystyczne wizje, sa wieksze szanse ze trafi do szerokiego grona odbiorcow.\n11 czerwca, 2019 o 2:38 pm\nMimo wszystko możemy się różnić. Ja mógłby napisać całą listę tego, co Bloober mówił, a co wyszło.\nCiesz się efektem ogłoszenia wydania gry Blair Witch.\nDla mnie spółka nie jest tematem inwestycyjnym.\n12 czerwca, 2019 o 9:46 am\nOBS pamiętam jak na wysokości 20-25 zł mówiono ,że CDR jest już bardzo drogi. Dzisiaj jest 10 razy wyżej. W1-W3 sprzedały się w ilości 40 mln. Dzisiaj też się mówi , że CDR jest drogi ile się sprzeda CP ? 30 mln 50- 100 mln ???? Trudno oszacować. Jednak ten kto to dobrze policzy to dobrze zarobi. Wiesz co np. mój syn mówi , że 100 mln też mogą sprzedać. Także jawi nam się wielki znak zapytania. Raporty obecne i tegoroczne CDR też już się nie liczą. Moim zdaniem liczy się jedno podstawowe pytanie. Czy gra będzie miała dużo błędów a tego nie stwierdzisz aż do kwietnia 2020. Od tego będzie zależała finalna sprzedaż.\nKończąc o CDR , CP2077 to będzie przełom technologiczny w grach i oby ten potencjał zaowocował mega sprzedażą.\nTeraz wracając do Bloobera. jedna rzecz jest tutaj ważna. Gry które robili wcześniej , były na wysokim poziomie np. Observer. Sprzedaż marna bo temat mniej nośny i marketing kiepski. Ale dzięki temu ,że te małe gierki wydawali i ich jakość była na poziomie próbowali uderzyć na poziom, dwa wyżej i widać , że ktoś dał im szansę. Jak ją wykorzystają trudno powiedzieć , ja jestem na plus po tym skrawku , który widzę. Tak widzisz splatają się dwie sprawy ze sobą przełom w CDR i przełom w BLO, każdy na swoim poziomie.\nI podsumowując zauważyłem , że sympatie na BLO dzielą się na te , które lubią prezesa i które nie lubią prezesa. Czy na tej podstawie powinno się analizować spółkę?\nTak jak napisałem w poście wyżej trudno po księgach spojrzeć na spółkę gamingową.\nA nawet jeśli człowiek prowadzi rachunkowość w tym właśnie modelu to czy jest to niezgodne z zasadami rachunkowości ? PLW też ma zapasy i co z tego ? Więc nie do końca tak czarno bym to widział.


Wanny Poolspa - Eleganckie i funkcjonalne - 123Łazienka\nWanna to główny element każdej łazienki, nie tylko dekoracja. Dlatego należy jej poświęcić wiele uwagi. Wanny Poolspa będą doskonałym wyborem dla każdego domu, zarówno tego bardzo nowoczesnego, jak i urządzonego klasycznie. To efekt uniwersalnej stylistyki i liczby dostępnych do wyboru modeli.\nPoolspa - Wanny wysokiej jakości\nWanny Poolspa w naszym sklepie dostępne są wielu rodzajach, z których wszystkie charakteryzują się perfekcyjną jakością, precyzyjnym wykonaniem i doskonałym dopasowaniem każdego elementu. Występują w postaci prostej, nadając się do wanien wolnostojących, jak i asymetrycznej - do wanien narożnych. Marka pozostaje otwarta na nowości, szczególnie w zakresie luksusowych rozwiązań. Dlatego w ofercie znajdziesz również wanny okrągłe o dużej średnicy, jak i wspaniałe wersje półokrągłe. Większość modeli została wykonana z trwałego akrylu sanitarnego, który cechuje się dużą odpornością na powstawanie zarysowań. Materiał ten został dodatkowo wzmocniony laminatem poliestrowym, który nadaje całej wannie niezwykłej sztywności i wytrzymałości, choć i niską wagą za sprawą dużej ilości aluminium. Wanny Poolspa stworzono dla osób, które potrzebują luksusowych rozwiązań w stosunkowo atrakcyjnej cenie. Na większość wanien tego producenta przysługuje aż 7 lat gwarancji!\nNowa łazienka to seria nowych pytań i wyzwań. Jednym z nich jest zakup nowej wanny. Zastanawiasz się jaki model wybrać, aby nie żałować tej decyzji? Poznaj najważniejsze aspekty, na które należy zwrócić uwagę w momencie zamawiania armatury. Wówczas wybierzesz słusznie!\nWybór nowej wanny wcale nie jest taki prosty. Przed zakupem należy dokładnie sprawdzić specyfikację danej armatury, aby zakup okazał się być strzałem w dziesiątkę. Wówczas wanna pozwoli Ci się maksymalnie odprężyć, a codzienna pielęgnacja stanie się chwilą ukojenia tylko dla Ciebie.\nWanna akrylowa to element, który często zamawia się do prywatnej łazienki. Pozostaje jeszcze kwestia armatury stalowej. Co będzie lepsze i dlaczego? Jakie konkretne różnice dotyczą tych dwóch typów wanien. Warto o nich wiedzieć, szczególnie jeżeli masz w planach zakup nowego modelu do swojej łazienki.


AGENCJE POŚREDNICTWA PRACY ZA GRANICĄ - najnowsze wiadomości gospodarcze i finansowe - Gospodarka.gazeta.pl\n, agencji i pośredników pracy współpracujących z Upper Job. Z przebadanych profesji wynika, że najbardziej wzrosły oczekiwania płacowe pracowników fizycznych. Jeszcze w maju za godzinę pracy otrzymywali 9 zł netto. Teraz 12 zł (wzrost o 33%). Stawka murarza wynosiła w maju 20 zł netto/godzinę, teraz 25 zł\n, by obywatele tego kraju, którzy planują przyjazd do Polski mieli świadomość, że mogą korzystać z naszych usług bankowych. Biorąc pod uwagę tendencje na rynku pracy, spodziewamy się, że w najbliższych miesiącach i latach do Polski będzie przyjeżdżać coraz więcej pracowników zza wschodniej granicy. To\n. Wzrost kursu EUR/USD sprzyja polskiej walucie. Złoty nieznacznie umacnia się dziś, zarówno względem euro jak i dolara. Para EUR/PLN notowana jest na poziomie 4,2810, a USD/PLN – na poziomie 3,6300. Pozycje inwestorów aktywnych na rynku forex za pośrednictwem platformy transakcyjnej CMC Markets\n, podkreśla ARP. Agencja Rozwoju Przemysłu S.A. (ARP S.A.) to spółka Skarbu Państwa. Od początku swojej działalności (1991 r.) odpowiada na najważniejsze potrzeby polskiej gospodarki. W okresie transformacji ARP S.A. uratowała tysiące miejsc pracy, unowocześniając duże i średnie przedsiębiorstwa. Dziś jej\nGrupa Lotos, za pośrednictwem Fundacji Lotos. Pomoc ma polegać m.in. na zakupie sprzętu medycznego. W ramach walki z koronawirusem PKN Orlen rozpoczął też produkcję płynu dezynfekcji rąk w Zakładzie Produkcyjnym w Jedliczu. "Wsparcie Polaków na granicy z Niemcami to jeden ze sposobów\nprzez rekruterów narzędziami poszukiwania kandydatów do pracy są kolejno serwis LinkedIn, rekomendacje oraz portale ogłoszeń o pracę. Zapraszam do zapoznania się z materiałem przygotowanym na bazie badania zrealizowanego wśród osób odpowiedzialnych za rekrutacje w branży IT. Źródło\nmieszkańców, wiem, kto ma jakie umiejętności, wiem, kto dziś pracuje za granicą, ale byłby gotów wrócić, jeśli będzie miał gwarancję pracy na Opolszczyźnie. Zresztą gromadząc oferty dotyczące wynajmu mieszkań dla pracowników, wielokrotnie dostawałem również informacje od mieszkańców zainteresowanych pracą\nchce pomagać polskim firmom także za granicą. Stąd ambicje tworzenia nowych placówek tam, gdzie inwestują rodzime firmy - w obu Amerykach, Izraelu czy największych krajach Europy. Unibep podpisał umowę na realizację w systemie generalnego wykonawstwa inwestycji mieszkaniowej przy ulicy Serbskiej\nkażdej osobie, z którą musieli się rozstać, dlatego stworzyliśmy Just Join Select" – mówi Piotr Nowosielski CEO portalu pracy dla polskich programistów Just Join IT. Just Join Select to zamknięta platforma do wymiany rekomendacji, która została udostępniona dla 3000 klientów Just Join IT. Za\nambasador marki Robert Lewandowski – w przypadku radia jest to pierwsza kampania Huawei z jego udziałem. Źródło: spółka ING Bank Śląski: Rozszerzył zakres usługi zdalnego zakładania rachunku za pośrednictwem bankowości mobilnej Moje ING. Wideoweryfikacja z wykorzystaniem kamery w telefonie\n. Jak? - Przedłużając monopol na sprzedaż lub ułatwiając procedurę wprowadzania leku na rynek - mówi Dobrzańska. Badania nad nowymi lekami są też finansowane przez organizacje non-profit. Najbogatszy człowiek na świecie Bill Gates zyskał przydomek "Święty z Seattle", bo za pośrednictwem swojej\nbiznesowego w Polsce oraz realizacji kilku prestiżowych projektów międzynarodowych chcemy trwale zaistnieć za granicą. Amerykańskie biuro jest pierwszym przystankiem na drodze do realizacji tego celu. Kierunki ekspansji, które rozważamy w dalszej perspektywie, obejmują Wielką Brytanię oraz Bliski Wschód"\nprzemnażane. Biorąc pod uwagę nasze doświadczenie w tym segmencie, najlepiej jego zróżnicowanie pokazać na przykładach. Firmą MŚP jest agencja pośrednictwa pracy, która wysyła 4-5 tys. wykwalifikowanych pracowników do Niemiec, Holandii i Wielkiej Brytanii. Tej firmy jeszcze trzy lata temu nie było, a niebawem\n". Dzięki nim, szczególnie w mniejszych miejscowościach, mieszkania mają kosztować nie więcej niż 3 tys. zł za m kw. Tymczasem - według GUS - w dwóch pierwszych miesiącach tego roku gminy, zakłady pracy i towarzystwa budownictwa społecznego w całym kraju zdecydowały się na budowę łącznie 197\nZaufanego za pośrednictwem systemów transakcyjnych, poinformowali przedstawiciele banku i ministerstwa cyfryzacji. Dotychczas 17 podmiotów podpisało porozumienie z rządem ws. Zaufanego Profilu. Źródło: ISBnews e-Administracja: Z usług e-administracji korzysta obecnie 30,2% osób\nzrealizowany w ciągu 10 miesięcy. Wartość umowy to 13,1 mln zł. Źródło: ISBnews Azimo: Platforma do przelewów pieniężnych online, uruchomił w Polsce usługę dla klientów, którzy chcą wysyłać pieniądze za granicę, podało MCI Capital. Ten ruch ma na celu wejście na wart 6 mld USD polski\nktórych wraz z temperaturą rośnie zapotrzebowanie na nowych pracowników, chętnie korzystają z usług zatrudnienia personelu za pośrednictwem agencji. Wysokość wynagrodzenia jest ściśle skorelowana z branżą. W przypadku kelnerki czy hostessy zarobki są wyższe w okresie wakacyjnym niż w innych miesiącach\n;utrzymać tempo wzrostu na poziomie 20-30% rocznie, dzięki ekspansji na rynku polskim i za granicą. Zamierzamy to osiągnąć m.in. poprzez rozwój naszego przedstawicielstwa w Szwajcarii, wejście w nowe obszary usług oraz – dzięki wsparciu naszego właściciela – akwizycje" &ndash\n! Praca ponad siły za marne grosze, zatrudnienie śmieciowe (przez agencje pracy)... Brygadzistka Pani (treść usunięta przez administratora) histeryczka, (treść usunięta przez administratora)". Odpowiedź: "Pracuję również w firmie TAN VIET poprzez agencję pracy i jestem zadowolona. Rzeczywiście\nliczba ta będzie stale wzrastała. Rozwój technologii mobilnych, które stały się złotem naszych czasów, stanowi dodatkowy impuls dla naszego sektora. Obecnie liczba osób składających zamówienie za pośrednictwem aplikacji Pyszne.pl wzrasta co miesiąc o 34%. Znaczna większość osób dokonuje także płatności\nwchodzi w nową epokę transformacji nowoczesnych technologii, w której uwaga producentów koncentruje się na produkcie i jego możliwościach. Rozwój Internetu Rzeczy wpływa na zacieranie się granic pomiędzy przemysłem, handlem a usługami i pociąga za sobą zmiany w tradycyjnym postrzeganiu sektorów. Zdaniem


Kolęda zabrzmiała w seminarium!\nZa nami już 12 koncert kolęd i pastorałek w wykonaniu kleryków Wyższego Seminarium Duchownego w Częstochowie. W niedzielne popołudnie, pod wodzą księdza Marka Cisowskiego alumni zaśpiewali zgromadzonej publiczności kilkanaście różnorodnych utworów, które przeniosły nas w klimat Bożego Narodzenia.\nJak co roku pod koniec stycznia, wielu spragnionych świątecznego kolędowania, miało okazję do radosnego śpiewania. Nasze seminarium dzięki inicjatywie księdza Marka Cisowskiego rokrocznie otwiera swoje drzwi wiernym, aby móc razem cieszyć się wspólnym kolędowaniem. Co prawda, liturgiczny okres Bożego Narodzenia już się zakończył, niemniej jednak w tradycji polskiej kolędy śpiewa się aż do 2 lutego. Jest to wyraz przedłużonej radości z tajemnicy wcielenia Pana Jezusa i wspólnotowe przeżywanie pięknych chwil. Chór alumnów WSD Częstochowa i Sosnowiec wykonał wiele różnorodnych kolęd i pastorałek, zarówno tych dobrze znanych jak i nowych. Mieliśmy też śpiew roczników III i IV, a także solowe występy kleryków. Licznie zgromadzonych wiernych pozdrowił również rektor, ks. dr Grzegorz Szumera, wyrażając wdzięcznośc za przybycie.


Najważniejszym celem polityki transportowej powinno być zachowanie zasad zrównoważonego rozwoju. Ekologiczne, społeczne i ekonomiczne aspekty powinny w równym stopniu być uwzględniane, a zrównoważony rozwój powinien zapewniać, iż zostawimy świat naszym potomkom w stanie nie gorszym, niż go zastaliśmy.\nZrównoważony transport promuje przyjazne dla środowiska formy transportu, jak komunikacja miejska, kolej, rowery, a także ruch pieszy. Indywidualny transport samochodowy i samochodowy przewóz towarów powinien zostać zmniejszony, ponieważ to właśnie one są najbardziej szkodliwe. Olaf Swolkień, koordynator kampanii <q>Tiry na tory</q> przywołuje kuriozalną sytuację, kiedy zamyka się "nierentowne" połączenie kolejowe opierając się o kalkulacje na jednym odcinku, natomiast żąda się rozbudowy sieci autostrad, ponieważ tylko wtedy kierowcy będą z nich korzystać i zarządca autostrady zacznie na niej zarabiać .\nPolityka transportowa musi być powiązana z innymi dziedzinami działania państwa: planowaniem przestrzennym, ochroną zdrowia, ochroną środowiska, edukacją, finansami, zachowaniem dziedzictwa kulturowego . NależyNależy ponownie rozważyć kwestię podziału wydatków z budżetu na różne dziedziny transportu. Od wielu lat ogromna większość pieniędzy była przeznaczana na budowę dróg i autostrad, co niemal spowodowało upadek polskiej kolei. Jednak stopniowo zaczyna zauważać się wagę transportu kolejowego i pozostaje nadzieja, że w końcu kolej zacznie być finansowana w znacznie większym stopniu niż dotychczas. Sprawne połączenia kolejowe są z chęcią wykorzystywane przez pasażerów, a co się z tym wiąże generują wpływy do budżetu państwa.\nKonieczne jest przeznaczenie środków na tę infrastrukturę, która jest najmniej szkodliwa dla jakości życia ludzi, klimatu, ekosystemu i krajobrazu . Lepszy transport zbiorowy powoduje zmniejszenie się ruchu samochodowego, w miastach jest ciszej, a środowisko jest mniej zanieczyszczone.\nUwzględnienie planowania przestrzennego w polityce transportowej jest niezwykle ważne, jako że niektóre inwestycje zwiększają ruch samochodowy. Mieszkańcy cichych dzielnic robią zakupy w lokalnych sklepach nie korzystając z samochodu. Wybudowanie supermarketu generuje ogromny ruch samochodów dostawczych i samochodów klientów. Supermarkety zazwyczaj odbierają klientów sklepom lokalnym, przez co mieszkańcy wspomnianych cichych dzielnic są zmuszeni do korzystania z samochodu podczas robienia zakupów. Wielkie betonowe parkingi usytuowane przy supermarketach także napędzają ruch samochodowy. Sporadycznie zdarza się,\nże do supermarketu można sprawnie dojechać komunikacją zbiorową lub na rowerze.\nNależy rozpocząć edukację społeczeństwa mającą na celu uświadomienie, że samochód przestał być dowodem statusu społecznego i że nie jest niezbędny do życia. Jak wspomniano wcześniej, podczas organizowanych obchodów Europejskiego Dnia bez Samochodu można się przekonać, że do pracy czy szkoły można z powodzeniem dotrzeć nie korzystając z samochodu, przy okazji oszczędzając pieniądze i chroniąc środowisko. Pokazywanie dobrego przykładu, a także uświadamianie społeczeństwu, począwszy od szkoły podstawowej, jak bardzo szkodliwy jest transport może zaowocować jedynie pozytywnie w postaci proekologicznych postaw.\nWszelkie działania dotyczące transportu powinny być konsultowane z krajami sąsiednimi. Na przykład przy organizowaniu infrastruktury kolejowej pozwalającej\nna sprawny załadunek ciężarówek na kolej należy się porozumieć z przedstawicielami innych kolei, aby zachować możliwie jednorodny system. Taki system pozwala kierowcom ciężarówek wjechać na wagony kolejowe w jednym kraju czy mieście, następnie zjechać z nich na stacji docelowej. Takie proste rozwiązanie eliminuje ruch ciężarówek na drogach oraz znacznie zmniejsza emisję spalin. Porozumienie pomiędzy krajami w zakresie opłat za transport towarów po drogach publicznych może zachęcić przewoźników do korzystania z kolei i zapewnia wpływy do budżetu, które mogą być wykorzystane na pokrycie szkód wywołanych transportem drogowym.\nNależy zwiększyć odpowiedzialność kierowców za spowodowanie wypadków z udziałem słabszych uczestników ruchu. Odpowiedzialność powinna być stosowna do zagrożenia, jakie stwarza dany uczestnik ruchu . NależyNależy również stworzyć priorytet dla pieszych i dla proekologicznych środków transportu.\nW Warszawie podczas budowy stacji metra Dworzec Gdański zlikwidowano przejście dla pieszych w poziomie jezdni i pozostawiono przejście podziemne i nieliczne windy. Taka sytuacja zmusza pieszych i pasażerów do chodzenia po schodach i jest zaprzeczeniem zasady organizowania usprawnień dla pieszych. Budowana tzw. wzbudzana sygnalizacja świetlna na skrzyżowaniach nie spełnia swojego zadania - pieszy naciskając przycisk może mieć nadzieję, że gdy dla samochodów jadących w ruchu poprzecznym zapali się czerwone światło, to będzie mógł przejść na zielonym świetle równolegle do tych, które właśnie ruszyły. Niestety źle zaprojektowany system zawodzi i pieszy musi przeczekać kolejny cykl lub przejść na czerwonym świetle. Sygnalizacja wzbudzana powinna po naciśnięciu przycisku przez pieszego zatrzymać samochody i umożliwić pieszemu przejście na zielonym świetle.\nOrganizowanie w mieście dróg jednokierunkowych z kontrapasami dla rowerzystów zmniejsza ruch samochodowy i ułatwia życie rowerzystów jednocześnie poprawiając ich bezpieczeństwo. Takie kontrapasy działają z powodzeniem odod kilku lat w Krakowie.\nW podsumowaniu obrad Okrągłego Stołu Ministrów Transportu Unii Europejskiej pt. <q>Transport i rozwój gospodarczy</q> znalazły się pewne spostrzeżenia stawiające transport w innym, niż dotychczas, świetle. Między innymi nie wykazano jednoznacznego związku rozbudowy infrastruktury ze wzrostem gospodarczym - stwierdzono wręcz, że ulepszenie transportu nie powoduje konkretnych efektów poprawiających produkcję danego regionu. W takiej sytuacji uzasadnianie rozbudowy infrastruktury drogowej Polsce korzyściami ekonomicznymi traci rację bytu. Podczas konferencji zwrócono również uwagę na wpływ globalizacji na wzrost transportu i wydłużenie czasu podróży .\nW podsumowaniu ukazano również konieczność zrównania cen transportu drogowego. Wprowadzenie opłat za parkowanie samochodów czy opłat za wjazd do centrum miast skutecznie zmniejsza ruch samochodowy tam, gdzie jest najbardziej szkodliwy. Rozwiązania takie sprawdzają się na przykład w Londynie, jednakże trzeba pamiętać o istniejącej tam sieci metra i dobrych połączeniach autobusowych.\nWedług podsumowania do najważniejszych zadań polityki transportowej powinno należeć udzielenie pierwszeństwa dla inwestycji i regulacji promujących przyjazne dla środowiska środki transportu.


Nowa broń, nowe konflikty | FIKSACJE\n17 kwietnia 2014 in brednie, cywilizacja, dysonans, kapitalizm, kolonializm, marudzenie, poglądy\n17 kwietnia 2014 @ 22:14\nCzy Twoja nadzieja, że „taki scenariusz to nie u nas” nie jest przypadkiem jakimś cieniem przekonania o „kraju bez Quislinga”? Oczywiście pełny ukraiński wariant jest nie do powtórzenia, bo jednak mówienie na co dzień w domu i w świątyni po rosyjsku nigdy tu nie stało się modne, ale oni naprawdę są dobrzy w destabilizacji, przecież mają na swoim koncie duży kawałek sukcesu Rydzyka oraz religii smoleńskiej…\n18 kwietnia 2014 @ 06:42\nMożesz mieć rację Andrzeju – dlatego w nawiasie jest pytanie o konflikty wewnętrzne w Polsce. nie napisałem tego ale trzeba pamiętać że tak jak kwintesencją dobrej taktyki wojennej jest dostosowanie strategii postępowania do realiów pola walki ( nie używa sie czołgów w górach, nie używa się pieszej piechoty na równinach itp.) tak w wypadku tej broni o której piszę kluczowe jest dostosowanie sposobu działania do realiów lokalnych konfliktów. To jest taki stan konfliktu w którym wojna jest trudno odróżnialna od groteskowej dysputy politycznej. I ja np. nie wątpię że i zachód posiada zdolność jej prowadzenia. Wystarczy popatrzeć jak pięknie Polacy się różnili co do kwestii aborcji, podczas gdy szalało 20% bezrobocie o którym w zasadzie nikt nie mówił, albo mówił jako o „koniecznym koszcie”. I jak łatwo wszyscy to łyknęli zajmując się znacznie ważniejsza kwestią dziecka poczętego, co pozwoliło Kościołowi w tym samym czasie obrabować Państwo Polskie ( Komisja Majątkowa!). Tego typu manipulacje sa niejako sola neoliberalnej polityki.\nJednak czymś innym jest je wykonać przy posiadaniu zaplecza pożytecznych idiotów, polityków nastawionych ideologicznie i przekonanych że robią epokową robotę dla własnego kraju ( Balcerowicz, Kuczyński), a czym innym jest móc rozegrać taki kryzys jak Rosja – na terenie w zasadzie obcym, w znacznym stopniu niezależnym, wobec zdecydowanie licznej opozycji, wobec sprzeciwu świata itp.\nKluczowym mechanizmem podatności i wpływu jest rozerwanie więzi społecznych. To co widzimy – zdumiewające milczenie większości, wynika moim zdaniem z zerowej wiarygodności elit na Ukrainie, oraz z zerowej wiarygodności państwa. Zadajmy sobie teraz pytanie – jaka jest wiarygodność Państwa Polskiego dla jego obywateli? Kto odczuwa w tym kraju uczucia patriotyczne? Kto jest w stanie powiedzieć – umarłbym za mój kraj? Z pewnością – w sensie deklaracji – niewielu ( co innego gdyby przyszło co do czego. Miejmy nadzieję że się nie będziemy mieli okazji przekonać).\nTo co obserwujemy jest specyficzne dla Ukrainy. Nie byłoby łatwo to powtórzyć gdzieś indziej. Powtórka byłaby z konieczności – inna – bo inny byłby teren. Ukraina jest obecnie w stanie w jakim była Polska w dobie zaborów. Taka sama jest relacja obywatel-państwo. Być może rząd w Kijowie może całkiem łatwo – idąc droga insurekcji Kościuszkowskiej – uzyskać poparcie szerokich mas społecznych przeciwko Rosjanom – wystarczy ogłosić nacjonalizację wielkiego przemysłu. Jak Kościuszko – znieść korporacyjna pańszczyznę. Być może wywołałoby to masowy sprzeciw wobec prorosyjskiej mniejszości związanej przecież ekonomicznie właśnie z oligarchią. Ale twarzą takiego rządu musiałby być ktoś niezwiązany z wielkim kapitałem. Ekspert wynajęty przez oligarchów do tego nie wystarczy…\n18 kwietnia 2014 @ 06:47\nPrzypominam: Atak kiboli na rosyjską ambasadę w Warszawie 11.11.2013. Jestem coraz bardziej pewna, że był to test, jak daleko można podpuścić głupoli w Polsce.\nZwróćcie uwagę, że atak był spowodowany dokładnie niczym, a potem reakcja Rosji była zadziwiająco łagodna. Zbagatelizowali zajście. Co innego, gdy parę lat temu ktoś pobił dzieci rosyjskich dyplomatów. Histeria wtedy była na skalę globalną. A teraz – nic.\n18 kwietnia 2014 @ 09:45\n@anuszka – zwykle ludzie sobie to wyobrażają a’la Macierewicz – „sprytny agent Ryfkin, wyciągnął zza pazuchy gruby zwitek dolarów. >>Na!<>a jak będzie dobrze, to po robocie i wódki nie pożałuję. Tylko uważać mi żeby HEL dokładnie zamieszać przed wypuszczeniem!<< i ze złośliwym uśmiechem oddalił sie z miejsca spotkania z kibicami Legii Warszawa. Karrrambaaa!"\nNiestety to tak nie działa. Myślę że to sa operacje przygotowywane jednak dłuższy czas. Że ma się ludzi którzy budują atmosferę, grupują określony element wokół idei, w luźne organizację czy grupy, które często nie wiedzą kto jest ich liderem i często nawet takiego lidera nie posiadają. Nie sądzę by było to klasyczne działanie tzw. agentów wpływu. To jest raczej infiltracja umożliwiająca rozpoznawanie istniejących rozłamów i konfliktów, co w chwili potrzeby umożliwia mniej lub bardziej skuteczna kontrolę czy wpływ. W tym sensie sądzę że na Ukrainie, z jej 25% mniejszością rosyjska, zwyczajnie naprawdę mamy do czynienia z konfliktem narodowościowym Rząd w Kijowie ma dla tych ludzi zerową wiarygodność i trudno się temu dziwić. Ci "agenci" to może są tam nawet obecni – ale pewnie dopiero wtedy jak już coś sie stanie, jak wybuchną zamieszki, jak jest tłum i trudno rozpoznać swoich. Nie sądzę żeby oni animowali same nastroje separatystyczne czy prorosyjskie – te są lokalne, rodzime i autentyczne. Dlatego tak trudno z nimi walczyć. Tam nie ma kwestii – kto więcej zapłaci.\nTak samo wdrożenie planu Balcerowicza było wynikiem jego autentycznej ślepej wiary w skuteczność tego co robi i w nieomylność doradców. On zwyczajnie nie rozumiał że ci doradcy mają własne interesy – i żenujące jest nie to że im ulegał, ale ze wiedza o życiu, polityce, gospodarce profesora ekonomii może być na tak niskim poziomie, że nie uwzględnia on faktu że deklaracje ideologiczne mogą być w jawnym odstępstwie od prawdziwych celów działania Na tym polega skuteczna manipulacja – osoba manipulowana działa z własnej i nieprzymuszonej woli, często we własnym, jak go pojmuje, interesie. A na końcu okazuje się kto naprawdę korzysta.\n18 kwietnia 2014 @ 15:04\nChyba czegoś nie rozumiesz w tym, co napisałam. To byli kibole-narodowcy. Pochodź sobie po stronach internetowych polskich narodowców. Oni w większej części popierają Rosję. W ogóle, grupy skrajne popierają Rosję, np. taka bardziej skrajna polska lewica. Destabilizacja kraju polega na karmieniu grup skrajnych. Skrajna prawica, skrajna lewica.\n18 kwietnia 2014 @ 18:14\ntak, to chyba celna uwaga.\n18 kwietnia 2014 @ 15:03\nAnuszka: dobrze zauważone. Dziennikarze relacjonujący wówczas zdarzenie byli jak szachiści dostrzegający grę na głębokość tylko jednego ruchu. A takie zdarzenia przecież nie robią się same.\nKazek: stan konfliktu w którym wojna jest trudno odróżnialna od groteskowej dysputy politycznej — dzisiejsze doniesienia z BBC pasują idealnie do tego dictum. Pełni krawatów dyplomaci ogłaszają ustępstwa i rozwiązanie konfliktu, a owi zupełnie od nikogo i niczego niezależni „manifestanci” mówią: tak, ale pod warunkiem, że pseudo-rząd w Kijowie odda władzę ludowi i sam siebie wsadzi na rożen i dorzuci do ognia jałowca. Czyli w grze w bambuko Rosja wyprzedza Zachód o wiele pozycji.\nIdeologicznie mam stronę ukraińską za kompletnie przegraną, bo fałszywi manifestanci używają prawdziwego argumentu: robimy to samo, co tamci robili na Majdanie. Było o tym pomyśleć jak zaczynało się całą hecę.\n18 kwietnia 2014 @ 15:10\nMnie się od początku nie podobała brutalność manifestantów na Majdanie. Już wtedy wiedziałam, że to się źle skończy. Że to się skończy gigantycznym podziałem narodowym. Nawet jeśli nie takim, jak teraz widzimy, to podziałem na tych co palili rodaków koktajlami i na tych co do rodaków strzelali.\nPolacy dzięki traumie powstania warszawskiego wszystkie późniejsze ruchy protestu organizowali na zasadzie samoograniczającej się rewolucji. To źródło naszego sukcesu. Obawiam się jednak, że obecne młode pokolenie już się uodporniło na tę traumę. Smarkacze powinni teraz patrzeć na Ukrainę i uczyć się, co się dzieje, jak się przesadzi z radykalizmem.\n18 kwietnia 2014 @ 23:05\nZwracam nieśmiało uwagę, że protesty na samym początku były w stu procentach proeuropejskie i pokojowe (demonstrowali głównie studenci, intelektualiści itp.; nikt nie krzyczał „sława Ukrainie”, nikt nie wychwalał Bandery, to dopiero później, w miarę eskalacji, dołączali do nich nacjonaliści, kibole i podobne grupy). Według różnych relacji, to sam Janukowycz, zamiast poczekać, aż ludzie się rozejdą (a prędzej czy później tak by się stało), eskalował konflikt w najgorszych dla siebie momentach. A właściwie takie dostawał polecenia eskalacji z Moskwy, bo ta marionetka nigdy niczym nie rządziła. Przypuszczam, że Putin doszedł do wniosku, że zamiast poczekać aż ludzie się rozejdą, należy rozgonić ich pałami – bo on by tak zrobił (i uszłoby mu to na sucho). Jednak przeholował. Ukraina to nie Rosja, władza się przeliczyła, Ukraińców nie jest tak łatwo stłamsić. Lub była to gra psychologiczna głównie na użytek Zachodu, którą zaraz na paru przykładach opiszę. Jeśli damy studencikom parę razy pałą po tyłku, eskalując protesty, ale nie na tyle by rozbić Majdan (to zostanie zrobione w swoim czasie), to cały ruch się zradykalizuje i będziemy mogli przedstawić ich społeczeństwu i Zachodowi jako żądną krwi, faszystowską dzicz, dla której jedyną alternatywą są „nasi”, czyli rządzące „klany” (wobec tego całkiem możliwe, że Rosja po cichu sponsorowała takie ruchy, jak Prawy Sektor – to, że ludzie z Sektora walczyli w Czeczenii przeciwko Rosji w niesławnym „Legionie Wiking”, nazwanym tak na cześć ukraińskiej dywizji Waffen SS, a sam Muzyczko był swego czasu ochroniarzem Dudajewa, wcale tego nie wyklucza). Tyle, że scenariusz wymknął się spod kontroli (podobnie jak Stalin, który na początku lat 30-tych, w celu zdestabilizowania Niemiec weimarskich, karmił Hitlera; przeliczył się, tego dżina nie udało się już później zamknąć z powrotem w butelce). „Dziczy” z Majdanu nie udało się spacyfikować (głównie ze względu na opór armii i części służb – przypominam, że nadal nie wiadomo, kim byli snajperzy na Majdanie; pojawiają się twierdzenia, że byli to Rosjanie) i przejęła władzę. Ceausescu też obaliła armia, która nie chciała się zgodzić na rzeź i wojnę domową, kiedy dyktator przesadził z brutalnością.\nCo ciekawe, podobną taktykę zastosowano – pewnie za namową Rosji – w Syrii: tamtejszy reżim, po wybuchu wojny, sam wyhodował skrajnych fundamentalistów, żeby przeciwstawić ich, odnoszącej z początku militarne sukcesy, świeckiej opozycji: powypuszczał z więzień- w samym środku wojny! – prawie wszystkich salafitów, nie walczy z nimi jakoś szczególnie gorliwie (ze świecką opozycją jak najbardziej), co więcej – po opanowaniu przez fanatyków terenów roponośnych reżim handluje z nimi, sprzedając im broń za ropę. Rezultat: wahhabici (w większości zbieranina zza granicy) urośli w siłę, zniszczyli strawną dla Zachodu świecką konkurencję (ich ataki przeprowadzane były i są głównie wobec świeckiej opozycji, a nie reżimu), czym ośmieszyli całą syryjską opozycję jako taką, a w stosownym czasie, gdy reżim dostatecznie urośnie w siłę (czytaj: ostatecznie zniszczy świecką opozycję, ich prawdziwego wroga), zajmie się fundamentalistami: zmiecie ich choćby bronią chemiczną i świat nie kiwnie palcem (a kiwnąłby, gdyby mordowano w ten sposób cywilizowaną opozycję lub cywilów). Według doniesień ludzi, którzy walczyli w siłach Frontu al-Nusra lub iracko-syryjskich bojówek al-Kaidy, walczy tam dużo Czeczenów, innych grup z Kaukazu i całego byłego ZSRR, a ruchy te (szczególnie al-Nusra) są wprost naszpikowane agenturą FSB; sam zresztą podejrzewałem to wcześniej.\nWygląda na to, że w Syrii powtórzy się scenariusz, dzięki któremu Rosja wygrała wojnę na Kaukazie. Są to intrygi, o których pisał kakaz w swoim poście. Rosja niszczyła wtedy czeczeńskich nacjonalistów, nie robiąc (wówczas…) specjalnej krzywdy o wiele bardziej niebezpiecznym grupom o orientacji religijnej, którzy zjechali tam z całego świata toczyć świętą wojnę. W ten sposób udało się wygrać wojnę psychologicznie (Zachód uwierzył, że wobec władzy Rosji nie ma na Kaukazie żadnej sensownej alternatywy – inna sprawa, że wobec warcholstwa czeczeńskich komendantów faktycznie jej nie było), co jest dużo ważniejsze, niż konwencjonalne działania zbrojne. Dzięki temu Rosja uzyskała carte blanche na swoje działania i nawet, gdyby tam zrzuciła bombę atomową, Zachód zawyłby z oburzenia, po czym przeszedłby nad tym do porządku dziennego. Tego właśnie elementu zabrakło (i dzięki Bogu…) na Bałkanach Miloseviciowi, który prowadząc dosyć prymitywną w porównaniu do Rosjan politykę, wierzył wyłącznie w nagą siłę. I dlatego NATO zdecydowało się na interwencję. Tyle, że to bardzo niebezpieczna dla reżimu gra, bo tego dżina nie da się z powrotem wepchać do butelki, a podkarmiona al-Kaida niekoniecznie musi dać się stłamsić przez syryjski reżim. A i sam Kaukaz, gdzie Rosja zastosowała podobny scenariusz, zwalczając świeckie ruchy niepodległościowe, a oszczędzając – czy wręcz pośrednio w różny sposób karmiąc – skrajne ruchy religijne (najczęściej zagraniczne), nie wygląda dziś na spokojny i kontrolowany przez kogokolwiek – wręcz przeciwnie, jest to region skrajnie niestabilny. Choć Rosja niby wygrała Kaukaz (militarnie), to politycznie już nikt tego tak naprawdę nie kontroluje i wygląda na to, że FSB sama padłą ofiarą swoich wielopiętrowych intryg.\nAle zauważcie, że zaróno reżim w Syrii, jak i Rosjanie na Kaukazie wygrali, i to wcale nie dzięki sile militarnej: wygrali, szczując na siebie opozycję i wzmacniając ruchy skrajne, czym doprowadzili do sytuacji bezalternatywnej. A że sprzątanie tego bałaganu zajmie im dziesiątki lat, to już inna sprawa.\n„Narodowcy w większej części popierają Rosję”\nTo zależy którzy. Wobec nacjonalistów-skinheadów z NOP stosowano jeszcze nie tak dawno ostracyzm, ze względu na bliskie związki tej partii z ukraińską Swobodą, którą do ruchów prorosyjskich przecież trudno zaliczyć. Co innego ONR, których kojarzyłbym raczej z kibolami. Cześć z nich utrzymuje bliskie kontakty ze swoimi kolegami np. ze Spartaka Moskwa.\n„Smarkacze powinni teraz patrzeć na Ukrainę i uczyć się, co się dzieje, jak się przesadzi z radykalizmem”\nSmarkacze patrzą na Ukrainę i podniecają się scenariuszem, który chcieliby zastosować w Polsce. Skoro nacjonaliści, sympatycy Korwina-Mikke itp. nie mają najmniejszych szans na objęcie władzy w demokratycznych wyborach – a na myśl o władzy aż przebierają nóżkami – to roją sobie o „obaleniu skorumpowanego reżimu Tuska” siłą, tak, jak to zrobili Ukraińcy. Ja wiem, że to brednie, ale wystarczy poczytać sobie bajania na ich forach. W negatywnym scenariuszu, podczas ich święta 11 listopada, skończy się co najwyżej na paru koktajlach mołotowa, ale, jak to się mówi, „młodzież musi się wyszumieć”. Oni zauważają podobieństwa (zarówno rząd polski, jak i ukraiński, zostały wybrane demokratycznie, a mimo to lud je obalił, zarówno jeden, jak i drugi, są – ich zdaniem – skrajnie skorumpowane), więc łudzą się, że ukraiński scenariusz da się powtórzyć w Polsce. Tyle, że byłaby to parodia tamtych wydarzeń, bo ani nasza władza nie jest tak skorumpowana, ani nie ma takiego rozwarstwienia jak na Ukrainie (choć absolutnie tego nie bagatelizuję), ani protestujący nie mieliby u nas takiego poparcia; już poza wszystkim Ukraińcy na Majdanie byli naprawdę zdeterminowani, a nasi kibice-patrioci to tak naprawdę ciepłe kluchy, którzy nie wytrzymaliby dwóch dni na mrozie, a w dodatku tchórze, którzy są dobrzy w kopaniu kamerzystek Polsatu czy w paleniu budek strażniczych – jeśli akurat są w setkę przeciw trzem strażnikom – ale gdyby naprawdę zrobiło się gorąco, pochowaliby się u mamusi pod łóżkiem.\n19 kwietnia 2014 @ 11:24\nW tekście jest link. Z bronią chemiczną ostatnio ucichło, a w linku opisano dlaczego: http://www.lrb.co.uk/v36/n08/seymour-m-hersh/the-red-line-and-the-rat-line\nGeneralnie nie podzielam Twojego zdania animowaniu przez Rosję ruchów narodowych i skrajnych na Ukrainie przez Rosjan, w tym sensie że nawet gdyby Rosja nic z nimi nie robiła – one by i tak tam były. To sa jedyne autentycznie ukraińskie ruchy oddolne i to one konstytuują Ukraińską świadomość narodowa.To złą informacja dla Polski, ale sądzę że tak jest, i że koncepcja którą opisał redaktor Bendyk tu: http://antymatrix.blog.polityka.pl/2014/04/18/dziwna-wojna-dziwny-pokoj-dziwny-jest-ten-swiat/ słowami „jeśli Putin dobrze definiuje Rosyjskiego Człowieka, lub przynajmniej swoją fantazję o nim, to wszystko staje się jasne i wiadomo, dlaczego Ukraina i Majdan tak bardzo musiały przerazić Kreml. Bo Ukraińcy na Majdanie pokazali, że nic nie mają wspólnego z tą definicją, że mają zupełnie inaczej skonstruowaną podmiotowość, o wiele bliższą zachodniemu indywidualizmowi.” jest przykładem kompletnego nierozumienia świata przez elity w Polsce. Zwykłe chciejstwo. My byśmy chcieli by Ukraińcy byli „tacy jak Anglicy tylko po drugiej stronie”. A oni tacy nie są. Polski inteligent zawsze myli to co chciałby żeby było z tym co jest.\nJanukowycz był być może posłuszny kremlowi, ale w moim mniemaniu był przede wszystkim głupi i nieudolny. Nie ma co szukać spisków tam gdzie wystarczy ludzka głupota i nieudolność. Sądzę że rządy Ukrainy zarówno za Tymoszenki jak i Janukowycza miały o wiele większą swobodę manewru niż chcemy to przyznać – i że w obu wypadkach – dokładnie jak i teraz – rządziła zwyczajnie kamaryla bogatych złodziei mająca wpływy i kontakty w Moskwie. Obecny rząd jest równie niewiarygodny pod każdym względem jak rząd Janukowycz – ba – poprzedni miał jakąś koncepcję ratowania bankrutującego państwa – chciał kupczyć Ukrainą z UE, na zasadzie partnerstwa. Obecny rzad właściwie nie wie co chce zrobić – ale najpewniej sprzedać swoje problemy NATO zachowując pełnię władzy dla owej kamaryli – taki układ jak w Polsce – kamaryla weźmie pożyczki a Ukraińcy je spłaca. Polski rząd Radka Sikorskiego oczywiście natychmiast przystaliby na takie działania bo sa one w interesie USA – nie dlatego że Ukraina jest dla nich ważna, ale dlatego że destabilizuje Rosję. Na szczęście w UE są ludzie którzy patrzą na sprawę trzeźwo bo widzą w Rosji realne niebezpieczeństwo ( a nie cel wyprawy ułanów z szabelkami). Widać stąd ze fakt że jesteśmy w UE a w efekcie Sikorskiego przywołano do porządku jest jednym z najważniejszych osiągnięć niepodległej Polski. Związani politycznie z UE jesteśmy znacznie mniej podani na wpływy interesów obcych krajów które nie liczą sie z sytuacją w naszym regionie..\nOd dawna wiadomo że jak sie do braku rządu doda wolny rynek to wychodzi mafia. I to mamy w Polsce i to jest na Ukrainie. Tyle że tam – bardziej. Co do przyszłości Ukrainy jestem zatem pesymistą – jakaś forma pełzającego rozbioru jest nieunikniona, a to oznacza długofalowo niestabilność polityczną na wschodzie bo amerykanie ( i Radek Sikorski) przecież nie zrezygnują…\nW Polityce koniecznie należy pamiętać że idioci i kanalie sa po obydwu stronach frontu…\n19 kwietnia 2014 @ 15:52\n„Janukowycz był być może posłuszny kremlowi, ale w moim mniemaniu był przede wszystkim głupi i nieudolny. Nie ma co szukać spisków tam gdzie wystarczy ludzka głupota i nieudolność”\nAleż ja nigdy nie twierdziłem inaczej. Ci ludzie byli posłuszni Kremlowi, bo im się to opłacało. Bo mieli nieograniczone możliwości uprawiania złodziejstwa u siebie, a jak przyjazna Rosja sypnie groszem albo przymknie oko na kradzież gazu, to tym lepiej. Jak to powiedział Janukowycz: „nie oddamy Ukrainy Rosji, sami wszystko rozkradniemy”. W przeciwieństwie do Białorusi, na Ukrainie nie było żadnych ideologicznych podtekstów postsowieckiego sojuszu. Rosja dawała tamtejszym elitom nieograniczoną możliwość złodziejstwa, z czego nader chętnie korzystali. Gdyby Ukraina związała się z zachodem, musieliby wprowadzić choćby minimalną transparentność i możliwości złodziejstwa byłyby jednak ograniczone. Oni za pieniędze gotowi byliby sprzedać własną duszę i wyprzedać własny kraj nawet diabłu. Tamtejsze elity władzy są tak samo skorumpowane jak rosyjskie. Na Ukrainie władza wymknęła im się z rąk trochę przez przypadek i dlatego Putin jest tak wściekły, bo obawia się, że – przynajmniej teoretycznie – podobny scenariusz mógłby się powtórzyć w Rosji, a wtedy tysiące oligiarchów i złodziei musiałyby, jak po rewolucji, pakować forsę i uciekać do jakiegoś Lądka czy innego Paryżewa.\nLud Ukrainy przez dwie dekady widział to wszystko i – za wyjątkiem pomarańczowej rewolucji – nie grzmiał, ale kiedy władza, pacyfikując Majdan, pokazała arogancję, musiał wybuchnąć. Nie, nie twierdzę, że opozycja jest lepsza – walka o władzę na Ukrainie (demokratyczna przecież…) była po prostu zwykłą walką klanów o kasę. Klan doniecki okazał się silniejszy, a w zasadzie liczniejszy, bo dostał więcej głosów w wyborach. Tymoszenko to taka sama swołocz, w dodatku naczelny warchoł, ukraińska wersja Kaczyńskiego, która 10 lat temu skłóciła opozycję. To ona w latach 90-tych w podejrzany sposób dorobiła się milionów, to ona, będąc premierem, podpisywała z Rosją niekorzystne umowy gazowe. Swoboda to autentyczny ruch, głównie zafascynowani UPA i Waffen SS potomkowie proniemieckich kolaborantów z Ukrainy Zachodniej – z nimi Ukraina nie ma żadnej przyszłości. Mogą się jej przysłużyć o tyle, że w razie wybuchu wojny zorganizują na Ukrainie, jak ich dziadowie, wojnę partyzancką, co w ukraińskich warunkach oznaczałoby ocean krwi. Ale w Europie nie mają czego szukać. Partia Kliczki to wielka niewiadoma – trudno powiedzieć, czego można się po niej spodziewać. Ogólnie przyszłość Ukrainy widzę w czarnych barwach (to wielki paradoks historii, bo przecież Ukraina jest krajem, który potencjalnie mógłby wyżywić pół świata; na zasadzie kontrastu – taka Japonia nie ma kompletnie nic, żadnego rolnictwa i surowców, same skały i jeszcze trzęsienia ziemi na dokładkę, a proszę, jaki poziom życia, jaka organizacja państwa).\nNie neguję, że Prawy Sektor to autentyczny ruch antyrosyjski. Problem w tym, że tymi matołami łatwo jest manipulować, w czym Rosja jest akurat mistrzem. FSB z pewnością ma tam (i nie tylko tam…) swoich agentów i prowokatorów (przypuszczam zresztą, że w przeciwieństwie do ukraińskich służb, które istnieją głównie na papierze). W takiej sytuacji zawsze nasuwa się przypadek Antoniego M. – agent to czy po prostu pożyteczny idiota?\nNie znaczy to, że do Sektora przyszedł oficer rosyjskiego wywiadu z walizką pieniędzy, mówiąc: „Dawaj Sasza, zróbcie teraz prowokacje na Majdanie”. Do zadym służyły tituszki, a takie rzeczy załatwia się w bardziej wyrafinowany sposób.\nPolską politykę zagraniczną oceniam jako dosyć prymitywne potrząsanie szabelką, rację miał Janusz Palikot mówiąc, że Sikorskiego traktują w Unii trochę jak rozemocjonowanego oszołoma (te amerykańskie bazy). Ale też, po pierwsze, tak naprawdę europejską dyplomacją kierują Berlin i Paryż, a nie my, po drugie – Platforma może nie podgrzewa atmosfery jak PiS, ale też nie stara się jej specjalnie wygasić, będzie tak przynajmniej do eurowyborów.\n18 kwietnia 2014 @ 18:13\n19 kwietnia 2014 @ 16:49\n@kazekkurz: Rosja nie stwarza ruchów nacjonalistycznych w krajach europejskich, ale ich używa.\nNp. taka ciekawostka: http://prawy.pl/portal_aktual/z-kraju/2949-uwaga-na-kurs-w-rosji-pulapka-sluzb-czy-prowokacja\nRosjanie szkolili polskich nacjonalistów. Jak widać, część środowiska prawackiego w Polsce podeszła do tych szkoleń nieufnie. Jednak na facebookowej stronie szkoleń widać, że zainteresowanie było niemałe. Szkolenie reklamował np. portal Nowy Ekran. (Warto zapamiętać, że ten swego czasu ni stąd ni zowąd wyrosły portal jest ruską szczekaczką.) Ciekawe jest też to, że te szkolenia ściągają nacjonalistów z różnych krajów Europy (Słowacja, Serbia, Norwegia…).\nDobrze to uchwycił Snyder, że Rosja używa prawicowych ekstremistów w Europie. Tutaj krótsza wersja jego artykułu po polsku:\nA tutaj dłuższa po angielsku, chyba lepsza, bo z tłem historycznym:\n19 kwietnia 2014 @ 17:17\n@anuszka – ja generalnie głęboko wierzę w tą prostą prawdę że „kto w młodości był prawicowcem, na starość będzie kanalią” toteż niejako wcale mnie to nie dziwi. To sa środowiska niesłychanie podatne na manipulacje. Pisałem też kiedyś że wyśmiewanie sie z spiskowych hipotez na temat działania rożnych środowisk, jest jedną z podstawowych metod ukrywania spisków i kompromitowania ludzi którzy chcą je ujawniać.\nWszakże z drugiej strony niszczenie więzi społecznego zaufania jest pierwszym i podstawowym celem tego typu działań. Kraje – jak Polska – w których brak jest zaufania społecznego, publicznego, są skazane na porażki gospodarcze i cywilizacyjne.\nWłaściwie wynika stąd że mamy kłopot. Bo jak tu komuś wierzyć? Polska wg. mojej ocenie znajduje sie w potężnym kryzysie społecznym, i pogłębiającym sie cywilizacyjnym. Ekonomia jest w miarę – jest bida, ale maleje. ale na miejsce bidy – rośnie tumiwisizm, bylejakość, ludzie nie wiedzą kim sa i skąd pochodzą. Skutkiem całkowicie błędnej polityki edukacyjnej, a jakże podporządkowanej interesom kościoła, który jest pojedyncza, najbardziej destrukcyjną zorganizowaną siłą działająca przeciw Polsce, podatność na manipulację wzrasta bardzo znacząco.\nludzie wobec wybuchu jakiegoś kryzysu, nie tylko sie zradykalizują w żądaniach, ale i odstąpią – z powodu konsumpcyjnego stylu życia – od obrony swojego kraju. Dokładnie jak dziś Ukraińcy nie sa się w stanie bronić bo w interesie ludzi władzy praktycznie rozmontowali wszystko co owej obronie mogłoby służyć. Nie chodzi o posiadanie czołgów. Chodzi o to że ktoś musi chcieć coś zrobić. A jak można działać z rozkazu ludzi którym sie nie wierzy i których ma sie (słusznie!) za złodziei?\nProszę – przeczytać ostatni wpis na blogu Bendyka http://antymatrix.blog.polityka.pl/2014/04/18/dziwna-wojna-dziwny-pokoj-dziwny-jest-ten-swiat/ . Jest zdumiewającą rzeczą, jak łatwo przychodzi elicie w Polsce naśmiewanie sie z tego co powinno budzić zaniepokojenie i podziw. Nie nie mówię o „władzy silnej ręki” ale o poczucie tożsamości narodowej które Rosjanie ( może je głupio pożytkując) mają, a które Polacy – tracą. Tracą – a elity im w tym przyklaskują. Jeden z najbardziej szanowanych przeze mnie ludzi wyprodukował pogląd że „pianista jazzowy w klubie w Paryżu jest mi bliższy niż pijak w Łomiankach pod Warszawą” Problem w tym, ze dla owego pianisty jazzowego wcale taka dziwaczna bliskość nie zachodzi, a my jako naród, jak zwykle ładujemy sie w naśladowanie rzeczy które nas tylko ośmieszą, jak Mickiewiczowski hrabia który nie mógł sie nachwalić nieba nad Wenecją, podczas gdy nad jego głową rozgrywało sie autentyczne dzieło sztuki którego nie był w stanie z powodu ograniczenia docenić..\n21 kwietnia 2014 @ 17:34\n21 kwietnia 2014 @ 17:56\nPowątpiewam jednak czy MSZ byłoby w stanie zorganizować taką działalność po cichu.\n21 kwietnia 2014 @ 18:24\nPrzy okazji – doniesienia Nie sa mocno hipotetyczne a tu chyba jest cos bardziej konkretnego: http://www.nytimes.com/interactive/2014/04/20/world/europe/ukraine-provides-evidence-of-russian-military-in-civil-unrest.html\nNo w istocie, trudno jest odróżnić dowcip na Prima Aprilis z Nie od moskiewskiej propagandy.\n21 kwietnia 2014 @ 17:57\n18 Maj 2014 @ 15:44\n[…] jest naprawdę potrzebne? Konflikt wcale nie ma przebiegu wojny gorącej z czołgami i ostrzałem, a jest to konflikt nowego rodzaju, brudny w którym zaangażowana jest ludność cywilna. Kto chce taki konflikt wygrać – musi dbać o wyborców. ja wiem że Polska ma tu bardzo niski […]\n« Po prostu nie kupuj u Putina, albo siedź cicho!\nKonflikt między religią a nauką »


Wiadomości – Strona 38 – eXtremalny.PL\nPolska drużyna w składzie Małgorzata Daszkiewicz, Jagoda Szwarc, Dawid Hajnos i Mateusz Karczmarski zwyciężyła we Włoszech w drużynowym biegu z przeszkodami Shardana World Team Challenge 2018. W Shardana Ch...\nKalendarz biegów ekstremalnych w Polsce systematycznie jest aktualizowany. W ostatnich dniach dodaliśmy do niego aż 17. nowych biegów. Oto ich lista: Twarda Sztuka III (14.04.2018) Szczycieńska Extre...\nW najbliższych weekend (14-15 kwietnia) rozstaną rozegrane pierwsze w 2018 roku zawody Barbarian Race. Warto wybrać się na tę imprezę nie tylko jako kibic, ale również jako uczestnik. Pełna nazwa imprezy to ...\nW niedzielę 8 kwietnia w Holandii odbył się już 5. bieg z serii OCR Series. Tym razem bez udziału Grzegorza Szczechli. Wśród mężczyzn najlepszy był Belg Thibault Debusschere. Piąte już zawody z serii OCR Ser...


II runda SBP: polski duet Fogo Power zwycięski w Landshut! - Sport WP SportoweFakty\nW II rundzie Speedway Best Pairs, którą rozegrano na niemieckim torze w Landshut, zwycięstwo odniosła para Fogo Power. W finale team ten pokonał duet Nice Racing. Podium uzupełnili Eport2000.pl Team.\nMateusz Makuch 05 Maja 2016, 17:54\nPolacy górą! Złożony z młodych reprezentantów Biało-Czerwonych sponsorski team Fogo Power okazał się najlepszy w 2. rundzie Speedway Best Pairs. W zasadniczej fazie zawodów wprost fruwał niczym słynne F-16 Bartosz Zmarzlik, natomiast wtórował mu Piotr Pawlicki. Co ciekawe, w najważniejszym momencie turnieju, czyli w odsłonie barażowej i finale to o rok starszy od Zmarzlika Pawlicki miał większy wpływ na pozytywne rozstrzygnięcie dla jego teamu. W barażu wypchnął Grzegorza Zengotę a w finale stoczył heroiczny bój z Grigorijem Łagutą o bardzo cenne, bo decydujące o tym, kto wygra, trzecie miejsce. Była to trochę nierówna walka, bowiem ostatnie okrążenie Polak pokonał na zwalniającym z metra na metr motocyklu.\nDroga Fogo Power do finału wiodła przez baraż, gdzie Zmarzlikowi i Pawlickiemu przyszło zmierzyć się z innym polskim zespołem, Eport2000.pl Team. Bezpośrednio w najistotniejszym wyścigu dnia znalazła się ekipa Nice Racing, która dotarła tam nie bez przygód. Łaguta w trakcie zasadniczej części wjechał w taśmę, zaś Antonio Lindbaeck w 14. biegu niemalże w ogóle spod niej nie wyjechał, gdyż zdefektowała jego maszyna. Mimo przeciwności losu, szwedzko-rosyjski duet zdołał wygrać pierwszą fazę tej imprezy.\nIn minus ci, którzy byli w finale w I rundzie w Toruniu. Monster Energy Team zajęli 5., a Boll Team dopiero 6. miejsce na obiekcie w Landshut. Wśród zwycięzców pierwszej rundy kompletnie zawiódł Chris Holder. Australijczyk był wolny na dystansie i łatwo tracił pozycje. Wobec jego słabej postawy szansę na debiut od Joe Parsonsa otrzymał Paweł Przedpełski. Polak zdobył 3 punkty. Z kolei spośród Boll Teamu trudno kogokolwiek wyróżnić, czy zganić, ponieważ cały tercet jechał nierówno. Patryk Dudek potrafił w ogóle nie liczyć się w stawce, by za moment piorunująco szybko wyjechać ze startu i zwyciężyć w pięknym stylu.\nJeśli o wahaniu dyspozycji mowa, to przodował w tym Nicki Pedersen. Trzykrotny IMŚ i lider Fogo Unii Leszno rozpoczął swój udział w tych zawodach od trzech zer! To wydarzenie bezprecedensowe, trudno przypomnieć sobie taką złą passę Duńczyka. Następnie dwukrotnie on wygrał, by na koniec wjechać w taśmę. Oczywiście Nicki nie byłby sobą, gdyby nie miał jakiegoś "ale". Swoje pretensje skierował do sędziego Christiana Froschauera. Pedersenowi wyraźnie nie podobało się to, że arbiter dłużej przytrzymał zawodników na starcie.\nWydawać by się mogło, że w obliczu jego małego dorobku punktowego ekipa Trans MF Pro Race Team była outsiderem zawodów. Tak się jednak nie stało a to zasługa Martina Smolinskiego. Atutem Niemca była na pewno znajomość toru, ale otwarcie trzeba przyznać, że jego Jawa była tego dnia bardzo szybka. Kto wie, może to zwiastun powrotu w przyszłości czeskiego producenta do wielkiego speedwaya.\nSmolinski nie był jedynym przedstawicielem Niemiec, który tego dnia pokazał się z dobrej strony. Okazale radził sobie też Kai Huckenbeck. W jednym z wyścigów pokonał on nawet Grega Hancocka. Zawodnik City Team bardzo mądrze bronił się przed atakami utytułowanego i doświadczonego Amerykanina.\nTak poza tym kibice mogli spodziewać się większej walki na torze. Emocjonujących gonitw nie było zbyt wiele, ale też nie można stwierdzić, że na Solar Arenie nic się nie działo i że wiało nudą. Na pewno takie rozstrzygnięcia spłaszczą nieco tabelę w SBP, a to z kolei zwiastuje interesujące zawody 5 czerwca w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie odbędzie się ostatnia, III runda.\nI Fogo Power - 23 + 1. miejsce w finale\n1. Bartosz Zmarzlik - 16+1 (3,2*,3,3,3,2)\n2. Piotr Pawlicki - 7 (0,3,1,2*,1,0)\nII Nice Racing - 23 + 2. miejsce w finale\n7. Antonio Lindbaeck - 12 (2,3,3,d,1,3)\n8. Grigorij Łaguta - 11+3 (1*,t,2*,3,3,2*)\n18. Artiom Łaguta - NS\nIII Eport2000.pl Team - 19\n9. Piotr Protasiewicz - 9+1 (3,2,-,1*,-,3)\n10. Grzegorz Zengota - 9 (1,-,3,2,2,1)\n19. Janusz Kołodziej - 1+1 (1*,0,0)\nIV Trans MF Pro Race Team - 18\n5. Martin Smolinski - 12 (3,2,2,1,2*,2)\n6. Nicki Pedersen - 6 (0,0,0,3,3,t)\n17. Renat Gafurow - NS\nV Monster Energy Team - 17\n3. Greg Hancock - 12+1 (2,3,1,3,2,1*)\n4. Chris Holder - 2+1 (1*,1,0,0,-,-)\n16. Paweł Przedpełski - 3+1 (1*,2)\nVI Boll Team - 16\n13. Patryk Dudek - 4+1 (0,-,1*,-,d,3)\n14. Niels Kristian Iversen - 7 (1,3,-,2,1,-)\n21. Martin Vaculik - 5+2 (2*,2,1*,d)\nVII City Team - 10\n11. Kai Huckenbeck - 9 (2,1,1,2,3,-)\n12. Tobias Kroner - 1 (0,-,0,0,-,1)\n20. Tobias Busch - 0 (0,0,0)\n11. Zmarzlik, Pawlicki, Huckenbeck, Kroner 5:1\n13. Pedersen, Huckenbeck, Smolinski, Kroner 4:2\n23. Zmarzlik, Lindbaeck, Pawlicki, Łaguta 4:2\nSędziował: Christian Froschauer\nkibic z Elbląga 06-05 12:20 Zgłoś komentarz\nForma zawodników z Torunia nie napawa optymizmem przed meczem w Gorzowie. Zapowiada się niezłe lanie.\nWykidajło 06-05 08:48 Zgłoś komentarz\nKilku zawodnikow pokazało gdzie ma kibicow. Testy silnikow powinny odbywac sie na treningach, a nie w oficjalnych zawodach. Chyba, ze nie testowali i sa obecnie tak słabi.\nGerhard Malberg 06-05 04:43 Zgłoś komentarz\nZawodnicy KS Torun zaprezentowali rowna forme.Tylko "amerykanski dziadek"nie potrafil sie dostosowac.Pawel Przedpelski tak zapatrzony w Chrisa Holdera ktory glosno opowiadal przed sezonem ze\njest gotowy zostac ponownie Mistrzem Swiata.Holder jest szybszy od Konopnickiej i Tuwima.\nGoldi 05-05 23:44 Zgłoś komentarz\nZawody pełne niespodzianek. Kołodziej nie pokonał ŻADNEGO rywala. Męczący się Pitek, Nicki i Duzers. Smoliński największym walczakiem, mijał rywali jak tyczki.\nKRIS T 05-05 23:22 Zgłoś komentarz\nCienko to widzę ze Stalą Gorzów !\nMrJerry 05-05 22:39 Zgłoś komentarz\nBrawa dla goscia który wymyslił takie zawody o godz.15 w dzien powszedni... Graty za pomyslowosc... xD\nKACPER.U.L 05-05 22:16 Zgłoś komentarz\nBrawo Polacy!Choć Pawełek już jedzie na swoim,normalnym poziomie ale co nie którzy głowią się,co jest tego przyczyną.Tak czy siak,powodzenia jemu,a Bartek to ch.. wie na czym on śmiga.\npawel92a 05-05 21:43 Zgłoś komentarz\nBiorąc pod uwagę wyniki tych zawodów, a dokładniej postawy zawodników takich jak Pawlicki, Pedersen, Holder, Kołodziej, Dudek, którzy pojechali zdecydowanie poniżej swoich możliwości,\nczy z drugiej strony Huckenbeck czy Smolinski, którzy zaskoczyli bardzo pozytywnie, nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć. Dziwne zawody.\ndopetonieraper 05-05 21:38 Zgłoś komentarz\nTorunianie po raz kolejny udowadniają, że nie są w najlepszej dyspozycji. Coraz bardziej realna staje się WYSOKA porażka na Jancarzu. F16 zaczyna przyzwyczajać do świetnych występów.\nThoorop 05-05 21:23 Zgłoś komentarz\nHolder wraca do wielkiej formy\nRavStal 05-05 21:05 Zgłoś komentarz\nBartek w gazie, oby tak dalej.\nBadAngel 05-05 20:49 Zgłoś komentarz\nBrawa dla młodych Polaków:) Występu toruńskich zawodników nie skomentuje, bo po co mam się denerwować:)\npiko 05-05 20:46 Zgłoś komentarz\nProszę docenić jak ci młodzi gratulowali sobie po ostatnim biegu, a nie doszukiwać się kto z jakich pól startował, czy fogo sponsoruje Bartka, że jest on zawodnikiem jednego toru itd. bo\nto tylko polska zawiść. Lub też cytat ze Sportowe Fakty " Pawlicki miał większy wpływ na pozytywne rozstrzygnięcie dla jego teamu" Panowie redaktorzy nie pierwszy raz jesteście mało obiektywni.\nSpeedway Best Pairs Żużel w Niemczech Speedwaystadion Landshut-Ellermühle Landshut Niemcy Żużel Antonio Lindbaeck Grigorij Łaguta Bartosz Zmarzlik Piotr Pawlicki Christian Froschauer Fogo Power


Wieś Laszki (podlaskie) » mapy, nieruchomości, GUS, kod pocztowy, regon, kierunkowy, edukacja, demografia, tabele, statystyki, drogi publiczne, liczba ludności\nWieś Laszki w liczbach\nWieś Laszki - Podstawowe informacje\nWieś Laszki to wieś leżąca w gminie Zabłudów. Należy do województwa podlaskiego, powiatu białostockiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań z 2011 roku liczba ludności we wsi Laszki to 39 z czego 53,8% mieszkańców stanowią kobiety, a 46,2% ludności to mężczyźni. Miejscowość zamieszkuje 0,4% mieszkańców gminy. Identyfikator miejscowości Laszki w systemie SIMC to 0044687, a współrzędne GPS wsi Laszki to (23.278333, 52.962222).\nZobacz miasta w pobliżu wsi Laszki\nZabłudów (7,0 km) Białystok (20,3 km) Suraż (21,6 km) Bielsk Podlaski (22,8 km) Michałowo (23,3 km)Łapy (26,6 km) Wasilków (26,7 km) Supraśl (27,3 km)\nZobacz inne wsie w pobliżu wsi Laszki\nWieś Miniewicze (1,8 km) Wieś Koźliki (2,1 km) Wieś Solniki (2,9 km) Wieś Krynickie (3,0 km) Wieś Ryboły (3,4 km) Wieś Rzepniki (3,6 km) Wieś Pawły (4,0 km) Wieś Ostrówki (4,0 km) Wieś Kowalowce (5,3 km) Wieś Aleksicze (5,6 km)\nWieś Laszki na mapie\n23.27833352.962222 Współrzędne GPS\n0044687 Kod SIMC\nWieś Laszki - Dane demograficzne(liczba ludności, płeć mieszkańców)\nWieś Laszki ma 39 mieszkańców, z czego 53,8% stanowią kobiety, a 46,2% mężczyźni. W latach 1998-2011 liczba mieszkańców zmalała o 18,8%. Współczynnik feminizacji we wsi wynosi 117 i jest znacznie większy od współczynnika feminizacji dla województwa podlaskiego oraz większy od współczynnika dla całej Polski.\n69,2% mieszkańców wsi Laszki jest w wieku produkcyjnym, 5,1% w wieku przedprodukcyjnym, a 25,6% mieszkańców jest w wieku poprodukcyjnym. Na 100 osób w wieku produkcyjnym przypada we null 44,4 osób w wieku nieprodukcyjnym. Ten wskaźnik obciążenia demograficznego jest więc znacznie mniejszy od wkażnika dla województwa podlaskiego oraz znacznie mniejszy od wskażnika obciążenia demograficznego dla całej Polski.\nLiczba i płeć mieszkańców wsi Laszki\n25,1% W wieku przedprodukcyjnym (<18 lat)\n1025,6% W wieku poprodukcyjnym\nWykres - Produkcyjne grupy wieku - Wieś Laszki, 2011, Źródło: Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań, NSP 2011\nWieś Laszki - Nieruchomości(mieszkania oddane do użytku, powierzchnia użytkowa, liczba izb)\nW 2016 roku w null oddano do użytku 1 mieszkanie. Na każdych 1000 mieszkańców oddano więc do użytku 25,64 nowych lokali. Jest to wartość znacznie większa od wartości dla województwa podlaskiego oraz znacznie większa od średniej dla całej Polski.\nPrzeciętna liczba pokoi w nowo oddanych mieszkaniach w null to 6,00 i jest znacznie większa od przeciętnej liczby izb dla województwa podlaskiego oraz znacznie większa od przeciętnej liczby pokoi w całej Polsce. Przeciętna powierzchnia użytkowa nieruchomości oddanej do użytkowania w 2016 roku w null to 144,00 m2 i jest znacznie większa od przeciętnej powierzchni użytkowej dla województwa podlaskiego oraz znacznie większa od przeciętnej powierzchni nieruchomości w całej Polsce.\nWieś Laszki - Rejestr REGON(klasy wielkości, sekcje PKD, formy prawne)\nW null w roku 2019 w rejestrze REGON zarejestrowany był 1 podmiot gospodarki narodowej, z czego 1 stanowiła osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą. W tymże roku zarejestrowano 0 nowych podmiotów, a 0 podmiotów zostało wyrejestrowanych. Na przestrzeni lat 2009-2017 najwięcej (1) podmiotów zarejestrowano w roku 2018, a najmniej (0) w roku 2019. W tym samym okresie najwięcej (1) podmiotów wykreślono z rejestru REGON w 2018 roku, najmniej (0) podmiotów wyrejestrowano natomiast w 2019 roku. Analizując rejestr pod kątem liczby zatrudnionych pracowników można stwierdzić, że najwięcej (1) jest mikro-przedsiębiorstw, zatrudniających 0 - 9 pracowników.\nWśród osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą w null najczęściej deklarowanymi rodzajami przeważającej działalności jest Działalność związana z kulturą, rozrywką i rekreacją (100.0%).\nWieś Laszki - Transport i komunikacja(drogi publiczne przechodzące przez Wieś Laszki i ich kategorie, przebieg dróg, linie kolejowe, stacje kolejowe, przebieg linii kolejowych)\nPrzez Wieś Laszki przechodzi 1 droga publiczna zaliczana do kategorii wojewódzkiej lub wyższej. Poniżej znajduje się lista dróg wraz z ich typem i kompletnym przebiegiem (spisem miejscowości, przez które przechodzi dana trasa).