Wywiad z niezwykłym fotografem - Karolem Nienartowiczem - TestyOutdoorowe\nDzisiaj na blogu niezwykły gość – Karol Nienartowicz. Autor pięknych fotografii pejzażowych i najbardziej niezwykłej sesji ślubnej, jaką widziałem. Wydał niedawno książkę „Górskie wyprawy fotograficzne”. Jak zaczęła się jego przygoda, dokąd lubi wracać, kim byłby, gdyby nie fotografia? Zapraszam serdecznie do lektury!\nMarta Szałaśna: Od którego momentu zaczęło się robić bardziej serio? Kiedy o Karolu Nienartowiczu zrobiło się głośno?\nKarol Nienartowicz: Serio było od zawsze, bo taki mam charakter. Jak coś robię, to od razu na poważnie. Kiedy byłem chłopcem i znalazłem nowe hobby, ładowałem w nie od razu całe kieszonkowe. Podobnie było z górami i fotografią. Natomiast domyślam się, że nie o tym jest pytanie, więc przechodzę do sedna. Pierwsza myśl o przejściu na zawodowstwo (jak to brzmi…) pojawiła się w 2012 r., kiedy kupiłem Canona 5D Mark II, który kosztował dla mnie majątek. Wówczas postanowiłem, że chciałbym dorabiać na fotografii. W tym czasie mieszkałem jednak w Gdańsku – z dala od gór, ale wciąż bardzo dużo fotografowałem. Wtedy zaczęły się moją fotografią interesować media polskie i zagraniczne. Pojawiłem się w telewizji, publikowałem zdjęcia w ogólnopolskich mediach, pisał o mnie nawet Pudelek. W pewnym momencie fotografia stała się tak poważnym zajęciem, że porzuciłem normalną pracę i zająłem się fotografowaniem gór.\nM.Sz.: Które zdjęcie wspominasz jako to wymagające najwięcej wysiłku i pracy?\nK.N.: Na pewno są to zdjęcia alpejskie, które wykonywałem na przepaścistych śnieżnych graniach na Lyskamm (4525 m) w Szwajcarii i Rochefort w Masywie Mont Blanc we Francji. Były to miejsca niebezpieczne, do których musiałem iść przez wiele dni obładowany sprzętem, biwakować na lodowcach, korzystać ze sprzętu asekuracyjnego. Nie jestem wspinaczem i te miejsca były dla mnie sporym wyzwaniem i niezłym zastrzykiem adrenaliny.\nM.Sz.: Takie zdjęcia lubisz najbardziej, a czy zdarza się niesamowite ujęcie bez specjalnych przygotowań?\nK.N.: Na pewno te zdjęcia mają dla mnie dużą wartość, bo relatywnie niewiele osób ma możliwość zrobienia podobnych. Bardzo doceniam prace, które wymagały wiele wysiłku i sam lubię takie zdjęcia w swoich zbiorach. Z tego względu coraz bardziej nużą mnie kolejne zdjęcia z popularniejszych miejscówek Lofotów, Islandii czy nawet polskich gór, gdzie można dojechać samochodem i szybko się dostać. Sam również robiłem i robię zdjęcia w takich miejscach, ale zdecydowanie chętniej wracam do tych, które wymagały wielodniowego trekkingu i tolerancji różnego rodzaju niewygód – biwakowania w złej pogodzie, braku higieny itp. Według mnie w popularnych i łatwo dostępnych miejscach można zrobić świetne zdjęcia, ale bardzo trudno tam o unikalne ujęcia i nie ma mowy o eksploracji nieznanych ziem fotografii pejzażowej.\nM.Sz.: A czy dobrze pracowało Ci się z żoną, Agnieszką, podczas sesji poślubnej w Skandynawii? Opowiedz proszę, kto wpadł na pomysł włożenia do plecaka sukni ślubnej i ruszenia w drogę.\nK.N.: Pomysł był wspólny, ale bardziej nalegała na niego żona. Początkowo byłem sceptyczny, bo bałem się transportu po górach sukni sporych rozmiarów, która oczywiście znaleźć się musiała w moim plecaku. Jednak kiedy próbnie złożyliśmy suknię i pościskaliśmy ją paskami, okazało się, że nie jest większa od średniej wielkości śpiwora. I tak się zaczęło. Sesję wspominam jako wielką i wspaniałą przygodę. Na pewno był to najlepszy z projektów fotograficznych, które realizowałem. Szczery i podszyty miłością do żony i do gór.\nM.Sz.: Czy mieliście podczas tej wyjątkowej podróży jakiś szczególnie ulubiony moment? Które zdjęcie jest tym „naj” dla Was obojga?\nK.N.: Chyba nie było takiego momentu. Pracowaliśmy bardzo sprawnie, nie było czasu na marudzenie i długie przemyślenia. Na pewno najlepszymi i najmilszymi momentami były reakcje innych ludzi w górach, którzy nam gratulowali i błogosławili. To było bardzo miłe.\nPozostaliśmy jednak z uczuciem niedosytu, bo pogoda była bardzo trudna podczas wyjazdu (dużo deszczu i sporo chmur) i nie udało nam się zrobić dobrego zdjęcia z suknią ślubną i zorzą polarną. Żałujemy, że nie wykorzystaliśmy ostatniej okazji w Parku Narodowym Sarek w Szwecji gdzie pojawiła się na niebie piękna zorza, ale było bardzo zimno. To była najzimniejsza noc podczas całej podróży i niestety ostatnia zorza całego wypadu.\nM.Sz.: Przeczytałam kiedyś, że Polska nie jest Twoim ulubionym krajem do fotografowania. Zdradzisz, w które miejsca wracasz z chęcią – może masz jakieś swoje TOP 3?\nK.N.: Polska jest super i ma swoje atuty, ale nigdy nie była i nie będzie numerem jeden dla fotografii pejzażowej. To jest fakt i nie ma co z nim dyskutować, bo wynika to z uwarunkowań geograficznych, na które nie mamy wpływu.\nWielkie wrażenie zrobiła na mnie północna Szwecja – chyba najdziksze i najpiękniejsze miejsce jakie widziałem w życiu. Na drugim miejscu umieściłbym Alpy Delfinackie we Francji, gdzie odnajdziemy wspaniałe i nieobfotografowane pejzaże górskie. Ostatnie miejsce, do którego był chętnie wrócił to Góry Przeklęte w Albanii i Czarnogórze – wspaniałe, choć nieco niegościnne góry, które według mnie są najładniejszym pasmem na Bałkanach.\nM.Sz.: A z drugiej strony – o jakim miejscu marzysz jako fotograf? Gdzie chciałbyś popstrykać, ale nie miałeś jeszcze możliwości?\nK.N.: Tereny arktyczne – Antarktyda, Grenlandia lub Szpicbergen. Bardzo lubię fotografować lodowce, więc ten kierunek jest dość oczywisty.\nM.Sz.: Udało się za to zrealizować inny plan – stworzyłeś książkę „Górskie wyprawy fotograficzne”. Opowiedz proszę o niej.\nK.N.: Lubię opowiadać o górach i fotografii. Lubię również pisać – od wielu lat prowadzę bloga, piszę artykuły. W pewnym momencie postanowiłem zebrać wszystkie doświadczenia i spisać je w większej formie. Na książkę nalegała również moja żona, która przekonywała mnie, że moje doświadczenie jest już wystarczająco duże aby podzielić się nim z czytelnikami w formie książki. Tak powstała książka, którą wydało wydawnictwo Bezdroża. Myślę, że „Górskie wyprawy fotograficzne” to idealna książka nie tylko dla fotografów, ale dla każdego kto lubi góry, bo jej lekka forma sprawia, że czyta się ją bez znużenia.\nM.Sz.: Oczywiście częściowo są w niej zawarte fotografie Twojego autorstwa, ale przecież nie tylko. Jak to było zmienić się w pisarza?\nK.N.: Bardzo przyjemne uczucie dla kogoś, kto lubi dzielić się własnymi doświadczeniami. Chciałbym napisać kiedyś kolejne książki.\nM.Sz.: Gdyby nie fotografia, to czym byś się zajmował? Jest jeszcze coś, co szczególnie Cię pasjonuje?\nK.N.: Przez kilkanaście lat zajmowałem się malarstwem olejnym. Możliwe, że gdyby nie góry i fotografia, to nadal bym się tym zajmował.\nZdjęcia pochodzą z oficjalnego FB Karola Nienartowicza: https://www.facebook.com/KarolNienartowiczMountainPhotographer/\nKarol jest autorem wyjątkowej książki wydanej przez wydawnictwo Bezdroże: https://bezdroza.pl/ksiazki/gorskie-wyprawy-fotograficzne-karol-nienartowicz,gowyfo.htm#format/d\nbezdroża fotografia fotografia górska karol nienartowicz książka wywiad zdjęcia zdjęcia gór\t2018-03-23\nPrevious: Poznań będzie miał swoją edycję Monopoly\nNext: MiVue C380 Dual – doskonała jakość w przystępnej cenie


Dom na sprzedaż - Alicante - Dehesa De Campoamor - GLO-DS-920 - 194.00m² - Global Hause\nHiszpania, Alicante, Dehesa De Campoamor\n4 pokoje 194,00 m2 14 282,92 zł/m2\nCiesząca się doskonałą lokalizacją w pobliżu morza, ta wspaniała willa oferuje przestronne i luksusowe wnętrza. Na parterze znajduje się wygodna sypialnia dla gości z prywatną łazienką, WC i przestronny salon. Na pierwszym piętrze jest przestronna sypialnia również z łazienką i wejściem na prywatny taras oraz dwie sypialnie ze wspólną łazienką. Każda sypialnia ma szafy zabudowane. Na dachu znajdziesz przestronne Solarium z prysznicem, pre-instalacją jacuzzi, umywalka i gniazdka elektryczne. Inne zalety obejmują podłogi wyłożone kafelkami, urządzenia ze stali nierdzewnej w kuchni i kamienne blaty, rolety elektryczne i wiele więcej. Na zewnątrz willi jest ładnie zagospodarowany ogród z prywatnym basenem i pergola, gdzie można cieszyć się śródziemnomorskim słońcem ponad 320 dni w roku.\nWykorzystaj okazję!! Zadzwoń lub napisz do nas teraz i umów się na inspekcję!!!\nPrywatny basen 32 m² W pełni wyposażona kuchnia z AGD (bez pralki) W pełni wyposażone łazienki z lustrami i szklane kabiny prysznicowe Ogrzewanie podłogowe w łazienkach Wbudowane kondukty klimatyzacji (pre-instalacja) Ogród krajobrazowy z automatyczną bramą Dwa głośniki w ogrodzie Zewnętrzne światła Boiler do ciepłej wody 300W-Aerothermics\nDziałka: 500 m\nSklepy: 3 min pieszo\nPrzychodnia: 5 min spacer\nBlisko plaży  Szafy zabudowane  Szyby zespolone  Garderoba Ogrzewanie podłogowe  Wyposażona kuchnia  Wysokiej jakości materiały  Otwarta kuchnia Miejsca parkingowe  Pergola  Ganek  Prywatny ogród Widok na morze  Solarium  Basen\nCena sprzedaży 635 000,00 Euro\nSymbol oferty GLO-DS-920\nDom na sprzedaż - Hiszpania, Alicante, Punta Prima\n13 556,25 zł/m2


Impotencja – także w tym aspekcie mamy kolosalny wachlarz wyboru. Pierwszym z nich ma okazję być zasięgnięcie oczywistych zasobów jakie dała nam matka natura. Pierwszym krokiem powinna być zbilansowana dieta, polegająca na zdrowej, pozbawionej konserwantów żywności. Gigantyczna ilość ożywczych warzyw i owoców już powinna przynieść ubłagane rezultaty. Odstąpienie z papierosów oraz alkoholu to również fenomenalny pomysł na poprawę kondycji zmysłowej. Drugim krokiem może być sięgnięcie po farmaceutyki rozmaitych producentów, mających na celu podniesienie potencji panów. Trzecim rozumowym krokiem będzie wzmożenie aktywności fizycznej przez sport. Od pływania na basenie po wycieczki rowerowe, porządnym sposobem na pozbycie się wszystkich toksyn jest sauna. Napełnienie wszelkich podpunktów powinno dać rezultaty, jakie polepszą sex, i jego doznania – wypróbuj farmaorganiczna. Niemniej jednak jak na wszystko, potrzeba wytrwałości, czasu i systematyczności w akcjach panów. W czym panie mogą im pomóc poprzez także niedużą dozę w cierpliwości na wytęsknione efekty, i wspieraniu w dążeniu do wymierzonego celu.\nPrevious Article Mieszkania na wynajem szczecin


Hotele we Wrocławiu w najlepszej cenie | Hotel pod Złotą Różą\nOstatnio ogromną estymą wśród młodych podróżnych cieszą się hostele wrocław zwiedzanie nie będzie tutaj wyjątkiem.\nTen temat Cię fascynuje? Zatem odsyłam tu (http://www.legalnomads.pl/), ponieważ odnajdziesz tutaj ciekawe dane na to zagadnienie, które godne są uwagi.\nMiejsce takie to typ hotelu niskiej klasy, jedno lub dwu gwiazdkowej. Łazienki w takim budynku umieszczone są na korytarzach a pokoje często dzielone są z pozostałymi gośćmi. Jednak ich ogromnym plusem będzie na pewno lokalizacja, nie jeden hostel Wrocław Centrum gości. Przeważnie lokowane są w wiekowych, zabytkowych kamienicach obok najważniejszych atrakcji turystycznych. Poza tym są to także niezwykle tanie noclegi Wroclaw gości mnóstwo takich placówek, usytuowanych na całym Śródmieściu.\nPrevious Jak wybrać zabawkę dla dziecka?\nMasz dość konwencjonalnych prezentów? Na 18 urodziny podaruj solenizantowi coś wyjątkowo szalonego Next


Mateusz Choróbski opętany przez słońce - News O.pl\nOd 9 stycznia w białostockiej Galerii Arsenał można oglądać wystawę prac Mateusza Choróbskiego pt. Opętało mnie słońce i miałem ochotę się śmiać.\nMateusz Choróbski, autoportret, poraroid (źródło: materiały prasowe organizatora)\n(…) Zanim Choróbski rozpoczął pracę nad wystawą Opętało mnie słońce i miałem ochotę się śmiać, odwiedził Muzeum Pergamońskie w Berlinie. Wizyta przypadła na bardzo szczególny moment, bo tuż przed przygotowaniami do pięcioletniego remontu instytucji. Większość zgromadzonych starożytnych rzeźb została już zapakowana, poddana hibernacji i oczekiwała na transport do magazynu. Okryte zabezpieczającą otuliną wyglądały jak przygotowane do zdjęcia z nich formy, odciśnięcia kształtów. W takim miejscu jak Muzeum Pergamońskie próba imitowania czy też, by lepiej się wyrazić, odkształcania nabiera szczególnego znaczenia, ponieważ zostało ono ufundowane na podobnych założeniach. Wybudowane między innymi po to, by pomieścić odtworzony hellenistyczny Ołtarz Pergamoński, składa się z fragmentów ruin, łączonych i montowanych na nowo. Pełne jest śladów, replik obiektów, które zostały przeniesione w puste miejsce – scenę przygotowaną do obserwowania i mierzenia się z nimi przez współczesnych widzów.\n(…) Opętało mnie słońce… staje się w zamierzeniu artysty rodzajem backstage’u, odsłonięcia tego, co kryją w sobie efekty, finały i dzieła. Jest więc przyglądaniem się śladom, początkom i procesom, składającym się na realizacje. Jeśli wcześniej artysta wycofywał się z pierwszego planu w swoich działaniach, tak tu w kolejnym ruchu zabiera nas za scenę, gdzie zamiast ruin znajdują się zaledwie fragmenty i drobiny tego, co stanowi inspirację dla pierwszego planu.\nTe szczątki są również tym, z czego budujemy interpretację, a więc dokonujemy rekonstrukcji powodów, decyzji i chęci. W białostockim Arsenale możliwe staje się oglądanie zaczynu i materiału w trakcie montażu. Wystawa jest refleksją artysty nad tym, jak ten zaczyn jest kształtowany. I jeśli wcześniej postrzegać można było Choróbskiego jako współczesnego romantyka, o dużym powinowactwie myśli z Cyprienem Gaillardem, tak wraz z Opętało mnie słońce… dochodzi do tego rysu ciekawy aspekt wędrówki i flaneurycznego dystansu do miejsc i zdarzeń mijanych, które płynnie mieszają się ze sobą.\nPoprzedni news Ewa Walawska w cielesności grafiki\nNastępny news Przegląd filmów nominowanych do Orłów w Iluzjon


Nietolerancja pokarmowa, alergia czy moda na nietypowe jedzenie? Co sprawia, że Polacy coraz częściej decydują się na alternatywne diety?\nCoraz więcej osób decyduje się na przestrzeganie szczególnej diety, powołując się na najnowsze badania oraz na indywidualne potrzeby organizmu. Miłośnicy alternatywnych sposobów odżywiania przekonują, że cierpią na alergię lub nietolerancję pokarmową, a wykluczenie poszczególnych produktów z diety to jedyna szansa na dobre samopoczucie. Czy rzeczywiście większość z nas cierpi na problemy układu pokarmowego?\nBadania dowodzą, że rozwój cywilizacyjny i związane z nim zmiany tryba życia oraz prowadzenia rolnictwa wpływają na pożywienie i jego absorpcję. Specjaliści potwierdzają, że szybkie tempo, jedzenie w pośpiechu, stres czy wreszcie zanieczyszczenia środowiska sprawiają, że układ pokarmowy mówi dość. Właśnie z tego powodu znaczny odsetek populacji krajów wysoko rozwiniętych lub rozwijających się skarży się problemy ze strony układu pokarmowego.\nCzym objawia się nietolerancja pokarmowa?\nWedług danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) zjawisko nietolerancji pokarmowej znacznie nasiliło się w ciągu ostatnich dwudziestu lat. Prowadzone badania dowodzą, że schorzenie ma podłoże alergiczne, jednak różni się od typowego uczulenia. Nietolerancja pokarmowa bywa definiowana jako nadwrażliwość na określony rodzaj żywności albo jej składnik, który przez większość populacji jest tolerowany. Ponadto nadwrażliwość ta objawia się powtarzającymi się symptomami, które pojawiają się zawsze po spożyciu nawet niewielkiej porcji nietolerowanego produktu. Do typowych objawów nietolerancji pokarmowej należą:\nnawracające infekcje (m.in. angina i grypa),\nzmiany skórne (zaczerwienia, swędzenie, suchość, wypryski),\nNietolerancja pokarmowa zdecydowanie pogarsza komfort życia i w niektórych przypadkach może stać się przyczyną poważnych chorób. Według lekarzy problemy układu trawiennego mogą doprowadzić do depresji, z której trudno wyjść, ponieważ często odczuwalne dolegliwości fizyczne wpływają negatywnie na nastrój pacjenta.\nCzy to na pewno alergia? Objawy alergii pokarmowej\nAlergia pokarmowa jest wynikiem zaburzeń funkcjonowania układu immunologicznego. Rosnąca liczba osób skarżących się na uczulenia skłoniła naukowców do bliższego przyjrzenia się problemowi, wynikiem czego jest wpisanie alergii na listę chorób cywilizacyjnych. Jedną z częstych odmian schorzenia jest alergia pokarmowa, która może dawać rozmaite objawy. Do najczęstszych należą:\npojawiająca się bezpośrednio po spożyciu określonego produktu pokrzywka, która może przybrać formę ostrą, prowadząc nawet do wstrząsu anafilaktycznego,\nobrzęki i opuchlizna,\nnieżyt nosa i astma,\nnawracające aftowe zapalenie jamy ustnej,\nprzewlekłe objawy dyspeptyczne,\nostre i przewlekłe zaburzenia jelitowe,\nnieżyt ucha środkowego,\nzespół przewlekłego zmęczenia,\nobrzęki dłoni, stóp i stawów.\nCzęste dolegliwości o niejasnym pochodzeniu, nasilające się po spożyciu określonych pokarmów mogą oznaczać, że mamy do czynienia z alergią. Objawy są jednak kwestią indywidualną (czytaj więcej o objawach alergii na http://www.alergia-allegra.pl/poradnik.html), dlatego każdy człowiek może odczuwać je w inny sposób. Jeśli jednak dostrzeżemy zależność pomiędzy niektórymi potrawami a kiepskim samopoczuciem, w pierwszej kolejności wyeliminujmy szkodzący składnik, a następnie udajmy się do lekarza. Zlekceważona alergia może mieć bowiem tragiczne w skutkach konsekwencje (np. wstrząs anafilaktyczny).\nAlternatywne diety - czy naprawdę ich potrzebujemy?\nModa na zdrowy tryb życia i żywność ekologiczną sprawiła, że wiele osób postanowiło zrezygnować z niektórych produktów spożywczych. Diety bez glutenu, laktozy czy jajek przeżywają swój renesans, jednak czy na pewno są nam potrzebne? Według lekarzy i dietetyków znaczna część populacji krajów rozwiniętych cierpi na alergie i nietolerancje pokarmowe, jednak wiele osób decydujących się na alternatywny sposób odżywiania się, nie ma ku temu żadnych podstaw. Warto więc wiedzieć, że samodzielne eliminowanie składników może być nie tylko niekorzystne, ale wręcz szkodliwe. Modna ostatnio nietolerancja glutenu dotyczy zaledwie kilku procent społeczeństwa, a powszechne wykluczanie produktów go zawierających może doprowadzić do niedoborów lub do ostrej reakcji alergicznej w przypadku jego ponownego pojawienia się w diecie. Jeśli więc podejrzewamy u siebie alergię czy nietolerancję pokarmową, zrezygnujmy z samodzielnej diagnostyki i zapytajmy o radę specjalistę.\nBadacze Światowej Organizacji Zdrowia alarmują: w ciągu kilku następnych dekad aż 20% populacji może zostać dotknięte problemem alergii. Znaczną część tej grupy mogą stanowić osoby cierpiące na nietolerancję pokarmową. Uniknięcie kłopotów nie jest łatwe, jednak ograniczenie składników wysoko przetworzonych z pewnością wyjdzie organizmowi na dobre. Ważne jest także regularne badanie - w tym wypadku przysłowie Polaku, lecz się sam może przynieść więcej szkody niż pożytku.


Dominujący w Polsce – ale też w większości rozwiniętego świata – model domu jednorodzinnego, to parterowy budynek z poddaszem użytkowym. Nic w tym dziwnego, gdyż jest to praktyczne rozwiązanie o wielu zaletach, a przy tym dające znaczne oszczędności. Zaczynają się one już na etapie zakupu działki, która może być mniejsza niż w przypadku domu parterowego o tej samej powierzchni.\nOczywiście urządzanie poddasza wiąże się też z pewnymi ograniczeniami. Po pierwsze – z powodu skosów dachu dostępna powierzchnia mieszkalna jest znacznie mniejsza niż na parterze, ponieważ znaczna jej cześć znajduje się pod skosami na tyle niskimi, że trudno z niej korzystać.\nPo drugie – dodatkowym utrudnieniem w zaplanowaniu rozkładu pomieszczeń są przewody kominowe i wentylacyjne, które na parterze są niejako naturalnie wbudowane we wnętrza. Otwarta przestrzeń\nWiększości tych problemów nie mają ci inwestorzy, którzy decydują się na urządzenie na poddaszu jednego pomieszczenia, zajmującego całą jego powierzchnię. Jest to możliwe w przypadku tych projektów, gdzie wszystkie tradycyjne funkcje domu zmieszczą się na parterze. Takie podejście do zagospodarowywania poddasza jest wciąż rzadkością, ale powoli zyskuje coraz więcej zwolenników. To najczęściej osoby, które świadomie podchodzą do kwestii organizacji życia rodzinnego i chcą np. uniknąć powszechnej we współczesnych rodzinach sytuacji, gdy domownicy zamknięci w swoich pokojach, żyją praktycznie osobnym życiem, kontaktując się ze sobą wyłącznie przy okazji niedzielnych obiadów.\nTymczasem duża, otwarta przestrzeń poddasza, umożliwia realizację najróżniejszych – integrujących rodzinę – funkcji. Będzie to świetne miejsce do urządzenia np. pracowni plastyczno-technicznej. Przecież wspólne szycie przez mamę i córkę ubrań może być świetnym doświadczeniem, które pozwoli im fajnie spędzić czas, a jednocześnie zacieśni więzi między nimi. A który z ojców nie chciałby z synem posklejać modeli samolotów? Taki model spędzania czasu daje ogromną frajdę małym i dużym, i sprawia, że rodzina jest znacznie bardziej zżyta niż wtedy, gdy każdy siedzi przed komputerem w swoim pokoju. Hulanki i swawole.\nDuża przestrzeń poddasza to też świetne miejsce na urządzenie bawialni. Takiej dla dorosłych. Wystarczy wstawić np. stół do bilardu – już dawno przestały to być drogie rzeczy – piłkarzyki, kilka foteli, lodówkę na napoje i szafkę na szkło. I już zyskujemy świetne miejsce do spędzania czasu ze znajomymi, którego wszyscy będą nam zazdrościć. Poddasze to też świetne miejsce na urządzenie siłowni i sali do ćwiczeń. W przeciwieństwie do piwnicy – gdzie zwykle wyobrażamy sobie takie pomieszczenie – nie będzie tu problemów z wentylacją i dopływem świeżego powietrza. Jeśli ocieplimy poddasze dobrym materiałem izolacyjnym, takim jak wełna skalna, latem nie będzie tu ani zbyt gorąco, ani zbyt sucho, a zimą będziemy cieszyć się dobrze ogrzaną przestrzenią. Łatwiejszy dostęp do światła słonecznego sprawi, że będzie się tu znacznie przyjemniej ćwiczyć niż pod ziemią.\nOsoby prowadzące bogate życie towarzyskie mogą sobie zafundować własną… dyskotekę. Tak zrobiła Monika, prowadząca z mężem gospodarstwo sadownicze. – Mieszkamy na wsi, więc nie ma tu w okolicy za bardzo miejsc, gdzie można się wybrać wieczorem. Ze znajomymi spotykamy sie i bawimy głównie w domach – wyjaśnia Monika. – Dlatego gdy projektowaliśmy nowy dom, od razu pomyśleliśmy o specjalnym pomieszczeniu do zabawy. Na poddasze wstawiliśmy po prostu kilka stołków barowych, przyjaciel zrobił nam fajny barek, do tego kolorofon pod sufitem, głośniki i gotowe. Teraz praktycznie co tydzień jest u nas impreza. Jeśli nie bawimy się my, to córki zapraszają znajomych albo mąż z kolegami ogląda mecz. Na szczęście zawczasu pomyśleliśmy o solidnej izolacji z wełny skalnej i teraz spokojnie mogę spać, gdy na górze trwa szaleństwo – opowiada Monika. Otwarta przestrzeń poddasza to zresztą prawdziwy wnętrzarski kameleon: raz może być sala kinową, innym razem placem zabaw, a na co dzień np. biurem rodzinnej firmy. Możliwości jest tu tyle, ilu właścicieli.\nOczywiście, by mogło ono pełnić te wszystkie funkcje, poddasze musi być w odpowiedni sposób wykończone. Kluczowym słowem jest tu izolacja. I o ile ocieplenie dachu to temat doskonale znany wszystkim osobom planującym budowę domu, to projektując otwartą przestrzeń warto poświęcić więcej uwagi podłodze. A konkretnie dokładnemu i odpowiednio solidnemu jej zaizolowaniu. Dzięki temu unikniemy przykrych sytuacji, gdy trwająca w najlepsze zabawa zostanie przerwana przez obudzone dzieci albo upadający ciężarek do ćwiczeń postawi wszystkich domowników na baczność. Tym bardziej, że przestrzeń ta będzie ewoluowała. I to, co projektujemy jako cichą pracownię artystyczną, za kilka lat może zamienić się w miejsce szaleństw grupy nastolatków. A wtedy gruba warstwa wyciszającej wełny skalnej będzie prawdziwym błogosławieństwem


Badanie pracodawców i pracowników w ramach projektu POKL „Partnerstwo lokalne na rzecz zatrudnienia przyjaznego rodzinie” (2014) - Rodzina i praca\nBadanie pracodawców i pracowników w ramach projektu POKL „Partnerstwo lokalne na rzecz zatrudnienia przyjaznego rodzinie” (2014)\nBadania pracodawców zostały przeprowadzone w ramach projektu „Partnerstwo lokalne na rzecz zatrudnienia przyjaznego rodzinie” realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013, priorytet 8. Regionalne kadry gospodarki, działanie 8.1. Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie, poddziałanie 8.1.3. Wzmocnienie lokalnego partnerstwa na rzecz adaptacyjności. Projekt był współfinansowany z Europejskiego Funduszu Społecznego.\nCelem badań było zdiagnozowanie stopnia adaptacyjności z jednej strony pracowników, z drugiej pracodawców z sektora MŚP województwa podlaskiego w kontekście narastających trudności w łączeniu pracy zawodowej z życiem osobistym, zwłaszcza w sferze życia rodzinnego, a także wykorzystania rozwiązań ułatwiających godzenie pracy z rodziną. Diagnoza była podstawą do wyznaczenia strategicznych kierunków działań w regionie podlaskim w obszarze zatrudnienia przyjaznego rodzinie.\nBadania ilościowe z wykorzystaniem kwestionariuszy badawczych zostały przeprowadzone na populacji 303 pracodawców z sektora MŚP w województwie podlaskim oraz 300 pracujących opiekunów osób zależnych. W celu pogłębienia wiedzy na temat adaptacyjności pracowników i pracodawców w kontekście stosowania rozwiązań sprzyjających godzeniu pracy z życiem rodzinnym przeprowadzono także badania jakościowe.. Udział w badaniu fokusowym wzięli przedstawiciele: pracodawców, pracobiorców, instytucji rynku pracy, jednostek samorządu terytorialnego oraz związków zawodowych. Te podmioty mają istotny wpływ na kształtowanie warunków godzenia życia zawodowego z rodzinnym w regionie podlaskim.\nBadanie pozwoliło na ustalenie stopnia zaangażowania podlaskich pracodawców z sektora MŚP w tworzenie warunków do godzenia pracy z życiem rodzinnym pracowników, zwłaszcza w kontekście zachodzących procesów demograficznych i perspektywy rosnącej konkurencji na rynku pracy.\nWyniki badań zawarte są w publikacji:\nSadowska-Snarska C., Zatrudnienie przyjazne rodzinie jako narzędzie adaptacyjności firm i pracowników w wymiarze regionalnym, BFKK, Białystok 2014.\nLicznik odwiedzin: 131391


That Guy With The Glasses PL • Zobacz wątek - Recenzje speidermana\nprzez speiderman » So sie 23, 2014 11:46 am\nZbierałem się do tego szmat czasu, ale w końcu mi się udało i zmontowałem swą pierwszą recenzję gry. W planach mam cykl recenzowania gier polskiej produkcji (wciąż nie mam dla niego nazwy ), więc na pierwszy odcinek idealnie pasowali Kajko i Kokosz. Znalazło się kilka wtop, jak miejscami fatalna jakość dźwięku, co w kolejnych odcinkach powinno się poprawić (nie wiem jednak kiedy jeszcze nastąpią), a i formę trzeba jeszcze podszlifować. No, ale jak ktoś ciekaw, to niech obejrzy, nie jest to długi materiał.\nKajko i Kokosz - https://www.youtube.com/watch?v=UYkoFFKKIAs\nRe: Recenzje speidermana\nprzez STONECOWN » So sie 23, 2014 1:29 pm\nMyślałem spiderman że skończyłeś z recenzjami Słyszałeś wogule o takiej polskiej przgodówce, "Wacki" Jeśli dobrze pamiętam to była ona na płycie w jakimś tam numerze CD-Action Jak byłem mniejszy to nawe nie umialem jej przejść (teraz zresztą też bym nie umiał, bo mentalnie zatrzymałem sie na wieku 9 lat )\nprzez speiderman » So sie 23, 2014 3:37 pm\nTak, słyszałem. I nigdy nie grałem, bo nigdy nie mogłem jej odpalić u siebie. Ale to zbyt ciekawy przykład, by jej kiedyś nie spróbować omówić . No i będę miał okazję nadrobić kilka rodzimych produkcji o których jedynie słyszałem.\nprzez SztywnyPatyk » So sie 23, 2014 3:48 pm\nPolecam "Wacki" na następny odcinek. No i Neverhood oczywiście\nMoże "Pajęcze Recenzje"?\nprzez STONECOWN » So sie 23, 2014 7:53 pm\nA kojarzysz może taką polską przyodówkę jak "Noc" ? Jeśli tak to miło by było gdybyś też Ja zrecenzował Zwłaszcza że jest ona trochę zapomniana\nprzez speiderman » So sie 23, 2014 9:58 pm\nSztywnyPatyk napisał(a): Polecam "Wacki" na następny odcinek. No i Neverhood oczywiście\nPóki co, odłożę ją na jakiś późniejszy odcinek. Co do nazwy, to chciałem by było podkreślenie, że to o polskich grach, ale "Nasi zrobili" czy "Polskie granie" brzmiało nieco tandetnie, a nigdy nic lepszego nie wymyśliłem .\nSTONECOWN napisał(a): A kojarzysz może taką polską przyodówkę jak "Noc" ? Jeśli tak to miło by było gdybyś też Ja zrecenzował Zwłaszcza że jest ona trochę zapomniana\nHm, nie znałem, a materiały z niej nie zachęcają. Ale może kiedyś coś się krótkiego zrobi. Póki co, mam prywatną listę tego, co bym chciał omówić. Przewiduję, że większość z nich będzie mieścić się w czasie 5-10 minut, w zależności ile będzie o nich do powiedzenia.\nprzez SztywnyPatyk » N sie 24, 2014 12:25 pm\nspeiderman napisał(a): Co do nazwy, to chciałem by było podkreślenie, że to o polskich grach, ale "Nasi zrobili" czy "Polskie granie" brzmiało nieco tandetnie, a nigdy nic lepszego nie wymyśliłem .\nprzez Jeremosky » N sie 24, 2014 8:04 pm\nFajna recka, zrobiona na luzie którą się ogląda z zaciekawieniem. Czekam na nowe recenzje gier bądź filmów.\nP.S. W pewnym momencie aż prosiło się o wstawienie fragmentu z filmu "Wyścig szczurów".\nprzez speiderman » So lip 11, 2015 8:34 pm\nW mordę jeża, naprawdę minęło 11 miesięcy od ostatniego??!! W każdym razie tygodnie planowania i odkładania, by stworzyć taką popierdółkę: https://www.youtube.com/watch?v=9lJaIJ5uvk4\nprzez speiderman » Pn wrz 14, 2015 11:59 am\nPo raz kolejny się ociągałem, ale sporządziłem taką eksperymentalną vlogo-recenzję książki: https://www.youtube.com/watch?v=LP1o_FxsViY


Nissan Sylphy 2013 – klon? – AUTOWIZJA.pl – Motoryzacja\nNissan Sylphy 2013 – klon?\nChiński rynek buzuje i pokazuje coraz to nowsze możliwości. Dla wielu koncernów Azja stanowi łakomą część zurbanizowanego świata, dlatego fakt efektywnego rozwoju marki Nissan przypadającemu tamtejszym ziemiom nie dziwi jak ostentacyjny motyw krzykliwego „dragona”. Poznajcie Sylphy – niezbyt agresywną i jednocześnie elegancką limuzynę będącą klonem …, no właśnie, czego?\nŚwieżutki model japońskiego „brandu” urzeka stonowanymi liniami opakowanymi zgrabnym przodem, wyeksponowanym grillem i diodowymi reflektorami. Boczna aparycja przypominająca trochę żuka z nałożoną osłoną gryzie wrodzony charakter komfortowej limuzyny, ale pomocnej dłoni udzielają ciekawe tylne lampy oraz interesujące przetłoczenia. Krótkie „streszczenie” chińskiego wyrobu? Cóż, tytułowy bohater nie dostanie orderu limuzyny roku ani pucharu z wygrawerowanym hasłem „samochodu biznesmena”, jednak utopione w odmętach normalności i spokoju linie mogą przyciągać rzesze zainteresowanych osób, ale czyj to na Boga klon?\nUchylając drzwi spragnionym nowości oczom zaprezentuje liczne walory bogaty i na pewno drogi środek. Rzeczona kabina urzeka ciekawymi w swojej fakturze elementami i podobno znakomitą jakością wykończenia. Tego ostatniego nie sprawdzimy, jednak warto docenić ciężką pracę konstruktorów, bowiem „lokata” mobilnego życia „drivera” nie świeci absolutną nudą. Kupując tytułowe Sylphy otrzymujemy zatem całkiem czytelny, intuicyjny i bogato wyposażony pojazd (m.in. dwustrefowa klimatyzacja), a swoistym deserem jest tutaj 1.8-litrowy motor benzynowy pracujący ze skrzynią XTRONIC CVT. Jednak to nadal klon znanego samochodu …\nMożecie powiedzieć, że gadam istne „banialuki”, ale czy opisywane Sylphy nie przypomina do złudzenia francuskiego Renault Latitude? Tak, na chłopskie oko jest mniejsze, ale to nie zmienia faktu, iż mamy do czynienia z chińskim pomysłem na komfortowego sedana. Dobrze, że opisywanego Nissana nie ma w Europie – inaczej znowu wysłuchiwalibyśmy jakich to kreatywnych i pomysłowych działaczy ma następna firma rynkowego handlu.


Hanmer: zastrzeżeń w hotelach i pensjonatach, domki i kemping - Pensionhotel\nHanmer Hotele, Pensjonaty, Domki, Apartamenty, Kempingi, Restauracje\nEuropa > England > Hanmer\nHanmer - wybierz swój hotel, pensjonat, domki obóz lub wynajem\nPensionHotel zaprasza do swojej stronie internetowej, gdzie Hanmer znaleźć wiele ofert zakwaterowania w hotelu, pensjonacie, domki, apartamenty i pola namiotowe. Można zatrzymać się w hotelu wellness, pensjonat rodzinny, luksusowy apartament, domek rybacki lub obóz letni. W Hanmer i jego okolicach znajdziesz wiele dziedzictwa kulturowego i naturalnego. Bezpośredni kontakt i rezerwacja online jest przeznaczony dla ciebie proste rezerwacji i udanej zacząć planować swoje wakacje. Łączymy listę restauracji w Hanmer i rezerwacji.\nEngland > England > England > Hanmer


Zimowe ABC - Opel POST\nZima na drodze przynosi wiele niespodzianek. Oto krótki poradnik, jak bezpiecznie podróżować.\n1. Niezamarzający płyn do spryskiwaczy – zbiornik płynu, przewody i dysze nie mogą być zamarznięte, aby w każdej chwili można było oczyścić pole widzenia.\n2. Niezamarzający płyn chłodniczy – sprawdź temperaturę zamarzania płynu lub zleć usługę w Autoryzowanym Serwisie Opla. Płyn chłodniczy musi spełniać swoją funkcję nawet w czasie mrozu. Jest to możliwe tylko wtedy, kiedy pozostaje płynny.\n3. Opony zimowe mają lepszą przyczepność i skracają drogę hamowania przy niskiej temperaturze. W takich warunkach opona letnia twardnieje i ślizga się po zimnej nawierzchni, natomiast specjalna mieszanka gumy w oponie zimowej zapewnia lepszą przyczepność.\n4. Łańcuchy śniegowe – należy z nich korzystać na drogach pokrytych śniegiem. Ich zakładanie warto przećwiczyć odpowiednio wcześniej. Łańcuchy muszą być dopasowane do rozmiaru ogumienia. No i oczywiście trzeba je na wszelki wypadek wozić ze sobą w samochodzie.\n5. Przewidywanie sytuacji i unikanie gwałtownych manewrów: dzięki temu samochód utrzyma bezpieczny tor jazdy.\n6. Więcej czasu na przygotowanie samochodu do jazdy. Opady śniegu często pojawiają się niespodziewanie. Nawet jeżeli warstwa białego puchu na samochodzie wygląda uroczo, przed rozpoczęciem jazdy samochód należy oczyścić ze śniegu i lodu. Dotyczy to także szyb bocznych i dachu. Dzięki temu nagłe hamowanie nie skończy się ograniczeniem pola widzenia przez śnieg zsuwający się z dachu, a inni kierowcy nie będą musieli obawiać się spadających na nich śniegowych pocisków. Za jazdę samochodem, z którego nie usunięto śniegu, grozi mandat!\nJaki wpływ na zachowanie kierowców mają bliscy?


Kryptosporydioza (Cryptosporidium spp.) oocysty w kale - Badania - Sklep Diagnostyki - Online kupisz badania w obniżonych cenach\nKryptosporydioza (Cryptosporidium spp.) oocysty w kale\nKod oferty: 3239\nKryptosporydioza (Cryptosporidium spp.) oocysty w kale. Identyfikacja oocyst rodzaju Cryptosporidium w barwionym rozmazie kału, istotna w diagnostyce choroby pasożytniczej – kryptosporydiozy.\nIdentyfikacja obecności oocyst rodzaju Cryptosporidium w barwionym rozmazie kału jest istotna w diagnostyce choroby pasożytniczej kryptosporydiozy. Gatunki rodzaju Cryptosporidium są pasożytniczymi pierwotniakami, zarażającymi liczną grupę kręgowców, w tym zwierząt udomowionych (np. psów, kotów i bydła) oraz ludzi. Gatunek Cryptosporidium parvum jest pasożytem wewnątrzkomórkowym, wywołującym kryptosporidiozę, objawiającą się wodnistą biegunką, a także nudnościami, wymiotami, skurczami jelit, niekiedy dusznościami, kaszlem, podwyższoną temperaturą i utratą wagi. Postacią inwazyjną pierwotniaka jest oocysta wydalana z kałem, przenoszona drogą fekalno-oralną w wodzie, na jarzynach i owocach. Może takżę dochodzić do bezpośredniej transmisji oocyst (człowiek-człowiek) w skupiskach ludzkich: w żłobkach, przedszkolach, szpitalach itd. oraz między domownikami. Cryptosporidium jest gatunkiem oportunistycznym, szczególnie niebezpiecznym dla osób z obniżoną odpornością (zakażonych HIV), u których rozwija się kryptosporydioza objawowa o ostrym przebiegu.


Szczawnica pokoje gościnne, pokój gościnny w Szczawnicy, tanie od 20zł - Meteor\nStrona główna noclegi góry noclegi Szczawnica pokoje gościnne Szczawnica\nznaleziono obiektów: 124\nJaworki ( centrum Szczawnicy ~ 5.1 km )\nPolecam kwatere u panstwa Bielskich, przyjazna atmosfera, zAdbane, czyste pokoje, zyczlwa goposyni, w okolicy cisza i spokoj. - bezubik\nPrzygotowaliśmy dla Państwa 30 miejsc noclegowych w nowocześnie i przytulnie urządzonych pokojach 2, 3, 4-osobowych posiadających łazienki i balkony oraz telewizory. Goście mogą korzystać z radiowego dostępu do internetu Wi-Fi. Udostępniamy w obiekcie salon z kominkiem oraz cał...\nGospodarze jak typowi górale szczerzy, pomocni, konkretni. Pokoje czyste, przestronne. Sama Szczawnica naprawdę fajne miejsce. Alternatywa dla zatłoczonego Zako... - Tomasz ŚWIDNICA\nPokoje z łazienkami i aneksami kuchennymi. W pokojach: balkon, TV. Wyposażenie aneksu kuchennego: płyta indukcyjna, kuchenka mikrofalowa, lodówka, czajnik bezprzewodowy, garnki, naczynia, sztućce. Na apartament składa się: pokój dzienny, sypialnia, łazienka, aneks kuchenny, balkon. Wyposażeni...\nUstrzyk ( centrum Szczawnicy ponad 10 km )\nPolecam wszystkim pobyt w" LĘGU" bardzo mili i sympatyczni wlśiciele, kuchnia smaczna i domowa.Pokoje czyściutkie, aneks kuchenny super wyposażony.Świ... - Iwona Jaremko\nPokoje z łazienkami i balkonami. W pokojach: TV-SAT, dostęp do internetu, czajnik bezprzewodowy, naczynia, sztućce. Do dyspozycji gości lodówka. Na terenie obiektu parking, możliwość grillowania. Dom położony przy potoku Grajcarek, przy ścieżce rowerowej, ok. 400 m od kolei linowej na...\nLiczba miejsc w pokojach: 30. Wyposażenie pokoi: łazienka z prysznicem, lodówka, czajnik elektryczny, TV, internet przewodowy oraz Wi-Fi, komplet ręczników, suszarka do włosów, szklaneczki, talerzyki, sztućce. Większość pokoi z balkonami.Do dyspozycji gości: internet przewodowy oraz Wi-F...\nPokoje 2, 3, 4-osobowe oraz studio dwupoziomowe z łazienkami i balkonami. W pokojach: TV, lodówka, czajnik bezprzewodowy, suszarka do włosów, suszarka na bieliznę, ręczniki, szlafroki, kosmetyki.Apartament z łazienką i aneksem kuchennym (bez możliwości gotowania). W apartamencie:...\nManiowy ( centrum Szczawnicy ponad 10 km )\nKrościenko nad Dunajcem ( centrum Szczawnicy ~ 3.9 km )\nSerdecznie zapraszamy Państwa do Krościenka do przepięknego miejsca, gdzie wypoczynek będzie miłym wspomnieniem i niezapomnianą przygodą. W naszej ofercie znajdziecie lśniąco czyste, ciepłe i komfortowe pokoje z łazienkami i balkonami. W ofercie posiadamy również apartament z kuchnią i łazienką.\nSzczawnica ( centrum Szczawnicy ~ 3.3 km )\nOferujemy Państwu kameralnie położone, przestronne (pow. 40-55 m2) 7 apartamentów zlokalizowanych na parterze, piętrze i na poddaszu. Na każdy apartament składa się: sypialnia, pokój dzienny, w pełni wyposażona kuchnia, łazienka, balkon lub taras. Wyposażenie kuchni: lodówka, kuchenka. Wyp...\nJaworki ( centrum Szczawnicy ~ 3.9 km )\nSerdecznie zapraszamy na komfortowy wypoczynek w przepięknym uzdrowisku Szczawnica. Nasz dom usytuowany jest przy rzece Grajcarek, wzdłuż której biegnie ścieżka rowerowo-spacerowa. Oferujemy wygodne pokoje 2, 3, 4 i 5-osobowe z łazienkami, balkonami, Wi-Fi. Duży zielony teren wokół domu, plac zabaw.\nJaworki ( centrum Szczawnicy ~ 5.5 km )\nBardzo miłe miejsce na wypoczynek. Po raz kolejny polecamy - pokój czysty, zadbany, z tarasami. Dziękujemy za gościnę i rekomendujemy tę miejscówkę jako miejsce... - Sebastian Sowa\nOferujemy miejsca noclegowe w nowo powstałym obiekcie. Do dyspozycji gości są pokoje typu studio, tj. dwa pokoje dwuosobowe z łazienką oraz jeden pokój pięcioosobowy, duży, doskonały dla rodzin (dwa łóżka dwuosobowe oraz jedno jednoosobowe) z łazienką. Każdy pokój posiada balkon.\nOwieczka ( centrum Szczawnicy ponad 10 km )\nGospodarstwo położone jest w Beskidzie Wyspowym. Nasza oferta skierowana jest głównie dla rodzin z dziećmi. Posiadamy duży ogród z placem zabaw, ławeczkami i zakątkami do wypoczynku, boisko do piłki nożnej i plażowej, odkryty basen, dużą altanę do prowadzenia warsztatów i wieczorne grillowanie.\nKwatera leży na granicy otuliny Pienińskiego Parku Narodowego. Do dyspozycji ogród z grillem i miejsce parkingowe na samochód. Pokoje 3-osobowe i 4-osobowy wyposażone w aneks kuchenny. Wszystkie pokoje z łazienkami.\nSzczawnica ( centrum Szczawnicy ~ 1.2 km )\nKemping jest czynny od maja do września. Opłaty na polu kempingowym za dobę: osoba dorosła 10 zł, dzieci 5 zł (do 4 lat), namiot 8 zł, samochód 10 zł, przyczepa kempingowa 12 zł, kamper 15 zł, podłączenie do prądu 10 zł, natrysk 5 zł/5 minut (automat).Wszystkie pokoje posiadają prywa...\nPokoje Pod Huliną\nPolecam gorąco tę kwaterę. Pokój czysty i ciepły /pomimo siarczystego mrozu/ z łazienką i balkonem z widokiem na las i promenadę wzdłuż szumiącej wartkiej rzecz... - Henryk\nPokoje z łazienkami. W pokojach: TV (odbiór naziemny DVB-T), szklanki i talerzyki, czajnik bezprzewodowy. Do każdego pokoju dostępna jest lodówka na korytarzu oraz aneks kuchenny.Możliwość skorzystania z internetu radiowego WiFi. Na terenie obiektu bezpłatny parking, w ogrodzie jest d...\nSromowce Niżne ( centrum Szczawnicy ~ 5.6 km )\nOchotnica Dolna ( centrum Szczawnicy ponad 10 km )\nHałuszowa ( centrum Szczawnicy ~ 8.7 km )\nDo dyspozycji gości: samodzielna kondygnacja - 2 pokoje i 2 łazienki na korytarzu, lodówka, czajnik bezprzewodowy.Z okien obiektu rozciąga się widok na Palenicę. Na terenie obiektu: parking, możliwość grillowania, altana ogrodowa.Obiekt położony jest w centrum miasta.\nJaworki ( centrum Szczawnicy ~ 5.6 km )\nSzczawnica ( centrum Szczawnicy ~ 1.4 km )\nWszystko ok, zgodne z opisem, kontakt idealny. polecam - Wojciech\nPokoje z łazienkami. W pokojach: TV, lodówka. Na domek składa się: sypialnia, salon, aneks kuchenny, łazienka, antresola. Na terenie obiektu parking.\nGdzie znaleźć najlepszy pokój gościnny w Szczawnicy?\nSzukając pokoi gościnnych w Szczawnicy mamy do wyboru 92 obiekty. Wśród nich znajdują się pokoje i apartamenty w kameralnych willach w uzdrowiskowej części miasta (np. przy ul. Kowalczyk) lub nieco dalej centrum (np. ul. Widok - jeśli zależy nam na korzystnej cenie). W niektórych obiektach można spotkać pokoje o podwyższonym standardzie (z łazienkami, telefonami, telewizją i balkonami) oraz skorzystać z oferty zabiegowej (masaże, sauna, jacuzzi). Takie pokoje gościnne można znaleźć przy ul. św. Krzyża. Obiekty ze wspólnymi aneksami kuchennymi i salą kominkową znajdują się na ul. Czarna Woda (Jaworki). W tej części Szczawnicy atrakcją turystyczną jest Rezerwat Przyrody Biała Woda i całoroczny wyciąg Arena Narciarska Jaworki-Homole. Noclegi w pokojach gościnnych przy ul. Połoniny sprawią, że każdy poczuje się wyjątkowo – eleganckie wnętrza, nowocześnie zaprojektowane pokoje i widoki na pasmo Pienin zachwycą turystów poszukujących komfortu i spokoju. Wybierając pokoje gościnne w Szczawnicy zimą, warto poszukać takich, które współpracują ze szkółkami narciarskimi – tego typu obiekt znajduje się przy ul. Szalaya.\nSzlaki turystyczne uzdrowiska Szczawnica\nW pokojach gościnnych Szczawnicy można wypoczywać przez cały rok. W zimie, oprócz szaleństwa na nartach (Palenica, Homole) można także zwiedzać muzea i galerie sztuki, Pijalnię Wód i ciepłe, stylowe kawiarenki. Zjawiskowe widoki Pienin przyciągają wszystkich turystów, a górskie szczyty są przystępne nawet dla dzieci (Trzy Korony, Palenica, Zaskalnik). Miłośnicy spacerów powinni wybrać się Drogą Pienińską, której końcowy punkt stanowi zabytkowy Czerwony Klasztor na Słowacji. W Szczawnicy łatwo trafić na szlak – większość z nich wychodzi ze Szczawnicy Dolnej lub z okolic dworca PKS. W pobliżu znajdują się pokoje gościnne przy ul. Głównej, Skotnickiej, Szalaya czy Połoniny.\nTanie pokoje gościnne w Szczawnicy\npokoje gościnne Tatry\npokoje gościnne Gorce\npokoje gościnne Tylka


Mity II wojny światowej - ebook - Jean Lopez - Olivier Wieviorka - bookto.pl\nAutorzy: Jean Lopez Olivier Wieviorka\nJapoński atak na Pearl Harbor był druzgocącą klęską Stanów Zjednoczonych, a Rommel był subtelnym strategiem; Waffen-SS stanowiła elitę armii, a armia włoska nie potrafiła walczyć; niemiecka wunderwaffe mogła odmienić losy wojny, a Hitler jedynie wyprzedził atak Stalina. Dziesięciolecia po zakończeniu II wojny światowej wielu wciąż wierzy w fałszywe tezy, często wykreowane przez ówczesną propagandę państw Osi. W czasie działań wojennych budowały one mit o nazistowskiej potędze, a po wojnie ich celem było zrzucenie odpowiedzialności za popełnione zbrodnie na innych. Mity II wojny światowej to krytyczne spojrzenie na liczne wytwory propagandy, które z powodzeniem funkcjonują do dzisiaj. Ich podważenie rzuca zupełnie inne światło na przebieg konfliktu i pokazuje, jak trudno jest nawet po zwycięstwie militarnym wygrać walkę o historię.\nTytuł oryginału: Les Mythes de la seconde guerre mondiale\nCopyright © Perrin, un département d’Edi8 2015\nAnglicy jednogłośnie popierali Churchilla przed i podczas ii wojny światowej\nKlęska z 1940 roku była nieunikniona\nU-booty mogły zmienić bieg wojny\nHitler jedynie wyprzedził atak Stalina\nPearl Harbor – japońskie zwycięstwo\nRommel był dobrym dowódcą\nKolejarze – wybitni bojownicy ruchu oporu i główni aktorzy wyzwolenia Francji\nGospodarka sowiecka nie mogła rywalizować z potencjałem przemysłowym Rzeszy\nMontgomery – przeceniany generał\nWaffen-SS – żołnierze elitarni\nII wojna światowa – męska sprawa\nArmia włoska była zła\nPacyfik – drugorzędny teatr działań\nLądowanie w Prowansji – niepotrzebna operacja\nAmerykański żołnierz nie potrafi walczyć\nFrancuski korpus ekspedycyjny we Włoszech – niepotrzebna ofiara\nBombardowania lotnicze pokonały Niemcy\nKamikaze zginęli na próżno\nFrancja przyczyniła się do zwycięstwa aliantów\nNiemiecka cudowna broń mogła wszystko zmienić\nNiemcy przegrały wojnę z powodu Hitlera\nJaponia skapitulowała z powodu Hiroszimy\nJałta, albo podział świata pomiędzy Wielką Trójkę\nNota biograficzna o autorach\n15 sierpnia 1945 roku, przerywając milczenie, żeby przemówić przez radio, cesarz Hirohito nakazuje narodowi japońskiemu, aby „zniósł to, czego nie da się znieść”. Tym czymś jest bezwarunkowa kapitulacja Japonii.\nDlaczego cesarz Hirohito wybrał pokój? Przecież dotychczas nie zabierał głosu, a nawet był wspólnikiem japońskiego militaryzmu, który w ciągu czternastu lat dopuścił się wielu aktów agresji? Kiedy próbujemy odpowiedzieć na to pytanie, natychmiast przychodzą nam na myśl katastrofalne skutki bomb atomowych zrzuconych na Hiroszimę, 6 sierpnia 1945, i na Nagasaki, 9 sierpnia 1945. Wydaje się, że to właśnie zniszczenie tych dwóch miast, startych w proch przez przerażającą broń, zmusza Tokio do kapitulacji.\nTa analiza jest uproszczona i pomija jeden decydujący czynnik: przystąpienie Związku Sowieckiego do wojny z Japonią 9 sierpnia 1945, trzy dni po Hiroszimie i dwie godziny przed Nagasaki, oraz następujący potem błyskawiczny podbój Mandżurii przez Armię Czerwoną w ramach najbardziej zmasowanej ofensywy II wojny światowej.\nNagasaki po wybuchu bomby plutonowej „Fat Man”\nStalin bierze pod uwagę wojnę z Japonią już w 1943 roku, ale chce uniknąć sytuacji, w której ZSRR walczyłby na dwóch frontach. Dlatego warunkuje swoje zaangażowanie w wojnę z Japonią wcześniejszym wyeliminowaniem nazistowskich Niemiec. W lutym 1945 roku w Jałcie Stalin odnawia swój zamiar i precyzuje, że zwróci się przeciw Japonii trzy miesiące po zakończeniu operacji w Europie, aby dać oddziałom Armii Czerwonej czas na rozwinięcie się wokół Mandżurii. W kwietniu, kiedy reżim nazistowski jest w stanie agonii, Stalin zrywa pakt o nieagresji, który ZSRR podpisał z Japonią w 1941 roku. W maju Stalin zaczyna przerzucać na Daleki Wschód wojska, które pokonały Trzecią Rzeszę. W lipcu 1945 roku zebrani w Poczdamie – dawnej siedzibie króla Prus Fryderyka Wielkiego – przywódcy Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Republiki Chin ponawiają swoje ultimatum dla Japonii, grożąc jej „całkowitym zniszczeniem”, jeżeli nie złoży broni. Podczas otwarcia konferencji amerykański prezydent Harry Truman ostrzega Stalina, że Stany Zjednoczone kilka godzin wcześniej z powodzeniem przetestowały bombę atomową i są gotowe użyć tej broni, żeby złamać Japonię. Truman jednak jest daleki od przekonania, że atom zakończy wojnę, i nalega, aby ZSRR jak najszybciej przystąpiło do walki. Stalin się zgadza. Nie chce zostać wykluczony z podziału Dalekiego Wschodu, do którego dojdzie po rozbiciu japońskiego imperium.\nNa początku sierpnia 1945 roku Armia Czerwona jest gotowa. W ciągu trzech miesięcy ponad 1,5 miliona żołnierzy, 30 000 dział i wyrzutni rakiet, około 5500 pojazdów pancernych i dział szturmowych, 86 000 różnych pojazdów i 3800 samolotów zostało przetransportowanych przez Syberię i rozlokowanych na granicy z Mandżukuo – tym pseudoniepodległym państwem utworzonym w 1932 roku przez japońskich wojskowych. Nigdy wcześniej Armia Czerwona nie skoncentrowała tak dużych środków, choć prawdą jest, że tym razem szykuje się do podboju terytorium wielkości całej Europy Zachodniej.\nJapoński plan obrony\nNaprzeciw Armii Czerwonej wprawionej w walce, w pełni wspieranej przez znajdujący się w szczytowym punkcie swoich możliwości przemysł zbrojeniowy i korzystającą z sieci nietkniętych dróg komunikacyjnych, stoi potęga japońska, będąca zaledwie cieniem tego, czym była niegdyś. Japoński archipelag jest odizolowany. US Air Force systematycznie niszczy japońskie ośrodki przemysłowe, a amerykańskie okręty podwodne i flota nawodna zapuszczają się aż po same wybrzeża wysp, żeby zatapiać ostatnie japońskie okręty, przecinając połączenia morskie Japonii z terytoriami, które jeszcze znajdują się w jej posiadaniu.\nJaponia posiada jednak ostatni atut: Mandżurię. Ten region znajduje się na granicy lub poza zasięgiem działania amerykańskich bombowców i w związku z tym nie ucierpiał od bomb. Kilka prób nalotów na Shenyang – zwany wówczas Mukden – i parę innych ośrodków przemysłowych, nie spowodowało większych szkód. Do 1941 roku będąca kwiatem cesarskich wojsk Armia Kwantuńska, skoszarowana w Mandżurii, wraz z wojskami okupującymi Chiny jest ostatnią zorganizowaną siłą Japonii.\nTa armia liczy na papierze 700 000 ludzi, ale w rzeczywistości jest osłabiona, gdyż część jej sił została wysłana do wzmocnienia innych sektorów walk, na przykład Birmy. Jeśli według japońskich kryteriów Armia Kwantuńska jest dobrze wyposażona, to w porównaniu ze środkami aliantów jej uzbrojenie w większości jest bardzo przestarzałe. Brakuje jej dział przeciwczołgowych: jej karabiny przeciwpancerne wz. 97 i armaty typ 98 (20 mm) i wz. 41 (47 mm) mają zbyt słaby kaliber, aby dać radę grubym sowieckim pancerzom. Tak jak w pozostałych jednostkach wojsk cesarskich, jej pojazdy pancerne są to w większości tankietki – Typ 94 i 97 Te-Ke – i lekkie czołgi – Typ 95 Ha-Gō – pomyślane jako wsparcie dla piechoty, a nie jako broń w walce z siłami pancernymi nieprzyjaciela. Armaty czołgów średnich – czołgów Typ 89 A Chi-Ro, Typ 94 oraz najnowszego, Typ 97 Chi-Ha – nie są w stanie przebić pancerza sowieckich odpowiedników, podczas gdy same wrażliwe są na pociski kumulacyjne przeciwnika. Armia Kwantuńska płaci wysoką cenę za decyzję wysokiego dowództwa, aby poświęcić wojsko pancerne przez wierność doktrynie, która daje pierwszeństwo piechocie, oraz przez względy ekonomiczne349. Natomiast lotnictwo Armii Kwantuńskiej, liczące około 2000 samolotów, oddało swoje najlepsze maszyny do szwadronów kamikaze na Pacyfiku.\nPiechota, zwornik Armii Kwantuńskiej, jest przerośnięta z powodu miejscowych rekrutów oraz Koreańczyków wcielonych przymusowo, którzy nie mają ani lojalności, ani zaciekłości japońskiego żołnierza. Jednostki kawalerii białych Rosjan, należące do Rosyjskiej Partii Faszystowskiej carskiego generała Władimira A. Kislicyna, które zostają utworzone, również mają znikomą wartość bojową350. Wreszcie dowództwo nie należy do najbłyskotliwszych, gdyż najbardziej kompetentni oficerowie zostali wysłani do walki w innych regionach.\nWobec sowieckiego zagrożenia Armia Kwantuńska wybiera strategię inspirowaną bitwami na Pacyfiku. Nie chodzi w niej już o uderzenie w przeciwnika wszystkimi siłami, aby doprowadzić do bitwy na wyniszczenie, nie chodzi o zwycięstwo w jednym rzucie poprzez uderzenie czołowe, zgodnie z zasadami strategicznymi nauczanymi w Japonii od XIX wieku. Od końca 1942 roku Japończycy zmuszeni są do defensywy. Okopują się w punktach wsparcia, które są tak rozmieszczone, aby przeciwnik drogo opłacił swój marsz naprzód. Strategia cesarskiego wojska zmienia się wówczas z agresji ofensywnej na bezlitosną wojnę na wyczerpanie sił i walkę do ostatniego żołnierza.\nBiorąc pod uwagę fakt, że środkowa równina Mandżurii sprzyja sowieckim siłom pancernym, japoński plan polega na tym, aby opóźnić przekroczenie granicy przez Armię Czerwoną i dać Armii Kwantuńskiej czas na wycofanie się na obszary górskie granicy koreańskiej. Pod wpływem przekonania, że japoński żołnierz piechoty jest najlepszy na świecie, japońskie dowództwo zamierza tym manewrem odzyskać przewagę, zmuszając Sowietów do walk pieszych na terenach górzystych i lesistych, niekorzystnych dla pojazdów opancerzonych. Znów jest to odbicie doświadczeń zyskanych w walce z Amerykanami: cesarskie wojsko opuszcza otwarte przestrzenie – na wyspach Pacyfiku były to plaże – i wykorzystuje możliwości tworzenia umocnień, jakie daje teren nierówny i pokryty roślinnością.\nZa tym japońskim planem kryje się również stare rozumowanie strategiczne. Celem nie jest utrzymanie Mandżurii, o której Japończycy od dawna wiedzą, że jest wystawiona na atak. Chodzi o to, aby wykorzystać ten region jako strefę buforową, zrobić z niego wał obronny chroniący Koreę. Włączony w 1910 roku do cesarstwa Półwysep Koreański dzieli od Japonii tylko Cieśnina Cuszimska, szeroka na zaledwie 100 kilometrów i tym łatwiejsza do przekroczenia, że na jej środku jest wyspa, od której pochodzi nazwa tego przewężenia między Morzem Japońskim a Żółtym. Półwysep stanowi doskonałą trampolinę do lądowania na Wyspach Japońskich. Właśnie po to, aby zakluczyć te otwarte wrota w obronie archipelagu, w 1904 roku Japonia wypowiedziała Rosji wojnę i z tego samego powodu Armia Kwantuńska przygotowuje swoje wycofanie aż do górzystej granicy koreańskiej. Japończycy znajdują się u szczytu swojej myśli strategicznej, zapoczątkowanej podczas wojny rosyjsko-japońskiej. Ale o ile wówczas owa refleksja była trzeźwa, to czterdzieści lat później, latem 1945 roku, nie ma już nic wspólnego z racjonalnym zrozumieniem relacji sił. Karmi się niezachwianą wiarą, że ofiarność japońskiego żołnierza może zmienić bieg Historii.\nReasumując, celem Japończyków nie jest pokonanie Sowietów, ale wycieńczenie ich w taki sam sposób, w jaki próbują wyniszczyć Amerykanów na Pacyfiku. Nie chodzi już o zwyciężenie przeciwnika, ale o doprowadzenie go do desperacji, zadając mu niemożliwe do zniesienia straty.\nJapoński plan posiada jednak słaby punkt, błąd, który dowództwo japońskie powtarza sztywno od lat 30. Zawarte w nim projekty są jedynie projekcjami tego, jak Japończycy poprowadziliby kampanię, gdyby mieli inicjatywę. Ich rozumowanie doskonale odpowiada środkom militarnym, które posiadają, ale nie bierze pod uwagę głębokich zmian, jakie dokonały się podczas wojny w Europie w latach 1939–1945. W 1931 roku Armia Kwantuńska, nie posiadając czołgów – jeśli pominiemy kilka czołgów Renault T4 (w ten sposób oznaczano w Japonii czołg Renault FT), które nie zostały naprawdę użyte z powodu mrozu – podbiła Mandżurię, posuwając się wzdłuż linii kolejowych. Japończycy wyciągają z tego wniosek, że Sowieci wejdą do Mandżurii tą samą drogą, i w związku z tym, ponieważ granica z Mongolią jest nieosiągalna dla kolei, nie zadają sobie trudu, żeby ją umocnić. A tymczasem to właśnie przez to miękkie podbrzusze sowieckie czołgi zagłębią się w Mandżurię i dokonają jednego z najbardziej spektakularnych Blitzkriegów II wojny światowej.\n9 sierpnia 1945 roku o godzinie 4 rano Armia Czerwona rozpoczyna ofensywę. Ponieważ sowieckie służby wywiadowcze rozpracowały japońskie zamiary, dlatego działania wojenne zostały odpowiednio przystosowane. Ofensywa jest powszechna i postępuje według trzech osi. Jeden atak w kierunku wschód-zachód wychodzi z prowincji morskiej między Chabarowskiem a Władywostokiem. Równocześnie siły sowieckie przekraczają rzekę Amur i szybko schodzą w kierunku południowym. Te dwa fronty nie mają jednak zadać śmiertelnego ciosu. Są jedynie manewrami, mającymi rozczłonkować, unieruchomić i zmylić Armię Kwantuńską. Główne natarcie sowieckiej ofensywy rusza z Mongolii Zewnętrznej. Wybierając ruch okrążający poprzez stepy, Sowieci maksymalnie wykorzystują swoje mistrzostwo w operowaniu siłami pancernymi, zdobyte podczas wojny z Niemcami.\nUzbrojenie tych trzech frontów odpowiada roli, jaka została każdemu z nich przeznaczona. Fronty wschodni i północny koncentrują silną ciężką artylerię i piechotę szturmową po to, aby rozbić bunkry na granicy, podczas gdy wojska na zachodzie, których zadaniem jest przeprowadzenie decydującego przełamania, są to zasadniczo pułki pancerne, wśród nich słynna elitarna 6 Armia Pancerna Gwardii.\nDobrze poinformowani o słabych środkach przeciwczołgowych Armii Kwantuńskiej (dzięki rosyjskim emigrantom mieszkających w Mandżurii oraz dezerterom koreańskim lub pochodzenia chińskiego z Armii Kwantuńskiej), Sowieci celowo rezygnują ze swoich T-32, lepiej uzbrojonych, ale zbyt ciężkich, i wybierają czołgi lekkie, które są dużo szybsze. Powodzenie sowieckiego planu opiera się na szybkości.\nSowieci nie zapominają o wyspie Sachalin, której południowa połowa od czasu wojny rosyjsko-japońskiej należy do Japonii. 11 czerwca inne pułki wojsk przebijają się przez linię bunkrów, która wyznacza 50 równoleżnik oddzielający oba kraje. Tego samego dnia mają miejsce operacje desantowe na północy wschodniego wybrzeża Korei.\nArmia Czerwona wykorzystuje wszystkie środki taktyczne, które pozwoliły jej rozgromić Wehrmacht: doskonałe zapory artyleryjskie, nieprzerwane bombardowania lotnicze na tyłach nieprzyjaciela, manewry obejścia zsynchronizowane z koncentracją czołgów. Mimo to na wschodzie Sowieci wprowadzają innowację w postaci flotylli monitorów i barek rzecznych, zastępującej czołgi i artylerię, której trudno poruszać się po mokradłach pozbawionych dróg i wezbranych po letnich deszczach. Silnie uzbrojone statki wpływają w rzekę Sungari, dopływ rzeki Amur, przecinający Mandżurię z góry na dół, i swoimi działami kalibru 150 mm wspierają operacje desantowe, które uderzają od tyłu w japońskie punkty wsparcia. Te działania, którym towarzyszyło wszechobecne lotnictwo, zapisały się w annałach jako dość rzadki przykład wojny rzecznej, prowadzonej zarazem na wodzie, na lądzie i w powietrzu.\nZagranie japońskiego dowództwa, aby zablokować postęp Armii Czerwonej, albo przynajmniej go spowolnić, kończy się porażką. Bezustannie przeciążona Armia Kwantuńska nie jest w stanie się przegrupować. Japońska piechota daje pokaz fanatyzmu, który szokuje weteranów najcięższych walk w Europie. Nigdy Niemcy nie pokazali takiej determinacji. Aby zrekompensować brak środków przeciwczołgowych, żołnierze japońscy masowo rzucają się pod gąsienice pojazdów pancernych, ściskając minę lub ładunek dynamitu. Kontrataki prowadzone są tak jak na Pacyfiku, w postaci szarży banzaï z bagnetem na broni, które siecze sowiecki ogień351. Są to próżne ofiary. Pomimo samobójczego oporu Armia Kwantuńska pada. Japończycy płacą za przestarzałą koncepcję wojenną. Nie zrozumieli roli, jaką broń pancerna odegrała podczas bitwy o Nomonhan – bitwy nad Chałchin-Goł – przeciwko Sowietom sześć lat wcześniej. Tymczasem ten szereg starć, ograniczonych i rozłożonych w czasie od maja do lipca 1939 roku, posłużył za plac manewrowy dla przyszłego marszałka Grigorija Żukowa. To właśnie w tym opanowanym przez komary zakątku świata, między Mongolią Zewnętrzną a Mandżukuo, Sowieci testują i dopracowują zasady interakcji między artylerią, wojskami pancernymi i piechotą uderzeniową, które z powodzeniem przeciwstawią Niemcom i które podniosą na szczyty doskonałości w walkach przeciwko Japończykom w sierpniu 1945 roku.\nUtrata Mandżurii jest katastrofą dla Japonii, ponieważ Armia Czerwona może teraz wziąć udział w inwazji na Wyspy Japońskie, którą Amerykanie planują na wiosnę 1946 roku. Również z politycznego punktu widzenia jest to dotkliwa porażka. Interwencja Stalina rozwiewa nadzieje na honorowy pokój. Była to iluzoryczna nadzieja, ale Japonia desperacko ją pielęgnowała.\nJapończycy z pewnością mieli świadomość tego, że po upadku Hitlera, im dłużej będzie trwać wojna w Azji, tym bardziej Stalin będzie miał ochotę, aby wziąć udział w podziale łupów. Nie spodziewali się jednak konfrontacji z ZSRR wcześniej niż wiosną 1946 roku. Sądzili, że będą mogli wykorzystać ten czas i przekonać Stalina, żeby posłużył jako mediator między Japonią a Anglikami i Amerykanami.\nPrawdą jest, że Stalin postrzegany jest jako spadkobierca carskiego imperium, a zatem jako niebezpieczny rywal w wyścigu o hegemonię w Azji Północno-Wschodniej. Ta konkurencja, będąca źródłem wojny rosyjsko-japońskiej w 1904 roku, trwa nadal w pierwszej połowie XX wieku. Japonia stara się wykorzystać każdą słabość swojego sąsiada, żeby wypędzić go z Dalekiego Wschodu. W 1920 roku wysyła korpus ekspedycyjny 30 000 żołnierzy, aby zajęli dolinę rzeki Amur, i próbuje zagarnąć Syberię, zbierając resztki carskich wojsk.\nW 1932 roku zachęcona zwycięskim podbojem Mandżurii, Armia Kwantuńska sądzi, że wybiła godzina, aby skrzyżować żelazo z Armią Czerwoną, która ledwo podnosi się z chaosu rewolucji październikowej. Pobicie ZSRR, zanim jego siły wojskowe nie zostaną zmodernizowane, staje się obsesją Kōdōha, Cesarskiej Drogi, jednego ze stronnictw militarystycznych wewnątrz armii cesarskiej, które strąca Japonię w faszyzm. Ówczesny minister wojny, Araki Sadao, gorąco walczy o to, aby uderzyć na ZSRR przed 1936 rokiem, kiedy Armia Czerwona dorówna armii cesarskiej, po czym ją wyprzedzi, zgodnie z japońskimi służbami wywiadowczymi.\n„Kryzys z 1936 roku”, jak japońscy wojskowi nazywają ten epizod, mija, gdyż zajęty sytuacją w Europie Stalin odpuszcza i na rzece Amur przyjmuje postawę czysto defensywną. Widmo ofensywnego powrotu Sowietów, jak również wsparcie wojskowe udzielone przez Stalina Chinom, które od 1937 roku opierają się japońskiej inwazji, skłaniają Armię Kwantuńską do zorganizowania starcia pod Nomonhan, przy niewiedzy Tokio, zakładając, że kiedy już rozpoczną się walki, cesarska kwatera główna będzie zmuszona wysłać posiłki i że wyniknie z tego wojna o panowanie nad Syberią.\nTen sposób wywierania przymusu na Tokio jest symptomatyczny dla spirali konfliktów, która wciągnie Japonię w coraz to szersze konfrontacje z coraz to potężniejszymi przeciwnikami. Jest to strategia bardziej pochopna niż przemyślana i polega na polityce coraz wyższych stawek i faktów dokonanych, którą narzucają oficerowie352. Tym razem jednak najwyższe dowództwo, wobec żywej reakcji Sowietów pod Nomonhan oraz braku postępów sił japońskich w Chinach, zmusza Armię Kwantuńską do posłuszeństwa. Porażka pod Nomonhan przekierowuje japońską strategię. Ekspansja japońska nie będzie już odbywać się ku północy, ale w kierunku Azji Południowo-Wschodniej, a zatem na niekorzyść mocarstw anglosaskich, które zajmują miejsce ZSRR jako głównego przeciwnika Japonii353.\nParadoksalnie, pomimo tego, iż są zaciekłymi antykomunistami oraz nie doceniają wartości rosyjskiego żołnierza, którego pobili w 1905 roku, japońscy wojskowi żywią pewien podziw wobec Stalina. Komunizm, chociaż prześladowany wewnątrz japońskiego imperium, jest pojmowany jako naturalny sprzymierzeniec przeciwko kapitalizmowi i liberalizmowi anglosaskiemu. To bardzo stara idea. Już w 1921 roku ideolog Yoshi Kuno przepowiada w książce What Japan Wants, że jeśli kraje anglosaskie odmówią Japonii tych części chińskiego terytorium, do których Japonia rości pretensje, Japonia połączy się z ZSRR i z Niemcami, i że ten sojusz, „jeden z najwspanialszych, jakie pozna historia”354, będzie wstępem do II wojny światowej.\nW latach 30. sowiecki totalitaryzm jest źródłem inspiracji dla japońskich militarystów. Kopiują stalinowski pierwszy plan pięcioletni, aby przekształcić Mandżurię w kompleks wojskowo-przemysłowy, a następnie zmilitaryzować przemysł w Japonii355.\nPrzez całe lato 1945 roku, tak jak Joseph Goebbels, który po lądowaniu w Normandii w 1944 roku fantazjuje na temat hipotetycznego rozpadu obozu aliantów356, Japończycy liczą na to, że sprzeczności między ZSRR i Stanami Zjednoczonymi w końcu rozbiją koalicję i ocalą Japonię. Niektórzy z nich wyobrażają sobie odwrócenie sojuszy, z Japonią jako sojusznikiem Stanów Zjednoczonych przeciwko ZSRR, inni widzą Japonię u boku ZSRR przeciwko Stanom Zjednoczonym357.\nNa początku sierpnia 1945 roku nie ma żadnych wątpliwości co do tego, jak zakończy się wojna, ale jej koniec wydaje się odległy. Opór Japończyków nadal jest zaciekły, co pokazuje bitwa o Okinawę. Aby pokonać tę wyspę na południu archipelagu japońskiego, trzeba osiemdziesięciu dwóch dni strasznych walk, w okresie od kwietnia do czerwca 1945 roku, w których bierze udział anglo-amerykańska armada potężniejsza niż ta, która wylądowała w Normandii. Bilans tego zwycięstwa jest krwawy i wynosi 14 000 zabitych i 50 000 rannych po stronie aliantów. Ciężkie straty skłaniają Amerykanów do przejścia do jeszcze bardziej brutalnego etapu wojny powietrznej, którą prowadzą przeciwko Japonii, i do użycia bomby atomowej. Nie mają jednak przekonania, czy ta broń oszczędzi im konieczności wysłania wojsk na ląd, i obawiają się kampanii, która będzie kosztować życie wielu amerykańskich żołnierzy.\nTokio bowiem nie zamierza kapitulować. Od wielu miesięcy jego emisariusze sondują kraje neutralne – Portugalię, Watykan i ZSRR (z którym Japonia w 1941 roku podpisała traktat o nieagresji) – aby posłużyły jako pośrednicy w ewentualnych rokowaniach. Od lipca Tokio deklaruje, że jest gotowe wysłać swoich emisariuszy do Europy, aby negocjowali z aliantami okupującymi Niemcy. Wskazuje się na księcia Fumimaro Konoe jako na szefa tej delegacji, który planuje po drodze zatrzymać się w Moskwie, aby otrzymać tam poparcie Stalina. Już sama decyzja, żeby delegację poprowadził Konoe wskazuje na słabość japońskich intencji. Konoe wprawdzie podał się do dymisji ze stanowiska premiera w 1941 roku, na kilka tygodni przed atakiem na Pearl Harbor, aby zamanifestować swoją niezgodę wobec decyzji ataku na Stany Zjednoczone, ale to on w 1937 roku przekonał Hirohito do inwazji na Chiny, a następnie wprowadził w życie militaryzację Japonii.\nW rzeczywistości upór, którego wyraz daje Tokio, ujawnia bardziej paraliż niż konsensus. Japońska elita jest głęboko podzielona. Dwór pogodził się z myślą, że wojna jest przegrana, i otoczenie cesarza jest gotowe poświęcić imperium podbite od końca XIX wieku w zamian za pewność, że cesarz uratuje koronę. Pałac obawia się losu Kaisera Wilhelma, zdetronizowanego po klęsce Niemiec w 1918 roku. Priorytetem dworu jest zachowanie Kokutai – mistyczno-nacjonalistycznego ustroju, którego ucieleśnieniem jest cesarz i który stanowi uzasadnienie systemu politycznego, łącząc tożsamość i trwanie Japonii jako narodu z więzami łączącymi naród z instytucją cesarską. Jednak od wiosny 1945 roku japońska ludność, wygłodniała z powodu coraz bardziej surowej reglamentacji, oszalała przez prawie codzienne naloty amerykańskie bezkarnie bombardujące i ostrzeliwujące miasta i wsie, i zdemoralizowana przez wycofywanie się Japonii na Pacyfiku, coraz bardziej otwarcie krytykuje suwerena i obarcza go odpowiedzialnością za nieszczęścia, które dotykają kraj. Aby ratować Hirohito, trzeba szybko zakończyć wojnę.\nZ drugiej strony najwyższe dowództwo prezentuje cechy syndromu Machabeuszy – Żydów oblężonych przez Rzymian, którzy woleli popełnić samobójstwo, niż się poddać (II wiek p.n.e.). Wojskowi uważają, że Japonia wciąż nie została pokonana, gdyż zachowuje jeszcze część Chin i całą Mandżurię. W odpowiedzi na ultimatum z Poczdamu biorą pod uwagę wstrzymanie ognia, jedynie jeśli zostaną spełnione cztery warunki: monarchia zostanie utrzymana, demobilizację przeprowadzi cesarska kwatera główna bez interwencji aliantów, nie będzie okupacji, a zatem obcych żołnierzy depczących świętą ziemię Japonii, zaś oficerowie oskarżeni o zbrodnie wojenne będą sądzeni przez japońskie trybunały wojskowe.\nAmerykanie na początku są optymistyczni, ale szybko tracą złudzenia, i stąd bierze się ich nieprzejednana postawa w Poczdamie i naciski na Stalina, aby najechał Mandżurię. Kiedy do Waszyngtonu dociera nowina o inwazji na Mandżurię, Amerykanie przyjmują ją z uczuciem ulgi. Wiceadmirał John H. Cassady, zastępca dowódcy operacji morskich, na gorąco wyraża rozmiar amerykańskich uczuć. Blokada Japonii jest niewystarczająca z powodu Morza Japońskiego, „nie posiadamy żadnej bazy w tym rejonie i nawet jeśli marynarka cesarska zostanie zniszczona, wprowadzenie naszych okrętów na to zamknięte morze jest ryzykownym manewrem. Jest oczywiste, że ta wiadomość [o przystąpieniu ZSRR do wojny – przyp. autora] rozwiązuje problem. Teraz Japonia ma na swojej północno-zachodniej flance nie tylko jedną z największych armii świata, ale te terytoria pozwalają wzmóc ataki lotnicze na obiekty przemysłowe i wojskowe… Możemy teraz przygotować inwazję Japonii z większą pewnością. Co nie znaczy, że wojna została wygrana. Ale nasza misja stała się łatwiejsza i mamy wszelkie powody, by sądzić, że jej trwanie zostało znacznie skrócone”358.\n„New York Times” ocenia, że sytuacja Japonii jest teraz jeszcze bardziej katastrofalna aniżeli sytuacja Niemiec po klęsce ostatniej próby kontrataku w Ardenach. Następnego dnia ten sam dziennik precyzuje swoją analizę: „Nadzieja, którą zachowywała Japonia, aby podzielić aliantów i odroczyć ostateczny atak na nią, zadając aliantom ciężkie straty za pomocą ataków samobójczych, już się skończyła. Jej skradzione imperium jest przecięte na pół przez siły anglo-amerykańskie na morzu i chińskie na lądzie, a japońskie wyspy znajdują się w stanie blokady i doznają niszczycielskich nalotów. Japonia musi teraz stawić czoła bezpośredniemu atakowi na swoją ostatnią pozycję, która pod wieloma aspektami jest najbardziej solidna – na Mandżurię. To tam Japonia skupiła swój przemysł wojenny i tam znajdują się najpotężniejsze siły, które jej zostały – Armia Kwantuńska. Tak jak Niemcy, Japonia musi teraz prowadzić wojnę na dwóch frontach, do czego ma jeszcze mniejsze możliwości niż jej dawny sojusznik”.\nGenerał Douglas MacArthur również jasno widzi militarne korzyści płynące z interwencji Sowietów. W dzień przystąpienia ZSRR do wojny wydaje następujący komunikat: „Cieszę się z przystąpienia ZSRR do wojny z Japonią. Umożliwia to wzięcie Japończyków w wielkie kleszcze, które muszą zniszczyć nieprzyjaciela. W Europie Rosja była na froncie wschodnim, a alianci na zachodnim. Teraz my jesteśmy na wschodzie, a Rosja na zachodzie, ale wynik będzie ten sam”359.\nSowieci uwalniają Amerykanów od widma Armii Kwantuńskiej przeniesionej z Mandżurii i okopującej się w Japonii. Teraz zatem na amerykańskich strategach większe wrażenie robią skutki przystąpienia Sowietów do wojny niż skutki dwóch bombardowań atomowych.\nHirohito odradza się jako pacyfista\nReakcje wewnątrz pałacu cesarskiego na zniszczenie Hiroszimy, a następnie na sowiecki atak i na zbombardowanie Nagasaki wciąż są słabo znane. Ludzie, którzy brali udział w obradach, zachowali sekret lub udzielili jedynie bardzo szczątkowych i korzystnych dla cesarza informacji. Te trzy następujące krótko po sobie wydarzenia dają otoczeniu Hirohito solidne argumenty, żeby zmusić wojskowych do złożenia broni. Aby uratować tron, trzeba na nowo wymyślić osobę, która na nim zasiada. Podczas tych kilku decydujących dni Hirohito zostaje przekształcony z wojowniczego wodza, obojętnego na los swoich poddanych, w dobroczynnego pacyfistę, będącego zakładnikiem koterii ekstremistów360. Po trwających jeden dzień wahaniach Hirohito nakazuje Kōichiemu Koido, strażnikowi tajnej pieczęci i swojemu najbliższemu doradcy, aby sporządził reskrypt kończący wojnę.\nDwóch erudytów, którzy mają zredagować ten tekst, przez trzy dni łamie sobie głowę, jak uniknąć wszelkich aluzji mogących w jakikolwiek sposób zaszkodzić cesarzowi i uczynić go odpowiedzialnym za wojnę i za klęskę. W końcu oddają manuskrypt napisany w archaicznym stylu, pełen zawiłych i ledwo zrozumiałych konstrukcji słownych. Hirohito otrzymuje ostateczny tekst komunikatu nocą 14 sierpnia 1945 roku i następnego dnia w południe odczytuje go przez radio.\nTekst przywołuje klęskę Niemiec i przystąpienie ZSRR do wojny poprzez następujące iście pytyjskie zdanie: „Ogólna tendencja na świecie zwróciła się przeciw [naszym] interesom”. Za to aluzja do bomby atomowej jest bardziej wyraźna: kolosalna niszczycielska moc atomu uderza w umysły i aby „uratować ludzką cywilizację… przed totalną zagładą”, Japonia kapituluje – nawet jeśli to słowo, jak również słowo oznaczające poddanie się, nie zostają nigdy wypowiedziane.\nZatem jeszcze zanim zakończyły się działania wojenne, II wojna światowa już jest pisana na nowo. W tygodniach następujących po kapitulacji uznaje się rolę, jaką odegrał ZSRR w klęsce Japonii. Książę Naruhiko Higashikuni, mianowany premierem 16 sierpnia 1945 roku, przyznaje w swoim pierwszym przemówieniu w parlamencie 5 września 1945 roku, że wypowiedzenie wojny przez ZSRR postawiło Japonię w „najgorszej możliwej sytuacji”. Ale w tym samym czasie, szef rządu przejściowego podejmuje mit przedstawiający bombę atomową jako jedyną przyczynę japońskiej klęski. Hirohito nakazał złożyć broń właśnie po to, aby uchronić Japonię i jej ludność przed tymi strasznymi bombami, robiąc to „w interesie pokoju i ludzkości”361.\nZ biegiem lat ta narracja się rozwinie. Inwazja Mandżurii w 1931 roku, a następnie Chin w 1937 oraz kampania mandżurska w 1945 zostaną zapomniane, chociaż były decydującymi etapami II wojny światowej w Azji. Również nie będzie mowy o tym, że Japonia przegrała wojnę z powodu błędów strategicznych, ale dlatego, że Amerykanie użyli nieludzkiej broni.\nNaturalny odruch historyków, aby skupić się na tej części historii, która dotyczy ich własnego kraju, zakorzenia tę opowieść w Stanach Zjednoczonych. Ale zapomnienie o roli ZSRR wynika również z motywacji bardziej politycznych. Na początku września 1945 roku, kiedy zimna wojna jeszcze się nie rozpoczęła, Amerykanie wykluczają Sowietów z okupacji Japonii, która staje się sprawą wyłącznie amerykańską (jeśli pominiemy obecność małego kontyngentu australijskiego ulokowanego w Hiroszimie, który nie odgrywa jednak żadnej politycznej roli). Uznanie zasług Armii Czerwonej wymagałoby przyznania ZSRR miejsca w procesie reorganizacji japońskiego społeczeństwa.\nZimna wojna rodzi się w Azji i wcześniej niż w Europie prowadzi do konfrontacji militarnej – w Chinach w postaci wojny domowej, którą wygrywa Mao Zedong (1949), a następnie w Korei (1950). Położenie akcentu na bombardowania w Hiroszimie i w Nagasaki oraz wybielenie Hirohito jest niezbędne do tego, aby uczynić z Japonii azjatycki filar amerykańskiego systemu obrony.\nFlagi samurajów w rękach żołnierzy Armii Czerwonej, rzeka Sungari, sierpień 1945 roku\nGlantz, David, The Soviet Strategic Offensive in Manchuria, 1945, Nowy Jork, Routledge, 2003.\nKasumasa, Sato, Saigo no Kantogun, Kachidoki no Hata, Tokio, Mitsuhitosha, 2008.\nKazutoshi, Hando, Sōren ga Manchu ni Shikō Natsu, Tokio, Bungeishunjū, 2002.\nSapir, Jacques, La Mandchourie oubliée. Grandeur et démesure de l’art de la guerre soviétique, Paryż, Editions du Rocher, 1996.\nToshihiko, Shimada, Zai Manchu Rikugun no Dokusū, Tokio, Kodansha, 2005.\n349 US War Department, Handbook on Japanese Military Force, 1944, wydany ponownie przez Louisiana State University Press, Baton Rouge, 1991.\n350 Sabine Breuillard, Harbin and Manchuria: Space, and Idendity, Durham (Caroline du Nord), Duke University Press, 2000.\n351 Jacques Sapir, La Mandchourie oubliée. Grandeur et démesure de l’art de la guerre soviétique, Paryż, Editions du Rocher, 1996.\n352 Bruno Birolli, Ishiwara, l’homme qui déclencha la guerre, Paryż, ARTE éditions/Armand Colin, 2012.\n353 Eri Hotta, Japan 1941. Countdown to Infamy, Nowy Jork, Alfred A. Knopf, 2013.\n354 Yoshi S. Kuno, What Japan Wants, Nowy Jork, Thomas Y. Crowell Company, 1921.\n355 The Japanese Wartime Empire, 1931–1945, praca zbiorowa, Princeton (New Jersey), Princeton University Press, 1996.\n356 Joseph Goebbels, Dzienniki, 3 tomy, wybór i tłum. Eugeniusz Cezary Król, Warszawa, Świat Książki 2013–2014.\n357 Yukiko Koshiro, Imperial Eclipse: Japan’s Strategic Thinking about Continental Asia before August 1945, Ithaca, Cornell University Press, 2013.\n358 „The New York Times”, 9 sierpnia 1945.\n359 William Manchester, American Caesar, Douglas MacArthur, 1880–1964, Boston, Toronto, Little, Brown and Co, 1977, s. 438 i 439.\n360 Herbert P. Bix, Hirohito and The Making of Modern Japan, Nowy Jork, Perennial, 2001.\n361 „The New York Times”, 6 września 1945.