W piątek Msza Święta w intencji Hospicjum – Kurier Wileński\nStrona główna Newsy W piątek Msza Święta w intencji Hospicjum\n20 listopada (piątek) — Dzień Odpustu Opiek Najświętszej Maryi Panny, Matki Miłosierdzia przeznaczony dla misji hospicyjnej.\nTotus Tuus — czyli „cały Twój” po łacinie. To hasło kojarzone z Janem Pawłem II jest oficjalnym mottem tegorocznych Opiek\nO godz. 13:00 zostanie odprawiona Msza Święta w intencji Hospicjum — będziemy się modlić za naszych Pacjentów oraz ich Rodziny, Pracowników, Wolontariuszy i Darczyńców, będziemy też pamiętać w modlitwie o wszystkich Pacjentach, którzy odeszli do Domu Ojca.\nOdpusty Opieki Najświętszej Maryi Panny, Matki Miłosierdzia (potocznie nazywane „Opiekami”) to charakterystyczny dla Wilna obrazek — wierni z miasta, okolic, a nawet świata zbierają się, aby wznieść do Matki Bożej swoje błagania i prosić o przebaczenie.\nPandemia narzuca inne niż zwykle warunki — jest to jednak tym bardziej czas, gdy potrzebujemy wstawiennictwa Maryi Panny.\nOpieki Matki Boskiej Ostrobramskiej są dla każdego strapionego, dla każdego uciekającego się do Matki Bożej — niezależnie od języka, msze są bowiem odprawiane we wszystkich podstawowych językach europejskich.\nHospicjum im. błogosławionego księdza Michała Sopoćki jest jedynym hospicjum na Litwie, prowadzi go siostra Michaela Rak. Niedawno otwarto także pierwszy na Litwie dział dziecięcy hospicjum.\nCzytaj więcej: Uroczystość Otwarcia Działu Dziecięcego Hospicjum bł. ks. Michała Sopoćki w Wilnie\nPoprzedni artykułKoronawirus szaleje, bezrobocie rośnie\nNastępny artykułUtrata węchu i smaku w COVID-19. Skąd bierze się ten objaw?


Kurtka Hello Beauty czerwona VERSADA\n» Kurtka Hello Beauty czerwona\nKurtka wiosenna czerwona\nDługi Płaszcz Koszula Niebieska Pepitka\nKod produktu: #00322_20210321154317\nKrótka kurtka pikowana Hello Beauty w kolorze nasyconej czerwieni. Jest idealna na dni nadchodzącej, ciepłej wiosny. Jest wykonana z połyskującego materiału. Kurteczka zapinana jest na złoty suwak i posiada ozdobne guziczki. Posiada podszewkę, która dodatkowo chroni przed wiatrem i temperaturą. Sprawdzi się jako dopełnienie wiosennej, sportowej stylizacji, ale również do ponadczasowych klasycznych jeansów i zwiewnej sukienki. Damska kurtka Hello Beauty polecana jest dla kobiet, które cenią sobie najwyższej jakości odzież i lubią modne, wygodne stylizacje. U dołu kurtki oraz na rękawach posiada ściągacze. Na rękawie ma dużą, przyciągającą uwagę naszywkę.


Giełda-Szczegóły-FAQ-Pakiety w GIEŁDA-Oferta - bossa.pl\n2018.09.25, godz. 21:11\nJesteś tu: Bossa.pl » Oferta » Giełda » Pytania » Pakiety\nPytania i odpowiedzi - Pakiety\nCzy prowizja na rachunku zależy od wybranego pakietu?\nW jaki sposób rozliczane są pakiety?\nGdzie sprawdzić informację o posiadanym pakiecie?\nSkąd pobrać i gdzie znaleźć informacje o aplikacjach zewnętrznych wchodzących w skład pakietów?\nW jaki sposób skorzystać z serwisu informacyjnego w ramach pakietów zielonych?\nProwizja na rachunkach internetowych jest niezależna od wybranego pakietu.\npakiety rozliczane są za bieżący miesiąc kalendarzowy,\nrozliczenie dotyczy najwyższego wybranego pakietu w miesiącu,\ndo rozliczeń przyjmowana jest suma obrotów na rachunku akcyjnym, IKE i IKZE lub rachunkach derywatów i derywatów intraday, bez kontraktów walutowych\nopłaty za pakiety zielone (związane z brakiem wymaganych obrotów) pobierane są do 10-tego dnia następnego miesiąca kalendarzowego,\npakiet można zmieniać dowolnie w ciągu miesiąca,\ndyspozycja zmiany pakietów jest bezpłatna.\nInformacja o posiadanym pakiecie jest dostępna po zalogowaniu w menu [Dyspozycje->Zmiana pakietu].\nDyspozycję zmiany pakietu należy składać przez Internet. Po zalogowaniu się do rachunku, w menu [Dyspozycje->Zmiana pakietu] proszę wybrać odpowiednią opcję.\nPotwierdzenie wykonania zmiany pakietu wysyłane jest na Wizjer oraz na adres e-mail.\nPakiet zielony będzie aktywny do odwołania przez Klienta, z zastrzeżeniem:\nw przypadku braku wymaganych obrotów (zwalniających z opłat) w miesiącu zmiany na pakiet zielony i kolejnym miesiącu kalendarzowym,\nw przypadku nieopłacenia pakietu w miesiącu zmiany na pakiet zielony i kolejnym miesiącu kalendarzowym,\npakiet zostanie zmieniony przez DM BOŚ S.A. na pakiet żółty. Nie dotyczy promocji.\nSzczegóły instalacji oraz pomoc do programów:\nbossaAPI - interfejs programownia aplikacji,\nbossaTrader - program do szybkiego składania zleceń.\nW celu skorzystania z serwisu informacyjnego w pakietach zielonych należy zalogować sie do rachunku i wybrać z menu "Serwis informacyjny" lub z menu "Notowania" - Migawki, Intraday, Wykresy.


07 paź 2014, 10:00\nJa tam polecam ogrzewania gazowe.\n07 paź 2014, 09:59\nTemat: jak zbudować piec kaflowy???\nRe: jak zbudować piec kaflowy???\nA piec rakietowy to jaki?\n03 wrz 2014, 11:24\nCoś w tym jest. Teoria bardzo kontrowersyjna.\n03 wrz 2014, 11:23\n03 wrz 2014, 11:22\nTemat: gaz z pierza i biomasy mp3\nRe: gaz z pierza i biomasy mp3\nNo właśnie. Podejrzewam, że nie, Chociaż może się mylę.\n03 wrz 2014, 11:21\nTemat: Coś o efektywności na gazie\nRe: Coś o efektywności na gazie\nLink jest bardzo pomocny dla mnie. Zabieram się za czytanie.\n03 wrz 2014, 11:19\nTemat: Gazogeneratory samochodowe Tuszyński\nRe: Gazogeneratory samochodowe Tuszyński\nA gdzie książka została zakupiona?\n03 wrz 2014, 11:18\nTemat: NOWOCZESNE METODY TERMOCHEMICZNEJ KONWERSJI\nRe: NOWOCZESNE METODY TERMOCHEMICZNEJ KONWERSJI\nSuper pomocne informacje. Wielkie dzięki\n03 wrz 2014, 11:17\nTemat: książki być może interesujące\n29 lip 2014, 12:59\nTemat: Pompa ciepła wspomagana przez wiatrak\nRe: Pompa ciepła wspomagana przez wiatrak\nno i pompa daje darmowe ciepło, ale jej praca nie jest darmowa - pamiętajcie o ciagłej pracy pompy i energii, którą zużywa.\n29 lip 2014, 12:55\n29 lip 2014, 12:49\n29 lip 2014, 12:41\nPomysł godny uwagi. Każdy zainteresowany jest obniżeniem kosztów utrzymania swojej nieruchomości. Według mnie, obecnie ,najbardziej ekonomiczne do ogrania mieszkania jest drzewo. Fakt, że pracochłonne, ale skuteczne. Jeśli mówisz o kominku to gdyby dokładnie wszystko policzyć, że trzeba kupić drzew...\n29 lip 2014, 12:33


Podróż po Włoszech. Jaką kawę najczęściej pije się w tym kraju?\nMimo że Włosi sami nie uprawiają kawy, a ten aromatyczny, ciemny napar jest popularny niemal na całym świecie, to właśnie Italia należy do krajów, które z kawą kojarzą się najbardziej. Włosi zachwycają kulturą picia kawy – sposobami na jej przyrządzenie i charakterystycznymi zwyczajami, które z przyjemnością celebrujemy za każdym razem, gdy podróżujemy na Półwysep Apeniński, spragnieni i wyśmienitego espresso, i południowego stylu życia.\nWakacje we Włoszech to znacznie więcej niż pradawne ruiny, malownicze nadmorskie miasteczka, pejzaże z cyprysami czy kolekcje arcydzieł malarstwa. To również szansa na zasmakowanie włoskiej kultury jedzenia i picia. Jej częścią jest zestaw czynności związanych z wyśmienicie przygotowaną kawą doskonałej jakości – dzięki ich kultywowaniu i my choć przez chwilę możemy się poczuć częścią tego kraju. Jak zatem pija się kawę we Włoszech?\nNajpopularniejszym sposobem jej podania jest espresso. To właściwie synonim kawy (we Włoszech nie używa się sformułowania „espresso”, które raczej określa sposób i szybkość przygotowania naparu). Jeśli więc poprosimy „un caffè” możemy być pewni, że dostaniemy właśnie małą, aromatyczną czarną, o intensywnym smaku, z charakterystyczną cremą. Espresso pije się szybko (zwykle wystarcza na dwa, trzy łyki), stojąc przy barze i gawędząc ze wszystkimi wokół.\nWłosi wierzą, że poranna kawa ze sporą ilością kremowego mleka to zapowiedź udanego dnia\nChoć espresso pije się tu najczęściej, dzień we Włoszech zazwyczaj rozpoczyna się od połączenia tej mocnej kawy ze spienionym mlekiem, czyli cappuccino. Mieszkańcy tego kraju do sprawy swoich rytuałów podchodzą zdecydowanie – dlatego precyzyjnie określają, że cappuccino (i inne wersje mocno mlecznej kawy, jak na przykład caffè latte) pije się do godziny 11. Włosi wierzą, że poranna kawa ze sporą ilością kremowego mleka to zapowiedź udanego dnia, bo pomaga im się odpowiednio zrelaksować przed pracą.\nPicie kawy to we Włoszech zarówno element życia społecznego, jak i kulinarnego – dlatego to sposób nie tylko na spędzenie poranka czy pretekst do ciekawej rozmowy, ale także na zakończenie pysznego posiłku. Włosi piją kawę przez cały dzień, więc ta serwowana po kolacji nie dziwi – nawet jeśli po sycącym, wieczornym daniu wybierzemy doppio, czyli podwójne espresso.\nWłosi zamawiają kawę w barach, ale równie często parzą ją w domu. Popularną popołudniową pozycją jest macchiato, czyli jeden shot espresso z dodatkiem dosłownie kilku kropli spienionego mleka. Mleko jest tu dodatkiem, które odrobinę łagodzi zdecydowany smak kawy, ale nie dominuje nad głównym składnikiem.\nZ tej smakowitej podróży zabieramy ze sobą wizję nieco innego świata, nowe kulinarne doznania, włoski entuzjazm i radosny styl życia. A jeśli chcemy, aby stan la dolce vita trwał także po powrocie, jest kilka sposobów na to, by tak się stało. Poza porządnym kawałkiem dojrzałego grana padano czy butelką aromatycznego primitivo możemy wprowadzić do swojego życia włoskie kawowe zwyczaje.\nNic prostszego, jeśli tylko zadbamy o jakościowe ziarna i dobry automatyczny ekspres, który za pomocą wysokiego ciśnienia przygotuje i odpowiednio gęste espresso, i doskonale spienione poranne cappuccino. Dzięki ekspresom takim jak Siemens EQ.500 najpopularniejsze we Włoszech typy kawy można robić przy użyciu jednego przycisku. Najlepiej, jeśli do tego skorzystamy z funkcji parzenia dwóch kaw jednocześnie i we włoskim stylu, delektując się filiżanką ulubionego naparu, oddamy się długiej rozmowie.


editors\thurts\tkoncert\twarszawa\tbilety\t2013\ttorwar\tstodoła\nIlustracja do artykułu: ZOBACZ HURTS I EDITORS NA ŻYWO! [2013, KONCERT, BILETY]\nHurts i Editors - dwa rewelacyjne na żywo zespoły - zagrają wkrótce w Polsce. Mamy dla słuchaczy bilety na oba występy. Wejściówki na Editors czekają w Porannej Rozgrzewce, a na Hurts - w NRD!\nPo doskonałym koncercie w Poznaniu, grupa Editors zagra w Warszawie, w klubie Stodoła - już 28 października. Podczas jesiennej trasy koncertowej Editors promują najnowszy, wydany w tym roku album "The Weight Of Your Love".\nZespół Editors po czteroletnim milczeniu powrócił na scenę w zmienionym składzie. O tym, że mieli być „tylko” brytyjską odpowiedzią na zespół Interpol wszyscy zdążyli już zapomnieć: „The Back Room”, debiut Editors, otrzymał nominację do Mercury Music Prize, a ich kolejny album, „An End Has a Start”, stał się numerem jeden na UK Album Chart i przyniósł zespołowi nominację do Brit Awards dla najlepszego brytyjskiego zespołu. Także dzięki niezwykle żywiołowym koncertom, Editors stali się jedną z najpopularniejszych grup rockowych na Wyspach. Po entuzjastycznie przyjętych koncertach na najważniejszych letnich festiwalach, Editors wyruszyli w jesienną trasę promującą najnowsze wydawnictwo - płytę "The Weight of Your Love". Chociaż w ich muzyce nadal można usłyszeć echa Joy Division, Tom Smith, lider grupy, twierdzi, że najnowszy materiał zrodził się z miłości muzyków do amerykańskich zespołów. Płyta w całości została nagrana w stolicy country - amerykańskim Nashville, a muzyka w większości została zarejestrowana na żywo.\nMuzycy Hurts natomiast zagrają 7 listopada na Torwarze w Warszawie. Ten koncert będzie jedynym występem formacji w Polsce podczas jesiennej trasy promującej drugi album grupy - "Exile". Duet Hurts tworzą wokalista Theo Hutchcraft oraz obsługujący syntezatory Adam Anderson. Ich singiel "Wonderful Life" to jedną z najczęściej emitowanych piosenek w rozgłośniach radiowych na całym świecie w ostatnich latach. Debiutancki krążek zespołu z Manchesteru nosił tytuł "Happiness" i ukazał się jesienią 2010 roku. Krytycy podkreślali stylowe inspiracje grupy z lat osiemdziesiątych: od Pet Shop Boys poprzez Depeche Mode do Tears For Fears. Hurts tworzą jednak muzykę na wskroś współczesną jedynie odsyłającą do tych formacji, nie zaś wtórną wobec nich. "Exile" ukazał się w marcu 2013 i w wersji podstawowej zawiera 12 kompozycji, które zdecydowanie zdają test tak zwanej "drugiej płyty" - zespół nie kopiuje własnego materiału, ale wypływa na szerokie wody. Całość promują single "Miracle" i "Blind".\nKeane zapowiada album "The Best of Keane"


elka.pl - Duchy będą wszędzie\nStart Gostyń Duchy będą wszędzie\n19.05.2018. Radio Elka, Aldona Brycka-Jaskierska\n„Gostyńska Noc z Duchami” - pod takim hasłem przebiegać będzie dzisiejsza Noc Muzeów w Gostyniu. -Będą zmory i upiory, ale i pozytywne duchy związane z przeszłością miasta - zapowiada Robert Czub, dyrektor gostyńskiego muzeum.\nOficjalne rozpoczęcie zaplanowano na godzinę 18.30. Wtedy na ulice miasta wyjedzie kawalkada zabytkowych samochodów. Ulicami przechadzać się będą tajemnicze postacie z przeszłości ubrane w odpowiednie stroje, a zadaniem przechodniów będzie\nodgadnięcie ich personaliów. Poprawne odpowiedzi zostaną nagradzane upominkami.\n- To ma być noc z duchami, ale nie tylko zmorami i upiorami, ale też duchami pozytywnymi, związanymi z naszą tożsamością, przeszłością, które były pozytywne - mówi Robert Czub, dyrektor Muzeum w Gostyniu - Duchy można będzie spotkać wszędzie. Tego najgorszego ducha - czarownicę spalimy o 23.00 - zapowiada Czub.\nW tym roku w organizację Nocy Muzeów zaangażowało się rekordowa liczba instytucji i organizacji pozarządowych, w tym także szkoły w Brzeziu i Grabonogu. Centralnym miejscem „Gostyńskiej Nocy z Duchami" będzie rynek, gdzie o godzinie 23.30 rozpocznie się kilkunastominutowy pokaz „Światło i dźwięk”, a po nim losowanie loterii, gdzie główną nagrodą będzie voucher o wartości 1.000 złotych do zrealizowania w biurze podróży. Szczegółowe informacje można znaleźć tutaj.


Dbaj o siebie naturalnymi kosmetykami - Bioenergoterapeuta ➤\nDbaj o siebie naturalnymi kosmetykami\nMoja skóra twarzy jest już określana jako dojrzała. W dodatku, nigdy o nią jakoś specjalnie nie dbałam, bo ominęły mnie wszelkie trądziki, rozszerzone pory i tym podobne udręki. Jednak teraz wyraźnie zaczęłam czuć, że jest bardziej sucha i, nie ma co ukrywać, zmarszczki zaczęły robić coś coraz bardziej widoczne. Postanowiłam więc coś z tym zrobić, nie ufam jednak za bardzo chemii w kosmetykach, dlatego wolałam od razu skierować się ku bardziej naturalnej pielęgnacji skóry.\nSylveco i ich naturalne składy kosmetyków\nPostanowiłam skupić się na kremach, bo to ich formuła ma zapewnić tą ostateczną pielęgnacje, zresztą, to właśnie kremy trzyma się najdłużej na twarzy, więc nic dziwnego, że to po nich mają być najlepsze efekty. Sama zdecydowałam się na wzięcie pod uwagę lekkiego kremu rokitnikowego. Kosmetyki naturalne sylveco mają to do siebie, że już po ich konsystencji i barwie widać, że naprawdę tam w środku jest to, co producent napisał w składzie na opakowaniu. Ten krem akurat był mocno pomarańczowy, co nie było zaskakujące, biorąc pod uwagę, że jego głównym składnikiem miał być olej z rokitnika. Na skórze był przyjemnie delikatny i od razu poczułam łagodzące działanie kory brzozowej, co także mnie ucieszyło. Stawiając na naturalne składy jednak naprawdę od razu czuje się, co się na siebie nakłada. Sam krem był dość tępy w rozsmarowywaniu, ale nakładając niewielkie ilości w wielu miejscach, a potem je wklepując, dawał fantastyczny efekt nawilżonej i wygładzonej skóry twarzy. Oczywiście, w pielęgnacji nie mogło się obejść bez kremu pod oczy. To tam zmarszczki są najbardziej widoczne, a skóra cienka, przez co bardzo łatwo tworzą się na niej przebarwienia, chociażby cienie pod oczami. Znowu postawiłam na początek na delikatną formułę, wybierając łagodzący krem ze świetlikiem i chabrem. Zdecydowanie po nałożeniu rozświetlił skórę, zdawała się być mniej zmęczona i opuchnięta, do tego lekko wygładził zmarszczki. Poczułam się bardziej świeżo i lekko na twarzy dzięki nałożeniu tego kremu.\nJednak nie o to chodzi w pielęgnacji, by dawała natychmiastowe efekty, ale o to, by w dłużej perspektywie i po ich zmyciu czuć się świetnie we własnej skórze. Kosmetyki Sylveco zdały mój egzamin. Skóra naprawdę nabrała blasku, zmarszczki się wygładziły, ujednolicił się także koloryt, z czego byłam bardzo zadowolona. Wyglądałam młodziej, na bardziej wypoczętą i po prostu czułam się lepiej. Brak suchości na twarzy to naprawdę coś przyjemnego, kiedy wcześniej długo się z tym człowiek męczył.


piątek, 21 listopada, 2008r.\ndodane 20.11.2008 21:37\nOj, jaki mokry dzień. Ale dla mnie i tak pełen wrażeń. Już rano trafiłem na świeży ślad mojej jamniczki. Dlatego nie miał dla mnie żadnego znaczenia padający deszcz, wiejący wiatr i ponaglanie Pauliny. Musiała mnie zapiąć na smyczy i siłą ciągnąć do domu. Wszyscy się rozeszli, a mi wcale nie chciało się spać. Wtem pani Maria otworzyła drzwi. "Tobi, mamy dla ciebie specjalne zadanie." Nastawiłem uszu. Uwielbiam takie akcje. Sąsiadka trafiła w dziesiątkę. Okazało się, że mam bez końca spacerować z panią Kasią. Ona chce się zmęczyć i myśli, że dzięki temu dzidziuś szybciej z niej wyskoczy. Dlatego w deszczu i wietrze wędrowaliśmy wzdłuż naszej ulicy, hen aż do pól, potem kawałek miedzą i powrót na tyłach kościoła. Wywąchałem wszystkie ślady, nic nie uszło mej uwagi. Byłem brudny i przemoczony. Tymczasem dziecko spało spokojnie. Nie chcę sie wtrącać, ale myślę, że przy tej pogodzie tak szybko nie opuści ciepłego miejsca, w którym rośnie od miesięcy. Cześć. Tobi.


Trochę tolerancji dla niedoskonałości partnera pozwoli Ci bardziej cieszyć się miłością i przyjaźnią. Okaż więcej serca i naucz się przebaczać. Jeśli jesteś bez pary, uważaj, by niezwiązać się z osobą, do której szybko poczujesz niechęć. Wstrzymaj się z miłosnymi deklaracjami.\nDobry czas na sprawdzenie, czy Twoje pomysły są cokolwiek warte. Nie przegam spotkania z ważną osobą - dzięki niej możesz awansować lub znaleźć lepszą pracę.\nOgranicz wszelkie używki, śpij przy otwartym oknie, a w wolnych chwilach pamiętaj o aktywnym wypoczynku np: dużo spaceruj. Przesłanie. Nie możesz być wszędzie i wszystkiego osiągnąć. Zastanów się, co dla Ciebie jest najważniejsze i odpowiednio rozłóż siły. W przeciwnym razie czeka cię rozczarowanie.


💙 BEWU Blog – Strona 14 z 31 – Świat gadżetów reklamowych\nJak dowieźć ciepłą pizzę lub posiłek? Użyj torby termoizolacyjnej (ranking)\nCzęsto zdarza się, że zanim jedzenie zostanie spożyte, to musi minąć kilka chwil. Czasem jest to związane z koniecznością dowozu, oczekiwaniem na gości itd. Świetnym sposobem na uporanie się z tą sytuacją jest postawienie na torby termiczne. Gastronomia korzysta z…


Stawka 15 tys. zł na rękę dla kierowcy - Fleet Speak\nBy Parul on April 17, 2022 No Comments / 86 views\nBranża transportu drogowego odgrywa bardzo ważną rolę w polskiej gospodarce, ponieważ odpowiada za wytwarzanie niemal połowy PKB. Bazując na statystykach z poprzednich lat, można powiedzieć, że ten sektor stale się rozwija, średnio o 10% rocznie.\nNiestety, przed całą branżą nastały bardzo trudne czasy i spore wyzwania, m.in. wchodzące w życie przepisy pakietu mobilności, brak dostatecznej ilości kierowców, bardzo restrykcyjne regulacje klimatyczne, a także wojna tocząca się za naszą wschodnią granicą.\nPocieszający jest jednak fakt, że polska branża transportowa posiada bardzo silny fundament, który został wybudowany przez ostatnie lata, tak więc daje to dużą szansę na przezwyciężenie wszystkich problemów.\nKilka faktów o branży transportu drogowego w Polsce\nObecnie na terenie naszego kraju funkcjonuje ponad 125 tys. firm, z sektora transportu drogowego towarów. Warto dodać, że 38 tys. przedsiębiorstw posiada niezbędne licencje, konieczne do realizacji zleceń międzynarodowych. Tak duży udział tych firm daje duże możliwości rozwoju dla całej branży.\nOd 2019 roku polskie przedsiębiorstwa transportowe stały się liderami na europejskim rynku przewozowym, kiedy to udało im się prześcignąć firmy niemieckie. Co ciekawe, w ciągu roku są w stanie wypracować łącznie ponad 300 mld tonokilometrów.\nW kwestii zarobków, kierowcy pracujący w polskich firmach zajmujących się transportem międzynarodowym, przyzwyczajeni są już do stawek rzędu 7-11 tys. zł netto. Coraz częściej zdarzają się także wynagrodzenia w wysokości 15-16 tys. zł, dzięki czemu udało się już dogonić w tej kwestii kierowców z Niemiec.\nSytuacja firm transportowych w Polsce\n5 kwietnia w Warszawie przedstawiono raport o tytule: „Transport drogowy w Polsce 2021+”. Dokument został wykonany na zlecenie stowarzyszenia Transport i Logistyka Polska, a głównym wykonawcą była firma analityczna SpotData, która korzystała także ze współpracy z organizacją. Warto dodać, że partnerami tego opracowania była firma Inelo i Grupa Wielton.\nWykonawcy tego opracowania, zaznaczają, że jest to raport, w którym przedstawiony jest aktualny stan polskiej branży transportowej, a także wyzwania, jakie przed nią stoją.\nPodczas tworzenia opierano się przede wszystkim na danych statystycznych i analiz jednakowo z Polski, jak i z Europy. Dodatkowo brano pod uwagę sprawozdania finansowe stu największych firm w naszym kraju, przeprowadzono także badania na 115 przedsiębiorstwach, a także przeprowadzono rozmowy z ich przedstawicielami.\nMaciej Wroński, który jest prezesem stowarzyszenia Transport i Logistyka Polska, podkreśla, że opracowany raport ma przedstawić całościowy obraz sytuacji panującej w branży transportowej, który zaprezentowany jest w postaci liczbowej.\nTaka prezentacja pozwala politykom zapoznać się z faktyczną kondycją branży, a nie na subiektywnych opiniach przewoźników, które mogą prowadzić do błędnych wniosków, a także jeszcze bardziej ją pogrążyć.\n125 tys. firm — branża krytyczna dla całej gospodarki\nTak jak wspominaliśmy na samym początku artykułu, w Polsce funkcjonuje ok. 125 tys. firm zajmujących się transportem drogowym towarów. Bardzo ważnym czynnikiem dla dalszego rozwoju branży jest międzynarodowy charakter firm transportowych, których jest w naszym kraju ok. 38 tys.\nNiezwykle istotnym trendem na rynku jest powoli postępująca konsolidacja, która oznacza stopniowy wzrost znaczenia dużych i średnich przedsiębiorstw, kosztem tych najmniejszych, które obecnie stanowią większość wśród wszystkich przedsiębiorstw transportowych.\nWarto zaznaczyć, że 150 największych firm generuje niemal 16% wszystkich przychodów branży transportu drogowego. Raport wykazuje, że przychody rosną średnio o 10% w ciągu roku, a marża oraz wskaźniki zadłużenia stale utrzymują się na stabilnym poziomie.\nNa podstawie opracowania, można stwierdzić, że transport drogowy towarów należy do trzech największych branż w polskiej gospodarce, tuż obok handlu detalicznego i handlu hurtowego.\nUdział tego sektora w polskim PKB wynosi 6%, jednak jego znaczenie dla całej gospodarki jest zdecydowanie większe. Bez transportu nie mogłyby prawidłowo funkcjonować inne branże, a w szczególności przemysł i handel.\nZ raportu stworzonego przez SpotData oraz organizacji TLP wynika, że branża jest jedną z kryzysowych pozycji kosztowych dla gałęzi gospodarki, które wspólnie odpowiadają za 50% PKB w Polsce.\nDodatkowo przedsiębiorstwa transportowe realizują niemal 85% przewozów eksportowych, i zasilają budżet państwa podatkami w wysokości ponad 16 mld zł.\nAktualności braki kierowców ciężarówki ekonomia jazda kierowcy międzynarodowe prawo transport zarządzanie flotą


Ki(l)t na Narodowym\ndodał: Marcin Mondorowicz | źródło: goal.pl | 05.03.2014 22:34\nWystęp reprezentacji Polski w środowym meczu ze Szkocją nie może napawać optymizmem. Biało-Czerwoni zaprezentowali się bardzo słabo, w efekcie przegrali 0:1 z rywalem, z którym przyjdzie im się zmierzyć także w eliminacjach do mistrzostw Europy.\nW trakcie pierwszej połowie, żaden kibic oglądający spotkanie nie mógł narzekać na bezsenność. Gra przede wszystkim toczyła się w środkowej strefie boiska. Brakowało składnych akcji, a co za tym idzie również dogodnych sytuacji.\nNa pierwszy strzał trzeba było czekać do 12. minuty. Wówczas technicznie z dystansu uderzał Obraniak, ale Marshall przeniósł piłkę nad poprzeczką. W pierwszej połowie celne uderzenie oddał jeszcze Milik, ale z podobnym efektem.\nPraktycznie bezrobotny był natomiast Szczęsny. Groźniej pod polską bramką zrobiło się dopiero w końcówce, ale bramkarz Biało-Czerwonych nie dał się zaskoczyć po strzale Stevena Fletchera z ostrego kąta.\nDruga połowa było tylko nieco lepsza. Polacy mogli wyjść na prowadzenie w 58. minucie. Wówczas bardo dobrej okazji nie wykorzystał Glik, który główkował obok słupka po dobrym dośrodkowaniu Obraniaka z rzutu wolnego.\nKilka minut później dogodnej sytuacji nie wykorzystał Milik, który po podaniu Obraniaka, z kilku metrów uderzył nad poprzeczką. W 74. minucie sprzed pola karnego niecelnie strzelał także Klich.\nTymczasem w 77. minucie Szkoci objęli prowadzenie. Do źle wybitej przez Szukałę piłki, przed polem karnym dopadł Brown i mocnym uderzeniem nie dał szans Szczęsnemu. Polski zespół miał jeszcze kwadrans na odrobienie strat. Bramce rywali zagroził jednak dopiero w doliczonym czasie gry, gdy Marshall obronił uderzenie Masłowskiego. Ostatecznie ze zwycięstwa cieszyli się podopieczni Gordona Strachana.\n0:1 Brown 77'\nPolska - Peszko\nSzkocja - Brown, Hutton, Naismith\nPolska: Szczęsny - Piszczek, Szukała, Glik, Brzyski (90+1' Komorowski) - Sobota (89' Masłowski), Klich (82' Teodorczyk), Krychowiak (88' Jodłowiec), Obraniak (74' Robak), Peszko (74' Polanski) - Milik\nSzkocja: Marshall - Hutton (67' Bardsley), Martin, Greer, Mulgrew - Anya, Bannan (67' Robertson), Brown, Morrison (46' D. Fletcher), McCormack (76' Adam) - S. Fletcher (46' Naismith)\nwidzów: 41 652\n90+2 min - Celne uderzenie Masłowskiego, ale na posterunku był bramkarz Szkotów.\n90+1 min - Komorowski zastępuje Brzyskiego.\n88 min - Jodłowiec zmienił Krychowiaka, a za Sobotę na boisku pojawił się Masłowski.\n87 min - Robak dobrze odegrał piłkę do Milika, ale strzał sprzed pola karnego zablokowany.\n85 min -Żółta kartka dla Naismitha.\n82 min - Kolejny napastnik na boisku. Teodorczyk zastąpił Klicha.\n77 min - Gol dla Szkocji! Do odbitej piłki przed polem karnym dopadł Brown i mocnym uderzeniem nie dał szans Szczęsnemu.\n76 min - Zmiana w zespole Szkocji. Za McCormacka wszedł Adam.\n74 min - Z okolic linii pola karnego, z pierwszej piłki uderzał Klich, ale piłka minęła bramkę.\n74 min - Dwie zmiany w polskiej drużynie. Robak za Obraniaka i Polanski za Peszko.\n67 min - Dwie zmiany w zespole Szkocji. Robertson za Bannana i Bardsley za Huttona.\n66 min - Szansa przed Polakami. Po podaniu Obraniaka przed szansą stanął Milik, ale z kilku metrów uderzył nad poprzeczką.\n58 min - Było blisko! Po dośrodkowaniu Obraniaka z rzutu wolnego, w bardzo dobrej sytuacji Glik główkował obok słupka.\n58 min - Żółta kartka dla Huttona za faul na Peszce.\n55 min - Groźna sytuacja pod naszą bramką. Uderzenie jednego z rywali zablokował Piszczek.\n52 min - Na uderzenie z dystansu zdecydował się Obraniak. Piłka przeszła obok bramki.\n49 min - Po dośrodkowaniu z lewej strony boiska, piłka trafiła w polu karnym do Piszczka, który z uderzył niecelnie.\n45 min - Groźnie pod polską bramką. Z ostrego kąta uderzał Fletcher, ale na posterunku był Szczęsny.\n41 min - Żółte kartki dla Piszczka i Browna.\n31 min - Potężne uderzenie Piszczka z 16 metrów, ale również bardzo niecelne.\n28 min - Drugi celny strzał zza pola karnego, tym razem w wykonaniu Milika. Bramkarz Szkotów nie dał się jednak zaskoczyć.\n18 min - Kolejny nudny okres w tym meczu. Na uwagę zasługuje jedynie dobra interwencja Szczęsnego po dośrodkowaniu z rzutu wolnego.\n12 min - Mamy w końcu strzał. Sprzed pola karnego celnie uderzał Obraniak, ale Marshall zdołał przenieść futbolówkę nad poprzeczką.\n9 min - Pierwsi kibice zaczynają ziewać. Niestety nie jest to jak na razie porywające widowisko.\n6 min - Na razie gra toczy się w środkowej strefie boiska. Obie drużyny nie potrafią zbliżyć się do pola karnego rywali.\n2 min - Dobre dośrodkowanie Milika z prawej strony boiska, ale Peszkę uprzedził bramkarz szkockiego zespołu.\ntagiPolska, Szkocja, reprezentacja, Adam Nawałka, mecz towarzyski, kadra, na żywo, relacja\nTymczassowy | 05.03.2014 21:21\nNo. Polska myśl szkoleniowa rzadzi. Ciesze sie ze pan nawałka nie rozwiał moich wątpliwosci. Tak jak myslalem i on i gra Polski pod jego wodzą to to co było ze Smudą i Fornalikiem.\nTrzeba bylo zatrudnic kogos z zagranicy, kto by tą spitą hołote za mordy trzymał, a nie kolejnego polskiego gumiora szkoleniowego. Ale tak sobie jaśnie rudy prezes wymyślił to ma :]\nkluchaACM | 05.03.2014 21:39\nZmieńcie to Gibraltar - Afganistan\nKamilRomanista | 05.03.2014 22:22\nJa *****le, ale ta Polska jest żałosna. Aż mi wstyd, żę takie glissty piłkarskie reprezentują mój kraj.\nzaiebiaszczy | 05.03.2014 22:51\nich wieczna taktyka grać z tyłu na zero - najlepiej niech wychodzą na to boisko i ściągają gatki niech ich każdy tam ru..a ile zechce - co to są za de.ile nawet 3 napastników im nie pomoże bo przy stanie 0:1 im wynik odpowiada zamiast atakowac albo wrzucąc piłke w pole karne to podam do najbliższego obrońcy z tyłu i niech sie ode mnie odwalą - ja gram dobrze pff - Mołdawia to chyba gra dobrze - bo tam nikt nie potrafi grać ale jak już atakują to chociaż na całego - zresztą - już mnie nie dziwią zdania komentatorów - typu wchodzi Teodorczyk - jest przydatnym graczem bo strzelił nawet bramkę San Marino - ja pieldolę wezcie niech ktos coś z tym zrobi bo po co to oglądać jak tylkko tyłki potrafia nastawić nic więcej w meczach reprezentacji sie nie dzieje - i chyba nie ważne nawet kto juz tam gra\nModell10 | 05.03.2014 22:52\nLeo Beenhakker - ostatni trener który potrafił prowadzić naszą kadre.\ntyranus_86 | 05.03.2014 23:06\nNie chcę myśleć co będzie jak zagramy z Niemcami... Niech dalej PZPN się upiera, że zagraniczny szkoleniowiec nie jest tu potrzebny! Wstyd za taką grę!!! Jeszcze trochę, a będziemy losowani w Europie z ostatniego koszyka...\nAnallover | 06.03.2014 01:34\nNie znam tego Nawałki, pewnie to taki sam trenerzyna z polskiej ligi co Fornalik, ale drużyna Fornalika grała troszkę lepiej. Wyśmiewany po Euro Smuda wciąga ich nosem.\nFornalik z Nawałką by przegrali wszystkie mecze grupowe co najmniej dwoma golami.\nSzkocja, drużyna raczej kiepska, wolna i wbrew stereotypom wcale nie taka wysoka,\ndopiero ucząca się gry po ziemi w piłkę zaprezentowała wyższą kulturę gry, większy spokój i większą dokładność, inna sprawa że nie miał kto naciskać tych Szkotów grających wszerz.\nStworzyli 3 sytuacje bramkowe, z każdej mógł paść gol,\nraz środkowy źle zszedł, raz Piszczek zdążył się rzucić pod nogi bo strzelali za nisko i raz wlepili gola, który mógł paść już sekundę wcześniej po zgraniu głową. Brawo.\nTrzeba przypomnieć że jeszcze 2 razy mieliśmy szczęście gdy Szukała odszukał piłkę pod swoimi nogami.\nPolacy mieli 1,5 okazji dogodnej.\nPołówka Milika po świetnym zagraniu Obraniaka.\nI bania Glika po wolnym, oczywiście Obraniaka, który miał jeszcze jeden dobry strzał, szkoda że nie bardziej do boku, oraz ze dwie dobre piłki na łeb Glika.\nGeneralnie Ludo w tej kadrze bije wszystkich na łeb, albo o łeb, niestety główka Glika tym razem ciut niecelna.\nNie widziałem różnicy w zamianie Lewandowskiego na Milika, może trochę na plus.\nMilik się nie wywracał , nie próbował wymuszać i był pozytywnie ruchliwy. Lewy w wersji reprezentacyjnej w niczym nie jest lepszy, ale pewnie media będą szukać przyczyn braku gola w jego nieobecności.\nNajgorsi: Brzyski czy jak mu tam, Sobota, Peszko.\nMam nadzieję że 2 dobre przypadkowa zachowania Peszki nie zmylą selekcjonera, ten gracz to jest straszne przeciętniactwo, rodzaj piłkarza którego obecność ciężko się trawi, już te Rybusy, Grosickie i inne lepsze.\nNajbardziej zawiódł Sobota.\nTa kadra nie ma nadziei. Nadzieja tylko taka że głupie przepisy zapraszają na Euro i takich jak Irole, Szkoci i Polacy. Większość zawodników nie rozumie co ma robić na boisku.\nJak nie brak pressingu, to bezmyślny pressing, mnóstwo zagrań na alibi i do kolegi obok żeby nie sppieprzyć, niesamowity wręcz cykor i respekt dla przeciwnika, zwłaszcza po Słowacji gdzie byli demolowani i chyba poczuli że muszą bardzo uważać bo stanie się tragedia\nJoker | 06.03.2014 01:40\nNo, zwłaszcz w el.MŚ 2010...\nBrzyski, Sobota, Klich dno... Stoperzy niewiele lepiej... Jedyni zawodnicy z pola, do których nie można się przyczepić o zaangażowanie to Obraniak, Milik i Piszczek, momentami Krychowiak... Reszta to spotkanie przebimbała...\nNawałka może sobie pogratulować zmian... Gdy było 0:0 i zaczynalismy coś tam grać to on zdjął jedynego kreatywnego zawodnika, który coś próbował z przodu wykreować, a więc Obraniaka i dostawił zamiast niego drugiego napastnika! Po co? Od tego momentu nie stworzyliśmy ani jednej okajzi mimo iż na boisku było 3 napastników! Tylko kto miał tym napastnikom wykreowac okazje? Sobota beznadziejny, Klich to samo, a Obraniak zdjęty, to samo Peszko, który właśnie się rozkręcał (długo mu to zajeło, ale po przerwie grał już przyzwoicie)...\nNajgorsze jest to, ze przegrywamy mecz z tak ubogim piłkarsko rywalem, który oddał po 1 strzałe w obu połowach... Co ciekawe oba strzały zostały oddane po błędach stoperów, najpierw Glika, potem Szukały... Chyba nigdy nie znjadziemy tej optymalnej pary stoperów, bo g... bata nie ukręcisz...\nTeż się zastanawiam nad niektórymi powołaniami i pomysłami taktycznymi Nawałki... Szczerze mówiąc dla mnie w tym wszystkim jest jeszcze mniej spójności niz w tym co wyrabiał Fornalik, a już przy tym panu zastanawiałem sie czy to nie jest czasem najgorszy selekcjoner w historii...\nOczywiście można Nawałke usprawiedliwiać tym iż przed jednym z ważniejszych testów wypadli mu dwaj kluczowi zawodnicy, plus jeszcze jeden na kilka godzin przed meczem, z którego miał zamiar skorzystać (Rybus)... Tylko kto mu zagwarantuje, że wszyscy będą zdrowi podczas eliminacji? Nikt...\nNie rozumiem tego dlaczego najzdolniejsi młodzieżowcy dziś znęcali się nad słaba Litwą zamiast zagrać na Narodowym... Wszołek (nie mieliśmy dziś skrzydeł!!!), Chrapek (może były lepszy niz Klich) może Linetty albo Wolski (miałby chociaz kto zmienić Ludo)... A juz nie mówie o tym, że na lewej obronie warto wreszcie sprawdzić tych, którzy grają w tej młodzieżówce, a przy okazji nieźle sobie radzą w lidze, a więc Lewandowskiego i Dziwniela... Sorry, ale Brzyski ma 32 lata, a podczas meczów reprezentacji gra jakby miał nogi powiązane ze strachu niczym junior młodszy i nawet jednej dobrej piłki wrzucić nie umie! Jak to ma być lewy obrońca na elminacje to ja wysiadam...\nTeż chciałbym zobaczyć Polańskiego przez 90 minut zamiast Krychowiaka, który w reprezentacji gra coraz słabiej, a w każdym meczu gwarantuje jedynie walke i chaos, czasem jak ma dobry dzień to ma też sporo odbiorów...\nMy naprawde mamy potencjał (ta młodzieżówka z przypadku się nie wzieła), wielu naszych zawodników gra (gra nie widnieje na liście płac) w niezłych zagranicznych klubach, wiec nikt mi nie wmówi, że z zawodników których posiadamy nie da się zmontować dobrej reprezentacji, która byłaby w stanie podczas meczu z europejskim średniakiem sklecić kilkanascie składnych akcji!\nMarek1999 | 06.03.2014 08:16\nJoker Piszczek też grał słabo a jego strzały to tragedia\nAlvalade | 06.03.2014 12:36\nGdyby Peszko nazywał się Krychowiak i na odwrót to by wszyscy mówili że skrzydłowy zagrał przeciętnie a defensywny fatalnie,\nale polskie media i kibice jadą na stereotypach.\n1 - Krychowiak gra bardzo źle i w niczym nie przypomina zawodnika z Reims gdzie czuje sie fundamentem. Eugen z Euro to 2 poziomy wyżej\n2 - Peszko to mierny piłkarz, być może najsłabszy w szerokiej kadrze ale bez przesady,byli gorsi.\nUmiejętności mu brak ale ambicję pokazał. Niestety też słabe przygotowanie fizyczne.\n3 - Piszczek wcale dobrze nie zagrał. Kolejny stereotyp, że wraca Piszczek to musi dostać dobrą notę.\nPoza fajnym podaniem do Klicha to usilnie starał się lutować na bramkę pod nieobecność kolegów z BVB, raz nawet udał mu się strzelić pół metra czy metr nad bramką.\nKilka razy nie zdążył wrócić i robił gigantyczną dziurę na prawej stronie ale Szkoci nieoptymalnie rozegrali kontrę.\n4 - Glik był po raz kolejny bardzo słaby, mógł zawalić 2 gole, drewno w grze do przodu, mógł więcej zdziałać w powietrzu w polu karnym Szkotów\n5 - Klich (chyba najsłabszy , jak Krychowiak, tyle że przez "zakaz stadionowy" będą się pastwić na tym pierwszym\n6 - Szukała był najlepszy z obrońców i obok Milika najlepszy ogólnie, szkoda tego wybicia po polsku, pewnie mógł zrobić to inaczej jednakże to już konsekwencja błędów wcześniejszych i przegranej górnej piłki.\n7 - Brzyski, zaczynam wierzyć że naprawdę nie ma w kraju lewego obrońcy, gość jest niemłody i nic nie wnosi, ma dużo czasu na dośrodkowanie i przerzuca wszystkich piłkarzy obu drużyn z 60-metrowym zapasem, tak jak Peszko uosobienie słowa ligowiec.\n8 - Szczęsny nic nie zawalił, w porządku\n9 - Sobota, w tym meczu zobaczyłem nową definicję wyrażenia "niewidoczny"\n10 - Obraniak - nie jest w najlepszej dyspozycji z czasów Bordeaux ani wcześniejszych, co zdradzało kilka błędów które akurat u niego mogą dziwić, ale i tak był najlepszy na boisku, wie co to gra na jeden kontakt, asysta do Milika palce lizać, nie najgorsza próba zdobycia gola, świetne stałe fragmenty trzykrotnie na Glika.\n11 - Milik - można dywagować czy nie mając wielu okazji Lewandowski by wykorzystał podanie od Ludo którego nie wykorzystał Milik, patrząc na skuteczność choćby z Wembley i innych eliminacji pewnie też nie. Arek wyróżniał się na tle słabych kolegów.\nJeszcze dodam że aż mnie mrozi pomysł ze studia grania dwójką napastników w składzie za słabym Krzychowiakiem i Klichem i niezbyt mocną linią defensywy.\nTo kiepska próba dania alibi napastnikowi.\nRóżne pomysły mogą wpadać Nawałce. Obejrzy sobie że brak taktyki (bo tak odbieram 3 nominalnych napastników na murawie) połączony z efektem zaskoczenia okazał się bardziej zagrażający bramce wycofanej już Szkocji niż taktyka przygotowana na mecz.\nMilika bym zostawił na szpicy, a Lewandowskiego przesunął na lewe skrzydło z zadaniami wybitnie ofensywnymi (do czasu wyleczenia kontuzji Kuby mógłby grać na prawym), Obraniak miałby się pałętać między pozostałymi graczami na połowie przeciwnika i iść tam gdzie można coś rozegrać z kolegą, najlepiej na jeden kontakt. Ale ewidentnie brakuje kogoś kto z pozycji DM rozdzielałby dłuższe piłki, nie mówię tu o lagach górą.\nUśmiechałem się pod nosem widząc Szkotów grających piłką, liniami, dołem\nR_R | 06.03.2014 13:08\nModell10, 22:52 05-03-2014\nOstatnim selekcjonerem, który potrafił prowadzić reprezentację Polski, był Antoni Piechniczek na początku lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Ale nie wymagam od Ciebie wiele, bo nie możesz tego pamiętać. ;-) Ale i Piechniczek nie osiągnąłby z kadrą wiele, gdyby nie miał odpowiednich piłkarzy.\nINTERclubINTER | 06.03.2014 15:09\nNigdy nie wejdziemy na wysoki poziom jak w naszej kopaninie nie lidze będą grać cieniasy z zagranicy . Chwale takie zespoły jak Pogoń , Lech czy Ruch , którzy mają mało obcokrajowców , ale jak juz mają ro porządnych i stawiają na młodzież . Żygać mi sie chce gdy patrze na takiego przecietnego mistrza polski w którym wychodzi 8 obcokrajowców (w tym 6 kompletnie beż użytecznych . Młodzi grzeją trybune , a gra szrot . Dopóki PZPN niz nie zrobi to bd tak grac zawsze . Potrzeba nam dobrego zagranicznego trenera (w polsce takiego nie ma , bilans ze średniakami U SIEBIE wynosi 0-3 !!!) Co do meczu to z niemcami musi zagrać podobna 11 żeby się zgrywała , a nie wymiana połowy składu . NAWALKA OUT . Jeżeli chodzi o zawodników to tragiczny mecz w wykonaniu Klicha i Soboty . Najlepszy Obraniak . Zawiodła taktyka . Spójrzmy jak gra młodzieżówka i bierzmy przyklad . Ten sam praktycznie skład i kadra na mecz i jakoś to wygląda . Dla Dorny za wcześnie na 1 repre , ale za kilka lat może być gotowy (ale i tak jest najlepszy z Polskich trenerów nie licząc Kasperczaka) . Jak u nas ma rozgrywać piłke Krychowiak to ja proponuje dać walkower już przez kompromitacją ! KIBICE NIECH PRZESTANĄ CHODZIĆ NA MECZE ! TE ŻAŁOSNE PIŁKARZYKI NIE ZASŁUGUJĄ NA DOPING !\nIslington | 06.03.2014 16:54\nnie będziesz miał podobnej 11 z Niemcami, z Niemcami zagrają zupełni leszcze z PL Ekstraklasy


Ostatni post autor: Andej « 2021-01-16, 20:17\nOstatni post autor: sądzony « 2020-11-25, 15:39\nOstatni post autor: Biserica Dumnezeu « 2019-09-02, 10:09\nautor: ToTylkoJa » 2019-01-10, 22:43\nWierzę w Boga - przede wszystkim :!: - w to co ma sens i większe prawdopodobieństwo, że istnieje. Bóg dał nam rozum i wolna wole byśmy jej używali. U satanistów mam nagorodę tu i teraz a jednak ich nie wybrałem, więc wcale nie kieruję się nagrodą, jesli tak zabrzmiała moja wypowiedź, to błędnie. Moim hasłem zanim zastałem nawróconym katolikiem było\nWłaściwie z Bogiem zawsze będzie problem. Nie ma jednej definicji Boga. Jest mnóstwo rozłamów i każdy ma tyle samo szans, by być tym jednym prawdziwym (no, uznajmy, że ma). Nie możemy te powiedzieć jest większe prawdopodobieństwo, że Bóg istnieje, niż że Bóg nie istnieje , nie mamy...\nCzy "świat" będzie zniszczony?\nOstatni post autor: Andej « 2019-07-26, 07:14\nautor: enosz » 2019-07-11, 19:03\nBóg najpierw stworzył, a teraz ma zniszczyć świat? - kompletnie nielogiczne, pozbawione sensu i brakuje w tym miłości. To sie nie trzyma kupy, taka jest twoja wiara?! Współczuję, brak nadziei...\n? Dziwna z ciebie chrześcijanka. Czy nie czytałaś że;\n1Jana 2:15 Nie kochajcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli ktoś kocha świat, to nie kocha Ojca, 16 bo wszystko na świecie — pragnienie ciała, pragnienie oczu i przechwalanie się posiadanymi rzeczami — nie pochodzi od Ojca, ale od świata. 17 Ponadto świat i jego pragnienia przeminą, ale kto spełnia wolę Boga, będzie żył wiecznie\n5:19 Wiemy, że pochodzimy od Boga, ale cały świat podlega mocy Niegodziwca.\nJana 17:. 8 Bo to, co Ty mówiłeś mnie, ja przekazałem im, a oni to...


Cao Guimarães urodził się w Belo Horizonte, w brazylijskim okręgu Minas Gerais. W rodzinnym mieście studiował filozofię, a w Londynie – fotografię. W późnych latach 80. zaczął wystawiać swoje prace w muzeach i galeriach Nowego Jorku, w późnych latach 90. został reżyserem filmów dokumentalnych i eksperymentalnych, wagabundą, niecodziennym kronikarzem rodzinnych stron. Jego filmy zbierały nagrody na festiwalach. “O fim do sem-fim” (The End of the Endless, 2000), “Da janela do meu quarto” (2004), “Rua de mão dupla” (Two Way Street, 2004). Zainspirowany nazwami 20 miasteczek w okręgu Minas Gerais, wspólnie z Pablo Lobato nakręcił “Acidente” (2006) - filmowy poemat. Zabierał w nim widzów w nietypową, liryczną podróż po współczesnej Brazylii. Poczynając od religijnej procesji w Virgem da Lapa, przez nocne życie na stacji benzynowej w Olhos d'Agua, po widok kobiet na drodze w Entre Folhas. Te osobiste pocztówki z regionu ujawniały wielką różnorodność: miejsc, ludzi, obyczajów, kultur. Nazwy miast i zarejestrowane w nich niby przypadkiem obrazy układały się we wcale nie przypadkowe konstelacje, tworzące mapę zdarzeń, uczuć, spojrzeń zwykle niewidocznych, ukrytych, zacienionych, pełnych subtelnej ekspresji.\n“A alma do osso” (The Soul of the Bone, 2004), film, którego bohaterem został 71-letni Domingos Albino Ferreira, od ponad 40 lat żyjący samotnie w Minas Gerais, rozpoczął “trylogię samotności” Guimarãesa, której kolejną odsłoną jest “Andarilho”. Jego akcja toczy się między miastami Montes Claros i Pedra Azul, na północy Minas Gerais. Trzech samotnych wędrowców idzie swoją drogą, przyglądając się światu. W centrum zainteresowania reżysera znalazł się związek pomiędzy chodzeniem a myśleniem, pokonywaną drogą a zużywającą się w niej duszą, pomiędzy ruchem a kontemplacją. Film zostanie pokazany w sekcji Horyzonty Dokumentu.\n"Andarilho" reż. Cao Guimarães\nI jeszcze jeden film, na który warto zwrócić w Wenecji uwagę. Meksykański "Cochochi", pokazywany w sekcji Horyzonty, to pierwsza produkcja studia filmowego Canana Films, założonego przez Gaela Garcię Bernala, Diego Lunę i Pablo Cruza. Scenariuszem i reżyserią zajęli się debiutanci Laura Amelia Guzmán i Israel Cárdenas, zainspirowani spotkaniem z 14-letnim Evaristo i 13-letnim Tony'm, którzy razem ze swoim wujem żyją w San Ignacio de Avareko, miasteczku zamieszkiwanym przez prawie dwutysięczną społeczność Indian Raramuri. Chłopcy zagrali w “Cochochi” główne role – braci, poszukujących zaginionego konia, najcenniejszej rzeczy, jaką posiadają. Akcja filmu rozgrywa się w górach Tarahumara Sierra w północno-zachodnim Meksyku. O codziennym życiu ludzi, zamieszkujących ten region, opowiedzą oni sami we własnym języku, dialogi w filmie prowadzone są w dialekcie meksykańskich Indian Raramuri.\nwydarzeniem specjalnym weneckiego biennale będzie projekcja filmu "A Idade da Terra" (1980) reż. Glauber ROCHA\no jednym z głównych przedstawicieli brazylijskiego cinema novo czytajcie tu: >>>>\n13:58, pravdan , festiwale\njapońskie szaleństwo (64.wenecja'07)\nNowa wenecka nagroda za całokształt trafi podczas tegorocznego biennale do rąk Takeshiego Kitano. Jej nazwa to wariacja na temat anglojęzycznego tłumaczenia tytułu najnowszego filmu Kitano "Kantoku Banzai!" (Glory To The Filmmaker!). Z tego, co widać w zwiastunach, Kitano idzie na całość. Minimalizm i powaga nagrodzonego kilka lat temu weneckimi lwami “Hana-bi” odchodzą w niepamięć. Ale – zdaje się – że to właśnie wymienione cechy, z którymi Kitano chcielibyśmy kojarzyć, na tle całokształtu jego twórczości są wynaturzeniem. Lubię Kitano, w każdej postaci. Jego dziecinny humor, prostotę i nierzadko ośmieszaną, charyzmę jego bohaterów, szczególnie tych granych przez niego samego. To taki japoński Chaplin, a może Woody Allen, z wielkim potencjałem, którego pewnie do końca nie potrafimy rozpoznać, bo porusza się jednak w kręgu obcej kultury. W "Kantoku Banzai!" da popis reżyserii w obrębie kina gatunków, spróbuje swoich sił w romansie, dramacie psychologicznym, filmie historycznym, horrorze, filmie fantastycznonaukowym i o wojownikach ninja, by zostać naturalistą. Wszystko pomiesza. Zagra siebie samego.\n"Kantoku Banzai!" reż. Takeshi Kitano\nJapońskiego szaleństwa ciąg dalszy. Do Wenecji swój nowy film, western made in Japan “Sukiyaki Western Django” przywiezie Takashi Miike. To ten pan od strzykawek, tortur, ucinania nóg fortepianowymi strunami itede. O westernie Miike'ego głośno, bo w jedną z ról wcielił się Quentin Tarantino. Odnotowałam, ale dłużej się nie zatrzymam.\nstrona filmu >>>>\nNatomiast zatrzymam się, zatrzymałabym się chętnie, przy moim ulubieńcu, a nawet dwóch. Ten film chciałabym obejrzeć na przyszłorocznych Nowych Horyzontach. Chodzi o “Sad Vacation” Shinji Aoyamy z najwyższym spośród Japończyków w jednej z głównych ról - Tadanobu Asano. Te dwa nazwiska są dla mnie gwarantem sukcesu. Reżyser “Eureki” i “Eli, Eli, Lema Sabachtani?” jak zwykle wciągnie nas w sam środek smutnej, rodzinnej, leniwie prowadzonej historii. Jej bohaterem jest Kenji, chłopak, pracujący w firmie transportowej. Nie może wyzwolić się z traumy, związanej z samobójczą śmiercią chorego umysłowo ojca. Gdy na swojej drodze spotyka małżeństwo Mamiyi i Chiyoko, w Chiyoko rozpozna swoją utraconą kiedyś matkę. Film zostanie pokazany w sekcji Horyzonty.\n21:21, pravdan , festiwale\nwschodnia inwazja (64.wenecja'07)\nWenecja między 28 sierpnia a 8 września zamieni się w prawdziwe China Town. Na ulicach, skwerach, w restauracjach i na mostach kołysać się będą czerwone lampiony z wizerunkami smoków. Włoskie miasto opanują Chiny, Chiny filmowe, a także inne, "pomniejsze" azjatyckie kinematografie. Na czele jury 64. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji stanie reżyser piątego pokolenia Zhang Yimou (m.in. “Zawieście czerwone latarnie”, “Szanghajska triada”, “Hero”, “Cesarzowa”), urodzony na początku lat 50. w otoczonej murem, starej stolicy Xian, wielbiciel Gong Li. Będą mu towarzyszyć reżyserki i reżyserzy: skandalistka Catherine Breillat, feministka Jane Campion, emigrant Alejandro Gonzales Iñarritu, Paul Verhoeven i Włoch Emanuele Crialese.\nCzęsto odwiedzanym przez filmowców chińskim miastem będzie w Wenecji Szanghaj, a jak Szanghaj to oczywiście lata dwudzieste, lata trzydzieste... Wenecki festiwal zakończy debiut Alexi Tana “Tian tang kou” (Blood Brothers), wyprodukowany m.in. przez Johna Woo, którego twórczość, a w szczególności "Bullet in the Head", zainspirowała młodego twórcę. Bohaterowie “Tian tang kou” będą się szwendać po złej stronie rzeki, wystawieni na pokusy kryminalnego półświatka.\nW Szanghaju akcję swojego nowego filmu, pokazywanego w głównym konkursie erotycznego thrillera, umieścił też Ang Lee. Przeniesiemy się niezmiennie w lata 30. XX wieku. Grupa młodych ludzi z podziemnego ruchu oporu planuje zastawić pułapkę na pana Yee (Tony Leung Chiu Wai), ważną figurę, pracującą dla chińskiego marionetkowego rządu. Piękna studentka (Wei Tang) dostanie zadanie uwiedzenia prominenta. Zdjęcia do filmu “Se jie” (Lust, Caution; to koprodukcja USA/Hogkong/Tajwan/Chiny) kręcono w Hongkongu i Szanghaju oraz w Malezji. Tony Leung na zdjęciach i plakatach filmu wygląda tak, jakby wciąż nie zszedł z planu u Kar-waia, ale przypomina mi to też stylizowane pocztówki z przedrukiem starych reklam i kalendarzy, które można dziś kupić w ekskluzywnych księgarniach Szanghaju czy Pekinu. Może być przyjemnie. The Motion Picture Assn. of America (MPAA), amerykańskie stowarzyszenie mające na celu dbanie o interesy amerykańskich studiów filmowych, które zajmuje się też nadawaniem ograniczeń wiekowych filmom, wchodzącym do amerykańskiej dystrybucji, zdecydowało, że “Se jie” w Stanach będą mogli oglądać widzowie, którzy skończyli 17 lat. Według MPAA w filmie znajduje się zbyt wiele wyzywających scen erotycznych, ostentacyjnej nagości i seksu oralnego, które nie są odpowiednie dla widzów poniżej 17 roku życia. Ang Lee & producenci zdecydowali zaś, że nie będą ciąć filmu, żeby zmienić kategorię wiekową i zarobić więcej. Mają gest, sceny erotyczne z udziałem Tony'ego uratowane.\nCiekawie zapowiada się też najnowszy film aktorskiej muzy Tsai Ming-lianga Lee Kang Shenga, o którym ostatnio pisałam, że kocim krokiem przemierzał ulice Wrocławia. Z Tajwanu do Wenecji przyjedzie z “Bangbang wo aishen” (Help Me Eros, koprodukcja chińsko-tajwańska), w którym – jak zwykle – zagra główną rolę. Jako Ah Jie straci wszystkie pieniądze na giełdzie, zamknie się w mieszkaniu, będzie hodował w szafie marihuanę i palił jointy, poddając się depresyjnym nastrojom. W desperacji wykręci numer telefonu pomocy dla samobójców i pozna Chyi, która sprawi, że zamiast się zabijać Ah Jie zacznie fantazjować na jej temat i zakocha się w wyimaginowanym obrazie dziewczyny. Kiedy zostanie odrzucony, przeniesie swoje uczucia na Shin, która otworzy przed nim świat erotycznych i psychodelicznych przyjemności. Ah Jie nie zapomni jednak o Chyi.\nwywiad z Lee Kang Shengiem >>>>\n"Bangbang wo aishen" reż. Lee Kang Sheng\nTeraz o tym, którego w Wenecji nie może już zabraknąć, tym bardziej w chińskiej Wenecji. Doskonały portrecista esencji chińskości Jia Zhang-ke, zeszłoroczny laureat weneckiego złotego lwa za “Martwą naturę”, która została zgłoszona do konkursu jako ostatnia i była swoistym “filmem-niespodzianką”, w tym roku również bardzo się spieszył, żeby skończyć na czas swój nowy film. Tym razem weźmie udział w konkursie sekcji Horyzonty Dokumentu, bo to dokument. “Wuyong” (Useless) jest filmem nie tyle o modzie, ile o ubraniach, o ludziach, którzy je tworzą, i o tych, którzy je noszą. Jia pokaże wilgotny upał w Kantonie, kobiety pracujące w fabryce odzieży, pochylone nad huczącymi maszynami. Ubrania, które szyją, wypłyną niebawem statkiem ku nieznanym rynkom i ich klientom.\nTymczasem w chłodnym Paryżu chińska projektantka mody Ma Ke przygotowuje spektakularny pokaz swojej nowej kolekcji “Wu Yong” (Useless). Właśnie nazwano ją jedną z najważniejszych chińskich projektantek obecnego czasu. Nazwano ją też anty-projektantką. Ma Ke nie znosi linii produkcyjnej i wszystkiego, co się z nią wiąże. Znakiem rozpoznawczym jej nowej kolekcji jest sposób dochodzenia do idealnej, zaplanowanej przez projektantkę jakości. Ma Ke zakopuje swoje ubrania w ziemi, w śmieciach, w brudnej materii, pozwalając, aby dotknął je naturalny proces niszczenia. Dopiero wtedy projekt jest gotowy. Sterylny Zachód pieje z zachwytu. Brud uwznioślony to nowość. Akcja filmu przenosi się następnie do rodzinnego miasta Jia Zhang-ke – Fenyang w północnochińskiej prowincji Shanxi, biednej, przysypanej pyłem, węglowej, do małego zakładu krawieckiego, którego stałymi klientami są górnicy, przynoszący ubrania do przeróbki, reperacji, ucinający sobie z krawcem pogawędki o życiu. Jestem bardzo ciekawa tego filmu, może na fali międzynarodowej popularności Jia trafi też na jakiś szlachetny polski festiwal.\n“Wuyong” (Useless, Chiny 2007) reż. Jia Zhang-ke\noprócz w/w publiczność weneckiego festiwalu zobaczy:\nw konkursie: “Taiyang zhaochang shenggi” (The Sun Also Rises) reż. JIANG Wen\nw sekcji Horyzonty: “Xiaoshuo” (The Obscure) reż. LÜ Yue\nw sekcji Horyzonty Dokumentu: “San” (Umbrella) reż. DU Haibin\n21:43, pravdan , festiwale\nCentrum Sztuki i Techniki Manggha w Krakowie wydaje książki. Serię "Biblioteka Centrum manggha", która ma opisywać wybrane aspekty kultury japońskiej i szerzej - azjatyckiej, rozpoczął filmowy przewodnik "Sfilmować duszę. Mała historia kina japońskiego" (2006) Piotra Kletowskiego, krakowskiego specjalisty od kina Azji, autora monografii o twórczości Takeshiego Kitano "Śmierć jest moim zwycięstwem. Kino Takeshiego „Beata” Kitano" (Rabid, Kraków 2000), w mandze prowadzi cykl Akademia Kina Japońskiego.\n10:25, pravdan , anonse\n22:18, pravdan , notatnik\nw rytmie marsza/marszu\nPotwierdza się niniejszym, wypominane nam przez polityków, nasze północne, gdańskie zainteresowanie niemieckością. Moje zainteresowanie. Choć z Gdańskiem mało mam wspólnego. Korzeni żadnych. Moja rodzina i z jednej i z drugiej strony to ludność napływowa. A ja sama w końcu... mit gdańskiej wielokulturowości wydaje mi się podejrzany, etos gdyńskiej polskości mnie nie dotknął, chociaż boleję nad obecną dewastacją miejskiej przestrzeni w Gdyni, zabytku dwudziestowiecznego modernizmu. Wychowałam się we wschodnioeuropejskim blokowisku, to moja identyfikacja. Wcale – patrząc z perspektywy – nie taka znowu nieciekawa. Wszędzie na Wschodzie czuję się jak w domu.\nWielu Niemców zakochiwało się we Wschodzie. Büscher, zanim ruszył w drogę, przesiedział trochę w Kaliningradzie, Kirgizji i Kazachstanie. Dobrze mi się, jak pamiętam, kiedyś szło z Büscherem. Od historii do historii, z miasta do miasta. Spotykając ludzi, oglądając miejsca. Zwyczajnie, ale i uważnie, wolno, w tempie spokojnego marszu. Patrząc, zatrzymując się tu i tam. W "Berlin-Moskau. Eine Reise zu fuss" (Berlin-Moskwa. Podróż na piechotę, polskie wydanie Wołowiec 2004) Büscher dochodzi do wniosku, że “Wschód jest czymś, czego nikt nie chce. Co każdy strzepuje z płaszcza, jakby mu ptak na rękaw narobił”. A granice wciąż się przesuwają. To w jedną, to w drugą stronę, jak wahadło. Wschód (gdzie on, skąd dokąd?) jest – mówi idący - zmęczony. Zmęczony i surowy, powolny i pamiętliwy (“pamięć – powie – ważyła tu tony”, podobnie jak gigantyczne, sowieckie pomniki). Ta surowość, szczupłość młodych dziewczyn i chłopaków, których obserwował na zabawie w jednej z białoruskich wiosek, twarze z bliznami, przypomina mu modny, budzący się do życia, młody Berlin z jego offowością. A jednak trendy-Wschód. Ale na wschodzie z autentycznością ten sam problem, co gdzie indziej. Bujność przyrody, naturalne bogactwo lasów, pól, ogrodów, tonących w zieleni, cały ten nieobliczalny wschodni miąższ ogląda po białoruskiej stronie czernobylskiej zony.\nPrzypomina mi się dosyć dziwny film z konkursu tegorocznego 7.MFF ENH – “Body Rice”, debiut Hugo Vieiry da Silva, niemiecko-portugalska koprodukcja, nagrodzona poważnymi nagrodami głównie za reżyserię na festiwalach w Locarno, Meksyku czy na tegorocznym BAFICI w Buenos Aires, film nie zauważony we Wrocławiu, na festiwalowym forum skwitowany etykietą kino behawioralne. A to w końcu dosyć ciekawa historia, choć opowiedziana w sposób nie tradycyjny. Nie wchodząc w szczegóły życiorysu Hugo Vieiry da Silva, scenariusz napisał na podstawie własnych doświadczeń. Spędził jakiś czas na portugalskiej prowincji w towarzystwie grupy niemieckich nastolatków, wysłanych tam w ramach projektu resocjalizacyjnego. Poruszony tym spotkaniem, postanowił nakręcić dokument, w końcu nakręcił fabułę. Z przekonaniem wysuwa tezę, że ów projekt resocjalizacji jest jedynie przykrywką, a tak naprawdę chodzi o pozbycie się z kraju, sprawiającej kłopoty, młodzieży, która w Portugalii pozostawiona jest sama sobie. Zmiana otoczenia nic nie zmienia. W surowym, rozjaśnionym słońcem, wysuszonym krajobrazie młodzi Niemcy poruszają się nadal jak w transie, nie mają żadnego kontaktu z rzeczywistością, jakby byli marionetkami, jakby ich tu nie było. Postpunkowe pokolenie, piękni wykluczeni, somnambulicy doktora Caligari. Potencjał ich młodości, życia, tożsamości dawno się wyczerpał. Pozostał może jedynie rytm, muzyka, zewnętrzne, sztuczne impulsy. Ta galeria postaci, wyjętych z jakiejś smutnej podwulkanicznej powieści, porusza się w pyle wokół ustawionych jeden na drugim, gigantycznych głośników, przez które sączy się techno. Piekielny to obraz. Nie wiem, czy natknie się na podobny, wędrujący tym razem przez rodzinny kraj, Niemiec Wolfgang Büscher (premiera jego nowej książki “Podróż przez Niemcy” w Czarnem 27 sierpnia), ale jestem ciekawa. Będę ją czytać, oglądając wczesne filmy Wima Wendersa, choćby “Z biegiem czasu”, niemieckie kino drogi, w którym bohaterowie odwiedzają małe prowincjonalne kina tuż przed likwidacją, w pasie przygranicznym, w przestrzeni “pomiędzy”.\n13:11, pravdan , notatnik\nArtysta pisze i rysuje\n15:12, pravdan , anonse\n... struktura pozioma/architektura+dialog\nnim wypełni się treścią, obrazami, emocjami etc., już kibicujemy!\n17:53, pravdan , anonse\nW pobliżu mojej orbity od lat krąży węgierski kosmonauta. Udaje mu się co jakiś czas lądować na Ziemi bez awarii, cało i zdrowo. Lubię go za to, że z kosmicznego oddalenia widzi i więcej i jaśniej, w dodatku ironiczniej i depresyjniej. Zastanawiam się zwykle, jak on to robi. Jakie to nieziemskie światło oświetla mu na co dzień rozdzielczą klawiaturę. W którą stronę patrzy, ciągnąc te swoje długie, deprymujące zdania ku nieskończonej czerni wszystkich kosmicznych czarnych dziur we Wszechświecie. Jak donosi prasa - rzeczywiście światło odgrywa w tym procesie znaczącą rolę, a raczej jego brak.\n“Krzysztof Varga: - Wakacje pisarz ma wtedy, kiedy nie może pisać albo mu się nie chce, nie ma weny, albo się leni.\n(Agnieszka Wolny-Hamkało w swoim tekście “Lato ludzi z klawiaturami” relacjonuje) Tym razem nie przydarzy się to autorowi "Tequili": - Muszę skończyć zbiór esejów o Węgrzech. Teksty o kulturze, historii, mentalności, trochę polityce. I deprymuje mnie to, że ostatnio więcej o tym mówię, niż to piszę. Poza tym zacząłem nową powieść. Chciałbym, by miała tzw. epicki rozmach. Nie spodziewam się jej szybko skończyć, może gdzieś za dwa lata, ale jak dobrze pójdzie, to będzie solidna cegła z dużą ilością bohaterów i wątków, choć dziejąca się w jednej warszawskiej dzielnicy, wokół kilku ulic.\nAle na Vargę wakacje działają deprymująco: - Upał mnie rozwala. O wiele lepiej pisze mi się jesienią i zimą, kiedy jest szaro. To mnie dopinguje. Dlatego zawsze nie mogę doczekać się końca lata. Ostatnie dni lata są takie melancholijne, i to wtedy zawsze zaczyna się u mnie wkręt do pisania. Uwielbiam pustą Warszawę, leniwą i melancholijną. A sierpniowa niedziela to już marzenie - nie dzieje się nic, nie ma samochodów i ludzi, tramwaje z rzadka jak pojazdy nie z tego świata, ulice puste. Wtedy Warszawa ma dla mnie sens. A potem październik i listopad – cudownie”.\nZatem nie dziwią nic ulubione lektury naszego bohatera, ani nie dziwią ulubione filmy. W kolejnej odsłonie, a raczej na kolejnej stronie dzisiejszej gazety, w recenzji “Melancholii sprzeciwu” László Krasznahorkaia opisze swój do nich stosunek:\n“"Melancholia sprzeciwu" jest drugą wydaną po polsku książką tego pisarza. Pierwszą było "Szatańskie tango", którego ekranizacja jest jednym z najniezwyklejszych dzieł kinematografii światowej. Żeby się nim zachwycić, trzeba dać się zahipnotyzować czarno-białym kadrom, długim, monotonnym, naturalistycznym ujęciom, klimatowi bezdennej rozpaczy, taniej podróbki końca świata, lokalnej wersji potopu i prowincjonalnej apokalipsy. I wytrzymać siedem godzin, bo tyle trwa ekranowa wersja powieści.\nPiszę o tym dlatego, bo myślę, że aby dogłębnie wgryźć się w książki Krasznahorkaia, zrozumieć je w pełni, warto najpierw obejrzeć ich ekranizacje w reżyserii Béli Tarra, twórcy, do którego przereklamowane słowo "kultowy" pasuje jednak doskonale i nie jest użyte na wyrost. Prócz "Szatańskiego tanga" Tarr wyreżyserował także m.in. "Harmonie Werckmeistera", właśnie na podstawie "Melancholii sprzeciwu". Tarr i Krasznahorkai stworzyli niezwykły duet pisarsko-reżyserski (są także autorami filmu "Kárhozat", czyli "Potępienie"), a jeśli dodać do tego autora muzyki do tych filmów, lidera zespołu Balaton, Mihálya Viga, to będzie to trio, które tworzy najprawodpodobniej najbardziej depresyjne filmy świata. Vig zresztą zagrał w "Szatańskim tangu" postać Irimiasa, fałszywego proroka. Fałszywi prorocy i nieszczęścia, których są sprawcami, to wątki łączące obie powieści”.\nCo jeszcze oprócz oglądania powinniśmy zrobić przed lekturą “Melancholii sprzeciwu”? Pojeździć:\n“Żeby w pełni zrozumieć depresyjną atmosferę książki László Krasznahorkaia, warto wcześniej pojeździć sobie po Wielkiej Nizinie. Najlepiej po jej południowej części, Dél-Alföld, graniczącej z Rumunią i Serbią. To tam rozgrywa się akcja "Melancholii sprzeciwu" - właśnie wydanej po polsku powieści węgierskiego pisarza.\nKrasznahorkai urodził się w Gyula, 30-tysięcznym mieście nad samą granicą rumuńską, tam też - jak się powszechnie uważa - dzieją się upiorne wydarzenia wymyślone przez tego prozaika i opisane w "Melancholii sprzeciwu".\nGyula słynie na Węgrzech z najlepszej w kraju kiełbasy paprykowej i z festiwalu sztuk szekspirowskich. Są też tam lecznicze źródła i nieduży zamek. Miasto trochę turystyczne, trochę przygraniczne, bardzo prowincjonalne. Podobno istnieje tam naprawdę podła karczma opisana w "Melancholii sprzeciwu"; byłem w Gyula, szukałem jej, nie znalazłem. Może to i dobrze. Bo źle jest, kiedy rzeczywistość usiłuje uprawomocnić fikcję literacką.\nJak opisać Alföld? Jak nazwać bezbrzeżną nijakość Wielkiej Niziny, nie pisząc o melancholii, depresji, smutku tej wielkiej płaskości, przy której holenderskie poldery są urozmaicone jak szwajcarskie krajobrazy?\nWiosną Alföld jest oślepiająco żółty. To małe pola rzepaku, ale że przechodzą jedno w drugie, to wydaje się, iż cała Wielka Nizina jest pustynią, a alföldzkie miasteczka i wsie to fatamorgana. Kiedy się do nich wjeżdża, nie ma żadnej gwarancji, że istnieją naprawdę. Prawdziwa Wielka Nizina to Wielka Depresja, a żółte pola rzepaku są ilustracją żółci, jaka wypełnia dusze zamieszkujących ją ludzi. Jesienią żółta żółć zamienia się w czarną żółć, czyli w melancholię. Jesienią i zimą Alföld zamienia się w terra incognita, przepoczwarza się w przygnębiający świat literatury László Krasznahorkaia, krainę błota, szarości, beznadziei”.\ncałość tu >>\n13:46, pravdan , papierowo\nostatnie słowo duetu Stoll/Rebella\nKiedy w obliczu nowych faktów, które nie po raz pierwszy w końcu, ani – najpewniej - nie po raz ostatni, każą mi zastanawiać się – co teraz, co dalej będzie, w co włożyć ręce, komu je podać, żeby w ogóle być, wracam do filmów, przechowujących w sobie – jak piwniczne słoje z wekami – podobny do mojego nastrój. Nie chcę się rozrywać na przekór chandrze, ani zbyt nie chcę się też pogrążać w niebycie, ani obracać w palcach przeszłych niesprawiedliwości. Potrzebny mi jakiś constans. I nawet jeżeli tylko wydaje mi się, że rozumiem bohaterów, intencje, nieraz bardzo oddalony od mojego świat, że potrafię rozszyfrować fabularne niedopowiedzenia, to wiem, że jest to czas odpowiedni, by po nie sięgnąć, szukając bliskości w zwątpieniu.\nOstatnio wpadł mi w ręce artykuł o Mirosławie Nahaczu, młodym pisarzu z podbeskidzkiej wsi, który jako smark już jadał obiady ze Stasiukami, a potem wydawał w Czarnem książki. Nie przeczytałam ani jednej, bo z jakiegoś mało sprecyzowanego powodu dosyć już miałam tych ozłoconych dzieci, które w klasie maturalnej pisały bestsellery o życiu, a wszyscy krzyczeli, że to prawdziwa rewelacja. Zwykle wystarczyło mi kilka zdań, by rzucić o ścianę książką, ewentualnie gazetą, bo wszędzie drukowano chociaż rozdziały tych książek, a potem autorzy zostawali felietonistami poczytnych pism, narzucając się ze swoją nowo odkrytą niezwykłością. To pewnie z zazdrości tak piszę, że tacy młodzi i utalentowani, piękni i opaleni jak postaci, wyjęte z “Kolekcjonerki” Erica Rohmera. Wypisz wymaluj. To poszło falą po całej Europie środkowo-wschodniej, a może i po całym świecie. A potem ci wspaniali ozłoceni, dostawszy się w tryby machiny medialnej, albo w naoliwione sukcesem tryby machiny własnego umysłu, nie wytrzymywali, padali jak muchy, zabijali się jeden za drugim, czwórkami do nieba szli, a ich skromne śmierci powiększały tylko nakład, bo pośmiertnie książki, filmy, płyty znikały z półek w try-mi-ga. Będąc w buncie swoim wobec ozłoconych konsekwentną pośmiertnie ich książek, filmów, płyt postanowiłam nie czytać, oglądać, słuchać. Ale przez przypadek, nieświadomie trafiłam jednak na pewien film, który – nie zdając sobie sprawy – obejrzałam pośmiertnie, i to nie raz, już ze świadomością.\nWśród ulubionych reżyserów wymieniali jednym tchem Aki Kaurismäkiego, Todda Solondza, angielskich reżyserów z Kenem Loachem na czele, a także Billy'ego Wildera. Ich filmowy debiut oszołomił krytykę i publiczność na całym świecie. Ich drugi film okazał się ostatnim w karierze. Doskonale zapowiadający się, reżyserski duet Juan Pablo Rebella i Pablo Stoll (“25 watów", 2001; “Whisky", 2004) nigdy już nie nakręci wspólnego filmu. Społecznością południowoamerykańskich filmowców wstrząsnęła wiadomość o samobójczej śmierci Juana Pabla Rebelli, który 5 lipca 2006 roku odebrał sobie życie strzałem w skroń.\nParę lat przed tym tragicznym wydarzeniem zainspirowani filmem argentyńskiego reżysera ze średniego pokolenia Raula Perrone "Labios de churrasco", jak mówią - filmem o niczym, albo o nic-nie-robieniu - dwudziestoparoletni przyjaciele Juan Pablo Rebella i Pablo Stoll, ówcześni studenci uniwersytetu katolickiego w Montevideo postanawiają napisać scenariusz. Nie przypuszczają, że później zostanie wykorzystany w pracy nad ich wspólnym pełnometrażowym debiutem, to tylko zabawa. Nic nie wiedzą o pisaniu scenariuszy, ale sprawia im to wielką przyjemność, ponieważ piszą o rzeczach najbliższych, o sobie, o własnym sobotnio-popołudniowym nic-nie-robieniu, śmieją się przy tym z samych siebie, przebijają śmiechem balon patosu, jaki nie raz towarzyszy ich młodzieńczym przygodom.\nRebella / Stoll\nBohaterowie Rebelli i Stolla mieszkają jak i reżyserzy w Urugwaju, w Montevideo, w społeczeństwie zdominowanym przez ludzi starszych. W swojej historii piętnują styl życia młodych Urugwajczyków, ciągłą konieczność brania udziału w "dobrej zabawie", czy to na stadionie, czy w dyskotece. Z dużą dozą ironii, ale też niezwyczajnej w ich wieku melancholii przeciwstawiają "dobrej zabawie" młodości swoje "starcze" nic-nie-robienie. Pierwotny scenariusz został nieco zmieniony, czas akcji rozciągnięty z jednego popołudnia na dobę, a niskobudżetowy, czarno-biały film, nakręcony na jego podstawie wraz z grupą przyjaciół nosi tytuł "25 watów” (2001).\n"Od jakiegoś czasu zadaję sobie pytanie - mówił w wywiadzie o "Whisky" (2004) Stoll - dlaczego zrobiliśmy ten film? Dlaczego po młodzieżowym, autobiograficznym "25 watów", nakręciliśmy film o 60-letnich braciach, kobiecie i fabryce skarpet? Jesteśmy jedynakami, nie mamy 60. lat, nie jesteśmy Żydami, nie mamy fabryki skarpet. Kiedy napisaliśmy scenariusz, zaczęliśmy zdawać sobie sprawę, że być może te postaci nie są tak bardzo różne od nas. Że niedaleko nam do tych trzech typów samotności. Że mogą to być nasze projekcje nas samych za 20, 30 lat. Za maskami Jacobo, Hermana i Marty kryją się nasze lęki".\nAndrzej Kołodyński napisze w KINIE: “Cokolwiek abstrakcyjne pojęcie filmowego minimalizmu nabiera konkretnego znaczenia w komedii z Urugwaju, ironicznie zatytułowanej "Whisky". Nie chodzi o alkohol. Słowo "whisky" wypowiadają klienci zakładu fotograficznego ustawieni do zdjęcia, bo w ten sposób najlepiej udają uśmiech. Oczywiście, w filmie ma to sens symboliczny. Bohaterowie nieustannie udają, ich prawdziwe przeżycia ukryte są gdzieś głęboko i może nawet w ogóle nie wydostają się na powierzchnię. Filmowy minimalizm objawia się w stylu, denerwująco powolnym, wykorzystującym pedantycznie powtarzane czynności i sytuacje. Szarość obrazu, cyzelowanie nieefektownych szczegółów: coś nam to przypomina. I rzeczywiście: adresatem umieszczonego w napisach podziękowania jest Aki Kaurismäki. Wystarczy przypomnieć filmy tego wspaniałego Fina, takie jak "Światła o zmierzchu" czy "Człowiek bez przeszłości", zwłaszcza ten ostatni, aby uświadomić sobie, skąd realizatorzy z Urugwaju, Juan Pablo Rebella i Pablo Stoll, czerpali inspirację. Ich film jest w pewnym sensie bardziej nawet zatopiony w szarości. Dzień po dniu 60-letni Jacobo Köller o świcie otwiera swój warsztat pończoszniczy, a przy wejściu oczekuje go Marta Acuña, pomocnica pełniąca wszelkie możliwe funkcje, od zarządcy i kontrolera po majstra dwóch pracownic. To cała załoga warsztatu. Jacobo włącza światło i zapuszcza maszyny, po czym zamyka się w swojej służbówce, gdzie jego głównym zajęciem wydaje się naprawianie oberwanej żaluzji. Panuje milczenie, zresztą o czym ci ludzie mieliby ze sobą rozmawiać? Czasem któraś z dwóch dziewcząt prosi nieśmiało o pozwolenie na włączenie radia. To jedyne odstępstwo od monotonnej rutyny pracy”.\nDla mnie “Whisky” nie jest komedią, a styl filmu nie wydaje mi się denerwujący, w dodatku nie lubię Aki Kaurismäkiego, a “Whisky” lubię bardzo. Także za piękne zdjęcia Barbary Alvarez (operatorki również w filmie Rodrigo Moreno “El custodio”). Doskonale znam podobny rodzaj upiornej na pierwszy rzut oka powtarzalności, wiarę w przypadek, ucieczki w fikcję. Podobnie jak reżyserzy nie mam 60 lat, a jednak doskonale potrafię utożsamić się z bohaterami. Jest w nich jakaś bezczasowość. Dwaj bracia spotykają się po latach życia w innych światach - samotny Jacobo mieszkał i opiekował się chorą matką, przejmując rodzinny interes, Herman założył rodzinę w Brazylii, ma tam - jak brat w Montevideo - fabrykę skarpetek. Jacobo prosi Martę, żeby udawała jego żonę podczas pobytu Hermana, wstydzi się swojego samotnego życia. Herman zaprasza oboje na kilka dni do tkwiącego w zimowej drzemce, nadmorskiego kurortu. Dla obu braci ta wycieczka to powrót do czasu dzieciństwa, a więc czasu wolnego, nie wypełnionego pracą, czy opieką nad najbliższymi. Nie bardzo potrafią się w tej sytuacji znaleźć. Oczywiście Hermanowi jest łatwiej, ale on pełni tu zaledwie rolę katalizatora zmian. Główni bohaterowie to Jacobo i Marta. Oni doskonale wiedzą, że nie istnieje życie pozbawione rutyny, prędzej czy później dopadnie każdego. I wiedzą, że zwykle się przed nią nie bronimy, przyjmiemy jak oczywistość, a z czasem doceniamy jej słodki smak. Ta słodycz powstrzymuje Jacobo, Martę, a nawet Hermana przed jakimkolwiek definitywnym krokiem, gestem czułości, czy zrozumienia. Przed zerwaniem z sobą samym, z tym wszystkim, co o sobie myślimy, czym jesteśmy.\n22:08, pravdan , notatnik\nSpodobała mi się teza, zaczerpnięta z przejmującego eseju Johna Bergera “Po cóż patrzeć na zwierzęta?” (w: "O patrzeniu"), mówiąca o tym, że Natura jest aspektem ludzkiej duchowości. Dzięki niej zupełnie inaczej spojrzałam na zwierzęta Dominika Lejmana, projekcje, które umieścił w kilku dziecięcych szpitalach w Polsce i Nowym Jorku. Może gdzieś to się wszystko zapętla, gdzieś bardzo blisko, bo psy kojarzą mi się z dzieciństwem. A zwierzęta to dla mnie psy. Być może moja, naznaczona przez Naturę dusza od swojego zarania pokutuje. Moje narodziny poprzedziła śmierć psa. Czasami rodzina mi to wypomina, twierdząc, że chory, stary pies został uśpiony z mojego powodu, choć mnie nie było jeszcze wtedy na świecie. Stara, czarna, schorowana suka była ulubienicą w rodzinnym domu dziadków, w którym miałam zamieszkać zaraz po urodzeniu. Ale zaraz potem pojawił się kolejny pies. Pół roku po moim przyjściu na świat. Wychowywałyśmy się razem, ona - brązowa, czarno pręgowana i ja, zawierając pakt krwi, przysięgając sobie, że nigdy się nie rozstaniemy, co było niemożliwe, bo mieszkałyśmy potem w innych miastach i spotykałyśmy się tylko podczas wakacji, tęskniąc za sobą jak za zagubioną gdzieś siostrą bliźniaczką. Jestem przekonana, że gdzieś w najgłębszych kłębkach pamięci mam schowany jej zapach.\nWczoraj Zygmunt swoim zachrypniętym głosem szczekał cały wieczór. To do niego niepodobne. Wieczór był ciepły. Po obejrzeniu “Mondo” Gatlifa, usiadłam na drewnianych schodach tarasu, ale było zbyt ciemno, żeby w zapadającym zmroku dostrzec małą, czarną sylwetkę tarasowego sąsiada - buldoga Zygmunta. Słyszałam tylko jego głos. Głos posłańca, niosącego nadzieję, bo tak kiedyś patrzono na zwierzęta. Przypomniałam sobie pierwszą książkę o psach, jaką czytałam, a – jak sobie przypominam – lektura tej książki skończyła się atakiem gorączki. To była “Niewidzialna smycz” Węgra Vilmosa Zolnay'a. Później były inne, i książki, i psy. Niedawno przeżyłam śmierć psa we “Wszystko jest” Malickiego i we “Wczesnych smutkach” (rozdz. "Chłopiec i pies") Danilo Kiša. Lektura – jak niegdyś, jakby nic się nie zmieniło – nie pozostawiła mnie obojętną. Do żywego dotknęło mnie też okrucieństwo Fabickiego, który w swojej zeszłorocznej czarnusze “Z odzysku” kazał bohaterom strzelać zamiast do puszek po piwie, czy garnków, do wykupionych ze schroniska psów.\nNo i teraz “Mondo” Gatlifa, film, przejmujący dziecięcą perspektywę, zachwycony i oburzony światem, pełen kolorów i pomysłów, pełen muzyki i dźwięków, przypominających muzykę, i śpiewu żony iluzjonisty, uciekinierki z Kurdystanu, która w Nicei niańczy dziecko. Dlatego nie mogło zabraknąć w nim zwierząt, są tam psy i gołębie, żuki, jaszczurki i ryby. Film wciąż gubi realistyczne oblicze, by stać się marzeniem. Marzeniem nie tylko o zwierzętach, ale i o ludziach. Mondo jest postacią, która pewnie im się śni. Dziesięcioletni cygański chłopiec na ulicy znalazł się nie wiadomo kiedy i nie wiadomo skąd, nie ma żadnej przeszłości, sypia pod gołym niebem. Stary żebrak o mocno błękitnych oczach, trzymający w walizce parę gołębi, pozna go z iluzjonistą i jego żoną. Mondo spotka też marynarza, który nauczy go czytać, grawerując litery na kamykach z plaży, śliczną śpiewaczkę, która nocami pracuje w cukierni, wyrabiając karmelki oraz starą Żydówkę z Wietnamu, która mieszka na jednym z najwyższych miejskich tarasów w willi z dużym ogrodem. Wszyscy go pokochają, ale żadne z nich nie zatrzyma go przy sobie na dłużej. Mondo będzie chodził po świecie własnymi ścieżkami, dając im radość, wracając, tęskniąc tak mocno, że kiedy żebrak z błękitnymi oczami opuści ulice i trafi do szpitala, Mondo sam się rozchoruje. Kiedy będzie leżał na asfalcie pustego parkingu bez sił, zamieni się w psa, w szaroburego kundla. Potem odejdzie i więcej nie wróci, zostawiając po sobie ukryty w trawie kamień z wyrytym napisem “zawsze dużo”.\n20:17, pravdan , notatnik\nStasiuk o Słowacji\nW wakacyjnym Półprzewodniku Polityki\nAndrzej Stasiuk, "Słowacja: Łagodna dziwność bytu" (fragm.):\n"(...) za to kochamy Słowację. Za lekko nieoczywistą rzeczywistość, za skłonność do niewymuszonego nadrealizmu. W Bardejovie, obok supermarketu Billa, do którego jeżdżę po moją grubą wędzoną słoninę, jest sklep z chińskimi tekstyliami. Wielką halę wypełniają ubrania, buty, torby, bielizna w niespotykanych gdzie indziej cenach. W powietrzu unosi się gorzki zapach gumy i plastiku.\nKiedy się tam znalazłem, główną klientelą byli Cyganie, całe cygańskie rodziny z dziećmi. Wybierali, przymierzali, wszyscy udzielali rad, poprawiali, przyklepywali, obracali dzieci w kółko, pytali krewnych o zdanie na temat wyglądu chińskiej garderoby. To wszystko przyjechało gdzieś z otchłannych szwalni Syczuanu, z niewolniczych manufaktur Junanu albo innego Hunanu, z wnętrza tej gigantycznej kserokopiarki, która zajmuje się powielaniem świata jeden do jednego, stamtąd przybyły rzeczy potrzebne biednym jak myszy kościelne słowackim Cyganom. Bez chińskiego tekstylu chodziliby nadzy i bosi. A tak za swoje zasiłki mogą się ubrać całkiem po europejsku i starcza im jeszcze na ciemne okulary.\nUbrani w wyroby Państwa Środka wracają do swoich gett, do rozpaczliwych osiedli z dykty i blachy, do lepianek na skrajach wsi, do europejskich faweli z jednym kranem na sto osób. Bo ta moja północno-wschodnia Słowacja jest trochę jak Afryka i trochę jak Azja. Ubrani w chińszczyznę Cyganie wciąż są w ruchu. We wsiach, w miasteczkach widać głównie ich. Reszta siedzi w domu, a oni wciąż mają coś do załatwienia, wciąż muszą się z kimś spotkać, bo samotność i bezruch to dla nich śmierć. Zresztą te ich domy są nie do wytrzymania: dziesięć osób w klitce, piętnaście w pokoju z kuchnią. Ciągną więc wózki ze złomem, ciągną wózki z chrustem. Wcale się nie przejmują, że jest jakiś dwudziesty pierwszy wiek. W ogóle się nie przejmują, że jest jakiś czas. W niektórych dialektach nie mają nawet oddzielnych słów na „wczoraj” i „jutro”. Czeski pisarz Jáchym Topol tak napisał o Svidniku: „Kawałek dalej cygańskie ulice. Atakują żebrzący chłopcy. Jak to często bywa, niektóre ich siostry są cudowne. Przechadzają się po getcie tu i tam, wyniosłe jak górskie pumy”.\nTak, to jest niepokojące i dziwne, gdy z tych rozpaczliwych, śmieciarskich osad wychodzą tak piękni ludzie. Kobiety, mężczyźni, dzieci, starcy – bez wyjątku. Wśród naszego bladego i nieco nieforemnego słowiańskiego żywiołu ich uroda jest jakaś przedwieczna, fundamentalna. Piękni jak bogowie handlują grzybami przy szosach, żebrzą, a w dzień wypłaty zasiłku, objuczeni zakupami, wracają gromadnie do swoich szałasów. Raz w miesiącu zaczyna się cygański karnawał i trwa do wyczerpania funduszy".\n(7.MFF ENH) płatek róży z liściem mięty\nHartleyem we Wrocławiu zrobiono nam i prawdziwą przyjemność i wielki kłopot. Bo Hartleya należy oglądać w pakiecie. Film za filmem. To serial, w którym nieobecność oznacza wypadnięcie z gry. A takie przywarcie do jednego wątku podczas festiwalu skazuje na wieczne wątpliwości i wahania, czy wybór nie był chybiony, a wycofać się już nie ma sensu. Obecność Hartleya we Wrocławiu wcale nie dodawała otuchy. Rozmowy z nim po projekcjach były – łagodnie mówiąc – dosyć ulotne, przypadkowe. Czasami zabawne, ale po filmie, w którym bohaterowie mówią w taki sposób, w jaki mówią bohaterowie Hartleya, oczekuje się czegoś co najmniej błyskotliwego. Sam reżyser z początku tłumaczył swoją zawrotną popularność młodością – publiczności i pierwszego pakietu filmów z przełomu lat 80./90. Potem – przekonywał – publiczność odpuści. Pomylił się odrobinę.\nOprócz projekcji (także jego ulubionych filmów innych reżyserów, Wendersa czy Godarda) i rozmów na żywo, można było – jeżeli ktoś wydarł ze swojego napiętego planu dnia kilka minut - Hartleya poczytać i poczytać o nim za sprawą dwóch książek, które rozeszły się niemal na pniu. Jedna – jak to w życiu bywa – jest ładniejsza, druga brzydsza, ale za to ciekawsza. Pierwsza to “Kino prawdziwej fikcji i filmy potencjalne. Hal Hartley” (8 wywiadów, jakie z Hartleyem przeprowadził Kenneth Kaleta), wydana przez słowo/obraz terytoria, druga - “Gesty, osoby, teksty: kino Hala Hartleya” Rabidu to zbiór analiz, sygnowanych przez znakomitości filmoznawczego światka Alicję Helman i Andrzeja Pitrusa.\nWarto czytać je równolegle, zresztą autorzy “Gestów...” często powołują się na wypowiedzi reżysera z wywiadów. Świetnie się to czyta, mając świeżo w pamięci filmy, które w pierwszym momencie zachwycają przede wszystkim specyficzną, zmysłową aurą, nie prowokując refleksji. Świat Hartleya przede wszystkim tworzą ludzie, zapełniający plan, światło, moda. Żałuję, że żaden z autorów nie poświęcił tekstu modzie u Hartleya. Pretekstowość fabuły przy okazji każdego odcinka Hartleyowskiego serialu zwraca się ku otoczeniu, ku postaciom, ku kreacji, a następnie – jak podpowiadają krytycy, umiejętnie uzasadniając – ku strukturze. Oto spis treści “Gestów...”:\nZaskakująca prawda: opowieść o pewnym złudzeniu i jego konsekwencjach.\nZaufanie: rodzina i ufność.\nPożądanie: filozofia i banał.\nLudzie jak my: Homer!!! Joyce!! Hartley? – różne warianty.\nAmator: ludzie, którzy grają.\nElina Löwensohn w "Amatorze"\nHenry Fool i Fay Grim: lęk przed wpływem.\nParker Posey w "Fay Grim"\nKsięga Życia: bardzo mała Apokalipsa.\nPotwory nie istnieją: „Może posunąłem się za daleko...”\nSarah Polley w "No Such Thing"\nDziewczyna z planety Poniedziałek: dyktatura konsumpcji.\nDodam jeszcze, że moimi ulubionymi filmami Hartleya są “Simple Men”, “Amateur” i “No Such Thing”, a ulubione postacie to te, grane przez Elinę Löwensohn i Roberta Johna Burke'a (jako Potwór w “No Such Thing” jest znakomity). Chętnie zobaczyłabym pakiet jeszcze raz, i jeszcze raz, na spokojnie, ale w polskich sklepach na przykład pod hasłem >amator< można kupić wcale nie "Amatora" Kieślowskiego, a jedynie “Amatora kwaśnych jabłek” (Pipe Dream) Johna Walsha, komedię romantyczną – co ciekawe – z Martinem Donovanem w roli głównej. Lepszy rydz niż nic? Hmm...\n18:26, pravdan , festiwale\nfaktury ze wsi polskiej Pod Piotrem, letnie...\nkolekcja rośnie jak na drożdżach...\n12:15, pravdan , notatnik\nfaktury z Australii, zimowe...\nfoto: Mo.Z. (5.08.2007)\n14:11, pravdan , notatnik


Logan 4w1 wózek dziecięcy Camarelo - supermaluszek.pl\n» Logan 4w1\nwybierz Lo-1 czarny Lo-2 biały Lo-3 szary Lo-5 żółty\nwyjątkowy wzór gondoli\nstabilny, aluminiowy stelaż (do wyboru: czarny lub grafitowy)\nnowatorski system składania stelaża\nregulowany system sześciu amortyzatorów\nregulowana rączka pokryta eko-skórą\nwysuwany daszek w budce\nregulacja oparcia (do pozycji leżącej)\nzintegrowane 3-punktowe pasy bezpieczeństwa\nregulowana rączka do przenoszenia\nbaza Isofix do montażu fotelika w aucie\nwysokość do rączki: 110 cm\ndługość z gondolą: 82 cm\ndługość ze spacerówką: 90 cm\nkonstrukcji: 6 kg\nkonstrukcji z koszem: 6,5 kg\nkonstrukcji z koszem i kołami: 10,4 kg\ngondoli: 4,9 kg\nspacerówki: 5,2 kg\nkoła: 3,6 kg\nWózek Avenger Standard 4w1 wyróżnia się nowoczesnym designem i funkcjonalnością. Plastikowy spód gondoli doskonale współgra kolorystycznie z tapicerką wózka. Pompowane koła, amortyzacja oraz prosty system składania ramy zapewniają z kolei komfort użytkowania rodzicom. W zestawie gondola, spacerówka, fotelik, baza Isofix.\nCanillo 4w1 - wózek dla dzieci wyposażony w lekki stelaż z eleganckim, opatentowanym, ozdobnym elementem obszytym ekoskórą oraz innowacyjnymi niskoprofilowanymi oponami i oryginalną felgą. W zestawie gondola, spacerówka i fotelik samochodowy z bazą Isofix, dzięki której w prosty i bezpieczniejszy sposób można zamontować fotelik w aucie.\nWózek Carera New 4w1 to wielofunkcyjny wózek dziecięcy z plastikowym dnem gondoli o nowoczesnym designie. Wózek wyposażony został w lekki, aluminiowy stelaż, który bardzo łatwo się składa. Pompowane koła, w tym przednie obrotowe, amortyzacja oraz system anti-shock sprawiają, że jazda nim jest komfortowa. W zestawie gondola, spacerówka, fotelik, baza Isofix.\nCarmela 4w1 to stabilny, czterokołowy wózek dla dzieci z lekkim, aluminiowym stelażem, pompowanymi kołami, przednimi kołami skrętnymi i wzmocnionym zawieszeniem z regulowaną amortyzacją. W zestawie gondola, spacerówka i fotelik samochodowy z bazą Isofix.\nDS Baby Boat 4w1\nDS Baby Boat 4w1 z bazą Isofix w zestawie to idealny wózek dla dzieci, które często podróżują z rodzicami. Fotelik w prosty sposób wpina się w bazę Isofix gwarantującą większą stabilność i bezpieczeństwo dziecka w aucie. Wózek wyposażony jest w lekki, aluminiowy stelaż, gondolę z plastikowym dnem oraz komfortową spacerówkę.\nEvado 4w1 gondola druk\nEvado 4w1 gondola druk to funkcjonalny wózek dziecięcy marki Wiejar z oryginalną, zdobioną gondolą oraz tapicerką z ekoskóry. Wózek wyposażony jest w lekki, aluminiowy stelaż z podwójną amortyzacją, pompowane koła oraz centralny hamulec. W zestawie gondola, spacerówka, fotelik samochodowy oraz baza Isofix do montażu fotelika w aucie. Do wyboru 3 wersje kolorystyczne.\nEvado 4w1 tkanina\nWózek Evado 4w1 to nowoczesny model wózka dziecięcego. W zestawie znajduje się gondola z plastikowym dnem, komfortowa spacerówka, fotelik samochodowy oraz baza Isofix do montażu fotelika w aucie. Atutem jest aluminiowa rama, prosty system montażu siedzisk klik-klik, żelowe koła oraz podwójna amortyzacja.\nEvado 4w1 tkanina + ecoskóra\nEvado 4w1 tkanina + ekoskóra Wiejar to komfortowy wózek dziecięcy ceniony przez wielu rodziców. Wózek wyposażony jest w aluminiowy stelaż z podwójną amortyzacją, żelowe koła oraz centralny hamulec. W zestawie gondola, spacerówka, fotelik samochodowy oraz baza Isofix.\nEvado Eco 4w1\nEvado Eco 4w1 - wózek dla dzieci składający się z gondoli, spacerówki, fotelika samochodowego i bazy Isofix dla łatwego montażu fotelika w aucie. Wózek bardzo ładnie się prezentuje dzięki połączeniu tapicerki z ekoskóry w modnych, pastelowych kolorach oraz białego, aluminiowego stelaża z podwójną amortyzacją i żelowymi kołami.\nFlorino Carbon Eco 4w1\nFlorino Carbon Eco 4w1 - nowoczesny wózek dla dzieci z aluminiowym stelażem, plastikową gondolą z karbonowym wzorem, tapicerką z ekoskóry oraz fotelikiem z bazą Isofix do szybkiego i prostego montażu fotelika w samochodzie. Nowoczesny design wózka idzie w parze z jego funkcjonalnością. Amortyzowana rama, amortyzowane podwozie, skrętne koła i prosty system składania zapewniają komfort użytkowania wózka.


Warsaw JOB NO. R00055870\nDoradztwo w zakresie Zrównoważonych Finansów i Strategii ESG\nInnowacyjną pracą projektową w obszarze Zrównoważonych Finansów w jednym z obszarów: Strategia ESG, Transformacja organizacji, Strategia danych ESG, narzędzia wspierające i Zielone IT, Zarządzanie Ryzykiem.\nDoradztwem dla klientów w zakresie Zrównoważonych Finansów.\nUczestnictwem w budowaniu praktyki Zrównoważonych Finansów poprzez pracę nad budową oferty Accenture Polska dla Instytucji Finansowych jak i Thought Leadership.\nWsparciem w zarządzaniu relacjami z klientami i dostarczaniu wiedzy branżowej na podstawie doświadczeń z obszaru zrównoważonego rozwoju.\nRozwiązywaniem złożonych wyzwań biznesowych klientów, strukturyzując je i wykorzystując techniki analityczne.\nObserwowaniem bieżących trendów i zmian rynkowych w obszarze Zrównoważonego Rozwoju.\nWysokiego poziom zaangażowania osobistego oraz znajomości obszaru Zrównoważonego Rozwoju z jednoczesną umiejętnością rozpoznania potrzeb klienta.\nWykształcenia wyższego. Preferowane kierunki: Zarządzanie / Ekonomia / Finanse i Rachunkowość / Ekonometria / pokrewne lub Ochrona Środowiska / CSR / Ekologia / Ekoenergetyka / pokrewne.\n3-5 lat relewantnego doświadczenia zawodowego.\nUmiejętności zarządzania interesariuszami i prowadzenia niezależnych konwersacji z klientem\nUmiejętności przełożenia wysokopoziomowego celu na plan realizacji zadań szczegółowych\nUmiejętności kreatywnego rozwiązywania problemów i adaptacji do zmieniających się priorytetów i wymagań.\nDoskonałych umiejętności komunikacyjnych w języku Polskim i Angielskim.\nSilnej motywacji wewnętrznej do wykonywania zadań.\nZnajomości pakietu MS Office (MS Excel, MS PowerPoint).\nDoświadczenie w dynamicznie rozwijającym się przyszłościowym obszarze Sustainability.\nWspółpracę z największymi organizacjami z sektora Instytucji Finansowych na rynku Polskim i Europejskim.\nCenne doświadczenie w zespole ekspertów dzielących się wiedzą w niszowej dziedzinie.


Akt zawierzenia Matce Boskiej Bocheńskiej - Parafia pw. Św. Mikołaja Bpa w Bochni\nW święto Ofiarowania Pańskiego, nazywane również świętem Matki Bożej Gromnicznej, stajemy, Maryjo, u Twojego tronu w Bocheńskim Sanktuarium wraz z naszymi rodzinami, aby wspólnie z Tobą oddać Bogu należne uwielbienie i wyznać naszą wiarę, wspominając Twój akt ofiarowania Jezusa Chrystusa w świątyni Jerozolimskiej.\nPragniemy również Tobie, Maryjo, złożyć nasz hołd i oddać należną Ci cześć, zawierzając Tobie nas samych, nasze rodziny, naszą parafię, diecezję, Kościół i nasze jutro w tych – jakże niepewnych – czasach.\nChcemy Cię, Maryjo, prosić, byś wyjednała nam u swojego Syna, Jezusa, moc i siłę do spełnienia powierzonych nam przez Boga zadań. Zdajemy sobie sprawę, że bez Bożej pomocy, bez Bożej łaski nie jesteśmy w stanie niczego uczynić. Dlatego zwracamy się do Ciebie, nasza Matko, któraś obrała sobie tron w tym bocheńskim grodzie, abyś wyprosiła nam światło Ducha Świętego i Jego dary, tak bardzo potrzebne do mężnego kroczenia i świadczenia o Chrystusie wobec współczesnego świata, który usiłuje wszystko, co Boże, zepchnąć na mieliznę obojętności w imię źle pojętej wolności i tolerancji.\n• Przyjmij, Maryjo, tych, którzy w celu przezwyciężenia zła i wpływów złego ducha włączyli się przez podjęte zobowiązania do Twojego Wolontariatu. Pomóż im wytrwać w tych postanowieniach dla dobra ich samych, jak również ku pożytkowi wielu wiernych borykających się z licznymi trudnościami i nałogami.\n• Kapłanom i siostrom zakonnym wyjednaj świętość życia i daj im moc, siłę i wielką gorliwość w podejmowaniu nowej ewangelizacji współczesnego świata.\n• Wyproś, Maryjo, rodzicom gorącą i silną wiarę, niech ją przekazują swoim dzieciom przez świadectwo życia opartego na Bogu i Jego przykazaniach.\n• Młodzieży uproś ducha otwartości na Boże Słowo, by z młodzieńczą gorliwością, odwagą i zapałem dawała świadectwo miłości opartej na Ewangelii.\n• Dzieciom przekazuj, Maryjo, swoje orędzie, niech z wiarą, miłością i właściwą sobie prostotą niosą je współczesnemu światu.\n• Dźwigających ciężar choroby albo podeszłego wieku obdarz pogodą ducha i ludzką życzliwością.\n• Zawierzamy Ci także tych, którzy już odeszli od nas do wieczności, a którym zawdzięczamy tak wiele: wiarę w Boga, przykład umiłowania Ojczyzny i Kościoła, trwania w nadziei nawet w chwilach najtrudniejszych.\nKrólowo Różańca Świętego, Pani Bocheńska, bądź dla nas Matką, Orędowniczką i Przewodniczką na drogach doczesnego życia. Niech Twoje Sanktuarium w Bochni będzie dla wszystkich miejscem uwielbiania Boga, miejscem nadziei, przemiany i dążenia do świętości. Niech zawsze wznosi się tu do Ciebie modlitwa różańcowa.\nPowyższa modlitwa związana jest z podjęciem zobowiązań Wolontariatu Maryjnego, działającego w Bochni od roku 2010.\nOsobny artykuł o Wolontariacie Maryjnym\nTekst tej modlitwy w formacie programu Word


BLOOG | BLOOG - Part 21\nWypożyczenie auta na wyjazd za granicę. Procedury wypożyczania samochodu\nWypożyczenie samochodu na wyjazd za granicę to rozwiązanie praktyczne i wygodne. Do wyboru są pojazdy o różnej wielkości, w tym m.in. komfortowe vany, eleganckie limuzyny, kompaktowe auta miejskie czy pojazdy dostawcze. Jednak, aby wynajętym autem móc pojechać za granicę, należy dopełnić odpowiednich formalności.\nPaź 30, 2018 napisane przez BLOOG w Inne\nCoraz bliżej święta… A jak święta, to okres niesamowitych świątecznych kampanii marketingowych, które zaczną się już w listopadzie (a czasem może nawet jeszcze wcześniej). Osoby wrażliwe powoli mogą już szykować chusteczki, które niewątpliwie przydadzą się podczas oglądania niektórych ze świątecznych reklam…\nPaź 24, 2018 napisane przez BLOOG w Kampanie reklamowe\nBlack Friday i Cyber Monday – inspirujące kampanie ‚100% for the planet’ i ‚Rape us now’, czyli o pozytwnych i negatywncyh przykładach promowania wyprzedaży\nJuż w listopadzie jedne z dwóch najważniejszych dla handlowców w wielu rejonach świata dni roku: Black Friday (Czarny Piątek) oraz Cyber Monday (Cyberponiedziałek, cybernetyczny poniedziałek). Black Friday wypada w tym roku 23 listopada 2018 (oczywiście w piątek). Cyber Monday, w poniedziałek 26 listopada. W Polsce\nPaź 22, 2018 napisane przez BLOOG w E-biznes\nUbezpieczenie na życie w tych sytuacjach nie działa\nKupujemy ubezpieczenie na życie, by zyskać pewność o bezpiecznej przyszłości. Im bardziej rozbudowana forma ochrony, tym lepiej dla nas – możemy liczyć na odszkodowanie lub pomoc ubezpieczyciela. Ale nawet najlepsza polisa nie zawsze gwarantuje wypłatę środków za wypadek czy chorobę. W każdym ubezpieczeniu na życie\nPaź 19, 2018 napisane przez BLOOG w Artykuł partnera\nReklamy są wszędzie, widzimy je w telewizji, internecie, otwierając skrzynkę pocztową, Facebooka, Twittera. Ze względu na ten nadmiar reklam w przestrzeni publicznej, ludzie po prostu przestają zwracać na nie uwagę, dlatego aby ich zainteresować warto pomyśleć o real-time marketing.\nPaź 18, 2018 napisane przez BLOOG w Marketing\nMarketing Jak koronawirus wpływa na marketing?


SZWECJA - Finlandia.\nFragment tekstu traktatu pokojowego z 1809 roku, z podpisem Cara Aleksandra I, na mocy którego Szwecja zrzeka się Finlandii na rzecz Rosji.\nPiątek, 18 września 2009 r. 00032\n17 września 1809 roku, po niemal 600 latach niepodzielnego panowania, Szwecja utraciła na rzecz Rosji swoją fińską część kraju, a Bałtyk przestał być jej wewnętrznym morzem. Po klęsce sił szwedzkich w wojnie fińskiej 1808-1809, wschodnia granica Szwecji została przesunięta daleko na zachód. Traktat pokojowy we Fredrikshamn, małym miasteczku w południowo-wschodniej Finlandii, został podpisany przez reprezentantów Szwecji i Rosji.\nW 1249 roku Finlandia padła ofiarą szwedzkiej krucjaty, wiedzionej przez Jarla Birgera, i siłą została wcielona w jej terytorium. Pod szwedzkim władaniem pozostawała niemal 600 lat, by później po raz kolejny zmienić właściciela. Podczas gdy kontynentalną Europą targały Wojny Napoleońskie, Szwecja, będąca członkiem antyfrancuskiej koalicji u boku między innymi Anglii, Prus, Austrii oraz Rosji, trzymała się nieco na uboczu.\nRok 1808 przyniósł jednak niespodziewany obrót wydarzeń. 21 lutego 24 tysiące rosyjskich żołnierzy przekroczyło szwedzką granicę nieopodal miasta Hämeelinna (se: Tavastehus). Był to cios wymierzony w plecy własnemu sojusznikowi, choć już rok wcześniej ze szwedzkiej ambasady w St. Petersburgu napływały niepokojące wieści o zgrupowaniu carskich wojsk, zmierzających w stronę Finlandii.\nRzeka Kymmene – to tutaj wojska rosyjskie przekroczyły granicę Szwecji.\nJednak, zamiast szykować się do wojny, król Gustav IV Adolf zlekceważył niepokojące doniesienia. Szwecja nie była gotowa do wojny. Większość armii stacjonowała przy granicy z Danią, tysiące kilometrów od linii frontu. Cenę za obojętność króla przyszło zapłacić szwedzkim oraz fińskim żołnierzom, którzy próbowali odwrócić tragiczną sytuację.\nSzwedzki generał zdecydował się na strategiczny odwrót w kierunku na północ, gdzie planował przegrupować swoje siły i przeprowadzić kontruderzenie. W tym czasie Rosjanie w błyskawicznym tempie zajęli niemal połowę Finlandii, zdobywając między innymi Helsinki oraz Hanko. Flota, starając się dotrzymać kroku piechocie, przeprowadziła desant na Gotlandię oraz Wyspy Ålandzkie, podczas gdy szwedzkie okręty stały bezradnie w skutych lodem dokach. 3 maja, pod wspólnym atakiem carskich wojsk lądowych oraz marynarki, skapitulowała twierdza Sveaborg.\nCo gorsza, wielu Finów, widzących w rosyjskiej inwazji szansę na zerwanie szwedzkich okowów i zemstę nad znienawidzonym okupantem, chętnie przystępowało do najeźdźców. Sytuacja nie rysowała się dobrze i mogłoby się wydawać, iż Finlandia jest już stracona. Jednak nie wszystko jeszcze było przesądzone. Wraz z końcem maja Rosjanie wytracili impet. Szwedzi zaś, otrząsnąwszy się po serii porażek, przeszli do natarcia, odzyskując Gotlandię i Ålandy oraz wypierając Rosjan z centralnej Finlandii. Z Anglii przybyło na pomoc Szwedom 36 okrętów.\nArmia rosyjska, w której słowniku nie występują słowa takie jak „odwrót”, wzmocniwszy swoje siły do 55 000 żołnierzy, przeprowadziła zmasowany atak, niszcząc bezlitośnie szwedzkie nadzieje na zwycięstwo. Szwecja, otoczona przez wrogów ze wszystkich stron, była bezradna. Z kolei groźby ze strony Danii, Norwegii i Francji zmuszały króla Gustava IV Adolfa do zatrzymania dziesiątek tysięcy tak potrzebnych na froncie żołnierzy na południu kraju. Korzystając ze swojej przewagi liczebnej, armia carska do 19 października opanowała całą Finlandię, osiągając tym samym główny cel kampanii.\nZniesławiony Gustav Adolf został zdetronizowany na rzecz Karola XIII. Nowego króla czekało jednak nie lada wyzwanie. Car Aleksander I nie planował poprzestać na samej Finlandii. W zaledwie cztery dni od koronacji szwedzkiego króla, jego armię od Sztokholmu dzieliło zaledwie 70 kilometrów. W tej sytuacji władcy Szwecji nie pozostało nic innego, jak tylko błagać o hańbiące zawieszenie broni. Rosjanie, w celu osiągnięcia korzystniejszych warunków, zdecydowali się rzucić króla na kolana, wypierając jego armię pod bramy samej stolicy.\nW rezultacie rosyjskiego zwycięstwa, Karol XIII został zmuszony do podpisania pokoju we Fredrikshamn, na mocy którego utworzone zostało Wielkie Księstwo Fińskie, posiadające znaczną autonomię, lecz pozostające pod opieką Rosji.\nPo niemal sześciuset latach Finlandia została więc oderwana od Szwecji. Ta bolesna strata, będąca zarazem rysą na szwedzkiej dumie, jest do dziś żywa w zbiorowej pamięci narodu. Dla Finów jednak było to wydarzenie, zwracające im choć część utraconej wolności oraz poczucie odrębności.\nTeraz, przez cały 2009 rok, rządy Szwecji i Finlandii prowadzą projekt "Märkesåret 1809" (Pamiętny rok 1809), którego celem jest umocnienie wspólnoty między Finlandią i Szwecją.\nZobacz również „Fińska szwedzka korona”