Marzec, 2012 | Ósmy Dzień Tygodnia\nCztery i pół minuty z idolem\nDodano 30 marca 2012, w Bez kategorii, przez Przemysław Rudzki\nIm człowiek dłużej zajmuje się jakąś profesją, tym mniej jest rzeczy, które bardzo go cieszą, zaskakują. Tym bardziej z wielką radością przyjąłem informację o tym, że będę mógł porozmawiać z moim największym idolem z lat dziecięcych. Marco van Bastenem. Holender, który razem z Luisem Figo i Zbigniewem Bońkiem reklamuje teraz piwo Tyskie, poświęcił mi tylko cztery i pół minuty, ale i tak warto było czekać ponad trzy godziny, żeby uścisnąć dłoń mistrza. Kiedy już skończyliśmy rozmawiać, zapytałem legendę Milanu: – Czy wiesz, dlaczego mecze na moim podwórku zawsze zaczynały się z poślizgiem?\n- Ponieważ każdy z nas chciał być Marco van Bastenem, więc kłóciliśmy się dopóki to nie zostało ustalone.\nVan Basten był tym mocno zaskoczony. Uśmiechnął się, jakby go to speszyło. Jakby myślał: ja taki popularny w Polsce? Jakby w ogóle nie zdawał sobie sprawy, że był wielkim piłkarzem. jakby nie miał pojęcia, że mój kolega, wielki fan Milanu, żeby nie powiedzieć świr na punkcie Milanu i właśnie Van Bastena, w trakcie serii rzutów karnych na Euro ’92, gdy Holandia walczyła z Danią, wyszedł przed blok i siedział na ławce. Nie mógł na to patrzeć, tak się denerwował.\nVan Basten sprawia wrażenie faceta, któremu wielka kariera przydarzyła się jakby przy okazji. Ot, po prostu dostał talent, to co miał z nim zrobić? Grać! Bardzo skromny, spokojny, grzeczny człowiek. Zresztą, na boisku też błyszczał tylko w odpowiednich momentach, generalnie czekał spokojnie na swoje szanse. A piłkarzem był genialnym – strzał głową, lewą, prawą nogą, nożycami, szczupakiem, z pięciu metrów, zza linii pola karnego, podcinką. Właściwie było mu to obojętne. Umiał wszystko.\nVan Basten kojarzy mi się z dobrym dzieciństwem, bo miałem dzieciństwo szczęśliwe, którego nie zamieniłbym żadne inne. Van Basten kojarzy mi się z bramką, jasne, TĄ BRAMKĄ, w meczu finałowym z ZSRR. Pamiętam, że przed finałem byliśmy z tatą na rybach, wracaliśmy rowerami do domu, przez górniczą hałdę i zastanawialiśmy czy Rosjanie mają jakiekolwiek szanse. Ale przecież nie mieli, bo dla Holandii grał Van Basten. Na wakacjach, kiedy jeździłem do babci na wieś, próbowałem trenować jego uderzenie przewrotką – najpierw z upadkiem na siano, żeby się nie połamać. Nie potrafiłem pojąć – jak on tak fruwa w powietrzu?\nHolenderski napastnik kończył karierę reprezentacyjną meczem z Polską, w Rotterdamie, kiedy zremisowaliśmy z silną jak zawsze Holandią 2:2, a ja tamtego meczu nie oglądałem – byliśmy na obozie naukowym z liceum (obozie koncentracyjnym – nauczyciel psychopata). To było w górach, słuchaliśmy transmisji w radio, rwało jak cholera, przez słabą antenę, ale potem okazało się, że w telewizji też były usterki, więc dużo nie straciliśmy. W tamtym spotkaniu Wojtek Kowalczyk zapakował z główki po długim rogu, a ś.p. Włodziemierz Smolarek wszedł na końcówkę i mógł załatwić sprawę na naszą korzyść.\nCo ciekawe, powiedział, że „to był jeden z ostatnich meczów w jego karierze”. Zdziwiłem się, że nie pamięta, kiedy kończył granie w kadrze, bo to przecież wzniosły moment dla każdego piłkarza. Jednak dopiero teraz, pisząc te słowa, zrozumiałem, że tamten mecz najprawdopodobniej nie miał być ostatnim. To zdrowie zdecydowało, że był.\nSkończył karierę zbyt wcześnie, przez kontuzje, polowanie na jego nogi było niesamowite, ponieważ jego nie dało się zatrzymać inaczej, niż faulem. Pamiętam, że za każdym razem, gdy jakiś rzeźnik jechał „sankami” w jego nogi, bardzo się bałem, że zaraz zniosą go na noszach.\nCztery i pół minuty z idolem, dobre i tyle. Czekasz tak długo w korytarzu, a potem, zanim złapiesz jakąkolwiek nić porozumienia z rozmówcą, kobieta od PR podchodzi, brutalnie przerywa. Koniec. Następny. Taśmowe wywiady mają to do siebie, że rozmówca jest już znudzony, słyszy ciągle te same pytania, zaś pytający nie może rozwinąć skrzydeł. Nie ma się co czarować, taki wywiad jest trochę oszukiwaniem siebie, jak nastawianie drzemki na kolejnych pięć minut o siódmej rano. To nie wywiad, to kurtuazyjna wymiana zdań.\nKolega opowiadał mi ostatnio, że w Staples, w centrum prasowym regularnie spotyka Davida Beckhama w… kolejce do pisuaru i czasem zamienią parę słów. To mniej więcej taki właśnie wywiad, ale niech to – siedzisz na przeciwko Van Bastena! Nie ma się co czepiać.\nMówią, że nudny. A co tam! W czasie konferencji prasowej wygłasza kontrowersyjną tezę: mecz Milanu z Barceloną był słaby. Wszyscy: jak to? 0-0, ale super widowisko! No tak, ale Van Basten gonił Barcę z kolegami kilkoma bramkami, więc może ciężko patrzy mu się na mecz, w którym jego były klub wybija na oślep piłki?\nCztery i pół minuty z idolem, w dzieciństwie dałbym się pokroić za coś takiego i fajnie, że są chwilę, kiedy możesz znów poczuć poziom emocji, jak dziecko. Kiedy się stresujesz, czujesz wewnątrz, że to jest coś ważnego.\nPrzy okazji takiego spotkania człowiek uświadamia sobie bezlitosny upływ czasu. Czekamy tak w korytarzu i Tomek Ćwiąkała, młody, zdolny chłopak, mówi do mnie: – Van Bastena to ja dobrze nie pamiętam, Figo – owszem.\nNie pamięta, trudno mieć pretensje, wszak z czego ma pamiętać? Może sobie odtworzyć w youtube filmik z jego bramkami (polecam), ale to nie to samo. To nie to samo, co żyć w czasach danego piłkarza. Dzisiaj mówi się: żyjemy w epoce Messiego. Jego rywalizacji z Ronaldo. Jasne, żyjemy też w epoce bredni Waldemara Pawlaka, bloga Kasi Tusk i celebrytów co wybiliby sobie zęba, żeby tylko wystąpić w telewizji śniadaniowej. Ale ja mam na myśli sport. Fakt – żyjemy w epoce Messiego i możemy się z tego cieszyć.\nJa mam radochę jeszcze większą, bo załapałem się na epokę Messiego, a wcześniej epokę Maradony i Van Bastena. I wiecie co? Kochałem Maradonę za jego nieobliczalność, za umiejętności, oczywiście, ale też za to, że potrafił oszukać. Wybaczyłbym mu wtedy wszystko. Van Basten przy Maradonie był tak barwny, jak filatelista przy połykaczu ognia. Ale to właśnie on został moim największym idolem. Do dziś. Dziękuję losowi, że mogłem się z nim zobaczyć. Pięćset metrów od mojego domu. Przez cztery i pół minuty.\nUwaga, tu się piłkarz obnaża!\nDodano 27 marca 2012, w Bez kategorii, przez Przemysław Rudzki\nSpokojnie, tytułowe obnażanie się nie ma nic wspólnego z nagością. Chodzi raczej o obnażanie własnego wnętrza. Potrzebę ciągłego kontaktu z ludźmi z jednoczesnym zachowaniem barier, wszak w rzeczywistym świecie gościom trudno powiedzieć, żeby już sobie poszli, tutaj po prostu można wyłączyć komputer. Chodzi też o potrzebę bycia docenionym. O poklask. O WOW.\nW świecie zdominowanym przez cybernetykę najlepiej robić to za pomocą sieci. Blog, facebook, twitter – ja też wpadłem po uszy. Nie wiem tylko, skąd wziąć na to wszystko czas. Piłkarze mają go sporo, więc piszą. Sorry, tweetują. Spędzają godziny na facebooku (przypomniał mi się zabawny rysunek – wielki babsztyl siedzi na głowie jakiegoś nieszczęśnika i mówi: – Siedzę na fejsie). Są z nami, a jednocześnie daleko od nas. Dokąd to wszystko zmierza? Czy trenerzy, którzy zabraniają swoim piłkarzom takich praktyk mają rację? Czy to ich odciąga od bycia zorientowanym na sukces i prawdziwej pracy? Czy, wreszcie, piszą tam coś wartościowego, czy to wszystko tylko bla, bla, bla, śmieci cyberprzestrzeni?\nZ twittera korzystam od kilku dni. Michał Pol, którego pewnie kojarzycie, przekonał mnie do rzeczy, przed którą broniłem się rękami i nogami. Wydała mi się zbyt nieludzka. Sam lubię długie formy tekstów, stąd właśnie ten blog. W mojej gazecie tekst na 2000 znaków to niemal epopeja. Nienawidzę, gdy ktoś pisze: za długie, nie czytam. Uwielbiam obszerne wywiady (oczywiście jeśli są ciekawe), a także wielkie reportaże.\nLudzie w zdecydowanej większości wolą jednak krótkie formy – ludzkość nie ma czasu na czytanie. Smuci mnie to, ale człowiek musi się dostosować do zmian. Nie chcę być jednym z tych dziennikarzy, którzy za kilkanaście lat będą pytać siebie: dlaczego nie poszedłem wtedy za postępem? Nie chcę gnuśnieć, siedzieć w kącie, patrzeć z peronu na pociąg, który odjechał. Stąd twitter.\nWiem jedno: nie będę miał wideobloga. Uważam to za jakiś sztuczny twór, a wypowiadanie się w Lidze+ Extra czy Sport+ Extra w zupełności mi wystarczy. Poza tym lepiej czuję się w pisaniu niż przed kamerą.\nZ facebookiem polubiłem się wcześniej. Na facebooku ludzie dzielą się jednak głównie linkami do tekstów, filmów, czy zdjęciami. To nie miejsce do pisania, to miejsce do kontaktu, tak bym to ujął. Taka duża skrzynka. Blog to blog – masz wstęp, jakąś tezę, rozwijasz to, swobodnie uzasadniasz, nie patrzysz na licznik znaków. Bez stresu. Facebook dał mi jednak nowe możliwości w dziedzinie pisania, ale też rozprzestrzeniania wiedzy o tym, że mój blog istnieje. Dzięki facebookowi dowiedziało się o tym sporo ludzi. To idealne narzędzie marketingowe.\nWróćmy jednak do nieszczęsnego twittera, gdyż jakiś czas temu powiedziałem o tym, że nigdy nie skorzystam z tego wynalazku. A jednak jestem. Wsiąkam. Przekonały mnie racjonalne argumenty Michała. Podał mi prosty przykład. Był gościem w studio Ligi Mistrzów, kiedy doszło do niechlubnego incydentu między Roberto Mancinim a Carlosem Tevezem. Dzięki temu, że obserwuje profile kilku znanych angielskich dziennikarzy z Wysp na twitterze, bardzo szybko wiedział o co chodzi i mógł powiedzieć na antenie, że Tevez odmówił wejścia na boisko. To mnie przekonało. Zarejestrowałem się i od razu… przeraziłem.\nSkróty. Lubię zdania rozbudowane, niosące ładunek emocji, dlatego tak bardzo nienawidzę pisać esemesów. Lubię rozmawiać, nie wysyłać kody. A tutaj 160 znaków. Uczy to zupełnie innego podejścia do tematu. Co ciekawego możesz napisać, zawierając to w 140 znakach? No i te wszystkie skróty, będące właśnie wynikiem braku miejsca, są najtrudniejsze do zaakceptowania. Ja w ogóle jestem z innego pokolenia. W dzieciństwie czytałem radzieckie bajki o tym, jak król posyłał kolejnych synów po księżniczkę i chwałę, którą dawało zgładzenie smoka, nie byłem przez życie przygotowywany na żadne LOL, ani ROFTL.\nJest taka genialna scena w serialu Californication, kiedy życiowy birbant Hank Moody sypia z kolejną z pięciuset kobiet, jakie przeleciał w ciągu pięciu sezonów i ona mówi do niego KŚ, czyli Kupa Śmiechu (wyraża to skrótem KŚ). Czyli LOL. Laugh out loud. No i Moody, jak to pisarz, wierny normom językowym, oburza się na taki sposób wyrażania myśli przez dorosłą kobietę. Wieczorem, będąc gościem audycji radiowej, obśmiewa ją na antenie za jej KŚ. Ona się obraża, koniec miłości (raczej koniec seksu), koniec związku (koniec seksu). Ta scena idealnie oddaje mój stosunek do takich właśnie skrótów.\nTwitter. Po pierwszym uruchomieniu czułem się trochę jak stary Anthony Hopkins w dyskotece z małolatą w filmie Woody’ego Allena „Poznasz przystojnego bruneta”. Dziwnie. Nieswojo. Twitter zasugerował mi kilku „znajomych”. Tima Cahilla, Rio Ferdinanda, Gary’ego Linekera. Fajnie. Śledzę, co mają do powiedzenia i przyznam, że niewiele. O ile bowiem zdjęcie Macieja Rybusa w kiblu z małym psem na serwisie fotka.pl było śmieszne, to wpisy Linekera, mojego wielkiego idola sprzed lat, o tym, że zjadł obiad przed programem Match of the Day, kompletnie mnie nie ciekawią, nie śmieszą, niczego nie wnoszą do mojego życia. Nuda. Nic. Ferdinand – to samo. Że jedzie autem i słucha rapu? Faktycznie – LOL. KŚ. Boki zrywać, jakby powiedzieli prehistoryczni.\nTak naprawdę jednak twitter może być przydatny. Jeden z czytelników, wiedząc z mojego wpisu, że w trybie awaryjnym komentuję mecz Manchesteru United z Fulham, podesłał mi ciekawostkę – 68 piłkarzy United miało kontuzje od początku sezonu, podczas gdy w szeregach głównego rywala do tytułu, City, tylko 28 graczy. To pozwala wyciągnąć pewne wnioski.\nHenry Winter, znany dziennikarz Sunday Telegraph twierdzi, że na Old Trafford był karny dla Fulham i faul na Dannym Murphym. Ja uważam, że nie było, ale zastanawiam się, czy facet nie ma racji. W końcu to on tam jest, w centrum zdarzeń. W czasie rzeczywistym.\nWciąga mnie. Pozwala też poznać ludzką twarz tych wszystkich obcych mi przecież osób. Na przykład Oliver Holt, szef sportu w Daily Mirror, pisze, że pije dużą caipirinhę i jeśli robi to na Copacabanie to już bym go udusił z zazdrości\nNo i moje ulubione wpisy, przepraszam, tweety. Robbie Savage, niesforny Robbie Savage. Wrzuca fotkę i pisze: „Joe Hart nalewa mi dziś wieczorem wino” – na zdjęciu z butelką kelner na jakiejś imprezie podobny, jak brat bliźniak do bramkarza Manchesteru City. I tutaj akurat wielki LOL.\nTo znaczy, wybaczcie, bardzo mnie ta fotografia ubawiła.\nJest coś gorszego niż głośny sąsiad. Głupi sąsiad.\nDodano 23 marca 2012, w Bez kategorii, przez Przemysław Rudzki\nByła kiedyś taka zacna bajka, czeska. „Sąsiedzi”. Oj, ci dwaj goście wiele rzeczy popsuli razem koncertowo, co tam – wszystko zepsuli, ale na koniec i tak zawsze pozostawali przyjaciółmi. Właściwie było to urocze, gdyż jeden drugiemu nie szkodził, przeciwnie, jak coś spartaczyli, to tylko wspólnie. Jeden przykleił kredens do szafy? To drugi zaraz wyrwał żyrandol z połowa sufitu. Nie każdy jednak ma takich sąsiadów. Wie coś o tym choćby Alex Ferguson, który określił kiedyś Manchester City mianem „noisy neighbour”, czyli głośnego sąsiada, który pohuczy, poszaleje, a na koniec i tak nic z tego nie wynika. Trzeba żyć dalej. A co, kiedy się nie da? Kiedy granice naszej cierpliwości zostają przekroczone?\nWspomniana „głośność” może być przenośnią. Nie jest to koniecznie puszczanie muzyki, głośna bywa także (i bolesna) ludzka głupota. Ona zresztą jest jedną z rzeczy, które bolą mnie najbardziej.\nNa przykład ja jestem bardzo cichym sąsiadem. Właściwie większość czasu spędzam w pracy, nie robię imprez, nie wszczynam awantur, nie gram na fortepianie. Duch. Wymarzony sąsiad. Od niedawna walczę z adaptacją strychu, co – zdawałem sobie z tego sprawę – będzie uciążliwe dla sąsiadów. Przez kilka tygodni, ale jednak. Trzeba skuć grubą warstwę gruzu, młotem. Wiercenie też nie jest przyjemne. Uprzedziłem więc sąsiadkę z piętra niżej, że może być głośno, na co usłyszałem: – Nie wiem, jak można mieszkać na strychu!\nKonwersację uznałem za zamkniętą, gdyż nie było moją intencją pytać o zgodę, a raczej poinformować (przecież nie wyprowadzę się tylko dlatego, że ktoś powiedział: – Nie wiem, jak można tam mieszkać!). Tygodnie remontu mijały, prace stały się coraz bardziej spokojne, coraz bardziej ciche, właściwie niezauważalne dla sąsiadów. Do pewnego dnia.\nTego właśnie dnia sąsiadka oskarżyła mnie o kradzież prądu, co w logicznym toku rozumowania oznacza, że włamałem się do jej mieszkania, podpiąłem do jej licznika i zacząłem sobie pobierać energię. Nie jest to, wbrew jej myśleniu, takie proste.\nNa drzwiach przykleiła mi kartkę z wyliczeniami – „jesteś mi pan dłużny 1760 złotych” – uuuu, zabrzmiało groźnie, ale, tak na mój gust, to chyba jednak ordynarna próba wyłudzenia. Powiedziałem jej, że jeśli szuka jelenia, to źle trafiła i z oszustami, naciągaczami nie chcę mieć nic wspólnego. Amen.\nChciałem nawet w trybie natychmiastowym zdobyć jakieś zaświadczenie od dostawcy prądu, dowód na moją niewinność, tak dla świętego spokoju. Żyjemy jednak w tak absurdalnym kraju, że nie można tego nijak dostać. Musisz bowiem… donieść na samego siebie. Tak, tak. Zadzwonić anonimowo, zostawić namiar na mieszkanie i czekać. Zdecydowałem, że nie pójdę na coś takiego. Postanowiłem to olać.\nOczywiście panowie zjawili się na drugi dzień, po donosie sąsiadki, co było mi na rękę. Nie byli zaskoczeni, że znów ktoś ich wpuścił maliny, przeciwnie – oznajmili, że większość zgłoszeń to właśnie takie ordynarne donosy, które nie mają nic wspólnego z rzeczywistością, a ludziom się w głowach miesza z nienawiści, choć mnie trudno jest stwierdzić za co sąsiadka mogłaby mnie tak mocno nie lubić. Zawiedzeni, bo nie wykryli żadnej kradzieży, pojechali dalej sprawdzać fałszywe zgłoszenia (musi to być straszna praca). Sąsiadka odbiła się od ściany szybciej niż jej się wydawało, a jej zdanie: – Wie pan, bo ja pracuję w prokuraturze!, nie brzmiało jakoś specjalnie groźnie, zważywszy na fakt, że miała na sobie, mówiąc te groźną frazę, t-shirt z logo firmy sprzątającej.\nSąsiedzi, taki urok. Podobno dobry sąsiad to skarb. No bo nie ma lepszego strażnika mieszkania niż starsza sąsiadka przyklejona twarzą do wizjera, ale nie zawsze mamy takie szczęście. Częściej bywa jednak tak, jak w filmie „Job, czyli ostatnia szara komórka”, pamiętacie teleturniej „Sąsiedzi”, który prowadzi tam Krzysztof Ibisz? „Wylosowaliście państwo DEMOLKĘ!” – oznajmia, po czym jedno małżeństwo niszczy drugiemu mieszkanie siekierami. Piękna scena. Kto nie widział, niech rzuci okiem.\nNoisy neighbour. Kto nie musi się z nim zmagać. Czasem dużo kłapie gębą, ale niewiele może. Wybaczcie ten przydługi wstęp, ale tak mi się jakoś skojarzyło z walką Manchesteru United i Manchesteru City o mistrzostwo Anglii. Niebieski sąsiad puszcza głośno muzykę i temu czerwonemu coraz ciężej zasnąć. jakoś nawet trafia do mnie ten obraz – wyobrażam sobie Mario Balotelliego z wielkim boom-boxem przystawionym do ściany i muzyką, która budzi starego, poczciwego Fergusona, ale też łatwo umiem sobie wyobrazić Fergusona, który wkłada sobie do uszu zatyczki i olewając huki zza ściany idzie spokojnie spać.\nManchester City czy Manchester United, United czy City? To jest dzisiaj najważniejsze pytanie w kontekście dyskusji o Premier League. O tytule mistrzowskim, bo on jest już sprawą wewnętrzną jednego miasta – Manchesteru właśnie. Ich rywalizacja będzie niesamowita, do samego końca. United i City. City i United.\nOd początku sezonu wydawało się, że niebieski walec Manciniego przejedzie przez tę ligę, zgniecie wszystko, pozamiata. Że to będzie czas jednej drużyny. Cieszę się, że tak się nie stało, bo nie można wyobrazić sobie bardziej nudnego scenariusza.\nGdybyśmy dziś rozebrali na czynniki pierwsze oba zespoły, naprawdę nie sposób jednoznacznie powiedzieć, kto ten wyścig wygra. Ale spróbuję, sorry za chaos myślowy, jest późno (00:08).\nBramkarz. Punkt dla City. Uważam, że Joe Hart broni równo, nie popełnia błędów, nie jest elektryczny, ma w wielu meczach jedną dwie interwencje i cały czas jest skoncentrowany. Wydaje mi się również, że ten facet to bardzo pozytywna jednostka. Pewny siebie, uśmiechnięty, zaraża wręcz zespół optymizmem.\nDavida De Geę krytykowałem od samego początku, nie widziałem w nim bramkarza klasy Edwina van der Sara i zdania nie zmieniam, ale zaliczył od tamtej pory kilka ładnych parad, a co ważne – kluczowych i w meczach z mocnymi rywalami. Ferguson wie, że na tej pozycji nie może już mieszać. De Gea wie, że jest numerem jeden i z nikim się nie ściga. Łapie luz. Ale Hart jest dla mnie lepszy. De Gea nie daje United takiej pewności, jak Hart City.\nDefensywa. Wydaje mi się, że każdy napastnik woli grać przeciwko obrońcom United, zwłaszcza, gdy nie ma Nemanji Vidicia. Kompany czy Lescott to wielkie chłopy, grają strasznie fizycznie, a jednocześnie czysto – City nie zbiera wielu kartek. Jeśli chodzi o boki defensywy – z United wziąłbym Evrę, z City – Richardsa – ten gość biegnie aż ziemia dudni, a jest przy tym szybki i ma świetny ciąg na bramkę. Ferdinand ma spokój, ale czasem za duży :). United generalnie mają w ostatnich sezonach sporo kontuzji w obronie i to na pewno nie pomaga, bo musi grać Jonny Evans, a to nie jest idealne rozwiązanie, jeśli wiecie co mam na myśli. On mnie nie przekonuje. Czyli wychodzi, że znów punkt dla City. No, może punkt do pół punktu.\nPomoc. Kiedy David Silva ma swój dzień, to trudno go zatrzymać. Nie widzę nikogo o podobnej charakterystyce w United. MU ma inne atuty – powrót Scholesa to był dobry ruch, bo dzięki niemu Czerwone Diabły tak się nie szarpią. Uspokoił grę, nadał rytm, super. Nie ukrywam jednak, że bliższy moim ideałom jest właśnie Silva. Przyspieszenie z piłką przy nodze, dorzut, strzał, tylko, że on ostatnio stanął, a tymczasem mamy najważniejszy moment sezonu. Jeśli szybko się nie obudzi, City będzie mieć kłopoty. Barry to żaden wirtuoz, raczej taki drugi Carrick, albo na odwrót – obaj nie są z mojej bajki. Dla mnie nie jest istotne, czy pomocnik ma etykietę „defensywny” czy „ofensywny”, tak jak nie lubię, kiedy tych defensywnych rozlicza się tylko z odbiorów. Wystarczy popatrzeć na to, jak gra Yaya Toure. Odbiory, asysty, gole. On robi kolosalną różnicę w grze City.\nW United podoba mi się Valencia, jego forma idzie w górę, jest teraz zdrowy i da United bardzo dużo. Nani jest kapryśny. Z kolei w City Johnson też przeplata dobre mecze gorszymi. Nasri zagrał dobrze z Chelsea, ale generalnie w tym sezonie rozczarowuje.\nDrugich linii nie da się ze sobą tak idealnie zestawić, bo oba zespoły grają nieco inaczej, ale wychodzi na remis, z lekkim wskazaniem na City, z prostej przyczyny – Mancini ma większe pole manewru. Przecież Johnson czy Milner są często rezerwowymi.\nOfensywa to najlepszy dowód kłopotów bogactwa w City – Aguero, Dżeko, Balotelli – głowa pęka. Rotacja jest darem i przekleństwem Manciniego. Pomiędzy pobudzeniem konkurencji, a urażeniem jednego z nich przebiega cienka granica. Gdyby w City nie było tylu gwiazd o tak odmiennych charakterach (zwłaszcza Balotelli i Tevez), może nie doszłoby do konfliktu Manciniego z Tevezem. Paradoks polega na tym, że jego powrót może dać The Citizens niezłego kopa.\nFerguson ma tutaj większy spokój, bo Rooney jest pewniakiem, a Welbeck i Hernandez znają miejsce w szyku. Berbatow, jako ten czwarty, został po prostu odstrzelony. To właśnie natura napastników obu drużyn może decydować o końcowym sukcesie. Dla United wielki plus za doświadczenie Rooneya. Żaden napastnik City nie wie o bitwach o tytuł w Premier League tak dużo, jak Anglik.\nGeneralnie ideałem byłoby posiadanie mieszanki tych ataków. Spokoju Aguero – wyjątkowo skromny chłopak, w przeciwieństwie do teścia. Pracowitości Welbecka i Dżeko oraz doświadczenia Rooneya. Balotelli ostatnio mnie irytuje. Jest świetny, czasem genialny, ale nie może grać swojego meczu, a robi to, na szkodę City, coraz częściej. Atak na remis, z małym wskazaniem na City, ale takim bardzo małym\nCałe te dywagacje to oczywiście wróżenie z fusów. City ma United u siebie, ale gorszy, teoretycznie, kalendarz gier. United ma Fergusona, jego magiczna rękę, wyczucie i odporność na wojny psychologiczne. Zdecydują niuanse, małe rzeczy, czasem błędy sędziów – gdyby nie pomyłka Mike’a Deana, już City miałoby mniej punktów. Daję 51 procent szans United i 49 City. I zgadzam się z Royem Keane’m. Irlandczyk powiedział, że jeśli teraz Mancini nie pokona Fergusona, to już nigdy tego nie zrobi. Głośny sąsiad podkręca muzykę coraz mocniej. Ale na razie stary Alex mocno śpi. Innymi słowy – ma City głęboko w d…\nTak jak ja sąsiadkę.\nPrzypadek Muamby, czyli strach czyni nas dobrymi ludźmi\nDodano 19 marca 2012, w Bez kategorii, przez Przemysław Rudzki\nW chwili, kiedy Fabrice Muamba upadł na murawę, świat futbolu się zatrzymał. Złagodniał, stał się na moment ucywilizowany. Ludzie zapomnieli o antagonizmach, przestało się liczyć, kto kibicuje Tottenhamowi, a kto Arsenalowi. Kibice przestali kląć, zaczęli modlić się i płakać. Oczywiście za moment – bez względu na to, czy historia pilkarza Boltonu skończy się dramatem, czy happy endem – wszystko wróci do normy. Bo tak wygląda życie, w obliczu strachu stajemy się na chwilę lepszymi ludźmi. Tylko na kilka chwil…\nMuamba nie jest piłkarzem wybitnym. Piszę „jest”, bo cały czas jakaś irracjonalna część mojego mózgu stara się dać wiarę w to, że chłopak zagra jeszcze kiedyś w piłkę, choć oczywiście najważniejsze jest to, żeby normalnie żył. Ale, jak powiedział trener Boltonu Owen Coyle, „nie jest ważne, jak wielką gwiazdą piłki się stałeś, ważne, jak miłym jesteś człowiekiem, a Fabrice taki jest”.\nNikt nie odważy się użyć słowa „był”, choć zwrot „stan krytyczny” przewija się najczęściej, a zatrzymanie akcji serca na siedem minut nie wróży niczego dobrego.\nPatrząc na twarze kibiców na White Hart Lane, myślę sobie, że jeśli cokolwiek dobrego wynikać może z tragedii Muamby, jego rodziny i bliskich, to uświadomienie, choćby i na chwilę, dobre i to. Uświadomienie, że tak naprawdę tylko zabawa, nawet jeśli za wielkie pieniądze. Choć z drugiej strony, żyjemy w czasach ciągłego paradoksu, przecież powinniśmy być przyzwyczajeni do złych wieści, wystarczy rano włączyć TVN 24 – wypadek pociągu, rozbity autokar, strzelanina w szkole, jesteśmy zasypywani takimi wieściami, każdego dnia. Może dotykają nas mocniej, gdy dzieją się bezpośrednio na naszych oczach, ale to wciąż te same, złe wieści. Czasami takie „uczestnictwo” w dramacie przybiera formę groteski. Czasami ludzie nie współczują, w obliczu tragedii zwyczajnie głupieją. Jak bowiem wytłumaczyć to, że grupy turystów jeździły robić sobie zdjęcia na miejscu tragedii statku Costa Concordia. Albo miejsca porwania małej Madleine McCann? Kiedy niedawno zderzyły się w Polsce pociągi, wielu podróżnych przejeżdżających później obok miejsca tragedii dzwoniło do bliskich, by wygłosić taką oto kwestię: – Mamo/kochanie/stary, jestem obok tego miejsca…\nJesteś, no i co z tego?\nStrach czyni nas dobrymi ludźmi. Na moment. Zwłaszcza, gdy tak dramatyczne rzeczy zderzymy z piłką. Kochamy futbol, ale chyba bardzo często zapominamy, że to ma być tylko rozrywka. W momencie, kiedy 23-letni chłopak dostaje ataku serca, nie potrafimy tego ogarnąć. Takie rzeczy się zdarzają – ktoś powie. Może nie tak spektakularnie, nie na oczach całego świata. Ludzie umierają, w domu, po cichu, bez fleszy. Dlatego nikt o nich nie mówi. Nikt nie pisze, jak o Miklosu Feherze, Marcu Vivienie-Foe, czy Antonio Puercie, który (zresztą pewnie tak, jak wspomniana dwójka) był szczegółowo badany, a zabiła go artymogenna kardiomiopatia prawej komory, cokolwiek to znaczy. Różnica pomiędzy piłkarzem, który umiera na boisku Primera Division, a zawodnikiem z trzeciej ligi gdzieś w Polsce jest taka, że ten pierwszy był częściej badany. Pamiętam swoje badania z czasów juniorskich. Siedzieliśmy w poczekalni, a lekarz po dwóch kwadransach wyszedł na korytarz z naszymi kartami i powiedział: – Wszyscy zdrowi!\nNikogo to, oczywiście, nie odstraszało od gry w piłkę. Uznawaliśmy takie coś za normę, myśląc: przynajmniej nie trzeba było tracić czasu na badania.\nNie chce się gadać o piłce w taki weekend. No bo jakie znaczenie ma to, że Śląsk wygrał z Cracovią? Z Cracovią wygrałby dziś każdy, a próba, rozpaczliwa, ratowania tego klubu za pomocą ściągania Bartłomieja Grzelaka jest, jak rzucanie zapałek w pożar. Jakie znaczenie mają derby Warszawy, w których piłkarze stworzyli gotowy materiał na festiwal filmów o niczym? Co to za podnieta, że Fernando Torres strzelił dwa gole Leicester? Ile, w skali świata, zmienia pięć bramek Manchesteru United na Molineux? Nie, nie chce się gadać o piłce. Ale gadamy, choćby po to, żeby zabić ciszę. Przyszło nam bowiem żyć w takich czasach, że wszystko trzeba przegadać, przemielić, strawić i wypluć, zrobić miejsce na następne informacje. Ostatnio znalazłem kapitalny obrazek – załamana dziewczyna płacze: facebook nie działa, gdzie ja o tym napiszę?! Niektórym ludziom internet jest potrzebny tylko do obnażania się. Kobiety piszą o niedobrych mężach, przyjaciółki klikają „lubię to”, a te biedne niewiasty nie zdają sobie sprawy, że to żenada nie mniejsza od wystawienia gołej dupy na balkonie. Publiczne pranie brudów, pchanie się do świata rodem z Big Brothera, zaistnienie choć na sekundę, bez względu na to, jaką chwałą – to krótkoterminowe cele wielu osób. Jak tego chłystka ze Swansea, który obrażał Muambę. Właściwie trudno znaleźć słowa na taki czyn, natomiast jestem za tym, żeby kary za takie zachowanie były jak najwyższe.\nPrzez lata ludzie wpisali w internecie tyle obelg, że te obelgi nie zmieściłyby się do wszystkich tirów świata, na wszystkie statki świata, nie znalazłoby się miejsce na ich utylizację w całym kosmosie.\nWie coś o tym Grzegorz Rasiak, którego ludzie wyzywali od „drewna”, a który parę fajnych klubów jednak zaliczył, zdobył kilka ładnych bramek, zagrał 37 razy w kadrze, zatem spełnił pewnie swoje marzenia. Miał gdzieś tych, co plują. Trolli – będę się upierał, za ładne jest to określenie. Mendy – to dużo lepsze słowo.\nPrzypadek Muamby sprawia, że każdy kibic choć na chwilę staje się dobry. Prawie każdy. Ale potem wszystko wraca do normy, jak w tym kawale o kibicu Celticu i fanie Rangersów. Ich auta zderzyły się na skrzyżowaniu. Kibic Celticu wysiada pierwszy. Samochód zgnieciony, auto wroga też zdemolowane. Kibic Rangersów wychodzi jednak bez szwanku. Patrzą na siebie.\n- Niewiarygodne, taka kraksa, a obaj żyjemy! – krzyczy Celt.\n- To prawda, niewiarygodne. I wiesz co? To jest znak. Znak, że musimy od teraz na zawsze być przyjaciółmi. Schować niesnaski, olać dumę, ja i ty, na zawsze! – odpowiada rywal.\n- Na zawsze! Tak jest! Ty, patrz, to kolejny znak – kibic Celticu pokazuje na szczątki swojego samochodu. – Butelka whisky ocalała! Musimy ją wypić, za cud, na zdrowie!\n- Dawaj – fan Rangersów pociąga kilka wielkich łyków. – Teraz ty – podaje butelkę nowemu przyjacielowi.\n- Wiesz co, ja dziękuję, zaczekam spokojnie aż policja przyjedzie.\nLorneta i meduza, no to jak potem trenować?\nDodano 12 marca 2012, w Bez kategorii, przez Przemysław Rudzki\nPić to trzeba umieć – mawiał klasyk. No, ale niekoniecznie trzeba być profesorem, by wiedzieć, że piłkarze nie ocierają się nawet o cytaty klasyków – chyba, że z głupawych filmów. Znam dobrze miejsce, w którym ci trzej z Górnika tak narozrabiali. Zawsze kiedy jestem w rodzinnych stronach, wpadam tam ze znajomymi na „rozchodniaka” i białą kiełbasę, po męczących dyskusjach do rana. Tyle że ja na drugi dzień nie mam treningu. No i jesteśmy grzeczni – nie awanturujemy się i nie wybijamy szyb. Lorneta, meduza, trening – z tej kolejności nie może wyjść nic dobrego. To też przerabiałem jako nastolatek – wymiotowanie na rozgrzewce nie należy do rzeczy przyjemnych. W piłce nie da się na pół gwizdka. Albo ją traktujesz poważnie i ona odda ci wtedy siebie albo chcesz nabrać – nic nie dostaniesz.\nJeden z tych trzech kozaków, co szumieli w katowickim barze chyba niczego się nie nauczy. Znam historię po stokroć lepszą z jego życia, niestety, nie jest to opowieść o pięknych golach i dziesięciu miniętych na boisku rywalach. Jest to opowieść o tym, jak nasz bohater poderwał dziewczynę pewnego, że tak się wyrażę, przedsiębiorcy, a ten, w ramach zemsty, zamknął go na kilka dni w altanie, na ogródku działkowym. No i siedział tam nasz ligowiec, a klub, kiedy dziennikarze pytali: gdzie jest X?, odpowiadał: kontuzjowany!\nKontuzjowaną trzeba mieć głowę, żeby robić takie głupoty. Zwłaszcza w Katowicach, gdzie, jak się pewnie domyślacie, nie ma stu knajp, wszystko skupia się raczej w jednym miejscu. Tylko dzięki temu, że nie żyjemy w kraju, gdzie prasa jest tak mocno tabloidowa, jak na przykład w Anglii, nie dowiadujecie się co tydzień o wyskokach piłkarzy, a uwierzcie – nie są oni gorsi od tych, co rozrabiają na Wyspach. Problem polega na tym, że tam kolejność jest odwrotna – najpierw ktoś umie prosto kopnąć, potem zaś dopiero pakuje się w tarapaty. Być może dzięki temu Mario Balotelli może liczyć na wybaczenie kibiców i trenera po każdym swoim wyskoku. Poza tym – im poważniejsza piłka, tym bardziej poważne wydają się te wszystkie „afery”. Gdzie Balotelli, a gdzie Kwiek, no sorry?\nPolski piłkarz to w większości przypadków okaz wyjątkowo niewdzięczny, bezczelny w stosunku do kibica – nie dość, że serwuje mu często katorgę, nie wartą pięciu złotych za bilet, to na dodatek nie chce mu się przykładać do roboty, w sumie prostej jak konstrukcja cepa – biegaj, kop, biegaj i pod prysznic. Mało tego, nie potrafi nawet dobrze się kamuflować – przecież jak tak bardzo musi się napić, niech zrobi to w jakimś ustronnym miejscu. Od razu przypomnieli mi się piłkarze Legii, którym kiedyś paparazzi zrobili zdjęcia, gdy szaleli w centrum Warszawy, mało tego – pod oknami pana Lucka Brychczego! Przypomniał mi się również duet Żurawski – Kosowski, który miał w czasach gry w Wiśle tradycję – przed meczem buteleczka whisky. A jak oni grali, palce lizać! Czyli można?\nJa jestem pan piłkarz i gówno możesz mi zrobić, tak znam te teorie od dziecka, a patrzyłem na takie zachowania w skali mikro i one niewiele różnią się od tych z zawodowej piłki. Był na przykład u nas w Czeladzi taki talent, kopia Romana Koseckiego, na imię miał Waldek, nazwiska już nie pamiętam. No i ten Waldek uderza do dyskoteki, a ochrona widząc, że kompletnie zalany, nie chce wpuścić. – Czy wy wiecie kim ja jestem?! Wiecie? – Waldek piekli się i rzuca kuflem o ścianę.\nZapytam inaczej: czy Wy wiecie, ilu takich Waldków jest w Polsce? Co wydawało im się, że to już kariera, a to było jakieś śmieszne kopanie.\nLorneta, meduza, trening – tak, z tego nie ma prawa wyjść nic dobrego. W ogóle trochę dziwi mnie wysyp barów tego typu. Znajomi otworzyli podobną knajpę w Warszawie, choć mnie śmieszy, jak ktoś się cieszy, że kieliszek wódki jest po 2,3 czy 4 złote, skoro – nie ma innej opcji – flaszka wódki ze sklepu i tak wychodzi taniej.\nZastanawiam się nad czymś innym, dlaczego ludzie tak tęsknią za czasami PRL, skoro niby było wtedy tak źle – zdaniem większości. Wszędzie ten old school. Krystynę Loskę, doskonałą prezenterkę sprzed lat, przywracają na moment do telewizji. Imprezy w stylu lat 80-tych, rozkwit barów mlecznych, stołówki a la PRL, dziwne, prawda?\nTak myślę, myślę i szczerze mówiąc, wolę tradycję lokali z peerelu i takie właśnie lokale, niż góralskie chaty po środku nizin, a narosło ich w ostatnich latach w absurdalnej liczbie. PRL – a czego tu się wstydzić? Bigosu? Fasolki po bretońsku? Zimnej wódeczki? Żurku? Na a piłka to już w ogóle. Wolę tę z PRL, to chyba oczywiste. Wolę Dziekanowskiego, Bońka, Smolarka i Młynarczyka niż trzech patałachów z Górnika.\nWill, czyli chcieć, znaczy móc\nDodano 8 marca 2012, w Bez kategorii, przez Przemysław Rudzki\nOjcowie – pokażcie synom ten film. Synowie – zapamiętajcie tę lekcję. Kochajcie futbol. I pamiętajcie, że w tym całym gównianym życiu, pełnym rozczarowań i smutków, są dobrzy ludzie, którzy chcą nam pomóc spełnić marzenia. „Will” znaczy „wola”. „Will” znaczy też „testament” – każdy z nas pisze go za życia, bo tyle nas jutro, ile pozostawimy dzisiaj. Niekoniecznie rzeczy materialnych, także emocji. One czasem bywają najważniejsze. Nawet w kinie familijnym, jakie to ma znaczenie, skoro łapie za gardło, wzrusza, daje do myślenia i odpowiada na pytania? Banał? A czy przypadkiem kina nie wymyślono po to, żeby oderwać nas od rzeczywistości i przenieść w świat, który nie istnieje?\nWill ma dziesięć lat. – Jedenaście – poprawiłby zaraz. Kiedy zapamiętywaliście najwięcej nazwisk piłkarzy, ich dokonań, bramek obejrzanych w telewizji? Czy nie przypadkiem w takim wieku? Will zna na pamięć biografie wszystkich – Stevena Gerrarda, Jamiego Carraghera, sorry – wszystkich z Liverpoolu. Will zna na pamięć „You will never walk alone”. Will kocha futbol i ojca. Will ma bilety na finał Champions League w Stambule. Will ma sen – Liverpool pokona w półfinale Chelsea 1:0, a gola strzeli Luis Garcia. Ale Will ma coraz bardziej smutne życie.\nZmienić ma to jeden dzień – w życiu chłopaka zjawia się długo nieobecny tata. Will, którego mama nie żyje, wychowywany przez zakonnice, ma nad łóżkiem plakat Liverpoolu, zdjęcia gwiazd The Reds, zeszyty z rysunkami, a głowę nabitą piłką, o niczym innym nie myśli, czyli jest taki, jak większość z nas była w jego wieku. Tata zdaje egzamin – zwłaszcza, że ma dwa bilety na finał w Stambule. Liga Mistrzów. Liverpool – Milan, kojarzycie pewnie taki tam sobie mecz, w którym było 3:3, a Jerzy Dudek bronił karne. Tata jest super, bo opowiada o Kennym Dalglishu i o tym, jak widział jego gola, będąc z ojcem na meczu. Albo wrzuca do szafy grającej funta i wszyscy mogą zaśpiewać You Will Never Walk Alone. Ale sprawy się skomplikują, bo życie zawsze jest porąbane, zwłaszcza, kiedy jest się dzieckiem.\nWill przeżyje wiele przygód i spotka na swojej drodze człowieka, który kocha piłkę tak samo, jak on, tyle że dla niego futbol może być terapią, ale jest również przekleństwem. Razem przemierzą długą drogę, do Stambułu. No bo kiedy Will usłyszy od siostry zakonnej: – To nieprawda, że nikogo nie masz. Masz Boga.\nOdpowie: – Bóg nie zabierze mnie do Stambułu.\nTen film jest przesiąknięty pasją do piłki, taką bezpretensjonalną, mądrą, ciepłą. Futbol spina klamrą wszystko. Nie mogę Wam już wiele więcej powiedzieć. Nie chcę. Weźcie Willa za rękę i pójdźcie z nim przez świat pełen lęków, nadziei, marzeń, aż do momentu ich spełnienia.\nAbramowicz traktuje pieniądze jak śmieci\nDodano 5 marca 2012, w Bez kategorii, przez Przemysław Rudzki\n„Ten człowiek został rzucony na zbyt głęboką wodę. Do pracy w klubie tak wielkim, jak Chelsea, z takimi gwiazdami, pod taką presją, trzeba kogoś, kto ma większe doświadczenie” – powiedział Roy Hodgson latem 2011 roku, po zatrudnieniu Andre Villasa-Boasa w Chelsea. Pomyślałem wtedy – jasne, najlepiej dać ten klub tobie, zawistniku. Odezwał się w mojej głowie mentorski ton Antoniego Piechniczka i Jerzego Engela. Mędrcy z kosmosu zawsze wiedzą lepiej, prawda? Ale teraz okazuje się, że stary, poczciwy Roy miał rację. Portugalczyk stracił pracę. Wynikami, sprawą najbardziej wymierną w sporcie, odebrał swoim obrońcom jakiekolwiek argumenty w starciu z przeciwnikami. Piłka jest brutalna, a życie trenera w takiej machinie jak Premier League bywa okropne. Dla Villasa-Boasa to bolesna lekcja bardzo poważnego futbolu, z której być może kiedyś wyciągnie dla siebie dobre wnioski. Na razie, cóż, pozostaje mu skromna odprawa – jedyne 50 milionów złotych. Ale tak już wygląda rzeczywistość kreowana przez Romana Abramowicza. Dla niego pieniądze są jak śmieci. Papier toaletowy. Nic. Były, są, będą. Parę milionów w tą, parę w tamtą – a jakie to ma znaczenie?\nPamiętam, jak kilka lat temu, jeszcze pracując w Przeglądzie Sportowym, pisałem duży tekst o Abramowiczu. Wtedy, jak mówiono w Anglii, „pojawił się znienacka, zaparkował swoje czołgi i wypalił pięćdziesięciofuntówkami”. Pozamiatał. Zepsuł rynek transferowy, przepłacał, żądał i dostawał, kpił z rywali. Ludzie zaczęli nienawidzić Chelsea, kibicom The Blues to specjalnie nie przeszkadzało, bo dla nich nadchodziły tłuste czasy, zresztą kibic tak ma – jak pojawili się Szejkowie w Manchesterze City, ludzie pozakładali sobie turbany na głowę i poszli na mecz. Nie mówię, że to oznaka zdrowego rozsądku, raczej znak czasów. Nie mówię, że ludzie, którzy nienawidzą klanu Glazerów są głupi, ale nie sądzę, że wyłączają telewizor, kiedy gra United, zwłaszcza o wysoką stawkę, czyli co tydzień. Ludzie lubią się buntować, natomiast niewiele zazwyczaj z tego wynika. Zostaje stary ład. Wygrywa wygoda.\nWróćmy do wspomnianego tekstu. Był grudzień 2003 roku, a ja siedziałem nad researchem. Dłubałem, drukowałem, czytałem rosyjskie strony internetowe, przypominając sobie skomplikowane konstrukcje gramatyczne z matury, szukałem czegoś extra. Mój ówczesny szef, Jacek Kmiecik, zadzwonił do mnie dzień przed Wigilią i kazał napisać tekst od nowa. Powiedział, że ten, który wysłałem jest gówniany, ot co. Że jest jakiś facet, który handlował gumowymi kaczkami i nagle zniknęły jakieś pociągi i potem on został miliarderem, tak w skrócie. W życiu właściciela Chelsea była luka – zdaniem Jacka.\nPomyślałem, że w sumie ta luka w życiorysie Abramowicza jest chyba najistotniejsza. Wszyscy milczą, nikt nic nie wie, jak mawiał kiedyś Ryszard Forbrich, zwany Fryzjerem, „nic nie wiem, nic nie słyszałem, jechałem tramwajem, zgasili światło, ktoś mi szepnął na ucho, a jak światło zapalili, to już go nie było!”. Tak to, z grubsza, wygląda. Napisałem jednak inny, lepszy tekst, ku zadowoleniu przełożonego. Abramowicz, a myślę, że od tamtej pory jego postrzeganie wśród Rosjan się nie zmieniło, jawił się w nim jako człowiek na zewnątrz gładki, uśmiechnięty, bogaty, szarmancki, jednak – tak wspominała jego pierwsza żona – bywał despotą. Czasem despotą nieznośnym. Słowo „sprzeciw” nie istniało w jego słowniku.\nDespota – to słowo pasuje mi idealnie do sposobu zarządzania Chelsea. Myślę, że ludzie po przekroczeniu pewnej kwoty na koncie bankowym, zaczynają wierzyć we własne bóstwo. Abramowicz, mając świadomość swoich układów, swojego majątku, z pewnością czuje się jak pan i władca. Może zrobić, co chce. Zaczyna wierzyć tylko klakierom, ale też wierzyć, że zna się na czymś, o czym tak naprawdę nie ma pojęcia. Na przykład na piłce.\nVillas-Boas. Wróćmy do byłego już trenera Chelsea, wszak to o nim ma być tekst. Portugalczyk od początku swojej pracy na Stamford Bridge zapewniał, że jego zespół będzie grał ofensywnie, tak jak wcześniej FC Porto. Początek wskazywał na to, że idzie w dobrą stronę. Jednak z każdym tygodniem było coraz gorzej. Pewnie wielu z Was, tak jak ja, zastanawia się – kiedy to się wszystko spieprzyło? Na pewno kilka decyzji było kluczowych, przesądzających o losie AVB. Dla mnie najważniejszą sprawą było poukładanie sobie relacji z doświadczonymi piłkarzami. Trener The Blues był w podobnym wieku jak John Terry, Didier Drogba czy Frank Lampard. Konflikt z tym ostatnim, moim zdaniem, położył wszystko.\nNie było praktycznie tygodnia, by Lampard nie dawał w mediach sygnału, że coś jest nie tak. Takie informacje płynące ze środka zespołu, bardzo osłabiają go wewnątrz. Lampard zwyczajnie obraził się na trenera, kiedy ten pierwszy raz posadził go na ławce. Z ikonami trzeba umieć postępować. Decydując się na taki ruch, AVB musiał mieć świadomość konsekwencji. A te były dramatyczne. Lampard i Terry – tych dwóch piłkarzy rządzi szatnią Chelsea, to żadna tajemnica. Jeśli oni coś powiedzą, reszta piłkarzy tak postąpi. Przez wiele sezonów, zresztą całkiem słusznie, obaj mieli talon na grę w podstawowym składzie. I nagle pojawia się młody człowiek, chce robić rewolucję, wywraca ten stan rzeczy. Nie można mu na to pozwolić.\nJose Mourinho właśnie tych dwóch zawodników traktował jak synów. Wiele razy w czasie meczów Premier League Portugalczyk rozmawiał z którymś z nich, analizując na bieżąco to, co się dzieje na murawie. To był jeden z fundamentów do sukcesu – dwóch mistrzostw Anglii. Jego rodak, dużo młodszy, mniej doświadczony, choć naznaczony sukcesem, nie potrafił sobie ułożyć tych relacji. Dziś Abramowicz przeklina piłkarzy, ich nazywa winowajcami, ale zwolnił trenera.\nPamiętacie okres, w którym trenerem Chelsea był Avram Grant? Przecież wówczas pojawiło się mnóstwo tekstów o tym, że to właśnie Lampard i Terry rządzą w drużynie, a Grant jest tylko marionetką.\nJeśli wierzyć świeżemu tekstowi z Daily Mail, AVB to nie był zwykły menedżer. To był absolutnie, skrajnie, szalenie pokręcony pasjonat. Ponoć w sobotni wieczór zdarzyło mu się zdrzemnąć na terenie obiektów treningowych Chelsea. Pracował, analizował, nie potrafił zrozumieć, dlaczego Chelsea, mając tak duży potencjał, gra tak źle. Wszyscy błądzimy.\nChciałbym wierzyć, że Abramowicz nie zwolnił Villasa-Boasa, bo uważa go za słabego trenera, lecz dlatego, że uznał, iż zlepek indywidualności piłkarskich w zderzeniu z jego osobą nie daje odpowiedniej mikstury. Że nie ma chemii, trudno, zdarza się. Chciałbym wierzyć, że Abramowicz ufał AVB, ale gdyby tak w istocie było, powiedziałby piłkarzom: gracie z tym trenerem albo was nie ma. A jednak – nie wsparł menedżera, tylko go zwolnił.\nWielu z Was miało do mnie pretensje, że tak bronię Portugalczyka, że daję mu tak wielki kredyt zaufania i wierzę w jego magię. Tak, to prawda. Napisałem nawet taki oto tekst, po zatrudnieniu AVB w Chelsea:\nNa końcu jest znak zapytania, bo nie wiedziałem, bo przewidywałem, czasem trzeba zaryzykować jakąś tezę. Andre Villas-Boas wydawał mi się kimś godnym zaufania, kimś, kto – mimo bardzo młodego wieku – jest w stanie powalczyć jak równy z równym z Fergusonem i Mancinim, tymczasem on przegrał nawet z Wengerem, któremu ciągle nic się nie udaje. Tak, to dobry powód do zwolnienia. „Panie Villas-Boas, jest tutaj taki gość, który trofeum ostatni raz widział na filmie, a pan jesteś gorszy od niego, do widzenia” – to byłby całkiem racjonalny powód dymisji.\nA mimo tego uważam go za bardzo dobrego szkoleniowca. Wciąż. AVB zwalniany był przez angielskie media od kilku miesięcy. Teraz wszystkie gazety mogą dać tzw. „faksymilki” – czyli screeny tego, że pisali o tym „jako pierwsi”. Przewidzieliśmy to! – mogą triumfować dziennikarze. Taaaaa, każdego prędzej, czy później wywalą z roboty. Ale chciałbym, że Andre Villas-Boas został w Anglii. Niech zacznie od czegoś małego, niech udowodni Abramowiczowi, że nie było warto wkładać kasy do niszczarki. W końcu ma dopiero 35 lat. Tyle co ja. Dobry moment, by zacząć. Cokolwiek.\nJeszcze słów kilka o Narodowym i meczu z Portugalią\nDodano 1 marca 2012, w Bez kategorii, przez Przemysław Rudzki\nSpodziewałem się, karmiony tysiącem newsów na minutę, nie wiedzieć czego – zablokowanej Warszawy, chaosu organizacyjnego, jednym słowem – katastrofy. Tymczasem dojechałem na Stadion Narodowy w kilka minut, bez najmniejszych problemów, a jedyne co tak naprawdę zawiodło, to mecz. Jeśli ktoś miał wątpliwości, czy Polska zdąży na Euro 2012, rozwiewam je – zdąży ze wszystkim i będzie to impreza na wysokim poziomie. Zresztą, nie dajmy się zwariować – skoro można było zorganizować mundial w RPA, kraju, w którym łokciem wybijają ci szyby na skrzyżowaniu i kradną laptopa, a na ulicy zrywają kobietom łańcuszki z szyi, to naprawdę w Polsce nie może, po prostu nie da się zrobić tak, żeby wyszło gorzej.\nSpodziewałem się, tak od strony czysto sportowej, że mecz z Portugalią odpowie mi na jakieś pytania. Sam nie wiem, czego niby oczekiwałem. Że jak wygramy 3:0, to będzie znaczyło – na Euro sukces murowany? A jak poniesiemy klęskę, to pewnie nie wyjdziemy z grupy? Tak, człowiek nie powinien zbyt łatwo dawać się porwać myśleniu ocierającemu się o głupotę. Mecz nie odpowiedział mi na żadne pytanie. Polacy nie zagrali ani lepiej, niż przedtem, ani gorzej. Tak samo. Średnio. Portugalczycy nie dali z siebie więcej niż się spodziewałem. Ani trochę. Miałem nieodparte wrażenie, że kiedy przyspieszyli, nasi nie mieli pojęcia, gdzie są. Zwłaszcza Jakub Wawrzyniak, który w pierwszej połowie został brutalnie wsadzony na karuzelę przez Naniego. Później ataki rywali ustały. W drugiej połowie Portugalczykom już się nie chciało, nasi nie umieli. Taki to był mecz.\nNa plus z pewnością Ludovic Obraniak – widać, że zaczął grać w klubie. Wojtek Szczęsny coś pobronił i nie popełnił błędów. Marcin Wasilewski i Damien Perquis wytrzymali na środku defensywy, a nie jest to łatwe, zwłaszcza dla Wasyla, bo gra na boku obrony to są zupełnie inne nawyki.\nNie atakowaliśmy prawie wcale prawą stroną i nie wykorzystaliśmy Łukasza Piszczka. Kuba Błaszczykowski przygasł bez Roberta Lewandowskiego. Z tym ostatnim rozmawiałem chwilę w strefie wywiadów, gdzie przemykał się „w cywilu”. Dla tego chłopaka musiało być to bolesne i frustrujące przeżycie. Taki mecz, a on na trybunach. Dla nas także – nie mamy bowiem ŻADNEGO następcy dla Roberta na Euro, przy takiej taktyce, jaką preferuje Smuda. Podobnie gra Artur Sobiech, ale on raczej nie będzie drugim wyborem selekcjonera. Brożek grzeje ławę, Jeleń także, Grosicki to nie jest środkowy napastnik tylko skrzydłowy.\nZ czysto dziennikarskiego punktu widzenia – na stadionie było trochę niedociągnięć. Internet w biurze prasowym nie działał, na trybunie prasowej łącze męczyło się, jak na moim pierwszym modemie, a widoczność jest słaba. W większości przypadków trybuna prasowa umiejscowiona jest nisko, tak by można było bez problemu wszystko zobaczyć (na przykład na Stamford Bridge ma się wrażenie, że człowiek siedzi na ławce rezerwowych). Innymi słowy, musi być tak, żebyście potem nie krzyczeli – co ten baran za głupoty wypisuje!? :)\nNa Narodowym to raczej widok, jak na Maracanie – daaaaaaleko, może bardziej – wysoko. Wiem jedno – przed Euro muszę iść do okulisty, bo wcześniej stadion we Wrocławiu, a teraz ten warszawski, zweryfikowały mój wzrok. Mimo okularów (mam niewielką wadę), nie dostrzegałem nawet numerów piłkarzy, co jednak utrudnia oglądanie meczu dziennikarzowi\nPrzy wjeździe panował lekki chaos organizacyjny. Na bramie, którą miałem wjechać na stadion, wisiała wielka plansza MEDIA ENTRANCE, a jednak policjanci zabronili nam wjazdu. Kolega zapytał grzecznie, czy nie mogą zdjąć kartki, bo wprowadzi w błąd także innych, a w odpowiedzi usłyszał: – Co? Ja mam ściągać?\nNo właśnie, to jest to, czego obawiam się podczas turnieju. Ludzie z cywilizacji zachodnich są przyzwyczajeni do innego podejścia policji. Policja w ich krajach pomaga, pełni fundamentalną funkcję społeczną, budzi zaufanie. Polska policja, w przytłaczającej większości, tak nie działa. Wiecie o czym mówię, jeśli choć raz popełniliście wykroczenie. Polska policja nie rozmawia, nie poucza, tylko pozwala sobie na jakieś dygresje, wciąga w głupawe dyskusje? (- To co robimy, panie kierowco? Zawsze mam ochotę odpowiedzieć: – Gówno).\nKilka lat temu jechałem samochodem przez tory, których…. nie było. Znałem drogę, jeździłem nią od kilku lat, wiedziałem, że tory są rozebrane w dalszej części, że trasa kolejowa nie działa, a znak STOP to już tylko atrapa. Zatrzymała mnie policja. – Zna pan ten znak?\n- Tak, to STOP.\n- Ooooo, Władek, widziałeś? Pan zna znaki! To czemu się nie zatrzymał?\n- Nigdy się tutaj nie zatrzymuję.\n- Ooooo, Władek, słyszałeś? Pan się tutaj nigdy nie zatrzymuje! A to czemu?\n- Ponieważ tu nie ma torów, ten znak nie ma sensu.\n- Znak to znak, proszę pana.\nMiałem szczęście, że Władek był mądrzejszy. Puścił mnie bez mandatu. Natomiast takie zachowanie policji jest raczej odstępstwem od reguły.\n- Co??? Ja mam to zdjąć? – tak najłatwiej.\nBurczenie, głupkowate żarty, generalnie tworzenie niepotrzebnej atmosfery napięcia, to są często mankamenty ludzi, którzy dostali mały skrawek władzy, a nie mają pojęcia, że ich praca polega na służeniu ludziom.\n- Co??? Ja mam to zdjąć?\nA kto, chłopie?\nPiszę tak dużo o policji, ponieważ, moim skromnym zdaniem, ktoś powinien ją uczulić na kontakty z ludźmi, tak, by turyści czuli się bezpiecznie, a nie przechodzili na drugą stronę ulicy na widok mundurowych.\nNie ma się co łudzić. Ludzie nie przyszli na ten mecz dla kadry, przynajmniej większość. Przyszli obejrzeć stadion, a także zobaczyć na żywo Naniego i Ronaldo. Cały obiekt wypadł lepiej od gwiazd Manchesteru United i Realu.\nJest PIĘKNY, naprawdę. Jedno, o co cię bałem, to że potężny szpikulec podwieszony pod dachem runie na murawę. Wygląda on jakoś, hmmm, katastroficznie? A tak na poważnie – mamy się czym chwalić.\nLudzie narzekają co prawda, że nie było dopingu, że to nie był jakiś „kocioł czarownic”, ale ja myślę, że skoro tak często chcemy równać do innych, teoretycznie lepszych nacji, to nie powinniśmy się dziwić, że ludzie nie drą się wniebogłosy. To samo jest na meczach Barcelony, Manchesteru United, czy Arsenalu. A doping podczas Euro będzie z pewnością głośniejszy. To był jednak towarzyski mecz, dajmy spokój.\nZjawisko, które wraz z nadchodzącym Euro 2012 mnie niepokoi, to wysyp mało istotnych informacji, takich śmieci nikomu niepotrzebnych do szczęścia, że ten coś powiedział, a tamten czegoś nie powiedział, a także wysyp „ekspertów”, którzy nie mają nic do powiedzenia, ale wielką ochotę na opowiadanie.\nW dniu meczu obejrzałem przegląd prasy w TVN24, no i siedzi trzech gości, jeden (z Newsweeka) mówi, że Ronaldo przeszedł z Manchesteru United do Barcelony, po czym poprawia się i dodaje: – Do Realu.\nDodaje też, że Ronaldo przechodzi problemy.\nDrugi twierdzi, że nie słyszał o Eugenie Polańskim. Trzeciego znam najlepiej, to Paweł Zarzeczny, jeden z moich ulubionych publicystów, który drętwe utyskiwania na Cristiano Ronaldo zbył jednym zdaniem: – Tak, panowie, naprawdę, gość ma przechlapane: ciągnie Real do wygranej w lidze, w Champions League i strzela gola za golem, chciałbym mieć takie kłopoty, jak on.\nEuro 2012 przyciąga przebierańców (ostatnio nadużywam tego słowa, nie chce się ode mnie odczepić) i nic na to nie poradzimy. W dniu meczu z Portugalią przyjechało do mnie dwóch gości z rzeczami do mieszkania – deskami, kafelkami i takimi tam pierdołami. No i ten jeden mówi: – Panie Przemku, smutno nam, bo Robert Lewandowski nie gra, aż się odechciało oglądać.\nWoła drugiego: – Powiedz panu, że my znamy Roberta, graliśmy z nim w piłkę.\nNo i ten drugi: – Razem kopaliśmy piłkę na podwórku, a on teraz gra w Lidze Mistrzów, trudno w to uwierzyć. Ale przykro nam, jak ludzie źle o nim mówią. On ciężko pracował, zasłużył na to, a ojciec zmarł i nie doczekał sukcesu syna, to takie przykre.\nDla takich ludzi jest piłka – myślę. Nie dla przebierańców, a paru takich spotkałem i wczoraj, choćby po meczu, w strefie wywiadów, jeden facet pyta Rybusa, czy ten pomoże wywalczyć Legii tytuł. No ludzie… A Ryba się obruszył i kończy rozmowę, bo jak tak można nie wiedzieć, że on już w Tereku, kiedy się piłką chcesz zajmować. No, ale myli się Szpakowski, co rusz, notorycznie, to i przebierańcy mogą. Dziennikarze biorą autografy od gwiazd, robią sobie z nimi zdjęcia, no jednak nie wypada tak robić, naprawdę. To obniża rangę zawodu.\nW strefie wywiadów w ogóle niezła rewia mody, bo Portugalczycy przebrani z dresów w swoje rzeczy, paradowali w metroseksualnych kurteczkach, zabazgranych t-shirtach, świecących butach, mignęły ich oblepione żelem głowy i tyle. Nie zatrzymywali się prawie wcale, Ronaldo rozdał ze dwa autografy i uciekł, Nani udzielił wstrząsającej wypowiedzi: „Stadion jest piękny”, co tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że rozmowa z nim i tak nie miałaby sensu.\nPolacy też jakoś dziwnie, no bo Obraniak nie mówi po polsku, a Boenisch udawał, że rozmawia przez telefon, choć tam, w podziemiach, nie było zasięgu (stary trick piłkarzy, myślą, że wszyscy są tak głupi i się na to nabierają). Problem w tym, że nikt z Boenischem nie chciał rozmawiać. Perquis mówi tylko po francusku, taka to właśnie kadra. Dziwne.\nPrzypomniała mi się zabawna rzecz. Po meczu Manchester City – Lech w Lidze Europy stoję i czekam na piłkarzy. Jestem tam tylko ja i jakiś gość z radia. No i nagle wychodzi Carlos Tevez. Idzie, idzie pod ścianą, spojrzał na mnie, uśmiechnął się i rzucił: – Hi!\nWiedziałem, że jego angielski jest gorszy niż tego stwora kosmicznego, co nauczał języka, Big Muzzy’ego, więc tyle pogadaliśmy (bo ja po hiszpańsku nie mówię). Poszedł. A potem wyszły gwiazdy. Adebayor prychnął, ofuknął i znikł. Inni także. Stanął chyba tylko David Silva, zresztą w Poznaniu zrobił to samo. Wyjęli telefony, jak Boenisch.\nPo meczu z Portugalią z polskich piłkarzy najbardziej wygadany był, jak zwykle, Wojtek Szczęsny, bezwzględnie. Inteligentny, z poczuciem humoru, bardzo lubi rozmawiać z dziennikarzami, widać, że to mu sprawia przyjemność. Dawno nie mieliśmy takiego zawodnika w reprezentacji. Dostrzegłem też zmianę w Kubie Błaszczykowskim. Zrobił się bardziej dojrzały, otwarty, cierpliwy. Zaczyna traktować opaskę kapitana coraz poważniej i coraz bardziej odpowiedzialnie.\nKiedy jechałem Mostem Świętokrzyskim do domu, patrząc z dystansu na rozświetlony Stadion Narodowy, pomyślałem, że to będzie dziwne uczucie: po meczu na Euro wrócić do swojego mieszkania, do swojego łóżka. Mecze reprezentacji, te ważne, kojarzą mi się z hotelami, niedojadaniem, brakiem snu, gonitwą, eskapadami, byciem daleko od domu, pewnym znużeniem, tęsknotą za bliskimi. Teraz wielka piłka przyjedzie do nas. I już nie mogę się doczekać.


PiS: "Wielki szok" dla nas wszystkich, ujma dla Polski | Prasówka na WOS\nPiS: “Wielki szok” dla nas wszystkich, ujma dla Polski\nPosłowie PiS mają nadzieję, że informacje o kolejnej zamianie ciał ofiar katastrofy smoleńskiej nie potwierdzą się.\nWedług radia RMF, które powołuje się na nieoficjalne informacje swoich reporterów śledczych zamienione zostało ciało ostatniego prezydenta Rzeczypospolitej na uchodźstwie, Ryszarda Kaczorowskiego.\nRzecznik PiS Adam Hofman liczy na to, że ekspertyzy wykluczą pomyłkę. Jego zdaniem trudno uwierzyć, żeby ciało polskiego prezydenta na uchodźstwie, pochowane z honorami w Świątyni Opatrzności okazało się nie tym, o którym myśleliśmy. Według posła Hofmana byłby to uszczerbek dla wizerunku Polski za granicą a przede wszystkim “wielki szok” dla nas wszystkich.\n– Gdyby okazało się, że prezydent Kaczorowski nie spoczął w swoim grobie byłby to kolejny dowód, że państwo Donalda Tuska nie zdało egzaminu – dodał szef Klubu PiS Mariusz Błaszczak.\nJego zdaniem “uwiarygodniano Rosjan” i robiła to między innymi z trybuny sejmowej ówczesna minister zdrowia Ewa Kopacz przekonując, że Rosjanie dochowają wszelkiej staranności i warto im zaufać.\nPóźniej usłyszeliśmy, jak mówił w rozmowie z dziennikarzami w Sejmie poseł Błaszczak, że to rodziny rzekomo zawiniły, jeżeli chodzi o błędną identyfikację ciał ofiar. Jeżeli informacja dotycząca zamiany ciała Ryszarda Kaczorowskiego potwierdzi się, to władza zdaniem szefa klubu PiS nie będzie miała już żadnej wymówki, co do tego, że bezpośrednio po katastrofie nie stanęła na wysokości zadania.\nMariusz Błaszczak powtórzył, że błędem zasadniczym było oddanie postępowania wyjaśniającego i śledztwa w sprawie katastrofy smoleńskiej Rosjanom.\nRzecznik Naczelnej Prokuratury Wojskowej, pułkownik Zbigniew Rzepa, powiedział Informacyjnej Agencji Radiowej, że wojskowi śledczy zajmą oficjalne stanowisko w sprawie dopiero w przyszłym tygodniu, gdy otrzymają wyniki badań DNA. Wyniki mają zostać przekazane prokuraturze w ciągu siedmiu dni.


Polska wystosowała notę dyplomatyczną do MSZ Białorusi. Chodzi o pomoc imigrantom | Polityka - Wiadomości Gazeta.pl\nMLZ 22.08.2021 19:33\nW niedzielę polskie MSZ wystosowało do strony białoruskiej notę dyplomatyczną, w której zadeklarowało "gotowość do udzielenia na miejscu pomocy rzeczowej" grupie imigrantów przebywającej na terytorium Białorusi. Chodzi o kilkudziesiąt osób koczujących od dwóch tygodni w pasie granicznym na wysokości podlaskiej wsi Usnarz Górny.\n"Obserwując z troską trudną sytuację dotyczącą grupy imigrantów przebywających na terytorium Białorusi, kierując się względami humanitarnymi, Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP skierowało dzisiaj do Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Białoruś notę dyplomatyczną, deklarując gotowość do udzielenia na miejscu pomocy rzeczowej" - czytamy w komunikacie, który w niedzielę późnym popołudniem został opublikowany na stronie Ministerstwa Spraw Zagranicznych.\nMSZ zadeklarowało pomoc humanitarną dla migrantów przebywających na terytorium Białorusi\nJak dodano, Polska zwróciła się z pytaniem "o aktualne potrzeby istniejące po stronie białoruskiej", deklarując jednocześnie "gotowość skierowania pomocy obejmującej m.in. namioty, łóżka, śpiwory, koce, pidżamy, pościel, czy środki ochrony osobistej, a także, w razie potrzeby, żywność i leki".\n"Mając na uwadze powagę sytuacji, strona polska jest gotowa do natychmiastowego skierowania konwoju z pomocą humanitarną. W przypadku zgody strony białoruskiej, wjazd konwoju realizowanego przez Rządową Agencję Rezerw Strategicznych na terytorium Białorusi zaplanowany zostanie przez najbliższe przejście graniczne i dotrze najkrótszą drogą do miejsca, w którym przebywają imigranci" - przekazali przedstawiciele MSZ.\nWicemarszałkini na granicy. "Żeby Wojsko Polskie do tego stopnia upadło?"\nImigranci w pasie granicznym między Polską a Białorusią\n"Część osób z Usnarza prawdopodobnie nie wytrzymała nieludzkich warunków, jakie rękami straży granicznej ufundowało im polskie państwo" - podawała Fundacja Ocalenie. Wcześniej do Afgańczyków próbowali dostać się polscy prawnicy, lekarka i politycy.\nPCK apeluje do MSZ o "niezwłoczne usunięcie znaku czerwonego krzyża" z samochodu z pomocą dla migrantów


Mierniki CO₂ | Testo Sp. z o.o.\nMierniki CO₂ - zawsze po bezpiecznej stronie z Testo!\nZawartość dwutlenku węgla (CO₂) w powietrzu jest wskaźnikiem jakości powietrza w pomieszczeniach - przy założeniu, że głównym źródłem emisji CO₂ jest ludzkie oddychanie. Przyrządy pomiarowe z czujnikami CO₂ pozwalają niezawodnie kontrolować wartości CO₂: ponieważ spadek jakości powietrza w pomieszczeniach wiąże się ze wzrostem zawartości stężenia CO₂ w powietrzu.\nCo to jest CO₂?\nKiedy ludzie oddychają, uwalniają bezbarwny i bezwonny dwutlenek węgla - połączenie węgla i tlenu w postaci gazu, który w przypadku dużego stężenia może być szkodliwy dla zdrowia lub nawet śmiertelny.\nJeżeli w powietrzu, w którym oddychamy stężenie CO₂ przekracza 150 000 ppm może to spowodować utratę przytomności\nWartość graniczna stężenia CO₂ w biurach wynosi 1000 ppm\nOptymalna wartość stężenia CO₂ to 400 ppm\nPrzyrządy do pomiaru CO₂ Testo - zalety\nŁatwy, dokładny pomiar CO₂\nSprawdzone, wypróbowane i przetestowane przyrządy pomiarowe\nIdealne do monitorowania i optymalizacji powietrza w pomieszczeniach.\nPomiar CO₂ z testo – bezkonkurencyjny stosunek wydajności do ceny\nWiększa wydajność: zobacz przegląd przyrządów Testo do pomiaru CO₂\nMierniki wielofuncyjne z sondami pomiarowymi\nPomiar innych instotnych parametrów jakości powietrza (IAQ) za pomocą opcjonalnych sond pomiarowych.\nMiernik CO₂ ze zintegrowaną sondą\nSzybki pomiar stężenia CO₂ w otoczeniu..\nSondy do pomiaru CO₂ i inne sondy do pomiaru jakości powietrza w pomieszczeniach - odpowiednie dla Twojego przyrządu pomiarowego Testo.\nRejestratory do kontroli jakości powietrza w pomieszczeniach (IAQ)\nGdziekolwiek potrzebujesz mierzyć CO₂ - polegaj na Testo!\n5 wskazówek dla efektywnego pomiaru CO₂!\nWybierz odpowiedni przyrząd pomiarowy:\nPotrzebujesz ciągłego monitorowania stężenia CO₂ , czy też wykonujesz pomiary sporadyczne w różnych miejscach? W zależności od wymagań możesz wybrać stacjonarny rejestrator CO₂, przenośny przyrząd do pomiaru CO₂ lub miernik do pomiaru przepływu i jakości powietrza w pomieszczeniach np. testo 400.\nWarunki otoczenia mają duże znaczenie:\nZarówno pył jak i kondensacja mają wpływ na wyniki pomiarów.\nUnikaj wydychania powietrza w kierunku sondy pomiarowej:\nPowietrze, którym oddychasz, jest nasycone CO₂ i nie może płynąć w kierunku sondy. Należy użyć podstawki i ustawić sondę w jednym kierunku.\nWykonuj pomiary na wysokości głowy\nW przypadku pomiarów w miejscu pracy należy określić wartość stężenia CO₂ na wysokości głowy osób tam pracujących.\nRutynowa kontrola w przypadku wzrostu stężenia CO₂:\nPodwyższone stężenie CO₂, może wynikać z nieprawidłowego ustawienia systemu wentylacji. Można to szybko zweryfikować za pomocą pomiaru stężenia CO₂.\nPoznaj więcej przyrządów pomiarowych Testo!\nCo chciałbyś zmierzyć? W Testo znajdziesz przyrząd pomiarowy, który spełnia najwyższe wymagania podczas pomiarów parametrów VAC: temperatura, wilgotność, przepływ, ciśnienie, przyrządy pomiarowe do systemów chłodniczych, rejestratory danych i wiele więcej.\nPomiar prędkości przepływu i jakości powietrza „wszystko w jednym”\nCzy potrzebujesz odpowiednio ustawić system wentylacji i klimatyzacji lub kontrolować jakość powietrza w pomieszczeniach? To dlaczego nie zmierzyć wszystkich parametrów VAC za pomocą jednego przyrządu pomiarowego. W Testo znajdziesz odpowiednie mierniki wielofunkcyjne do swoich potrzeb.\nIAQ (jakość powietrza wewnętrznego) - rejestratory danych WLAN\nŁatwe monitorowanie jakości powietrza w pomieszczeniach, w których wiele osób korzysta z WiFi. Niezależnie czy są to przestrzenie typu „open-space” w biurach, muzea czy przedszkola: rejestratory jakości powietrza w pomieszczeniach (IAQ) będą właściwym wyborem.\nZapewnij wydajny system grzewczy z precyzyjną analizą spalin. Analizatory spalin Testo sprawiają, że twoja praca stanie się wydajniejsza. Specjalne przyrządy do pomiaru CO Testo umożliwiają szybką kontrolę stężenia niebezpiecznego tlenku węgla.\nNasze rekomendacje dotyczące pomiaru natężenia światła i prędkości obrotowej\nPrecyzyjne luksomierze Testo pomagają zapewnić optymalne warunki oświetleniowe\nBezkontaktowy pomiar prędkości obrotowej za pomocą markera odblaskowego i wiązki światła lub pomiar kontaktowy za pomocą dysku pomiarowego: dobierz odpowiedni tachometr np. do pomiarów parametrów klimatyzacji lub innych aplikacji


Kredyt bez biku i zaswiadczen, Warszawa Tarchomin - pożyczki online\nKredyt bez biku i zaswiadczen, Warszawa Tarchomin\nKredyt bez biku i zaswiadczen, Warszawa Tarchomin Szybka Gotówka Pożyczka przez Internet, ☎ lub SMS! ☛Szybka pożyczka online do 6000 zł w 15 min! Decyzja w 1 minutę! Co 5 pożyczka ZA DARMO! tanie chwilówki bez bik, pożyczki online bez bik, pożyczki bez bik online, pożyczka online bez bik w 15 minut, pożyczki online w 15 minut bez bik, Chwilówki online - sprawdź pożyczki chwilówki w wygodnej porównywarce. Znajdź najkorzystniejszą opcję pożyczki i poznaj opinie klientów! 4.15 / 5.00 Chwilówka w 15 minut to oferta z której korzysta wiele osób. Ekspresowa pożyczka przez internet to pieniądze nawet w 15 minut. Gotówka od ręki w kwadrans.Wejdź i zawnioskuj Twoja pożyczka w 15 minut jest już BIG i KRD, a może chwilówka vivus logowanie vivus rejestracja vivus warszawa wycieczki Chwilówki online Warszawa 24/7 - ekspresowe chwilówki na dowód w Warszawie w 15 minut, 25 firm pożyczkowych, najtańsze i najlepsze oferty w Warszawie, chwilówki Biuro rachunkowe Warszawa centrum i Wilanów biuro rachunkowe; Pożyczka przez Internet w 15 minut! Szybka chwilówka online.Pożyczki chwilówki online bez sprawdzania w BIK i KRD. Korzystne oferty bez sprawdzania dla każdego przez Internet. Wybierz łatwe pożyczkiTania chwilówka online. dla firm bez BIK-u na dowolny cel bez żadnych formalności i zaświadczeń o dochodach w 15 minut na konto bankowe. Wniosek online, Pożyczki na dowód → dostępne online dla Warszawa → ale Szybkie chwilówki w większości udzielane są przez (pół miliona, 500.000) w 15 minut Chwilówki Warszawa 2018 kredyt bez biku i zaswiadczen, Warszawa Tarchomin ⇛ Skok pożyczka Warszawa ⇛ Chwilowki szybkie, Warszawa Stara Praga ⇛ Chwilówki na dowód warszawa, Kobiałka ⇛ Pożyczka pieniężna


zintegrowana strategia komunikacji marketingowej | Ardeum.pl - Plany i Strategie Marketingowe. Interim Management.\nJak regularnie zdobywać nowych klientów dzięki informacjom od zadowolonych klientów?\nPonad rok temu gdy współpracowałem z pewną firmą usługową postanowiliśmy w ramach przygotowanego przez mnie planu marketingowego, wdrożyć nowy pomysł marketingowy na pozyskiwanie klientów.\nGdy zastanawiałem się nad tym jak sprawić aby mój klient miał więcej klientów, doszedłem do wniosku, że mimo podejmowanych działań zmierzających do zdobycia zainteresowania nowych klientów , efekty, które firma mogłaby uzyskiwać przy planowanym budżecie mogą być znacznie większe.\nTo co wyróżniało mojego klienta na rynku to dosyć specyficzna oferta i bardzo zadowoleni klienci. Gdy jednak piszę zadowoleni klienci, chciałbym abyś wiedział że odbyłem kilkanaście rozmów telefonicznych z losowo wybranymi klientami i mimo że bardzo starałem znaleźć się jakieś elementy które przemawiałby na niekorzyść oferty i obsługi , to nie znalazłem ani jednego takiego przypadku. Można oczywiście powiedzieć że grupa była zbyt mała, jednak to samo wykazywały regularne badania, przeprowadzone wśród wszystkich klientów firmy za pośrednictwem elektronicznego formularza. Tutaj oczywiście pojawiały się negatywne opinie, jednak w przytłaczającej większości były to opinie pozytywne. Czytaj dalej\nprocesy sprzedaży, zarządzanie sprzedażą, zintegrowana strategia komunikacji marketingowej\nNowy produkt i pasjonaci – czyli recepta na marketingowy sukces\nGdy zastanawiasz się jak wprowadzić na rynek nowy produkt warto żebyś zwrócił uwagę na pewną szczególną grupę ludzi.\nOsoby, które do niej należą z pozoru nie wyróżniają się niczym specjalnym, gdyby jednak przyjrzeć się im bliżej okazałoby się, że mają jedną wspólną cechę: uwielbiają Twój nowy produkt i zrobią wszystko, co w ich mocy żeby go kupić już na początkowym etapie sprzedaży. Czytaj dalej\nDuża część firm zdaje sobie sprawę z tego, że powinny komunikować się z swoimi klientami i robi naprawdę dużo, aby ta komunikacja przebiegała sprawnie i osoby biorące w niej udział były z niej zadowolone.\nJedną z możliwości, jakie oferuje internet, a którą możesz użyć, aby lepiej komunikować się z klientami jest prowadzenie bloga firmowego opartego o wcześniej przygotowaną strategię blogowania.\nZamiast jednak namawiać cię do tego, dlaczego warto prowadzić bloga, postaram się zrobić coś przeciwnego. Spróbuję cię zniechęcić 😉\nZrobię to, ponieważ bardzo często firmy tworzą własne blogi firmowe zupełnie nie zdając sobie sprawy z tego, jak zamierzają ich używać. Prowadzi to czasami do kuriozalnych sytuacji, w których blog zamiast pomagać, szkodzi firmie, która go uruchomiła. Czytaj dalej\nstrategia blogowania, zintegrowana strategia komunikacji marketingowej\nZawęź komunikację marketingową, aby lepiej dotrzeć z nią do potencjalnych klientów\nOstatnio odwiedziłem małą kawiarnię w centrum i zauważyłem że stała przed nią duża tablica. Na tej tablicy było napisane menu oraz kilka informacji o promocjach jakie dostępne w kawiarni. Właściciele chcieli informować potencjalnych klientów o tym czego mogą się dokładnie spodziewać. Na pierwszy rzut oka wydaje się to całkiem logiczne.\nJednak kiedy już wszedłem do kawiarni i próbowałem sobie przypomnieć co było tam napisane, przed oczami miałem tylko dwie pierwsze linijki tekstu. Reszta była rozmyta. Czytaj dalej\nstrategia tworzenia materiałów reklamowych, zintegrowana strategia komunikacji marketingowej\n[Infografika] Internet w 2015\nInternet zmienia się niezwykle szybko, dlatego z dużą ostrożnością podchodzę do prognoz, które przewidują jak będzie wyglądał za kilka lat. Mimo wszystko warto jednak spojrzeć na infografikę przygotowaną przez Cisco.\nDwie rzeczy, które nasuwają się od razu na myśl to rosnące znaczenie Azji i bardzo małe Afryki.\nJak to będzie się miało do kwestii prowadzenia globalnego biznesu w sieci pozostawiam do samodzielnego rozważenia.\nMoże jednak warto iść na lekcje mandaryńskiego 😉 Czytaj dalej\n[Infografika] E-commerce w Polsce\nTo jak ogólnie przedstawia się rynek e-commerce w Polsce ciekawie pokazuje nowa infografika przygotowana przez ludzi z GoldenSubmarine.\nZnajduję się w niej również odpowiedzi na takie pytania jak: dlaczego ludzie kupują online, jak wyglądają finanse ekonsumentów oraz kim są kupujący online.\nstrategia e-commerce, zintegrowana strategia komunikacji marketingowej\n1 2 3 … 7 poprzednie wpisy


Poleski Park Narodowy: zobacz żółwie na wolności! - Podroze.se.pl\npodróże.se.pl Polska Poleski Park Narodowy: zobacz żółwie na wolności!\nBartek Kaftan, 17.10.2017\nDorosłe żółwie błotne mogą mierzyć ponad 20 cm, ale na bagnach trudno je zobaczyć\nPoleski Park Narodowy chroni unikatowe bagna, torfowiska, podmokłe lasy. Ścieżki wydeptują w nich wilki i łosie, ptaki zlatują się na lęgi i odpoczywają podczas wędrówek. To one zwabiły w latach 70. pana Andrzeja.\n– Organizowaliśmy studenckie obozy przyrodnicze. Obserwowaliśmy żurawie, bieliki, czaple nadobne, purpurowe i białe, gęgawy, najrzadsze w Polsce kaczki podgorzałki. Na kompleksach stawów w Pieszowoli i Starym Brusie. O tych ostatnich pisałem pracę magisterską, we wnioskach zalecałem włączenie trzech z nich do projektowanego parku – wspomina.\nGdy zaczął w nim pracować, tuż po utworzeniu w 1990 r., zafascynowali go także inni mieszkańcy mokradeł. Wraz z kolegami przeprowadzili trzyletnie badania. Żółwi błotnych naliczyli nieco ponad 150, ale prawie żadnych młodych. Uznali, że trzeba działać.\nPolesie: Wśród bagien i błot\nLęgi żółwi w Poleskim Parku Narodowym\n– Najcięższa jest druga połowa maja i czerwiec. Podczas lęgów sypiamy mało. Późnym popołudniem, po całym dniu pracy w dyrekcji, ruszamy w teren, każdy na swój rewir. Duszno, gryzą komary i gzy. Ale uwielbiam ten czas. Co roku wszyscy czekamy na żółwie – uśmiecha się Radosław Olszewski. Po 15 latach funkcjonowania Ośrodka Ochrony Żółwi Błotnych dobrze zna ich upodobania.\n– Lubią suche miejsca blisko wody, ze skąpą roślinnością. Mogą też być piaszczyste skarpy, nawet polne drogi, byle dobrze nasłonecznione – opowiada. Samice wychodzą na ląd wieczorem, tylnymi łapami kopią dołek w kształcie gruszki, składają zwykle kilkanaście jaj. – Potem zasypują otwór, nie większy od pięciozłotówki, i wszystko maskują, znoszą trawki, gałązeczki. Jeśli ziemia jest twarda, schodzi im nawet półtorej godziny – podkreśla.\nWtedy do akcji wkraczają ludzie. Nakrywają złoże siatką, bo mimo starań żółwicy rozkopują je czasem lisy albo kuny. Z jaj zostają wtedy tylko skorupki.\nRadosław Olszewski z 5-letnim żółwiem. Jasna barwa, efekt braku melatoniny, to rzadkość, fot. Julia Zabrodzka\nPoleski Park Narodowy jesienią\nJesienią jest łatwiej. Lokalizację już znają, termin też nietrudno określić – żółwiki wykluwają się po 90-100 dniach. Wyzwanie polega na tym, by przybyć na miejsce, zanim opuszczą złoże. – Chodzi o to, by pomóc im bezpiecznie dotrzeć do wody. Jesienią jej poziom opada i często młode mają do pokonania większy dystans niż matka. Przejście 200-300 m byłoby dla nich podróżą życia – tłumaczy pan Radosław.\nNajpierw wszystkie trafiają do ośrodka, niedużego pomieszczenia w dyrekcji parku w Urszulinie. Wzdłuż ścian stoją tu kuwety. W tym roku przewinie się przez nie ok. 2000 żółwików. Kilkaset słabszych i wyklutych najpóźniej, na początku października, zostanie w nich do wiosny. Reszta od razu wróci na bagna.\n– Czuje się odpowiedzialność za wypuszczenie. Wybieramy miejsca, gdzie jest mało drapieżnych ryb i ptaków, za to dużo pokarmu. Człowiek by chciał, żeby te jego żółwie przeżyły – wyznaje opiekun.\nWiększość młodych ginie, ale starania przynoszą efekty. W 2002 r., gdy założono ośrodek, naliczyli 72 złoża, w tym roku: ok. 180. Oznacza to, że w parku żyje 350-400 dorosłych żółwi. – Jeśli przetrwają pierwsze 10 lat i stwardnieje im skorupa, w zasadzie nie mają już wrogów. Mogą spokojnie dożyć setki. Strategia żółwia to długowieczność. Jest tu od tysięcy lat. To krewniak dinozaurów.\nMoszne to jedno z trzech jeziorek dystroficznych w Poleskim Parku Narodowym, fot. Julia Zabrodzka\nByła późna wiosna – wspomina Anna Gołoś. – Wyszłam przed dom, a tu skorupa w trawie. Chciałam zawołać Grześka i dzieci. Ale miałam zapalenie krtani, więc tylko machałam rękami i darłam się: „Żółw! Żółw!” – śmieje się, wołając teatralnym szeptem. – Innym razem widzieliśmy młode w torfiance – dodaje jej mąż. Odkąd trzy lata temu przenieśli się z Lublina do Babska, gdzie prowadzą Agroturystykę Polesie, za najbliższą sąsiadkę mają przyrodę.\n– W mieście rozpoznawałam tylko wróble i gołębie – przyznaje Ania. – Teraz w lesie obok mamy gniazdo bociana czarnego i puszczyki. Jeden z gości widział przez okno bielika, inny na bagnie Bubnów wodniczkę, jednego z najrzadszych ptaków w Europie – wylicza Grzesiek.\nNajdłużej kazały czekać na siebie łosie. Gdy przyjeżdżali na Polesie na wakacje, rok w rok próbowali je wypatrzyć. Pokazały się dopiero, gdy zaczęli budować dom. – Klępa z dwójką łoszaków przechodziła tuż za płotem – Ania wskazuje na łąkę. I dodaje: – Ze zwierzętami jest tak, że zwykle przychodzą wtedy, gdy najmniej się ich spodziewasz. Nasza znajoma przyjechała na weekend wytropić łosia. Całymi dniami chodziła po parku. „Żeby nawet kupy nie zobaczyć”, wzdychała, wyjeżdżając. Dwa dni później poszłam z dzieciakami na spacer blisko domu. Stał przy leśnej wiacie. Nawet telefonu nie miałam, żeby mu zrobić zdjęcie.\nNazajutrz rano jedziemy rowerami na bagno Bubnów. Padało całą noc, w mokrym piasku świeże tropy saren, jeleni, lisów odciskają się jak leśna lista obecności. Z drewnianej wieży widzimy jednak tylko strzępy mgieł nad trzcinowiskiem. Trochę bez wiary ruszamy ku kolejnej platformie. Nagle za zakrętem otwiera się łąka. Na niej – kilkadziesiąt żurawi. Jeden po drugim rozkładają skrzydła i odlatują na wschód. W ciszy poranka wyraźnie słychać ich krzyki.\nOd momentu, w którym z mroku wyłonią się pierwsze sylwetki żurawi, do czasu, kiedy ostatni ptak opuści zlotowisko, minie ledwie chwila. Chwila, której nie da się zapomnieć. Podpowiadamy, jak zacząć...


Kapitał nienawiści – FIBRE\nCo mnie zaskoczyło? Widziałem ostatnio sondaż, w którym aż 48 proc. Polaków pozytywnie ocenia „polski ład”. Dla mnie tego rodzaju pośrednie, tematyczne, badania opinii publicznej są niezmiernie ważne, bo mimochodem, a więc w sposób bardziej wiarygodny, jako swego rodzaju efekt uboczny, mogą wskazywać na preferencje polityczne.\nRoman Mańka: Ciągle słyszę ze strony dziennikarzy, występujących w ogólnopolskich mediach, lub innych komentatorów polskiej sceny politycznej, że PiS jest w odwrocie, że przeżywa kryzys, że partii Kaczyńskiego spada społeczne poparcie.\nZ tego rodzaju wnioskami byłbym bardzo ostrożny.\nJeszcze dzisiaj, w telewizji TVN24, Tomasz Żółciak z dziennika Gazeta Prawna, powiedział, że PiS oscyluje wokół 30 proc. Moim zdaniem, oscyluje wokół 40. Od wyborów parlamentarnych w 2019 roku PiS wcale tak wiele nie stracił, o ile w ogóle coś stracił. Zaś ma zasoby, aby pozyskiwać poparcie.\nNiedecydowani nie głosują\nPamiętam, jakie ogromne zdziwienie wywołała teza, którą postawiłem w roku 2021, pod koniec lata, że Konfederacja stanie się trzecią siłą polityczną w Polsce. Wiele osób się wówczas moją opinią zdumiało. Niedawno widziałem sondaż, taki, który jest dla mnie dość miarodajny, bowiem nie pyta o osoby niezdecydowane, w którym stratyfikacja poparcia społecznego dla partii politycznych przedstawiała się następująco: PiS – 38; KO – 24; Polska2025 (Hołownia) – 13; Konfederacja – 12; Lewica – 7; PSL – 2.\nMoim zdaniem, to badanie bardzo realne. Z góry wyjaśniam, że nie traktuję poważnie sondaży, w których klasyfikuje się osoby niezdecydowane, bo to jest abstrakcja, ucieczka od rzeczywistej, konkretnej sytuacji wyborczej: w realnych wyborach nie można zakreślić pola: niezdecydowany/niezdecydowana. Stąd tego rodzaju ankiety jedynie zafałszowują rzeczywistość.\nTo co występuje w realnych wyborach, to czynnik działania, mobilności, zdecydowania (o mniejszej lub większej skali). Głosy niezdecydowanych nie są liczone.\nZa plecami PiS\nJak wynika z powołanych powyżej badań, rządzący Polską PiS dysponuje poparciem na poziomie 38 proc. Moim zdaniem, to całkowicie realny pułap. Partia Kaczyńskiego może w tej chwili tyle mieć. To by oznaczało, iż od wyborów parlamentarnych do Sejmu w 2019 roku straciła nieco ponad 5 proc. Wątpię, aby straty były większe.\nIstotne jest jednak również (może nawet istotniejsze) to, co dzieje się „za plecami” PiS. Koalicja Obywatelska wpadła w rutynę, ta stabilizacja może być destruktywna, nie widać specjalnych szans na dynamikę czy progres. Hołownia wyraźnie stracił świeżość. Tuż za ugrupowaniem nr 3, tak jak przewidywałem ponad pół roku temu, jest Konfederacja z wynikiem 12 proc. To sondaże. Wiem, że wielu zaskoczę, lecz z moich kalkulacji wynika, że gdyby wybory odbyły się dziś, Konfederacja otrzymałaby między 17 a 20 proc. Ta partia wyraźnie zyskuje na pandemii koronawirusa, ponieważ choć prezentuje darwinistyczne, antyhumanistyczne stanowisko, to jednak jest ono przejrzyste, wyraziste i do wielu Polaków trafia.\nCo ta sytuacja oznacza? Po pierwsze oznacza to, że PiS posiada zasoby wyborcze, do których może się odwołać (bardziej rezerwy niż zasoby), gdyby przyszło prowadzić wybory w warunkach dużej polaryzacji. O ile przed wejściem Donalda Tuska do polskiej polityki, elektorat Konfederacji (szeroko rozumiany, bo są to bardzo różne grupy) mógł się w jakimś stopniu wahać, co do wyboru pomiędzy PiS, a liberalną opozycją, na co dowodem są ostatnie wybory prezydenckie i poparcie Rafała Trzaskowskiego przez część zwolenników Konfederacji, to już po powrocie Donalda Tuska zdecydowana większość wyborców Konfederacji, gdyby (a gdyby oznacza silną polaryzację) miała hipotetycznie wybierać pomiędzy PiS a KO, wybierze niestety PiS.\nPo drugie, PiS zyskał ewentualnego koalicjanta w przyszłym Sejmie, pewnie pozyskiwanego nieoficjalnie albo w sposób rozproszony. Już w obecnej kadencji Sejmu PiS i Konfederacja (albo przynajmniej niektórzy posłowie Konfederacji) głosowali razem.\nMimo pozornych różnić, tym dwóm ugrupowaniom jest nadal blisko. Łączą je sprawy fundamentalne: konserwatyzm, antyeuropejskość (w jednym przypadku jawna, w drugim nieco ukrywana), nienawiść do elit, sympatia do autorytarnego modelu władzy, nietolerancja, antyniemieckość, niechęć do demokracji, itp.\nRóżnią ich tylko poglądy gospodarcze, ale to też może być wrażenie powierzchowne.\nNoma moralność – resentyment\nPo trzecie, Konfederacja nie jest jedynym kierunkiem, w którym może iść PiS. Zastanawiałem się wczoraj długo, kto składa się na te 48 proc., które w sondażu Wirtualnej Polski dobrze oceniły „polski ład”. Wynik ten, nawet mnie, człowieka, który uważa, iż PiS ma realnie wyższe poparcie niż to, które z reguły pokazują badania preferencji politycznych, zaskoczył. Zakładam, że 40 z tych 48 proc, (czyli 83 proc.) to zwolennicy PiS; pozostałe 8 proc. (16 proc.) mogą stanowić bardzo różni ludzie, ale większość z nich ma raczej lewicowe czy socjalne poglądy.\nMimo krytyki mediów, negatywnych wypowiedzi polskich ekonomistów, „polski ład” zastał wysoko oceniony przez respondentów, zyskują prawie połowę poparcia badanej populacji. To pokazuje potencjał programu; jeśli jest pozytywnie oceniany w warunkach chaosu oraz totalnie nieprzychylnych komentarzy, awersji, w nieprzychylnym środowisku medialnym, co będzie gdy sytuacja się ustabilizuje, gdy określone grupy społeczne odczują pozytywne efekty polskiego ładu.\nI na koniec jeszcze jedna ważna rzecz. Ludziom wcale nie chodzi żeby cokolwiek uzyskać w sensie ekonomicznym (nie to jest kluczowe), nie jest najważniejsze czy ktoś zarobi stu czy sto pięćdziesiąt złotych; ludziom chodzi o to, aby zabrać tym, którzy mają więcej.\nI to jest główne „paliwo”, z którego czerpie PiS i dzięki któremu wygrywa kolejne wybory: resentyment, nienawiść do elit, awersja wobec tych, którym się udało w okresie transformacji. Tak jak u Friedricha Nietzschego, w Genealogii moralności, PiS stworzył nową moralność, wzbudzając w „orłach” poczucie winy, wymuszając rezygnację z posiadanych walorów, a z drugiej strony wmawiając „barankom”, że są orłami.\nAutor adminOpublikowano 10 stycznia 2022 19 stycznia 2022 Kategorie ArtykułyTagi Czasopismo Fundacji FIBRE, Polityka. polska scena polityczna. polskie partie polityczne, Roman Mańka, sondaże\nPoprzedni Poprzedni wpis: Stan poza historią\nNastępny Następny wpis: Gdzie są wartości…?!


Legnica - Legnica świeci najpiękniej na Dolnym Śląsku\nLegnica świeci najpiękniej na Dolnym Śląsku\n2020-01-07, 16:57 autor: otomedia.pl\nDzięki głosom internautów Legnica już po raz szósty zwyciężyła w etapie wojewódzkim plebiscytu na najpiękniej oświetlone miasto w Polsce. Jesteśmy numerem jeden na Dolnym Śląsku.\nRegionalny etap krajowego konkursu „Świeć się z Energą” wystartował w grudniu i zakończył się 2 stycznia 2020 r. Legnica kolejny raz wyprzedziła wszystkich dolnośląskich konkurentów, a wśród nich: Wrocław, Jelenią Górę, Wałbrzych czy Karpacz. Nasze miasto zdobyło nie tylko tytuł, ale również energooszczędny sprzęt AGD o wartości 10 tys. zł z przeznaczeniem na cele dobroczynne.\nNa tym jednak nie koniec. Stać nas na więcej. 7 stycznia rozpoczął się z udziałem Legnicy drugi etap konkursu, który wyłoni ogólnopolskiego laureata w finale plebiscytu „Świetlna Stolica Polski”. Głosowanie internautów potrwa do 15 stycznia.\nZwycięzca otrzyma energooszczędny sprzęt AGD o łącznej wartości 40 tys. zł do przekazania na wybrany cel społeczny. O tym, na jaki dobroczynny cel zostanie przekazany sprzęt, zadecydują włodarze zwycięskiego miasta. W tegorocznym finale plebiscytu „Świeć się z Energą” walczą: Legnica, Aleksandrów Łódzki, Bydgoszcz, Zamość, Wschowa, Brzesko, Radom, Rzeszów, Łomża, Czersk, Opole, Bielsko-Biała, Starachowice, Giżycko, Września i Świnoujście.\nPlebiscyt rozbudza lokalny patriotyzm i promuje miasto, ale przede wszystkim pozwala pomóc najbardziej potrzebującym mieszkańcom. Zachęcamy do codziennego głosowania na Legnicę. Każdy internauta może w akcji oddać 1 głos dziennie. Głosujemy na https://swiecsie.se.pl/plebiscyt-miast-final/


Setki milionów dolarów. - Gildia.pl - księgarnia internetowa - komiksy, filmy, książki, muzyka, rpg\nSetki milionów dolarów.\nTrzydziestoletnia Mia Ross, psychiatra i biegła sądowa ze słonecznej Florydy, lada moment wpadnie w tarapaty, jakich nigdy się nie spodziewała. Główną przyczyną niebezpiecznych zawirowań w jej życiu stanie się oskarżony o zabójstwo partnera swojej matki Blake Maxton, od pierwszego spotkania wywołujący w Mii negatywne odczucia. Wkrótce jednak oboje połączy coś więcej, niż walka ze wspólnym wrogiem... Tylko czy namiętność, jaką do siebie poczują, nie okaże się przyczyną kolejnych problemów? „Setki milionów dolarów” to wciągająca, pełna zaskakujących zwrotów akcji opowieść o wielkich pieniądzach i... jeszcze większych uczuciach!\nIzabela A. Absolwentka wydziału lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Pisze z zamiłowania i spełnia swoje marzenia na kartkach papieru. Na co dzien´ pracuje w swoim zawodzie. W z˙yciu poszukuje prawdziwej miłos´ci, nieustannie da?z˙y do ideało´w, jest upartą perfekcjonistka?. Kocha zwierze?ta, pie?kne miejsca i dobrych ludzi.


Grensstraat 3, B-1831, Machelen, 1831, Belgia\n8,6.Wspaniały.529 zweryfikowanych opinii gości Hotels.comWszystkie opinie zostały napisane przez gości którzy rzeczywiście mieszkali w tym obiekcie.\nDecent hotel for business. Plumbing problems resulted in unpleasant odours lingering.\nVery good hotel close by the airport, new, cleam, excelente service. Shuttle is not…\nSiedziba NATO (25 minut spaceru)\nSzpital Uniwersytecki Świętego Łukasza (4,2 km)\nSiedziba Komisji Europejskiej (budynek Berlaymont) (9,6 km)\nParlament Europejski (11,2 km)\nParc de Bruxelles (12,3 km)\nPałac Królewski (12,9 km)\nMuzeum René Magritte'a (13,2 km)\nAleja Louise (13,6 km)\nMont des Arts (14,1 km)\nStacja Diegem, Machelen 11 min spaceru\nStacja Zaventem 27 min spaceru\nStacja Bordet 4 minut samochodem\nBourget Tram Stop 17 min spaceru\nEurocontrol Tram Stop 19 min spaceru\nFusée Tram Stop 26 min spaceru\nGoście zostaną powitani przez portiera lub pracownika recepcji w momencie przyjazdu. Przy zameldowaniu goście muszą przedstawić negatywny wynik testu PCR na COVID-19 lub zaświadczenie o pełnym zaszczepieniu na COVID-19. Wymóg przedstawienia negatywnego wyniku testu na COVID-19 dotyczy wszystkich gości od 16 roku życia. Test musi zostać przeprowadzony nie później niż 48 godzin przed zameldowaniem. Wymóg przedstawienia zaświadczenia o zaszczepieniu na COVID-19 dotyczy wszystkich gości od 16 roku życia. Ostatnia dawka szczepionki musi zostać podana co najmniej 14 dni przed zameldowaniem.\nRestauracja RBG Grill: specjalnością lokalu jest kuchnia międzynarodowa, a podawane posiłki to tylko kolacja. Goście mogą zamówić napoje w barze.\nOpłata za transport dziecka z lotniska i na lotnisko wynosi 5 EUR\nWymóg przedstawienia negatywnego wyniku testu na COVID-19 dotyczy wszystkich gości od 16 roku życia. Wynik testu musi zostać wydany nie wcześniej niż 48 godzin przed zameldowaniem. Wymóg przedstawienia zaświadczenia o zaszczepieniu na COVID-19 dotyczy wszystkich gości od 16 roku życia. Goście muszą zostać w pełni zaszczepieni co najmniej 14 dni przed zameldowaniem.\nCzy obiekt Park Inn by Radisson Brussels Airport umożliwia bezpłatne anulowanie rezerwacji i pełny zwrot kosztów?\nTak, w obiekcie Park Inn by Radisson Brussels Airport można za pośrednictwem naszych stron zarezerwować pokój i bezpłatnie anulować tę rezerwację z pełnym zwrotem kosztów. Zwrot kosztów nastąpi, jeśli anulowana rezerwacja była powiązana z taką opcją, a prośba o anulowanie zostanie przesłana na kilka dni przed datą zameldowania (liczba dni jest określona przez zasady anulowania rezerwacji obowiązujące w obiekcie). Należy zapoznać się z zasadami i warunkami anulowania podanymi w regulaminie obiektu.\nJakie procedury utrzymania czystości i zachowania higieny stosuje się obecnie w obiekcie Park Inn by Radisson Brussels Airport?\nCzy Park Inn by Radisson Brussels Airport zapewnia miejsce parkingowe?\nCzy Park Inn by Radisson Brussels Airport akceptuje zwierzęta?\nTak, psy są akceptowane. Maksymalna liczba zwierząt w pokoju to 1, waga zwierzęcia nie może przekraczać 20 funtów. W obiekcie pobierana jest opłata w wysokości 20 EUR za kwaterę za noc. Opłata nie dotyczy zwierząt asystujących.\nJakie godziny zameldowania i wymeldowania ma Park Inn by Radisson Brussels Airport?\nZameldowanie jest możliwe od 15.00 do o dowolnej porze. Wymeldowanie: południe. Za późniejsze wymeldowanie pobierana jest opłata w wysokości 80.00 EUR (w zależności od dostępności). W obiekcie dostępne jest ekspresowe wymeldowanie i bezkontaktowe wymeldowanie.\nCzy Park Inn by Radisson Brussels Airport ma restaurację lub czy są jakieś restauracje w pobliżu?\nTak, zaletą restauracji RBG Grill jest kuchnia międzynarodowa. W pobliżu znajdują się takie restauracje jak Anton Pieck (4,4 km), Palais Imperial (4,6 km) i Antonio Morreale (4,8 km).\nCzy Park Inn by Radisson Brussels Airport oferuje transport z lotniska i na lotnisko?\nJak można spędzić czas w obiekcie Park Inn by Radisson Brussels Airport i w jego pobliżu?\nW obiekcie Park Inn by Radisson Brussels Airport są sauna oraz centrum fitness.\nThe proximity to the airport was great. Very neat lighting in the room. It was a bit surprising to have to pay for parking, but not too disappointing.\nSarah, romantyczny wypad: 1 nocleg,, 20 gru, 2021\nLOUIS, Wycieczka rodzinna: 1 nocleg,, 7 mar, 2020\nSami, Wyjazd biznesowy: 1 nocleg, 24 lut, 2020\nJean-Pierre, Wyjazd biznesowy: 1 nocleg, 2 sty, 2020\nNathan, Podróż: 1 nocleg,, 21 gru, 2019


Dodano: 21 maja 2009, 15:18 / Zmieniono: 21 maja 2009, 15:18 2\nO sprawie napisała w czwartek "Gazeta Wyborcza" powołując się na lokalny tygodnik "Po prostu". Według gazety, S. reklamuje w internecie pałacyk, jako miejsce, w którym "przebywający będą mogli czuć się dobrze i bezpiecznie". Proponuje dla nich pokoje jednoosobowe lub dwuosobowe. Jak twierdzi gazeta, S. w rozmowie z nią najpierw mówił, że w Miksztalu będzie "dom opieki", później zaprzeczył temu twierdząc, że to pensjonat.\nW czwartek S. ponownie zaprzeczył, że w pałacyku miałby funkcjonować dom seniora. "Nie mogę prowadzić domu seniora bez odpowiednich, specjalnych zezwoleń. Jestem świadom, że należałoby spełnić określone warunki. Chcę prowadzić pensjonat, bo w nim może mieszkać każdy" - mówił. Nie wykluczył jednak, że być może w "dalszej perspektywie", jeśli będzie taka potrzeba, pomyśli o domu seniora.\nWicedyrektor wydziału polityki społecznej Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi Ryszard Szubański powiedział, że do tej pory żaden wniosek o prowadzenie w Miksztalu placówki opieki całodobowej nie wpłynął. Urząd otrzymał natomiast pisemne zapewnienie, że "póki nie zostaną wydane odpowiednie zezwolenia, to w pensjonacie nie zamieszka żadna osoba".\nS. w swoim postępowaniu nie widzi nic niemoralnego. Zwrócił uwagę, że jako osoba "bez wyroku" ma prawo prowadzić prywatną działalność. "Ocenę moralną mojego postępowania pozostawmy ludziom. Ocenę prawną - prokuraturze i sądowi" - powiedział.\nMiesiąc później Tomasz S. został zatrzymany przez policję. Prokuratura zarzuciła mu przyjęcie co najmniej 60 tys. zł w zamian za informacje o zgonach pacjentów, nakłanianie rodzin zmarłych do korzystania z usług konkretnych firm pogrzebowych i naruszenie tajemnicy zawodowej. Trafił do aresztu, ale po miesiącu został zwolniony. Sąd uznał wtedy, że "zebrany materiał dowodowy na obecnym etapie postępowania nie uzasadnia przesłanki, że Tomasz S. popełnił zarzucane mu czyny".\nW czerwcu ub. roku zapadł pierwszy prawomocny wyrok w aferze w łódzkim pogotowiu. Sąd Apelacyjny skazał dwóch b. sanitariuszy łódzkiego pogotowia skarżonych o zabójstwa w sumie pięciu pacjentów - Andrzeja N. - na dożywocie oraz Karola B. - na 25 lat więzienia. Dwóch b. lekarzy pogotowia - Janusza K. i Pawła W. - oskarżonych o narażenie życia 14 pacjentów, którzy zmarli, zostało skazanych na 6 i 5 lat więzienia.\nWszyscy zostali uznani także za winnych wyłudzenia pieniędzy na szkodę rodzin zmarłych i przyjęcia od 10 do 30 tys. złotych od firm pogrzebowych za informacje o zgonach pacjentów. Wobec całej czwórki sąd orzekł także 10-letni zakaz wykonywania zawodu.\nŁódzka prokuratura okręgowa nadal prowadzi śledztwo w sprawie afery w pogotowiu i zapowiada kolejne akty oskarżenia. Śledztwo obejmuje lata 1998-2002; badanych jest ponad 2 tysiące przypadków zgonów pacjentów. Pracuje nad nim trzech prokuratorów i zespół policjantów CBŚ. W sumie podejrzanych jest ponad 40 osób, m.in. lekarze, właściciele lub pracownicy zakładów pogrzebowych oraz byli pracownicy pogotowia, w tym sanitariusze i dyspozytorzy.


Na czym polega lipoliza iniekcyjna preparatem Aqualyx?\nmizzle.pl > Uroda > Lipoliza iniekcyjna, czyli sposób na pozbycie się kompleksów\nDr Ewa Rybickalipoliza iniekcyjnamedycyna estetycznametamorfozy odchudzanie\nCzasami pomimo trzymania diety i regularnego odwiedzania siłowni, tkanka tłuszczowa nie daje za wygraną. A tu wielkimi krokami zbliża się ślub lub kompleksy ciągle o sobie przypominają… Ostatnio wybrałam się na konsultację do kliniki Estetica Nova w Warszawie do niezastąpionej Dr Ewy Rybickiej, której zaufałabym już chyba w każdej urodowej kwestii. Chciałam zadać kilka pytań i upewnić się, że zabieg lipolizy iniekcyjnej będzie dla mnie dobry i przyniesie satysfakcjonujące rezultaty. Wyszłam po zabiegu, umówiona na kolejny.\nDo zabiegu lipolizy iniekcyjnej najlepszym preparatem jest Aqualyx. Ja sama kojarzę go już od dawna, rozważałam zabieg kilkukrotnie, ale nie miałam jeszcze zaufanej osoby, której powierzyłabym swoją twarz. A dr Rybicka to prawdziwa mistrzyni naturalnych poprawek. Dlatego, gdy powiedziała, że zabieg sprawdzi się u mnie jak najbardziej – nie zastanawiałam się ani chwili.\nKorzystacie z dobrodziejstw medycyny estetycznej? W końcu wszystko jest dla ludzi, trzeba tylko pamiętać o zdrowym rozsądku. Jeżeli zależy Wam na naturalnym efekcie (czy to powiększenia ust, czy wypełnienia zmarszczek, czy też innych zabiegów) – z całego serca polecamy Wam Dr Ewę Rybicką z kliniki Estetica Nova. Zaufałybyśmy jej w KAŻDEJ kwestii. A już niedługo napiszemy Wam o lipolizie iniekcyjnej przy użyciu #Aqualyx. ??? #EsteticaNova #DrEwaRybicka #EwaRybicka #medycynaestetyczna #lipolizainiekcyjna #lipoliza #klinikamedycynyestetycznej #botoks #kwashialuronowy #aesteticmedicine #chceszbyćpięknatocierp #Warszawa #Warsaw #miłegowieczoru #mizzlepl\nA post shared by Mizzle.pl (@mizzle.pl) on Mar 6, 2019 at 11:23am PST\nBędąc w gabinecie nie odpuściłam okazji do zadania ekspertowi kilku pytań.\nMIZZLE: Czym tak właściwie jest Aqualyx?\nDR EWA RYBICKA: Aqualyx jest to roztwór dezoksycholanu sodu, czyli związku, który działa emulgująco. Można powiedzieć, że jest to takie ?mydło na tłuszczyk?, które działa niszcząco na ściany komórek tłuszczowych. Po wprowadzeniu preparatu następuje stopniowe niszczenie tkanki tłuszczowej w danym obszarze. Właśnie dlatego pacjent odczuwa pieczenie, pojawia się zaczerwienienie, lekka bolesność i obrzęk. Bo równolegle z niszczeniem komórek tłuszczowych organizm odpowiada reakcją naprawczą, natychmiast kieruje w miejsce podania komórki, które mają oczyścić tę okolicę, mają jakby wyrzucić z tej okolicy zniszczoną tkankę.\nMIZZLE: Dlaczego lipoliza iniekcyjna wykonywana jest właśnie preparatem Aqualyx?\nDR EWA RYBICKA: Gdyby ten zabieg wykonywany był innym preparatem to na pewno pojawiłoby się odczucie silnego bólu przy podawaniu. Nie ma tego przy Aqualyx po pierwsze dlatego, że preparat podajemy z małą ilością lidokainy, a po drugie dezoksycholanu sodu jest w takiej jakby otoczce z wielocukrów ? dzięki temu działanie preparatu jest stopniowe i stosunkowo łagodne, nie ma bardzo silnego, natychmiastowego działania na komórki.\nMIZZLE: Czy są jakieś zalecenia po zabiegu?\nDR EWA RYBICKA: Po zabiegu nie masujemy skóry, aby nie przemieścić materiału. Dopiero następnego dnia możemy wprowadzić masaże lub drenaże limfatyczne. Te zalecane są zwłaszcza w okolicy podbródka, gdzie nie ma takich naturalnych mechanizmów drenujących, nie mamy żadnych mięśni, które moglibyśmy ?uruchomić? po to, aby wspomóc drenaż. Takie masaże, czy wykonywane samodzielnie, czy w gabinecie, są niezbędne i przyspieszają okres rekonwalescencji.\nMIZZLE: Najważniejsze pytanie – jakich efektów można się spodziewać?\nDR EWA RYBICKA: Jednorazowy zabieg może zlikwidować około 20% tkanki tłuszczowej. Aby uzyskać lepsze efekty zalecana jest seria, średnio jest to około 3 lub 4 zabiegów. Kolejne zabiegi robimy wtedy, gdy okolica, w którą podawaliśmy preparat przestaje boleć, czyli po około 3-4 tygodniach.\nMIZZLE: Ile kosztuje zabieg lipolizy iniekcyjnej?\nDR EWA RYBICKA: Koszt jednego zabiegu zaczyna się od 400 złotych i zależy od ilości użytego preparatu, a także okolicy, w której jest podawany. W przypadku zabiegu wykonywanego w okolicy podbródka cena wynosi 450 złotych.\nCóż mogę powiedzieć więcej… Już po pierwszym zabiegu widzę zmianę i z niecierpliwością czekam na pełny efekt po wykonaniu zalecanej serii. Co do opuchlizny – faktycznie, pojawia się ona zaraz po zabiegu. Na drugi i trzeci dzień wygląda się koszmarnie, twarz jest opuchnięta, podbródek trzy razy większy niż przed zabiegiem. Jest to całkowicie normalna reakcja organizmu. Występuje również lekka bolesność, w żadnym wypadku nie jest to ból nie do wytrzymania. Po tygodniu po obrzęku nie ma już śladu. Na kolejny zabieg umówiłam się po 4 tygodniach. Po wykonanej serii przyjdę z większym podsumowaniem!\nZabieg wykonywałam z klinice Estetica Nova w Warszawie.\nZ przyjemnością przeczytałam wpis, ale gdzie obiecany ciąg dalszy? 🙁\nRacja, za dużo na głowie! Zapisuje na liście “to do” i niedługo opublikuję podsumowanie!