Samotność liczb pierwszych - Paolo Giordano - Książka | Gandalf.com.pl\nAlice Della Rocca nienawidziła szkółki narciarskiej. Nie znosiła wstawania o wpół do ósmej rano w czasie zimowych ferii świątecznych. Z trudem wytrzymywała chwile, kiedy ojciec wpatrywał się w nią podczas śniadania, kołysząc nerwowo nogą pod stołem, jakby chciał powiedzieć: no już, pośpiesz się. Nienawidziła wełnianych rajtuz, od których swędziały ją uda, rękawic, w których nie dawało się poruszać palcami, ściskającego policzki kasku z metalową klamrą wbijającą się w brodę oraz zawsze zbyt ciasnych butów narciarskich, w których poruszała się jak goryl.\n- Pijesz to mleko czy nie? - ponaglił ją ojciec.\nAlice przełknęła łyk gorącego mleka, którym oparzyła sobie najpierw język, potem przełyk, a na końcu żołądek.\n- No, dzisiaj pokażesz wszystkim, kim jesteś - powiedział.\nA kim ja jestem - pomyślała Alice.\nWypchnął ją na zewnątrz, okutaną w zielony kombinezon narciarski, usiany symbolami sponsorów i odznakami w odblaskowych kolorach. O tej godzinie było dziesięć stopni mrozu, a słońce wyglądało jak stalowy dysk, trochę tylko bardziej szary niż powlekająca wszystko mgła. Alice czuła, jak mleko bulgocze jej w żołądku, kiedy grzęzła w śniegu z nartami na ramieniu, bo, jak powtarzał zawsze ojciec, narty każdy musi nosić sam, dopóki nie jest dość dobry, by inni nosili je za niego.\n- Trzymaj narty szpicami do tyłu, bo jeszcze kogoś nimi zabijesz - upomniał ją.\nNa koniec sezonu Ski Club obdarowywał swoich członków odznakami z wypukłymi gwiazdkami. Co roku o gwiazdkę więcej, od czteroletnich dzieci, wystarczająco dużych, by włożyć między nogi talerzyk wyciągu, aż do dziewięciolatków, które potrafiły już złapać talerzyk własnoręcznie. Trzy srebrne, potem trzy złote gwiazdki. Co roku Alice dostawała nową odznakę, co znaczyło, że była coraz lepsza, coraz bliższa startu w zawodach narciarskich, o których już teraz, gdy gwiazdek miała tylko trzy, myślała z przerażeniem.\nUmówieni byli przy stacji wyciągu punktualnie o ósmej trzydzieści, kiedy otwierano wstęp na stoki. Koledzy Alice już tam stali w kółeczku, podobni do siebie niczym żołnierze, bezkształtni w swoich kombinezonach, zesztywniali z niewyspania i zimna. Wbili kijki w śnieg i opierali się na nich, wetknąwszy je pod pachy. Gdy poruszali ramionami, przypominali strachy na wróble. Nikt nie miał ochoty na rozmowę, a najmniej Alice.\nOjciec uderzył dwa razy w jej kask, trochę za mocno, jakby chciał wbić ją w śnieg.\n- Pokaż im, co potrafisz. I pamiętaj: ciężar zawsze do przodu, rozumiesz? Cię-żar-do-przo-du! - wyskandował.\nCiężar do przodu, zadudniło echem w głowie Alice.\nPotem ojciec oddalił się, dmuchając w złożone dłonie. Wróci teraz do cieplutkiego hotelu i będzie sobie czytać gazety. Mgła połknęła go już po paru krokach.\nAlice pozwoliła, żeby narty bezwładnie spadły z jej ramion na ziemię. Gdyby to widział ojciec, przywołałby ją do porządku przed wszystkimi. Zanim włożyła buty w wiązania, uderzyła w podeszwy kijkiem, żeby odpadł przyklejony do nich śnieg.\nJuż zaczynała to czuć. Ucisk na pęcherz, jakby jakaś szpila wbijała jej się we wnętrzności. Także dzisiaj nie wytrzyma, była tego pewna.\nKażdego ranka to samo. Po śniadaniu zamykała się w ubikacji i parła, parła ze wszystkich sił, żeby wylało się z niej całe siusiu. Siedziała na sedesie i kurczyła mięśnie brzucha, aż dostawała bólu głowy od tego wysiłku i zdawało jej się, że oczy wychodzą jej z orbit, jak miąższ dojrzałych winogron, gdy ścisnąć palcami skórkę. Odkręcała kurek z wodą, żeby ojciec nie słyszał innych odgłosów. Parła, zaciskając pięści, żeby wydalić z siebie wszystko, aż do ostatniej kropli.\nSiedziała w środku, aż do chwili gdy ojciec zaczynał pukać mocno do drzwi i krzyczał:\n- I co tam, panienko, skończyliśmy? Dzisiaj znowu będziemy spóźnieni!\nTak czy owak, nie było na to rady. Kiedy docierała do pierwszej stacji wyciągu, nie mogła dłużej wytrzymać. Odpinała narty, kucała w świeżym śniegu z dala od innych i udając, że mocniej wiąże buty, robiła siusiu. Sypała trochę śniegu przy złączonych nogach i siusiała. W kombinezonie, w rajtuzach; tymczasem koledzy patrzyli na nią z daleka, a Eric, instruktor, mówił:\n- Jak zwykle, czekamy na Alice.\nCo za ulga, myślała za każdym razem, czując jak miłe ciepło ogarnia zmarznięte nogi.\nByłoby jeszcze lepiej, gdyby tamci na mnie nie patrzyli.\nWcześniej czy później, zauważą.\nWcześniej czy później zostawię żółtą plamę na śniegu.\nWszyscy będą się ze mnie śmiali.\nJeden z rodziców podszedł do Erica i zapytał, czy mgła nie jest dzisiaj przypadkiem zbyt gęsta, żeby wjeżdżać wyżej. Alice nadstawiła uszu, pełna nadziei, ale Eric zaprezentował swój urzekający uśmiech i odpowiedział:\n- Mgła jest tylko tutaj. Na szczycie świeci słońce, od którego rozpuszczają się skały. No, dalej, wszyscy na górę!\nNa wyciągu krzesełkowym Alice usiadła obok Giuliany, córki jednego z kolegów taty. Po drodze nie rozmawiały. Nie można powiedzieć, żeby się lubiły, ani żeby się nie lubiły. Nie miały ze sobą nic wspólnego, poza tym, że obydwie bardzo nie chciały znajdować się teraz w tym miejscu.\nŚwiszczał wiatr, wiejący od wierzchołka góry Fraiteve; stalowa lina, na której wisiały krzesełka, stukała rytmicznie. Alice i Giuliana wcisnęły twarze głęboko w kołnierze kurtek, grzejąc je oddechem.\nTo tylko zimno, naprawdę możesz wytrzymać, powtarzała sobie Alice.\nAle im bliżej była szczytu, tym głębiej szpila, którą czuła już w brzuchu, wbijała się w jej trzewia. Było gorzej niż zwykle. Wyglądało na to, że tym razem miała poważniejszą potrzebę.\nNie, to tylko z zimna. Niemożliwe, żeby mi się naprawdę chciało. Przecież niedawno robiłam.\nPoczuła, że skwaśniałe mleko podchodzi jej wysoko do gardła. Alice przełknęła je ze wstrętem. Strasznie jej się chciało, nie do wytrzymania.\nJeszcze dwa stoki, zanim dojedziemy do schroniska. Nie wytrzymam tak długo, pomyślała.\nGiuliana podniosła zabezpieczenie krzesełek i obydwie przesunęły się na brzeg, żeby łatwiej zsiąść. Kiedy narty dotknęły ziemi, Alice odepchnęła się ręką.\nWidoczność wynosiła najwyżej dwa metry, o słońcu roztapiającym skały można było tylko pomarzyć. Wszędzie było biało, w górze, na dole i dookoła. Jakby świat spowijały świeżo wyprane prześcieradła. Było to dokładną odwrotnością ciemności, ale w Alice budziło ten sam lęk. Zjechała na skraj stoku w poszukiwaniu nieubitego śniegu, w którym mogłaby się załatwić. Jelita wydały podobny odgłos jak zmywarka do naczyń w pierwszej fazie pracy. Obejrzała się za siebie. Nie dostrzegła Giuliany, a więc Giuliana też nie mogła jej widzieć. Podeszła parę metrów wyżej, ustawiając narty skosem, tak jak uczył ją ojciec, kiedy wymyślił sobie, że będzie ją uczył jeździć na nartach. W górę i w dół po stoku dla początkujących, trzydzieści, czterdzieści razy na dzień. W górę skosem, w dół pługiem, bo nie opłacało się kupować karnetu na jeden tylko stok, a poza tym w ten sposób wzmacniały jej się nogi.\nAlice odpięła narty i przeszła parę kroków. Ugrzęzła w śniegu do połowy łydek. Nareszcie mogła przykucnąć. Przestała powstrzymywać oddech i rozluźniła mięśnie. Przyjemny dreszcz rozszedł się po całym ciele, aż po palce stóp.\nTo pewnie z powodu mleka, tak, to na pewno mleko. Może też dlatego, że miała zmarznięte pośladki od siedzenia w śniegu na wysokości dwóch tysięcy metrów. Nigdy jej się to jeszcze nie przytrafiło, przynajmniej odkąd pamięta. Nigdy, ani razu.\nZrobiła w majtki. Nie siusiu. Nie tylko. Alice zrobiła kupę w majtki punktualnie o dziewiątej pewnego styczniowego poranka. Zrobiła w majtki i nawet tego nie zauważyła. To znaczy, nie zauważyła tego aż do chwili, gdy usłyszała głos Erica, dochodzący skądś z mgły.\nPodniosła się gwałtownie i poczuła ciężar w kroku spodni. Odruchowo dotknęła siedzenia, ale rękawica pozbawiała ją czucia. Zresztą nie było potrzeby, i tak już zrozumiała.\nCo ja teraz zrobię? - zastanawiała się gorączkowo.\nEric zawołał ją ponownie. Alice nie odpowiedziała. Tu w górze mgła ją ukryje. Mogła opuścić spodnie kombinezonu i oczyścić się jakoś śniegiem albo zejść do Erica i szepnąć mu do ucha, co jej się przytrafiło. Mogła też powiedzieć, że musi wracać do miasteczka, bo boli ją kolano. Albo nie przejmować się i jeździć tak, jak jest, zjeżdżając zawsze na końcu.\nZamiast tego pozostała na miejscu, pod osłoną mgły, starając się nie wykonywać żadnych ruchów. Eric zawołał ją po raz trzeci, tym razem głośniej.\n- Pewnie pojechała już do wyciągu, ona jest zawsze niepozbierana - odpowiedział zamiast niej któryś z chłopców.\nAlice słyszała ich rozmowę. Ktoś zaproponował, żeby zjechać bez niej, ktoś inny skarżył się na zimno, gdy stoi się tak bez ruchu. Mogli znajdować się kilka metrów niżej albo, równie dobrze, przy stacji kolejki. Dźwięki odbite od gór, pochłaniane przez śnieg, mylą.\n- A niech ją... Jedziemy jej szukać - zarządził Eric.\nAlice liczyła powoli do dziesięciu, starając się powstrzymać odruch wymiotny; czuła, jak miękka masa spływa jej po udach. Gdy doszła do dziesięciu, zaczęła od początku i tym razem doliczyła do dwudziestu. Nie słyszała już żadnych dźwięków.\nWzięła narty na ramiona i wróciła na trasę. Trochę potrwało, zanim się zorientowała, jak powinna się ustawić, żeby narty leżały prostopadle do stoku. W tej mgle nie widziała nawet, w którą stronę jest odwrócona.\nWłożyła buty w wiązania i zapięła je. Zdjęła gogle i splunęła do środka, bo zaparowały.\nMogła zjechać sama do doliny. Nic jej nie obchodziło, że Eric szuka jej na szczycie Fraiteve. Nie miała zamiaru pozostawać w zapapranych gównem rajtuzach ani chwili dłużej, niż to było konieczne. Zastanowiła się nad trasą. Nigdy dotąd nie pokonała jej sama, ale przecież znała to miejsce, podjechali tylko wyciągiem i po tej trasie zjeżdżała już dziesiątki razy.\nZrobiła pług, wolała być ostrożna, a poza tym trzymając szeroko nogi, nie czuła oblepiającej mazi. Właśnie poprzedniego dnia Eric powiedział, że jeżeli jeszcze raz zobaczy, że bierze zakręty pługiem, zwiąże jej łydki.\nEric jej nie lubił, była tego pewna. Uważał ją za tchórza. Szczerze mówiąc, fakty to potwierdzały. Eric nie lubił też jej ojca, ponieważ każdego dnia po lekcji zasypywał go setkami pytań. Jak tam nasza Alice, robi postępy? Będzie mistrzynią, prawda? A kiedy zaczynają się zawody? A to, a tamto... Eric wlepiał zawsze nieruchomy wzrok w jeden punkt na poziomie ramion ojca i odpowiadał twierdząco albo długim „eeeh".\nAlice zobaczyła tę scenę, jakby odbitą w jej zaparowanych goglach. Zjeżdżała powolutku, nie widząc niczego poza szpicami nart. Dopiero gdy zagłębiała się w świeżym śniegu, zdawała sobie sprawę, że zboczyła z trasy i powinna skręcić.\nZaczęła nucić jakąś piosenkę, żeby nie czuć się tak bardzo samotnie. Od czasu do czasu wycierała rękawicą nos, by pozbyć się smarków.\nA teraz przenieś ciężar do przodu, zrozumiałaś? Cię-żar-do-przo-du, podpowiadali jej Eric i ojciec.\nOjciec na pewno rozsierdzi się jak dzika bestia. Musiała przygotować jakieś kłamstwo. Wymyślić wiarygodną historię, bez luk i sprzeczności. Nie przeszło jej nawet przez myśl, żeby wyznać mu, co jej się przytrafiło naprawdę. Mgła, no właśnie, to przez tę mgłę. Zjeżdżała za innymi na trasie gigant, kiedy odczepił jej się skipass od kurtki. Chociaż nie - nikt nie gubi skipassa. Trzeba być doprawdy idiotą, żeby go zgubić. Niech będzie szalik. Spadł jej szalik, wróciła po niego, a inni na nią nie zaczekali. Wołała ich setki razy, ale bez skutku, zniknęli we mgle, wróciła więc do doliny, żeby ich poszukać.\nA dlaczego potem nie wjechałaś znowu na górę?, zapytałby ojciec\nWłaśnie, dlaczego? Może lepiej, gdyby zgubiła skipass. Nie wróciła na szczyt, bo nie miała skipassa i bileter nie wpuścił jej na krzesełka.\nAlice uśmiechnęła się, zadowolona ze swojej historii. Była bez zarzutu. Nie czuła się już nawet tak bardzo brudna. Mokre obrzydlistwo przestało po niej spływać.\nPewnie zamarzło, pomyślała.\nResztę dnia spędzi przed telewizorem. Weźmie prysznic, założy czyste ubranie, stopy wsunie w swoje włochate kapcie. Będzie siedzieć sobie w przyjemnym cieple. Gdyby tylko... gdyby tylko w porę podniosła oczy, by zobaczyć pomarańczową taśmę z napisem „trasa zamknięta". A ojciec powtarzał: naucz się patrzeć przed siebie. Gdyby tylko pamiętała, że na świeżym śniegu nie należy przenosić ciężaru do przodu, i gdyby Eric wyregulował jej wiązania, gdy ojciec mówił mu, że przecież Alice waży dwadzieścia osiem kilo i może są dla niej za ciasne?\nNie poleciała zbyt wysoko. Parę metrów. Zdążyła tylko poczuć pustkę w żołądku i pod nogami. Zaraz potem leżała z twarzą w śniegu, z nartami w powietrzu. Były całe, czego nie można było powiedzieć o jej kości podudzia.\nNaprawdę nie czuła bólu. Prawdę mówiąc, nie czuła zupełnie nic. Tylko pieczenie w butach i pod kaskiem, w miejscach, gdzie dostał się śnieg.\nNajpierw poruszyła ramionami. Kiedy była mniejsza, zawsze gdy spadał świeży śnieg, ojciec ubierał ją ciepło i schodził z nią na dół. Na środku podwórka łapali się za ręce, liczyli do trzech i jednocześnie opadali bezwładnie w tył. Ojciec mówił wtedy, żeby zrobiła orła, i Alice poruszała ramionami w górę i w dół, potem wstawała i patrzyła na ślad odbity na białej powierzchni. Wyglądał naprawdę jak cień orła o otwartych skrzydłach.\nAlice zrobiła orła na śniegu, tak sobie, bez powodu, po to tylko, żeby pokazać samej sobie, że jeszcze żyje. Udało jej się odwrócić głowę w bok i zacząć normalnie oddychać, chociaż zdawało jej się, że wdychane powietrze nie dociera tam, gdzie powinno. Miała dziwne wrażenie, że nie czuje, w którą stronę są odwrócone jej nogi. Przedziwne uczucie, jakby nóg nie miała już wcale.\nSpróbowała się podnieść, ale nie udało jej się.\nGdyby nie mgła, pewnie ktoś zobaczyłby ją z góry. Zieloną plamę rozgniecioną na dnie głębokiego wąwozu, kilka kroków od miejsca, gdzie wiosną będzie płynął wąski strumyk, a wczesnym latem wyrosną poziomki, które - jeżeli trochę poczekać - staną się słodkie jak cukierki i będzie ich tyle, że w ciągu jednego dnia da się nimi napełnić koszyk.\nAlice wzywała pomocy, ale gęsta mgła pochłaniała jej słaby głos. Ponownie spróbowała się podnieść albo przynajmniej obrócić, nie dała jednak rady.\nOjciec powiedział jej kiedyś, że ci, co zamarzają na śmierć, czują gorąco, zdejmują więc z siebie ubranie i zmarłych znajduje się rozebranych do majtek. A ona majtki ma brudne.\nZaczęła tracić czucie w palcach. Zdjęła rękawicę, chuchnęła do środka, po czym wsunęła w nią dłoń zamkniętą w pięść, żeby ją zagrzać. To samo zrobiła z drugą ręką. Powtórzyła ten idiotyczny gest dwa albo trzy razy.\nNajbardziej narażone są końcówki ciała, powtarzał zawsze ojciec. Palce u nóg i rąk, nos, uszy. Serce robi wszystko, żeby zatrzymać krew dla siebie, i pozwala reszcie zamarznąć.\nAlice wyobraziła sobie, jak jej palce stają się niebieskie, a potem, stopniowo, także ramiona i nogi przybierają siną barwę. Pomyślała o sercu, które pracuje coraz intensywniej, zatrzymując resztki ciepła. Stanie się tak sztywna i krucha, że jeżeli przejdzie po niej wilk, ręka złamie się pod jego ciężarem.\nBędą mnie szukać.\nCiekawe, czy tutaj naprawdę są wilki.\nNie czuję już palców.\nGdybym tylko nie piła tego mleka.\nCiężar do przodu, pomyślała.\nAleż nie, wilki zapadają w sen zimowy.\nEric będzie wściekły.\nNie chcę startować w tych zawodach.\nNie mów głupstw, dobrze wiesz, że wilki nie zapadają w sen zimowy.\nJej myśli były coraz mniej logiczne, coraz bardzie obsesyjne. Słońce powoli zachodziło za górę Chaberton, jak gdyby nigdy nic. Cień gór wydłużył się, docierając teraz do Alice, mgła stała się czarna.\nKiedy bliźniaki były jeszcze małe, Michela wymyślała wciąż coś nowego, na przykład rzucała się z chodzikiem ze szczytu schodów albo wkładała sobie do nosa groszek, tak że na pogotowiu musieli wyciągać go specjalnymi szczypcami. Ojciec mówił, zwracając się do Mattii, który pojawił się na świecie jako pierwszy, że ich matka miała za małą macicę na ich dwoje.\n- Ciekawe, co tam wyprawialiście w tym brzuchu - powtarzał. - Dawaliście sobie pewnie kopniaki i siostra od ciebie oberwała.\nPotem wybuchał śmiechem, chociaż w jego słowach nie było nic śmiesznego. Podnosił Michelę wysoko w powietrze i wtulał brodę w jej miękkie policzki.\nMattia patrzył z dołu. On też się śmiał, a słowa ojca, choć ich nie rozumiał, przenikały do jego wnętrza prawem osmozy. Osadzały się warstwami na dnie jego żołądka, tworząc gęsty, lepki osad, jaki powstaje w winie, które zbyt długo leżakuje.\nŚmiech ojca zamienił się w wymuszony uśmiech, kiedy Michela trzy miesiące po drugich urodzinach nie wymawiała jeszcze nawet jednego słowa. Ani „mama", ani „siusiu", ani „baba" czy „hau-hau". Jej nieartykułowane wołania zdawały się dochodzić z tak głębokiej pustki i samotności, że ojciec wzdrygał się za każdym razem, gdy je słyszał.\nKiedy Michela miała pięć i pół roku, pani psycholog w okularach z grubymi szkłami postawiła przed nią sześcian ze sklejki z wykrojonymi otworami w czterech kształtach: gwiazdy, kwadratu, koła i trójkąta - oraz odpowiadające im kształtem kolorowe klocki, które należało włożyć do właściwych otworów.\nMichela obserwowała ją zachwycona.\n- Gdzie włożysz gwiazdkę, Michelo? - zapytała pani psycholog. Michela spuściła oczy na zabawkę, ale niczego nie dotknęła. Kobieta włożyła jej klocek do ręki. - Gdzie to pasuje, Michelo?\nMichela przenosiła wzrok z miejsca na miejsce, nigdzie go nie zatrzymując. Włożyła potem jedno z pięciu ramion gwiazdy do buzi i zaczęła je gryźć. Pani psycholog wyjęła jej rączkę z buzi i powtórzyła po raz trzeci to samo pytanie.\n- Michela, zrób to, o co pani cię prosi, do jasnej cholery... - warknął ojciec, który nie potrafił usiedzieć spokojnie.\n- Panie Balossino, bardzo proszę pana - zaczęła pani psycholog uspokajająco - dzieciom należy dać czas, jakiego potrzebują.\nMichela wykorzystała cały swój czas. Całą jedną minutę. Potem jęknęła rozdzierająco, co równie dobrze mogło oznaczać radość, jak głęboką rozpacz, i z przekonaniem zaczęła wpychać gwiazdę do otworu w kształcie kwadratu.\nNa wypadek gdyby Mattia sam nie zrozumiał, że z jego siostrą jest coś nie w porządku, postarali się o to jego koledzy z klasy. Na przykład Simona Volterra, która usłyszawszy od nauczycielki, że ma przez najbliższy miesiąc siedzieć w ławce z Michelą, sprzeciwiła się, mówiąc ze skrzyżowanymi na piersiach rękami, że ona przy tej tam siedzieć nie będzie.\nMattia przysłuchiwał się przez chwilę wymianie zdań między nauczycielką a Simoną, po czym powiedział:\n- Ja mogę siedzieć w ławce z Michelą.\nWszyscy byli zadowoleni: „ta tam", Simona, nauczycielka. Wszyscy, oprócz Mattii.\nBliźniaki siedziały w pierwszej ławce. Michela przez cały dzień kolorowała rysunki z zaznaczonymi konturami, wyjeżdżając kredkami poza linię i wybierając przypadkowe kolory. Buzie dzieci były niebieskie, niebo czerwone, drzewa w całości żółte. Trzymała kredkę jak tłuczek do mięsa i smarowała nią po papierze z taką siłą, że co trzecia kartka była podarta.\nObok niej Mattia uczył się czytać i pisać. Uczył się czterech działań matematycznych i jako pierwszy w klasie potrafił dzielić z resztą. Jego mózg był mechanizmem doskonałym, z równie tajemniczych przyczyn, z jakich umysł jego siostry był upośledzony.\nCzasami Michela zaczynała miotać się na krześle i trzepać rękami jak oszalała, jak ćma w pułapce. Ciemniały jej oczy, a nauczycielka patrzyła na nią, bardziej jeszcze wystraszona niż ona sama, jakby w obawie, że kiedyś ta dziewczynka rzeczywiście uniesie się w powietrze i odleci. Niektóre dzieci z tylnych ławek śmiały się, inne je uciszały.\nWtedy Mattia wstawał, odsuwał krzesło, podnosząc je, żeby nie szurało po podłodze, i stawał za Michelą, która kręciła głową w prawo i w lewo, trzepiąc rękami coraz szybciej, tak że on bał się, że za chwilę oderwą się od jej ciała.\nŁapał ją za ręce i przyciskał je delikatnie do jej klatki piersiowej.\n- Teraz już nie masz skrzydeł - mówił jej do ucha.\nMichela potrzebowała jeszcze kilku sekund, żeby przestać drżeć. Wpatrywała się potem nieruchomo w jakiś nieistniejący punkt, a następnie wracała, jakby nigdy nic, do torturowania kartek z rysunkami. Mattia siadał na swoim miejscu, z opuszczoną głową, z uszami czerwonymi ze wstydu, a nauczycielka wracała do lekcji.\nDo trzeciej klasy szkoły podstawowej żaden z kolegów nie zaprosił jeszcze bliźniaków na urodziny. Matka zwróciła na to uwagę i postanowiła jakoś temu zaradzić, chcąc zorganizować przyjęcie z okazji ich urodzin. Pan Balossino, na przedstawioną mu przy stole propozycję, powiedział:\n- Litości, Adelo. I bez tego jest nam wystarczająco ciężko.\nMattia odetchnął z ulgą, a Michela po raz dziesiąty tego wieczoru zrzuciła widelec na podłogę. Tego wieczoru nie wrócili już do tego tematu.\nPóźniej, pewnego styczniowego poranka, Riccardo Pelotti, ten z rudymi włosami i wargami grubymi jak u pawiana, podszedł do ławki Mattii.\n- Słuchaj, matka powiedziała, że ty też możesz przyjść na moje urodziny - wyrzucił z siebie na jednym wdechu, patrząc przy tym na tablicę. - I ona też - dodał, wzkazując na Michelę, która gładziła akurat z przejęciem blat ławki, jakby to było prześcieradło.\nMattia poczuł, że z przejęcia pali go twarz. Odpowiedział: dziękuję, ale Riccardo był już daleko.\nMama bliźniaków była tym bardzo podekscytowana. Zabrała ich do Benettona, żeby kupić na tę okazję nowe ubrania. Weszli też do trzech sklepów z zabawkami, ale Adele nie mogła się na nic zdecydować.\n- Co lubi ten Riccardo? Czy taki prezent mu się spodoba? - zapytała, wskazując puzzle z tysiącem pięćset elementów.\n- A skąd ja mam to wiedzieć? - usłyszała od syna.\n- To przecież twój kolega. Wiesz chyba, czym się lubi bawić.\nMattia pomyślał, że Riccardo nie jest jego kolegą, ale że nie potrafi wytłumaczyć tego mamie. Wzruszył więc tylko ramionami.\nW końcu Adele wybrała kosmiczny statek z klocków lego, największe i najdroższe pudło w całym dziale.\n- Mamo, to za drogie - zaprotestował syn.\n- Ale skąd! A poza tym jest was dwoje. Nie możecie sobie robić wstydu.\nMattia wiedział doskonale, że z klockami lego czy bez - i tak narobią sobie wstydu. Z Michelą nie sposób tego uniknąć. Wiedział też, że Riccardo zaprosił ich na urodziny tylko dlatego, że zmusili go do tego rodzice. Michela będzie przez cały czas przyklejona do brata, wyleje na siebie oranżadę, a potem zacznie się mazać, jak zawsze, gdy jest zmęczona.\nPo raz pierwszy Mattia pomyślał, że może lepiej byłoby zostać w domu. Albo nie - lepiej, żeby Michela została w domu.\n- Mamo... - zaczął niepewnie.\n- Tak? - Adele szukała portmonetki w torebce. Mattia nabrał powietrza:\n- Czy Michela musi naprawdę iść na te urodziny?\nAdele w jednej chwili znieruchomiała, patrząc synowi w oczy. Kasjerka przyglądała się tej scenie obojętnie, trzymając otwartą rękę przy taśmie na produkty, w oczekiwaniu na pieniądze. Michela przestawiała paczki z cukierkami na stoisku.\nMattia poczerwieniał, gotowy na przyjęcie policzka, który jednak nie został wymierzony.\n- Oczywiście, że pójdzie - powiedziała tylko mama i na tym sprawa się zakończyła.\nDo domu Riccarda mogli pójść sami. Piechotą szło się dziesięć minut. Punktualnie o trzeciej Adele wyprowadziła bliźniaki za drzwi.\n- Musicie już iść, bo się spóźnicie. Pamiętajcie, żeby podziękować rodzicom tego chłopca - powiedziała. Potem zwróciła się do Mattii: - Opiekuj się siostrą. Wiesz, że nie wolno jej jeść niezdrowych rzeczy.\nMattia skinął głową. Adele ucałowała oboje w policzki; Michelę trochę dłużej. Poprawiła jej włosy pod opaską i powiedziała:\nW drodze do domu Riccarda myślom Mattii akompaniował brzęk klocków lego, które, jak morska fala, uderzały o ściany pudełka. Za jego plecami, w odległości kilku metrów Michela szurała nogami po śliskim asfalcie pokrytym opadłymi liśćmi, starając się dotrzymać mu kroku. Powietrze było nieruchome i zimne.\nBędzie rozrzucała chipsy po podłodze, pomyślał Mattia.\nZłapie piłkę i nie będzie chciała jej oddać.\n- Pośpiesz się! - zwrócił się do siostry, która ni z tego, ni z owego przykucnęła na środku chodnika i torturowała palcem dżdżownicę długą na rozpiętość dłoni.\nMichela spojrzała na chłopca, jakby go widziała po raz pierwszy po długim czasie. Uśmiechnęła się do niego i przybiegła, ściskając robaka palcami.\n- Co za świństwo! Wyrzuć to zaraz! - rozkazał jej Mattia, cofając się.\nMichela przyglądała się jeszcze przez chwilę dżdżownicy, jakby zastanawiała się, skąd się wzięła między jej palcami. Potem upuściła ją na ziemię i rzuciła się pędem za bratem, który tymczasem oddalił się o kilka kroków.\nZabierze piłkę i nie będzie chciała jej oddać, tak samo, jak to robi w szkole, myślał Mattia.\nSpojrzał na siostrę, która miała takie same oczy jak on, ten sam nos, ten sam kolor włosów oraz mózg do niczego, i po raz pierwszy w życiu poczuł prawdziwą nienawiść. Wziął ją za rękę, żeby przejść przez ulicę, ponieważ w tym miejscu samochody jeździły dość szybko. Właśnie kiedy przechodzili przez jezdnię, przyszła mu do głowy ta myśl.\nPuścił rękę siostry, okrytą wełnianą rękawiczką, i pomyślał, że to jednak nie w porządku.\nPóźniej, kiedy mijali park, znowu zmienił zdanie, przekonywał sam siebie, że nikt się o tym nigdy nie dowie.\nTo tylko na parę godzin. Tylko ten jeden raz.\nZmienił gwałtownie kierunek i ciągnąc Michelę za rękę, wszedł do parku. Trawa była wilgotna po nocnych przymrozkach. Michela biegła za nim truchtem, brudząc błotem swoje nowiutkie botki z białego zamszu.\nW parku nie było nikogo. Przy tym zimnie nikt nie miał ochoty na spacer. Bliźniaki doszły do części zadrzewionej, gdzie stały trzy drewniane stoły i duży grill. Jedli tu kiedyś obiad, w pierwszej klasie, gdy nauczycielki zabrały ich na wycieczkę, żeby zbierali suche liście, z których potem robili brzydkie stroiki na prezent pod choinkę dla dziadków.\n- Miki, posłuchaj mnie uważnie - powiedział Mattia. - Słuchasz mnie?\nRozmawiając z Michelą, należało zawsze upewnić się najpierw, czy otwarty jest cienki kanał komunikacyjny łączący ją ze światem. Mattia zaczekał, aż siostra skinie głową na znak, że słyszy.\n- Dobrze. Ja teraz pójdę sobie na jakiś czas. Nie na długo, tylko na pół godzinki - tłumaczył jej.\nNie było powodu, żeby mówić prawdę. Dla Micheli i tak nie było różnicy między godziną a całym dniem. Pani psycholog powiedziała, że rozwój jej percepcji czaso-przestrzennej zatrzymał się na etapie przedświadomości, i Mattia doskonale rozumiał, co to znaczy.\n- Siedź tutaj i czekaj na mnie - nakazał siostrze.\nMichela spojrzała na niego poważnie i nic nie odpowiedziała, ponieważ nie potrafiła odpowiedzieć. Nie dała żadnego znaku, że zrozumiała, ale na chwilę zalśniły jej oczy i przez całą resztę życia te oczy były dla Mattii symbolem.\nOddalił się na kilka kroków od siostry, stawiając kroki tyłem i nie spuszczając z niej wzroku, by mieć pewność, że za nim nie pobiegnie. Tylko raki tak chodzą - skrzyczała go kiedyś mama - i zawsze w końcu z czymś się zderzają.\nBył od niej o piętnaście metrów i Michela już nie patrzyła na niego, zajęta odrywaniem guzika od wełnianego płaszczyka.\nMattia odwrócił się i zaczął biec, ściskając w ręce torbę z prezentem. W pudełku obijało się o siebie ponad dwieście plastikowych klocków; miał wrażenie, jakby chciały mu coś powiedzieć.\n- Dzień dobry, Mattia - przywitała go matka Riccarda Pelotti, otwarłszy drzwi. - A gdzie twoja siostrzyczka?\n- Ma gorączkę - skłamał Mattia. - Niezbyt wysoką.\n- A to szkoda - powiedziała kobieta, choć nie wydawała się ani trochę zasmucona. Odsunęła się na bok, żeby go wpuścić. - Ricky, przyszedł twój kolega, Mattia. Chodź się przywitać! - krzyknęła, odwróciwszy się twarzą do korytarza.\nRiccardo Pellotti przyślizgał się po gładkiej podłodze, ze zwykłą sobie, nieprzyjemną miną. Zatrzymał się na chwilę, spojrzał na Mattię i poszukał wzrokiem tej tam, niedorozwiniętej. Potem z ulgą rzucił:\nMattia podniósł wyżej torbę z prezentem.\n- Gdzie mam to położyć? - zapytał.\n- A co to jest? - Riccardo spojrzał na torbę podejrzliwie.\nRiccardo złapał torbę, odwrócił się i zniknął w korytarzu.\n- Idź za nim - powiedziała pani Pelotti, popychając Mattię. - Tam się bawią dzieci.\nSalon udekorowany był girlandami baloników. Na stole nakrytym czerwonym papierowym obrusem stały miski z popcornem i chipsami, taca z pizzą pokrojoną w kwadraty i rząd zamkniętych butelek z różnokolorowymi napojami gazowanymi. Kilku kolegów Mattii stało już na środku pokoju, obok stołu.\nMattia zrobił parę kroków w ich stronę, a potem zatrzymał się w odległości jakichś dwóch metrów, jak satelita, który nie chce zajmować zbyt wiele miejsca na nieboskłonie. Nikt nie zwrócił na niego uwagi.\nKiedy pokój napełnił się dziećmi, chłopak w wieku około dwudziestu lat, z czerwonym plastikowym nosem i melonikiem klowna, zaczął bawić się z nimi w ciuciubabkę i ośli ogon, to znaczy w tę grę, w której należy ze związanymi oczami przyczepić ogon osłowi narysowanemu na kartce. Mattia wygrał pierwszą nagrodę, to znaczy garść cukierków, ale tylko dlatego, że wszystko widział spod opaski. Wszyscy krzyczeli: Buuu! Oszukiwałeś!, podczas gdy Mattia, czerwony ze wstydu, wpychał słodycze do kieszeni.\nPóźniej, kiedy na dworze było już ciemno, chłopiec przebrany za klowna zgasił światło, posadził ich wokół siebie i zaczął opowiadać straszne historie. Trzymał przy tym pod brodą zapaloną latarkę.\nMattia uznał, że jego historie wcale nie były straszne, straszna za to była jego podświetlona twarz. Padające od dołu światło barwiło ją na czerwono i wydobywało upiorne cienie. Mattia, patrzył w okno, żeby nie widzieć klowna, i wtedy przypomniał sobie o Micheli. W rzeczywistości nie zapomniał o niej ani na chwilę, ale teraz po raz pierwszy wyobraził ją sobie, jak czeka na niego sama wśród drzew i pociera twarz rękami w białych rękawiczkach, żeby się trochę ogrzać.\nPodniósł się dokładnie w chwili, gdy matka Riccarda wchodziła do ciemnego pokoju, niosąc tort z zapalonymi świeczkami, i wszyscy zaczęli klaskać, trochę w podziękiwaniu za opowiedzianą historię, a trochę na widok tortu.\n- Ja muszę już iść - oświadczył Mattia, nie czekając, aż kobieta postawi tort na stole.\n- Akurat teraz? Jest tort.\n- Tak, teraz. Muszę iść.\nMama Riccarda patrzyła na niego sponad świeczek. Także na jej twarzy oświetlonej od spodu, kładły się upiorne cienie. Pozostali goście zamilkli.\n- Dobrze - powiedziała niepewnie gospodyni. - Ricky, odprowadź kolegę do drzwi.\n- Muszę przecież zdmuchnąć świeczki - zaprotestował jubilat.\n- Rób, co ci każę - rozkazała matka, nie spuszczając wzroku z Mattii.\n- Ale jesteś beznadziejny, Mattia!\nKtoś się roześmiał. Mattia poszedł za Riccardem do wyjścia, wziął swoją kurtkę spod stosu okryć, powiedział: dziękuję oraz: cześć. Riccardo nic nie odrzekł, zamknął za nim szybko drzwi i popędził do swojego tortu. Na podwórku pod domem Riccarda Mattia odwrócił się na chwilę w stronę oświetlonego okna. Głosy kolegów przenikały przez nie i docierały do jego uszu, podobne do uspokajającego szumu telewizora, grającego wieczorem w salonie, kiedy mama wysyłała jego i Michelę do łóżek. Furtka zamknęła się za nim z metalicznym szczękiem, Mattia zaczął biec.\nZnalazł się w parku. Kilkanaście kroków dalej światło ulicznych lamp było zbyt słabe, by rozróżnić żwirową alejkę. W miejscu, gdzie zostawił Michelę, nagie gałęzie drzew odcinały się ciemniejszymi kreskami na tle czarnego nieba. Już kiedy widział je z daleka, Mattia miał pewność, jasną i niewytłumaczalną, że siostry już tam nie ma.\nZatrzymał się kilka metrów od ławki, na której parę godzin wcześniej siedziała Michela, pochłonięta odrywaniem guzika od płaszcza. Stał nieruchomo, aż oddech się wyrównał, nasłuchiwał, jak gdyby siostra w każdej chwili mogła wyjść zza drzewa i powiedzieć: akuku!, a potem przybiec do niego tym swoim nieskoordynowanym krokiem.\nMattia zawołał Michelę i wystraszył się własnego głosu. Zawołał ją ponownie, tym razem ciszej. Zbliżył się do drewnianej ławki i położył rękę w miejscu, gdzie siedziała siostra. Było równie zimne jak wszystkie inne.\nZnudziło jej się i poszła do domu, pomyślał.\nAle przecież nie zna drogi. A poza tym nie może sama przechodzić przez ulicę.\nMattia rozejrzał się po parku, który tonął w ciemnościach. Nie wiedział nawet, gdzie się kończy. Pomyślał, że nie chce iść dalej, ale że nie ma innego wyboru.\nStąpał na palcach, żeby liście nie szeleściły pod podeszwami butów, i obracał głowę na wszystkie strony, w nadziei, że zauważy Michele, przykucniętą za drzewem, jak czatuje na jakiegoś chrabąszcza albo coś w tym rodzaju.\nDoszedł do placu zabaw dla dzieci. Próbował przypomnieć sobie, jaki kolor miała zjeżdżalnia w świetle niedzielnego popołudnia, gdy mama, zmuszona krzykami Micheli, pozwalała jej zjechać parę razy, chociaż dziewczynka była już na to za duża.\nSzedł wzdłuż żywopłotu aż do budynku z publiczną toaletą, ale nie miał odwagi wejść do środka. Odnalazł alejkę, która w tej części parku była tylko wąską ścieżką udeptaną przez spacerujące rodziny. Szedł nią przez dobrych dziesięć minut, aż w końcu całkiem już nie wiedział, gdzie się znajduje. Wtedy zachciało mu się płakać i jednocześnie kaszleć.\n- Jesteś naprawdę głupia, Miki - powiedział półgłosem. - Głupia i niedorozwinięta. Mama tłumaczyła ci setki razy, że jeżeli się zgubisz, masz się nie ruszać z miejsca... Ale ty nigdy nic nie rozumiesz... Nic zupełnie.\nWszedł na małe wzniesienie i znalazł się nad rzeką, która przecinała park na dwie części. Ojciec wiele razy mówił mu, jak się ta rzeka nazywa, ale Mattia nie potrafił tego zapamiętać. Woda odbijała światło z nieznanego źródła i światło to drżało w jego wilgotnych oczach.\nZbliżył się do brzegu rzeki, miał uczucie, że Michela jest blisko. Siostra lubiła wodę. Mama opowiadała, że kiedy byli małymi dziećmi i kąpała ich razem w wannie, Miki krzyczała wniebogłosy, bo nie chciała wyjść nawet wtedy, gdy woda była już całkiem zimna. Pewnego dnia ojciec zabrał ich nad rzekę, może nawet w to właśnie miejsce, i uczył puszczać kaczki płaskimi kamieniami. Podczas gdy tłumaczył, jaki ruch powinni wykonać przegubem ręki, Michela wychyliła się do przodu i wpadła do wody aż po pas, zanim ojciec zdążył ją złapać. Dał jej klapsa i dziewczynka zaczęła płakać, zaraz potem wrócili do domu, wszyscy troje w milczeniu, z ponurymi minami.\nObraz Micheli, która gałązką mąci swoje odbicie na powierzchni wody, po czym wpada do niej bezwładnie niczym worek ziemniaków, ukazał się Mattii gwałtownie jak uderzenie pioruna.\nUsiadł pół metra od brzegu, był zmęczony. Odwrócił się i zobaczył głęboką ciemność, która miała trwać jeszcze wiele godzin.\nNa powrót zaczął wpatrywać się w czarną, błyszczącą powierzchnię rzeki. Starał się przypomnieć sobie jej nazwę, ale i tym razem mu się to nie udało. Zanurzył ręce w zimnej ziemi. Przy brzegu, dzięki wilgoci, była mokra i miękka. Znalazł w niej kawałek butelki, pozostałość po jakiejś nocnej imprezie. Kiedy wbił go sobie w rękę, nie czuł bólu, może nawet tego nie zauważył. Zaczął wkręcać szkło głębiej, nie przestając przy tym patrzeć na wodę. Czekał, aż Michela wypłynie na powierzchnię, zastanawiając się jednocześnie, dlaczego niektóre rzeczy toną, a inne nie.\nNA SKÓRZE I POD NIĄ\nBrzydki wazon z białej ceramiki, ozdobiony skomplikowanym, złoconym kwietnym motywem, który od zawsze stał w kącie łazienki, był własnością rodziny Della Rocca od pięciu pokoleń, ale tak naprawdę nikomu się nie podobał. Alice często miała ochotę cisnąć nim o podłogę i wyrzucić jego drogocenne skorupy do śmietnika przed domem, wraz z puszkami po sosie pomidorowym, podpaskami zużytymi nie przez nią i pustymi pudełkami po środkach uspokajających ojca.\nDziewczynka pogładziła go palcem i pomyślała, że jest bardzo zimny, gładki i czysty. Soledad, ich gosposia z Ekwadoru, z czasem nauczyła się dokładnie sprzątać, bo u państwa Della Rocca zwracano uwagę na szczegóły. Kiedy pojawiła się po raz pierwszy w ich domu, Alice miała sześć lat. Przyglądała się jej wówczas podejrzliwie, trzymając się spódnicy matki. Soledad pochyliła się nad małą i spojrzała na nią z zachwytem. Jakie masz piękne włosy, powiedziała, mogę ich dotknąć? Alice przygryzła język, żeby jej nie odmówić, i Soledad uniosła pasmo kasztanowych włosów, jakby to był kawałek jedwabiu, a potem pozwoliła, żeby opadło na ramię dziewczynki. Nie potrafiła uwierzyć, że włosy mogą być tak delikatne.\nAlice zdjęła podkoszulek, zatrzymując przy tym oddech i przymykając odruchowo oczy.\nKiedy ponownie je otworzyła, zobaczyła swoje odbicie w dużym lustrze nad umywalką i doznała przyjemnego rozczarowania. Odwinęła majtki przy gumce, obniżając je aż do blizny. Naprężona gumka utworzyła coś w rodzaju pomostu między kośćmi miednicy. Między gumką a nad linią brzucha była pusta przestrzeń. Zbyt mała, żeby zmieścił się w niej palec wskazujący, ale wystarczająca, by wsunąć najmniejszy, co sprawiało jej zawsze ogromną przyjemność.\nWłaśnie w tym miejscu powinna wyrastać, pomyślała.\nGranatowa różyczka, taka sama, jaką ma Viola.\nAlice stanęła profilem, prawym, tym ładniejszym, jak przyzwyczaiła się myśleć. Zsunęła włosy na twarz i stwierdziła, że wygląda, jakby opętał ją diabeł. Spróbowała zebrać włosy w koński ogon, potem spięła je jeszcze wyżej, podobnie jak robiła Viola, która tak bardzo się wszystkim podobała.\nSpuściła włosy na ramiona i z przyzwyczajenia założyła je za uszy. Oparła się rękami na umywalce i zbliżyła twarz na odległość kilku centymetrów od lustra tak nagłym ruchem, że jej oczy nałożyły się jedno na drugie i utworzyły jedno przerażające oko, jak u cyklopa. Ciepły oddech osadził się na lustrze warstwą pary, która zakryła część jej twarzy.\nNie mogła pojąć, gdzie Viola i jej przyjaciółki podpatrzyły te spojrzenia, które rozsiewały dokoła i którymi przyciągały do siebie chłopaków. Spojrzenia jadowite lub czarujące, którymi potrafiły okazać przychylność lub zniszczyć, posługując się jednym tylko, ledwo zauważalnym ruchem brwi.\nAlice próbowała przyjąć przed lustrem prowokacyjną pozę, ale ujrzała w nim tylko niezgrabną dziewczynkę, poruszającą ramionami bez wdzięku, jakby pod znieczuleniem.\nByła przekonana, że jej prawdziwym problemem są policzki - zbyt okrągłe i rumiane. Odwracają uwagę od oczu, które przecież powinny pozostawać na pierwszym planie i wbijać się spojrzeniem jak ostrą drzazgą w serca chłopców. Chciała, żeby jej spojrzenie nie oszczędzało nikogo, żeby zostawiało niezapomniane wrażenie.\nTymczasem jednak szczuplały tylko jej piersi, brzuch i siedzenie, a policzki pozostawały takie same - dwie miękkie poduszeczki jak u małej dziewczynki.\nKtoś zapukał do drzwi łazienki.\n- Alice! Już jest gotowe! - przez matowe szkło dobiegł znienawidzony głos ojca.\nAlice nie odpowiedziała. Wciągnęła policzki, żeby zobaczyć, o ile ładniej wyglądałaby ze szczupłą twarzą.\n- Jesteś tam? - zapytał ojciec.\nAlice ucałowała swoje odbicie w lustrze wydętymi ustami. Językiem dotknęła jego zimnego odbicia. Zamknęła oczy i jak przy prawdziwych pocałunkach zaczęła poruszać głową w nazbyt równym, nienaturalnym rytmie. Pocałunku, o jakim marzyła, nie znalazła jeszcze na niczyich ustach.\nDavide Poirino był pierwszym, który w trzeciej gimnazjalnej, w wyniku przegranego zakładu, pocałował ją z językiem. Pokręcił nim trzy razy wokół języka Alicji zgodnie z ruchem wskazówek zegara, po czym odwrócił się do kolegów i zapytał:\nKoledzy wybuchnęli śmiechem, któryś z nich powiedział, że całował się z Kulawą, ale Alice i tak była zadowolona, bo miała za sobą swój pierwszy pocałunek, a Davide był całkiem niebrzydki.\nPóźniej pojawili się inni. Kuzyn Walter na urodzinach babci i kolega Davida, o którym nie wiedziała nawet, jak ma na imię, ale zgodziła się, gdy zapytał, czy i jemu pozwoli spróbować. W odosobnionym kącie szkolnego podwórka stali kilka minut, przyklejeni do siebie wargami, nie mając odwagi poruszyć nawet jednym mięśniem. Kiedy się wreszcie rozłączyli, chłopiec podziękował i oddalił się z podniesioną głową, sprężystym krokiem dojrzałego mężczyzny.\nTeraz została z tyłu. Koleżanki rozmawiały o pozycjach, o malinkach, o tym, jak używać palców, i o tym, czy lepiej to robić z prezerwatywą czy bez, podczas gdy Alice czuła jeszcze nijaki smak pocałunku odciśniętego na jej wargach w trzeciej gimnazjalnej.\n- Alice! Słyszysz mnie? - zawołał głośniej ojciec.\n- Nie nudź. Jasne, że cię słyszę - odpowiedziała Alice ze zniecierpliwieniem, głosem ledwo słyszalnym za drzwiami.\n- Kolacja gotowa - powtórzył ojciec.\n- Zrozumiałam, do cholery - odrzekła Alice. Potem ciszej dodała: - Stary nudziarz.\nSoledad wiedziała, że Alice wyrzuca przygotowane dla niej jedzenie. Na początku, za każdym razem, kiedy dziewczynka zostawiała niezjedzoną porcję na talerzu, mówiła:\n- Mi amorcito, zjedz wszystko do końca, w moim kraju dzieci umierają z głodu.\nPewnego wieczoru Alice spojrzała jej ze złością prosto w oczy:\n- Nawet jeżeli się tak napcham, że zrobi mi się niedobrze, dzieci w twoim kraju nie przestaną umierać z głodu.\nTak więc Soledad nic już nie mówiła, ale nakładała jej na talerz coraz mniejsze porcje. Było to i tak bez znaczenia. Alice potrafiła wzrokiem ważyć jedzenie i wybierać 300 kalorii, na które sobie pozwalała przy kolacji. Reszty pozbywała się w taki czy inny sposób.\nJadła prawą ręką, którą trzymała opartą na serwetce. Przed talerzem ustawiała szklankę na wodę i drugą, do której kazała sobie nalewać wina, choć nigdy go nie piła, tworząc w ten sposób coś w rodzaju parawanu ze szkła. Potem, podczas kolacji, w ten sam strategiczny sposób ustawiała także solniczkę i butelkę z oliwą. Czekała, aż osłabnie uwaga rodziców, pochłoniętych mozolnym przeżuwaniem, i wtedy zrzucała ukradkiem rozdrobnione uprzednio jedzenie z talerza na podłożoną serwetkę.\nPodczas jednej kolacji wkładała co najmniej trzy pełne serwetki do kieszeni dresu. Przed myciem zębów wrzucała je do muszli klozetowej, a potem patrzyła, jak kawałki jedzenia, wirując, spływają do kanalizacji. Z satysfakcją gładziła się po brzuchu, czuła, że jest pusty i czysty jak kryształowy wazon.\n- Soledad! A niech to! Znowu dodałaś śmietany do sosu! - matka strofowała gosposię. - Ile razy mam ci mówić, że źle trawię śmietanę?\nMatka Alice odsunęła talerz ze wstrętem.\nAlice przyszła do stołu w ręczniku zawiniętym na głowie jak turban, żeby usprawiedliwić swój długi pobyt w łazience.\nDługo myślała nad tym, czy zapytać ich o pozwolenie. Przecież i tak to zrobi. Zbyt silnie tego pragnęła.\n- Chciałabym sobie zrobić tatuaż na brzuchu - zaczęła.\nOjciec odsunął szklankę od ust.\n- Zrozumiałeś - rzekła Alice, patrząc na na niego prowokująco. - Chcę sobie zrobić tatuaż.\nOjciec wytarł sobie serwetką usta i oczy, jakby chciał zmazać jakiś brzydki obraz, który pojawił się w jego myślach, po czym poskładał ją starannie i położył na kolanach. Sięgnął znowu po widelec, starając się okazać doskonałą jak zawsze, irytującą kontrolę nad sobą.\n- Nie rozumiem, jak mogło ci przyjść coś takiego do głowy - powiedział.\n- A co chciałabyś sobie wytatuować? No, słuchamy - włączyła się matka z zagniewaną twarzą, pewnie bardziej z powodu śmietany niż oświadczenia córki.\n- Różyczkę. Malutką. Taką jaką ma Viola.\n- Byłabyś uprzejma wyjaśnić nam, kim jest Viola? - zapytał ojciec z aż nazbyt wyraźną ironią.\nAlice potrząsnęła głową, spojrzała na środek stołu i poczuła się nikim.\n- Viola jest jej koleżanką z klasy - wtrąciła Fernanda z widocznym wysiłkiem. - Przecież mówiła o niej setki razy. Widać, że nie uważasz, jak się do ciebie mówi.\nMecenas Della Rocca spojrzał na żonę z góry, jakby chciał powiedzieć, że nikt jej o nic nie pytał.\n- Wybaczcie, ale nie interesuje mnie, co koleżanki z klasy Alice rysują sobie na ciele - stwierdził w końcu. - W każdym razie, ty nie zrobisz sobie żadnego tatuażu.\nAlice zepchnęła do serwetki następną porcję spaghetti.\n- Nie możesz mi tego zabronić - odważyła się powiedzieć, ze wzrokiem utkwionym w środek stołu. Drżenie głosu zdradzało jej niepewność.\n- Czy mogłabyś powtórzyć? - zapytał ojciec, głosem tak samo dobitnym i spokojnym jak wcześniej. - Możesz powtórzyć? - zapytał jeszcze raz, głośniej i wolniej.\n- Powiedziałam, że i tak nie możesz mi tego zabronić - powiedziała Alice, podniósłszy oczy, nie będąc jednak w stanie wytrzymać lodowatego, świdrującego spojrzenia ojca dłużej niż pół sekundy.\n- Naprawdę tak myślisz? O ile wiem, masz dopiero piętnaście lat i ten fakt obliguje cię do podporządkowania się decyzjom rodziców przez następne, jak łatwo to wyliczyć, trzy lata - stwierdził mecenas. - Po upływie tego czasu, będziesz wolna, by - nazwijmy to tak - ozdabiać skórę kwiatami, trupimi czaszkami lub czymkolwiek innym.\nAdwokat uśmiechnął się w kierunku swojego talerza i włożył do ust widelec ze starannie nawiniętym makaronem.\nAlice postanowiła zadać mocniejszy cios. Czuła, że naprawdę go nienawidzi, a patrząc, jak je, miała wrażenie, że sztywnieje jej także zdrowa noga.\n- Nic cię nie obchodzi, że nikomu się nie podobam - stwierdziła. - I że nigdy nikomu nie będę się podobać.\nOjciec spojrzał na nią pytająco, po czym wrócił do jedzenia, jakby nikt nic nie powiedział.\n- Nie obchodzi cię, że zniszczyłeś mi życie - nie rezygnowała Alice.\nMecenas Della Rocca znieruchomiał z widelcem w powietrzu. Patrzył na córkę przez kilka sekund ze zmienioną twarzą.\n- Nie rozumiem, o czym mówisz - powiedział lekko drżącym głosem.\n- Rozumiesz doskonale - rzekła Alice. - Wiesz, że z twojej winy będę kaleką przez całe życie.\nOjciec oparł widelec o brzeg talerza. Jedną ręką zakrył sobie oczy, jak gdyby głęboko się nad czymś zastanawiał. Potem wstał i wyszedł z pokoju. Jego ciężkie kroki dudniły na błyszczącym marmurze korytarza.\n- Och, Alice... - bez współczucia czy wyrzutu, potrząsając tylko głową ze zrezygnowaniem. Potem poszła za mężem do drugiego pokoju.\nAlice wpatrywała się w swój pełny talerz przez następne dwie minuty, podczas gdy Soledad sprzątała naczynia ze stołu, cicha jak cień. Później włożyła do kieszeni pełną serwetkę z makaronem i zamknęła się w łazience.\nPietro Balossino już dawno zaprzestał prób przeniknięcia mrocznego świata syna. Kiedy przypadkiem natykał się spojrzeniem na jego pokryte bliznami ręce, przypominał sobie bezsenne noce spędzane na przeszukiwaniu mieszkania, by usunąć wszystkie ostre przedmioty. Noce, kiedy Adele spała na kanapie - z otwartymi ustami, spuchnięta od środków uspokajających - bo nie chciała dzielić z nim łóżka. Noce, kiedy przyszłość zdawała się sięgać najwyżej do rana, a on liczył godziny, każdą jedną, w odległym biciu dzwonów.\nPrzeświadczenie, że któregoś ranka znajdzie Mattię z twarzą w poduszce przesiąkniętej krwią, tkwiło tak głęboko w jego głowie, że powoli zaczynał myśleć o synu, jakby go już nie było, nawet teraz, gdy siedział obok niego w samochodzie.\nZawoził go do nowej szkoły. Padał deszcz tak drobny, że bezgłośny.\nKilka tygodni wcześniej dyrektorka liceum wezwała jego i Adele do swego gabinetu, by „poinformować ich o pewnych okolicznościach", jak napisała w dzienniczku Mattii. Podczas spotkania długo krążyła wokół zasadniczego tematu, rozwodząc się nad wrażliwością chłopca, jego niezwykłą inteligencją i niezmiennie wysoką średnią ocen ze wszystkich przedmiotów.\nPan Balossino zażądał, żeby syn był obecny przy tej rozmowie. Mattia siedział obok rodziców i przez cały czas nie odrywał wzroku od swoich kolan. Zacisnął pięści i udało mu się skaleczyć lekko lewą dłoń. Dwa dni wcześniej Adele przez roztargnienie skontrolowała mu paznokcie tylko prawej ręki.\nMattia słuchał słów dyrektorki, jak gdyby nie mówiła o nim. Przypomniał sobie dzień, w którym nauczycielka o imieniu Rita, po tym jak przez pięć kolejnych dni nie wypowiedział ani słowa, posadziła go na środku klasy, a wokół niego, w półokręgu inne dzieci. Nauczycielka zaczęła od tego, że Mattia na pewno ma jakiś problem, o którym nie chce z nikim rozmawiać, i że jest inteligentnym chłopcem, może nawet zbyt inteligentnym jak na swój wiek. Potem poprosiła kolegów z klasy, żeby zrobili wszystko, by im zaufał i zrozumiał, iż ma w nich przyjaciół. Mattia trzymał wzrok wlepiony w swoje stopy, a kiedy nauczycielka zapytała, czy chciałby coś powiedzieć, nareszcie się odezwał - zapytał, czy może wrócić na swoje miejsce.\nSkończywszy z pochwałami, dyrektorka przeszła do właściwego tematu i z jej przemowy pan Balossino zrozumiał - ale dopiero parę godzin później - że wszyscy nauczyciele Mattii przyznają się do trudności, a czasem nawet bezsilności w staraniach o nawiązanie kontaktu z tym wyjątkowo uzdolnionym chłopcem, który zresztą nie zbliżył się także do rówieśników.\nDyrektorka przerwała, oparła się w swoim wygodnym fotelu i otworzyła skoroszyt, w którym nic nie musiała czytać. Potem na powrót go zamknęła, jak gdyby przypomnała sobie nagle, że nie jest sama w gabinecie. W starannie dobranych słowach zasugerowała państwu Balossino, że prawdopodobnie to liceum nie jest w stanie w pełni usatysfakcjonować potrzeb ich syna.\nGdy przy kolacji ojciec zapytał Mattię, czy naprawdę chce zmienić szkołę, chłopak odpowiedział tylko wzruszeniem ramion, a potem obserwował odbicie światła neonu na ostrzu noża, którym miał pokroić swoje mięso.\n- W rzeczywistości deszcz nie pada na ukos - powiedział Mattia, patrząc przez okno samochodu i wyrywając tym stwierdzeniem ojca z jego myśli.\n- Proszę? - zapytał Pietro, odruchowo przekrzywiając głowę.\n- Nie ma wiatru. W przeciwnym razie poruszałyby się także liście na drzewach - wytłumaczył Mattia.\nOjciec starał się podążyć za jego rozumowaniem. W rzeczywistości nic go to nie obchodziło, uznał, że to jedno z wielu dziwactw syna.\n- A więc? - zapytał.\n- Na oknie krople przesuwają się na ukos, ale to tylko efekt naszego ruchu. Wymierzywszy kąt, jaki tworzą z pionem, dałoby się obliczyć prędkość ich spadania.\nMattia przesunął palcem po śladzie pozostawionym przez kroplę deszczu. Zbliżył twarz do deski rozdzielczej i chuchnął na szybę. Następnie palcem wskazującym nakreślił linię na zaparowanej powierzchni.\n- Nie rysuj po szybach, bo zostaną ślady - upomniał go ojciec.\nMattia zdawał się go nie słyszeć.\n- Gdybyśmy nie widzieli nic na zewnątrz samochodu i gdybyśmy nie wiedzieli, że się poruszamy, nie moglibyśmy stwierdzić, dlaczego.\n- Co: dlaczego? - zapytał ojciec, trochę już zniecierpliwiony.\n- Dlaczego lecą na ukos.\nPietro Balossino przytaknął poważnie ruchem głowy, niczego nie rozumiejąc. Przyjechali na miejsce. Zostawił samochód na jałowym biegu i zaciągnął hamulec ręczny. Mattia otworzył drzwiczki, powiew chłodnego powietrza wtargnął do samochodu.\n- Przyjadę po ciebie o pierwszej - powiedział Pietro.\nMattia skinął potakująco głową. Pan Balossino wychylił się, żeby go ucałować, ale krępował go pas bezpieczeństwa. Oparł się na powrót na siedzeniu i patrzył na syna, jak wysiada z samochodu i zamyka za sobą drzwi.\nNowa szkoła znajdowała się w dzielnicy willowej. Budynek pochodził jeszcze sprzed wojny i pomimo niedawnego remontu stanowił zgrzyt estetyczny w otoczeniu wszystkich tych eleganckich domów. Biały betonowy prostopadłościan z czterema poziomymi szeregami okien wybitych w równych odległościach, z dwiema pionowymi liniami schodów przeciwpożarowych pomalowanych na zielono.\nMattia wszedł po schodach prowadzących do drzwi wejściowych i stanął z boku, z dala od grupek młodzieży czekającej na pierwszy dzwonek, chociaż poza zasięgiem dachu mógł zmoknąć.\nW hallu szkoły poszukał tablicy z rozmieszczeniem klas, nie chciał o nic pytać woźnego.\nDruga F miała klasę na pierwszym piętrze, na końcu korytarza. Przed drzwiami Mattia wziął głęboki oddech i wszedł. Stanął przy ścianie w głębi pomieszczenia i czekał, zaczepiwszy kciuki o szelki plecaka, z miną kogoś, kto najchętniej wtopiłby się w tę ścianę.\nWszyscy zajmowali miejsca i co rusz ktoś obrzucał go współczującym spojrzeniem. Nikt się do niego nie uśmiechnął. Niektórzy szeptali sobie coś na ucho i Mattia był pewny, że mówią o nim.\nNie spuszczał wzroku z ławek, które pozostawały jeszcze wolne, i kiedy ktoś zajął także miejsce obok dziewczyny z paznokciami pomalowanymi na czerwono, poczuł ulgę. Do klasy weszła nauczycielka i Mattia usiadł na ostatnim wolnym miejscu, tuż obok okna.\n- To ty jesteś ten nowy? - zapytał sąsiad z ławki, który wyglądał na równie samotnego jak on.\nMattia skinął potakująco głową, nie patrząc na niego.\n- Ja mam na imię Denis - przedstawił się chłopak i podał mu rękę.\nMattia ścisnął ją miękko i powiedział:\n- Witamy w naszej klasie - rzekł Denis.\nViola Bai wzbudzała w koleżankach z klasy równie wielki podziw jak lęk. Jej uroda onieśmielała, poza tym w wieku piętnastu lat znała życie lepiej niż którakolwiek z rówieśnic albo przynajmniej za taką chciała uchodzić. W poniedziałek rano na przerwie dziewczęta otaczały jej ławkę i chciwie słuchały sprawozdania z minionego weekendu. Zazwyczaj była to zgrabna przeróbka tego, co Viola usłyszała poprzedniego dnia od swej starszej o osiem lat siostry Sereny. Viola przypisywała sobie jej doświadczenia, ale wzbogacała je o pikantne szczegóły, najczęściej wymyślone na poczekaniu, które w uszach słuchaczek brzmiały niepokojąco i tajemniczo. Opowiadała o lokalach, do których wprawdzie nigdy w życiu nie weszła, ale potrafiła dokładnie opisać psychodeliczne oświetlenie czy szelmowski uśmiech, jaki posłał jej barman, gdy przyrządzał dla niej cuba libre.\nW swoich opowiadaniach najczęściej lądowała z barmanem w łóżku albo przynajmniej na zapleczu, wśród beczek piwa i skrzynek z wódką, gdzie on brał ją od tyłu, zakrywając jej przy tym usta ręką, żeby nie krzyczała.\nViola Bai wiedziała, co zrobić, żeby jej opowieści miały właściwe działanie. Była świadoma, że ich siła zawiera się w opisie szczegółów. Poza tym potrafiła rozplanować czas tak, żeby dzwonek na lekcję dzwonił dokładnie w chwili, gdy barman rozpinał zamek błyskawiczny jej markowych dżinsów. Koleżanki wracały do ławek z wypiekami na twarzy, z uczuciem zazdrości i oburzenia. Na ich prośby Viola przyrzekała, że ciąg dalszy opowie na następnej przerwie, ale była zbyt inteligentna, żeby zrobić to naprawdę. Kończyło się zawsze na tym, że wykrzywiała swe usta o doskonałym kształcie, jak gdyby to, co jej się przytrafiło, nie miało dla niej żadnego znaczenia. Był to tylko jeden ze szczegółów jej niezwykłego życia; ona i tak już była o lata świetlne dalej.\nNaprawdę próbowała już seksu. Także narkotyków, których nazwy często z upodobaniem wymieniała. Ale była tylko z jednym chłopakiem, i tylko raz. Zdarzyło się to nad morzem, chłopak był kolegą siostry i tego wieczoru za dużo wypalił i za dużo wypił, żeby pamiętać, że trzynastoletnia dziewczynka jest zbyt młoda do pewnych rzeczy. Przeleciał ją w pośpiechu, przy drodze, za osłoną dużego pojemnika na śmieci. Gdy wracali z opuszczonymi głowami do reszty towarzystwa, Viola wzięła go za rękę, ale on wyrwał się i zapytał:\nViolę paliły policzki, a gorąco, które czuła jeszcze między udami, dawało jej wrażenie samotności. W następnych dniach chłopak nawet się do niej nie odezwał. Viola zwierzyła się ze wszystkiego siostrze, na co ta wyśmiała jej naiwność i skomentowała:\n- Nie przejmuj się! Czego innego się spodziewałaś?\nDo najwierniejszych słuchaczek Violi należały Giada Savarino, Federica Mazzoldi i Giulia Mirandi. Razem tworzyły silną, bezlitosną grupę. Cztery jędze - jak nazywali je niektórzy chłopcy w szkole. Viola wybrała je sobie, każdą z osobna, i od każdej zażądała na początku jakiegoś małego poświęcenia, bo przecież musiały sobie zasłużyć na jej przyjaźń. Tylko ona decydowała, kto mógł należeć do grupy, a jej decyzje były nieprzewidywalne i nieodwołalne.\nAlice obserwowała Violę ukradkiem. Ze swojego miejsca, oddalonego od niej o dwa rzędy ławek, łowiła fragmenty zdań i strzępy opowieści. Później, wieczorem, gdy pozostawała sama w swoim pokoju, rozmyślała o jej historiach.\nPrzed tym środowym porankiem Viola nigdy się do niej nie odezwała. To było coś w rodzaju inicjacji, która została przeprowadzona jak należy. Żadna z dziewcząt nie wiedziała, czy Viola improwizuje, czy też długo obmyśla swoje tortury. W każdym razie wszystkie zgadzały się co do tego, że jest absolutnie genialna.\nAlice nienawidziła szatni. Koleżanki o doskonałych ciałach kręciły się po niej z upodobaniem w samych majtkach i stanikach, by inne mogły im porządnie pozazdrościć. Przyjmowały nienaturalne, wyprężone pozy, wciągały brzuchy i wystawiały piersi. Parskały ze zniecierpliwieniem przed pękniętym lustrem, które zajmowało jedną ze ścian, narzekały na swoje biodra, które nie mogły już chyba być bardziej proporcjonalne i seksowne.\nW środy Alice zakładała pod dżinsy krótkie spodenki. W ten sposób nie musiała się przebierać. Koleżanki z klasy przyglądały jej się podejrzliwie ze złośliwymi uśmieszkami, wyobrażając sobie, co też takiego strasznego ukrywa pod ubraniem. Ona zdejmowała bluzkę, obrócona do nich plecami, żeby nie mogły zobaczyć jej brzucha.\nZakładała buty sportowe, a drugą parę ustawiała równo pod ścianą. Dżinsy też składała starannie. Tymczasem ubrania innych dziewcząt zwisały nieporządnie z drewnianych ławek, a ich buty leżały porozrzucane po podłodze podeszwami do góry, zrzucone ze stóp bez udziału rąk.\n- Alice, czy jesteś łasuchem? - zapytała Viola.\nAlice potrzebowała dłuższej chwili, żeby dotarło do niej, że Viola Bai naprawdę się do niej odezwała. Dotąd żyła w przekonanniu, że jest dla niej przezroczysta.\nSamotność liczb pierwszych - opis produktu:\nMattia i Alice. Ich losy splatają się w nowej szkole. Każde z nich nosi w sobie traumę z dzieciństwa, która uniemożliwia im normalne funkcjonowanie wśród rówieśników. Obydwoje są outsiderami, padają ofiarami szkolnej przemocy, mają też problemy z własną cielesnością. Nowa przyjaźń nie jest jednak ratunkiem na wszelkie problemy. Choć wiele do siebie czują, nie potrafią wyrażać swych emocji. Poprzez lata, wchodząc w dorosłość, rozpoczynając karierę czy zakładając rodzinę, na przemian zbliżają się do siebie i oddalają. Są bowiem jak tytułowe liczby pierwsze - oddzielone jedyną cyfrą parzystą, która nie pozwala im złączyć się naprawdę. Samotność liczb pierwszych to piękna książka o nieprzystawalności do świata zewnętrznego, o trudności porozumienia się, gorzka, z wielkim zrozumieniem opisująca ból i cierpienie, a jednocześnie - wciągająca i wzruszająca.Ta książka stymuluje i niepokoi zarazem, jest refleksją na temat trudności życia w świecie młodych ludzi, przedstawionego w metaforze liczb pierwszych, tak jak główni bohaterowie - bardzo silnie ze sobą związanych, a jednak zawsze rozłączonych.z uzasadnienia werdyktu jury Premio Strega\nKsiążka Samotność liczb pierwszych pochodzi z wydawnictwa W.A.B.. Autorem książki jest Paolo Giordano. Należy do gatunków: literatura piękna, powieść psychologiczna. Książka Samotność liczb pierwszych liczy 336 stron. Jej wymiary to 123x195.\nSamotność liczb pierwszych książka


granat | anitaodachowska.pl\nTag Archives: "granat"\nSMAK ŻYCIA W ANANASIE\nczwartek, Marzec 19, 2015 0 0\n“Pa-i ko-ana, a so to jesss?” – poczułam alkoholowy oddech żulika stojącego za mną w kolejce do kasy. Było to jakąś chwilę po tym, jak z drugim żulikiem zastanawiali się nad czymś, pytając jeden drugiego, co to i że to chyba jakiś kwiatek. Uprzejmie odpowiedziałam, że ananas i panowie pokiwali do siebie głowami, jakby to była najbardziej oczywista oczywistość na świecie. “A-anas” – powtarzali 😉 “A proszę pa-i, jak to się je?…”\nNiestety, nie podjęłam się tłumaczenia żulikom, jak się je ananasa, zwłaszcza że już docierałam do kasy. Ciekawie było jednak obserwować, jak panowie gestykulując zamaszyście i wlepiając wzrok w jadącego właśnie taśmą do moich jutrzejszych imprezowych szaszłyków owocowego bohatera dnia zastanawiali się, jak się do niego dobrać. Bo przecież są na świecie ludzie, którzy nie wiedzą, jak co się je. Ja sama zapewne, gdybym znalazła się w jakimś egzotycznym miejscu świata, musiałabym najpierw przejść podstawowe szkolenie z jedzenia takiej czy innej potrawy 😉 No, może byłoby mi łatwiej dzięki Anthony’emu Bourdainowi 😀 Ale na pewno dałoby się mnie na czymś “zagiąć”, jak tych panów na ananasie 😉\nPrzypomniało mi się kilka podobnych sytuacji, których byłam świadkiem, nie tylko robiąc zakupy. Jak choćby ta, kiedy mąż z żoną kłócili się zawzięcie przy regale z egzotycznymi owocami. Ona chciała kupić granat, a on nie – “bo wygląda jak z plastiku” i “co tu jest do jedzenia?”. Ona nie wiedziała, co, więc oglądali ten nieszczęsny granat, ze wszystkich stron, ale z taką ostrożnością, jakby miał za chwilę wybuchnąć 😉 Albo ta, kiedy zaprosiłam ubogą koleżankę mojej córki na weekend i ona nie wiedziała, jak posługiwać się nożem i widelcem. Albo milion takich, w których ktoś mówi, że czegoś nie lubi, a na pytanie, czy próbował, odpowiada, że nie 😉\nBo są ludzie, którzy – z różnych przyczyn – nie przekraczają własnych granic. Czasem nie mogą (choć chcieć to móc), a czasem po prostu nie chcą spróbować czegoś nowego, nawet jeśli mają ku temu okazję. Dzisiaj jedna znajoma zapraszała mnie na skok ze spadochronu. Oczywiście, po remoncie nie bardzo mogę sobie pozwolić na całkiem sporą inwestycję, jaką jest opłata za taką przyjemność. “Ale gdybyś miała pieniądze, skoczyłabyś?” – zapytała mnie? Jasne! A jakiej innej odpowiedzi mogłam udzielić? Żyje się tylko raz. W reinkarnację przestałam wierzyć gdzieś w okolicach liceum 😉 Dlatego jeśli okoliczności będą sprzyjały, na pewno skoczę. Zrobię też wiele innych rzeczy, których nigdy w życiu nie robiłam. Bo jak inaczej poczuć smak? Smak życia?…


Beata Maciejewska | Stowarzyszenie Dziennikarzy RP Dolny Śląsk\nArchiwa tagu: Beata Maciejewska\nTriumf Beaty Maciejewskiej\n21 czerwca 2005 redaktor\n24 maja 2005 r. kapituła nagrody DZIENNIKARZ ROKU im. Tadeusza Szweda, przyznawanej przez Stowarzyszenie Dziennikarzy RP Dolny Śląsk i Międzyregionalny Syndykat Dziennikarzy Polskich, postanowiła za wybitne osiągnięcia dziennikarskie uhonorować tym tytułem Beatę Maciejewską z wrocławskiego oddziału "Gazety Wyborczej".\nUroczyste wręczenie nagrody (dzieło sztuki wrocławskiego artysty) oraz spotkanie z laureatką, dziennikarzami nominowanymi i kapitułą nastąpi we wtorek 21 czerwca 2005 r. o godz. 12.00 w Dworze Polskim we Wrocławiu.\n21 czerwca 2005 roku we wrocławskim "Dworze Polskim" (serdeczne podziękowania szefostwu tej zacnej firmy!) została wręczona tradycyjna nagroda DZIENNIKARZA ROKU im. Tadeusza Szweda, fundowana przez Stowarzyszenie Dziennikarzy RP Dolny Śląsk i Międzyregionalny Syndykat Dziennikarzy Polskich.\nJednogłośną decyzją kapituły tegoroczną laureatką została red. Beata Maciejewska z "Gazety Wyborczej" – za konsekwencję i niekwestionowany profesjonalizm. Pani Beata otrzymała piękną statuetkę autorstwa znanego artysty plastyka Stanisława Wysockiego, bukiet kwiatów i mnóstwo gratulacji. Pamiątkowe zdjęcie laureatki wykonał syn patrona nagrody – Maciej Szwed. Red. Maciejewska dziękując za nagrodę stwierdziła, iż obecność w gronie wyróżnionych w latach poprzednich: red.red. Mariusza Urbanka, Wiesława Wodeckiego, Marii Woś i Krzysztofa Kucharskiego to powód do ogromnej satysfakcji i zobowiązanie do dalszej, pełnej poszukiwań, rzetelnej pracy.\nPodczas uroczystości dwóch zasłużonych dla dolnośląskiego (i nie tylko) dziennikarstwa kolegów – Janusz Szmyrka i Krzysztof Kucharski – otrzymało z rąk wicewojewody dolnośląskiego Ryszarda Lachera przyznane przez prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego Złote Krzyże Zasługi. Ponadto 36 osobom wręczono dyplomy z podziękowaniem za aktywność i integrowanie środowiska. Był również miły akcent w postaci listów gratulacyjnych dla: red. Stanisława Spyry z okazji 80. rocznicy urodzin i red. Barbary Templin (12-lecie ukazywania się ogólnopolskiego miesięcznika "Ekoświat").\nSpotkanie było też okazją do złożenia podziękowań wszystkim sojusznikom i darczyńcom (zwanym Sponsorami). Uroczystość, zakończona tradycyjną lampką szampana, upłynęła w sympatycznej atmosferze, co zgodnie podkreślali wszyscy jej uczestnicy – przedstawiciele kilku pokoleń braci dziennikarskiej z całego regionu.


Jak prawidłowo serwować potrawy? - Social Media Wiki\nHome > Dom i wnętrze > Jak prawidłowo serwować potrawy?\nPrawidłowego serwowania potraw od wieków uczyli się gosposie, kelnerzy oraz kamerdynerzy. Ich zadaniem było należyta obsługa dworów królewskich, gospodarstw domowych czy lokali gastronomicznych. Savoire vivre serwowania potraw musiał być zawsze starannie wyćwiczony. Standardy, określone były w specjalnie tworzonych regulaminach, z którymi musiał zapoznać się każdy odpowiedzialny za godziwą obsługę właścicieli, mieszkańców czy gości. Zamożni bardzo optowali za najwyższej klasy zestawami serwingowymi, wśród których dominowały srebrne, elegancko zdobione tace, chochle do sosów i zup, platerowane srebrem, a także łopatki do tortów ze stali szlachetnej bądź srebra czy sztućce do ryb, które szczególnie w chrześcijańskich rodach odgrywały znaczącą rolę podczas spożywania potraw w piątki.\nNajbardziej znany oraz ceniony sos na świecie to Winegret. Bazą tego sosu jest oliwa i ocet, których połączenie odbywa się poprzez stopniowe ubijanie oraz mieszanie, do odpowiedniego zagęszczenia sosu. Winegret przyprawia się wyłącznie solą i pieprzem, w odpowiednich proporcjach. W kulturze europejskiej preferuje się sos winegret z dodatkiem niewielkiej ilości musztardy oraz soku z cytryny.\nZestawy serwingowe najwyższej klasy\nWśród nowoczesnych, nonszalanckich wyrobów galanterii stołowej, do której zaliczane są zestawy serwingowe, znajdziemy: dedykowane widelce do sardynek ze stali szlachetnej i srebra, noże i widelce do sera oraz masła, których specjalnie zaprojektowany kształt, ułatwia nakładanie produktów. Ponadto zestawy deserowe do ciast, zestawy sztućców do mięs, komplety serwingowe do nakładania oraz mieszania sałat, a także przydatne w kuchni, w której obfitują owoce morza – zestawy do ślimaków i skorupiaków.\nWejdź na https://hefra.pl i zapoznaj się z bardzo szeroką ofertą akcesoriów ze srebra\nKryzys w biznesie – co oznacza?


Czy warto mieć psa? - rodzina.swiatkobiety.pl\nTwój Styl: Kim jest pani najlepszy przyjaciel?\nDorota Sumińska: Człowiekiem. Pies nie może być moim najlepszym przyjacielem, bo do przyjaźni trze- ba partnerstwa, relacji równorzędnej. I wolności. A psy w naszych domach jej nie mają, dlatego bliżej im do roli dziecka niż przyjaciela.\nTS: To po co w ogóle nam psy?\nDS: Im jestem starsza i bardziej doświadczona, tym mniej rozumiem, po co właściwie ludzie biorą psy. Bo gdyby powodem była miłość, przecież by ich nie porzucali i nie krzywdzili. Świadectwem stosunku Polaków do psów są pobocza naszych dróg.\nNie szanujemy i nie kochamy zwierząt, dlatego na nikim nie robi wrażenia potrącony przez samochód kundelek leżący w rowie. Nikt się nie zatrzyma, nie zainteresuje, „przecież to tylko jakiś burek”.\nTS: Nie umiemy kochać psów. A czy one potrafią kochać nas?\nDS: Na miłość, nawet psią, trzeba zasłużyć. Ale pies jest skazany na swojego właściciela, bez niego nie przetrwa, więc akceptuje go pomimo wszystko, niezależnie od okoliczności. Nie odejdzie nawet wtedy, gdy właściciel go bije. Co najwyżej będzie uciekać i błąkać się gdzieś w okolicy domu, tak jest najczęściej. Znów jak dziecko dorastające w rodzinie, w której stosowana jest przemoc.\nWie pani, to ciekawe, ale psy towarzyszą człowiekowi od kilkunastu tysięcy lat, a mimo to coraz gorzej je rozumiemy. Proszę zwrócić uwagę, ilu się pojawia psich terapeutów, trenerów, zaklinaczy, behawiorystów. Powstają nawet specjalne programy telewizyjne o tym, jak zrozumieć swojego czworonoga.\nTS: Z czego to wynika?\nDS: To ogólna tendencja. Siebie też coraz gorzej rozumiemy, bo potrzebujemy psychoanalityków, żeby nam nas samych objaśnili. Nie dziwi więc, że nie pojmujemy motywów zachowania zwierząt. Wiele osób, które trafiają do mojego gabinetu, bo mają problem z psem, ma tak naprawdę kłopot ze sobą. A trudności, jakie sprawia czworonóg, to jedynie objaw czegoś znacznie poważniejszego i głębszego.\nTS: Owczarek mojej znajomej potrafi pod jej nieobecność porwać na strzępy książki, otworzyć szafkę i nadgryźć kilka butów. Jaki ona może mieć problem, z wyjątkiem tego, że teraz będzie musiała wykosztować się na nowe kozaki?\nDS: Może pani znajoma wzięła zwierzę, bo czuła się samotna? Taka odtrutka na pustkę czterech ścian, gdy wraca się wieczorem z pracy? Jednak pies nie jest lekiem na samotność. Nie znam szczegółów, lecz wygląda na to, że owczarek siedzi w domu sam. Cały dzień czeka pod drzwiami, zamknięty w ciasnym pomieszczeniu.\nPsy nie stosują „wygaszacza ekranu”, gdy wyjdziemy z mieszkania. Ich życie toczy się dalej. Ale co to za życie? Raczej więzienie. Ludzie oceniają inteligencję innych istot tylko pod jednym kątem: czy one nas rozumieją? Potrafią liczyć albo czytać jak my? Czy wejdą w nasz świat? Nie są natomiast skłonni spojrzeć na rzeczywistość oczami psa.\nMoże ten owczarek po prostu odchodzi od zmysłów w pustym mieszkaniu? Pies jest podobny do człowieka pod wieloma względami: odczuwa identyczne emocje, nawet cierpi na te same choroby i bierze „ludzkie” leki. No i jest stadny, tak jak my. Potrzebuje drugiej istoty, członka watahy, by móc powiedzieć: „To ja”. A co może powiedzieć owczarek pani znajomej do czterech ścian i zamkniętych drzwi?\nTS: Inny przykład. Kuzynka wzięła śliczną suczkę. Miało być miło, fajnie i wesoło. A pies leży bez ruchu na materacu w przedpokoju i jest przeraźliwie smutny. Co się dzieje?\nDS: To znów tylko przypuszczenia, ale nie jest wykluczone, że suczka ma depresję. Psy często na nią cierpią tak samo jak ludzie. Objawy też są zbliżone: zwierzę staje się osowiałe, przestaje jeść, nic go nie cieszy, nie nawiązuje kontaktu wzrokowego z właścicielem. Ludzie pogrążeni w smutku, zestresowani obgryzają paznokcie, niektórzy rwą włosy z głowy. A psy gryzą sobie łapy, ogony, uderzają pyskiem o ścianę.\nJeśli mam podejrzenie, że pies, z którym się do mnie zgłoszono, ma zaawansowaną depresję, podaję mu „ludzkie” leki na tę chorobę, czyli najczęściej antydepresanty. Żałuję często, że nie mogę przepisać ich ludziom, którzy przyszli do mnie ze zwierzęciem. Bo to im właśnie należałoby pomóc: sprawić, by stali się bardziej radośni, nie kumulowali gniewu, mniej odczuwali skutki stresu. „Pigułka szczęścia” bardzo by im się do tego przydała, a objawy smutku u psa mogłyby zniknąć.\nTS: Gdy pani słucham, zaczynam mieć poczucie, że w rodzinach pies często staje się, podobnie jak dziecko, kozłem ofiarnym, jak mówią terapeuci. Rodzina zgłasza się do specjalisty ze słowami: „Bo on niszczy, jest agresywny, wszystkiego się boi...”. A tak naprawdę chory jest system, pies tylko jako jedyny jego element ma objawy tej „choroby”.\nDS: Dokładnie tak. Psy świetnie wyczuwają ludzkie uczucia. Pokaż mi swojego psa, a powiem ci, kim jesteś i jakim jesteś człowiekiem. Znów wrócę do metafory patrzenia na świat psimi oczami. Proszę wyobrazić sobie, co czuje pies, któremu zabrania się wchodzenia do salonu: ma wyznaczony kącik w holu i tam ma spędzać całe dnie, z dala od ludzi. Oni się śmieją, rozmawiają, bawią, a on ma leżeć i być cicho. Staje się niewidoczny. Z czym to można porównać?\nChyba tylko z rozpaczą, jaką przeżywały dzieci niesławnego Fritzla, zamknięte w jego piwnicy. I jak tu nie mieć depresji, zaburzeń osobowości? Inna sytuacja, jakże częsta: kobieta i mężczyzna się kłócą. On się raz wprowadza, raz wyprowadza, raz państwo są szczęśliwi i mili, raz warczą na siebie nawzajem i na psa, oczywiście, też.\nDziecko w takiej rodzinie przeżywa regres w rozwoju, pojawiają się problemy wychowawcze. I u psa identycznie: on rozładowuje stres, ogryzając nogi od stołu. Bo musi gdzieś wyładować emocje: lęk, niepewność. Lepiej na stole niż na własnej łapie.\nTS: Co pani radzi takiej parze?\nDS: Żeby się nie kłócili! A w każdym razie nie przy psie. Mówię: „Chcą sobie państwo pokrzyczeć? Proszę bardzo, ale nie w mieszkaniu. Proszę wyjść na podwórko, iść na spacer do lasu, we dwoje, bez psa i dzieci, i tam wrzeszczeć jedno na drugie. A w domu – kultura, spokój, cisza”.\nDS: Ci, którzy słuchają, często potem dzwonią do mnie i mówią: „Pani doktor, miała pani rację. Przestaliśmy się kłócić przy naszym psie, a on nie drze już książek i nie gryzie butów. Cud!”. Znam nawet małżeństwo, które ze względu na psa się nie rozpadło. Kobieta i mężczyzna zdecydowali się rozejść, nie mieli dzieci, za to oboje bardzo kochali psa. Zaczęły się przepychanki o opiekę.\nŻadne nie godziło się na to, by to drugie miało prawo do wyłączności. Spierali się, nieraz te dyskusje były naprawdę burzliwe. Pies zaczął sprawiać kłopoty, zrobił się lękliwy. Po wysłuchaniu mojej porady małżonkowie stwierdzili, że... zostają razem.\nZ miłości dla psa. I że nie będą już więcej w jego obecności krzyczeć, robić sobie złośliwych docinków, bo pies nie rozumie słów, ale wie, z jaką intencją je wypowiadamy. Odczuwa wrogość, gniew, irytację i cierpi. A ci ludzie nie chcieli, żeby ich ukochany zwierzak cierpiał. To była dla nich motywacja do podjęcia pracy nad ich relacją. Udało się z korzyścią dla wszystkich domowników.\nTS: A co pani zaleca ludziom, którzy zgłaszają się do pani z psem chorym na depresję? Człowiekowi nie wystarczą same „pigułki szczęś- cia”, to i psu chyba też nie.\nDS: Nie, tabletki to tylko początek. Staram się zorientować, na czym polega problem tej rodziny i tego konkretnego psa. Z czego wziął się jego smutek? Często mówię: „Proszę państwa, państwa pies czuje się opuszczony i niepotrzebny”. Oni: „No ale jak niepotrzebny: dostaje michę dwa razy dziennie, wychodzi na spacery, to czego on jeszcze chce”.\nWtedy pytam, czy im do szczęścia i poczucia życiowego spełnienia wystarczyłby pełen talerz i wizyta w ubikacji trzy razy dziennie. No, nie – przyznają z ociąganiem. Dopytują: jak oni to mają zrobić, żeby pies czuł się potrzebny? Normalnie. Wystarczy sobie przypomnieć, kiedy czuliśmy się doceniani przez naszych rodziców jako dzieci.\nNa przykład wtedy, gdy zwracali na nas uwagę, chwalili, robili coś razem z nami i byli zachwyceni efektami tych działań. I tak samo trzeba zachowywać się wobec psa. Widzieć, że on jest. Popatrzeć, pogłaskać, pochwalić. Powiedzieć: „Ach, jaki ten Drapek śliczny. A jaki mądry!”. Porzucać psu piłkę na spacerze, pośmiać się, gdy i on macha ogonem.\nTS: Poza tym to rzucanie kółka, a przede wszystkim głaskanie, jest potrzebne obydwu stronom. Z badań wynika, że podczas głaskania psa w organizmie właściciela uwalnia się potężna dawka oksytocyny, czyli hormonu miłości.\nStajemy się spokojniejsi, bardziej ufni i chętni do współpracy. Może dlatego posiadacze psów mają osiem razy więcej szans na przeżycie pierwszego roku po zawale od tych, którzy nie mają żadnych zwierząt?\nDS: Pozytywny wpływ psa na człowieka został udowodniony wielokrotnie, szkoda tylko, że nikt nie pyta, jaki wpływ ma człowiek na swoje zwierzę. A pies działa wspaniale na nasze zdrowie, zmusza do aktywności fizycznej, zawsze jest na każde zawołanie, przyjdzie, zamerda ogonem, „uśmiechnie się” do nas, niezależnie od tego, czy jesteśmy bogaci, młodzi, piękni i chudzi czy zupełnie na odwrót. Pies jest poza tym chodzącym wcieleniem idei mindfulness: jest tu i teraz. Nie myśli o tym, co będzie za rok czy jutro.\nNie myśli o tym, co było rok temu czy wczoraj. Nie porównuje się z innymi. Stracił łapę w wypadku? Gdy opanuje trudności motoryczne, będzie kicał na trzech pozostałych nogach za kółkiem czy patykiem jak każdy inny pies. Nie będzie ze smutkiem patrzył na czworonożnych towarzyszy i rozmyślał: „Oni mają, a ja nie. Czemu jestem gorszy?”. Jeśli umiemy te psie cechy i zalety dostrzec, mamy szczęście. Bo możemy czasem... wziąć z psa przykład.\nLecz pamiętajmy o jednym: w relacji z psem, tak samo jak w relacji z drugim człowiekiem, najlepiej jest z początku nie mieć żadnych oczekiwań. To trudne, bo tym, co ludzie przede wszystkim mają, gdy biorą zwierzę – ale też wtedy, gdy się zakochują i tworzą związek – są oczekiwania. Jaki on ma być, ten pies – albo ten mężczyzna – ładny, mądry, spokojny, ma mnie bronić, chronić i zabawiać. No i ma mnie słuchać, robić to, co ja chcę. To się rzadko udaje i z ludźmi, i z psami.\nTS: A warto, żeby dziecko wychowywało się z psem? Jakie może mieć z tego korzyści?\nDS: W ogóle warto, żeby dziecko wychowywało się nie tylko z ludźmi. Z moich obserwacji – choć nie mogę poprzeć ich żadnymi naukowymi badaniami – wynika, że takie osoby w dorosłości są bardziej tolerancyjne, skłonne akceptować, ale przede wszystkim rozumieć wszelką odmienność.\nPoza tym zauważyłam, że w dzisiejszych czasach bardzo często pies jest dla wielu dzieci jedynym stabilnym elementem najbliższego otoczenia, jedynym stałym członkiem rodziny.\nTS: Pies? A rodzice, ciocie, dziad- kowie?\nDS: Rodzice się rozwodzą i tata znika, a wraz z nim babcia, część wujków i cioć. Mama wyjeżdża w delegacje, często jej nie ma. A pies – jest. Mam siedem lat, wracam ze szkoły i wiem, że może nie będzie w domu mamy i taty, ale na pewno u drzwi przywita mnie pies.\nBo on zawsze ma dla mnie czas, radość, miłość. Pobawi się, poliże w ucho, wysłucha i nie będzie w trakcie ukradkiem patrzeć w telewizor i przeglądać SMS-ów. To przecież bezcenne.\nTS: Jaka to odpowiedzialność!\nDS: Wielka. Jednak psy doskonale sobie radzą z tym brzemieniem, można by rzec – z uśmiechem na pyskach. Wiedział o tym sir James Matthew Barrie, autor Piotrusia Pana. Pamięta pani Nanę, sukę nowofund- landa, która pełniła funkcję niańki dla Wendy i jej braci?\nNana podejrzewała, co planuje Piotruś, i chciała uchronić rodzeństwo przed jego zgubnym wpływem i przed wyprawą do Nibylandii. Prawie każdy pies w pełnym ciepła domu, w którym są dzieci, to taka właśnie Nana.\nTS: Daje dziecku poczucie bezpieczeństwa, przekonanie, że jest ważne, kochane. Coś jeszcze?\nDS: Uczy obcych języków. A konkretnie: mowy ciała. Nikt tego tak świetnie nie nauczy, jak pies, a jeszcze lepiej – koń. Bo one znają tylko ten jeden język: i muszą wiedzieć, czy inny osobnik – pies, koń, człowiek – jest rozluźniony, zestresowany, stanowczy, a może po prostu się boi?\nI obcując z nimi, możemy nie tylko nauczyć się panowania nad strachem czy gniewem, które odstraszają zwierzęta lub są źródłem ich agresji, nieposłuszeństwa, braku szacunku dla nas, ale przede wszystkim zdobyć wiedzę o tym, jak swoim ciałem komunikować: „Zaufaj mi”. Tę samą postawę będą potem podświadomie odczytywać ludzie, a to przydaje się w życiu towarzyskim i zawodowym.\nTS: Powiedziała pani, że zwierzęta przeżywają takie same emocje jak człowiek. Naprawdę są zdolne do miłości tak jak ludzie?\nDS: Szczerze? Myślę, że są bardziej zdolne do miłości niż my. Mam odziedziczonego po mamie kota, który przez trzy miesiące po jej śmierci nie wracał do domu, bo był w żałobie.\nMam psa Drapka, który po śmierci przyjaciela Ciapka przez dwa lata codziennie leżał kilka godzin w jednym miejscu w ogrodzie, bo tam po raz ostatni widział Ciapka żywego. Ale najbardziej poruszającą historię usłyszałam od znajomej. Jej mąż znalazł na drodze porzuconego czarnego kundelka. Przygarnął go. I tak jakoś do siebie przylgnęli, jakby to było zapisane w gwiazdach.\nTS: Byli sobie przeznaczeni?\nDS: Po prostu trafili na siebie. Człowiek musi trafić na swojego psa, tak jak musi trafić na swojego człowieka. Mąż koleżanki i kundelek byli nierozłączni, nawet samochodem ten piesek wszędzie z nim jeździł, dumnie rozparty na siedzeniu pasażera, bo to były inne czasy i nie było punktów karnych. Ale pewnego dnia mężczyzna dostał zawału. Zmarł. Zaraz po pogrzebie kundelek zaczął znikać na całe dnie.\nA koleżanka znajdowała codziennie na grobie męża wygniecioną w trawie czy śniegu nieckę. Domyślała się, co się dzieje: pies leży na mogile swojego pana, bo tam urwał się ślad zapachowy.\nCzeka. Pewnego dnia kundelek nie wrócił na noc, koleżanka poszła szukać go na cmentarz: zginął na szosie obok muru, potrącony przez samochód. I wie pani co? Moi przyjaciele to ludzie. Ale każdemu życzę, żeby w życiu trafił nie tylko na swojego bliskiego człowieka, ale i na swojego bliskiego psa. Bo nie ma nic wspanialszego pod słońcem.\nNews Czy warto mieć psa? w kategorii Psychologia w serwisie Rodzina w ŚwiatKobiety.pl


Weekend pod znakiem Mistrzostw Polski Drwali\n9 sierpnia 2018 9 sierpnia 2018 starspolska\nJuż w najbliższy weekend 11-12 sierpnia niewielki Koszęcin na Górnym Śląsku stanie się stolicą Polskich drwali. Dzień po dniu odbędą się Mistrzostwa Polski w dwóch odmianach sportów związanych z cięciem i rąbaniem drewna. Pierwszego dnia zmierzą się ze sobą strażacy ochotnicy startujący w sportowej odmianie zawodów w cięciu i rąbaniu drewna na czas, w ramach Mistrzostw Polski Stihl TIMBERSPORTS®, a dzień później do rywalizacji przystąpią drwale zmagający się w tradycyjnych konkurencjach związanych z pracą w lesie w ramach Mistrzostw Polski Drwali.\nMistrzostwa Polski Strażaków Ochotników Stihl TIMBERSPORTS®\nZ jednej strony – gotowość do podjęcia nadludzkiego wysiłku i umiejętność działania pod presją czasu. Z drugiej zaś – potrzeba zachowania chirurgicznej precyzji oraz wewnętrznego spokoju. To cechy, którymi muszą wykazać się najlepsi zawodnicy w sportowym cięciu i rąbaniu drewna. W sobotę 11 sierpnia na zawodach w Koszęcinie pojawią się reprezentanci Polski szczycący się tytułem aktualnych wicemistrzów świata, którzy odnieśli wielki sukces w zeszłorocznych Mistrzostwach Świata Stihl TIMBERSPORTS® rozgrywanych w norweskim Lillehammer. Nie dziwi więc ani olbrzymie zainteresowanie ich nadchodzącym występem, ani wysokie oczekiwania co do formy którą zaprezentują. A ta ekstremalna dyscyplina sportowa wymaga wyjątkowej krzepy. W ruch pójdą ostre jak brzytwa i ważące od 2,5 do 3 kilogramów siekiery, dwumetrowe piły ręczne uzbrojone w 10-centymetrowe zęby, pilarki STIHL Stock Saw i Hot Saw posiadające odpowiednio moc 7,3 i aż 80 KM. Ten profesjonalny sprzęt, używany przez prawdziwych wirtuozów ścinania i rąbania drewna, wykorzystany zostanie w sześciu widowiskowych konkurencjach:\nW tej rywalizacji wszyscy zawodnicy pracują takimi samymi pilarkami łańcuchowymi. Po rozgrzaniu silników, pilarki zostają odłożone, a obydwie ręce zawodnika spoczywają na kłodzie drewna. Na dany sygnał, zawodnik odcina od kłody o średnicy 40 cm dwa równoległe krążki drewna. Pierwsze cięcie odbywa się z góry na dół, drugie z dołu do góry. Zawodnik nie może podczas cięcia przekroczyć określonej grubości krążka.\nZawodnik przerąbuje siekierą pionowo stojącą kłodę drewna. Kłoda drewna topolowego ma średnicę 30 cm, a zadaniem zawodnika jest jej przerąbanie w jak najkrótszym czasie.\nZawodnik odcina od kłody (o średnicy 46 cm) jeden krążek drewna przy pomocy olbrzymiej piły ręcznej.\nTa nadzwyczaj widowiskowa konkurencja rozpoczyna się wyrąbaniem siekierą dwóch „kieszeni” w umieszczonej pionowo kłodzie. Następnie zawodnik wspina się na kłodę, umieszczając deskę w przygotowanej „kieszeni” i odrąbuje wierzchołek kłody (średnica 27 cm) uderzając w niego z dwóch stron.\nZawodnik stoi w rozkroku na leżącej kłodzie drewna o średnicy 32 cm i stara się w jak najkrótszym czasie przerąbać ją uderzeniami siekiery\nNiech nikogo, kto w sobotę pojawi się na terenie kompleksu Pałacowo-Parkowego w Koszęcinie, nie zdziwi że wśród wiórów, warkotu silników i spadających na ziemię kłód drewna, zawodnicy ani na chwilę nie stracą olbrzymiej pewności siebie. Są oni bowiem profesjonalistami, na co dzień pracującymi w oddziałach Ochotniczej Straży Pożarnej, od lat będącej współorganizatorem kolejnych imprez w ramach Stihl TIMBERSPORTS®. A zachowanie zimnej krwi w Koszęcinie na pewno się przyda – ponieważ stawką jest reprezentowanie Polski w nadchodzących Mistrzostwach Świata, na których nasi rodacy będą bronić srebra i walczyć o jak najlepszy rezultat.\nMistrzostwa Polski Drwali 2018\nW niedzielę miejsce strażaków zajmą drwale – tym razem zawodowi, dla których ciężka praca w lesie to chleb powszedni. W ich zmaganiach bardziej od siły fizycznej liczy się precyzja, technika oraz znajomość każdego, najdrobniejszego nawet elementu sprzętu będącego narzędziem ich codziennej pracy. Rywalizować będą w następujących konkurencjach:\nŚcinka i obalanie drzew na cel\nW tej niezwykle widowiskowej konkurencji oceniana jest precyzja obalania drzewa, tak, aby padło ono dokładnie w wyznaczonym punkcie.\nWymiana piły łańcuchowej (łańcucha tnącego)\nZmiana prowadnicy i łańcucha tnącego, przy czym dwie kolejne konkurencje (przerzynka kombinowana i przerzynka na dokładność) muszą być przeprowadzone bez „majstrowania” przy pilarce. Rekord świata w tej konkurencji to 8 sekund!\nPrzerzynka kłód na dokładność\nZawodnik musi odciąć krążki z dwóch leżących na ziemi kłód bez uszkodzenia zamaskowanej trocinami deski znajdującej się pod kłodą.\nPrzerzynka złożona (kombinowana)\nPrecyzyjne odcięcie krążków drewna z dwóch ukośnie ułożonych na stojakach kłód.\nOkrzesywanie z „gałęzi”\nDo umieszczonej na stojakach poziomej kłody nabijanych jest 30 okrągłych palików imitujących gałęzie, które zawodnik musi jak najszybciej odciąć bez uszkodzenia kłody.\nW zeszłorocznych Mistrzostwach wzięło udział aż 28 profesjonalnych drwali, a zacięta rywalizacja między czołowymi zawodnikami trwała do ostatniej chwili. – Mimo, że wszyscy zawodnicy są wybitnymi fachowcami, każde mistrzostwa uczą nas pokory i mobilizują do doskonalenia swoich umiejętności – przyznaje Tomasz Bilski, bieszczadzki drwal z dziesięcioletnim stażem, członek Teamu STIHL. – W przeciągu kilkunastu sekund musimy wykonywać skomplikowane zadania z chirurgiczną wręcz precyzją. Wielu, i słusznie, uznaje to nie tylko za sport, ale również za prawdziwą sztukę – dodaje.\n11 i 12 sierpnia spotkajmy się w Koszęcinie na terenie zespołu parkowo-pałacowego Zespołu „ŚLĄSK by podziwiać zmagania najtwardszych sportowców w kraju w ramach Mistrzostw Polski Strażaków Ochotników Stihl TIMBERSPORTS® oraz Mistrzostw Polski Drwali 2018. Wstęp na mistrzostwa jest bezpłatny.\nSTIHL® jest zarejestrowaną marką ANDREAS STIHL AG & Co. KG. Dalsze informacje znajdą Państwo na stronie: www.stihl.pl.\nPoprzedni Letni makijaż inspirowany słońcem w stylu SINSKIN\nNastępny Jesienią w Promod rządzi mix


gospodarka zamkniętego obiegu - wyniki wyszukiwania - Architektura-murator\nJak projektować w duchu gospodarki cyrkularnej?\n9 grudnia w warszawskim pawilonie Zodiak odbędzie się szkolenie na temat projektowania w duchu ekonomii cyrkularnej. Uczestnicy spróbują odpowiedzieć na pytania, jak ograniczać zużycie surowców naturalnych, stosować materiały wtórne, zmniejszać ilość odpadów i redukować nasze oddziaływanie na środowisko?\nArchitektura protestu Extinction Rebellion\nModuły ze sklejki pozwalają na samodzielne i szybkie zmontowanie siedzisk, scen czy wież podczas protestów ulicznych. Skrzynie opracowano na podstawie projektu „U-Build” stworzonego przez Studio Bark ze wschodniego Londynu i wykorzystano już podczas jednej z demonstracji klimatycznych.\nBudownictwo w obiegu zamkniętym. Raport\nJakie bariery stoją na przeszkodzie architekturze cyrkularnej w Polsce – o tym między innymi można przeczytać w raporcie przygotowanym przez Instytut Innowacji i Odpowiedzialnego Rozwoju INNOWO.\nArchitektura a zmiany klimatu – relacja Krzysztofa Średzińskiego\nArchitektura musi dziś odpowiedzieć na dwa podstawowe problemy: kryzys mieszkaniowy i kryzys ekologiczny – twierdzi Dariusz Śmiechowski. O wyzwaniach stojących przed miastami wobec zmian klimatu dyskutowali ostatnio Michał Czepkiewicz z Uniwersytetu Islandzkiego, aktywistka Justyna Drath oraz architekt Dariusz Śmiechowski. Relacja ze spotkania „Przed końcem. Miasta” w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego.\nGreen House w Utrechcie – architektura zamkniętego obiegu\nZałożenia gospodarki o obiegu zamkniętym opierają się na obserwacjach żywych systemów, w których „odpady” nie istnieją. Modele biznesowe bazujące na takich koncepcjach obok korzyści środowiskowych mogą przynosić również zyski społeczne i finansowe.\nProgram ECO-MIASTO to jeden z największych projektów popularyzujących ideę zrównoważonego rozwoju miast w Polsce. W tym roku mogą one zgłaszać do konkursu swoje osiągnięcia w nowej kategorii – gospodarka o obiegu zamkniętym. Po raz pierwszy w formularzach konkursowych znalazło się też pytanie o projekty realizowane w ramach budżetów obywatelskich.\nW założeniu architektów poznański Evergreen miał być jedną z pierwszych w naszym kraju inwestycji mieszkaniowych, w których zieleń byłaby integralną częścią przestrzeni wspólnych, generując interakcje społeczne i budując wspólnotę, a także dając namiastkę mieszkania poza miastem i pozwalając na pewną produkcję żywności na prywatny użytek. Jak to zwykle bywa, realizacja o włos minęła cele wytyczone w pierwszych szkicach. Myśl architekta wykracza tu jednak ponad fetyszyzację technologii – „ekologia” jest wyrażona stosunkiem do zieleni, a nie potrzebą bicia kolejnego rekordu w obniżaniu wskaźnika zapotrzebowania na energię pierwotną, co jest częstym grzechem współczesnych inwestycji – pisze Tomasz Mielczyński.\nINNOWACYJNE ECO-MIASTO. Konferencja\nJak rozwijać miasta, nie zwiększając presji na środowisko, a równocześnie podnosić jakość życia mieszkańców? Na takie pytanie odpowiedzą eksperci biorący udział w listopadowej konferencji INNOWACYJNE ECO-MIASTO: zdrowe środowisko, zdrowi ludzie.


Encyklopedia marek: HUGO\nAutor Justyna M.Opublikowano 4 października 2020 5 października 2020 Kategorie MarkiTagi hugo, hugo boss, nowa marka\nElegancja, klasyka i ponadczasowy szyk – marka HUGO spełni wymagania wszystkich kobiet i mężczyzn, którzy hołdują tym słowom. Zobacz, jakie jesienne nowości zawitały do naszej oferty!\nCzytaj dalej Encyklopedia marek: HUGO\nAutor Izabela C.Opublikowano 18 września 2020 21 września 2020 Kategorie MarkiTagi denim, g-star, G-Star Raw\nCzytaj dalej Hardcore Denim – zobacz, czym zaskoczy Cię G-Star RAW w nadchodzącym sezonie\nAutor Zofia O.Opublikowano 5 września 2020 22 września 2020 Kategorie MarkiTagi the simpsons, vans\nWejdź do świata Simpsonów! Vans oddaje hołd ulubionej rodzinie Ameryki, prezentując kolekcję nawiązującą do najbardziej kultowych momentów z serialu. Zobacz propozycję marki i stwórz swoją stylizację od stóp do głów.\nCzytaj dalej Witamy w Springfield: nowa kolekcja The Simpsons x Vans\nAutor Justyna M.Opublikowano 25 sierpnia 2020 Kategorie MarkiTagi brand dziecięcy, dla dziecka, dzieci, gap, nowa kolekcja, nowa marka\nCzytaj dalej Powrót do szkoły z Gap – premiera kultowej amerykańskiej marki\nPoprzednia strona Strona 1 … Strona 8 Strona 9 Strona 10 … Strona 44 Następna strona


757. Ty idź i głoś Królestwo Boże! | Wyższe Seminarium Duchowne w Łowiczu\n757. Ty idź i głoś Królestwo Boże!\n26 cze 2016 | Aktualności\nSłowa, które Jezus wypowiada do uczniów wydają się bardzo surowe: „Zostaw umarłym grzebanie ich umarłych”. Kościół wśród miłosiernych uczynków odnoszących się do ciała, podaje zadanie grzebania zmarłych ludzi. Czy aby na pewno Jezus ma tutaj na myśli tylko umarłych na ciele? W tym samym dialogu uczniowie wymawiają się swoimi codziennymi obowiązkami, gdy Jezus wzywa ich, by głosili Ewangelię Bożą. Codzienność: radości, prace, trudności, szkoła, studia, utrzymanie domu, choroba. Mistrz z Nazaretu nie potępia tych wszystkich czynności tak ważnych dla nas. W końcu mogą one prowadzić nas do zbawienia. Pan Jezus przestrzega jednak, abyśmy nie zatrzymali się na tym, co doczesne.\nŚw. Paweł świadom tego, jak wielkie niebezpieczeństwo tkwi w zatrzymaniu się tylko na doczesności przestrzega, abyśmy nie hołdowali ciału. Nie dotyczy to tylko sfery seksualnej, ale w ogóle kwestii materii. Apostoł Narodów chce przez to powiedzieć, że jesteśmy przeznaczeni do większych dóbr, do większej chwały, w jakiej będziemy uczestniczyć w wieczności.\nPisząc do Galatów św. Paweł ostrzega poza tym, abyśmy patrząc jedynie na doczesne korzyści, nie dążyli do kłótni i swarów. Jak wiele razy uczyło nas już nasze doświadczenie i wzajemne przepychanki, zamiast przybliżać do Boga, prowadzą zupełnie w przeciwną stronę.\nGrzebanie umarłych, pożegnanie z bliskimi, dbanie o dom i rodzinę, praca, nauka, to wszystko w oczach Boga jest dobre. Jezus pragnie dla nas tego, abyśmy potrafili naszą codzienność, liczne obowiązki, zmartwienia i radości skierować ku pragnieniu życia wiecznego. Wezwanie: „A Ty idź i głoś królestwo Boże!” jest zatem zachętą, aby wszystko, co robimy, służyło życiu wiecznemu. Niejeden raz może się okazać, że siostra zakonna żyjąca w zgromadzeniu kontemplacyjnym czy ksiądz na parafii dalej są od Boga niż ojciec czy matka wypełniająca swoje powołanie ze względu na życie wieczne swoje i swoich dzieci. Chodziłoby zatem o właściwe ukierunkowanie działań, abym cokolwiek czyniąc spoglądał na moje wieczne mieszkanie.


Jak zamawiać w hurtowni Wólka Kosowska| CentrumWolka.com\nGłówna Informacje o sklepie Jak zamawiać?\nKrok 1: KLIENT\nWybierając towar najelpiej korzystać z naszych nowości, wtedy towar na 99% będzie kompletny, następnie dodajemy to co jest odpowiednie do koszyka, proszę pamiętać, że ceny podane przy produkcie są cenami netto.\n>> Zobacz od razu ofertę Hurtownia odzieży:\nNastępnie wypełniamy formularz z danymi do faktury oraz wysyłki, będzie również okienko z uzupełnieniem innych informacji, jeśli macie państwo jakieś dodatkowe uwagi na temat kolorów, ilości, czy innych rzeczy prosimy o wypełnienie okienka . Wybieramy sposób płatności ( przelew lub pobranie) . Jeśli zamówienie będzie złożone do godziny 7:00 paczka zostanie wysłana jeszcze tego samego dnia.\nAby zrobić zakupy w sklepie internetowy Wólka Kosowska nie musisz być zalogowany. Ale jeśli jednak założysz konto będziesz mógł śledzić historię swojego zamówienia i korzystać z naszych rabatów.\nKrok 2: CentrumWolka.com\nW momencie otrzymania zamówienia sprawdzamy stan magazynowy według zamówioniego towaru i kontaktujemy się z klientem. Informujemy o stanie zamówienia, czyli co jest dostępne bądź czego brakuje w zamówieniu.\nKrok 3: KLIENT\nKiedy towar będzie kompletny paczkę wysyłamy do klienta , natomiast jeśli będą braki w zamówieniu to klient decyduje o tym czy wysyłamy to co dostępne, bądź składa kolejne zamówienie, które będzie połączone z poprzednim, w najgorszym przypadku zamówienie zostaje anulowane.\nKrok 4: CentrumWolka.com\nKiedy już zamówienie będzie skompletowane następuje pakowanie towaru, który jest zgodny z listą . Następnie paczka zostaje przekazana kurierowi i na następny dzień paczka powinna już być na miejsu u klienta :))\nKrok 5: KLIENT\nBardzo prosimy po dostawie dokładnie sprawdzić towar ponownie, aby upewnić się że jest wszystko zgodnę z fakturą, oraz sprawdzić czy zgadza się kolor, ilość itp.. Prosimy również o informację do 24h od otrzymania paczki o reklamacjach jeśli takie wystąpią.\nKrok 6: CentrumWolka.com\nW każdej sytuacji reklamacje przez nas są uwzględniane po informacji klienta , w takim przypadku wysyłacie państwo do nas zdjęcie towaru i odsyłacie do nas towar. Po dotarciu reklamacji do nas wymieniamy towar lub odsyłamy zwrot pieniążków na konto.\nSklep hurtownia CentruwmWolka.Com udostępnia Klientowi następujące sposoby płatności z tytułu Umowy Sprzedaży:\n1. za pobraniem przy odbiorze przesyłki;\n2. przelewem na rachunek bankowy Sprzedawcy.\nZa 1 paczke 29zl brutto.\nDo wysyłki lub wydania towaru przystępujemy najpóźniej w ciągu 24 godzin od daty wpłynięcia zamówienia (przy opcji za pobraniem), lub rejestracji przelewu na naszym koncie. Czas dostawy zależy od rodzaju przesyłki i adresu odbiorcy.\nWysyłka zagraniczna / International shipping cost:\nNr telephone, Viber, Whatsapp: +48 739 623 851


Dres sportowy TRAINING - Dispeed - odzież z charakterem\nNaszym celem jest dążenie do bycia najlepszą, niezawodną marką odzieżową. A jaki jest Twój cel? Niezależnie od dyscypliny sportu mamy dla Ciebie dres sportowy TRAINING, dzięki któremu będziesz zawsze gotowy do akcji. Bez względu na to, czy zaczynasz przygodę z bieganiem, seryjnie notujesz starty w maratonach, a może właśnie rozgrzewasz się przed meczem Twojej drużyny. Dres Premium o znakomitych parametrach, w pełni sublimowany fullcolorem pozwoli być zawsze gotowym niezależnie od pogodowy oraz okoliczności. Wyglądaj efektownie, trenuj i… dąż do bycia najlepszym z dresem sportowym TRAINING Dispeed!\nKolorystyka : fullcolor\nKieszenie : Bluza – Nie, Spodnie – Tak


BIZnest Kredyt Przejrzysty w Nest Banku | Do 50 000 zł dla firm – opinie\nBIZnest Kredyt Przejrzysty w Nest Banku\nBIZnest Kredyt Przejrzysty z Pakietem Codziennym to wyjątkowy kredyt dla firm w ofercie Nest Banku. Klienci mogą otrzymać nawet 50 000 zł na 12 tygodni. Kredyt można wziąć na zupełnie dowolny cel. Sprawdziliśmy szczegóły oferty.\nNest Bank jest znany ze swoich rozwiązań finansowych kierowanych do rodzin i niewielkich firm. BIZnest Kredyt Przejrzysty z Pakietem Codziennym to oferta właśnie dla małych przedsiębiorstw. Wysoka kwota pożyczki, niskie oprocentowanie, jasne warunki spłaty – to właśnie oferuje firmom Nest Bank. Poniżej szczegółowe informacje:\nOkres spłaty: do 12 tygodni\nOprocentowanie: do 5,50 zł dziennie za każde pożyczone 1000 zł\nZ góry określona kwota do spłaty\nCzym jest BIZnest Kredyt Przejrzysty z Pakietem Codziennym?\nTa wyjątkowa forma kredytowa umożliwia wzięcie dużej gotówki na krótki okres czasu. Tajemniczy "Pakiet Codzienny" polega na tym, że kwota do spłaty zależy od liczby dni, na które bierzemy kredyt. Kwota maksymalna to 5,50 zł dziennie za każdy pożyczony 1000 zł. Każdego z dni trwania kredytu należy spłacać jedynie tę opłatę dodatkową, a samą kwotę kredytu dopiero ostatniego dnia.\nMaksymalnie można pożyczyć pieniądze na 12 tygodni, czyli 84 dni. Jeżeli uda nam się zwrócić pełną kwotę w ciągu pierwszych 14 dni od zawarcia umowy kredytowej, cały kredyt zostanie niezwłocznie zamknięty bez obciążania nas dodatkowymi opłatami.\nJak otrzymać BIZnest Kredyt Przejrzysty z Pakietem Codziennym?\nAby otrzymać BIZnest Kredyt Przejrzysty z Pakietem Codziennym, wystarczy:\n1. Przygotować dowód osobisty.\n2. Przygotować PIT za ubiegły rok albo wyciąg z rachunku bieżącego.\n3. Złożyć wniosek online: https://falcon.nestbank.pl/fmbewnioseknew/WizardWfB.aspx?b=1&p=2&s=142&bankId=1&profileId=2&l=BlueBubble2&WebSite=WWW&Field10=przejrzysty#_ga=2.175003234.1994445876.1536874683-713417380.1530704898.\n5. Odebrać telefon od Doradcy i umówić się na spotkanie w wybranej placówce Nest Banku.\n6. Podpisać umowę.\nŚrodki powinny pojawić się na koncie kredytobiorcy w dniu podpisania umowy kredytowej.\nIle kosztuje BIZnest Kredyt Przejrzysty z Pakietem Codziennym?\nBIZnest Kredyt Przejrzysty z Pakietem Codziennym kosztuje dokładnie maksymalnie 5,50 zł za każdy dzień pożyczania 1000 zł. Oznacza to, że w przypadku większych kwot na większą liczbę dni, musimy to 5,50 zł po prostu wymnożyć. Na przykład:\n– 20 000 zł na 4 tygodnie (28 dni) – w całości zwrócimy maksymalnie 23 080 zł,\n– 40 000 zł na 3 tygodnie (21 dni) – w całości zwrócimy maksymalnie 44 620 zł,\n– 50 000 zł na 8 tygodni (56 dni) – w całości zwrócimy maksymalnie 65 400 zł.\nBIZnest Kredyt Przejrzysty z Pakietem Codziennym to oferta dla tych, którzy potrzebują dużej kwoty na krótki czas i chcą być pewni tego, ile dokładnie będzie kosztowało pożyczenie pieniędzy. Sposób wnioskowania jest naprawdę korzystny, szczgólnie dla osób, którzy pieniędzy potrzebują z powodu nagłych komplikacji. Wystarczy właściwie wyciąg pobrany z internetowego konta bankowego i już na następny dzień możemy mieć pieniądze na koncie.\n– żadnych zaświadczeń z US lub ZUS,\n– z góry znana kwota do spłaty,\n– decyzja na podstawie wyciągu z konta,\n– stała dzienna opłata od pożyczonej kwoty,\n– przejrzyste warunki kredytowe.\n– konieczność dopełnienia formalności kredytowych w oddziale Banku,\n– dość wysoki koszt pożyczki w przypadku pożyczek długoterminowych. .\njulianna, 20 września 2018 o 07:07\nfajna opcja dla tych co szybko potrzbuja duzej kwoty i beda mieli jak ją splacic :DD