Europejskie Puchary po polsku\nFot.: Jakub Maracewicz\nWystępy polskich klubów w europejskich pucharach znowu rozwiały płonne nadzieje polskich kibiców. Czarę goryczy przelała historia rzutów karnych w czwartkowy wieczór w Brugii, po których poległ nasz ostatni bastion w europie.[Publicystyka]»\nDlaczego Adamek jest durniem?\nWbrew tytułowemu pytaniu nie zamierzam tu wykazywać, iż Tomasz Adamek jest człowiekiem, którego iloraz inteligencji znacząco odbiega od średniej. Nic podobnego - pragnę pokazać, iż jego najbliższe plany czyli walki z Andrzejem Gołotą i Bernardem Hopkinsem to porywanie się z motyką na słońce.[Publicystyka]»\nTak w Polsce ,,dba" się o juniorów...\nDlaczego w Polsce nie ma dobrych piłkarzy? Odpowiedź jest prosta![Publicystyka]»\nInternet daje poczucie anonimowości. To dlatego z ludzi wychodzą pierwotne instynkty. Zwyzywać, zbluzgać, obrazić, poniżyć - bez żadnych konsekwencji. Frajda jak tralala! Powód nie ma znaczenia, bo każdy jest dobry. Ostatnio iskierkę pod wybuch buractwa dał PZPN. Jaśnie panujący związek, nie pozwolił Widzewowi na powrót do Ekstraklasy. Na jego miejsce wskoczyła Korona, no i się zaczęło...[Publicystyka]»\nJeszcze się sezon nie zaczął, chociaż PZPN wraz ze spółką Ekstraklasa S.A ustalił już kto spada, a kto awansuje. Wydawać się może, że tym razem, liga ruszy zgodnie z planem. Szeregi ekstraklasy opuścił Górnik Zabrze, licencji nie dostał ŁKS, Widzew odpokutuje swe korupcyjne czyny w 1 lidze. Awansowały ekipy Zagłębia i Korony. Z tego całego bajzlu, którym raczył nas nasz ukochany związek przez ostatnie tygodnie, powstała klarowna sytuacja, No chyba że... odpukać w niemalowane drewno.[Publicystyka]»\nNajfajniejsza fucha na świecie\nJak byłem młodszy to marzyłem na temat swojej przyszłości. Wydawało mi się, że najlepszą pracą na świecie jest zawód sportowca. Marzył mi się udział w konkursie wsadów podczas weekendu gwiazd NBA. Marzyły mi się pojedynki z Jordanem, później z Kobem. Chciałem zagrać w finale NBA w hali Lakersów na oczach Jacka Nicholosona. Potem zamarzyłem o grze w reprezentacji Polski i wielkiej Barcelonie.[Publicystyka]»\nŻeby być kibicem piłkarskim w Polsce, trzeba mieć upodobania masochistyczne. Gdy wydawało się, że dzięki reprezentacji zobaczyliśmy światełko w tunelu - historyczny awans do Euro 2008, oraz gdy przyznano nam współ organizacje Euro 2012, wielu uwierzyło, że idzie lepsze. Cóż, głupcy. Z Austriacko-Szwajcarskich mistrzostw wylecieliśmy z hukiem, atmosfera wokół kadry się popsuła. Tak zwana Polska myśl szkoleniowa zaczęła wojnę podjazdową z Beenhakkerem. Wyniki kadry, zwłaszcza te ostatnie pokazują, że niezależnie od tego, kto wygra tą batalię, to przegramy ją my – kibice.[Publicystyka]»\nRefleksji kilka po Finale\nJeśli finał Ligi Mistrzów 2008/09 miał rozstrzygnąć, która drużyna jest bezdyskusyjnie najlepsza w Europie, to właśnie to zrobił. Barcelona odrobiła lekcję z półfinałów i zagrała zupełnie inaczej, dużo uważniej w obronie. Dlatego triumf Barcy jest tym większy. Grajkowie "Dumy Katalonii" byli jak profesorowie, a ci z Manchesteru wyglądali na zupełnie bezradnych. Poza iście magiczną grą w ofensywie, Blaugrana pokazała także, że umie odpowiedzialnie poczynać sobie przed swoją bramką. Refleksji po tym "Finale Marzeń" nasuwa się jednak więcej.[Publicystyka]»\nSmoki, co dalej?\nW Portugalii i nie tylko, kibice czekają na ostatnią, 30. kolejkę, tamtejszej Superligi. Czekają, ale bez większego zainteresowania, bowiem w czubie tabeli wszystko jest już jasne - FC Porto zdobyło czwarty tytuł mistrza kraju nad Tagiem z rzędu, szósty w ciągu ostatnich siedmiu lat.[Publicystyka]»\nFutbolowy Bóg jest Anglikiem. Drugi sezon z rzędu w półfinałach Ligi Mistrzów znalazły się aż 3 angielskie drużyny. Tyle, że po ½ rozgrywek Jahwe, Bóg, Allah, Budda, czy jak Go tam zwiecie zmienił narodowość. W dwumeczu Arsenal – Manchester, Stwórca był...[Publicystyka]»\nUtarło się powiedzenie, że sport to zdrowie. Warto więc zadbać o swoje ciało i kilka razy w tygodniu pobiegać, iść na spacer, pojeździć na rowerze, czy pograć w piłkę. Poranna gimnastyka na pewno nie zawadzi – ta wieczorna, również. Co jednak, gdy sport to nie tylko hobby, ale sposób na życie? Czy zawodowi sportowcy to tryskające życiem okazy zdrowia?[Publicystyka]»\nPorównywanie Boruca do pewnego cieśli, który żył ponad dwa tysiące lat temu jest grubą przesadą. Ale wydarzenia które miały miejsce w ciągu kilku ostatnich dni wywołują u mnie właśnie takie skojarzenie. Artur Boruc objawił nam się jako zbawca podczas zeszłorocznych mistrzostw Europy, na których nasza reprezentacja wypadła fatalnie, a od całkowitej klęski wybawił nas „Borubar”.[Publicystyka]»


O jeden krok za daleko (6143352) - Agata Suchocka - Książka, recenzja, streszczenie\nRobert jest ,,mężczyzną z przeszłością", skrywającym bolesną tajemnicę, próbującym odkupić winy, którymi sam siebie obarczył. Usiłuje dźwignąć do dawnej świetności podupadającą stadninę.\nNiegdyś oboje kochali konie... Dlaczego to się zmieniło i jak do tego doszło?\nCzasami ułamek sekundy wystarczy, by czyjeś życie odwróciło się o sto osiemdziesiąt stopni. Agata Suchocka serwuje czytelnikom wzruszającą a zarazem napawającą optymizmem historię, która mogłaby przytrafić się każdemu z nas. Serdecznie polecam!\nautorka m in. Grzechów młodości oraz Spaceru Aleją Róż\nKup książkę O jeden krok za daleko\nOpinie o książce - O jeden krok za daleko\nOcena: 5, Przeczytałam, Mam, Przeczytane w 2020 ,\nKsiążka „O jeden krok za daleko” była dla mnie bardzo pozytywnym zaskoczeniem. Spodziewałam się lekkiej obyczajówki, a dostałam książkę, z której dużo wniosków można wyciągnąć do własnego życia.\nAda jest matką dorastającej córki, z którą ma bardzo słaby kontakt. Po wypadku, który zdruzgotał jej karierę amazonki, zmaga się z alkoholizmem. Na domiar złego relacje z jej matką również nie należą do najlepszych.\nRobert skrywa bolesną tajemnicę, obarczył się poczuciem winy, z którego nie potrafi się uwolnić. Próbuje rozpocząć nowe życie, remontując podupadająca stadninę. To, co łączy Adę i Roberta to miłość do koni. Co sprawiło, że ich życie potoczyło się właśnie tak?\nTo moje pierwsze spotkanie z piórem Pani Agaty Suchockiej. Jestem bardzo zadowolona z lektury. Książkę czyta się naprawdę szybko, ale nie jest to lekka obyczajówka, jakiej się spodziewałam. Dzięki tematom, jakie porusza autorka, naprawdę można docenić to, co się ma, bo wystarczy ułamek sekundy, żeby nasze życie diametralnie się zmieniło. Wtedy wszystkie nasze plany, marzenia trzeba głęboko schować i całkowicie przewartościować swoje życie.\nTo książka o rozczarowaniu, głęboko skrywanym bólu, rozgoryczeniu, stracie i trudnych relacjach, ale również o nadmiernych ambicjach, które spychają rodzinę na dalszy plan. Trudno pogodzić się tym, gdy nagle przestajemy być całkowicie sprawni, a ból wypełnia każdą minutę naszego życia. Nie tylko ten fizyczny. Jednak książka daje nadzieję, że mimo wszystko można zacząć od nowa i zacząć żyć normalnie.\nNiezwykle podobało mi się, że autorka mocno skupiła się na odczuwanych przez bohaterów emocjach. Powieść jest bardzo psychologiczna, ale świetnie wpisuje się to w jej nastrój. Ada spadła z samego szczytu i był to dla niej upadek niesamowicie bolesny. Zmieniła się w osobę nie do poznania, stała się kimś, kim nigdy nie chciała być. Jednak warto pamiętać, że mimo wszystkich przeciwności losu warto wziąć życie w swoje ręce i zacząć żyć od nowa.\nJa polecam Wam tę pełną emocji powieść. Uważam, że miłośnicy obyczajówek będą zadowoleni z lektury. Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Replika.\nŻycie, które dobrze znasz może nagle pęknąć, jak bańka mydlana w najmniej oczekiwanym momencie. Jednego dnia jesteś na szczycie, cieszysz się sukcesami, osiągnięciami, a drugiego leżysz na samym dnie, bezbronna, załamana, nie dopuszczasz nikogo do swojego cierpienia, pozostajesz w przeszłości, bojąc się postąpić naprzód, ku teraźniejszości, która cię otacza. Zamykasz się we własnym świecie, nie potrafisz sobie poradzić z tym że życie płynie dalej, pogodzić się z zaistniałą sytuacją. Gdybyś tylko mogła cofnąć czas, inaczej pokierowałabyś swoim własnym losem.\nAda była mistrzynią kraju w ujeżdżaniu, przygotowywała się do olimpiady. Pewnego dnia koń potknął się, na skutek czego zrzucił kobietę na skraj parkuru. Tego feralnego dnia przekreślił jej całą karierę. Teraz z biegiem lat porusza się z trudnością o lasce, zatapia swoje smutki w alkoholu, nie dogaduje się z matką, ani ze swoją dorastającą córką. Jest zgorzkniałą kobietą, która tuła się po znanym osiedlu z psem, wspominając dawne czasy świetności, gdzie była radosna, szczęśliwa.\nRobert jest mężczyzną, który zmaga się z własną, niełatwą przeszłością, skrywa w głębi serca bolesną tajemnicę. Próbuje odkupić winy, którymi sam siebie dawno obarczył. Staje się nowym właścicielem podupadającej stajni. Usiłuje udźwignąć brzemię i przywrócić ją do dawnej świetności.\nNiegdyś oboje kochali konie, teraz niestety to się wszystko skończyło. Czy to się zmieni? Czy miłość do tych cudnych zwierząt znowu powróci?\n,,O jeden krok za daleko" opowiada o dwóch osobach, które zmagają się ze swoją przeszłością. Ady od samego początku nie polubiłam. Irytowała mnie swoim postępowaniem, tak bardzo zatraciła się w swoim bólu, że odtrąciła matkę, ale także własną córkę. Z drugiej jednak strony strasznie mi jej było żal, gdyż ewidentnie dało się zauważyć, że nie potrafiła sobie z tym wszystkim poradzić. W pewnym momencie zgubiła się na zakręcie, nie wiedziała jak zająć się tym życiem, w którym nie było już miejsca dla pasji i zawodów. Robert także nie ma łatwo, dźwiga ogromny bagaż doświadczeń, stara się zatamować krwawiące serce i odpokutować winę, którą sobie sam narzucił. Dwie różniące się osoby, które walczą z podobnym cierpieniem. Ich losy pewnego dnia się splatają, czy razem sobie pomogą i na nowo pokochają konie?\nZajrzałam w głąb psychiki Ady, poznałam jej emocje, przeżycia, rozterki, zmagania, by wrócić do pełnej sprawności. Stałam tuż obok, przyglądając się jej codzienności, towarzyszyłam jej na każdym kroku. Starałam się ją zrozumieć, jej postępowanie, często nie akceptowałam jej decyzji, wiele razy ją oceniałam, krytykowałam. Gdybym przeżyła to, co ona może też miałabym pretensje do całego świata o to, co się wydarzyło. Nie znasz dnia ani godziny, wszystko może się zdarzyć..\nCzytając książkę miałam wrażenie, jakby ta historia miała miejsce w rzeczywistości. Może, gdzieś tam żyje na świecie Ada, która zmaga się z własnymi demonami przeszłości, z którymi nie potrafi sobie poradzić, a także Robert, który skrywa bolesną tajemnicę. Powieść jest bardzo życiowa i prawdziwa. Pokazuje, jak jedno wydarzenie może zmienić całkowicie los danego człowieka. Skłania do myślenia, do zastanowienia się nad tym, co w życiu jest najważniejsze. Gorąco polecam!\nPrzeczytane:2021-05-10, Ocena: 5, Przeczytałam, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2021, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2021 roku,\nPrzeczytane:2020-09-08, Ocena: 5, Przeczytałam, Wyzwanie czytelnicze 2020,\nTo moje drugie spotkanie z twórczością tej pisarki, pierwsze było podczas czytania antologii Gorące lato.\nAutorka, nie stroni od tematów tabu, przedstawia swoje historie wyjątkowo wiarygodnie i bardzo jasnym językiem, co z pewnością jest jednym z plusów, ponieważ książkę czyta się płynnie i z dużym zainteresowaniem.\nPrzyznam szczerze, że główna bohaterka na początku nie zbudziła we mnie zbytniej sympatii, chociaż bardzo jej współczułam i, można powiedzieć solidaryzowałam się z nią w jej bólu, bo sama tego doznaję na co dzień od pewnego czasu. Wiem też jak bardzo potrafi być on uciążliwy zarówno dla ciała jak i dla myśli.\nNie wiem czy to zaokienna aura zbliżającej się powoli jesieni, ale odebrałam książkę bardzo nostalgicznie i nie ukrywam, że kilka razy podczas czytania mocno się wzruszyłam.\nBohaterów tej powieści połączyły dramatyczne sploty ich życia, chociaż każde z nich na swój sposób starało się odreagować, zapomnieć, zwalczyć traumę przeszłości. Dwoje ludzi kiedyś kochających konie, z różnych przyczyn zaczęło winić te zwierzęta za tragizm, jaki przez nie zawładnął życiem ludzi.\nBiorąc tę książkę do ręki, spodziewałam się chyba zupełnie innej opowieści. Z całą pewnością nie spodziewałam się tego, że podczas czytania wyleję tyle łez. Chociaż dobrze wiem, że życie nigdy nie jest usłane różami, a jeżeli już jest, to przecież każda róża ma kolce.\nAutorka porusza trudne tematy, alkoholizm, brak akceptacji, jaką pragnie czuć każde dziecko, walkę z żałobą po utraconych ukochanych osobach, walkę z żalem po utraconych marzeniach i brak akceptacji siebie.\nNa końcu książki autorka pisze, że to bajka. Nie wiem czy łatwo się z tym stwierdzeniem zgodzę. Może to i bajka, ale dla mnie to piękna opowieść o życiu, które nie zawsze jest sielanką, ale to, jakim jest, w dużej mierze zależy tylko od nas. Bo kiedy upadniemy, to albo będziemy próbowali sami się podnieść, albo będziemy siedzieć, użalając się na cały świat i obwiniając o swój upadek wszystko i wszystkich dookoła, albo wyciągniemy dłoń i chwycimy nią mocno drugą, tę wyciągniętą w naszą stronę i wstaniemy z podniesioną głową.\nŁatwo jest poddać się i zrzucić winę na świat, na ludzi, na życie, które jest niesprawiedliwe. Trudniej podnieść się z upadku nie widząc nad sobą tej wyciągniętej pomocnej dłoni. Czy bohaterce tej książki się udało? Przekona się ten, kto sięgnie po powieść i przeczyta ją.\nNiech nikogo nie zmyli, ładna, spokojna okładka sugerująca ciepłą historię powieści obyczajowej, a może nawet przynosząca na myśl coś w rodzaju pięknego romansu z pasją jazdy konnej w tle. Za tą okładką kryje się fabuła pełna niedopowiedzeń, żalów, ludzkich dramatów i niespełnionych marzeń. Może… z odrobiną nadziei.\nTo nie jest książka lekka, łatwa i przyjemna, chociaż czyta się ją szybko. Z całą pewnością wielu skłoni do refleksji i pozwoli spojrzeć na wiele spraw innym okiem.\nTo opowieść o kobiecie, która nie może sobie poradzić z utraconymi marzeniami, a ból fizyczny i rozpacz zasłaniają jej wszystko wokół. To opowieść o kobiecie, dla której kariera była ważniejsza od rodziny, i której ta kariera zamieniła się pewnego dnia w obojętność do całego świata.\nTo opowieść o dziecięcej tęsknocie za miłością, akceptacją i dumą rodzicielską. To przede wszystkim opowieść o samotności na własne życzenie.\nPolecam tę lekturę zarówno paniom jak i panom, ale w szczególności polecam ją czytelnikom, którzy lubią powieści psychologiczne. Mamy tutaj wątki dramatyczne i romantyczne. Mamy dosadnie przedstawioną społeczność małej miejscowości i walkę z nałogiem, którego pionkiem jest nie tylko osoba uzależniona, próbująca „utopić” swoje żale w trunkach. Mamy pięknie pokazaną walkę o miłość w rodzinie i walkę o siebie.\nPrzeczytane:2020-08-17, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam, 52 książki 2020,\n"W chwili, w której uświadamiasz sobie, że będzie bolało już zawsze, przestajesz bać się śmierci."\nJuż przy "Jesiennym motylu" zauważyłam u autorki niebywałą umiejętność przeniesienia na karty powieści otaczającego ją świata. Nie inaczej jest i tym razem. Realizm to główna cecha tej książki. Ta historia jest doskonałym przykładem na to, iż jedna chwila może zmienić wszystko. Życie bowiem jest nieprzewidywalne i nigdy nie wiemy, co dla nas szykuje los. Jednak nic nie dzieje się bez przyczyny.\nAda to postać wzbudzająca skrajne emocje. Z jednej strony wszystko w czytelniku krzyczy, by kobietą potrząsnąć, przypomnieć jej, że ma dla kogo żyć i walczyć. Z drugiej doskonale ją rozumiałam, choć nie pochwalałam jej zachowania i decyzji, by się poddać i odrzucić tych, którym na niej zależy.\n"Staczała się, ześlizgiwała po nabitej drzazgami codzienności, nie mogąc zidentyfikować momentu, w którym się poddała, w którym powiedziała sobie, że to już koniec, że nie ma już nic."\nPostać tajemniczego Roberta zaintrygowała mnie, a i fabuła zyskała na atrakcyjności. Wydarzenia z jego przeszłości odkrywane są przed nami stopniowo, co tylko podsyca ciekawość, aby jak najszybciej poznać całość.\n"Przeczytał ogłoszenie o stajni na sprzedaż i wiedział, że musi uratować to miejsce, musi uratować tego konia, który tkwił tam skazany na ciężarówkę rzeźnika. Że musi uratować siebie."\nSielska okładka książki może wskazywać na miłą opowiastkę (choć na występujący motyw koni pasuje), lecz pod tą otoczką skrywa się wiele trudnych tematów. Agata Suchocka porusza problem alkoholu, który dla głównej bohaterki wydaje się być jedynym panaceum na nie radzenie sobie z rzeczywistością. Jednak jak wiemy alkoholowo-lekowe zamroczenie w takich przypadkach tak naprawdę nie przynosi ulgi, a jeszcze większe staczanie się na dno. Czy Ada będzie w stanie się od niego odbić?\nHistoria Ady wciągnęła mnie od pierwszej do ostatniej strony. Jestem zachwycona tą książkę i przekazem, jaki z niej płynie. Autorka uświadamia, że nigdy nie jest za późno na zmianę nastawienia do życia. Istotną kwestię odgrywa tu również aspekt winy rozpatrywany w dwóch różnych kategoriach, bo dotyczy dwojga bohaterów i tego, co ich spotkało. Kiedy w naszym w życiu wydarzy się coś złego, najczęściej winą obarczamy osoby trzecie. Nie dochodzi do naszej świadomości, że może to my sami popełniliśmy gdzieś błąd i zrobiliśmy o jeden krok za daleko...? Bywa też i tak, iż obarczamy siebie za błąd, za który tak naprawdę to nie my odpowiadamy... Trochę zakręciłam? Nie pozostaje mi zatem nic innego, jak tylko zachęcić Was gorąco do poznania tej historii. Mnie ona porwała, a przede wszystkim dała wiele do myślenia.\n"O jeden krok za daleko" to słodko-gorzka, przejmująca powieść o życiu, pasji, sukcesach i porażkach, tęsknocie za tym, co utracone i nieosiągalne, żalu, samotności, cierpieniu, trudnych relacjach rodzinnych, priorytetach. To książka dająca nadzieję na to, że po każdej tragedii można się podnieść, być silniejszym. Trzeba tylko pozwolić sobie na przyjęcie pomocnej dłoni. I pamiętajmy: to my sami jesteśmy kowalem swojego losu!\nPrzeczytane:2020-08-10, Ocena: 5, Przeczytałam, 2020,\nPrzeczytane:2020-07-27, Ocena: 6, Przeczytałam,\n„Staczała się, ześlizgiwała po nabitej drzazgami codzienności, nie mogąc zidentyfikować momentu, w którym się poddała, w którym powiedziała sobie, że to już koniec, że nie ma już nic”.\nPasja, spełnianie marzeń, sprostanie wymaganiom innym, do tego całe życie dążyła Ada. Kocha konie, jest rewelacyjną amazonką. Startuje w prestiżowych zawodach, jest niedościgniona w tym, co robi. Kariera sportowa stoi przed nią otworem, niedługo ma jechać na olimpiadę. Gdzieś po drodze przydarzył się jej mąż i córka. Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie jedna zła chwila. Ada podczas zawodów spada z konia. Jej niefortunny upadek kończy się dla niej tragicznie. Od teraz nieustannie kobiecie towarzyszy ból, porażka i alkohol. Na jej drodze staje Robert, facet, który skrywa bolesną tajemnicę. Czy dla tych dwojga, bardzo dotkniętych przez okrutny los, jest jeszcze nadzieja na wewnętrzny spokój i szczęście?\nPani Agata dała nam niesamowitą historię. Przepełnioną goryczą, bólem, niespełnionymi zawiedzionymi marzeniami, utratą najbliższych. Porażka w życiu zawodowym jak i osobistym. Nieradzenie sobie z wychowaniem dziecka, zrzucanie odpowiedzialności na innych. Trudne relacje z matką, z mężem, z córką. Pasja i miłość do koni przyćmiewa cały świat, nic więcej się nie liczy. Do czasu… Trzy pokolenia kobiet w jednym domu, tak trudno nawiązać pozytywne, ciepłe relacje. Jest żal, zadawnione winy, poczucie straty i odrzucenia. Alkohol, jako wybawca, chwila zapomnienia, ucieczka od bólu i szarej, brudnej codzienności. Iskierka nadziei, szansa na zrozumienie, wybaczenie, pogodzenie się z zaistniałą sytuacją. Niesamowita miłość do zwierząt.\nSłodko – gorzka, przejmująca powieść obyczajowa. O życiu, sukcesach, porażkach, cierpieniu, poczuciu winy, samotności i o miłości. Od której bardzo trudno się oderwać. Niosąca przesłanie i nadzieję, że zawsze prędzej czy później zaświeci słońce. Wiem, że na pewno sięgnę po inne powieści autorki. Ta za mocno wryła mi się w serce. Bardzo polecam.\nXIX wiek. Z amerykańskiego Południa do Londynu przybywa potomek zubożałego rodu, młody Armagnac Jardineux. Bez pieniędzy, perspektyw, niemal bez dachu...\nTRZECH MĘŻCZYZN JEDNA KOBIETA MROCZNE TAJEMNICE Odrażający, brudni, źli. Piękni, ponętni, szaleni. Tacy właśnie są bywalcy undergroundu. Za dnia studenci...


Subiektywne recenzje!: Liebster Blog Award #2\nDziękuję za nominację: Agnieszce z Książka od Kuchni oraz Sebastianowi z Sebastian Czyta.\nPostanowiłam odpowiedzieć na pytania w jednym poście :)\n"Trzy sekundy" Anders'a Roslund'a & Börge'a Hellström'a\nStaram się czytać w każdej wolnej chwili, nie zawsze mogę to robić każdego dnia. Jednak jeśli już to minimum 40/50 stron.\nFilm? Trudno mi coś polecić, bo mało oglądam. Może "PS. Kocham Cię", ale to z pewnością już znasz :)\nOstatnio to "Chłopaki do wzięcia", nie pytajcie dlaczego, sama nie wiem... Poza tym to "Wspaniałe Stulecie" i "Czarodziejki".\nWydaje mi się, że nie, a przynajmniej nie pamiętam takiej sytuacji.\nTylko jedna? Tak się nie da :) Igrzyska Śmierci - Suzanne Collins, Niezgodna - Veronici Roth, Rosemary Beach - Abbi Glines, Naznaczeni Mężczyźni - Jay Crownover, Ich Noce - Olivia Cunning...\nTo "Chata" William P. Young.\nMoże na tę książkę nie czekałam, ale okazała się ogromnym rozczarowaniem, to "Mięso" Rainer'a Erler'a.\nKawa, ale i herbatą nie pogardzę.\nChyba wybrałabym magiczne Mazury z książki "Zwilczona" albo do "Niepamięci" z serii Wyjdziesz za mnie, kotku? Wioletty Sawickiej...\nPytania od Sebastiana:\nSkąd wziął się u Ciebie pomysł na stworzenie bloga?\nNa dobrą sprawę to sama nie wiem. Decyzje podjęłam spontanicznie. To było w wakacje, przeczytałam bardzo dobrą książkę i stwierdziłam, że fajnie by było z kimś o niej porozmawiać, i tak wpadłam na pomysł stworzenia bloga.\nTo "Billie i jej rodzinka" autorstwa Ann Bryant oraz "Zapałka na zakręcie" Krystyny Siesickiej.\nTrudne pytanie, ale chciałabym mieć moc zamrażania i odmrażania czasu. Wtedy życie stałoby się ciekawsze (szczególnie dla mnie;))\nJesteś rannym ptaszkiem, czy wolisz dłużej spać?\nTo zależy od sytuacji, lubię spać, ale niestety nie mogę sobie na to pozwolić każdego dnia.\nStaram się być szczęśliwa zawsze. A samego szczęścia nie potrafię zdefiniować, bo nawet najmniejsze rzeczy potrafią sprawić, że będę szczęśliwa.\nUlubiony zespół, wokalista, piosenka?\nMam sentyment do zespołu Kaliber 44 i Paktofoniki, kocham słuchać Noisecontrollers i Zatox'a. Obecnie na okrągło słucham tego:\nOglądam "Gwiezdne Wojny".\nMasz jakieś marzenie, które w tej chwili realizujesz?\nStaram się odkładać pieniądze na festiwal Defqon. 1 2016, ale kiepsko mi to idzie...\nTwoje ulubione stworzenie magiczne?\nJaki jest twój ulubiony superbohater i dlaczego?\nMoże nie ulubiony, bo takiego nie mam, ale chyba Superman, bo ratował świat.\nJaki tytuł nosiłaby Twoja pierwsza wydana książka?\nJaki jest Twój ulubiony typ postaci w książkach?\nJaki gatunek lubisz czytać najbardziej?\nJaka książka, Twoim zdaniem, zasługuje na miano najpiękniejszej okładki? Napisz lub wstaw zdjęcie.\nNajbardziej okrutna postać jaką spotkałaś/łeś w literaturze to?\nKsiążki z twardą okładką czy z miękką?\nCzy czekasz na jakąś premierę? (książka, film...)\nOstatnio przeczytana książka to...?\nNominuję Gosię z bloga Blask Książek, oraz wszystkich zainteresowanych :)\nKsiążko Miłości Moja 10 lutego 2016 10:31\nTeż oglądam ,,chłopaki do wzięcia" może nie jakoś nałogowo, ale jak leci to patrzę :D Ja ostatnio zawiodłam się na Anatomii uległości, tak bardzo na nią czekałam, a tak strasznie mnie zawiodła :(\nKatrina 10 lutego 2016 16:15\n"Czarodziejki" kiedyś zawsze oglądałam w wakacje z siostrą :D Mam do tego serialu pewien sentyment.\nBtw. większość superbohaterów w taki, czy inny sposób świat ratowali. Zbyt kreatywni to oni zwykle nie są.\nWioleta Sadowska (awiola) 10 lutego 2016 18:20\nMasz śliczne zakładki :)\nDamian W 10 lutego 2016 19:22\nBardzo ciekawy post. Ja uwielbiam kawe! Jest super\nKittyAilla 10 lutego 2016 22:21\nHm, Wspaniałe stulecie podobno jest dobre :D\nA superbohater... ja tam bym wybrała catwoman :D\nKarolina taak 11 lutego 2016 17:10\ncyrysia 11 lutego 2016 19:32\n"PS. Kocham Cię" też oglądałam i bardzo mi się podobał ten film.\nwerka777 11 lutego 2016 19:42\nJa nie mam ulubionego superbohatera. Powiem szczerze, że to nie do końca mój temat, chociaż jako młodsza dziewczynka uwielbiam Power Rangers. Co prawda nie do końca byli superbohaterami, no ale cóż ;) Dawne czasy. Co do filmu "P.S. Kocham Cię" - cudowny. Pamiętam, że w trakcie jego oglądania kilkakrotnie się rozpłakałam.\nDzięki za odpowiedzi do pytań :)\nA moim ulubionym superbohaterem jest Superman <3 Jeżeli chodzi o kawa czy herbata to chyba kawusia :D\nAlicja P. 14 lutego 2016 13:52\nJa też na okrągło słucham 99 souls :) I mam sentyment do Kaliber 44, nowe utwory są równie dobre !


» PUZZLE 8+1 MIASTO POJAZDY HEADU MONTESSORI\nKod produktu: CZ19848\nUkładanka Montessori 8 + 1 Miasto to dwustronne duże puzzle przedstawiające z jednej strony miasto,\nz drugiej zaś - formy transportu, jak samochód czy karetka pogotowia.\nTo doskonała okazja, by nie tylko ćwiczyć spostrzegawczość, motorykę małą,\nwspierać wrażliwość na kolory i szybkość kojarzenia kształtu z obrazkiem,\nale także by rozpocząć rozmowę o tym, w jaki sposób można się przemieszczać.\nKolorowe rysunki przyciągną uwagę malucha.\nStrona z miastem to wielobarwny, precyzyjny obrazek,\nktóremu dziecko na pewno poświęci wiele czasu, obserwując, odkrywając kolejne szczegóły.\nHeadu opiera swoją działalność o ideę pedagogiki Montessori,\nw której dziecko doświadcza na bardzo wielu poziomach i czerpie z otoczenia wszystkimi zmysłami.\nKażda zabawka jest zatem dodatkowo… pomocą naukową!\nopakowania 18,8 x 18,8 x 6,1 cm


Bezpieczny Experyment - Gdynia\nCentrum Nauki Experyment (al. Zwycięstwa 96/98) zaprasza w dniach 16-17 lipca na pierwsze wydarzenie z cyklu Bezpieczny Experyment.\nUczestników odwiedzą specjaliści w dziedzinie bezpieczeństwa – policjanci. Wakacje to czas rozluźnienia, ale żeby cieszyć się pełnią lata, trzeba koniecznie zadbać o bezpieczeństwo swoje i najbliższych.\nWydarzenie odbędzie się w godz. 10.00-17.00. Wstęp w ramach biletu na wystawę.


agencje seo w artykułach - Bizzit S.A.\ntemat: agencje seo\nW Katowicach działa wiele agencji SEO, z których usług warto skorzystać…. Poniżej przedstawiamy listę katowickich agencji SEO. Bizzit Silence! Inmedium BePerfect Netgo Xann Marketing Bizzit Zakładamy, że dobrze znasz już działania naszej agencji…., czytaj o co to jest seo, marketing szeptany agencje\nWhites K2Search Bizzit Agencja SEO Zgred SEMTEC SEO Unit VISABILITY SeoFly Internetica 1…. SEO Unit Kolejną agencją zajmującą się marketingiem internetowym, którą znajdziesz w Warszawie, jest SEO Unit…., czytaj o agencja marketingu szeptanego, agencja social media\nBizzit Agencja SEO we Wrocławiu Bizzit S.A…. Szukasz doświadczonej agencji SEO z Wrocławia a niewiele mówią Tobie opinie?…, czytaj o agencja pozycjonowanie, agencja marketingu\nRankHouse Kolejną gliwicką agencją SEO jest RankHouse…. Liderem tej agencji jest Grzegorz Skiera, który jest specjalistą SEO i szkoleniowcem. Takaoto Takaoto.pro to gliwicka agencja SEO, której historia sięga 2012 roku…., czytaj o agencja interaktywna, adwords agencje\nJakie usługi oferują agencje SEO/SEM? Czym jest SEO i SEM? Co oferują agencje… Co oferują agencje SEO/SEM? Zakres usług, które znajdują się w ofercie agencji interaktywnych najczęściej jest bardzo szeroki…., czytaj o opinie o agencjach seo, seo agencja\nJuż kolejny rok mamy przyjemność pomagać w organizacji, promować w social mediach i przez pozycjonowanie, wspierać w nagrodach: Międzynarodowy (XIII, czytaj o agencja seo\nSposoby rozliczania się z agencją SEO Współpraca z agencją SEO – czy umowa to konieczność?… jednak umowa o SEO Sposoby rozliczania się z agencją SEO Zanim przejdziemy do właściwego tematu, chcielibyśmy wskazać, z jakimi modelami rozliczania z agencją…\nPlanujesz zlecić pozycjonowanie swojej strony firmowej agencji SEO, lecz nigdzie nie potrafisz znaleźć cennika takich usług?… Zarówno w pierwszym, jak i w drugim przypadku agencja SEO podejmuje działania mające na celu zwiększenie pozycji strony internetowej w wynikach wyszukiwania….\nOfertą agencji SEO powinni zainteresować się w szczególności właściciele stron internetowych o charakterze komercyjnym….\nDoświadczenie agencji SEO Oferta agencji marketingu internetowego Komunikacja i raportowanie działań System rozliczeń w agencji… System rozliczeń w agencji SEO Jeszcze do niedawna wiele agencji SEO rozliczało się „za efekt”, niektóre z nich nadal ten system stosują….


- Nie ma ładunków, których nie możemy przewieźć. Są tylko drogi, na których jest to trudniejsze - zapewnia właściciel Transannaberg Joachim Wiesiollek. Na co dzień jego firma specjalizuje się w przewozach ponadnormatywnych, których wymiary przekraczają normy dozwolone w tradycyjnym ruchu. Promy, statki, dźwigi i łopaty wirnika elektrowni wiatrowych to tylko początek niezwykle spektakularnej listy, która znajduje się w jego portfolio.\n- Przez 30 lat działalności przewoziliśmy niezwykle ciężkie i obszerne ładunki, które wymagały od nas nie tylko ogromnej precyzji i umiejętności, ale także bardzo mocnego i wytrzymałego sprzętu. Dlatego już wiele lat temu zdecydowaliśmy się wprowadzić do naszej floty modele Volvo z serii FH16, które idealnie nadają się do tego typu zadań - tłumaczy Wiesiollek.


Czy jestem umysłem | wiedza wedyjska\nBywa, że myśli wymykają się spod naszej kontroli i tracimy panowanie nad umysłem. Przez głowę przebiegają szalone myśli. Chcemy przestać myśleć o czymś, ale nie potrafimy. Usiłujemy zapanować nad myślami. Staramy się zapomnieć o czymś lub skierować myśli na inny tor.\nWniosek z tego jest taki, że bez względu na to, czy uda nam się kontrolować umysł czy nie, jesteśmy istotą, która usiłuje opanować myśli podobne do galopujących koni. Osoba próbująca okiełznać konia to ktoś inny niż sam koń. A więc my i umysł to nie jest to samo.\nAby zrozumieć dokładniej, że umysł nie jest Tobą, spróbuj zastosować następujące, proste ćwiczenie: przypatrz się jakiejś fotografii lub figurze. Przedmiot, który oglądasz znajduje się przed tobą. Jesteś jego świadkiem, czy też obserwatorem. Następnie zamknij oczy i spróbuj utrzymać oglądaną formę w swoim umyśle. W dalszym ciągu oglądaj ten przedmiot z pozycji świadka, z tą różnicą, że przedmiot obserwowany poprzednio na zewnątrz, teraz oglądasz pojawiający się w twoim umyśle. Jest on teraz bliżej i to jest jedyna różnica. W identyczny sposób, w jaki oglądasz obraz na ścianie, możesz go oglądać w swoim umyśle.\nJest to podobne sytuacji, w której jesteśmy obserwatorami swoich dobrych i złych marzeń sennych. To my jesteśmy tymi, którzy oglądają swoje piękne i brzydkie myśli, to my jesteśmy tymi, którzy próbują pozbyć się złych myśli starając się zatrzymać te dobre. Tak jak ogląda się film, oglądamy bezustanny potok myśli przepływający przez nasz umysł. Czyli kto jest tą osobą, która jest świadoma zmian umysłu? Kto go ogląda? To my - żywa istota.\nAby jeszcze głębiej uświadomić sobie, że nie jesteśmy umysłem możemy posłużyć się przykładem studenta, który często próbuje zmusić swój umysł do skoncentrowania się na nauce, kiedy w rzeczywistości ten próbuje zająć się czymś zupełnie innym, na przykład wspomnieniami zabaw na plaży. Jednakże studiujący przypomina sobie, co w rzeczywistości powinien robić i próbuje ściągnąć swój umysł z powrotem na naukę. Podobnie jest z joginem, który podczas swoich medytacji, próbuje kontrolować wędrujący w różne miejsca umysł. Kto jest świadkiem umysłu przeskakującego z jednego tematu na drugi? Kim jest ten, który próbuje kontrolować swój umysł?! To my - transcendentalna żywa istota, będąca właścicielem ciała i umysłu.\nJeżeli umysł jest niezdyscyplinowany, kto próbuje go sobie podporządkować? Jeżeli umysł ma być kontrolowany, kto ma go kontrolować? Kto próbuje kontrolować umysł? Czyni to jaźń. My próbujemy kontrolować swój umysł. Umysł jest naszą własnością. Nie jest nami.


Zakończył się turniej 1/4 MP juniorów - PodlaskiSport.pl\nZakończył się turniej 1/4 MP juniorów\nkoszykówka / Białystok 2008-05-04 16:17:33\nDziś rozegrano ostatnie mecze turnieju. W spotkaniu o 3 pozycję zwyciężyli młodzi koszykarze z Gliwic. Natomiast w konfrontacji niepokonanych dotychczas zespołów lepsi okazali się gospodarze zawodów, Gimbasket Białystok.\nW pierwszym spotkaniu na parkiecie walczyły drużyny z Gliwic oraz Jeleniej Góry. Mecz o trzecie miejsce w turnieju lepiej rozpoczęli młodzi koszykarze Sudetów. Wykorzystując wiele niedokładności w poczynaniach Britamu, zawodnicy z Jeleniej Góry schodząc na przerwę prowadzili już 12 punktami. Od trzeciej kwarty to młodzi gliwiczanie narzucili swój styl gry i szybko odrobili straty. Wysoko przegrana kwarta wprowadziła nerwowość zespół Sudetów. Młodzi koszykarze stracili pomysł na grę, co wykorzystali przeciwnicy i trzecia pozycja w turnieju przypadła GTK Britam Gliwice.\nW drugim, decydującym o zwycięstwie w turnieju spotkał się Gimbasket Białystok z Siarką Tarnobrzeg. Rywalizacja dwóch niepokonanych dotychczas zespołów zapowiadała się bardzo ciekawie, jednak gospodarze szybko udowodnili, że są znacznie lepszą drużyną. Wysoko wygrane dwie pierwsze kwarty, uniemożliwiły nawiązanie walki przez koszykarzy Siarki. Zwłaszcza druga kwarta(23:5) mogła odebrać przeciwnikom Gimbasketu ochotę na grę. Wynik do przerwy 48:15 świadczy, że tylko cud może odebrać zwycięstwo podopiecznym trenera Maliszewskiego. Tak duża przewaga wprowadziła rozluźnienie w szeregach gospodarzy, przez co w drugiej połowie różnica punktowa cały czas utrzymywała się na poziomie około trzydziestu punktów. Gospodarze odnieśli bezdyskusyjne zwycięstwo zarówno w ostatnim meczu jak i w całym ćwierćfinałowym turnieju.\nBritam Gliwice - Sudety Jelenia Góra 88:80 (19:28, 19:22, 30:12, 20:18)\nBritam: Sobański 28, Cupiał 18, Soehrich 14, Owczarek 12, Kowalski 7, Kaflowski 7, Metera 2\nSudety: Klimek 21, Kiełbasa 18, Raczek 15, Przydryga 13, Chrustowski 9, Radziszewski 2, Horeglad 2\nGimbasket Białystok - Siarka Tarnobrzeg 90:62 (24:10, 23:5, 22:24, 21:23)\nGimbasket: Kromer 25, Sulima 22, Rapucha 13, Zawadzki 7, Iwaniuk 7, Bondar 6, Jabłoński 6, Weremijewicz 4\nSiarka: Woźniak 28, Wdowiak 12, Krakowiak 10, Śmiech 7, Tuderek 3, Pyszniak 2\nM P Pkt\n1 Gimbasket Białystok 3 6 319-236\n2 Siarka Tarnobrzeg 3 5 238-252\n3 Britam Gliwice 3 4 277-287\n4 Sudety Jelenia Góra 3 3 227-286\nwyczes: spływaj topić swoje kompleksy w innym miejscu chłopaku :)\nSkąd opinia i relacja z pierwszego meczu??? Skoro na widowni i na Sali byli TYLKO zawodnicy 5 sędziów i trenerzy?? Czyżby zmyślane?? a może zapożyczone z innego konkurencyjnego białostockiego serwisu?? Bardzo nie ładnie albo wymyślać albo kraść inne relacje.


Dentystka wywalczyła emeryturę w sądzie - prawo medyczne i stomatologiczne, prawo pracy\nDentystka wywalczyła emeryturę w sądzie\nLata pracy w warunkach szczególnych (foto: pixabay)\nZUS nie przyznał dentystce emerytury, gdyż nie przedstawiła ona zaświadczeń dokumentujących wymagany, co najmniej 15-letni, okres pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. Sprawa trafiła do sądu, który uznał racje dentystki.\nPrawdą jest, że walcząca o przyznanie świadczenia emerytalnego nie przedłożyła prawidłowego świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach. Sędziowie uznali jednak, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż wnioskodawczyni, w nieuwzględnionych przez ZUS okresach zatrudnienia, wykonywała w pełnym wymiarze czasu pracę w warunkach szczególnych jako lekarz dentysta. Kobieta zajmowała się łącznie przez 19 lat, 1 miesiąc i 16 dni (wymagany okres 15 lat) przyjmowaniem i leczeniem pacjentów.\nBez znaczenia pozostaje nawet formalne powierzenie wnioskodawczyni stanowiska młodszego asystenta i asystenta, gdyż zaszeregowanie na stanowiskach młodszego asystenta, asystenta i starszego asystenta odpowiadało jedynie stopniowi specjalizacji osoby zatrudnionej i przekładało się na wynagrodzenie. Nie zmieniało to jednak faktu, że osoba zatrudniona na wymienionych stanowiskach w rzeczywistości wykonywała pracę lekarza stomatologa przyjmującego pacjentów.\nO tym, czy praca wykonywana jest w warunkach szczególnych decyduje nie nazwa stanowiska formalnie powierzonego, ale rzeczywiście wykonywane przez pracownika czynności.\nPraca realizowana przez dentystkę odpowiada tej wskazanej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 r. nr 8, poz. 43 ze zm.) - Wykaz A, dział XII „W służbie zdrowia i opiece medycznej”, pod poz. 2 „Prace w zespołach operacyjnych dyscyplin zabiegowych oraz prace lekarzy stomatologów” oraz wymienionej w załączniku Nr 1 do zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 12 lipca 1983 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu zdrowia i opieki społecznej (Dz. Urz. MZ z 1983 r., Nr 8, poz. 40 ze zm.): w dziale XII poz. 2, lit. b „prace lekarzy stomatologów” pkt 1 stanowisko „lekarza stomatologa przyjmującego pacjentów”.\nSędziowie przyjęli, iż dentystka spełniła wszystkie przesłanki niezbędne do ustalenia prawa do emerytury, bowiem legitymuje się ogólnym stażem ubezpieczeniowym w wymiarze ponad 20 lat, stażem pracy w warunkach szczególnych w wymiarze co najmniej 15 lat, ma ukończone 55 lat życia, oraz nie przystąpiła do otwartego funduszu emerytalnego. Tym samym spełniła wszystkie przesłanki do przyznania jej prawa do emerytury.\nSąd Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję ZUS i uznał, że dentystka ma prawo do emerytury.\nsygn. akt VII U 979/15\nZUS sąd emerytura


Radni z Poznania chcą uczcić Lecha i Marię Kaczyńskich. Padła konkretna propozycja! - Poznań, Super Express\nRadni Prawa i Sprawiedliwości z Poznania chcą uczcić Lecha i Marię Kaczyńskich. W piątek zwołano specjalną konferencję prasową, na której przedstawiono konkretny plan. - Dla wielu mieszkańców Poznania, Prezydent Lech Kaczyński i jego żona Maria Kaczyńska, byli wyjątkowymi i ważnymi postaciami polskiego życia publicznego - powiedziała radna Klaudia Strzelecka.\nRadni Prawa i Sprawiedliwości z Poznania chcą upamiętnić zmarłą parę prezydencką: Lecha i Marię Kaczyńskich. Skwer przy poznańskiej Cytadeli miałby nosić ich imię. Szczegóły przedstawili poznańscy radni PiS Klaudia Strzelecka i Mateusz Rozmiarek, którzy podkreślają, że para prezydencka była ważna dla wielu mieszkańców stolicy Wielkopolski.\n- Nie chcemy tym upamiętnieniem dzielić, ale łączyć poznaniaków. Każdy w naszym mieście powinien czuć się wysłuchany, mieć możliwość prezentowania swoich poglądów i tworzenia wspólnej, przyjaznej dla wszystkich przestrzeni publicznej. Wierzymy, że "Poznań dla wszystkich", o którym mówił Prezydent Jacek Jaśkowiak nie był sloganem, a szukaniem możliwego porozumienia - powiedziała radna Strzelecka.\nProjektem uchwały zajmie się rada miasta.


Meriva A montaż tempomatu - strona 2 - Opel Meriva - Silnik Diesel - Forum Opel24 - miejsce dla fanów czterech kółek\nod astry nie pasuje\nkoledzy,jak dorobic tą wiązke do tempomatu do 1.3 cdti\nWitam!! Słyszalem ze mozliwe jest podłaczenie tempomatu w merivie i ze musza byc w manetce 4 kable,u mnie sa tylko 3, wie ktos moze jak doprowadzic 4 kabel w manetce tak aby działal tempomat?Pozdrawiam\nBierzesz cieniutki kabelek długości półtora metra, z jednej strony wpinasz go w puste miejsce przy manetce,a drugi koniec puszczasz do złącza X45 do PINu nr. 2 (są ponumerowane, aktywuj techem lub op-comem. Złącze X45 to przy kompie taka podłużna kostka zapinana taką klamrą do podstawy.\nNo teraz wiem o co chodzi,mam nadzieje tylko ze znajde to złacze X45 ciekawe gdzie moze byc w Merivie,ale mam jakis punkt zaczepienia:-)a co do czujnikow sprzegła i hamulc,to prawdopodobnie sa w kazdym wysokopreznym silniku,ale musze jeszcze sprawdzic.Jak bede miał jakies watpliwosci to sie odezwe,narazie wielkie dzieki!pozdrawiam\nnapisane masz jak wol gdzi szukac tego zlacza\nnormlanie rozbierasz komputer komfortu w podszybiu, wyciągasz sterwonik i do wtyczki złącz x45 wpinasz kabelek do pinu nr2, ciągniesz do śwodka auta i do wtyczki od manetki w wolny pin winasz kabelek...\nbyło setki razy i jest opisane co i jak...\nEdytowane 12 Listopad 2012 przez marmi\npanowie znacie kogos kto w okolicy opola lub czestochowy aktywuje mi tempomat w mery:)\njuż zakupiłem manetke.\nSilnik:z18xe 1.8 16V 125KM\nWitam, jestem sosunkowo młody na forum, ale myśle że dobrze trafiłem z działem. Próbowałem szukać na różnych forach na ten tema, lecz nie znalazłem odpowiedzi na mój problem, a teraz pokrótce postaram sie wyjaśnić o co chodzi.\nOd pewnego czasu zabieram się do montarzu tempomatu w mojej Merivie rok prod.2008 silnik bezyna 1.8 12V 125KM, wszystko zostało sprawdzone, auto fabrycznie zostało wyposażone w manetkę z funkcją tempomatu, czujnik na pedale hamulca jest 4 pinowy, w ecu za pomocą op-coma zostało uaktywniony tempomat, oprócz tego sprawdziłem manetkę i czujnik hamulca op-comem i wszysko pięknie śmiga.Do pełnia szczęścia zostaje czujnikna pedale sprzęgła, samo kunpo ni stanowi problemu, ale niewiem gdzie ten czujnik podłączyć, na róznych forach piszą ze jest tam wtyczka podktórą trzeba podłączyć ten czujnik. Niestety ja niemogę ją znaleść, miałem już odkręcone plastki w okolicy kolumny kierowniczej i ciężko z lokalizacją. Pytanie moje czy jest możliwe że tej wtyczki niemam wcale? w przypadku gdyby ją nie było to jak pociągnąć instalacje aby wszystko zadziałało. Dodam że szukałem schematów elektrycznych w tym temacie i też klops. Jkby ktoś dysponował takowymi schematami byłbym wdzięczny. Licze na was forumowicze\nJesli nie a instalacji wylacznika sprzegla to nalezy ja zrobic. W benzynowych silnikach rzadko jest instalacja przygotowana pod ten wylacznik jesli nie ma tempomatu.\nA mógłbyś doradzić jak taką instalacje wykoną, ewentualnie poratować jakimś schematem?\nto powinno pomc ))\nWielkie dzięki mati11294 za schemat, a w nawiasie światny ten program z którego wysłałęś minaturkę, przyda się również do innych moich pojazdów.\nMam tylko jeszcze jedno pytanko czy ktoś podpowie gdzie znajdę ( w którym miejscu jest zlokalizowane) ZŁĄCZE WTYKOWE X57?\nto bedzie jedno ze zlacz do ecu\nDzieki za podpowiedż, myśle że w tym tygodniu wezmę byka za rogi i zrobie ten tempomat.\nczy idzie aktywowac tempomat za pomoca opel techa?\nDzis aktywowałem tempomat OP-COMem i nie działa aktywowałem tylko w jednym miejscu tzn silnik/programowanie/warianty ecu/tempomat - występuje i nie działa czy gdzieś jeszcze trzeba coś aktywować?\nAktywować należy w ECM i BCM.\nMusisz zaprogramować opcję w nadwoziu jeszcze.\nJesli masz manetke z tempomatem a Ci nie działa to weź zerknij na kabelki... wymontuj cala manetke od tylu zdemontuj plastikowa podluzna pokrywke i sprawdz czy np. nie jest przerwany jeden z dwóch kabelkow.... jest czarny i czerwony i od wlaczanai kierunkow mogl się przerwac / przetrzeć wystarczy przylutować i będzie smigalo sam naprawiałem wiec wiem ze takie psikusy wystepuja ;D\npo co te rady skoro wiadomo czemu nie działała - aktywował tylko w silniku, więc rozbieranie to zbędna robota


Panele fotowoltaiczne. Planowane zmiany w systemie rozliczeń za wyprodukowane nadwyżki prądu - TVN24 Biznes\nTVN24Ministerstwo szykuje zmiany w fotowoltaice. Mateusz Walczak wyjaśnia\nOd przyszłego roku eldorado dla nowych właścicieli paneli słonecznych może się skończyć - pisze poniedziałkowa "Rzeczpospolita". To efekt planowanych zmian w systemie rozliczeń za wyprodukowane nadwyżki prądu.\nChodzi o nowelizację ustawy - Prawo energetyczne oraz ustawy o odnawialnych źródłach energii, którą Ministerstwo Klimatu i Środowiska przekazało do konsultacji publicznych i uzgodnień międzyresortowych.\nObecnie gospodarstwa domowe, które korzystają z przydomowej fotowoltaiki, nadwyżki wyprodukowanej energii elektrycznej oddają do sieci. "Następnie mogą bezpłatnie odebrać do 80 proc. oddanej wcześniej energii w czasie, gdy panele słoneczne nie pracują albo produkują zbyt mało prądu – np. zimą" - wyjaśnia "Rz".\nZmiany dla właścicieli paneli słonecznych\nTeraz - jak podaje gazeta - Ministerstwo Klimatu i Środowiska chce zrezygnować z tego mechanizmu i proponuje, by właściciele paneli słonecznych, którzy wejdą na rynek od 2022 roku, nadwyżki prądu sprzedawali firmom zajmującym się handlem energią. "Rz" informuje, że minimalna cena wynosiłaby tyle, ile średnia cena sprzedaży prądu na rynku konkurencyjnym w poprzednim kwartale – ostatnie dane wskazują na 256,22 zł/MWh.\n"Natomiast w okresie niedoboru energii właściciel paneli będzie musiał ją kupić na rynku – w 2020 r. średnia cena prądu dla gospodarstw domowych wyniosła 537,4 zł/MWh (cena uwzględnia też opłaty dystrybucyjne), a trzeba zaznaczyć, że w 2021 r. rachunki w tej grupie odbiorców wzrosły o około 10 proc. Cena zakupu energii będzie więc zdecydowanie wyższa niż sprzedaży nadwyżek prądu" - czytamy w artykule.\nResort tłumaczy, że zmiany są konieczne, by dostosować polskie prawo do unijnych regulacji.\n"Prawo do sprzedaży nadwyżek energii elektrycznej będzie miało charakter bezterminowy i umożliwi uwzględnienie rzeczywistej wartości energii elektrycznej wprowadzanej do sieci przez prosumentów. Jednocześnie proponowane mechanizmy oraz planowane wsparcie inwestycyjne będą umożliwiały zwiększenie wykorzystania energii na własne potrzeby w czasie bieżącym oraz jej rzeczywistego magazynowania. Dlatego też opłaty sieciowe dotyczyć będą jedynie energii elektrycznej pobranej z sieci. Pozwoli to na zastąpienie obecnie funkcjonującej koncepcji 'magazynu wirtualnego', za który uznawana była sieć elektroenergetyczna' - wskazuje MKiŚ.\nMiliony Polaków czeka wymiana liczników. Jest zielone światło


Wirtuoz - profil w Wykop.pl\nWirtuoz od 7 lat 10 mies. na Wykopie\n45 310 akcji\n10 296 znaleziska\n34 714 mikroblog\nWirtuoz 1 dzień 4 godz. temu via Wykop Mobilny (Android)\nZaliczyłem trening powalen bjj bez umiejętności upadania i padałem na ręce. Mój staw łokciowym w obu ramionach nie zniósł tego dobrze. Po jednym dniu już nie boli non stop, tylko przy obciążeniu, ale jednak nie mogę wykonywać żadnych ćwiczeń z użyciem ramion. Ręce nie są spuchnięte, mam pełną ruchomość, ale boli cholernie.\nPoczkeac kilka dni bez treningów i zobaczyć, czy od razu do lekarza? Rtg coś da?\n#silownia #medycyna #ortopedia pokaż całość\nManiacTeam 1 dzień 4 godz. temu\n@Wirtuoz: Nic nie da bo masz tylko stłuczone łokcie. Smaruj Altacetem i zrób sobie przerwę.\n+: Wirtuoz, garar\nWirtuoz 1 dzień 6 godz. temu via Wykop Mobilny (Android)\nPozycja obowiązkowa dla każdego fana #harrypotter na promocji. Ja zamówiłem, zaraz wrzuca na Peppers to się rozejdzie szybko.\n+: dzoli, promoklocki +4 innych\n@kurlapejter: no ja zamówiłem, 30 tu, 30 tam i się zbiera\nWirtuoz 2 dni temu\nod 9 miesięcy trenuję FBW sakera, ale trochę mi się znudził.\npoleci ktoś jakiś trening na 4-5 dni treningowych?chyba push pull będzie najlepsze?\nna co zwrócić uwagę największą?\nsylwetka na ten moment: https://www.wykop.pl/wpis/63147529/pytanie-do-osob-ktore-okresowo-masuja-i-redukuja-w/\n@MirkobIog: w sensie progres siłowy? si. Po prostu troche mi sie znudzil ten program i czuje tez, ze moglbym bardziej dotyrac miesnie.\n@Gaahl75: a kiedy się jest sredniozaawansowanym? ja juz jestem? ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nmichalxd21 3 dni temu\nJak powstała euforia?\nPewnego razu w HBO:\n-ty a może byśmy stworzyli serial dla nastolatków?\n-przecież to netflix robi.\n-no wiesz, typowo nastolatkowe problemy, uzależnienia, seks i rock'n roll\n-bez tego ostatniego.\n-no dobra. To niech główną bohaterką będzie Zendaya, ta z Disneya, na starcie żeby był szok. Zrobimy z niej totalną ćpunkę i degeneratkę.\n- a drugą bohaterką będzie... Nie wiem, ale weźmy jakąś laskę.\n- nie no i będą się kochać? o tym chcesz serial robić?\n- tak, ale ona niech będzie... hmmm... niech ona będzie trans! może jakąś nagrodę zdobędziemy i krytycy będą przychylniej patrzeć.\n- no dobra. coś jeszcze?\n- tak. Musimy pokazać młodzież taką jaką Pan Bóg stworzył.\n- Duuuużo penisów. Ładne chłopaki z dużymi, stare oblechy z małymi.\n- ehhh, niech będzie, w grze o tron przeszło. Coś jeszcze?\n- Tak. Postaci drugoplanowe. Trzeba to se rozpisać. Mam pomysł na kilka. Jedna niech będzie taką głupią puszczalską laską. Musi mieć duże bimbały i pokazywać je w prawie każdym odcinku.\n- A nie możemy zrobić czegoś dla bardziej wymagających widzów?\n- Nie czekaj. Druga niech będzie ulana, taka której żaden trzeźwy chłop nie chce i ona pójdzie w sex working!\n- Spoko ale...\n- No i musi być jakaś parka. Oczywiście gość kapitan i gwiazda szkolnej drużyny, para idealna ale będą mieć problemy. Napiszemy że ona się puści czy on.\n- No i gangi narkotykowe. Dilerzy. Musimy znaleźć jakiegoś gościa który wygląda jak Mac Miller i ma podobną charyzmę. Gościa z zasadami. A niech jego pomagierem będzie... hmmm, wytatuowany 12 latek!\n- Wytatuowany 12 latek? pogięło cię?!\n- widziałeś kiedyś wytatuowanego 12 latka z gnatem w ręku? No w breaking bad. Dlatego ten serial jest tak zajebisty.\n- Niech ci będzie, aczkolwiek mam zast...\n- Muszą być imprezy. Jak to u nastolatków. Na nich same narkotyki i seks. Dużo seksu, dużo narkotyków. Niech każdy się posuwa z każdym i ćpa wszystko jak leci.\n- i to będzie o 16-17 latkach?\n- Dobra masz budżet, aczkolwiek wątpię by ktoś uznał to za serial o problemach nastolatków.\n- Staryy, zaufaj mi.\n1 sezon później: "Euforia jest pierwszym serialem opowiadającym o prawdziwych nastolatkach. Prawdziwe problemy, uzależnienia i opowieść o akceptacji samego siebie. Nie widzę powodów by określić go inaczej niż najlepszy serial które HBO zrobiło w przeciągu ostatnich lat."\n#euforia #euphoria #hbogo #vod #seriale #pasta pokaż całość\n+: tarkaz, Malinozaur +7 innych\n@michalxd21: można ten serial punktować za różne rzeczy (chociaż w ogólnym rozrachunku się broni), ale ty to zrobiłeś tak nieudolnie, że aż żal\n@michalxd21: widać i czuc\n+: janushek, Farezowsky\npytanie do osób które okresowo masują i redukują. W jakim zakresie oscyluje wasza waga? Zastanawiam się, czy nie przesadziłem z masą, nie podoba mi się mój brzuch XD zaczynałem we wrześniu masę z 80-81kg, teraz mam jakieś 84kg. Pod koniec lutego chcę wejść na redukcję. Marzec - kwiecień - maj - czerwiec, to myślę spokojnie jestem w stanie schodzić zdrowo 1-1,5kg na miesiąc, czyli zacząć wakacje z ~78-80kg. Jak myślicie? Czy może lepiej już zacząć redukcję?\n+: Zevis, paula_pila\nWirtuoz 3 dni temu via Wykop Mobilny (Android)\nDodam, że wzrost 184cm\nOgolnoe zacząłem pod koniec marca ubiegłego roku ćwiczyć. Zacząłem z wagą 88kg. Zrzuciłem do wakacji do mniej więcej 80kg. W wakacje w sumie byłem na zero kcal. No i po zacząłem masę.\nchcę kupić bilet na GP węgier, na trawce miejsce myślę - przez jaką stronę najlepiej? #f1\npierwszy trening za mną, nawet chwilę sparingu zaliczyłem i to z dużo bardziej doświadczonymi przeciwnikami. Oczywiście przegrywałem, bo nawet nie miałem pomysłu na jakąkolwiek dźwignie xd ale obaj powiedzieli, że jestem silny (wagowo byli podobni ~80kg) i to fakt, czułem że siłowo jestem mocny (ćwiczę regularnie na siłowni fbw)\njakieś pomysły jak najszybciej nauczyć się dźwigni i sposobów, żeby to oni odklepywali, a nie ja? xD\n#bjj pokaż całość\nWirtualView 3 dni temu\n@Wirtuoz: polecam ten kanał(Chewjitsu), bardzo fajnie tłumaczy i pokazuje typowe błędy.\nChoir 3 dni temu via iOS\n@Wirtuoz: polecam zacząć od chodzenia na treningi i słuchania trenera ( ͡° ͜ʖ ͡°) wszystkiego w swoim czasie się nauczysz, a jako początkujący biały pas powinieneś skupić się na zrozumieniu różnych pozycji i próbach defensywy. Wraz z doświadczeniem nauczysz się paru poddań, ale pamiętaj - nic na szybko, ten sport to przygoda na długie lata. Position before submission! ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nWirtuoz 4 dni temu via Wykop Mobilny (Android)\nKupili mnie estetyką i spójnością jaką prezentują. W drugim sezonie obrazek jest dopieszczony do perfekcji. To jak grają światłem, to jest fck amazing.\n#euphoria #hbogo #seriale\n+: lubie-sernik, drabulock +11 innych\n@Wirtuoz: jezu tak, obraz i muzyka to miazga dla zmysłów\nzabijamnudetutajczesc 3 dni temu\n@Wirtuoz: bardzo to miłe obrazki są, potwierdzam(｡◕‿‿◕｡)\n#euphoria ten serial to jebany majstersztyk. Drugi sezon to uczta, wizualna, dźwiękowa, fabularna.\n+: lubie-sernik, znikam5 +9 innych\n@Ki3mon: w jakim sensie cukierkowo? Jeśli chodzi o obrazek, to trzymają się założonej konwencji. A jeśli k fabule, to wrzuć wiesz, nie próbują nawet udawać, że przedstawiają jakąś scenkę rodzajową z amerykańskiego liceum, to "bajka" umieszczona w takich a nie innych realiach. Ale dzięki temu w przystępny sposób mogą ukazać niektóre patologie i problemy\nJakieś stronki kanały yt na początek przygody z bjj? Pierwszy trening za mną, mam całkiem niezła sprawność plus duża siłę, nieskromnie przyznam (wcześniej dużo silki), ale nie mam pojęcia o no dźwigniach. Z tego co słyszałem to w tym miesiącu u mnie ćwiczymy techniki obalania, a po treningu mamy sparingi więc fajnie by było coś potrafić więcej #bjj #jiujitsu\ntomek_27 4 dni temu via Wykop Mobilny (Android)\nznikam5 4 dni temu\nPiszcie czy jest dobrze w nowym odcinku bo ja pewnie koło 22 odpalę dopiero, a już się doczekać nie mogę.\n@znikam5: jest dobrze w chuj\nSkromny, a cieszy :)\nZapraszam do kontroli przy poniedziałku ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n#kontrolanadgarstkow #watchboners #zegarkiboners\n+: Generalissimus, BratProgramisty +20 innych\n@zawszespoko: fajnie siedzi ten pasek, skąd on?\nWirtuoz 5 dni temu via Wykop Mobilny (Android)\nPolecicie jakieś kanały yt na których pokazują fajne MOCe? Mogą być z naszego rodzimego podwórka, o ile takie istnieją, lub zagraniczne. Kamil i klocki to spoko typ, ale jego MOC mnie nie kupują specjalnie\n@Szenkes: my own creation - własne konstrukcje\nhttps://www.youtube.com/c/TDBRICKS pokaż całość\nDajcie jakiś #serial #film dla fana kryminałów. Najlepiej #hbogo lub #netflix\n@cotidiemorior: mam Amazona :)\nJak się można tak zapuścić? (╯︵╰,)\nO hotel mafija im wychodzi kozacko, przyznaje\n#polskirap #rap #sbmaffija #bedoes\n+: all_my_friends_are_dead, Spell_17 +4 innych\n@BurakSuchodolski: kiedy on miał dobrą formę?\n@Wirtuoz Ja bym tam widział inną żułtą mordę... ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nPieczarka 5 dni temu via iOS\n@Wirtuoz: Spodobało mu się bycie w negliżu po DtS ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nMam 27 lat i cieszę się jak dziecko z lego, których niestety jako dziecko nigdy nie miałem. Chorowałem na ten zestaw długo (｡◕‿‿◕｡)\n+: WarmWeather, Kryspin013 +168 innych\n@Krmtzzz: dzięki! (ʘ‿ʘ)\n@Durtu: podjebka oczywista\nDo odważnych świat należy. Po ponad pół roku na Tajwanie w końcu uśmiechnęło się do przegrywa szczęście i zacząłem się spotykać z Azjatką, więc już usuwam tag przegryw. Ale jako ze mój autorski ma już sam w sobie nazwę to zostawiam.\nJakby ktoś miał pytania jak to jest się spotykać z Azjatką to zapraszam. Kulturowe różnice mi nie przeszkadzają a wręcz przeciwnie bardziej mnie zachęcają.\nCo ciekawe poznałem ją na turnieju Pokemon, oboje lubimy grać na Switchu i tak spędzać czas.\npokaż spoiler #tajwan #azja #podrywajzwykopem #nintendoswitch #pokemongo\n+: dr_papieros, prawiedobrze +1219 innych\n@LuckyStrike: nie zesraj się ¯\__(ツ)_/¯ słyszałeś o czymś takim jak dowód anegdotyczny? to że ty w swojej bańce coś widziałeś i czegoś doświadczyłeś nie przekreśla wyników badań naukowych (abstrahuję od tego czy takowe są)\nMasz wyjebane ego, ale nie idzie to w parze z wrażeniem jakie robisz\nNie wiem czy było, ale spoko konkurs.\n@Bogaty_grubas: brandzlować się na fejsie swoimi zestawami gdzie każdy to widzi, tak średnio\n+: damw, szwendacz\nAle to jest chad życiowy. Wygryw na każdym polu. Podziwiam go. Mój idol. #f1\n+: Raa_V, TiDiEj +7 innych\nKurde zły obrazek się załączył, wrzucam poprawny:\n+: Penektomia, Jedreqq +59 innych\n@rassvet: przecież to się czyta chlonac stronę za strona, klimat tak gesty, że można viacygo nożem. Piękna książka.\n+: dakas, thedestroyerofeels +8 innych\njak chcesz o tej hwyprawie jeszcze poczytac:\na cos w tym stylu jako fikcja:\nhttps://lubimyczytac.pl/ksiazka/4904433/w-gorach-szalenstwa pokaż całość\nTo uczucie, kiedy Julki z Twittera chcą dla pomówionego grubaska (przynajmniej jak na razie nie ma dowodów na to że jest pedofilem) kary śmierci XD\n#teamx #leksiu #humorobrazkowy\n+: Misza97, Robin__ +626 innych\n@wyindywidualizowany7: to troll\n@topikPajak: ale się okazuje że ta laska miała 15 lat, więc w ogóle cała ta narracja twoja upada i nie ma za bardzo i czym dyskutować.. A to że się trrzasl jak o tym usłyszal (o ile to nie kolejny fejk) to co z tego? Serio uznajesz kogoś winnym po takiej reakcji? XD\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika Wirtuoz\nPopularne tagi Wirtuoz\n#ciekawostki (41) #zainteresowania (30) #swiat (28) #rozrywka (22) #polska (15) #europa (8) #kultura (8) #film (7) #nauka (7) #technologia (6) #sport (5) #android (4) #polskiyoutube (4) #filmy (3) #humor (3) #komputery (3) #podroze (3) #turystyka (3) #youtube (3) #afryka (2) #brazylia (2) #darwin (2) #deezer (2) #gfdarwin (2) #mecz (2)


Milosz Lazin: pośrednik między Jugosławią a Francją\nArtykuł opublikowany 21 grudnia 2007\nJego kraj już nie istnieje. Jednak 55-letni reżyser Milosz Lazin uważa się za Jugosłowianina i będzie obstawał przy swoim. Wielokrotnie nagradzany na festiwalach teatralnych, przybył do Paryża w 1989 roku i wiedzie tu drugie życie bezpaństwowca.\nMilosz Lazin spotkał się ze mną w restauracji w paryskiej dzielnicy Marais, w małej, ciasnej uliczce. Miloszowi, jako stałemu bywalcowi, cieknie ślinka na myśl o lodach tymiankowych lub różanych, które tu zwykle zamawia. Ten jugosławiański reżyser, który do 1989 wystawiał spektakle na scenach narodowych Bałkanów, żyje od tamtej pory jako wytrawny paryżanin.\nPrzed emigracją, Lazin był człowiekiem mocno zaangażowanym w walkę przeciw wszelkim formom nacjonalizmu. Wspomina rozpad kraju i przemoc, która porywa się na jego tożsamość, niezbicie jugosławiańską. Dziś walczy o to, aby uniknąć zapominienia i nie "wymyślać w sobie tożsamości serbskiej lub chorwackiej" w oparciu o nic. Nie chce on przekreślać "swojego jugosłowiańskiego dzieciństwa".\nFrancja, nieplanowany azyl\nByły profesor dramaturgii w Belgradzie, w latach 1982-1990; od 1985 do 1987 dyrektor artystyczny belgradzkiego teatru "Atelje 212", zajmował się produkcjami teatralnymi w całej byłej Jugosławii. Dziś, gdy opowiada z entuzjazmem o nowej generacji reżyserów na Bałkanach, wymienia nazwiska bośniackie, serbskie i chorwackie.\nW jego rozumieniu, pochodzenie etniczne nie ma znaczenia "Miasto, z którym najbardziej się identyfikuję, to Sarajewo". To nie może być przypadek - bośniacka stolica jest najbardziej kosmopolityczna spośród miast byłej Jugosławii. "Ona jest świadoma swoich bogactw", kontynuuje.\nZa czasów młodości Milosza Lazina, rock zanikał na Bałkanach, tym bardziej w Sarajewie. Okres, w którym była Jugosławia otwierała się na świat zachodu: "Wtedy wszyscy marzyli o kapitalizmie", wspomina trochę nostalgicznie. Zafascynowany już wtedy teatrem, Lazin czytał Petera Steina, który pozostawił w nim niezatarte wspomnienie. Stał się świadkiem narodzin teatru bałkańskiego, mimo dominacji austrowęgierskiej w tym regionie.\nJednakże, "moja wizja jest raczej niemiecka lub nordycka" mówi on sam. "Bez szczególnego upodobania dla instytucji teatralnych w stylu francuskim". Według niego, w Niemczech tworzenie jest produktem stałych grup. Podczas gdy we Francji świat teatru zdaje się być zbyt zamknięty, zbyt prowincjonalny, samowystarczalny: "Tutaj, nie widzę prawdziwej auto-analizy", kontynuuje.\nMost między byłą Jugosławią a Francją\n"Nigdy nie chciałem imigrować do Francji", oświadcza z pół-uśmiechem na ustach. Znany w Jugosławii dzięki swojej pracy, w 1989 roku musi emigrować. Nie dla sukcesu: "Byłem świadom tego, że nigdy nie będę mógł stać się reżyserem francuskim", wspomina, "bardzo trudno jest przenieść teatr za granicę".\nAle jego żona, matka jego dzieci, jest Francuzką. Przybył, aby do niej dołączyć i wieść rodzinne życie w Paryżu. Widzi więc siebie jako "pośrednika między byłą Jugosławią a Francją".\nLazin wybrał swoje miejsce, na moście, jako pośrednik, jako tłumacz. Wystawił najpierw "Wyspę Bałkanów", adaptację tekstu Vidosava Stenanovica, z grupą Mappa Mundi Hôtel Europe, którą stworzył. Spektakl jest współprodukcją Narodowego Centrum Dramatycznego Limoges i Montluçon, dwóch miast, w których prowadzi kursy teatralne w liceach. Następnie wystawia "Ines i Denise" Slobodana Snajdera, tym razem współprodukcję francusko-bośniacką.\nZ pewnym dystansem, Lazin przyznaje, że "łatwiej wyemigrować niż wrócić do kraju, w którym się żyło i dorastało, ale który już nie istnieje". Choć bezpaństwowiec, nie jest fatalistą. Od przybycia do Francji bardzo dobrze sobie radzi i żyje z kilku profesji. Pracuje jako dziennikarz w Radio France Internationale w dziale francusko-bośniackim i redaktor (redaguje liczne artykuły o nowościach teatralnych). Nie żyje w nostalgii za przeszłością.\nWreszcie Milos Lazin zastanawia się nad swoim ostatnim projektem, "Kobieta bomba", historii terrorystki, która wysadza się w powietrze pozbawiając życia wpływowego polityka. Sztuka Ivany Sajko, grana przez Compagnie Mappa Mundi.


Rezerwacja Hostel Koncepcja Z Kreskówki Hipster Zajęty Wyszukiwanie Online Wektor Płaski Dom | Darmowy Wektor\nRezerwacja Hostel Koncepcja Z Kreskówki Hipster Zajęty Wyszukiwanie Online Wektor Płaski Dom Darmowych Wektorów\nTuryści z bagażem czekają w recepcji hotelu, idąc przez lobby do windy. recepcjonistki witają gości przy kasie. ilustracja wektorowa dla biznesu hotelarskiego, gościnności, koncepcji podróży\nZestaw elementów hostelu\nTuryści z torbami odprawiający się w hotelu\nVector 3d izometrycznej ilustracji wn? trze holu hotelu z recepcji.\nHotel wybierający szablon wektora ekranu strony aplikacji mobilnej. kroki dotyczące planowania podróży na stronie internetowej. rezerwacja noclegu, apartamentu. hostel, rezerwacja w motelu. interfejs smartfona ux, ui, gui\nTypy pokoi hotelowych szablon wektor ekranu aplikacji mobilnej onboarding. wybór zakwaterowania, apartamentu. pokoje jednoosobowe, dwuosobowe, dwuosobowe. hostel, motel. interfejs smartfona ux, ui, gui\nWybierz pokoje płaskie koncepcja wektor ikona. planowanie podróży pomysł ilustracja kreskówka kolor zestaw. liczba gości. udogodnienia, usługi dodatkowe. rezerwacja online, rezerwacja. izolowany element projektu graficznego\nData wyjazdu i przyjazdu płaski koncepcja wektor ikona. hotel rezerwacja pomysł kreskówka kolor ilustracje zestaw. planowanie podróży, kalendarz. planowanie spotkania. karta klucz. izolowany element projektu graficznego\nLiczba gości płaski koncepcja wektor ikona. hotel rezerwacja pomysł kreskówka kolor ilustracje zestaw. planowanie podróży. rodzaj pokoju. zakwaterowanie dla podróżnika. izolowany element projektu graficznego\nPojedynczy pokój płaski koncepcja wektor ikona. komfortowe zakwaterowanie pomysł kreskówka kolorowe ilustracje zestaw. apartament hotelowy dla jednej osoby. podróżujący służbowo. rezerwacja hostelu, akademika. izolowany element projektu graficznego\nPokój typu twin płaski koncepcja wektor ikona. hostel, mieszkanie mieszkanie pomysł kreskówka kolor ilustracja zestaw. dwuosobowy apartament hotelowy. rezerwacja zakwaterowania. pokój z pojedynczymi łóżkami. izolowany element projektu graficznego\nPokój dwuosobowy płaski koncepcja wektor ikona. hostel, akademik rezerwacja pomysł kreskówka kolorowe ilustracje zestaw. apartament hotelowy dla pary. zakwaterowanie z podwójnym łóżkiem. izolowany element projektu graficznego\nPrzejrzyj szablon wektora interfejsu aplikacji na smartfona monitora. strona aplikacji mobilnych podróży niebieski projekt układu. ekran rezerwacji hotelu. wyszukiwanie noclegów. płaski interfejs użytkownika. wyświetlacz telefonu\nKoncepcja hotelu. obsługa turystyczna, profesjonalna obsługa hotelowa turystów. rezerwacja apartamentu na wakacje za granicą. płaska ilustracja wektorowa\nBaner sieciowy hotelu lub zestaw strony docelowej. obsługa turystyczna, profesjonalna obsługa hotelowa turystów. rezerwacja apartamentu na wakacje za granicą. płaska ilustracja wektorowa\nRezerwacja pokoju hotelowego onboarding szablon wektor ekranu strony aplikacji mobilnej. wybór ceny, udogodnień, miasta, daty. hostel, rezerwacja w motelu. instruktażowe kroki w witrynie. interfejs smartfona ux, ui, gui\nUdogodnienia hotelowe wprowadzający szablon wektora ekranu aplikacji mobilnej. wyposażenie pokoi i usługi — przewodnik po stronie internetowej z ilustracjami liniowymi. wszystko w cenie. koncepcja interfejsu smartfona ux, ui, gui\nHotel wybierający szablon wektora ekranu strony aplikacji mobilnej. rezerwacja noclegu, apartamentu. wybierz pokój i datę. instruktażowe kroki strony internetowej z ikonami. koncepcja interfejsu smartfona ux, ui, gui\nRezerwuj ekran strony aplikacji mobilnej z dołączaniem do hotelu z liniowymi koncepcjami. wybierz hotel, zamelduj się, wymelduj, weź pokój kroki instrukcje graficzne instrukcje. szablon wektora ux, ui, gui z ikonami\nEkran strony internetowej aplikacji mobilnej do rezerwacji hotelu z liniowymi koncepcjami. wybierz hotel, wyposażenie pokoju, funkcję, okres, kroki instrukcji, instrukcje graficzne. szablon wektorowy ux, ui, gui z ikonami\nZnajdź ekran strony aplikacji mobilnej wprowadzającej hotel z liniowymi koncepcjami. strona rezerwacji hoteli. wybierz wyposażenie pokoju opis kroków instrukcje graficzne. szablon wektorowy ux, ui, gui z ikonami\nTypy pomieszczeń szablon wektor ekranu aplikacji mobilnej wprowadzający. zakwaterowanie, rezerwacja apartamentu. jedno-, dwu-, dwuosobowe pokoje hotelowe – przewodnik po stronie internetowej. hostel, motel. interfejs smartfona ux, ui, gui\nUkład szablonu broszury planowania podróży. obsługa biura podróży. bilety, rezerwacja hoteli. ulotka, broszura, projekt nadruku ulotki z liniowymi ikonami. układy stron wektorowych dla czasopism, raportów, plakatów\nUkład szablonu broszury planowania podróży. biuro podróży wybierz trasę, transport, hotel. rezerwacja biletów. ulotka, broszura, projekt nadruku ulotki z liniowymi ikonami. układy stron wektorowych dla czasopism, plakatów\nZameldowanie i wymeldowanie termin płaski koncepcja wektor ikona. rezerwacja hotelu pomysł kreskówka kolor ilustracji zestaw. podróż zaplanowana samodzielnie. kalendarz, data przyjazdu i wyjazdu. izolowany element projektu graficznego


„Saul” by Bartosz Orlewski | niedobre literki\nMistrzem atmosferycznych tekstów jest niewątpliwie Bartosz Orlewski. Tylko u niego western spotka się z filozofią, a światy ze snu rodem zespolą się z wszechobecnym klimatem noir. Myślimy, że każdy już wie jak bardzo oryginalna jest twórczość tego autora. Myślimy też, że już najwyższa pora na jego kolejne opowiadanie.\nTo, co ujrzał było wspólne dla snu i jawy. Konwój wielkich, czarnych ciężarówek wjeżdżających do lasu. Śnił o nich po raz pierwszy w dniu, w którym dobiegający z piwnicy hałas wywabił go z wygodnego fotela. Dwa dni później śnił o nich ponownie, ale tym razem w ogromnym domu znajdował się ktoś jeszcze – w pokoju gościnnym, na wielkim, skrzypiącym łożu, leżała pod czerwoną kołdrą dziewczyna, którą ostatni raz widział dwadzieścia pięć lat temu. Wyglądał wtedy tak samo jak teraz, ona zaś była dzieckiem.\nSaul mieszkał nad jeziorem, pod lasem, w domu przeznaczonym dla wieloosobowej rodziny. Budynek był stary i zaniedbany. Rozpadał się od wielu lat, czasami dość spektakularnie, raz na jakiś czas wielkim hukiem wypłaszając na zewnątrz zamieszkujące poddasze ptactwo. Na ogół jednak konał po cichu, w samotności podsycanej obojętnym skrzypieniem desek podłogowych. Obecny właściciel nie przejmował się pękającymi ścianami, łuszczącą się farbą i tynkiem sypiącym się z sufitu. Zajmowały go inne sprawy.\nTamtego dnia – zanim z niesmakiem położył na stoliku gazetę i zszedł do piwnicy, aby przekonać się, że ma niezapowiedzianego gościa – Saul rozmyślał nad swoją przeszłością. Rozmyślał też nad swoim obecnym imieniem. Przez moment zastanawiał się nawet nad powrotem do jednego ze starych, symbolizujących odwieszone na kołek tożsamości. Odłożył jednak ten pomysł na później i dziarskim krokiem ruszył do piwnicy, zaniepokojony podziemną eksplozją, od której dom zatrząsł się jak osika.\nDziewczyna, którą Saul zastał na dole, na tle dziury ziejącej w ścianie z czerwonych cegieł, wymówiła jedno z jego najstarszych imion. Uśmiechnął się ciepło. I pomyślał o… – sam nie był pewien, o czym pomyślał. Dziewczyna, widząc jego uśmiech, też się uśmiechnęła i zaczęła mówić. Wyrzucać z siebie słowa i zdania, jakby były brzemieniem, z którym przebyła bardzo długą drogę, rozpoczętą po przeciwnej stronie lustra. Mówiła i mówiła. Trochę w języku Saula, a trochę w swoim, którego nie znał. Słuchał jej w milczeniu, uśmiechając się w sposób, w jaki kiedyś – w czasach, o których chciał zawsze pamiętać – uśmiechał się do swojej jedynej córki.\nW pewnej chwili zemdlała.\nSaul położył ją na łóżku w pokoju gościnnym i nakrył kołdrą. Na moment otworzyła oczy i rozejrzała się dookoła. Drżała. Perliste krople lśniły na jej czole.\nSkinęła głową i przytuliła policzek do miękkiej poduszki. Saul wrócił do przerwanej lektury. Zasnął w fotelu. We śnie – gdzieś koło piątej nad ranem, gdy samotność domu wypełniały jęki, jakie wydawała dziewczyna, przewracając się z boku na bok – wyszedł na ganek, gdzie ujrzał wyłaniającą się zza zakrętu wielką, czarną ciężarówkę o ciemnych szybach, a po niej kolejną, jeszcze większą i ciemniejszą, i trzecią, i czwartą, i… ósmą, wszystkie ryczące, kołyszące się na nierównej nawierzchni, rozbijające pasma porannej mgły w drodze ku ścianie strzelistych drzew, za którymi nie było żadnej szosy zdolnej przyjąć te wielokołowe potwory. Gdy ostatni pojazd zniknął w leśnym mroku, Saul otworzył oczy i stwierdził, że siedzi w fotelu, z gazetą rozłożoną na udach. Wyjrzał przez okno. Mlecznobiałe pasma unosiły się nad podjazdem. Z powodu mgły droga była ledwo widoczna, ale las… las znajdował się tam gdzie zwykle, górując nad okolicą, wręcz przytłaczając ją swoją obecnością. Saul wyszedł przed dom, ale nie zauważył śladów opon. Pokręcił się przez chwilę w miejscu, po czym wrócił do środka, spoglądając ukradkiem na drzewa, pomiędzy którymi wiły się wężowe sploty mgły.\nŚniadanie zjedli na tarasie z widokiem na zapuszczony ogród. Francuskie tosty z dżemem i bitą śmietaną. Specjalność Saula. Potem poszli na spacer. Było słonecznie i ciepło. Delikatny wiatr kołysał złotawymi koronami drzew. Na początku szli w milczeniu, które ku ich obopólnemu, choć przeżywanemu z osobna zadowoleniu wcale nie było krępujące. W pewnej chwili Saul poznał jej imię. Astiala-Wegna. Skrócił do je do „Astia”. Brzmiało dziwnie w jego ustach. Dziewczyna chichrała się, jak próbował wymówić je poprawnie. Dał sobie spokój.\nSaul wiedział teraz więcej. Przynajmniej tak mu się wydawało. Nęciła go opowieść dziewczyny. Wypowiedziane przez nią krajobrazy. Odmalowane w namiętnych barwach krainy. Pradawne, pełne niebezpiecznych tajemnic i geopolitycznych problemów rozwiązywanych za pomocą mieczy i zaklęć. Przez moment chciał, aby Astia walczyła po właściwej stronie. Potem uznał, że nie ma to żadnego znaczenia. Nie tutaj, nie dla niego. Może nawet nigdzie. Nie zwerbalizował tych myśli. Wciąż uparcie milczał, smakując wspomnienie słonecznej doliny i majaczących u jej kresu górskich szczytów oraz wież roztaczających karmazynową poświatę. Ujrzał to wszystko po drugiej stronie dziury w piwnicznej ścianie. Przez kilka rozkosznie długich chwil oddychał obcym powietrzem. Potem…\nPolną drogą nadjechał czerwony samochód. Saul rozpoznał kierowcę. Linda zwolniła i zaczęła opuszczać szybę. Saul, uśmiechając się, uniósł dłoń, aby pomachać, ale jego ręka zamarła w połowie ruchu. Linda wcisnęła hamulec. Samochód gwałtownie stanął. Trzasnęły drzwi.\nCo się jej stało? – zapytała Linda, nachylając się nad Saulem klęczącym obok Astii, która ni stąd, ni zowąd osunęła się na ziemię. Znowu straciła przytomność, odparł Saul.\nZawieźli ją do domu. Astia ocknęła się, gdy samochód zatrzymał się na podjeździe. Rzuciła spłoszone spojrzenie Lindzie. Spokojnie, Astia. To przyjaciółka, wyjaśnił Saul.\nDziewczyna skinęła głową. Pozwoliła się zaprowadzić do sypialni i rozebrać. Linda nakryła ją kołdrą, pogłaskała po czole i zeszła do kuchni.\nSaul rozlewał herbatę do filiżanek. Linda usiadła przy stoliku i sięgnęła po cukierniczkę. Zaczęli rozmawiać. Rozmowa dość szybko zeszła na temat Astii. Saul wymamrotał, że to córka przyjaciela. Poznał ją, gdy miała trzy lata. Była uroczym dzieckiem. Bardziej podobnym do matki niż ojca. Linda zmarszczyła brwi. Tak, przyjaciela, kontynuował Saul, stare dzieje. Wspólne przygody. I tak dalej. Sama wiesz co. Brwi Lindy pozostawały nieruchome. Jej rodzice nie żyją. Matka została skrytobójczo zabita. Ojciec zmarł dzień później. Chyba na raka. Chorował od kilku lat. Na barki Astii spadło królestwo. Wielka odpowiedzialność…\nSaul zamilkł i upił łyk herbaty. Okna kuchni wychodziły na taras, na którym dziś rano zjadł z Astią śniadanie. W pamięci mężczyzny odżył smak francuskich tostów. Poczuł ssanie w żołądku. Spojrzał na Lindę i powiedział, dziwnie zasmucony: Jej ojciec był wojownikiem, największym, jakiego znałem. Przez wiele lat nasze ścieżki krzyżowały się. Głównie na polach bitew. Mawiał, że nie ma niczego lepszego w życiu mężczyzny niż zmiażdżenie wroga, zniewolenie jego najbliższych i napawanie się ich lamentem. Parafrazował Temudżyna. Potem, co jest dość zabawne, bo mój przyjaciel znał Roberta Erwina Howarda, cytował go ten austriacki aktor… Saul uśmiechnął się do swoich wspomnień. Tak było, Lindo, zapewnił. Wierzę ci, odparła kobieta. Mężczyzna odchrząknął i odstawił pusty kubek do zlewu. Mój przyjaciel, w odróżnieniu ode mnie, pozostał wojownikiem. Ja wybrałem naukę. Porzuciłem ostrze na rzecz księgi. Zostałem Rene. Linda dopiła herbatę. Wiem, rzekła. Wiem, kim byłeś. Wyjawiłeś mi to tamtej nocy, kiedy… Zagryzła wargi. Proszę, odparł Saul, nie wracajmy do tego. Przyjaciółka pokręciła głową. Mogę ci pomóc, powiedziała, uśmiechając się zachęcająco. W samotności nie znajdziesz ratunku. Ja również. We dwoje mamy szansę. Saul uśmiechnął się półgębkiem. Szansę na co? – zapytał. Na to – odparła Linda i wstała z krzesła. Usta przyjaciół spotkały się nad stolikiem w słodko-gorzkim pocałunku.\nNa to… – powtórzył z wahaniem Saul, a w jego głosie zamiast nadziei pobrzmiewało zwątpienie. Wtedy w Lindzie coś pękło. Wciąż śnisz moje sny? – zapytała. Mężczyzna przełknął ślinę. Tak, odpowiedział, tym razem unikając wzroku przyjaciółki. Linda pokręciła głową. One są moje, powiedziała. Tylko moje. I wyszła z domu. Saul siedział bez ruchu, wpatrzony w niedomknięte drzwi. Zakasłał silnik samochodu. Spod kół trysnęły kamyczki. Linda odjechała, ale ciepło jej ciała, skupione przed chwilą w czerwonych wargach, pozostało na ustach Saula.\nDo pokoju wtargnął intensywny słoneczny blask. Zapowiadał się kolejny ciepły dzień wiosny. Gorąca woda, skraplająca się na ścianach kabiny prysznicowej, otrzeźwiła Saula. Kiedy zszedł na dół, kuchnię wypełniał zapach spieczonego pieczywa. Astia nakładała na poczerniałe tosty dżem ze słoika. Kiwnęła głową na powitanie. Saul podrapał się po ogolonych policzkach i przygotował kawę. Dla siebie po irlandzku – uwielbiał tę elektryzującą mieszankę mocnej kawy, whiskey i brązowego cukru, ukoronowaną spiralą z bitej śmietany. Astia dostała wodę mineralną. Zanim zjadła pierwszego tosta, Saul poinformował ją, że pojadą dzisiaj do lekarza. W kilku zdaniach wyjaśnił dlaczego. Dziewczyna najwyraźniej zrozumiała jego obawy. Pobladła i popatrzyła na zachwaszczony ogród. W jej spojrzeniu było coś niepokojącego. Poza garścią żalu, złości i niedowierzania. Coś złowieszczego – coś, czego Saul nie potrafił zidentyfikować, a tym samym wpleść w sieć swoich przekonań, w jakąś potencjalną przesłankę możliwego rozumowania, którego wniosek mógł mieć posmak świtu bądź zmierzchu.\nW klinice spędzili całe popołudnie. Zaprzyjaźniony lekarz poddał dziewczynę badaniom radiologicznym. Tomografia i rezonans magnetyczny czaszki. Dla pewności powinno się wykonać jeszcze badanie hispatologiczne, dodał, gapiąc się na monitor. Nie dzisiaj, odparł Saul. Lekarz złożył usta w dziobek i cmoknął. Ekran wypełniało zdjęcie mózgu Astii. Niedobrze, mruknął. Saul podążył za jego spojrzeniem. Ta ciemna plama, onkolog popukał palcem w ekran, tłumaczy objawy: zawroty głowy, intensywny ból, nudności, pogorszenie ostrości widzenia, drętwienie kończyn. Rozumiesz, co to oznacza? W pomieszczeniu zrobiło się cicho. Słychać było tykanie zadanego przez lekarza pytania. Saul pomyślał o karmazynowych wieżach, wyrastających spomiędzy górskich szczytów. To ku nim wiodła twierdząca odpowiedź na ponowioną przy śniadaniu prośbę. Westchnął i zapytał: Jakie ma szanse? Lekarz splótł dłonie. Znamy się nie od dziś, Saul. Mam być szczery? Saul wyprostował się na krześle i odparł: Jak zawsze, stary.\nTykanie pytania ucichło.\nPóźniej Saul i Astia pojechali na zakupy. Saul powiedział, że przygotuje na kolację coś przepysznego. Wracając ze sklepu, mijali dom Lindy. Było już późno. Noc kończyła otwierać przepastnie ciemne ślepia. Saul odruchowo zwolnił. Zerknął na werandę skąpaną w świetle wylewającym się z holu. W pokoju na piętrze blask monitora oświetlał kocią twarz Lindy. Jej zielone oczy śledziły wpisy na Twitterze. Czas się pożegnać, pomyślała i sięgnęła po myszkę. Gdy rozległo się pierwsze kliknięcie, Saul dodał gazu. Wkrótce terenowy samochód zniknął za zakrętem. Kilkadziesiąt wpisów później Linda przeciągnęła się i ruszyła po skrzypiących schodach na górę. W sypialni, na równo zaścielonym łóżku, leżał cały jej rynsztunek. Przymierzając kolejne stroje, myślała o Saulu. Każde z nas ma własną historię, uznała w końcu i zważyła w dłoni niewinnie wyglądającą armatę.\nSaul był wtedy w kuchni, zajęty krojeniem składników na zupę dyniową. Astia tańczyła w salonie. Z głośników dolatywały takty „Rolling in the deep” – Adele snuła śpiewnie historię miłosną. Biodra Astii kołysały się łagodnie. Nawet Saul podśpiewywał pod nosem. Bulion bulgotał na kuchence. Potem wino. I zupa. Przepyszna. Gęsta, kremowa, z dodatkiem żółtego sera. Wznieśli toast za jutro – Saul obiecał, że wyruszą zaraz po śniadaniu. Astia rzuciła mu się na szyję i wycałowała go. Więcej zupy, wina i muzyki. W pewnej chwili lichymi fundamentami domu wstrząsnęło „Highway to hell”. Saul nie tłumaczył Astii tej ani innych piosenek. Dziewczyna chłonęła jego świat na swój sposób, mając w pamięci opowieści ojca.\nTańczyli do północy. Gdy się rozchmurzyło, a gwiazdy wykwitły na granatowym niebie, padli wyczerpani na fotele. Wybrzmiewał śpiew Dani Klein w „Don’t cry for Louie”. Astia roześmiała się i powiedziała: Ojciec nigdy nie wspomniał, że jesteś kucharzem. Kucharz-wojownik. Dziwne. Wręcz niespotykane tam, skąd pochodzę. Saul podszedł do wieży i nastawił „Rumour has it”. Głos Adele zaiskrzył na tle perkusji wybijającej zawadiacki rytm. Kiedyś byłem też uczonym, odparł. Filozofem, matematykiem i fizykiem zarazem. Jednym z największych w dziejach tutejszej ludzkości. Ale minęły stulecia, a moje teorie, choć wciąż eleganckie, okazały się fałszywe. Rzeczywistość rozbiła je w pył, oszczędzając szczegóły. Dające się ocalić fragmenty, osadzone na rozumowaniach oszlifowanych jak diamenty. Ale są i pozytywy. Znajdziesz mnie w Internecie. Chociażby w Stanfordzkiej Encyklopedii… Saul zauważył, że Astia nie słucha. Dziwny grymas wpełzł na jej twarz. Dziewczyna zgięła się w pół. I zwymiotowała. Zupą. Winem. Resztkami zadowolenia. Może nawet szczęścia. Nic nie mówiąc, zaprowadził ją do sypialni. Przebrał i położył do łóżka. Zasnęła, zwinąwszy się w kłębek. Gdy wychodził, skrzypnęły nienaoliwione zawiasy. Astia drgnęła, przekręciła się na lewy bok. I zanurkowała głębiej, bliżej sennego dna, gdzie drzemały koszmary.\nSaul ściszył muzykę. I usiadł w fotelu, z lampką brandy w dłoni. Siedział tak i siedział, starając się nie myśleć. Czas wlókł się jak okulawiony osioł. W pewnej chwili Saul zrobił się głodny. Poszedł do kuchni, aby podgrzać zupę dyniową, a gdy wrócił do salonu, usłyszał hałas na schodach wiodących do piwnicy. Dobiegał zza uchylonych drzwi. Trzeszczały deski. Ktoś oddychał. Dźwięczało jakieś żelastwo. Saul odstawił talerz z zupą na stół i wyciągnął z szafy pas z bronią. Następnie zgasił światło. Drzwi uchyliły się szerzej. W korytarz wkroczyła jakaś postać. I następna. Poruszały się ostrożnie. Kiedy weszły do salonu, z głośników buchnęła perkusja. Potem głos Adele. Pogrzebacz wyłonił się z mroku niczym błyskawica. Pękła czaszka. Zatańcowały kawałeczki mózgu. Saul wyszarpnął miecz z dłoni osuwającego się mężczyzny. Ciął przez szyję kolejnego. Skoczył w bok. Uderzył na odlew. Poczuł na twarzy krople krwi. Zakrzywione ostrza spotkały się w ciemnościach. Trysnęły iskrami. Saul walczył w skupieniu. Ze spokojem. Zgrabnie przeskakując nad zalegającymi na podłodze ciałami. Napędzany elektryzującym głosem Adele. Do czasu, gdy utwór zwolnił. Ostatni przeciwnik okazał się kobietą. Srebrzyste światło, którym rozbłysła jej dłoń, rozpędziło mrok, ukazując zaokrągloną buźkę w aurze ciemnych włosów. Nieznajoma była ciemnoskóra. Skąpo odziana. Na jej nadgarstkach i kostkach pobrzękiwały bransolety. Recytowała coś zawzięcie. Długim palcem wskazywała Saula. Mężczyzna nie czekał, aż uderzy w niego zaklęcie. Sięgnął do olstra, odciągnął kurek i wypalił z rewolweru. Czarodziejka osunęła się po ścianie. Adele śpiewała:\nZaiste, mruknął Saul i zapalił światło, aby policzyć zabitych. Następnie pozbierał broń i zszedł do piwnicy. Był pewien, że zamachowcy przyszli przez dziurę w ścianie. Wyjrzał na drugą stronę. Tam też była noc. Odległe wieże lśniły karmazynową łuną. Cofnął się do domu. Wbiegł na piętro. Astia leżała na plecach. Oczy miała otwarte. Nie spała. Nie spoglądała jednak na sufit. Na nic nie patrzyła. Saul zbadał jej puls.\nPotem zabrał z komórki z narzędziami łopatę i wykopał po drugiej stronie lustra ogromny dół. Wrzucił do niego ciała. W sumie – siedmiu zabitych. Po zasypaniu dołu, nalał sobie kieliszek brandy i spoczął w fotelu. Był przepocony i zmęczony. Ciążyły mu powieki. Co chwilę otwierał oczy i rozgrzewał gardło bursztynowym trunkiem. W końcu zasnął. Śnił o konwoju wielkich, czarnych ciężarówek znikających w lesie. Spomiędzy drzew przezierała gigantyczna twarz Lindy. Śnisz moje sny, powtarzała oskarżycielsko przyjaciółka.\nPo przebudzeniu Saul wziął prysznic. Zjadł śniadanie. Wyciągnął z szafy zakurzony rynsztunek. Oczyścił broń, wypolerował ostrza, skompletował amunicję. Działał jak automat, nie myśląc wiele. Potem pozmywał naczynia i wsadził do lodówki zupę dyniową. Z kubkiem gorącej kawy wyszedł na ganek. Słońce przygrzewało zza szarych chmur. Na drodze pojawiła się pierwsza ciężarówka. Jej silnik warczał złowrogo. Za nią toczyły się następne. W sumie osiem – ryczące, kołyszące się na nierównej nawierzchni, rozbijające pasma porannej mgły w drodze ku ścianie strzelistych drzew, za którymi nie było żadnej szosy zdolnej przyjąć te wielokołowe potwory. Na razie wszystko się zgadzało. Saul oparł się o belkę podtrzymującą zadaszenie i upił łyk kawy. Gdy ostatnia ciężarówka zniknęła za drzewami, nadjechała Linda. Niebezpieczna i uzbrojona. Wciśnięta w obcisły pancerz, podkreślający apetyczne krzywizny jej ciała. Ujrzawszy przyjaciela, pomyślała, że Saul wygląda jak muszkieter, który spędził trochę czasu na planie filmowym jakiegoś niskobudżetowego westernu o życiu w postnuklearnej przyszłości. Przyśpieszyła. Drzewa zasunęły się za jej furgonetką. To twoje sny, Lindo, powiedział Saul. Tylko twoje. Poza tym… Każde z nas ma własną historię. Z tą myślą wszedł do domu i, z plecakiem przerzuconym przez ramię, pomaszerował do piwnicy, a stamtąd do świata Astii. Minął świeży grób i ruszył ku zielonym łąkom doliny, nad którą górowały karmazynowe wieże.\nTak mogłoby być, pomyślał. Mogłoby…\nZamrugał powiekami. Nadal siedział w fotelu. Kieliszek wypadł mu z dłoni. Brandy zdążyła wsiąknąć w podłogę. Woń potu i śmierci wypełniała pokój. Zgadzało się kilka faktów. Ciał już nie było; spoczywały w grobie. Astia leżała na plecach. Oczy miała otwarte. Nie spała. Saul pogładził zimny policzek dziewczyny i odgrzał zupę. Wciąż miał czas. Śmierć zbliżała się powoli. Zjadł więc bez pośpiechu posiłek. Przygotował rynsztunek i prowiant na drogę. Do kompletu dołożył broń. Potem wyszedł przed dom, odprowadził wzrokiem czarne ciężarówki, pomachał przyjaciółce na pożegnanie i wypił w salonie strzemiennego. Przez cały ten czas myślał o tym, kim niegdyś był. I kim, pomimo stuleci metamorfoz, pozostał. A potem – po wypiciu z ulubionego kubka ulubionej kawy – umarł w fotelu, wolny od jakichkolwiek wątpliwości.\nAstia zamrugała powiekami.\nSzła dziarskim krokiem. Wyspana, wypoczęta, zdrowa. Dookoła falowały zielone łąki. Niebo raziło błękitem, a odległe wieże błyszczały krwistą czerwienią. Wracała po swoje królestwo. Dla zemsty i sprawiedliwości. A także po wiedzę, której zazdrośnie strzegli nieludzcy mieszkańcy wież. Pradawni czarnoksiężnicy o zmumifikowanych ciałach i duszach głębszych niż bezdenna otchłań między gwiazdami. Znów była silna, pewna swej mocy i umiejętności. Z daleka – za sprawą ponczo, kapelusza i olstrów z rewolwerami, które zostawił jej Saul – wyglądała na rewolwerowca. Pod ponczo kryła się jednak misternie wykonana kolczuga, a w pochwie przewieszonej przez plecy tkwił ojcowski miecz.\nSaul zadowoliło to, że założyła jego ulubiony strój z czasów Dzikiego Zachodu. Cieszył się również nowym światem. Bogactwem dostrzeganych szczegółów. Saul bowiem, jak każdy nieśmiertelny, nawykowo skupiał uwagę na szczegółach i różnicach. Na tych wszystkich drobnostkach, które pod warstwą gatunków i rodzajów składały się na nieskończenie różnorodną rzeczywistość. Z powodu jej nieprzebranych bogactw nigdy nie odczuwał znużenia swoim życiem. A już niedługo będzie radował się życiem Astii. Bo będzie nią. Tak jak kiedyś Rene. I innymi śmiertelnikami, których wyrwał z objęć śmierci.\nNa razie spoglądał oczami Astii na karmazynowe wieże. I czekał.\n« Before „Fabryka” by Michał Stonawski 3 września, 2013\nAfter„Quasi-paradoksalne antyprzypadki Mordodupa…” by Rafał M. Skrobot 10 września, 2013 »


– ściany wykonane z bali litych gr. 44mm: 115 000 zł\n– ściany wykonane z bali klejonych gr. 62mm: 133 000 zł\n– ściany wykonane z bali klejonych gr. 84mm: 145 000 zł\n– ściany wykonane z bali klejonych gr. 104mm: 157 000 zł\n– ściany wykonane z bali klejonych gr. 120mm: 167 000 zł\n– ściany wykonane z bali klejonych gr. 134mm: 175 000 zł\n– okna trzyszybowe: 3 000zł\n– ocieplenie dachu wełną mineralną gr. 250mm o współ. przenikania ciepła λD = 0,033 W/mK: 4 000zł\n– ocieplenie ścian zewnętrznych wełną mineralną gr. 200mm o współ. przenikania ciepła λD = 0,033 W/mK, wykończone od wewnątrz deską boazeryjną gr. 19mm lub płytą OSB gr.15mm, przygotowaną pod położenie płyt GK: 6 000zł\n– taras niezadaszony 12m²: 5 000zł + zadaszenie: 8 000zł\n– taras niezadaszony 18m²: 8 000zł + zadaszenie: 9 000zł


Informacje na Temat Publikacji Filmów z Wykorzystaniem Materiałów z Gier Ubisoft [Archive] - Ubisoft Forums\nUbisoft Forums > Ubisoft > Ogólne > Informacje na Temat Publikacji Filmów z Wykorzystaniem Materiałów z Gier Ubisoft\nView Full Version : Informacje na Temat Publikacji Filmów z Wykorzystaniem Materiałów z Gier Ubisoft\nOstatnia aktualizacja: Styczeń 2016.\nJest dla nas niezmiernym szczęściem posiadanie tak licznej grupy fanów aktywnie zaangażowanych w nasze gry.\nPublikowanie filmów wykorzystujących materiały z gier firmy Ubisoft (takich jak recenzje, poradniki itp) na stronach internetowych, serwisach YouTube i podobnych jest dozwolone, pod warunkiem że dany film spełnia poniższe warunki:\nMateriały z naszych gier takie jak dialogi, muzyka, dźwięk oraz przedmioty nie są rozdzielone i wykorzystywane osobno.\nJeśli nie posiadasz zezwolenia z naszej strony, prosimy o nie publikowanie materiałów typu gameplay z gier które nie zostały oficjalnie dopuszczone do sprzedaży. Opublikowanie takich materiałów może spowodować ich zablokowanie przez Ubisoft.\nMożesz dowolnie monetyzować utworzone przez siebie materiały w ramach programu YouTube Partner oraz podobnych, chyba że utworzony przez Ciebie materiał będzie zawierał muzykę objętą prawami autorskimi która jest widoczna w systemie YouTube Content ID lub podobną technologią wykorzystywaną przez podobne serwisy. Po udostępnieniu Twojego materiału wideo możesz otrzymać powiadomienie że Twój materiał został już zajęty (i zmonetyzowany) przez posiadacza praw autorskich danego utworu. Oznacza to również że w Twoim materiale mogą pojawić się reklamy umieszczone przez posiadacza praw autorskich danego utworu. W większości przypadków Twoje wideo nie zostanie zablkokowane, a samo powiadomienie ma tylko na celu poinformowanie Cię że dany materiał został w całości zmonetyzowany przez posiadacza licencji. Prosimy o nie podważanie praw autorskich, za wyjątkiem sytuacji w których posiadasz licencję na wykorzystanie danego utworu otrzymaną bezpośrednio od posiadacza danych praw autorskich. Jeśli nie posiadasz odpowiedniej licencji, Twój materiał może być udostępniony tylko i wyłącznie na zasadach non-profit.\nJeśli Twój kanał YouTube jest objęty umową z Multi-Channel Network (MCN) gdzie MCN zajmuje się monetyzacją w Twoim imieniu, skontaktuj się z Twoim MCN lub posiadaczem praw autorskich do danego utworu w celu upewnienia się że Twój MCN posiada odpowiednią umowę z kompanią posiadającą odpowiednią licencję.\nDostęp do Twojego materiału wideo nie może wymagać uiszczenia jakichkolwiek płatności.\nDostep do Twojego materiału wideo nie może wymagać posiadania osobnych licencji lub konieczności poniesienia opłat w celu uzyskania dostępu.\nTwój materiał wideo nie może propagować rasizmu, seksizmu, homofobii lub zawierać zawartości uznanych za ofensywne. Zastrzegamy sobie prawo do usunięcia każdego materiału wideo który będziemy uważać z jakichkolwiek powodów za nieodpowiedni.\nPostaraj się aby Twój materiał wideo był poświęcony tematyce gier, i nie poruszał tematyki uważanej za kontrowersyjną.\nTen regulamin odnosi się tylko i wyłącznie do materiałów firmy Ubisoft. Jeśli Twój materiał wideo będzie zawierał utwory muzyczne do których prawa są w posiadaniu firm trzecich (dotyczy to również utworów które są zawarte w naszych grach), lub materiały które nie należą do firmy Ubisoft, musisz upewnić się że posiadasz prawa do wykorzystania tych materiałów – prawa do ich wykorzystania musisz zdobyć samodzielnie.\nTen regulamin ma na celu umożliwić Ci tworzenie materiałów wideo które umożliwią Ci bycie kreatywnym. W związku z tym zwykłe odtworzenie utworzonych przez nas materiałów takich jak trailery, reklamy lub zawartość z gier która nie jest dynamiczna (jak np. przerywniki w grze) nie jest zgodne z przesłaniem tego reulaminu, nie jest przez nas autoryzowane, i najprawdopodobniej spowoduje zablokowanie utworzonego przez Ciebie materiału. Ten regulamin w pierwszej kolejności zachęcić naszych fanów do bycia kreatywnymi i twórczymi. Zwykłe odtworzenie istniejącego już materiału nie zachęca do ani jednego ani drugiego. Stać Cię na więcej.\nTen regulamin nie jest wyrażeniem zgody na rozpowszechnianie naszych gier poprzez udostępnienie ich na Twojej stronie, dotyczy to zarówno gry jako całości jak również jej części. Nie ma to nic wspólnego z kreatywnością lub ekspresją – jest to zwykłe piractwo. Zastrzegamy sobie prawo do usunięcia każdej zawartości która jest tylko odtworzeniem naszych gier, zarówno w całości jak również ich części.\nNie przestrzeganie powyższego regulaminu może spowodować, że Ubisoft podejmie działania mające na celu usunięcie lub zablokowanie utworzonego przez Ciebie materiału. Dodatkowo zastrzegamy sobie prawo do zmiany powyższego regulaminu w dowolnym momencie, z dowolnych przyczyn. Informacja na temat planowanych zmian zostanie przez nas opublikowana na stronie zawierającej ten regulamin z 15-dniowym wyprzedzeniem.\nPamiętaj, nie chcemy zajmować się nadzorowaniem fanów zajmujących się publikowaniem materiałów wideo – bardziej nam zależy na skupieniu naszych wysiłków na tworzeniu naszych gier.\nNa koniec chcielibyśmy poinformować, że nie posiadamy załogi która zajmowałaby się wydawaniem osobnych pozwoleń wydanych na żądanie, tak więc prosimy o nie kierowanie do nas próśb o wydanie takich pozwoleń. Jeśli otrzymasz prośbę o przedstawienie zezwolenia lub licencji na wykorzystanie naszych materiałów, przedstaw powyższy regulamin. Jest on dostępny na stronie. (https://www.ubisoft.com/en-US/videopolicy.html)\nJeśli masz jakiekolwiek pytanie które dotyczyłoby kwestii która nie jest poruszona w powyższym regulaminie, skontaktuj się z nami za pomocą adresu VIDEORIGHTS@UBISOFT.COM.


Bazując na opracowaniach etnografa dra Jana Łuczkowskiego, prezentujemy dawne zwyczaje w opoczyńskiem związane z wieczerzą wigilijną i Bożym Narodzeniem\nPo pełnym zadumy i ascezy adwencie, przychodzi wigilia Bożego Narodzenia. Do dziś panuje, nie tylko w opoczyńskiem, staropolskie przeświadczenie, że przebieg wigilii Bożego Narodzenia będzie rzutował na tok nadchodzącego roku.\nDawniej w naszym regionie panowało przekonanie, że gdy tego dnia kobieta jako pierwsza przekroczy progi naszego domu, to przyniesie nam to nieszczęście, słabszy przychówek w gospodarstwie, a apogeum pecha nastąpi wówczas, gdy niewiasta będzie chciała coś od nas pożyczyć. Powszechnie wierzono także, że jeśli dziecko będzie w ten dzień niegrzeczne i dostanie od rodziców lanie, to na karę cielesną będzie zasługiwał przez cały rok. Dziadkowie zatem często upominali wtedy swoje dzieci, by wobec swych pociech nie używali w wigilię siły, nawet gdy latorośle swoim nagannym zachowaniem bardzo sobie na klapsa zasłużyły.\nPod nakrycie, oprócz sianka, wkładano pieniążek na szczęście, by przez cały rok domownicy mogli cieszyć się dobrobytem i przypływem gotówki. Na wsiach, w kącie izby ustawiano wiązkę prostej słomy, którą w Nowy Rok obwiązywano drzewa w sadzie.\nWieczerzę wigilijną koniecznie musiało poprzedzić pojawienie się na niebie pierwszej gwiazdki. Wypatrywano jej z niecierpliwością, a gdy się pojawiła, siadano do stołów. Tę jedyną w roku kolację rozpoczynano wspólną modlitwą, po czym następowało łamanie się opłatkiem połączone z życzeniami. Na stole wigilijnym, nakrytym białym obrusem, nie mogło zabraknąć wówczas: klusek z makiem, kaszy z wodą gruszkową, ryb, chleba, pączków oraz pierogów z kapusty i grzybów. Zamożniejsze rodziny przygotowywały nieparzystą liczbę jedenastu potraw. U uboższych było wtedy siedem lub dziewięć postnych dań.\nJak nakazuje staropolska tradycja, przy stole pozostawiano jedno wolne miejsce dla zabłąkanego wędrowca, którego regionalna gościnność nakazywała przyjąć jak najgodniej. Według ludowych guseł, jedna z "czarnych przepowiedni" głosiła, że do wieczerzy powinna zasiąść parzysta liczba osób, bo w przeciwnym przypadku któraś z nich umrze w nadchodzącym roku. Stąd też, aby tego uniknąć w rodzinach, gdzie była nieparzysta ilość domowników, jedno nakrycie ustawiano dodatkowo. Należało jeść dużo i skosztować każdej potrawy, by w nowym roku nikomu nie dokuczał głód. Przy końcu wieczerzy panny wróżyły sobie, aby dowiedzieć się co ich czeka w przyszłości. Wśród wariantów było szybkie zamążpójście, powodzenie u płci przeciwnej lub staropanieństwo.\nPo posiłku, pozostałe resztki jedzenia skrzętnie zbierano i zanoszono zwierzętom. Z aptekarską dokładnością wydzielano dokładnie po trzy łyżki każdej potrawy i dołączano do nich opłatek. Jedzenie podawano jednak wyłącznie tym gatunkom zwierząt, które były świadkami narodzin Jezusa w Betlejem.\nPowszechne było także powiedzenie, wróżące dostatek na wsi: "Wigilia jasna ? stodoła ciasna". Zatem, gdy wigilijny dzień był słoneczny o bezchmurnym niebie, a noc gwieździsta, zapowiadało to urodzajne plony w przyszłym roku.\nWieczór wigilijny jedynie rozpoczyna cykl świąt, kończący się dopiero świętem Trzech Króli. Dawniej w opoczyńskiem świętowano zupełnie inaczej. Nie odwiedzano wówczas najbliższych, nie gotowano, a nawet nie sprzątano, natomiast drugi dzień, tzw. św. Szczepana, był przepełniony radością, a chaty pełne gości.\nKilkuosobowe grupy przebranych kolędników aż do Trzech Króli odwiedzały w zimowe wieczory domowników, składając im życzenia i śpiewając kolędy. Od hojnych gospodarzy dostawali poczęstunek. Wśród kolędników nie mogło zabraknąć anioła z gwiazdą, Heroda, Żyda, diabła i śmierci. Bogatsi kolędnicy nosili wystrojoną szopkę przedstawiającą narodziny dzieciątka. Najatrakcyjniejszą formą kolędowania były jasełka. Podczas nich prezentowano historię narodzin Jezusa na scenie przez amatorskie teatrzyki. Do przedstawienia przygotowywano się długo i starannie, a z widowiskiem objeżdżano sąsiednie wsie i osiedla. Repertuar recytowany i śpiewany uzależniony był od talentu kolędników.\nDawniej w opoczyńskiem nie ubierano na święta tak popularnej dziś choinki. Nie obdarowywano się także wzajemnie prezentami. Dziś nie wyobrażamy sobie wigilii bez przystrojonego drzewka i upominków, a magii temu wyjątkowemu wieczorowi dodaje uczestnictwo o północy w pasterce.\nCałkiem niedawno, do naszej tradycji bożonarodzeniowej wszedł również zwyczaj przesyłania kart świątecznych, obecnie często zastępowany krótkimi życzeniami przesyłanymi za pomocą telefonu, bądź internetu. Nie ulega jednak wątpliwości, że zarówno dziś, jak i dawniej, największego uroku tym świętom nadaje mróz i śnieg.


Zaproszenie do uczestnictwa w LEANathonie – ogólnopolskim konkursie o Lean Management | Wydział Inżynierii Lądowej i Gospodarki Zasobami\nChcesz sprawdzić swoją wiedzę z zakresu Lean Management i spróbować swoich sił w rozwiązaniu realnego problemu? Zbuduj czteroosobowy zespół i zostań uczestnikiem Leanathonu już dziś!\nLEANathon jest konkursem organizowanym przez Studenckie Koło Naukowe „Zarządzanie” przeznaczonym dla studentów z całej Polski. Obejmuje tematykę Lean Management (ang. Szczupłego Zarządzania). W tym roku w dniach 26-27 listopada, odbędzie się I edycja tego 24 godzinnego konkursu, przynosząca nową okazję do pogłębienia wiedzy, kompetencji, jak i doświadczenia! Idea wydarzenia realizowana będzie z wykorzystaniem zasad Hackathonu. Wydarzenie odbędzie się w pełni w formie online.\nNa zapisy czekamy do 13 listopada.\nZapisów można dokonywać przez formularz zgłoszeniowy:\nPo szczegółowe informacje zapraszamy na fb: https://fb.me/e/bdrnR0JyJ\nRegulamin konkursu: https://linkd.pl/crfk


BIP - Gmina Rzepin: Sesja XLIV z dnia 18.05.2018r.\nPrawo lokalne » Uchwały Rady Miejskiej » Kadencja 2014-2018 » Sesja XLIV z dnia 18.05.2018r.\nSesja XLIV z dnia 18.05.2018r.\nUCHWAŁA NR XLIV/327/2018 RADY MIEJSKIEJ W RZEPINIE z dnia 18 maja 2018 r. w sprawie: zmiany uchwały budżetowej\nUCHWAŁA NR XLIV/326/2018 RADY MIEJSKIEJ W RZEPINIE z dnia 18 maja 2018 r. w sprawie określenia wykazu kąpielisk na terenie Gminy Rzepin