Podróż - Quentin (opowiadanie)\n- No tak. Spoko - rzucił ironicznie Piotrek. - Ten taboret to maszyna czasu. OK. Nie ma sprawy - przytaknął myśląc o tym jak bardzo się pomylił co do Joli. Nie mogła być mądra - to było więcej niż pewne. Maszyna czasu! "Tak" - pomyślał. - "A moje spodnie to UFO\nDom Kultury w Ogrodzieńcu był chyba największym budynkiem w mieście. Potężne, siwe gmaszysko z białymi gzymsami i czerwonym dachem widoczne było już z daleka. Stał w samym centrum i należał do kompleksu budynków, na które składały się Urząd Miasta, Posterunek Policji, Poczta, czy Przychodnia Lekarska. Stanowił przy tym swoiste centrum kulturalne. To tu co tydzień odbywały się dyskoteki, kursy tańca, próby zespołów muzycznych i mieściła się biblioteka. Wszystko to w jednym budynku usytuowanym w pobliżu zabytkowej, nieczynnej od lat fontanny i otoczonym wielkimi drzewami. Zachodnie ściany Domu Kultury wychodziły na obszerny, wyłożony kostka brukową plac, który powstał na miejscu znajdujących się tu kiedyś pozarastanych terenów, w ciągu zaledwie pół roku. Na pozostawionych trawnikach zasadzono kwiaty, a także postawiono kilka kwiatowych koszy, które były zbyt duże, aby nie zwracać uwagi każdego kto tam przechodził.\nBudynek Domu Kultury znajdował się w przyjemnej dla oka okolicy. Mógł się podobać i robił wrażenie. Całymi dniami przewijało się przez niego setki ludzi, których znakomita większość stanowiły dzieci i młodzież. Szczególnie w piątki i soboty przeżywał natężenie gości pragnących się zabawić po męczącym tygodniu, czy też napić się kilku piw w towarzystwie przyjaciół w mieszczącej się tu kawiarni. Do późnej nocy trwały wtedy zabawy i krzyki rozbawionej młodzieży. Było to trochę denerwujące, ale można się było do tego przyzwyczaić. W końcu do Burmistrza nie wpływały żadne zażalenia, czy temu podobne listy. Dom Kultury był bądź co bądź powodem do dumy dla mieszkańców Ogrodzieńca więc nie wypadało deprecjonować jego znaczenia. Był jednym słowem potrzebny.\nSobotni ranek czwartego października dwutysięcznego roku był dniem chłodnym i choć była dopiero siódma rano, to na niebie widać było wyraźnie, że wkrótce zacznie padać deszcz. Ciężkie chmury zawisły nad Ogrodzieńcem, aby lada chwila wybuchnąć ulewnym deszczem. Wiał słaby wietrzyk, ale mróz i tak dostawał się bez problemu pod najgrubsze nawet ubrania. Drzewa kołysały się lekko to w prawo to w lewo, a przy każdym, najdrobniejszym nawet poruszeniu opadały z nich setki pożółkłych liści, które tworzyły dookoła drzew swoisty, kolorowy kalejdoskop zmieniany co chwilę przez rachityczne podmuchy wiatru. Te, które jeszcze nie opadły tańczyły w powietrzu kręcąc się w każdą możliwą stronę - opadając to znowu wznosząc się w górę.\nUlica Placu Wolności przy której zbudowany był Dom Kultury była pusta. Nie przechodził nią nikt. Było to właściwie normalne. Sobota teoretycznie była dniem odpoczynku od pracy wiec zapewne nikomu nie chciało się wstawać z łóżka o tak wczesnej porze. Była w końcu dopiero siódma rano - dzień budził się do życia, a jako, że zapowiadał się na mroźny i deszczowy to dodatkowo odstraszał jakichkolwiek przechodniów. Asfalt drogi i trelinki chodników były śliskie i mokre od nocnego deszczu sprawiając wrażenie niepewnych.\nDzień zapowiadał się brzydko.\nNagle ciszę poranka przerwał niesamowity huk. Brzmiało to tak jak wystrzał z tysiąca dział równocześnie. Kto jeszcze spał, musiał się obudzić. Bębenki mogły popękać w co wrażliwszych uszach, a wszystko działo się tak nagle, że nie było czasu na ich zasłonięcie. Huk był niewyobrażalny.\nDom Kultury w przeciągu kilku sekund przestał istnieć.\nWybuch słyszany był nawet w najdalszych zakątkach Ogrodzieńca. W ciągu kilku sekund w powietrzu znalazło się tysiące odłamków cegieł, desek i innego rodzaju materiałów budowlanych. W mgnieniu oka cały przyległy teren omotały chmury czarnego dymu unoszące się bezgłośnie do góry. Szyby w pobliskiej poczcie popękały od samego tylko huku, a znajdujące się blisko domy zostały zbombardowane tysiącami kawałków budynku. Cegły wybijały szyby, robiły dziury w tynkach i niszczyły rośliny. Dym powoli zataczał coraz szersze kręgi odsłaniając ruinę Domu Kultury, który wyglądał upiornie i śmiesznie zarazem. Cały parter stał na swoim miejscu, by na wysokości sufitu kończyć się nagle. Wyższych kondygnacji nie było. Wszędzie szalał pożar, który miał dopełnić dzieła zniszczenia.\nPierwsi policjanci przybyli na miejsce wybuchu po trzydziestu sekundach - posterunek Policji znajdował się dwieście metrów od Domu Kultury. Nie mieli wątpliwości, że patrzą na efekt zamachu bombowego.\nDomy Kultury nie wybuchają przecież same.\nDym opadł i znów zapanowała cisza. Nie szumiały drzewa, które bez wyjątku stały teraz połamane, a sterczące kikuty pytały co się stało. Ulica powoli zapełniała się gapiami, ale nikt nic nie mówił. Każdy patrzył osłupiały na efekt wybuchu. Nikt nie zaklął, nie zapłakał, czy choćby nie mrugnął.\nA potem minuta ciszy została pogwałcona przez syreny nadjeżdżających wozów strażackich. W końcu czerwone pojazdy zatrzymały się przed zgliszczami. Strażacy mogli już tylko bezsilnie spoglądać na budynek, którego nie uratowałby już nawet sam Pan Bóg.\nDom Kultury przestał istnieć.\n- Mówię ci, że blond.\n- Przecież widziałem ją nie dalej jak wczoraj i dokładnie się jej przyjrzałem.\n- Jezus, Piotruś! Przecież rozmawiamy o mojej siostrze.\n- Siostra, nie siostra, a ja ci mówię że rude.\n- Znam ja osiemnaście lat i nigdy nie widziałem żeby miała na głowie inne niż blond włosy.\n- Eee - mruknął Piotrek i zatopił usta w bursztynowym płynie wypełniającym trzymany w dłoni kufel. Płynem tym było piwo, a Piotr był pijany. Zrobił potężnego łyka, otarł mokre wargi wierzchem dłoni i długo i przeciągle beknął. Połowa ludzi wypełniających bar spojrzała na niego. Piotr odwzajemnił ich spojrzenie i znów przeciągłym beknięciem wyraził swoja dezaprobatę- tym razem dla nich. Z końca sali dał się słyszeć głos wyrażający krytykę zachowania się siedzącego przy barze chłopaka:\n- Taki młody...\nPiotr nie dał mu skończyć.\n- A co ci kurwa do tego?\n- Spokojnie młody człowieku.\nKumpel Piotra wstał i zwrócił się do nieznajomego:\n- Niech pan nie zwraca na nas uwagi. Jesteśmy pijani i bardzo pana przepraszamy ty.........fagasie!\nNieznajomemu nie w smak widocznie było takie zachowanie i taki obrót sprawy, gdyż natychmiast odezwał się do barmana:\n- Hej ty! Zawołaj tu swojego szefa!\n- Bo co? - obruszył się barman. Znał Piotra i jego kumpla bardzo dobrze. Często tu przebywali, a on zdążył ich nawet polubić. Byli w porządku, choć czasami potrafili być bardzo upierdliwi.\n- Bo jeśli ich zaraz stąd nie wyrzuci - odpowiedział klient - to ja opuszczam ten burdel.\n- Tylko nie burdel, dobrze!\n- O.K. Przepraszam.\n- No. Tak lepiej. A teraz coś panu powiem. Na moje wyrobione barmańskie oko - poprawił fryzurę ruchem ręki - to ich jest dwóch i wyciągnę od nich więcej niż od pana jednego. Dlatego...\n- Dobra. Niech pan nie kończy. Doskonale zrozumiałem o co panu chodzi. Wystarczy. Żegnam. Nawet nie "do widzenia", bo nie zamierzam tu już nigdy wrócić.\n- Spadaj. Jeszcze piwko? - zwrócił się do Piotra, który przyglądał się rozmowie barmana z klientem.\n- Lej pan śmiało.\nPiotr spojrzał na szeroko uśmiechniętego barmana i pokiwał do niego głową, robiąc przy tym wyjątkowo serdeczną i przyjacielską minę. Spoglądał na lejący się z małego kraniku napój bogów, jak nazywał piwo siedzący obok Krzysztof i rozejrzał się po barze przez pryzmat lejącego się powoli do kufla piwa. Wszystko dookoła wydało mu się pomarańczowe, a w jego sercu kiełkowało uczucie wylizania, obitych drewnem ścian lokalu.\nZaczął tu bywać za namową swojego kumpla Marka Gądka, który był stałym bywalcem "Alaski". Co prawda Piotr musiał tu przyjeżdżać z Ogrodzieńca, ale zawsze brał ze sobą Krzysztofa do towarzystwa i było mu raźniej i weselej pokonywać dzielące Ogrodzieniec od Zawiercia kilometry. Jeśli zaś chodzi o Marka to doszło nawet do tego, że miał on wyrobioną w "Alasce" kartę piw i gdy skończyła się jedna, a zaczynała druga, na której barman zapisywał kolejne wypite piwa, to Marek otrzymywał jedno piwo gratis. Tylko on miał taka kartę i bardzo często z niej korzystał. Darmowe piwo penetrowało jego żołądek średnio co dwa dni.\n- Ty rób co chcesz - mruknął nagle Krzysiek - ale ja muszę już jechać do domu. Jeśli chcesz to tu zostań choćby do rana, ale ja musze się zbierać. Jest już dziesiąta i zanim dotrę do domu to minie jeszcze godzina i stara tak mi obrobi dupę, że jej w lustrze nie poznam. Na razie.\n- Gdzie się zbierasz? Siedź jeszcze. Teraz i tak nie ma żadnego autobusu do Ogrodzieńca.\n- Słuchaj, muszę już iść - tłumaczył się Krzysztof.- Obiecałem starej, że będę w domu na jedenastą.\n- Mówię ci, że nie ma autobusu. Siedź tu! - krzyknął mu prosto w twarz. Krzysiek aż podskoczył.\n- Chłopie, nie drzyj się tak bo mnie łeb zaczyna boleć.\n- Jakie tam sorry? Nie mów sorry tylko nie drzyj się więcej.\nPiotr chciał zatrzymać go jeszcze na chwile. Nie lubił sam wracać do domu, a gdyby Krzysiek teraz pojechał to byłby skazany na taką okoliczność.\n- Gdzie idziesz? Nawet nie wypiłeś swojego piwa.\nKrzysiek chwycił w prawa dłoń kufel. Popatrzył na Marcina i przechylił go jednym, szybkim ruchem. Po chwili odłożył kufel. Był pusty.\n- Wypiłem - uśmiechnął się.\n- Daj spokój. Przecież dziś jest sobota i możesz tu siedzieć ze mną choćby do rana.\n- Nie da rady . Wybywam.\n- Kumpel jesteś? - rozpaczliwie bronił się Piotrek. Naprawdę nie miał ochoty sam wracać do domu.- Posiedź jeszcze chwilkę. Za pół godziny wyjdziemy.\n- Jeśli nie chcesz wracać do domu sam - odczytał jego intencje - to chodź ze mną, bo ja dłużej nie mogę tu zostać. Nie dzisiaj.\n- Tylko pół godziny.\n- Nic z tego. Cześć.\nKrzysiek wyszedł. Piotr spojrzał na swoje piwo i zamyślił się. Z zadumy wyrwało go lekkie muśnięcie jego ramienia. Obejrzał się za siebie. Jakaś wysoka blondynka zajęła właśnie miejsce opuszczone przed chwilą przez Krzysztofa.\n- Wolne? - spytała.\nPiotr nie znał dziewczyny, a właściwie to kobiety, ale nie tyle on, co jego język zaczął mówić:\n- Nieźle dziś pierdolnęło w Ogrodzieńcu, co?\nPiotr spojrzał na zegarek. "Jezu" - pomyślał - była pierwsza po południu. W głowie pulsował mu niesamowity kac, a na jego ciele znajdowało się jeszcze wczorajsze ubranie. W tym samym momencie drzwi do pokoju otwarły się i zobaczył w nich swoja matkę.\n- Wstałeś już? - spytała spoglądając na niego z przekąsem.\n- Co? A....dobrze.\n- Popatrz na mnie jak do ciebie mówię. Poznajesz mnie?\n- Dobre i to - pokiwała głową i uśmiechnęła się do syna. - Aleś się wczoraj nawalił. - Była wyjątkowo równa matką.\n- Wypiłem tylko dwa piwa - tłumaczył się Piotr.\n- Zostaw te głodne kawałki dla swojego ojca - mama była szczerze rozbawiona. - Wczoraj to mnie nawet nie poznawałeś. Masz cholerne szczęście, że ojciec dawno już spał, bo tak by ci skórę wygarbował, że poznałbyś mnie od razu.\n- Zaraz. Co to za gadka? - podniósł się i usiadł na łóżku. - Jak on wypije to wszystko jest w porządku, a gdy tylko ja wrócę do domu pijany co zdarza się akurat raz na rok, to zaraz słyszę krzyki i awantury. Rozumiem - brnął dalej w sprawę, której nie mógł wygrać. - Jeśli robiłbym to codziennie, ale przecież zdarza mi się to nader rzadko, a już nawet powiedziałbym, ze prawie nigdy.\n- Nie gadaj tyle - przerwała mu. - Twój ojciec jest starszy i może robić co mu się tylko podoba. Ty masz dopiero osiemnaście lat. Co z ciebie wyrośnie jeśli już zaczynasz pić?\n- To tylko piwo.\n- Piwo to też alkohol.\n- Ale teraz każdy pije piwo. Taka nowa tradycja narodowa. Wiesz co to jest tradycja? To coś takiego jak kiedyś Pierwszy Maja.\n- Po pierwsze: co mnie obchodzi to co robią inni. To ty jesteś moim synem, a nie na przykład ten twój przyjaciel Gądek. A po drugie to nie rób się taki strasznie mądry. Dobrze?\nPiotr wstał i zaścielił łóżko. Właściwie to nie było co do ścielania, ale chciał zrobić dobre wrażenie na swojej matce.\n- Zresztą była umowa, nie? Ja się dobrze uczę, a wy się do mnie nie czepiacie.\n- Rozumiem to i doceniam, że ta pobłażliwość nie przewróciła ci do końca w głowie, ale staraj się wracać do domu wcześniej i poznawać swoich rodziców.\n- O.K. Przepraszam - spuścił oczy bardziej dla efektu niż dla jakiejś specjalnej potrzeby.- Postaram się poprawić.\n- Dobrze - pocałowała go w czoło.\n- Przestań - odsunał się.\n- Przepraszam - spojrzała na stojący w kącie magnetofon.- Włącz jakąś muzykę - poprosiła.\n- Masz Presleya?\n- Nie. - Podszedł do magnotofonu.\n- To włącz co masz.\nSlayer zdecydowanie nie był tym co matka Piotra lubiła najbardziej więc po chwili uśmiechając się do niego wyszła z pokoju zostawiając go samego. Rozejrzał się po pokoju i zaklął po cichu. Nie pamiętał nic z wczorajszego wieczora. Nie wiedział kiedy wrócił do domu, jak do niego wrócił i dlaczego czuł się tak podle. Kac szumiał mu w głowie jak woda spuszczana w muszli klozetowej, w ustach czuł gorzki posmak chmielu, a spod pach wydobywał się niemiły zapach. Skrzywił się na myśl o swoim wyglądzie wstając równocześnie z łóżka. Przyszło mu to z niemałym trudem i musiał podtrzymać się stojącego nieopodal krzesła, aby nie opaść z powrotem na miękkie łóżko. Odsunął zasuwak spodni i opuścił je na ziemię wychodząc z nich i stając obok. Nadal trzymając się krzesła zdjął skarpetki i koszulkę Legii Warszawa pomiętą straszliwie i brudną. Stał teraz w samych slipkach. Okrył się w pasie kocem wyszedł do kuchni, przeszedł ja i znalazł się w łazience. Szybki, zimny prysznic postawił go na nogi. Opatulił mokre ciało ręcznikiem i zostawiając koc na posadzce wrócił z powrotem do swojego pokoju. Usiadł na zaścielanym łóżku i powoli kompletował swoją garderobę: skarpety, majtki, spodnie. W momencie gdy zakładał koszulkę drzwi pokoju otworzyły się znowu. Przez ułamek sekundy pomyślał, że to wraca matka, ale po upływie następnej zobaczył w nich atrakcyjna, długonogą blondynkę, której nie znał.\n- Cześć Dropsik - przerwała mu.- A może powinnam powiedzieć Gumiś?\n- O co chodzi? Czy my się znamy - spytał patrząc na jej rozciągnięte w ironicznym uśmiechu usta.\n- Nieźle wczoraj pierdolnęło w Ogrodzieńcu, co?\n- Co z ciebie za gospodarz? Mogę usiąść? - zmieniła temat nie przestając się głupio uśmiechać.\n- Proszę - wskazał jej krzesło.- Kim jesteś i jak tu weszłaś? - spytał podczas gdy blondynka zajmowała miejsce. Miała na sobie długi, zimowy płaszcz. W pokoju było gorąco, a ona go nie zdejmowała.\n- Spotkaliśmy się wczoraj w Alasce.\n- Ach - westchnął Piotr. Nie pamiętał jej.\n- Nazywam się Jolanta Kraśko. Jestem profesorem fizyki na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach.\n- No nie? Oprócz fizyki mam też kilka innych zainteresowań. Ale o tym później. Na razie porozmawiajmy o tym co zdarzyło się wczoraj w nocy.\nPiotr obrzucił ja pytającym spojrzeniem. Nie wyglądała na więcej niż dwadzieścia dwa lata. Skoro, jak mówiła, była profesorem fizyki to wyglądało na to, że miał do czynienia z nie lada utalentowana młodą osoba. Zaprzeczenie stereotypowej blondynki. A może po prostu dbała o siebie w rzeczywistości mając więcej lat niż na to wyglądała. Faktem było, że blond włosy opadały na jej podłużną twarz zasłaniając opalone czoło i skrywając uszy. Jolanta miała pociągłą twarz z wyraźnie wystającymi kośćmi policzkowymi, oraz stworzone do całowania usta. Ogólnie była ładna, a jedynym felerem jej urody były szare, bezpłciowe oczy ukryte za długimi rzęsami. Podobała się Piotrowi.\n- A co zdarzyło się poprzedniej nocy? - spytał rozsiadając się wygodnie na łóżku.\n- Nic nie pamiętasz? - zdjęła wreszcie z siebie płaszcz i położyła go na łóżku obok Piotra. Miała na sobie czarne dżinsy i zielona koszulę skrywającą niewielkie piersi.\n- Trochę się spiłem. Czekaj - przypomniał sobie coś - jak tu weszłaś?\n- Twoja mamusia mnie wpuściła. Powiedziałam jej, że jestem twoją, nową nauczycielką fizyki.\n- Nie dają tytułu profesora byle dupkom.\n- Do rzeczy - ponaglił ją.\n- Tak więc spotkaliśmy się wczoraj. Nie muszę ci chyba przypominać, że nie byłeś za bardzo trzeźwy. Przysiadłam się do ciebie i sobie porozmawialiśmy.\n- I o czym to rozmawialiśmy?\n- O różnych rzeczach. Wiesz jak jest. Pijany człowiek jest bardzo szczery i wylewny. - Wyciągnęła paczkę papierosów. - Można tu zapalić?\n- Nie za bardzo. Stara tego nie lubi, choć sama przecież pali. Nigdy jednak w domu.\n- W porządku - schowała papierosy z powrotem.- Więc jak mówię rozmawialiśmy sobie i zwierzyłeś mi się co do wybuchu.\nPiotr zbladł. Zamknął oczy. Ostatnie dni pamiętał jak przez mgłę: ból jaki sprawiało mu złamane serce, frustracja, podłożenie ładunków wybuchowych w Domu Kultury w końcu wybuch i wieczór w Alasce. Nie był pewien kolejności zdarzeń, ale jedno pamiętał na pewno. Eksplozja była jego dziełem. Nie pamiętał w tej chwili skąd zdobył ładunki, ale fakt pozostawał faktem. Był terrorystą.\n- Rozumiem - wycedził przez zaciśnięte zęby.\n- Chcesz mnie troszeczkę poszantażować, co? Niestety. Nie jestem bogaty. Nic z tego. Jeśli coś mogę ci poradzić to żebyś już biegła na policję.\n- Cóż. Nic w życiu nie jest takie proste.\n- Nie chcesz pieniędzy?\nRoześmiała się i wyprostowała nogi w jego kierunku. Włożyła kciuki do kieszeni, a palcami postukiwała w ukryte w spodniach nogi.\n- Nie chodzi o pieniądze.\n- Żeby się przekonać musisz pójść razem ze mną.\n- Gdzie jeśli wolno spytać?\n- Na pierwszej randce? - spróbował zażartować, choć wcale nie było mu do śmiechu.\n- Posłuchaj - wstała z krzesła i zaczęła zakładać płaszcz.- Jesteś w przegranej sytuacji. Nie pójdziesz ze mną - wieczorem zmienisz lokum na cele w areszcie. Nie stawiaj się więc. Idziesz ze mną - stanęła w drzwiach - czy mam udać się na komisariat? Policjanci będą szczęśliwi.\nPiotr pomyślał chwilę. Naprawdę był na straconej pozycji.\nDroga do mieszkania pani profesor zajęła piętnaście minut. Mieszkała w dużym, jednorodzinnym domu za kościołem. Doszli by pewnie szybciej, ale po drodze spotkali Michała - znajomego Piotra. Strasznie podobała mu się kobieta, która pewnie była w jego wieku. Właściwie to podobały mu się wszystkie kobiety. Nie odszedł dopóki nie podała mu swojego numeru telefonu i obiecała, że będzie czekać na telefon od niego. Spławili go, a teraz stali na ganku jej domu.\n- Pozwól za mną. To co chcę ci pokazać znajduje się w piwnicy.\nPiotr rozejrzał się dookoła. Na prawo ujrzał drzwi zamknięte na klucz. Odwrócił się w lewo. Znowu drzwi. Jola podeszła do tych z prawej strony i je otwarła wchodząc do środka.\n- Na co czekasz? - ponagliła chłopaka.\nPiotr poszedł za nią. Bezpośrednio za drzwiami ujrzał kamienne schody prowadzące w dół. Było na tyle widno, że zdołał policzyć część stopni. Było ich dziesięć. Dalszą część pokrywały ciemności, w których znikła Jolanta. Zamknął za sobą drzwi i ruszył w dół stawiając ostrożnie kroki. Gdy dotarł na siódmy, bądź ósmy - nie był pewien - stopień zapaliły się nagle światła oświetlające resztę drogi. Przyspieszył kroku schodząc pewnie na dół i stając koło Jolanty. Znalazł się teraz w ogromnym i zarazem pustym pomieszczeniu, na środku którego stała oszklona kabina o pojemności może kilkunastu metrów sześciennych. W jej centralnym punkcie stało zwykłe, drewniane krzesło. Nic więcej nie zobaczył. Jeszcze tylko dwa wielkie reflektory na suficie i dwie umieszczone koło nich kamery.\n- A co to jest do diabła?\n- Maszyna czasu - bez zbędnych tłumaczeń wyjaśniła pani profesor. - Tak mój drogi, maszyna czasu.\n- No tak. Spoko - rzucił ironicznie Piotrek. - Ten taboret to maszyna czasu. OK. Nie ma sprawy - przytaknął myśląc o tym jak bardzo się pomylił co do Joli. Nie mogła być mądra - to było więcej niż pewne. Maszyna czasu! "Tak" - pomyślał. - "A moje spodnie to UFO".\n- Nie wierzysz mi? Wcale ci się nie dziwię.\n- Skoro twierdzisz, że to maszyna czasu to nie będę się z tobą spierał. To ty jesteś panią hmm profesor. Ja dopiero męczę się w liceum.\n- Nie ironizuj.\n- Nie śmiałbym - skłonił się Piotr wbijając ręce do kieszeni. - Ja, skromny terrorysta?\n- Daj spokój. Przejdźmy do interesów.\n- Ach tak. Interesy. Słucham.\nJola wzięła głęboki wdech. Zbliżyła się do szklanego pomieszczenia. Zdjęła płaszcz i rzuciła go na podłogę.\n- Jak już powiedziałam, to, na co się w tej chwili patrzysz jest maszyną czasu. To pewne. To znaczy teoretycznie.\n- Co znaczy teoretycznie?\n- Teoretycznie maszyna czasu powinna działać. Wszystkie obliczenia na to wskazują.\n- Zawsze jest jednak jakieś "ale"?\n- Dokładnie. Przejdę do rzeczy. Chodzi o to, że nie miałam jeszcze okazji sprawdzić tej mojej zabawki. Rozumiesz?\nPiotra zatkało. Poczuł, że musi usiąść. Opadł bezładnie na podłogę.\n- Chcesz żebym ja wypróbował?\n- Na to wychodzi. Na to wychodzi - powtórzyła uśmiechając się najbardziej słodkim uśmiechem na jaki było ją stać. Po chwili spoważniała. - Masz tylko usiąść na krześle i nie ruszać się. Ja przeniosę cię w przeszłość, bądź przyszłość i sprowadzę cię z powrotem. Wszystko to nie potrwa dłużej niż pięć minut.\n- Potem wrócisz do domu i zapomnisz o mnie. A ja... no cóż, ja zapomnę o tobie i o tym co zrobiłeś.\n- Jaką mam gwarancję?\n- Żadnej. Musisz mi zaufać i tak nie masz nic do stracenia. Jeśli nie doniosę na ciebie policji możesz być spokojny, W życiu nie dojdą do tego, że zaminowałeś Dom Kultury. Nie znaleźliby trupa w prosektorium.\n- A jeśli mnie znajdą?\n- To już twój problem. Skoro cię znajdą mimo tego, że nic im nie powiem to znaczy, że znaleźliby cię niezależnie od tego czy mnie poznałeś czy nie. - Jolanta poczuła, że nie mówi z sensem, ale męczyło ją tłumaczenie wszystkiego Piotrowi. Z naukowego punktu widzenia podróż w czasie nie była niebezpieczna.\nPiotr siedział cicho, a przez jego głowę z szybkością pociągu ekspresowego podążały różne myśli. Nie wierzył w to, że przeniesie się w czasie, ale nikt nie gwarantował, że nieudany eksperyment będzie bezpieczny. Po co mu to było? Mógł olać Gośkę i nie zawracać sobie głowy Łukaszem. Mógł w końcu nie wysadzać w powietrze Domu Kultury.\n- Jak to działa? - spytał wskazując maszynę. - Przecież to zwykły taboret.\n- Tu nie chodzi o taboret. Sens maszyny tkwi w tym, co znajduje się w szklanym pomieszczeniu.\n- Znajduje się w nim taboret.\n- Oraz specyficzna mieszanina gazów, które podczas wyładowania elektrycznego powodują przeskok w czasie.\n- A taboret?\n- Żebyś miał na czym posadzić ta swoją głupią dupę! - zdenerwowała się pani profesor.\n- Podsumujmy - Piotr nie zwrócił uwagi na wypowiedź Joli. - Wysadziłem w powietrze Dom Kultury. Ty o tym wiesz i abyś nie powiedziała o niczym policji, ja na pięć minut muszę się przenieść w czasie.\n- Zgadza się. Więc jak?\n- Muszę się przygotować.\n- Nie trzeba. Chciałabym żebyśmy zrobili to teraz.\n- Zwariowałaś?! W tej chwili?!\nDlaczego nie? To tylko pięć minut.\nPiotr zamknął oczy. Zrozumiał, że znalazł się w sytuacji bez wyjścia. Który to już raz? Dlaczego życie uparło się żeby dawać w dupę właśnie jemu? Myślał, że najgorsze już za nim. Nikt nie podejrzewał go o spowodowanie wybuchu - był bezpieczny, aż tu nagle taki numer.\nWstał energicznym ruchem, zdecydowany na wszystko. Chciał tylko mieć już to za sobą i spokojnie wrócić do domu/\n- Dobra! Zróbmy to byle szybko zanim się rozmyślę. Gdzie mnie wyślesz?\n- Możesz wybrać.\n- Dziękuję! Jestem pod wrażeniem - mruknął takim głosem jak gdyby chciał powiedzieć: pieprzę twoją matkę.\n- Czemu nie - przytaknęła. - Ile lat?\n- Dwa tysiące trzydziesty? Może być. To zupełnie bez znaczenia. Chodzi tylko o sprawdzenie funkcjonalności maszyny.\n- Taboret czasu. Ale jaja.\n- Nie dramatyzuj. Wejdź do środka i czekaj. Za kilka minut będzie po wszystkim i wrócisz na obiad do domu.\nPiotr przypomniał sobie, że nic nie jadł. Zresztą kac nie zachęcał go do jedzenia.\n- A ty gdzie będziesz? - spytał.\n- Pójdę na górę. Tam mam sterownię. Widzisz te kamery na suficie? Będę cię przez nie obserwowała. No to idę - pomachała w stronę Piotra.\n- Tylko pamiętaj, że chciałbym wrócić z powrotem.\n- Nie martw się. Wszystko będzie dobrze - ostatnie słowa wypowiedziała stojąc na schodach. Po chwili usłyszał trzask zamykanych drzwi, a jeszcze chwilę potem zgasły wszystkie reflektory. Otoczyła go nieprzenikniona ciemność. Po paru sekundach oczy Piotra przyzwyczaiły się do ciemności.\nZaczął się bać.\nSerce Piotra przyspieszyło niczym po kilometrowym sprincie, podchodząc powolutku do gardła chłopaka. Przez chwilę zastanawiał się jak Jolanta zobaczy go w tych ciemnościach. W głowie uporczywie pulsowała mu myśl, że został zrobiony na szaro i że teraz czeka go najgorsze.\nTo czego się obawiał nastąpiło w ciągu sekundy. W szklanym pomieszczeniu pojawiły się niebieskie błyskawice, a po chwili taboret razem z Piotrem zniknął.\nKolejny dzień sierpnia powoli chylił się ku upadkowi w noc. Była godzina dwudziesta druga, a niebo jakkolwiek ciemne już, wciąż prześwitywało jaśniejszymi plamami dnia. Gwiazdy świeciły w najlepsze, a leniwy księżyc powoli wznosił się nad czubkami drzew. Chłód nocy rozpoczynał swoje panowanie i powoli, aczkolwiek systematycznie otaczał wszystko na swej drodze. Z dziennych upałów nie pozostało już ani śladu, a wietrzyk orzeźwiający za dnia teraz kąsał uciążliwym chłodem, zebranych na placu szkolnym w Ogrodzieńcu.\nTrwała właśnie zabawa taneczna zorganizowana przez ogrodzienieckich strażaków. W okresie wakacji tradycyjnie co dwa tygodnie imprezy takie odbywały się na boisku szkolnym właśnie. Cały betonowy teren boiska od jednej jego strony aż do połowy był ogrodzony płotem, którego pilnowali specjalnie wyznaczeni do tego zadania strażacy. Musieli uważać aby nikt nie przeskoczył przez ten płot. W zamkniętym kwadracie wirowało kilka par, a do tańca przygrywał im miejscowy zespół. Królowało tu disco-polo choć od czasu do czasu trafiał się również jakiś rockowy standard grany jednak z drażniącym ucho mocnym rytmem charakterystycznym dla muzyki disco.\nNa całym, obszernym terenie boiska kłębiło się wielu mieszkańców Ogrodzieńca. Zabawa taka była doskonałą okazją aby posłuchać muzyki, porozmawiać, potańczyć czy też wypić jedno, dwa bądź więcej piw. Napoje chłodzące i alkoholowe sprzedawane były zarówno z samochodów strażackich jak i zza dużej, betonowej trybuny stojącej na obrzeżach placu szkolnego.\nByło dosyć głośno. Oprócz muzyki słychać było szmery rozmów i coraz częstsze pijackie okrzyki. Wśród obecnych na zabawie przeważała młodzież. W każdym bądź razie byli oni bardziej widoczni wirując na zaimprowizowanym parkiecie. Starsi schowani w cieniu na obrzeżach boiska zajęci byli innymi sprawami niż taniec.\nMuzyka cichła co parę minut - muzycy robili przerwę po trzech piosenkach, aby tańczący opuścili prowizoryczny dancing i mogli kupić bilety upoważniające do dalszych pląsów. Strażacy też chcieli zarobić. Bilet wstępu kosztował złotówkę i upoważniał do zatańczenia trzech kawałków. Po chwili muzycy zaczynali swoje występy, a ludzie taniec.\nBezpośrednio koło płotu otaczającego boisko stała grupka młodych ludzi. Było ich czworo: dwie dziewczyny - Gosia i Agnieszka, Jacek, który przyjeżdżał do Ogrodzieńca na wakacje oraz Piotr Stefański. Od czasu do czasu przyłączał się do nich Michał Kowalski, ale robił to tylko na chwile w przerwach między podrywaniem kolejnych dziewczyn. Witał się, opowiadał jakiś dowcip i zaraz odłączał się od grupy widząc kolejną zdobycz do upolowania. Kumple za jego plecami nazywali go Don Juanem. Piotr i Jacek odchodzili co chwilę po nowe piwo i zaraz wracali z kolejną butelka w dłoni.\nOkoło dwudziestej trzeciej do czwórki przyjaciół dołączył Łukasz. Znał tylko Piotra i Jacka, ale bez żadnych kombinacji włączył się do rozmowy. Nie było żadnego "poznajcie się", "miło mi", "jestem Łukasz" - po prostu podszedł do nich i zaczął z nimi rozmawiać jak gdyby znali się wszyscy co najmniej od wieków.\n- Kolejny utwór - dał się słyszeć głos wokalisty zespołu, który występował na przyczepie od traktora - dedykowany jest Gosi od Piotra.\nPiotr słysząc te słowa poprosił Gosię do tańca. To on dedykował jej kolejna piosenkę. Po chwili znikli wśród tańczących par. Jacek, Agnieszka i Łukasz przysunęli się bliżej ogrodzenia, aby lepiej widzieć tańczących przyjaciół. Zespół zaczął grać "Co ja tutaj robię" Elektrycznych gitar. Jako, że utwór był szybki, dostrzeżenie Gosi i Piotra było dość trudne. Stojąca przy płocie trójka wróciła do przerwanej rozmowy. Ani się obejrzeli, a Piotr i Gosia byli już z powrotem. Gosia była troszeczkę zdyszana, a Piotr miał wyjątkowo dziwna minę - pomieszanie gniewu, złości i determinacji. Nic nie mówił tylko przysłuchiwał się rozmowie, aby po dziesięciu minutach oddalić się od nich nie zważając na krzyki Łukasza.\nWyszedł z boiska i asfaltową drogą poszedł przed siebie w kierunku bloków na ulicy Słowackiego. Znalazł skąpaną w ciemności ławkę i usiadł na niej. Był zły na siebie. Cały czas myślał o Gosi. Kochał ją, a ona nie zwracała na niego uwagi. Była jego przyjaciółką, ale dla Piotra było to stanowczo za mało. Gdzieś głęboko w sercu czuł, że jeśli Gosia go nie pokocha nie będzie miał po co żyć. Znał ją tyle lat - razem chodzili do postawówki, teraz do liceów w tym samym mieście, a on niezmiennie cały czas kochał się w niej. Nigdy jednak nie powiedział jej tego. "No właśnie" - pomyślał - "może już najwyższy czas jej to powiedzieć?". Tak myśląc wstał i szybkim krokiem wrócił na teren boiska. Podszedł bliżej płotu otaczającego dancing. Zespół grał jakiś wolny kawałek. Zauważył stojących pod płotem Jacka, Agnieszkę i Michała. Nigdzie nie widział Gosi. Tknięty przeczuciem spojrzał na tańczące pary. Zakręciło mu się w głowie, a nogi odmówiły posłuszeństwa jak gdyby były z waty. Opadł na kolana. Łukasz i Gosia tańczyli przytuleni do siebie uśmiechając się co chwilę i całując.\nPiotr obudził się zlany potem. Znów śnił mu się sierpniowy koszmar Nie mógł uwolnić się od niego i średnio co trzy dni powracał w jego snach z cholernie wyraźną dokładnością co do szczegółów tamtej pechowej nocy, w której wszystko straciło dla niego sens. I tak przez cały wrzesień.\nNie otwierał jeszcze oczu, ale czuł, że wokół niego panuje nieprzejednana ciemność. Musiało być jeszcze bardzo późno w nocy. Nie pamiętał jak i kiedy wrócił do domu od Joli. Właściwie ostatnią rzeczą, którą pamiętał był ten śmieszny taboret, na którym siedział w maszynie czasu. Nie pamiętał czy eksperyment się powiódł, a tak naprawdę to nie był nawet pewny swojego imienia. Huczało mu w głowie, a posłanie, na którym leżał nie przynosiło mu odpoczynku - co więcej wbijało się w jego ciało z twardą uporczywością kamienia. Otworzył oczy i podniósł się, aby móc usiąść. Było tak ciemno, że nie mógł nic dostrzec. Zaniepokoił się.\n- Cztery! Chyba się obudził! - usłyszał męski głos. Zastanowił się, ale nie przypominał sobie do kogo mógłby on należeć. Na pewno nie do jego ojca, ani brata.\n- Dwadzieścia Osiem sprawdź to dokładnie z łaski swojej. Nie chciałbym wstawać z powodu fałszywego alarmu - inny głos dobiegał gdzieś z oddali, jakby z innego pomieszczenia. Piotr usłyszał kroki i ujrzał zbliżające się światło pełznące w jego stronę. Po chwili światło dotarło do pomieszczenia, w którym się znajdował. Pochodziło z pochodni trzymanej przez może dwudziestoletniego chłopaka w potarganych szatach. Miał około dwóch metrów wzrostu, blond włosy i szlachetne, nordyckie rysy twarzy.\n- Wstałeś? Już baliśmy się, że nigdy się nie obudzisz - odezwał się chłopak. - Spałeś jakieś dwadzieścia lat. Ja mam na imię Dwadzieścia Osiem.\nPiotr zmrużył oczy. "O co tu chodzi? Gdzie ja jestem?" myślał uporczywie, ale nie potrafił znaleźć odpowiedzi na swoje pytania. Kim był ten chłopak? Nie wiedział.\n- Piotr. Piotr Stefański - przedstawił się.\n- Zastanawiasz się pewnie gdzie jesteś? - usłyszał pytanie, ale zanim zdążył odpowiedzieć drugi głos, który słyszał już wcześniej wykrzyczał krótkie pytanie:\n- I jak?!\n- Obudził się! Biegnij po Stwórcę! - Dwadzieścia Osiem znów zwrócił się do Piotra: - Zastanawiasz się gdzie jesteś?\n- Jestem tego bardzo ciekawy - ostrożnie odpowiedział Piotr.\n- Wszystkiego dowiesz się w swoim czasie od Stwórcy. A tymczasem - rzucił w stronę Piotra jakieś ubranie - załóż to. - Piotr dopiero teraz zauważył pod kocem, którym był przykryty, że jest nagi.\n- Ale... - zaczął, ale Dwadzieścia Osiem odwrócił się do niego tyłem i odszedł zostawiając pochodnię w stojącym obok niego stojaku.\n- Wszystko zaczęło się w dwutysięcznym pierwszym roku. W grudniu. - Zaczął Stwórca. Był krępym mężczyzną z siwą brodą i ogromnym brzuchem. Wyglądał na sto lat, albo nawet i więcej. - Bez żadnego ostrzeżenia. Ruskim odbiło i posłali na Stany Zjednoczone dwieście rakiet z głowicami jądrowymi. Trzymali je na tak zwany wszelki wypadek w betonowych bunkrach rozsianych głęboko pod powierzchnią całej Syberii. Nikt nic o nich nie wiedział, ale one istniały i czekały w ukryciu na odpowiedni moment. Amerykanie, zanim ich kraj zamienił się w radioaktywną pustynię z zaledwie pół milionem mieszkańców, w ostatniej chwili uruchomili swoje tajne wyrzutnie i odpowiedzieli tym samym - tyle, że rakiet było ponad dwa tysiące. Wszystko wycelowali w Rosję. Rozumiesz? Kilka minut i dwa największe mocarstwa przestały istnieć, a radioaktywne chmury zaczęły krążyć po świecie rozsiewając choroby i deformacje. Najbardziej z tego wszystkiego ucieszył się Saddam Hussein. Siedział sobie spokojnie w Iraku trzymając klucze do swoich bomb atomowych. - Stwórca uśmiechnął się. Piotra zdziwiło, że mimo rzeczy, o których opowiadał nie opuszczał go uśmiech. - Tak się biedak ucieszył, że w końcu zwariował ze szczęścia, zszedł sześćdziesiąt pięter pod ziemię do swojego schronu, sam jeden, i wyparował resztę kuli ziemskiej z Irakiem włącznie. Z kilku miliardów ludzi na Ziemi, pozostało zaledwie trzy i pół miliona rozsianych w grupach po całej tej pustyni w jaką zamieniły się wszystkie bez wyjątku lądy. Ostatni żyjący Chińczyk umarł w moich ramionach. A tylu ich było - westchnął z melancholią w głosie Stwórca.\n- A jakie w tym wszystkim jest nasze miejsce? - spytał Piotr. - Kim jesteście wy? Co ja tutaj robię?\n- Mimo wszystkich zniszczeń ludzie nie opamiętali się i na Ziemi dalej króluje wojna. Konflikty są lokalne, ale jeśli tak dalej pójdzie to za sto lat zginie ostatni człowiek. Kobiety po prostu nie nadążą z rodzeniem jeśli dalej tylu ludzi codziennie będzie mordowanych.\n- Moje pytania - przypomniał Piotr.\n- Zajmijmy się teraz Polską.\n- Właściwie to już rakiety amerykańskie dotarły do Polski. Drobne błędy w obliczeniach i z Polski został pył. Całości dopełniły jeszcze rakiety Husseina. Obecnie teren zwany kiedyś Polską zamieszkuje jakieś pięćdziesiąt tysięcy osób z czego czterdzieści osiem tysiący osiedliło się w Okręgu Ogrodzienieckim.\n- Jakim?! - krzyknął Piotr.\n- Ogrodzienieckim. To od miejscowości, która kiedyś tu się znajdowała.\n- Więc my należymy do tych trzech tysięcy?\n- To inna historia.\n- Te czterdzieści osiem tysięcy osób stworzyło wielkie, jak na dzisiejsze warunki, miasto. Nazwali je po prostu Miasto. Oczywiście z początku budowniczych Miasta było może dwie setki, ale razem z jego rozkwitem przybywali tu coraz to nowi mieszkańcy aż Miasto stało się teoretycznie jedynym skupiskiem ludności w Dawnej Polsce. Tak nazywamy teraz nasz kraj - Dawna Polska. Stworzono tu jako taki przemysł, a całością rządzą Król i Królowa. Nikt nie zna ich imion, a dostęp do nich mają tylko nieliczni. O królewskiej parze krążą legendy.\n- My też jesteśmy teraz w Mieście?\n- Nie. Tylko na pozór jest to szczęśliwe miejsce. Król i Królowa sprawują władzę absolutną i są bardzo okrutni. Ludzie czasem buntują się przeciwko nim, ale to nic nie daje. Monarcha i jego pani, oraz zaufana straż mają dostęp do strasznej broni. Nikt oprócz nich w okolicy nie ma więcej niż procy. Właściwie, to my mamy parę karabinów, ale nie potrafimy się nimi obsługiwać.\n- Właśnie. A skąd obok ciebie znaleźli się Invitranci?\n- Gdy tylko zorientowałem się jakie są zasady w Mieście - mieszkałem tam przez dwa lata - postanowiłem odejść na pustynię. Błąkałem się kilka dni aż w końcu... Nigdy nie zapomnę tego dnia. Znalazłem coś, co wyglądało na laboratorium. Poorana wybuchami nuklearnymi Ziemia odkryła swoje tajemnice. To co znalazłem było tajnym laboratorium naukowym umieszczonym w betonowych bunkrach głęboko pod ziemią jeszcze przez hitlerowców podczas drugiej wojny światowej. Laboratorium gotowe było do "produkcji" czystej krwi Aryjczyków, którzy mieli pomóc Rzeszy w wygraniu wojny. Niestety jej przebieg zniweczył zamiary faszystów. Laboratorium w bunkrze zostało opuszczone i do chwili gdy ja je odnalazłem nikt o nim nie wiedział. Zbadałem i przeszukałem całe cal po calu. Odkryłem trzydzieści dwa embriony umieszczone w specjalnych inkubatorach. Mogłem je zostawić w spokoju, ale postanowiłem zobaczyć czy uda mi się "wyhodować" ludzkie organizmy. Wiesz, samemu to trochę nudno. Zresztą nie było to trudne - wystarczyło przycisnąć guzik. Po dziewięciu miesiącach urodziło się trzydziestu dwóch chłopców. Do piątego roku życia rozwijali się w inkubatorach. Były pomyślane tak, aby mieli wszystko co było im potrzebne. Technologia hitlerowców wyprzedzała całe pokolenia. Dokładnie po pięciu latach inkubatory otworzyły się i stałem się opiekunem trzydziestu dwóch Invitrantów - zatoczył ręką dookoła Piotra pokazując siedzących obok niego jasnowłosych młodzieńców. Jeden z nich wstał i podszedł do Piotra.\n- A my nazwaliśmy go Stwórcą - odezwał się podając mu dłoń. Piotr uścisnął kościste palce wielkoluda. - Mam na imię Jeden - przedstawił się blondyn.\nStwórca uśmiechnął się gorzko.\n- Miałem z nimi kupę roboty. Nie wiedzieli nic o życiu, nie znali języka po prostu żyli. Gdybym się nimi nie opiekował zginęliby po może pięciu dniach. Nie umieli niczego. Koniec, końcem mieli służyć Hitlerowi jako superżołnierze. Zostałem z nimi i stałem się ich nauczycielem. Na początku było trudno, ale gdy już jako tako nauczyli się języka to wszystko szło łatwiej.\n- Stwórca dokonał niebywałej rzeczy - stwierdził kolejny blondyn podchodząc do niego. - A na mnie mówią Dwa. Bardzo mi miło. - Kolejni Invitranci zaczęli zbliżać się do Piotra i chwilę po uściśnięciu jego dłoni wychodzili z pomieszczenia.. Byli prawie identyczni. Wielcy, silni i piękni. Po dwóch minutach Piotr został sam na sam ze Stwórcą.\n- No, a teraz najważniejsze - mruknął Piotr. - Skąd w tym wszystkim wziąłem się ja?\n- Znalazłem cię w laboratorium razem z embrionami. Ty byłeś trzydziesty trzeci.\nPiotr o mało co nie zemdlał. Zrobiło mu się słabo. Jak to możliwe? Przecież jeszcze wczoraj pił piwo razem z Krzyśkiem. Żołądek podskoczył mu do gardła i Piotr zwymiotował prosto na kamienną podłogę pomieszczenia.\n- To... to... to jest niemożliwe - wyjąkał. Stwórca nie sprawiał wrażenia zdziwionego. Po krótkiej przerwie znów się odezwał.\n- Właściwie z tych wszystkich trzydziestu trzech organizmów tylko ty nie byłeś embrionem. Właściwie byłeś tylko cząstką DNA...\n- Kwas dezoksyrybonukleinowy? Kurwa!\n- Cząstką DNA z której cię wyklonowałem.\n- Jak? Po co?\n- Laboratorium wyposażone było we wszystko. Inkubatory, komputery, urządzenia do klonowania. To nie było trudne.\n- Stwórco, to wszystko się nie trzyma kupy. Jeśli jestem sklonowany z cząstki DNA to skąd pamiętam choćby jak się nazywam?\n- Skąd mogę wiedzieć? Nie jestem biologiem. Ja tylko naciskam przyciski.\n- Skąd hitlerowcy znali takie rzeczy? W jaki sposób posiedli taką technologię? To niemożliwe. Powiedz mi! Powiedz, że to jakiś żart! Pieprzony żart! Pewnie Kowalski robi mnie w chuja!\n- To nie żart. Mamy rok dwa tysiące trzydziesty. Styczeń.\nPiotr uśmiechnął się, a potem ryknął głośno niczym młody lew. Wyrzucił ręce do góry i tańczył dookoła Stwórcy.\n- Wpadka! Cha cha cha! Wpadka! Kowalski, możesz wyjść z ukrycia. Nie wiem skąd wziąłeś tych przebierańców ale wpadłeś. Jak śliwka w gówno!\n- Jaka śliwka? Jaki Kowalski? - spytał Stwórca.\n- Pomyliłeś się. Jola wysłała mnie w czasie o trzydzieści lat do przodu. Był październik. Gdybym znalazł się w przyszłości też musiałby być październik. Trzydzieści lat, równe trzydzieści lat. Powiedziałeś, że jest styczeń. Wpadłeś! Kowalski! - ryknął na cały głos Piotr. - Wychodź! Chodź tu! Nie zrobisz w chuja Piotra Stefańskiego!\n- Dobra. Nie jąkaj się - przerwał mu Piotr. - Dowcip się nie udał.\nW tym samym momencie z sufitu nad nimi wysunął się peryskop i zatrzymał przed oczami Piotra.\n- Spójrz - nakazał Stwórca. Piotr spojrzał w peryskop. Ujrzał pustynię. Obrócił peryskop w prawo, potem w lewo. Wszędzie pustynia. Piotrowi zrzedła mina. Stwórca złapał za rączkę peryskopu, przekręcił go i nacisnął jeden ze znajdujących się na peryskopie przycisków.\n- To stutysięczne przybliżenie - poinformował Stwórca. - Spójrz teraz.\nPiotr niepewnie pochylił głowę w stronę wizjera peryskopu. Spojrzał i natychmiast odskoczył od urządzenia. Gdy minął pierwszy strach spojrzał znów prosto w peryskop.\nSpoglądał na Miasto.\nOpadł z hukiem na podłogę i ukrył głowę w dłoniach. Nie mówił nic. Wszystko w co wierzył nagle wyprało się z jakiegokolwiek sensu. Nigdy do tej pory nie czuł się tak bardzo nikim jak teraz. Stwórca opuścił wzrok i powiedział kierując swe słowa do załamanego Piotra:\n- Właściwie to niewiadomo czy laboratorium to należało do hitlerowców. Bo niby skąd mam mieć pewność. W każdym bądź razie przyjąłem taką hipotezę za całkiem możliwą. Po pierwsze spójrz na Invitrantów. Są tacy potężni i piękni. Blondyni z niebieskimi oczami - czyści Aryjczycy. Wymarzona rasa panów. Tylko ty nie jesteś do nich podobny. Z wyjątkiem oczywiście samego wieku - dwudziestu lat. Zresztą to zrozumiałe. Jakby to nazwać? Nie należycie do tej samej hodowli nadludzi. Ty stworzony zostałeś z cząstki DNA - oni nie. Ich wyhodowanie nie było zbyt trudne, ale ty... Przeżyłeś w śpiączce dwadzieścia lat. Myśleliśmy, że nigdy się nie obudzisz. Nie pytaj mnie. Nie wiem skąd twoje DNA wzięło się w tym laboratorium. Po drugie spójrz na te wszystkie swastyki na ścianach - zatoczył dłonią okrąg.\n- Chcę iść do Miasta - mruknął Piotr podnosząc się z podłogi.\n- Po co? To nie miejsce dla ciebie. Zostań z nami. Żyjemy prosto i uczciwie. Nie mamy zmartwień, jesteśmy szczęśliwi. Jak jedna, wielka rodzina.\n- Muszę iść do Miasta - upierał się Piotr.\n- To głupota decydować się na takie życie jak w Mieście. Wielka głupota.\n- Nie chcę tam żyć, nie chcę tam mieszkać, chcę tylko porozmawiać z Królem i Królową.\nStwórca roześmiał się serdecznym śmiechem.\n- To niemożliwe. Nikt nie ma do nich dostepu.\n- Muszę spróbować. Skoro są tacy mądrzy i wszystko wiedzą to muszą wiedzieć co ja tu robię.\n- Nie obchodzi mnie to czy użyją czarów, aby się tego dowiedzieć, nie obchodzi mnie co będę musiał zrobić. Chcę tylko wiedzieć kim jestem. Bo już nawet nie wierzę w to, że istnieję - ukrył twarz w dłoniach.\n- Nie idź tam. To bezsensowne.\n- Mieszkałeś w Mieście. Musisz wiedzieć jak się do nich dostać.\nStwórca zmrużył oczy.\n- Nie dasz za wygraną?\n- Pamiętaj co ci mówiłem. Nie dasz rady!\n- Bezpośredni dostęp do Króla i Królowej ma niewiele osób. Może dziesięć. Większość z nich stanowią żołnierze - oni ci nie pomogą. Właściwie widzę tylko jedną możliwość. Lanta.\n- W czym ona mi może pomóc?\n- To nie jest pewna wiadomość. Nikt, nigdy nie widział razem Lanty i pary królewskiej. Plotki jednak głoszą, że dzięki sztuczkom Lanty Król i Królowa zachowują wieczną młodość.\n- Fajnie. Tylko, że dalej nie wiem w czym może być mi ona pomocna?\n- Możesz spróbować ją przekonać do zaaranżowania audiencji z Królem i Królową. Innego wyjścia nie ma.\n- Jak ja znajdę?\n- Idź do Miasta, a potem spytaj o nią kogokolwiek. Każdy wskaże ci drogę.\n- Nie wiedziałem, że to takie proste - roześmiał się gorzko Piotr.\n- Życie lubi być proste. Zanim pójdziesz, poczekaj. Zawołam Jednego. Wskaże ci drogę do naszej zbrojowni. Nie umiemy posługiwać się bronią, ale może tobie się do czegoś przyda - zaproponował Stwórca.\nMiasto robiło na Piotrze wielkie wrażenie. Monumentalne budowle bez kształtów zbudowane z ociosanych ręcznie bloków skalnych. Każdy z budynków miał w sobie coś z egipskich piramid; od małych domków począwszy, a skończywszy na ogromnych wieżowcach. Nie wyglądały wprawdzie jak prawdziwe wieżowce, ale Piotrowi nie przychodziło do głowy żadne inne określenie. Sięgające nieba kolosalne budowle sprawiały niesamowite wrażenie. Nie mieściło się w głowie Piotra w jaki sposób zostały wzniesione bez pomocy techniki, maszyn budowlanych, komputerów - po prostu siłą ludzkich rąk. Widział w życiu różne rzeczy, ale temu co widział teraz nic nie mogło się równać.\nWędrując piaszczystym traktem rozglądał się dookoła nie mogąc nadziwić się tym wszystkim niesamowitym rzeczom. Spod jego stóp unosiły się tumany kurzu, który osiadał na jego ubraniu, ale on nie robił sobie z tego nic. Wszystko dookoła było takie nowe, wspaniałe. Czuł się jak mrówka w mieście wielkoludów.\nPrzez Miasto przebiegała tylko jedna ulica - ta którą właśnie wędrował. Nie dostrzegał żadnych rozgałęzień, skrzyżowań, bocznych uliczek, po prostu długa kreska drogi ciągnęła się hen aż po horyzont - nie dostrzegał, choć bardzo się starał, jej końca Kolosalną długość równoważyła szerokość. Ulica była bardzo wąska. Właściwie - pomyślał - nie mógłby go minąć żaden najmniejszy nawet samochód bez potrącenia. Tyle tylko, że nigdzie nie dostrzegał samochodów. Ba, nie widział nawet niczego co miałoby przymocowane od spodu kółka. Ludzie poruszali się pieszo patrząc pod nogi i nie zwracając uwagi na zakurzonego przybysza. Piotr postanowił zagadnąć jednego z przechodniów:\n- Przepraszam. Jak mogę odnaleźć Lantę? Powiedziano mi, że...\n- Szukasz jej?\n- A gdzie ją znajdę?\n- Dojdź do końca Ulicy, a potem skręć za Miastem w prawo. Dwa kilometry dalej znajdziesz jej pałac.\n- Dziękuję - kiwnął głową, ale przechodzień wmieszał się już w tłum idąc szybkim krokiem. Piotr ruszył także.\nZnalezienie zamku Lanty zajęło mu kilka godzin. Ulica ciągnęła się w nieskończoność, a gdy się wreszcie skończyła było już prawie ciemno. Zgodnie z zaleceniami spotkanego mężczyzny skręcił w prawo i znów ruszył przed siebie. Byłby zaginął na pustyni gdyby nie to, że zamek czarodziejki był jasno oświetlony i Piotr widział bijącą od niego łunę ponad piaszczystymi wydmami. Gdy w końcu stanął przed pałacem otworzył ze zdumienia usta. Pałac nie był wysoki, dwa piętra zaledwie, ale ciągnął się na długość tak bardzo, że sprawiał wrażenie kilkukilometrowego. Zanim Piotr odnalazł drzwi minęła kolejna godzina. W końcu stanął przed nimi i zapukał co wydało mu się śmieszne zważywszy długość budynku. Ku jego zdumieniu drzwi otwarły się same gdy tylko dotknął ich. Nie myślał długo.\nW przeciwieństwie do zewnętrznej strony pałacu w środku było ciemno. Gdy drzwi zamknęły się znów bez czyjejkolwiek pomocy Piotra otoczyły egipskie ciemności. Nie trwało to jednak długo. Po pięciu sekundach rozbłysło słabe światło. Dawało zaledwie tyle jasności, że mógł dostrzec kolejne drzwi znajdujące się po prawej stronie. Otworzył je, wszedł do środka i zamknął za sobą. Znalazł się w długim pomieszczeniu. Spojrzał przed siebie. Jakieś dwieście metrów przed nim - tak ocenił na oko odległość - dojrzał niewyraźny tron, na którym, o ile nie zawodził go wzrok, siedziała pewna osoba.\n- Czekałam na ciebie - usłyszał metaliczny, kobiecy głos dochodzący z głośnika obok niego.\n- Lanta! - wrzasnął. - Ty jesteś Lanta?!\n- Nie musisz krzyczeć - spokojny głos kobiety mógł doprowadzić do szału. - Wszystko słyszę.\n- Ty jesteś Lanta? - powtórzył już spokojnym głosem.\n- Jam jest Lanta.\nPiotr postanowił nie bawić się w rozmowy powitalne. Stwierdził, że najlepiej będzie zacząć prosto z mostu.\n- Piotr Stefański. Kopę lat. Nie zmieniłeś się ani trochę. No może jesteś troszeczkę wyższy. Jak leci?\n- Co? - zdołał wykrztusić z siebie tylko tyle.\n- Nie poznajesz mojego głosu? No. To całkiem możliwe. Widzieliśmy się tylko raz. W takim razie... - nie dokończyła, a zaraz potem, gdy umilkła tron razem z nią zaczął zbliżać się do Piotra. Piotr zmrużył oczy żeby lepiej widzieć i zahipnotyzowanym wzrokiem wpatrywał się w zbliżający tron. Gdy zbliżył się do niego na odległość jakichś pięćdziesięciu metrów Piotr rozpoznał siedzącą w nim osobę.\n- O Boże! - wybełkotał.\n- Nie, ale blisko - Lanta zbliżyła się do niego na wyciągnięcie ręki.\n- Lanta? Jolanta!!!\n- Jolanta Kraśko. Do usług.\nPiotrowi zebrało się na wymioty. Nie zdążył jednak zwymiotować.\nNie pamiętał w jaki sposób i kiedy wrócił do domu. Przez całą powrotną drogę miał przed oczami widok tańczących Gosi i Łukasza. Jakim prawem Gosia tańczyła z Łukaszem? Jakim prawem? Przecież to on, Piotr, kochał ją całym sercem i duszą. On gotów był wskoczyć za nią w ogień, poświęcić życie byleby tylko była szczęśliwa. On! To on miał trzymać ją w ramionach podczas tańca, a nie ten p r z y j a c i e l Łukasz. A więc to tak odpłaca się za przyjaźń! Odbierając dziewczynę marzeń i snów. Piotrowi nie mieściło się w głowie. Myśl, że prawdopodobnie utracił Gosię na zawsze paraliżowała go i pchała ku najgorszym czynom.\nWszystkie te uczucia wzbierały w nim przez cały wrzesień. Nie jadł, nie pił, nie uczył się tylko całymi dniami siedział sam i rozmyślał o dziewczynie, którą stracił. Nie odzywał się do nikogo, pytania zbywając krótkimi mruknięciami bądź krzykami. Z Łukaszem nie rozmawiał lecz z Gosią widywali się nadal. Były to już jednak inne spotkania niż na początku wakacji. Czasem się kłócili, bądź nawet nie zwracali na siebie uwagi. Niezmiennie jednak Piotr po każdym spotkaniu z Gosią miał coraz większą ochotę, aby zrobić coś dramatycznie głupiego. Przez całe życie nikt go nie rozumiał, a teraz to uczucie, tak mu się wydawało, sięgnęło zenitu.\nTrzeciego października nie wytrzymał. Dawno temu ściągnął z internetu przepis na sporządzenie bomby domowym sposobem. Nie sądził, że kiedyś mu się przyda, ale cały czas trzymał go na dysku twardym tak na wszelki wypadek. I teraz w końcu się przydał. Nie był do końca pewien tego co chce zrobić, ale było mu wszystko jedno. Niech cały świat, a jeśli nie świat to Ogrodzieniec, zobaczy manifestację jego smutku. Schował się na noc w Domu Kultury i założył ładunki w kilkunastu miejscach na pierwszym piętrze. Odczekał do rana i wymknął się niezauważony przez stróża.\nRankiem czwartego października zakradł się pod Dom Kultury i podpalił lont, który przezornie umieścił poza budynkiem maskując go w trawie. Lont zaskwierczał i zapłonął drobnymi iskierkami przesuwając się coraz dalej i dalej. Piotr wrócił biegiem do domu - mieszkał może trzysta metrów od Domu Kultury i stanął na podwórku czekając i obserwując.\nNagle ciszę poranka przerwał niesamowity huk.\n- Piotr! Obudź się!\nPiotr otworzył oczy. Śniły mu się wydarzenia czwartego października. Trzy dni temu. A może trzydzieści? Paranoja.\nRozejrzał się i obok łóżka ujrzał Lantę nawołującą go do wstania.\n- Wstawaj! Mamy dużo do zrobienia!\n- Wiesz co Lanto - zaczął Piotr.\n- Mów mi Jolanta. Tak jak dawniej - przerwała mu.\n- Tak więc Jolu, nie zmieniłaś się ani trochę od momentu, gdy widzieliśmy się ostatni raz. Boże! Kiedy to było.\n- Trzydzieści lat.\n- Dla mnie to tylko dwa dni. To straszne.\n- Zależy jak na to patrzeć - przysiadła na łóżku na którym leżał. - Wszystko tak bardzo się popieprzyło.\n- A ty nie zmieniłaś się ani trochę.\n- Nie zapominaj, że jestem czarodziejką - uśmiechnęła się gorzko. - Czarodziejką.\n- Założę się, że dyplom z fizyki bardzo ci w tym pomaga - zażartował, choć czuł się podle.\n- To prawda. Zresztą nie tylko on. Mam wiele dyplomów.\n- Prawda? A ludzie mówią, że kobiety są głupie.\n- Nie chcę wstawać - zmienił temat. - Chcę leżeć i umrzeć z głodu. Mam wszystkie dosyć.\n- Nie mów tak. Masz wiele rzeczy do zrobienia.\n- Nie w tym świecie. Ja do niego nie należę.\n- Zdziwiłbyś się gdybyś wiedział jak wiele rzeczy, osób cię tu trzyma.\n- Skoro tak to może powiesz mi łaskawie co ja tu robię?\nMina Piotra wystarczyła za odpowiedź.\n- Pamiętasz dzień gdy spotkaliśmy się pierwszy raz?\n- To było dwa dni temu...\n- Czas jest pojęciem względnym. Dla mnie upłynęło tych lat aż trzydzieści.\n- ... wysłałaś mnie wtedy w przyszłość.\nJola zmrużyła oczy i odwróciła głowę na bok wpatrując się w ścianę.\n- Eksperyment się nie udał.\n- No co ty? Przecież tu siedzę.\n- Pozwól, że opowiem ci pewna historię.\n- Masz być przerażony!\nPiotr przełknął ślinę. Jola zaczęła opowieść.\n- Eksperyment niestety się nie powiódł. Co prawda opuściłeś maszynę czasu i przez kilka minut cię nie było, ale przyrządy nie wskazywały przeskoku w czasie. Po prostu rozpłynąłeś się w nicości. Nie masz pojęcia jak bardzo się wystraszyłam. Włączyłam światło i zbiegłam po schodach w dół. Gdy znalazłam się w piwnicy ty byłeś tam również. Musiałeś wrócić, gdziekolwiek byłeś, podczas gdy schodziłam na dół do piwnicy. Podeszłam do ciebie, sprawdziłam tętno i przyłożyłam głowę do twojej piersi. Puls był niewyczuwalny, a serce stanęło. Byłeś martwy. Reanimacja nic nie dała. Musiałam coś zrobić. Ostatni raz widziano cię ze mną. Byłam główną podejrzaną.\n- I co zrobiłaś? - wystękał Piotr. Czuł się okropnie. Zresztą nie co dzień dowiaduje się o swojej śmierci.\n- Zawlokłam cię do lasu, włożyłam do twojej dłoni rewolwer i pociągnęłam spust.\n- Upozorowałaś samobójstwo?\n- Nie miałam innego wyjścia.\n- Pobrałam z twojego ciała cząstkę DNA i zostawiłam cię w lesie. Zostałeś znaleziony dwa dni później. Policja oczywiście wypytywała mnie o ciebie, ale powiedziałam, że owszem, widziałam cię, ale wyszedłeś ode mnie około godziny czwartej i więcej cię nie widziałam. Samobójstwo było oczywiste. Policjanci utwierdzili się w tym przekonaniu, gdy porozmawiali z twoimi znajomymi. Nieszczęśliwa miłość - główny powód samobójstw na całym świecie. Zostawili mnie w spokoju. A ty? No cóż, zostałeś pochowany dziesiątego października dwutysięcznego roku.\nPodczas ostatnich godzin Piotr dowiedział się różnych rzeczy dlatego opowiadanie Joli nie zrobiło na nim większego wrażenia.\n- Twoje DNA spoczęło w lodówce, a ja postanowiłam zrobić wszystko żeby móc cię wyklonować. Dręczyło mnie sumienie.\n- A swastyki?! Embriony doskonałych Aryjczyków?!\n- Wiesz o nich? - bez nuty zdziwienia spytała Jola.\n- Laboratorium zrobiło się dla mnie za duże. Postanowiłam odstąpić jego połowę mojemu znajomemu z Uniwersytetu, Niemcowi Helmutowi Shenckowi. Miał fioła na punkcie Hitlera, ale mógł być mi pomocny w pracach nad wyklonowaniem cię. Całe laboratorium pomalował na czarno i czerwono, a gdzie się tylko dało bazgrał swastyki. Czasem faktycznie był mi pomocny, ale większość czasu trawił na "wyhodowanie" czystek krwi aryjczyków i zapewnienie im spokojnego rozwoju. Za diabła nie wiem po co mu to było. Bałam się go trochę więc nie pytałam. Zresztą nie chciałam go wystraszyć, bo pomagał i w moich badaniach.\n- W końcu postawiliście na swoim?\n- Helmut zakończył swe eksperymenty z zadowalającym skutkiem i wtedy zaczął cały czas poświęcać moim badaniom. Klonowanie! To było coś!\n- Jak to wszystko się skończyło?\n- Musiałam wyjechać na dwa tygodnie do Katowic. Potrzebowano mnie na uniwerku. Gdzieś podczas piątego dnia pobytu zadzwonił do mnie Helmut i powiedział, że odkrył tajemnicę klonowania. Chciał żebyśmy razem byli obecni podczas rozpoczęcia kolejnego kroku w trzecie tysiąclecie. Odparłam, że przyjadę za dwa dni i odłożyłam słuchawkę.\n- Cos wam jednak przeszkodziło?\n- Wojna! Nuklearna wojna! Nie wiem co stało się z Helmutem. Pewnie zginął jak wszyscy. Ja ukryłam się wraz z innymi fizykami w podziemiach uniwersytetu. Były tam nieduże schrony z laboratoriami. Gdy z nich wyszłam minęło dziesięć lat - na tyle były zaopatrzone. Oprócz mnie nie ocalał nikt. Albo zmarli z tęsknoty, albo popełnili samobójstwo. Pierwszą rzeczą, którą ujrzałam oprócz pustyni było Miasto. Nie poszłam tam. Zamknęłam się ponownie w schronach i zajęłam się nauką.\n- Wcale nie. Przynajmniej nie dla mnie.\n- I co ci z tego przyszło?\n- Dużo. Wynalazłam syntetyczne pożywienie, różne inne rzeczy, a przede wszystkim to - sięgnęła do kieszeni i wyciągnęła małą fiolkę z różowym płynem.\n- Co to? - spytał Piotr.\n- Eliksir młodości.\n- Dlatego wyglądasz tak młodo? - bardziej stwierdził niż zapytał Piotr.\n- Musiałam na kimś wypróbować wynalazek, a akurat nikogo innego nie było w pobliżu.\n- Poszłam do Miasta i kazałam zaprowadzić się do królewskiej pary.\n- A ci, których o to poprosiłaś zaprowadzili cię do nich? - ironicznie stwierdził Piotr.\n- Zaraz potem jak odmłodziłam dowódcę pałacowej straży.\nPiotr roześmiał się serdecznie.\n- Robi wrażenie - dodał. - Co było potem?\n- Król i Królowa przyjęli mnie z otwartymi ramionami. Eliksir młodości był moja przepustką do ich życia. Oddaliby mi w zamian za niego wszystko. Nie chciałam wiele. To znaczy jak na ich możliwości. Zapragnęłam tylko, aby wznieśli mi zamek, w którym mogłabym spokojnie żyć. Zgodzili się bez zastanowienia i po kilku miesiącach, tempo budowy było zawrotne, stanęło to oto cudo - zatoczyła ręką dookoła siebie. - I to cała historia. Zostałam w zamku i nie ruszałam się z niego ani na krok. Taka moja prywatna pokuta.\n- Jednego nie rozumiem?\n- Dlaczego pamiętam wszystko z poprzedniego życia?\n- Kiepskawa z ciebie czarodziejka.\n- Ale za to jaka ładna.\n- No, a teraz ty opowiedz mi jak się tu znalazłeś? - spytała Jola.\n- Potem. Teraz chcę spotkać Króla i Królową.\n- Po co? - spytała Jola. - Do czego ci oni potrzebni?\n- Chcę ich poznać, pogadać. Co mam do stracenia?\nJola przez chwilę pomyślała, a za moment spokojnie, ważąc każde słowo stwierdziła:\n- Nie spodoba ci się to?\n- Nic mnie już nie zadziwi. Nawet śmierć przyjąłbym jako szczęśliwy zbieg okoliczności.\n- Zaufaj mi. Lepiej będzie, gdy nie spotkasz się z nimi.\n- Ja nie sądzę, ja wiem.\n- Mimo to chcę się z nimi zobaczyć.\n- Dlaczego jesteś taki uparty? Po co ci to? Możesz zostać ze mną i żyć tu w miarę szczęśliwie.\n- Nie! Nic nie zmieni mojego zdania.\n- Para królewska za moment cię przyjmie - poinformowała Jola. - Siedź tu i czekaj aż dowódca straży da ci znak - wskazała dłonią okutego w zbroję i trzymającego w dłoni pistolet maszynowy młodego mężczyznę.\n- Ten chłystek jest dowódcą straży? - zdziwił się Piotr. - Przecież wygląda na co najwyżej dwadzieścia... no tak. - Uśmiechnął się.\n- Ja już pójdę - stwierdziła Jola.\n- Nie zaczekasz ze mną?\n- To twoja krucjata - stwierdziła i oddalił się w stronę wyjścia.\nPiotr nie czekał długo. Po zaledwie dwóch minutach drzwi do komnaty królewskiej otworzyły się, a dowódca straży wskazał mu, aby wszedł do środka.\nTak samo jak w pałacu Jolanty pierwszą rzeczą, którą ujrzał w środku był tron, a właściwie dwa trony. Siedzieli na nich Król i Królowa.\nPiotr spojrzał im prosto w oczy i zaniemówił. Spoglądał na oblicza Łukasza i Gosi.\nPiotr siedział u spodu jednej z wielu piaszczystych wydm w pobliżu kryjówki Stwórcy. Na jego kolanach spoczywał karabin laserowy. Była to jedyna pamiątka ze spotkania z Jolanta, Łukaszem i Gosią. "Ile to już czasu minęło od tamtej pory?" - rozmyślał. "Kilka miesięcy." Rozpoczynał się właśnie październik. Październik roku dwa tysiące trzydziestego. Pogoda nie różniła się zbytnio od pogody podczas innych miesięcy. Nadal było gorąco jak diabli, a suchy wiatr rozwiewał piaszczyste tumany kurzu unoszącego się nad pustynia. Deszcz nie padał prawie nigdy. Raz na kilka lat. Ostatni deszcz, który pamiętał Stwórca spadł w dwa tysiące dwudziestym trzecim roku.\nPiotr czasem wracał wspomnieniami do stycznia. Do widoku Gosi i Łukasz, którzy dzięki eliksirowi Jolanty nie zmienili się ani trochę. Wciąż byli tak samo młodzi jakimi ich pamiętał. Wyglądali na szczęśliwych. Przez te lata stali się okropnymi despotami, ale to już go nie obchodziło. Pogodził się z tym wszystkim i po prostu odszedł nie zamieniając z nimi ani jednego słowa.\nPrzygarnął go Stwórca i Invitranci. Z nimi żył, pracował i powoli zapominał o złamanym sercu.\nNagle usłyszał jakiś hałas. Wiele razy złodzieje zakradali się do kryjówki Stwórcy więc bez zastanowienia włączył broń i wystrzelił w stronę hałasu. Broń reagowała na ludzkie ciepło. Wystarczyło wystrzelić w stronę spodziewanego niebezpieczeństwa. Nie trzeba było nawet celować.\nPiotr wskoczył na wydmę i pobiegł w kierunku usłyszanego hałasu. Zbiegając z wydmy na jej spodzie zauważył chłopaka siedzącego na taborecie.\nSerce zabiło mu mocniej. Wiedział już co zrobił, ale mimo tego podszedł do trupa.\nUjrzał Piotra Stefańskiego. Siebie z przeszłości.\nWiedział co stanie się za chwilę. Taboret wraz z martwy, Piotrem zniknął.\nFrytkoska\t29 lipca 2004, 20:03\nNie podobał mi sie wcalem: gupi, prymitywny, szajski i nawet niewiem jak dalej okreslic.\nprzysłano: 15 listopada 2001


Jak kupować na eBay? #1: Zakładamy Konto PayPal | Sayonaramoose ~ kosmetyki, makijaże, manicure ~\nTemat bardzo na czasie! Bo której z Nas nie kuszą te tanie bibeloty - pędzle, futerały, portfele, akcesoria, często podróbki znanych nam doskonale firm, ale dlaczego by nie wypróbować jajeczka Beauty blender za jednego dolara? Jeśli tylko posiadacie konto w banku, bądź możecie skorzystać np. z konta mamy (absolutnie za jej zgodą!) to naprawdę nic nie stoi na przeszkodzie :)\nDziś postaram się wyjaśnić krok po kroku jak założyć konto PayPal oraz jak połączyć je z normalnym kontem bankowym.\n1. Wchodzimy na Paypal.com, klikamy na wielki niebieski przycisk "załóż darmowe konto"\n2. Wybieramy nasz Kraj "Polskę" oraz język w jakim chcemy się posługiwać, na pewno jest to również "polski" :)\nniżej wybieramy wariant "PayPal dla Ciebie" dalej - analogicznie - "rozpocznij".\n3. pojawia nam się formularz do wypełnienia:\ngdy wypełnimy wszystkie pola przechodzimy dalej!\n4. Pojawia nam się "zabezpieczenie graficzne" to nic innego niż ochrona przed botami - przepisujemy kod i lecimy dalej.\n5. Czekamy aż na nasz e-mail przyjdzie mail potwierdzający. Gdy przyjdzie, w treści będzie przycisk "powiąż"\nklikamy go, i jednocześnie wpisując hasło na nowo otwartej karcie potwierdzamy nasz e-mail!\n6. Uzupełniamy "pytania pomocnicze" oraz nasze obywatelstwo. Klikamy "prześlij"\n7. System przekierowuje nas z powrotem w to miejsce:\nklikamy na "przejdź do strony moje konto".. i przed naszymi oczami otwiera się gotowy PayPal! viola! :)\nBy móc zacząć z niego korzystać pełną gębą musimy....\npo kliknięciu "kontynuuj" PayPal wyśle nam trzy przelewy z małymi nominałami (1gr, 5gr czy 10gr)\nw celu całkowitej weryfikacji konta później po prostu musimy podać ile groszy było w danym przelewie.\nNa te przelewy czasami trzeba poczekać kilka dni, niema się co niecierpliwić.\nWPŁATA ŚRODKÓW PIENIĘŻNYCH NA KONTO PAYPAL\nWybieramy swój bank, oraz kwotę, jaką chcemy przelać na konto PayPal.\nnastępnie zaznaczamy fajke że akceptujemy no i klikamy "dalej" :)\nNa następnej stronie PayPal przekazuje ważne informacje, jeśli przelewasz\npierwszy raz zapoznaj się z nimi. Klikamy "dalej"\nSystem przekierowuje nas do strony naszego banku, gdzie wystarczy się zalogować\ni zrobić najzwyklejszy przelew! KONIEC :)\n- kontrahenci nie widzą Twojego faktycznego numeru konta\n- szybkość wpłat, bezpieczeństwo (w razie gdy towar do Ciebie nie dotrze PayPal zwraca Ci z powrotem środki na konto)\n- możliwość zakupów na całym świecie :)\nJesteście przekonane do zakupów międzynarodowych? A może już dawno korzystacie z tego systemu? :) Piszcie jak to jest u Was!\nNa dniach kolejna notka jak zacząć przygodę ze stricte zakupami na eBay Polska. Stay tuned!\npiccolograndeamore 30 sierpnia 2013 23:09\nJa nigdy nie laduje konta na karcie PayPal.\nNie chce nikogo w blad wporowadzac bo nie pamietam juz jak to bylo ale konto PayPal mam powiazane z karta kredytowa i tylko ja laduje.\nZ ebaya i PayPala korzystam od lat i cenie sobie bardzo wygode ale...no wlasnie zawsze musi byc jakies ale....\nW Polsce malo jest rozpowszechniona.\nChocby te wszystkie licytacje dla potrzebujacych dzieci.\nDwa razy juz pomagalam i tylko i wylacznie bylo to mozliwe dzieki grzecznosci Dress you up.\nJeszcze jeden przyklad. Baobab fundacja po Drugiej niestety nie ma skonfigurowanego konta ze swiatem :(.\nTakze PayPal jak najbardziej na ebayu. Niestety w Polsce jest bardzo ograniczona i nie rozpowszechniona.\nClaudia 30 sierpnia 2013 23:18\nOj tak - w Polsce zdecydowanie PayPal przydaje się głównie do korzystania z eBay.. ale miejmy nadzieję że w niedługim czasie się to zmieni!\nladyincolors 30 sierpnia 2013 23:26\nCo najmniej raz w tygodniu kupuje coś na ebay, bez paypala ani rusz, z tego względu, ze wplata jest ekspresowa, a tez jeżeli sprzedający nie wywiąże się z umowy, łatwo jest odzyskać pieniądze. Myślę, ze w Polsce nie jest to rozpowszechnione bo opłaty są zbyt duże, kupujący nie ponosi opłat, ale sprzedający oprócz opłat za wystawienie towaru musi zapłacić koszty paypal gdzie jest to min. 50 centów- w PL 2zl. Idac tym tropem sprzedając coś za 5 zł sprzedający ponosi koszty za wystawienie np 1.5zl i paypal 2 zl wiec zarabia cale nic. Dlatego Polska ma kilka własnych systemów podobnych, niestety działających tylko w kraju.\nKonto paypal można tez powiązać ze swoim kontem bankowym tak, ze pieniądze będą pobierane z konta automatycznie bez potrzeby doładowania.\nClaudia 2 września 2013 11:35\nOczywiście masz rację Ladyincolors:) W notkach u siebie skupiam się na zakupach poprzez PayPal.. jak ktoś zacznie się bawić w sprzedaż będzie dokładnie wiedział że koszty, małe, ale na dłuższą metę znaczące są, i trzeba je ponieść :)\nMagda 30 sierpnia 2013 23:37\nSpadłaś mi z tym postem jak z nieba! Właśnie chciałam zamówić nowe ubranko dla mojego telefonu na ebay'u ale totalnie nie ogarniam tego PayPala... Także dzięki wielkie! :*\nClaudia 2 września 2013 11:26\nSuper, ciesze się! Na prawdę to nic trudnego, niedługo pojawi się nastepna część co i jak:)\nM. 31 sierpnia 2013 07:35\nJejku, jaki przydatny post! Dzięki :D\nClaudia 2 września 2013 11:30\nJustyna 31 sierpnia 2013 08:36\nW końcu ktoś zrobił o tym porządny post :* Dziękuję :*\nmiło mi bardzo, a serce rośnie ♥\nZmrożona 31 sierpnia 2013 11:33\nJa od dawna korzystam z paypal; dzieki paypal moge robic zakupy nie tylko na ebay ale na wielu innych stronach min asos.com\nClaudia 2 września 2013 11:32\nOczywiście - PayPal obsługiwany jest na prawie wszystkich większych stronach zagranicznych:)\nMoja Kariera 31 sierpnia 2013 14:44\nUwielbiam ebay :)\nO rany to tak jak ja, spróbowałam raz i przepadłam ♥\nczy jak się założy konto na ebay i wystawi swoje produkty do sprzedaży, to czy ebay pobiera jakiekolwiek prowizje?\nladyincolors 31 sierpnia 2013 22:46\ntak, wszystkie oplaty sa widoczne podczas wystawiania przedmiotu.\nalleve 31 sierpnia 2013 20:34\nOoo dzięki, post się przyda! :D\nClaudia 2 września 2013 11:33\nKawaii Maniac 31 sierpnia 2013 20:52\nPrzydatna instrukcja - póki co używam konta chłopaka, ale chyba w końcu trzeba będzie założyć własne! :)\nClaudia 2 września 2013 11:24\nNo pewnie że tak! Zwłaszcza że to nic nie kosztuje :)\nMalwina 2 września 2013 11:44\nBardzo przydatny post:) Ja już mam co prawda konto Paypal, ale czekam na kolejne instrukcje ;)\nAnonimowy 3 listopada 2013 19:01\nBrak w poście informacji, czy za utrzymanie konta PayPal trzeba coś płacić, oraz jak wygląda procedura rezygnacji z konta Paypal.\nClaudia 3 listopada 2013 20:03\nCytuję: "1. Wchodzimy na Paypal.com, klikamy na wielki niebieski przycisk "załóż darmowe konto" "- samo przez się mówi, że jest to darmowe konto, za utrzymanie również nie pobierane są żadne opłaty.\nPost ma na celu pokazania jak zacząć korzystać z PayPal i eBay, a nie jak z niego zrezygnować:) nie sądziłam że informacja o rezygnacji z tego konta komuś by się przydała.\nAnonimowy 11 kwietnia 2014 16:45\nMam pytanko Gdy mam w koncie bankowym wpisane pierwsze imię, drugie imię i nazwisko czy w koncie pay pal też musi być drugie imię .? czy wystarczy pierwsze i nazwisko .?\nClaudia 15 maja 2014 15:00\nOsobiście też mam dwa imiona i nie wpisywałam w PayPalu tego i nie ma problemu :)\nFresh1 15 maja 2014 10:31\nBardzo ciekawy i pomocny art dla poczatkujacych. Konfiguracja paypal moze byc na prawde zmudna...\nClaudia 15 maja 2014 15:01\nOj tak, można się pogubić! Ciesze się że moglam pomóc :)\nJeśli podczas weryfikacji konta, gdy podajemy dwie sumy pieniężne, które Paypal nam przesłał na konto bankowe, i nie mam takiej opcji jak "Potwierdź rachunek bankowy" to w jaki inny sposób, mogę to zrobić? Czy poprzez przelew błyskawiczny i sumowanie tych dwóch przelewów, weryfikacja powiedzie się?\nAnonimowy 24 lipca 2014 16:59\nUnknown 1 stycznia 2016 21:21\nWitam, mam pytanie czy z PayPal można zrobić "skarbonkę", czy jak doładuję konto to muszę od razu coś kupić?\nClaudia 1 stycznia 2016 21:23\nTo nie jest zależne od siebie, więc oczywiście że pieniądze wpłacone na PayPal mogą leżeć nietknięte :)\nUnknown 1 stycznia 2016 21:28\nDziękuję bardzo za pomoc i dzięki Tobie właśnie zdobyłam się na odwagę by mieć takie coś jak PayPal więc biorę się za zakładanie konta :)\nClaudia 1 stycznia 2016 21:50\nWarto mieć PayPal, zwłaszcza że jest darmowy, a przydaje się w różnych sytuacjach np. kiedy nie chcemy podawać komuś numeru konta:) W razie jakichś problemów śmiało pisz, w miarę możliwości pomogę!:)\nUnknown 1 stycznia 2016 22:14\nJeszcze jedno pytanie swoje konto używam do samych przelewów internetowych i nie mam do niego karty debetowej czy też kredytowej czy mogę powiązać mimo to swoje konto bankowe z PayPal?\nUnknown 1 stycznia 2016 22:32\nOk już dałam radę nie doczytałam do końca...he he he :P Tak więc dziękuję i teraz tylko czekam na przelew i potwierdzenie konta bankowego :) raz jeszcze dziękuję i pozdrawiam :) no i przy okazji SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU :)\nAnonimowy 15 lutego 2016 19:46\nA ja mam takie pytanko, moze glupie :) ale czy te pieniazki na paypalu zmieniaja walute jak chce cos kupic np. w dolarach?\nClaudia 21 listopada 2016 00:13\nTak, zostaną przeliczone na odpowiednią walutę z aktualnym kursem:)\nUnknown 29 marca 2016 18:12\nUnknown 20 listopada 2016 20:12\nwitam,mam pytanie,mieszkam chwilowo w Anglii,mam polska karte Visa i na niej pieniadze oczywiscie polskie,chcialam zalozyc konto PayPal zeby zrobic zakupy na Ebay,niestety nic z tego poniewaz angielskie karty maja inny wyglad,i nie moglam tam wpisac swojego nr.konta stad moje pytanie czy moge sie zarejestrowac na polskiego PayPal(wzor podalas) i zrobic w Angliizakupy na Ebay,czy PayPal zmieni walute?\nClaudia 21 listopada 2016 00:54\nZasada jest taka, że dane na Paypalu muszą pokrywać się z tymi na dodanej karcie (tak PP przeprowadza weryfikację). Chyba nie da się dodać drugiej karty do jednego konta.\nZ tego co piszesz wynika, że najprościej będzie założyć nowe konto PayPal angielski. Wtedy na pewno nie będzie problemu z dodaniem karty i jej zweryfikowania i co za tym idzie z kupowaniem na eBay :)\nOczywiście PayPal przeliczy pieniądze na odpowiednią walutę z aktualnym kursem:)\nMonika Zawadzka 11 lipca 2018 12:10\nNa Ebay do płatności stosowany jest tylko PayPal. Ja osobiście jednak preferuję https://www.cashbill.pl/integracja/integracja-platnosci-online-selly bo już dawno się do niego przekonałam.\nBłażej 14 grudnia 2018 18:02\nJa nigdy nie kupowałem na tym portalu aukcyjnym, ale chyba się kiedyś zdecyduję. W sumie mam już kartę walutową przedpłaconą https://www.igoriacard.com/karta-przedplacona-na-wakacje dzięki której jestem w stanie płacić za granicą w walucie jaka tam obowiązuje. Dlatego stwierdzam, że tego typu rzeczy powinien mieć każdy z nas kto chociaż raz w roku wyjeżdża za granicą na wakacje.


Prezes PiS w rozmowie z tygodnikiem "Sieci" komentuje ujawnione przez "Gazetę Wyborczą" rozmowy z jego udziałem na temat planów budowy wieżowców przez spółkę Srebrna w centrum Warszawy.\nW rozmowie Jarosław Kaczyński wyjaśnia, że całym tłem sprawy jest jego marzenie, by Instytut Lecha Kaczyńskiego stał się poważną konkurencją dla Fundacji Batorego.\nTo marzenie jest w pełni legalne, choć może się nie podobać w wielu środowiskach (...) Byłoby to poważne przedsięwzięcie typu ideowego, może coś w rodzaju Fundacji Adenauera, stanowiące istotne zaplecze polskiego patriotyzmu i myśli państwowej\n- tłumaczy. Wieżowce miały być nowoczesną inwestycją, która po spłacie zadłużenia dawałaby instytutowi ogromne możliwości działania.\nGerald Birgfellner sam zainteresował się tą sprawą, twierdząc, że potrafi to poprowadzić. Deklarował, że z góry wynajmie część lokali i że uzyska kredyt w zachodnim banku\n- twierdzi prezes PiS. Dodaje, że ostatecznie Austriak przedstawił do rozliczenia jedynie rachunek potwierdzony przez firmę doradczą Baker McKenzie na 101 tys. euro i "parę niewielkich rachunków na kwotę tysiąca lub dwóch". Gdy biznesmen nie przedstawił dodatkowych dokumentów, Kaczyński miał zasugerować rozwiązanie sprawy na drodze sądowej, co zostało uwiecznione na taśmach opublikowanych przez "GW".\nInaczej nie mogłem się zachować zarówno z powodów prawno-moralnych, jak i dlatego, że choć czytam o sobie, iż jestem krwawym, faszystowskim dyktatorem, to nie mogę zmusić ani zarządu, ani rady do akceptacji rachunku bez podstaw. Oni szybciej podaliby się do dymisji niż to zaakceptowali\nNie ma żadnych relacji finansowych pomiędzy fundacją, a partią. Żadnych. To są dwie oddzielne instytucje. (...) Spółka Srebrna nigdy Prawu i Sprawiedliwości niczego za darmo nie dawała\nźródło: "Sieci", onet.pl\nData: 11.02.2019 09:53\nTagi: #Srebrna, #taśmy, #Jarosław Kaczyński


Możliwości okien dachowych – szarości i gra światła | EkspertBudowlany.pl\nMożliwości okien dachowych – szarości i gra światła\nMożliwości okien dachowych – szarości i gra światła, fot. Fakro\nNowoczesne wnętrze utrzymane w szarej kolorystyce charakteryzuje się różnorodnością form. Duże przeszklenia oraz zespolenia okien dachowych wpuszczają do pomieszczeń mnóstwo naturalnego światła, „ożywiając” je. Uwydatnia to strukturę powierzchni ścian, podłóg i mebli.\nWnętrza tego starego wojskowego budynku zostały odświeżone i przystosowane do zamieszkania. Estetycznie zaprojektowane przestrzenie są wypełnione światłem, a elektryczne okna dachowe i markizy zapewniają...\nFAKRO Sp.z o.o. Wymiana okien dachowych\nRedakcja Powiew świeżości\n8×okno FTP-V U3 w kolorze matowej czerni\n1×okno FTP-V Z-Wave\n1×markiza ręczna AMZ\n2×okno FDY-V U3 Duet proSky z szybą witrażową\n1×okno PTP-V U3/GO Z-Wave\n1×drzwi tarasowe INNOVIEW HST 4300×2750 mm\n1×schody strychowe LST\nPrezentowane wnętrza to pomieszczenia biurowe firmy Fakro w mieście Krasnodar w Rosji. Wypełnia je dużo naturalnego światła, które tworzy klimat wnętrz. Szarości zostały w nich przełamane drewnianymi elementami.\nNaturalne światło odgrywa bardzo ważną rolę, szczególnie w pomieszczeniach przeznaczonych do pracy. Światło wpływa bowiem na lepszą koncentrację, witalność, a tym samym na jakość pracy.\nW tym oryginalnie zaprojektowanym i urządzonym biurze dla utrzymania spójności wizualnej zastosowano zespolenia okien dachowych FTP-V w kolorze matowej czerni.\nOczywiście w tak efektownie zaprojektowanym wnętrzu nie mogło zabraknąć okien FDY-V Duet proSky o dużej powierzchni przeszklenia, które otwierają poddasze na piękny widok na okolicę. Dodatkowo okna te wyposażone są w witraż, który dodaje klimatu i charakteru surowemu wnętrzu.\nCo istotne z aspektów technicznych, w jednej ościeżnicy okna FDY-V umieszczone są dwa skrzydła. Górne otwierane jest obrotowo, a dolne jest nieotwierane i wyposażone w szybę bezpieczną (laminowaną).\nW łazience wykorzystano aluminiowo-tworzywowe okna obrotowe PTP-V/GO o podwyższonej odporności na wilgoć. Wybrano kolor okleiny złoty dąb, której ciepły odcień idealnie współgra z niebieskimi płytkami.\nDla wygodnej obsługi wysoko usytuowanych okien zastosowano sterowane elektrycznie okna Z-Wave. Są zdalnie otwierane i zamykane za pomocą pilota lub przycisków naściennych. Ponadto są wyposażone w czujnik deszczu, który automatycznie uruchamia funkcję zamykania skrzydła podczas opadów.\nokna do poddaszy przeszklenia fakro okna dachowe\nRedakcja Montaż panelu na rąbek\nKrzysztof Patoka, Stefan Wiluś Zasady krycia dachu dachówkami ceramicznymi i betonowymi\nArtykuł powstał w oparciu o publikację „Fachowe zasady krycia dachów dachówkami ceramicznymi i betonowymi” wydaną przez Polskie Stowarzyszenia Dekarzy jako „Wytyczne dekarskie. Zeszyt 3”.\nSuez Dach płaski bez błędów\nDachy płaskie to co raz częściej spotykane rozwiązanie architektoniczne pojawiające się w naszym krajobrazie. Ta na pierwszy rzut oka prosta konstrukcja, wymaga wiedzy i doświadczenia, ponieważ na dachach...\nDachy płaskie to co raz częściej spotykane rozwiązanie architektoniczne pojawiające się w naszym krajobrazie. Ta na pierwszy rzut oka prosta konstrukcja, wymaga wiedzy i doświadczenia, ponieważ na dachach płaskich często popełnianych jest kilka klasycznych błędów, które są wynikiem nie tylko błędnych założeń projektowych, ale również prac wykonawczych i decyzji inwestorskich. Jak zatem stworzyć wymarzony, trwały i praktyczny dach płaski bez błędów? Poniżej trochę wiedzy i kilka praktycznych wskazówek.


It`s my life czyli… złoto przez łzy… # Siłowanie na ręce # Armwrestling # Armpower.net\nIt`s my life czyli… złoto przez łzy… >>>\nPierwszy dzień Pucharu Świata w Paraarmwrestlingu za nami. Otwarcie z udziałem oficjeli i gości specjalnych – bardzo efektowne, prawie olimpijskie, ale też spontaniczne i pełne wzajemnej sympatii i szacunku. ()\nNajpierw wielkie dzięki dla Ani Mazurenko i całej Ekipy, która to przygotowała. Od wszystkich sportowców zza granicy i z Polski słyszałem wiele słów uznania i podziękowań dla Ani. Ponieważ sam wiem – ile pracy na wiele miesięcy przed zawodami to wymaga – tym bardziej docenić można uśmiech i fajną atmosferę jaka jest na tych zawodach.\nPolscy kibice pod wodzą Pierwszego Sopranu – Anusi Głowińskiej – robią taki doping, że słychać ich na pobliskim boisku. Nie trzeba patrzeć na scenę, żeby wiedzieć jak walczą nasi.\nWyniki pełne będą jutro, bo jest tak wiele kategorii, że trudno to ogarną. Teraz tylko moje notatki z pierwszego dnia.\nNajpierw podziękowania i słowa szacunku dla wszystkich Sędziów, którzy tu pracują. W walkach zawodników niepełnosprawnych jest wiele bardzo trudnych sytuacji, kiedy trzeba ocenić możliwości walczących. Trzeba czuć kiedy poruszają się specjalnie, a kiedy po prostu nie mogą inaczej. Trzeba czuwać nad walką, żeby nie było naciągania przepisów, ale też żeby uwzględnić bezpieczeństwo zawodników. To jest zupełnie inna praca, niż w przypadku zawodowców. Wymaga więcej wyczucia i też czysto fizycznej pracy, trzymania wózków i innych spraw.\nSami widzicie, że piszę bez zwykłej lekkości, ale po prostu powiem – bardzo mi zaimponowali wszyscy pracujący przy tych zawodach.\nNajpierw ta piosenka poszła przed rozpoczęciem zawodów. Dominik Zaorski zaczął sobie podśpiewywać, a w tym momencie podeszła dziennikarka jednej z telewizji i – mam nadzieję – nagrała to jako początek wywiadu. Nie pierwszy raz Dominik udziela wywiadów i dzięki temu przybliża widzom ten sport, swoją pasję i swoją misję. Dzięki takim nawet krótkim wystąpieniom w mediach coraz więcej osób dowiaduje się o naszym sporcie. Dowiadują się też o pasji tych, którzy tylko z nazwy są niepełnosprawni. Szacunek!\nDominik na lewą rękę zdobył brązowy medal. To jego druga międzynarodowa impreza. Na M. Europy w Katowicach miał srebro.\nTu była bardzo mocna konkurencja, rywale co prawda w tej samej wadze, i w tej samej grupie wiekowej, ale nasz zawodnik był najmłodszy i mniej ważył. W tym wieku liczy się każdy rok, więc medal – każdego koloru – jest sukcesem. Widać, że Dominik coraz lepiej czuje się na przy stole i na pewno postępy są znaczące. Gratulacje dla naszego najmłodszego za wytrwałość!\nZłoto przez łzy…\nMało brakowało a mielibyśmy poważny wypadek. Soni Turzynieckiej - po rozerwaniu tak nieszczęśliwie poleciała ręka, że sama siebie trafiła dłonią w nos. To był prawie nokaut. Sonia na sekundę straciła kontakt i upadła pod stół. Ból i szok. Zaczęła wstawać i wtedy jeszcze uderzyła się głową o stół. No nie było lekko. Ale, po minucie przerwy, jeszcze w lekkim oszołomieniu – nasza zawodniczka wywalczyła złoty medal.\nWśród wielu medali w dorobku Soni – ten na pewno będzie pamiętała na długo.\nTen Wojownik zdobył dwa złota w pierwszym dniu. Konkurencja bardzo silna i każda walka była trudna. Od eliminacji do finału w obu kategoriach wiekowych. Dawid – choć młody jeszcze – ma serce Wojownika! Ma przed sobą jeszcze wiele lat startów i – moim zdaniem – wielki potnecjał.\nDzięki Dawid za emocje, jakie wywołałeś i radość z polskich medali!\nDarek Gabrynowicz powraca!\nDariusz Gabrynowicz – jeden z tych, którzy zaczynali polski armwrestling na początku XXI wieku – pojawił się na Pucharze po przerwie i walczył, jak za dawnych czasów. Konkurencja solidna i udało się zdobyć brązowy medal. Na pewno to tak zwany nowy początek i kolejne lata sukcesów przed nim.\nDarek, dzięki że mimo trudności wróciłeś i walczysz. Szacunek!\nPatryk Weterle wywalczył w trudnej konkurencji medal brązowy i za to podziękowania i gratulacje. Patryk ma już wiele doświadczenia i na pewno jeszcze nie raz powalczy o złoto.\nMarta Opalińska zdobyła złoto. Pozdrawiamy i czekamy na… kolejne!\nJakub Ruciński wywalczył medal srebrny! Gratulacje za walki!\nTo tylko kilka zdań o Pucharze i pierwszym dniu.\nWięcej – o walkach na prawą i wywiady za kilka dni.\nRumia – miasto armwrestlingu!


TUNEL NAMIOT DZIECI DO ZABAWY ROSKŁADANY GĄSIENICA 7896531505 - Allegro.pl\nTUNEL NAMIOT DZIECI DO ZABAWY ROSKŁADANY GĄSIENICA\nTUNEL / NAMIOT DLA DZIECI DO ZABAWY GĄSIENICA\nIDEALNY ZASTOSOWANIE WEWNĄTRZ POMIESZCZEŃ ORAZ NA ZEWNĄTRZ !\nUśmiechnięta, wesoła gąsienica do wspaniałej zabawy i gimnastyki dla Twojego dziecka.\nTunel idealnie wygląda na zielonej trawce działki,ogródka itp...\nWspólny piknik, biwak, zabawa na plażylub po prostu tor przeszkód w pokoju dziecięcym dla Twojej pociechy.\nWYMIARY : 46x170cm !\nTunel wygląda znakomicie - ma czułki\noraz nogi pod tunelem (jak prawdziwa gąsienica)\nMOCNY i TRWAŁY MATERIAŁ poliester TO GWARANCJA WYTRZYMAŁOŚCI I łatwości w w czyszczeniu.\nTo wspaniała ozdoba pokoiku dziecka !\nDOBRA ZABAWA GRATIS :)\nŁATWY MONTAŻ / DEMONTAŻ wystarczy złożyć namiot w koło\nZAJMUJE MINIMUM MIEJSCA przez co można go zabrać w dowolne miejsce np. wakacje, zapakowany w materiał ochronny.\nMożliwość użytkowania w pomieszczeniach oraz na zewnątrz.\nW formularzu dostawy prosimy podać wybrany kolor w przeciwnym razie wysyłka nastąpi LOSOWO.\nNamiot Szkoła Domek księżniczki zabawa ZA2544\nNamiot do zabawy w domu i na dworze B.Toys\nNAMIOT DZIECIĘCY Z IGLOO ŁĄCZNIKIEM TUNELEM I WIGW\n28 maja 2019 od 1...k\nwnuczek zachwycony - polecam\nPieniądze są zwracane na konto bankowe kupującego .Po odbiorze przesyłki reklamacja rozpatrzona będzie do 14 dni od dnia otrzymania paczki. W tym samym okresie czasowym otrzymają Państwo zwrot pieniędzy.\nECONEO sp. z.o.o.\nW ofercie naszego sklepu znajdą Państwo najwyższej jakości produkty, które spełnią wszystkie Państwa oczekiwania. Dodatkowo miła i sprawna obsługa sprawia, iż zakupy w naszym sklepie są prawdziwą przyjemnością. W razie jakichkolwiek problemów z przesyłką lub produktem prosimy o kontakt mailowy lub telefoniczny zamiast wystawiać pochopnie negatywny komentarz. Staramy się każdy problem z zakupem rozwiązać w sposób satysfakcjonujący.\nProcedura postępowania w przypadku uszkodzenia lub ubytku towaru dostarczanego kurierem wygląda następująco:\nJeżeli towar, który otrzymasz, ma naruszone opakowanie, jest niekompletny lub uszkodzony przez przewoźnika, wypełnij druk reklamacyjny (protokół szkody) w obecności kuriera. Protokół szkody powinien zawierać: markę i model produktu, datę, godzinę doręczenia oraz opis uszkodzeń lub zauważonych braków w towarze. Jeżeli przesyłka ma nienaruszone opakowanie zewnętrzne, możesz w obecności kuriera sprawdzić jej zawartość. Jeżeli po rozpakowaniu okaże się, że produkt jest uszkodzony lub niekompletny, należy również spisać protokół szkody\nUWAGA! Przesyłki płatne przy odbiorze można sprawdzić dopiero po opłaceniu kurierowi należnej kwoty pobrania PRZY ODBIORZE OSOBISTYM NIE MA MOŻLIWOŚCI SPRAWDZANIA TOWARU POD WZGLĘDEM PRAWIDŁOWEGO DZIAŁANIA, A TAKŻE OGLĄDANIA INNYCH (NIEWYLICYTOWANYCH) PRZEDMIOTÓW Ograniczenia te są spowodowane przystosowaniem firmy do sprzedaży internetowej, a nie stacjonarnej - prosimy o wyrozumiałość


Nowoczesne technologie scian\nOdkąd pamiętam, zawsze interesowała mnie elektronika i oryginalne metody z którymi korzystał styczność na wszelkim etapu. Pewnego dnia postanowiłem ubrać w stosunku spośród obecnym nasz biznes ze sprzętem elektronicznym. Dziś w kolekcji posiadam przeróżnego rodzaju elementy niezbędne do zlutowania naszych układów.\nPoczątki ale nie były doskonale lekkie i kolorowe. Dla osoby planującej naszą działalności gospodarczą, którą jest sklep, każdy dzień przynosi nowe wyzwania i sztuce, o których istnieniu nie liczyło się pojęcia. Poza znanymi już, problemami które pragnęły na mnie przy każdej wizycie w tytule, dotykały mnie i rzeczy, jakie z pozoru umieszczały się proste i łatwe, zaś w wyniku kosztowały mnie mnóstwo klimatu oraz nerwów.\nDo dziś mam dzień, w jakim powstał przed naprawdę poważnym dylematem, który dla wielu nie byłby w zespole istotny. Najpierw przed długi okres dziwił się gdzie zakupić urządzenie fiskalne. Kasy fiskalne tarnów zaprezentowały się idealnym wyborem, ponieważ obsługa doradziła mi najodpowiedniejszą kasę dla mojej branży. Następnie poważnie dziwił się gdzie umieścić kasę fiskalną . Pamiętam, że przywiozłem ją do sklepu zapakowaną w całe kartonowe pudło, wystawił na podłogi i wstał jak sparaliżowany. Nigdzie nie istniałoby na nią miejsca, kompletnie tego sobie wcześniej nie przemyślałem. Oczywiście spowodowało zatem do mojej ogromnej frustracji i niepotrzebnego gniewu, którego ważna było zdecydowanie uniknąć. Na szczęście szybko przearanżowanie i wygospodarowałem trochę wolnej przestrzeni.\nNa mojej drodze młodego przedsiębiorcy stanęło naprawdę wiele przeszkód. Postać spośród nich myślę zaskakująco dobrze, pomimo iż nic nie były wyjątkowo istotne, część wymazałem z opinie. Nie stracę jednak chyba do śmierci pierwszej randki w tytule w kierunku zarejestrowania działalności gospodarczej. Każdy, kto w dzieciństwie oglądał film animowany “Dwanaście prac Asterixa” dobrze zna, o czym prowadzę. Bieganie po piętrach od okienka do okienka, tłumaczenie w wszystkim z nich zupełnie tego tegoż dodatkowo w spokoju świadomość, że to tylko pierwsza z wielu wizyt może niejednego doprowadzić do woli o porzuceniu tego wszelkiego.\nJezyk angielski liczebniki


Mój dzień: Baleron peklowany i parzony\nBaleron peklowany i parzony\nDzisiaj proponuję już kolejny przepis na pyszną domową wędlinkę.\nBaleron jest pyszny, niestety trzeba mu dać trochę czasu, bo pekluje się minimum 10 dni.\nWiem, trochę późno podaje przepis, ale możne przyda się na Sylwestra?\nPotrzebny jest dobrany gabarytowo garnek z przykrywką - u mnie to stara , mała gęślarka\n2 kg karczku- w miarę chudego, ale to nigdy nie wiadomo:)\n7,5 dag soli peklującej\n5 ziarenek jałowca- niekoniecznie\npłaska łyżeczka pieprzy- całego\nWodę z przyprawami zagotowuję, dodaję sól peklującą i studzę, dopiero teraz dodaje czosnek.\nMięso wkładam do dopasowanego garnka, zalewam zimną zalewą- mięso musi być przykryte.\nDodatkowo, przed zalaniem nastrzykiwałam mięso zwykłą strzykawką dostępna w aptekach- niewielki koszt, a mam pewność że mięso sie dobrze zamarynuje.\nGarnek przykrywam i wkładam do lodówki na minimum 10-14 dni.\nCodziennie mięso obracam i sprawdzam zalewę- jeżeli zmętnieje trzeba przygotować od początku, mięso umyć osuszyć i ponownie zalać i włożyć do lodówki.\nPo upływie zalecanego terminu, mięso wyciągam, sznuruję lub wkładam do siatki ( jak to zrobić najłatwiej podpowiedziałam TUTAJ)\nW dużym garnku zagotowuje około 4 l wody z przyprawami- garnek najlepiej żeby też był dopasowany, ale wysoki.\nIlość wody też może się różnić- mięso parzone musi pływać dość luźno\nGarnek przestawiam na najmniejszy palnik\nDo wrzącej wody wkładam mięso, od razu skręcam na najmniejszy płomień.\nKarczek parzę przez półtorej godziny.\nPilnuje, bo woda nie może się zagotować!\nPo upływie podanego czasu cały garnek przenoszę w zimne miejsce i zostawiam do ostygnięcia.\nNastępnie mięso wyciągam, osuszam i wkładam do lodówki- potem można już kroić i to cienkie plasterki :)\nAutor: Renata Walczak 11:54 16:30\nEtykiety: coś do chlebka, domowe wędliny, karczek wieprzowy\nAngelika i Monika Candy Pandas 16 grudnia 2015 16:45\nNie mamy pytań! Takiej wędlinki aż żal nie spróbować :D\nRenata Walczak 16 grudnia 2015 20:53\nElżbieta Dziurkowska 16 grudnia 2015 19:08\nCudowny u mnie też coś będzie ale to bliżej Świąt. Choć muszę powiedzieć, że u mnie taki lokalny przedsiębiorca robi ostatnio również tradycyjne wędliny, są droższe ale naprawdę warte swojej ceny. Buziole Reniuś :**\nRenata Walczak 16 grudnia 2015 20:55\nu nas w święta najwięcej idzie ryb, ale dla dziewczyn muszę mieć coś z wędlin.\nSpokojnego wieczorku, buziaczki:)\nMarzena Szkodzińska 16 grudnia 2015 19:59\nWspaniały przepis. Wędlinka wygląda pysznie :-)\nRenata Walczak 16 grudnia 2015 20:57\nMarzenko najważniejsze że jest bez chemii:)\ndomowacukierniaewy.blox.pl 16 grudnia 2015 23:11\nSmak pewnie niezapomniany :)\nRenata Walczak 17 grudnia 2015 13:42\nsmak jest bardzo delikatny :)\nKrystyna Boner 17 grudnia 2015 00:54\nApetycznie wygląda Twój baleron. Mój Tato byłby zachwycony, gdybym taki na święta zrobiła. Ale w końcu tyle tego będzie, że po świętach tez można zrobić. Tak więc zapisze sobie ten przepis. Dzięki Reniu za przepis. Pozdrawiam Cię serdecznie :)\nRenata Walczak 17 grudnia 2015 14:01\nKrysiu masz całkowitą rację nie ma co przesadzać z ilością jedzenia, bo i tak połowa zostanie:)\nMagda C. 17 grudnia 2015 07:59\nBardzo smakowicie wygląda ten baleron, mój tata byłby wniebowzięty :)\nRenata Walczak 17 grudnia 2015 14:02\nMadziu to może kiedyś uda Ci sie go przygotować?\nAnna Pietrzak 18 grudnia 2015 20:37\nAleż wygląda pysznie. Muszę zrobić. Dziękuj e za przepis :) Pozdrawiam cieplutko :)\nRenata Walczak 20 grudnia 2015 11:26\nAniu dziękuje i również pozdrawiam:)\nMaminek kulinarny 19 grudnia 2015 09:16\nBaleron jest tak apetyczny, ze samym wyglądem można się najeść:) Będzie nie tylko ozdobą na półmisku ale też hitem wśród innych potraw:) Super!\nRenata Walczak 20 grudnia 2015 11:29\nmnie smakuje- szczególnie z chrzanem:D\nnapiecyku 19 grudnia 2015 20:20\nWygląda świetnie, przysmak mojego męża :)\nmarinia 3 stycznia 2016 13:09\nMięsko wygląda wspaniale! Aż chce się po nie sięgnąć :)


Sale weselne, wesela Szczekociny ❤ Sale-Weselne.pl\nSale i domy weselne ❤ Szczekociny\nRestauracja Aprile - Szczekociny\nWITAMY PAŃSTWA NA STRONIE NASZEJ RESTAURACJI APRILE...serdecznie zapraszamy do zapoznania się z ofertą... Nasza Restauracja znajduje się w województwie Śląskim w camym centrum Szczękocin....\nSzczekociny Sędziszów Koniecpol Pilica Włoszczowa\nZespoły weselne Szczekociny 116\nCzęsto zadawane pytania dotyczące sal weselnych w mieście Szczekociny\n📌 Ile sal weselnych z miejscowości Szczekociny znajdę u was?\nSzczekociny to miasto, w którym znajdziesz 1 sal weselnych zajmujących się organizacją wesel. Znajdziesz tutaj także 0 sal weselnych, znajdujących się w najbliższej okolicy, które chętnie zorganizują Twoją imprezę.\nMoże się tak zdarzyć, że wchodząc na pewną miejscowość np. Szczekociny nie znajdujesz sali, która pochodzi z tej miejscowości. Znajdziesz jednak tam sale, które pochodzą z okolicznych miejscowości. Aby łatwiej oszacować odległość, pod każdą salą podana jest odległość od miasta, które cię interesuje.\n📌 Znalazłem salę na wesele Szczekociny, ale nie ma podanego numeru kontaktowego?\nSale weselne z miasta Szczekociny czekają na Ciebie. Przeczytaj ✅ opinie i wybierz. ⭐ Sala bankietowa ⭐ hotel ⭐ restauracja na wesele Szczekociny ▶ zapytaj o wolny termin!\nGenerated in 0.073 Queries: 14 Online: 230 F: 20911


Łuczniczka Bydgoszcz - Espadon Szczecin: siatkarska bitwa na wyniszczenie dla gospodarzy - WP SportoweFakty\nŁuczniczka Bydgoszcz - Espadon Szczecin: siatkarska bitwa na wyniszczenie dla gospodarzy\nKibice, którzy zdecydowali się w piątkowy wieczór obejrzeć starcie Łuczniczki Bydgoszcz z Espadonem Szczecin nie mogli narzekać na poziom emocji. Były spięcia pod siatką, czerwona kartka i tie-break, który na swoją korzyść rozstrzygnęli gospodarze.\nJacek Pawłowski 02 Lutego 2018, 21:08\nDla siatkarzy Łuczniczki Bydgoszcz nie ma w tym sezonie meczów nieważnych. Po porażce w Sosnowcu z MKS Będzin, podopieczni Jakuba Bednaruka potrzebowali punktów, aby zapewnić sobie utrzymanie w PlusLidze. Podobny cel przyświecał w piątkowy wieczór szczecinianom, którzy od kilku kolejek bez powodzenia próbują wygrzebać się z dołka.\nGospodarze rozpoczęli ten mecz mocno zestresowani, co nie sprzyjało rozgrywaniu akcji. Zdecydowanie lepiej prezentowali się goście. Doskonale radził sobie Eemi Tervaportti, zabójczo skuteczny w ataku był natomiast Mateusz Malinowski (12:9). Z biegiem czasu podopieczni Jakuba Bednaruka zaczęli nabierać wiatru w żagle. Przebudził się Jewgienij Gorchaniuk, dając sygnał do odrabiania strat. W ślad za Grekiem poszli Bartosz Filipiak, napędzający grę ofensywną oraz Michał Szalacha, którego zagrywki rozmontowały przyjęcie Espadonu i wyprowadziły gospodarzy na prowadzenie (15:12). Obserwujący wcześniej mecz z dużym spokojem Michał Gogol, niemal natychmiast wykorzystał dwie przerwy na żądanie, jednak to nie pomogło. Podobnie jak wejście Tomasza Kowalskiego i Bartłomieja Klutha. Będący na fali miejscowi nie pozwolili przeciwnikom dojść do głosu, wygrywając na inaugurację 25:20.\nPoczątek drugiego seta był bardzo wyrównany, co podniosło poziom adrenaliny u części siatkarzy. W pewnym momencie zaiskrzyło między Metodi Ananiewem i Mateuszem Malinowskim, ale zapędy obu graczy szybko utemperowali arbitrzy, udzielając reprymendy (7:5). Spięcie pod siatką najwyraźniej pobudziło bydgoszczan, którzy od tego momentu prezentowali się doskonale niemal w każdym elemencie. Na skrzydłach nie do zatrzymania byli skrzydłowi, doskonale rozprowadzani przez Edgardo Goasa. Swoje punkty dorzucali także środkowi, powstrzymując zapędy rywali blokiem (22:17). W końcówce, pod zagrywkach Michała Ruciaka Espadon nieco zmniejszył dystans, ale losów seta nie zdołał odmienić.\nTrzeciego seta lepiej rozpoczęli szczecinianie, dla których była to partia z gatunku "być, albo nie być". Agresywna zagrywka, mimo że kosztowała zespół Espadonu kilka straconych punktów, umożliwiła im wypracowanie przewagi. Bydgoszczanie nie byli bowiem tak skuteczni w wyprowadzaniu akcji ofensywnych, jak to miało miejsce w poprzednich odsłonach (14:11). Łuczniczce pomogła dopiero przerwa, wykorzystana przez Jakuba Bednaruka, ale tylko na chwilę, przyjezdni grali bowiem jak w transie. Imponująco wyglądała zwłaszcza ich gra w obronie, co pozwalało na wyprowadzanie zabójczych kontr i w efekcie przedłużenie piątkowego starcia.\nW czwartym secie ponownie nie zabrakło emocji, niekoniecznie sportowych. Po jednej z akcji, zakończonej skutecznym blokiem bydgoszczan na Michale Ruciaku, zawodnicy Espadonu długo dyskutowali z arbitrami. Ostatecznie sędziowie, po wykorzystaniu challenge'a, podtrzymali pierwotną decyzję przyznając punkt Łuczniczce (8:4). To dodatkowo podgrzało atmosferę, dzięki czemu kibice stali się świadkami prawdziwego siatkarskiego spektaklu. Wymiana ciosów była momentami naprawdę emocjonująca Poirytowani szczecinianie długo bezskutecznie ścigali swoich rywali, ale w końcówce to właśnie oni przejęli inicjatywę, wykorzystując nerwowość w obozie gospodarzy (24:21). Mimo to gospodarze doprowadzili do remisu broniąc trzy setball'e i doprowadzając do siatkarskiej bitwy, która zakończyła się w bardzo kontrowersyjny sposób. Przy stanie 40:41 czerwoną kartką ukarany został bowiem Jakub Bednaruk.\nW tie-breaku, uskrzydleni szczecinianie długo nie pozwalali się zatrzymać. Goście od początku uzyskali niewielką przewagę, którą konsekwentnie kontrolowali. Podopieczni Jakuba Bednaruka natomiast popełniali liczne błędy. W końcówce, dzięki olbrzymiej ambicji i determinacji, zdołali obronić dwie piłki meczowe doprowadzając do remisu 14:14. Również i tym razem, kibice byli świadkami prawdziwej bitwy. Miejscowi mieli jednak w swoich szeregach Bartosza Filipiaka, który niemal w pojedynkę zapewnił swojej ekipie zwycięstwo.\nŁuczniczka: Ananiew, Goas, Szalacha, Filipiak, Gonchariuk, Sacharewicz, A. Kowalski (libero) oraz Gryc, Jurkiewicz, Bobrowski\nEspadon: Duff, Malinowski, Ruciak, Wika, Tervaportti, Gawryszewski, Jaskuła (libero) oraz Mihułka (libero), T. Kowalski, Gałązka\nCzy wynik meczu można uznać za niespodziankę?\nEspadon Szczecin w dołku. "Poszukamy zgubionych atutów"\nTOM BKS BKS BKS-TOMEK JESTEŚMY Z TOBĄ 02-02 23:27 1 0\nSiatkarska corrida i wygrywamy meczyk!\nSzczecin Stocznia Szczecin Hala Łuczniczka w Bydgoszczy Bydgoszcz Polska PlusLiga Siatkówka Chemik Bydgoszcz


Politechnika Białostocka. Uczelnia organizuje bezpłatny kurs programowania dla uczniów | Białystok Nasze Miasto\nMagda Ciasnowska 29 marca 2021, 10:35\n– Nauczymy, jak napisać program, który komunikuje się z użytkownikiem. Przechowuje i przetwarza pewne informacje, na przykład wczyta liczby, posortuje je zgodnie z intencją użytkownika i wyświetli na ekranie – wyjaśnia dr inż. Anna Łupińska-Dubicka z Wydziału Informatyki Politechniki Białostockiej, autorka kursu.\nKurs składa się z 14 lekcji merytorycznych, które zawierają wprowadzenie, teorię i praktykę: przykładowe zadania wraz z objaśnieniami oraz ćwiczenia do samodzielnego wykonania. Po wykonaniu zadań uczestnicy otrzymują informację zwrotną i objaśnienia ewentualnych błędów. Do udziału w kursie wystarczy komputer z dostępem do Internetu, nie jest konieczna znajomość języka angielskiego ani podstaw programowania.\n– Kurs przygotowałyśmy tak, by wyjaśniał w jak najszerszym stopniu nawet skomplikowane zagadnienia. Jest skierowany do osób, które w ogóle nie miały styczności z programowaniem, więc jest to okazja żeby się przekonać, czy chcemy iść tą drogą – mówi współautorka kursu, dr inż. Urszula Kużelewska z Wydziału Informatyki Politechniki Białostockiej.\n– Programowanie otwiera możliwości dalszego rozwoju. Taki kurs jest dobrym wstępem do studiów na kierunku informatyka, ale też uczy logicznego myślenia, aby uczniowie mieli lepszy start na studiach czy w życiu zawodowym – mówi dr inż. Anna Łupińska-Dubicka.\nZapisy na kurs trwają do końca marca. Każdy, kto zaliczy testy końcowe, otrzyma zaświadczenie o jego ukończeniu.