Najważniejsze wydarzenia Kongresu Nowej Mobilności | Autokult.pl\n— Kongres Nowej Mobilności 2019 nie jest typową konferencją branżową. To miejsce prezentacji i wypracowywania konkretnych rozwiązań, które pomogą uczestnikom skutecznie implementować nowe technologie w usługach świadczonych przez miasta na rzecz mieszkańców – zapowiada Maciej Mazur, Dyrektor Zarządzający PSPA.\n— Ciekawie zapowiada się także warsztat w formule okrągłego stołu „Jak rozwijać ogólnodostępną infrastrukturę ładowania w mieście?”, którego partnerem jest Miasto Łódź. Wspólnie postaramy się przedstawić optymalną strategię w tym zakresie – dodaje Maciej Mazur. – „Elektromobilność i zrównoważony rozwój publicznego transportu zbiorowego” to z kolei inny duży warsztat, podczas którego omówimy doświadczenia polskich przewoźników związane z elektryfikacją taboru. W zakresie pozostałych warsztatów należy wspomnieć spotkania pod nazwą „Sposoby audytowania transportu miejskiego” i „Promocja komunikacji miejskiej w kontekście elektromobilności”.\n— Wspólnie z partnerami przygotowaliśmy także kilka poradników i instruktaży, m.in. publikację „Odbiór stacji ładowania krok po kroku”, będącą przewodnikiem po tej procedurze, dodatkowo zawierającą gotowe do wypełnienia formularze, niezbędne do wniosku o przeprowadzenie badania technicznego stacji ładowania – mówi Łukasz Witkowski z PSPA. – Raport „Instrukcja rozwoju ogólnodostępnej infrastruktury ładowania w mieście” systematyzuje z kolei wiedzę i kataloguje niezbędne działania samorządu w zakresie planowania optymalnej siatki i lokalizacji stacji ładowania.\nW ramach Kongresu zaprezentowany także zostanie „Systemy identyfikacji wizualnej elektromobilności dla miast”, czyli pakiet rozwiązań graficznych, w tym znaków poziomych i pionowych m.in. infrastruktury ładowania, miejsc postojowych czy buspasów, gotowych do umieszczenia w przestrzeni publicznej. Odbędzie się także premiera raportu „Jak planować Strefy Czystego Transportu?”, będąca szczegółową analizą tego obszaru — od opinii prawnej i wyjaśnienia prawodawstwa, przez zbadanie stref niskoemisyjnych funkcjonujących w Europie, po badania społeczne, które zrealizowano wśród mieszkańców największych miast Polski. Celem było stworzenie modelu optymalnej strefy w warunkach polskich.\n— Udział w KNM potwierdziły już m.in. władze Gdyni, Warszawy, Lublina, Łodzi, Katowic, Sosnowca i wielu innych polskich miast. Podczas wydarzenia podpisana zostanie „Deklaracja Miast na rzecz Rozwoju Elektromobilności”, będąca wyrazem gotowości środowiska administracji samorządowej, przedsiębiorców, przedstawicieli Parlamentu i administracji rządowej, ekspertów, a także działaczy społecznych i obywateli, do współpracy w zakresie tworzenia optymalnych warunków sprzyjających rozwojowi elektromobilności w Polsce – mówi Maciej Mazur.\n— Zaplanowaliśmy posiedzenia sześciu grup roboczych, które podejmą tematykę ogólnodostępnej i budynkowej infrastruktury ładowania, wsparcia samorządów, rynku flotowego, podatków i taryf oraz wsparcia i promocji rynku elektromobilności – dodaje Maciej Mazur.\n— Lublin postawił na nowoczesną, ekologiczną i zeroemisyjną komunikację, którą w najbliższych latach chcemy dalej rozwijać, z korzyścią dla miasta, jego mieszkańców i środowiska. Wdrażamy kolejne rozwiązania, które ułatwiają przemieszczanie się po mieście. Do kilkuset nowoczesnych autobusów i trolejbusów dołączy wkrótce kilkadziesiąt kolejnych, mamy blisko 100 stacji Lubelskiego Roweru Miejskiego i 1 tys. jednośladów poruszających się po 170 km dróg dla rowerów. Lublinianie mogą skorzystać z wypożyczalni samochodów i skuterów. Komunikacja w mieście to bardzo dynamicznie zmieniający się obszar, który oferuje innowacyjne rozwiązania. Dlatego cieszę się, że właśnie w Lublinie samorządowcy z całej Polski będą mogli porozmawiać o nowoczesnej mobilności i wykorzystaniu nowych technologii w służbie miastu – wskazuje Krzysztof Żuk, Prezydent Miasta Lubin.\nKongres Nowej Mobilności 2019 odbędzie się w dniach 09–10 września br. w Lublinie. Więcej informacji na temat wydarzenia dostępne jest na stronie: kongresnowejmobilnosci.pl\nInstalacja LPG w samochodzie. Odpowiadamy na nurtujące was pytania! Odc. 6 Czy zimą stosować węższe opony? Golf kontra Golf, czyli wybierz zależnie od potrzeb Pewny adres - najnowszy Golf konsekwentnie rozwija to, co było siłą jego poprzedników Volvo XC60 Polestar Engineered właściwie wykorzystuje potencjał hybryd plug-in Renault Clio E-TECH Hybrid. Test miejskiego malucha na torze wyścigowym Nowa Toyota Yaris – witaj piękna! Motor Trade Insurance – polisa dla branży motoryzacyjnej SUV-y nie muszą palić więcej niż inne auta. Lexus pokazuje jak to się robi Sprawdź jak działa UBER, za darmo! Sprawdzamy hybrydę Škody w trasie liczącej 1200 kilometrów Moto Grodzisko 2017 - nadchodzi festiwal jednośladów


Notatka dla turysty w Brazylii 🛋 BRAZYLIA\nUwaga dla podróżnika\nLotnisko wylotu - Domodiedowo / Szeremietiewo\nLotnisko przylotu - Rio de Janeiro\nCzas podróży - lot trwa około 16 godzin plus czas na połączenie w Europie (zostanie określony w momencie rezerwacji).\nTwój kupon. Kupon podróżny firmy ART TOUR jest oficjalnym dokumentem potwierdzającym twoje prawo do otrzymania wcześniej zarezerwowanego i opłaconego zestawu usług turystycznych określonych w kuponie: transfer, zakwaterowanie, wyżywienie, a także usługi dodatkowe.\nKarta imigracyjna. Wydawane w samolocie lub na lotnisku do straży granicznej, wypełnione łacińskimi literami.\nZakwaterowanie w hotelu. W celu zakwaterowania należy przekazać kupon z kuponem turystycznym ART TOUR do recepcji hotelu i wypełnić formularz łacińskimi literami.\nUWAGA Czas wymeldowania w hotelu w dniu wyjazdu - nie później niż o 12:00\nOpłać rachunki za dodatkową usługę z góry\nGeografia, ludność, religia. Stolicą jest Brasilia z populacją 411 tysięcy osób, populacja kraju to nieco ponad 16 milionów ludzi. Całkowita powierzchnia 8511965 metrów kwadratowych. km Największe miasta: São Paulo - 9394 tys. Osób (1991), Rio de Janeiro - 5474 tys. Osób. (1991), Belo Horizonte - 1530 tysięcy osób. (1991), Salvador - 2070 tysięcy osób. (1991), Recife - 1297 tysięcy osób. (1991), Porto Alegre - 1237 tysięcy osób. (1991). Religia: Większość populacji to katolicy, ale wielu ludzi afrykańskiego pochodzenia praktykuje makumba.\nKlimat: Średnia temperatura powietrza (grudzień - styczeń) + 26 ° C, woda + 20 ° C. W regionie Amazonki jest gorąco i wilgotno. Zima jest bardziej sucha i trwa od czerwca do września, lato - od listopada do kwietnia.\nJęzyk. Urzędnik jest portugalski. Ale na obszarach wypoczynkowych używany jest angielski, niemiecki i włoski.\nCzas. Terytorium Brazylii jest podzielone na 4 strefy czasowe. Oficjalnie czas liczony jest w stolicy i 6 godzin za Moskwą.\nWaluta. Waluta krajowa jest prawdziwa. Zaleca się wymianę w bankach lub w automatach na lotnisku. Aby wymienić, bardziej opłacalne jest oferowanie dolarów. 1USD = 1,94 BRL\nWoda. Picie wody z kranu jest niepożądane. W tym celu kup butelkowaną wodę mineralną.\nElektryczność. Przeważnie 127 woltów. W Brasilii, Florianopolis, Fortalezie, Recife i San Luis - 220 woltów, w Manaus - 110 woltów.\nTelefon i Internet. Zadzwoń z Moskwy: 8-10-55 (kod kraju) +21 (kod Rio de Janeiro). Telefony z czerwonych miast działają z tokenami lub kartami, które można kupić w dowolnym miejscu. Łączność komórkowa - standardy komunikacji GSM 1800 i iDEN. Roaming jest dostępny dla abonentów głównych rosyjskich operatorów.\nW kraju istnieje wiele punktów dostępu Wi-Fi. Kafejki internetowe znajdują się w dużych miastach. Wiele hoteli zapewnia swoim gościom dostęp do sieci.\nBezpieczeństwo. Ze względów bezpieczeństwa zaleca się, aby nie nosić drogiej biżuterii, nie przyjmować zaproszeń od nieznanych osób oraz nie pozostawiać kamer, kamer wideo i pieniędzy w pokoju hotelowym. Istnieje wiele obszarów (nawet w stolicy), do których nie zaleca się odwiedzania turystów.\nWskazówka. Większość restauracji zawiera opłatę za obsługę w wysokości 10%, ale kilka monet pozostałych jako napiwek to dobry znak. Portier na lotnisku lub w hotelu jest winien 0,75 USD za sztukę. Napiwki należy pozostawić fryzjerom (10–20%), pracownikom stacji benzynowych, czyścicielom butów.\nZakupy i zakupy. Zamożni podróżnicy rzadko wyjeżdżają bez drogich pamiątek - niebieskich i zielonych szmaragdów. Ci, którzy są skromniejsi, zdobywają liczne rzemiosła ze słynnego mahoniu. Większość sklepów jest otwarta od 9.00 do 18.30 (pon.-pt.), od 9.00 do 13.00 (sob.). Duże sklepy są otwarte do 22.00. Od grudnia do lutego w Rio de Janeiro - szczycie sezonu, więc ceny gwałtownie rosną.\nPomoc medyczna. Wszyscy odwiedzający są objęci ubezpieczeniem medycznym. Radzimy uważnie przeczytać warunki ubezpieczenia określone w polisie. W przypadku zdarzenia ubezpieczeniowego należy zawsze skontaktować się z całodobowym centrum wysyłkowym firmy usługowej, którego numer telefonu jest podany w polisie ubezpieczeniowej, lub skontaktować się z przewodnikiem. Zalecamy przyjmowanie zwykle używanych leków. Od 26 stycznia 2008 r. Szczepienie przeciwko żółtej febrze, które było obowiązkowe wcześniej przy wjeździe do Brazylii, zostało anulowane. Jest jednak wysoce zalecane, gdy odwiedzasz prowincjonalne obszary środkowej i północnej części kraju, a zwłaszcza Amazonkę.\nSłońce. Używaj kremów przeciwsłonecznych o wysokim stopniu ochrony.\nTaxi Taksówki od 1 do 2 reali za kilometr. W taksówce rachunek jest zaokrąglany w górę (im nowszy samochód, tym większy zakres matematyczny działa szofer), a za włączenie klimatyzatora pobierana jest osobna opłata. Jeśli taksówkarz pomaga przewozić bagaż, zwykle nagrodą jest 25 centavos za sztukę.\nWynajem samochodu Biura największych wypożyczalni samochodów (Hertz, Avis, National, Localiza itp.) Znajdują się na lotniskach i dużych miastach. Aby wynająć samochód, musisz posiadać międzynarodowe prawo jazdy.\nWażne: Wszystkie lotniska w 27 krajach należących do Unii Europejskiej muszą sprawdzić bagaż podręczny pasażerów i nie mogą dopuszczać do przewozu płynów na pokładzie samolotu w ilościach większych niż 100 mililitrów, o łącznej pojemności nie większej niż 1 litr. Leki i żywność dla dzieci są sprawdzane osobno i nie mają ograniczonej objętości. Możesz także nosić perfumy, napoje, alkohol i aerozole zakupione w sklepach wolnocłowych na lotnisku i zapakowane w zapieczętowane torby plastikowe w bagażu podręcznym. ALE. Jeśli pasażer ma lot z transferem, płyny zakupione na pokładzie na lotnisku nie będą dozwolone, można je kupić tylko na lotnisku transferowym.\nLista forum‹Forum AMERICA‹Forum BRAZYLII‹Bezpieczeństwo w Brazylii. Zakupy i restauracje\nRe: Problemy z zasilaniem mobilnym\nEmbrujo »16 listopada 2013 14:29\nAlexListopad 20 marca 2014, 18:54\npraviy povotor 30 marca 2014 02:26\nAlexListopad »30 marca 2014 15:48\nPrzylot do Guarulhas o 11:00, wyjazd o 15:40. Loty łączą się, więc są 3 godziny i nie będzie z tobą bagażu.\npraviy povotor 31 marca 2014 13:26\nAlexListopad 31 marca 2014 r., 20:34\nZasadniczo możesz mieć czas na dwie godziny. Myślę, że wezmę tam taksówkę przez około 20 minut (możesz natychmiast zobaczyć korki na mapie Google po przyjeździe i ocenić zatory, ale czas nie jest dość zajęty). / Cytat\nOtima! Zróbmy to. Niestety nie mogę ponownie kliknąć znaku plus. Dziękuję\nFakt 1. Brazylijscy informatycy mają oryginalne komiksy.\nJedna z popularnych komiksów nosi nazwę „The Life of a Programmer” i ma podobny styl, jakby Dilbert był programistą.\nKierownik: Ten system jest potrzebny jak najszybciej. Jeśli odłożysz wszystko inne, kiedy to skończysz?\nDeweloper: Jeśli nic nieoczekiwanego się wydarzy, za tydzień.\nKierownik: A jeśli nazwiesz ten termin bez tego „nieprzewidzianego”?\nDeweloper: Potem dwa lata.\nKierownik: Jak tam dwa lata Właśnie rozmawialiśmy o tygodniu!\nDeweloper: Ale to nie było działanie siły wyższej. Wyobraź sobie: zaczynam pracę nad projektem, ale potem zdarza się wypadek - i zapadam w śpiączkę. Za 3 miesiące spodziewasz się, że się obudzę. Ale cud się nie zdarza. Następnie decydujesz się na zatrudnienie kogoś i zamknięcie wakatu na miesiąc. Kolejny miesiąc pozostawia początkującym do czynienia z systemem. Przez następne dwa miesiące udaje, że pracuje. Kolejny miesiąc decydujesz, czy go zwolnić, czy nie ... A teraz, po kilku nieudanych próbach zastąpienia mnie, ktoś usuwa projekt. Potem wychodzę ze śpiączki i muszę zaczynać od zera.\nCzęść wymyślonych komiksów. Część oparta jest na sytuacjach, w których sam się wciągnął (od 2002 roku pisał w Pascalu i C, a następnie przeszedł na PHP i Pythona), jego koledzy lub czytelnicy strony.\nOto jedna z prawdziwych historii, które się wydarzyły:\nKierownik: Czytam, że Microsoft wie wszystko, co robimy w systemie Windows, Google wie, co robimy na Androidzie, a Apple na iOS.\nDeweloper: Tak, mówiłem ci to od dłuższego czasu.\nKierownik: Ale użytkownicy Linuksa zazwyczaj mają najgorsze, prawda? Istnieje ŹRÓDŁO OTWARTE.\nPrzez pięć lat „Życie programisty” rozwinęło się w stronę popularną w lokalnych kręgach IT (tutaj, na przykład, reklamuj oferty pracy i nowe produkty) i dużą - ponad 180 tysięcy subskrybentów - społeczność na Facebooku.\nTeraz produkują nawet kawę i koszulki:\nJednocześnie sam projekt rozpoczął się jako odpowiedź na pojawienie się brazylijskiego komiksu internetowego „Życie pomocy technicznej”.\nFakt 2. W przeciwnym razie Brazylijczycy nie mają wielu swoich usług.\n„Około 15 lat temu w Brazylii rozpoczął się boom w internacjonalizacji. Potem mieliśmy naszą własną wyszukiwarkę - jak Twój Yandex lub Rambler. Nazywał się Cade - od słowa „gdzie”. Zaczęli w połowie lat dziewięćdziesiątych i na początku 2000 roku byli bardzo, bardzo popularni, ale ... Prawie przestali opracowywać silnik i po prostu zainwestowali w reklamę.\nJednocześnie Google i Yahoo dokonały lokalizacji - a ich wyniki były obiektywnie lepsze. Zapotrzebowanie na lokalną wyszukiwarkę zniknęło - firma Cade została kupiona przez Yahoo i zamieniła się w witrynę do wyszukiwania ”.\nWedług Nielsena umowa ta pozwoliła Yahoo dotrzeć do 52% brazylijskich użytkowników Internetu. I jak zauważa Carlos, ludzie często nie robią różnicy - produkt lokalny lub zagraniczny.\nFakt 3. W Brazylii Google udało się zbudować popularną sieć społecznościową\nCo się stało przed Google+? Racja, Orkut. W połowie 2000 roku ta sieć społecznościowa była popularna w dwóch miejscach - w Brazylii i Indiach. To prawda, że popyt w poszczególnych krajach nie wpłynął na zamknięcie projektu Google.\nDziś główną siecią społecznościową dla Brazylijczyków jest Facebook (według Social Bakers, ekran na 2012 rok)\n„Czasami zazdroszczę Rosjanom: masz własne sieci społecznościowe utworzone przez lokalnych specjalistów dla lokalnej publiczności. W Brazylii, poza czatami szopkowymi, kiedy Internet był jeszcze dla maniaków, nie było nic z ich własnych społeczności ”.\nDo połowy 2000 roku lokalne firmy poddały zagraniczne segmenty niektórych pysznych segmentów konsumenckich. Na przykład nisza aukcji internetowych została przechwycona przez argentyński projekt Mercado Libre, który szybko dokonał lokalizacji w Portugalii w 1999 r., A następnie pochłonął głównych konkurentów - a tym bardziej zagranicznych.\nCiekawe, że w tym czasie konkurencja zagranicznych firm internetowych była lepiej zapewniana przez osoby z offline:\nNa przykład Netshoes, internetowa platforma artykułów sportowych, która działa obecnie na trzech rynkach (Brazylia, Argentyna, Meksyk), wyrosła ze sklepu ze sprzętem sportowym, który został otwarty w Sao Paulo na początku 2000 roku. To jest ich centrum dystrybucji.\nFakt 4. Czyste brazylijskie firmy znalazły swoje nisze\nTradycyjnie od lat 90. zdarzały się obszary, w których dominowały lokalne firmy - są to rozwiązania dla banków, przemysłu, rolnictwa i sektora publicznego. Nasz Carlos wyjaśnia tę sytuację kwestiami bezpieczeństwa, a czasami słowem „korupcja”. Ale jest jeszcze inne wytłumaczenie - protekcjonizm.\nZapotrzebowanie na IT w przemyśle tłumaczy lokalne żelazo: kraj rozwinął produkcję elektroniki, na przykład do samolotów i platform wiertniczych. Co więcej, istnieje ścisły wymóg, jaki procent całej produkcji powinien być ulokowany w kraju: w zależności od branży może osiągnąć nawet 80%.\nAgencje rządowe od dawna starają się wspierać lokalnych programistów poprzez zamówienia rządowe. Od 2014 r. Obowiązuje nawet prawo, zgodnie z którym preferencje w przetargach są przyznawane lokalnym deweloperom. Na przykład mogą zaoferować cenę wyższą niż cena konkurenta i wygrać. Tak więc, chociaż w Brazylii wszystkie firmy IT rejestrują lokalne podmioty prawne - wynika to z akceptacji płatności - czasem możesz być bardziej lokalny.\nN.B .: Jednocześnie nawet lokalne firmy muszą płacić dodatkowe składki na rzecz skarbu państwa, jeśli kupują zagraniczne oprogramowanie lub korzystają z usług centrów danych poza Brazylią. Podatki tutaj są ogólnie interesujące.\nFakt 5. Brazylia ma wiele „jednoosobowych firm informatycznych”\nDo początku 2010 roku około 9 tysięcy firm działało na brazylijskim rynku oprogramowania, usług IT i telekomunikacji. Wśród nich znajdowało się 43,9% mikroprzedsiębiorstw - często firm jednej lub kilku osób. Co więcej, nie tylko startupy, które w tym czasie zaczęły wspierać państwo.\n„Kiedyś mikroprzedsiębiorstwa były często zakładane przez tych, którzy w rzeczywistości nie pracowali dla siebie, ale dla innej małej firmy informatycznej. Stało się tak, aby pracodawca nie zawierał umów z osobą, ale ze swoją firmą - w ten sposób pracodawca przeniósł ciężar podatkowy z głowy na twoją. Słyszałem, że w krajach WNP można również spotkać się z taką praktyką, ale w naszym kraju, zgodnie z naszymi odczuciami, nabrała ona skali katastrofy przemysłowej. Dlatego praca w państwie, a nie niezależność, była już osiągnięciem zawodowym. ”\nWedług badań PwC i Banku Światowego Brazylia ma najbardziej „czasochłonny” system podatkowy\nOczywiście nie było to praktykowane przez największe i najbardziej znane firmy. Ale prawda jest taka, że kilka lat temu każda firma IT musiała płacić 37% podatków od wynagrodzeń pracowników.\nTeraz sytuacja się zmienia: na przykład ulgi podatkowe są zmniejszane, jeśli pracodawca inwestuje w szkolenie pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin - ponadto koszty rozwoju ludzi mogą zostać zrekompensowane przez państwowy program wsparcia IT.\nA ile dostają? Brazylijczycy nie mają swojego „Mojego kręgu”, ale istnieje coś takiego jak „HeadHunter”:\nDla wygody i zwartości wyświetlacza przenieśliśmy do Google blok sortowania wolnych miejsc.\nCzęsto są oferty od 1 do 3 tysięcy reali - jest to poziom początkowy, gdy jesteś zatrudniony, na przykład po ukończeniu studiów. Szef wsparcia technicznego, dobry specjalista od bezpieczeństwa informacji lub doświadczony programista może liczyć na 8-10 tysięcy reali.\nW przeliczeniu na dolary, pensja wynosi 300-3000 $ (teraz za dolara dają około 3,6 reala). Jednocześnie, jak pokazuje historia, rzeczywisty kurs wymiany w stosunku do dolara może ulec znacznej zmianie. Oto dynamika od 1995 r. (Rzeczywista w Brazylii została wprowadzona w 1994 r.) Do 2011 r .:\nKurs rubla do brazylijskiego reala również zmienił się z czasem. Teraz jest to około 19 rubli za real:\nW związku z tym wynagrodzenia w lokalnym sektorze IT pod względem rubli wynoszą od 20 do ponad 200 tysięcy.\nFakt 6. Brazylijscy informatycy mogą odpocząć dłużej\nNawet ich wakacje są dłuższe - 30 dni.\n„Oficjalnie mamy tylko pięć świątecznych weekendów w naszym kraju. Ale, podobnie jak w Rosji, jest więcej świąt noworocznych - zaczynają się przed katolickimi świętami Bożego Narodzenia, a kończą po Nowym Roku. Plus, oczywiście, karnawał jest takim analogiem do majowych wakacji, kiedy praca się kończy i wszyscy jeżdżą na wakacje. ”\nBrazylia ma również ciekawą tradycję dotyczącą wakacji: jeśli dzień wolny przypada na przykład we wtorek, poniedziałek będzie zamknięty. Wydaje się, że wszystko wygląda znajomo? Ale - nikt nie zorganizuje pracującej soboty na temat transferu, tak jak mamy to w Rosji.\nWarto rozwiać popularny stereotyp, że „Brazylijczycy są leniwi”. Pod wieloma względami korzenie mitu wyrastają ze zniesienia niewolnictwa: wielu mieszkańców odmawiało pracy na plantacjach, a emigranci z Europy zajmowali niszę. Zwykle nazywali Brazylijczyków „leniwymi”.\nI szczerze mówiąc, ci sami Argentyńczycy wyprzedzają Brazylię pod względem liczby weekendów wakacyjnych - mają ich 19.\nFakt 7. Brazylijczycy zatrudniają argentyńskich programistów\nObecnie w sektorze ICT w Brazylii zatrudnionych jest około miliona osób. Według szacunków stowarzyszeń branżowych i urzędników potrzeba jeszcze 900 tysięcy specjalistów.\nŁysy mężczyzna: Głównym problemem na rynku IT w Brazylii jest brak wykwalifikowanych specjalistów. Hej, nasz gofrownica nie działa, nie widzisz?\nSpecjalista ds. Wsparcia technicznego: Nie pracuję z takim sprzętem.\nŁysy mężczyzna: Widzisz? Nie wie nawet, jak naprawić gofrownicę, jak rozumieć komputery?\nA gdy nie ma wystarczającej liczby rąk i głów, Brazylijczycy zatrudniają sąsiadów - chociaż mówią różnymi językami, piszą ogólnie jeden.\nOczywiście ich kadry są również podnoszone. Carlos mówi, że chociaż Brazylia ma wiele uniwersytetów z wykształceniem informatycznym, tylko 4 z nich są uważane za dobre. Są to Unicamp, UNESP, University of São Paulo i ITA (coś w rodzaju brazylijskiego MAI) - wszystkie znajdują się w tym samym mieście lub w pobliżu. Dlatego w Sao Paulo najbardziej otwarte oferty IT.\nAby poprawić jakość edukacji, w ostatnich latach w kraju działa także program dla studentów specjalności technicznych - możesz studiować na zagranicznej uczelni przez dwa lata na koszt państwa, ale pod warunkiem, że po ukończeniu studiów będziesz pracować przez kilka lat w domu.\nObejrzyj wideo: visite guidée du Forum de Nivillac (Marzec 2020).\nEkwador: Wspinaczka Cotopaxi\nParada dumy gejowskiej w Vancouver\nGdzie jechać do Wenezueli?\nPosiadamy duże firmy w każdym regionie świata obsługujące 37 rynków z ponad 3000 osób\nPark Narodowy Torres del Paine\nWyjaśnienie skrótów w opisie rodzajów pokoi hotelowych


lemingi i inne żyjątka: 2013\nAutor: a. o 17:47 6 komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: a. o 16:27 17 komentarzy: Linki do tego posta\nJako matka trzylatka powierdzam, że w życiu nie ma nic stałego. Jeszcze wczoraj miłościwie panowała nam gulka jeżdżąca czerwoną toyotą, dziś gulka jeździ już czarnym chevroletem i "ma wiele dzieciów". Jutro zapewne gulka przekształci się w kolejnego wymyślonego przyjaciela, a ja będę usiłowała za tym nadążyć.\nTen schemat oparty na klasycznym panta rhei jest bardzo pomocny, kiedy myślimy o polskiej polityce i reakcjach medialnych.\nJakiś czas temu Polska doczekała się swojego wspaniałego ojca o imieniu Donald, dziś okazał się on molestującym ojczymem, którego żona kupuje kiecki za kilka tysięcy złotych i wszyscy czujemy z tego powodu smutek. Nic mi do szafy pani Tusk, natomiast mam swój partykularny interes w tym, aby Donald jeszcze chwilę nami porządził, a ten powód nazywa się narodowy program leczenia niepłodności metodą in vitro na lata 2013-2016.\nI owszem, cholernie mi na nim zależy.\nW ciągu ostatnich tygodni przeczytałam wiele artykułów o tym programie, głównie krytycznych i głównie ujawniających głęboką ignorancję autorów podążających radośnie za wybranymi, krytycznymi opiniami lekarskimi. Tak więc oczywiście program jest do niczego, bo jest za tani i nie doszacowuje kosztów ivf w Polsce. Ministerstwo nie odpowiedziało na bardzo ważne pytania lekarzy dotyczące programu. Program jest skonstruowany wadliwie, będzie piętnować dzieci urodzone metodą ivf poprzez umieszczenie ich PESELów w centralnym rejestrze. Pomija nowoczesne metody leczenia stawiając na przestarzałe.\nBudzi moją nieustającą fascynację, jak łatwo zapomina się o starej zasadzie wyśpiewanej przez Lizę Minnelli i Joela Greya w Kabarecie "money makes the world go around", zupełnie jakby leczenie niepłodności było szlachetnym wyjątkiem. Zatem dla odświeżenia pamięci\nPESEL w rejestrze\nJakiś czas temu skontaktowała się ze mną zbulwersowana dziennikarka. "Pani wie? Powstaje rejestr dzieci urodzonych dzięki ivf, pacjenci już deklarują, że nie będą korzystać z refundacji, jeśli doprowadzi to do stygmatyzacji dzieci!".\nPani nie wie, bo taki rejestr nie powstaje. Pani sprawdziła to w Ministerstwie Zdrowia. Pani jest zdumiona kreatywnością lekarzy, którzy do tej pory wprawdzie lubili zastraszać pacjentów na rozmaite oryginalne sposoby, aby skłonić ich ku wyborowi droższego wariantu leczenia, ale jednak "piętnowanie dzieci" wprowadza tu pewną nową jakość.\nProgram refundacyjny instaluje centralny rejestr procedur in vitro dla wszystkich ośrodków uczestniczących w programie i to jest nie tylko najprawdziwsza prawda, ale też dołączenie po ćwierćwieczu do europejskich norm kontrolowania rynku usług ART. Kończą się właśnie złote czasy wolności szlacheckiej, kiedy to można było brać kasę za wszystko i rozliczać się z niczego.\nOd tej pory każda para wprowadzona w program będzie mieć zapisane w rejestrze: przebieg procedury, wystąpienie skutków niepożądanych, ilość wystymulowanych komórek, ilość pobranych i zapłodnionych komórek, ilość powstałych zarodków, efekt leczenia (ciąża, poronienie, ciąża biochemiczna etc.) i ilość pozostałych zarodków zamrożonych. Po raz pierwszy w historii polskiego in vitro wprowadza się także oficjalnie monitoring ciąż według wskaźnika "take home baby", czyli nie według ciąż biochemicznych wykazanych badaniem krwi w 12-14 dobie po transferze, a pomiarem rozciągającym się również na sprawdzenie liczby urodzonych dzieci, które rodzice zabierają do domu po porodzie.\nJest to oczywiście bardzo smutne, ponieważ ten rodzaj ścisłego monitorowania uniemożliwia niestety kombinatorstwo. Mane tekel fares; lekarzu, udało ci się osiągnąć ciążę u pacjentki to udowodnij to dokumentacją.\nNaprawdę bardzo przykre, że od teraz musisz.\nCentralny rejestr zatem wreszcie zweryfikuje marketing na rzecz rzeczywistości. Nie jest tajemnicą, że są kliniki podające swoją średnią skuteczność rzędu 60-65%, co jest klinicznym absurdem, takiego wyniku nie da się osiągnąć, jeśli przeprowadza się pomiar prawidłowo metodologicznie, a więc obejmując nim pacjentki z każdej grupy wiekowej, ze wszystkimi kwalifikacjami, bez wyłączania grup tzw. poor responders (pacjentek źle odpowiadających na stymulację hormonalną) i grup bez transferów (pacjentki, u których nie udało się zapłodnić żadnej komórki jajowej), na przestrzeni pełnego roku i z uwzględnieniem trzech czynników: ciąży biochemicznej (ciąża wykazana badaniem krwi), ciąży klinicznej (potwierdzone echo serca płodu) i wskaźnika take home baby.\nAle jest jeszcze inna strona rejestru.\nTrzy tygodnie temu nawiązałam kontakt z pacjentką, której w trakcie procedury in vitro odbywającej się w jednej z krakowskich klinik podano dwa zarodki w trakcie transferu, a cztery pozostałe zamrożono. Rok później zgłosiła się do kliniki, aby swoje zamrożone zarodki odebrać i- niespodzianka! Nie ma zarodków. "Nie udało się ich zamrozić, bo wcześniej się rozpadły" poinformował lekarz. Pacjentka zażądała wydania dokumentacji, która zawierała jednak czarną dziurę w postaci braku opisu rozwoju morfologicznego czterech pozostałych zarodków. Rozumiem, że pacjentka powinna zaufać lekarzowi, że zarodki się nie rozwinęły. Bardzo możliwe, że naprawdę tak się stało, bo często tak się dzieje.\nSzkoda tylko, że nie ma po tym śladu w dokumentacji, bo jej prawidłowego prowadzenia nikt dotąd nie kontrolował.\nPodsumowując tę kwestię: tak, to bardzo dobrze, że powstał centralny rejestr procedur in vitro. Osobiście uważam, że powinniśmy dążyć również w przyszłości do centralnego rejestru dzieci, co da nam możliwość monitorowania rozwoju wszystkich dzieci urodzonych dzięki ART w perspektywie longitudinalnej. Łatwo jest ten projekt szachować argumentami o piętnowaniu i stygmatyzacji, trudniej zobaczyć, że przez to, że takiego rejestru nie prowadzimy jesteśmy zmuszeni do sięgania do rejestrów australijskich, szwedzkich i duńskich, bo to są jedyne kompletne kohorty w tym momencie.\nJeśli więc chcemy na serio wdawać się w dyskusje z polskim Episkopatem i zbijać kolejne gadzinowskie rewelacje, to w pierwszej kolejności należy się zatroszczyć o zgromadzenie pełnej bazy badawczej. Bardzo źle się dzieje, że wszelkie działania normalizujące medycynę wspomaganego rozrodu w Polsce postrzega się od lat przez pryzmat uwikłań ideologicznych, a nie przez pryzmat rzetelności sprawozdawczej i podnoszenia poziomu bezpieczeństwa pacjentów.\nNiemniej w chwili obecnej wszelkie doniesienia o rejestrze dzieci są dziennikarską kaczką i szantażowanie pacjentów informacją, że jeśli wejdą w program, to sąsiedzi i ksiądz dowiedzą się o sposobie poczęcia ich dziecka, są nie tylko nieprawdziwe, ale zwyczajnie nieetyczne wobec ludzi chorych.\nPROGRAM JEST ZA TANI, ABY MÓGŁ BYĆ DOBRY\nTen argument mnie dziwi i tekst z Kabaretu wraca tu solidnym drewnem bumerangu. Kto składał Ministerstwu Zdrowia oferty konkursowe? Hydraulicy? Dekarze? Fizycy teoretyczni? A może jednak właściciele placówek, które od lat wykonują zapłodnienie pozaustrojowe i posiadają kosztorysy procedur z uwzględnieniem specyfiki terapeutycznej?\nNiedawno śledziłam bardzo poważną dyskusję pacjentek na temat tego, że skoro w cenniku ich kliniki koszt in vitro wynosi 6900 zł to nie ma możliwości wykonania tej procedury taniej i zmieszczenia się w ministerialnych widełkach ustalonych na kwotę 7510 zł, w czym zawierają się również badania hormonalne i wizyty lekarskie, ale też koszt przechowywania zarodków.\nDrodzy pacjenci, wypada spytać bardzo serio, czy wiecie za co płacicie? Co jest w koszcie Waszej procedury? Zdajecie sobie w ogóle sprawę z istnienia marż?\nNie raz i nie dwa byłam świadkiem pacjenckich dywagacji, iż za rozbieżności cenowe między in vitro w Białymstoku (najniższe cenniki) i najdroższą polską kliniką (z grzeczności nie wymienię, gdzie się znajduje, jest to moja dzisiejsza ofiara na rzecz uprzejmości) wynikają z gorszej jakości mediów i pożywek stosowanych w Białymstoku, ale też z niższych kwalifikacji personelu.\nNo, to jest dopiero teoria pacjenckiego Smoleńska, która swoim miłosiernym i racjonalizacyjnym płaszczem przykrywa dostęp do brutalnej świadomości, że brak kontroli centralnej prowadzi do rozrostu zwyczajnego wolnego rynku. I z niego się po prostu korzysta, skoro wolno i skoro nikt nam nie nałoży kagańca w postaci ustalonej polityki cenowej.\nW tej gałęzi medycyny od dawna panował czysty kapitalizm (przy całym szacunku do wyników pracy i poziomu umiejętności lekarzy, które wydają się być naprawdę niezłe na tle Europy), a dyktowanie cen było ograniczane estymacją, ile pacjent z danego regionu jest w stanie wydać pieniędzy na leczenie. Czy raczej: na ile się okredytować.\nSkutkiem ubocznym tej polityki okazał się też bujny rozkwit usług ponadstandardowych w rodzaju PGD (diagnostyka preimplantacyjna zarodka) i ICSI (docytoplazmatyczne wprowadzenie plemnika do komórki jajowej), które nie są w Polsce oferowane grupom z klinicznymi wskazaniami, a stają się ofertą dla każdego, kto za to zapłaci.\nTowarzyszy temu silny marketingowy przekaz, że więcej zawsze znaczy lepiej, a to niestety nie jest prawdą, jak zresztą każdy duży kwantyfikator. Stąd wysyp pacjentów, którzy pochodzą do diagnostyki preimplantacyjnej wierząc, że jest to racjonalne zachowanie będące inwestycją w zdrowie potomstwa, nie wiedzą zaś tego, że PGD zmniejsza raty ciążowe (Munne 2005, Mastenbroek 2007, Gleicher) ponieważ jest diagnostyką inwazyjną i powinna być wykonywana u par ze wskazaniami genetycznymi, gdzie uzyskane profity (zdrowe, żywe dziecko) uzasadniają występujące ryzyko i koszt finansowy. Adresatami PGD są zresztą w większości ludzie płodni stojący wobec alternatywy urodzenia chorego/martwego dziecka albo zdecydowania się na PGD. Tak też traktują to wytyczne ESHRE dotyczące diagnostyki preimplantacyjnej.\nNiepłodne pary, które są nie mają wskazań genetycznych, a mimo to wykonują PGD stoją w sytuacji oferowania im operacji na otwartym sercu, aby przyjrzeć się z ciekawości wyglądowi aort. Tyle, że tego im się akurat na ogół nie mówi, za to przedstawia PGD jako atrakcyjne uzupełnienie oferty standardowej.\nICSI jest natomiast metodą, która powinna być wykonywana przy określonych wskazaniach, m.in. ciężkim czynniku męskim endometriozie i wcześniejszych niepowodzeniach klasycznego IVF, a którą w Polsce wykonuje się w zasadzie taśmowo, co potwierdza również poniższy raport ESHRE MAR:\nkraj Procedury IVF Procedury ICSI\nCzechy 2331 6891\nNiemcy 11082 28687\nHiszpania 4178 28360\nPolska 336 3790\nHolandia 8356 6485\nWielka Brytania 17634 16184\nJak widać z powyższej tabelki Wielka Brytania jest krajem, w którym wykonuje się najwięcej procedur in vitro w Europie, i jednocześnie gdzie proporcja IVF do ICSI zbliża się do stosunku 1:1. Z kolei kraje będące medycznymi Eldorado z uwagi na bardzo liberalne prawo medyczne (Czechy i Hiszpania) mają ten stosunek ustawiony odpowiednio na 1:3 i 1:6. Polska jest rekordzistką procedury ICSI w całej Europie osiągając, jako jedyna, stosunek 1:10 dla procedury in vitro i faworyzując wyraźnie metodę ICSI.\nTeraz zagadka: co wyróżnia Polskę z grona tych sześciu krajów? Czyżby męska populacja Polski cechowała się nieproporcjonalnie wysokim odsetkiem wad plemników w stosunku do reszty Europy?\nNie, Polska to jedyny kraj z tych sześciu, w którym zapłodnienie pozaustrojowe było dotychczas nierefundowane. Warto również zauważyć, że Hiszpania i Czechy (kraje ze stosunkowo wysokimi wskaźnikami ICSI) to najpopularniejsze kierunki turystyki rozrodczej, a więc kraje wykonujące ok. połowę swoich procedur u zagranicznych pacjentów, którzy płacą pełną kwotę za zabieg i nie podlegają refundacji. To ci pacjenci podnoszą wskaźniki ICSI w obu tych krajach.\nCo to oznacza? Oznacza to dokładnie to, że droższa procedura ICSI, która powinna być kierowana do wybranej grupy pacjentów, staje się procedurą oferowaną powszechnie poza tymi wskazaniami. Bo pacjent za nią dopłaca, w Polsce różnica cenowa między IVF i ICSI oscyluje wokół 1000-2500 zł na jednej procedurze. Po co oferować taniej, kiedy można drożej?\nSzczęśliwie z badań wynika, że ryzyko dla dzieci nie wydaje się być wyższe w grupie korzystającej z ICSI, choć co jakiś czas powraca taka hipoteza i są przedstawiane odpowiednie badania. Niemniej wyniki badań i metaanaliz raczej uspokajają (Orvieto 2000, Sutcliffe 2003, Knoester 2008, Wen 2012).\nZmierzając powoli do konkluzji: uważam, że ministerialny program leczenia niepłodności jest programem, najogólniej rzecz biorąc, rzetelnym i sensownym. Reguluje niektóre ważne obszary, innych nie reguluje, bo nie może (dawstwo, wprowadzenie rejestru również dla placówek spoza programu, wprowadzenie dyrektyw). Jest to krok w dobrym kierunku.\nProgram uderza jednak w fundamenty dotychczasowej polityki ośrodków medycyny wspomaganego rozrodu i każe zmodyfikować jej założenia, co jest procesem bolesnym dla lekarzy, ale również dla pacjentów. Wielu z nich po przejściu odpowiedniej szkoły u własnych lekarzy podnosi teraz żądania refundacji PGD jako procedury rutynowej, bądź domaga się rutynowego ICSI uważając, że brak tych procedur w programie (PGD w nim nie ma; ICSI jest, ale tylko dla par ze wskazaniami) dowodzi indolencji ekspertów ministerialnych. Pacjenci skarżą się również na ograniczenie transferowania jednego zarodka u kobiet do 35 rż, co w moim poczuciu jest powidokiem dotychczasowego polskiego trendu klinicznego na transfer dwóch, niekiedy trzech zarodków, które wprawdzie kończyły się często komplikacjami ciążowymi i położniczymi, zwiększały także odsetki poronień, za to w pierwszym okresie po transferze dawały często ciąże biochemiczne, a to właśnie one były zliczane do statystyk każdej kliniki. Ta strategia była bardzo owocna marketingowo, nie skutkowała jednak becikowym i zakupem wózka. Powyższa zależność pacjentom zazwyczaj umyka, zwłaszcza że część lekarzy dzielnie sekunduje temu mitowi i posuwa się nawet do twierdzeń, że wprowadzenie programu obniży raty ciąż.\nNie, kochanieńcy moi, program i centralny rejestr pokażą RZECZYWISTĄ skuteczność danej kliniki, a to może być upadek z bardzo wysokiego konia dla wielu bajkopisarzy. Nie sztuka postawić śmiałe hipotezy, sztuką jest je obronić empirycznie.\nWiele czasu zapewne zajmie nowa edukacja i zaadaptowanie się do tego, co wynika ze współczesnych wytycznych w leczeniu niepłodności, a nie z konieczności zamortyzowania np. specjalistycznej aparatury do PGD bądź namówienia pacjenta na droższe opcje w leczeniu (nie zawsze bardziej skuteczne oczywiście).\nWiele czasu również zajmie zobaczenie, co należy zrzucić z ołtarzy i postawić w zamian, takim wyzwaniem na pewno będzie program SET (transfer pojedynczego zarodka).\nA teraz Was zaskoczę i napiszę coś bardzo staroświeckiego, na co nie ma miejsca w mediach. Otóż czuję się wdzięczna za powstanie tego programu i czuję się również prawdziwie podniesiona na duchu obserwacją, że kompromis może mieć w Polsce też uczciwą twarz. Kompromis tego programu w zakresie zarodków nadliczbowych nie jest kompromisem zgniłym ani złożonym w hołdzie Kościołowi katolickiemu. Jest to rzadki i cenny przypadek dobrego zrównoważenia racji medycznych i racji etycznych (do 35 rż zapładnia się 6 komórek jajowych, ale po dwóch nieudanych cyklach można zapłodnić wszystkie w tej grupie wiekowej; po 35 rż ograniczenie zostaje zniesione), które nie są wcale podnoszone jedynie przez umiłowanego Gowina, ale stają się również realnym i bolesnym problemem pacjentów z zarodkami nadliczbowymi. Wiem o tym dobrze, bo nie zliczę, ile razy wysłuchiwałam dramatycznych relacji ludzi, którzy pozostali z 10 zamrożonymi zarodkami, bliźniętami w domu i z brakiem pomysłu na to, co zrobić dalej.\nProgram zawiera preferencję procedury SET, która jest absolutnie zgodna ze światowymi wytycznymi i jest jednym z warunków bezpiecznego leczenia. Refundujemy trzy pełne cykle leczenia, co stawia nas w sytuacji podobnej do norweskiej, a wyprzedza program holenderski (pierwszy cykl IVF na koszt pacjenta, dopiero drugi i trzeci mogą zostać zrefundowane), niemiecki (refundacja dwóch cykli procedury) czy brytyjski (powiększająca się nierówność w dostępie do świadczeń z uwagi na zaostrzającą się politykę NHS).\nIrytuje mnie więc malkontenctwo mediów i szukanie dziury w całym; irytuje mnie powtarzanie nieprawd i półprawd, wprowadzanie pacjentów w błąd, podważanie ich zaufania do wytycznych, sugerowanie, że za prywatne pieniądze będą mieć lepsze leczenie.\nWreszcie irytuje mnie trend na uwalenie Platformy Obywatelskiej, z czym się zresztą ideologicznie zgadzam, ale nie zgadzam się na to, aby używać tego programu jako karty przetargowej. Bo program się akurat udał i jest projektem, którego nie tylko nie musimy się wstydzić na europejskim forum, ale którym można się z powodzeniem chwalić, co zresztą robię. I również z powodzeniem.\nTuska można wywalić, byłoby to nawet sympatyczne, zwłaszcza że razem z nim odeszłaby Elżbieta Radziszewska, Jarosław Gowin i poseł Żalek. Tak, to byłoby coś.\nAle wraz z rządem PO odejdzie również ten program, bo pierwszą decyzją zwycięskiej opozycji będzie hołd ideologiczny i zmiana na stanowisku ministra zdrowia, a więc anulowanie dofinansowania do in vitro. Polscy pacjenci znów się znajdą w tym samym bagnie, w którym tkwią od 1991 roku, kiedy to wycofano refundację in vitro po raz pierwszy.\nNie chciałabym dojść do wniosku, że in vitro w Polsce miało swoją dobrą prasę jedynie wtedy, kiedy było nieosiągalne dla szerokiej grupy. Współczucie mediów okazywane ofiarom konserwatywnej polityki zmieniło się w milczenie o zwycięstwie, kiedy wreszcie ono nastąpiło.\nStąd 01 lipca 2013 roku, kiedy w życie wszedł program refundacyjny i pierwsze kliniki przeżyły swoje oblężenie, w głównym wydaniu Faktów usłyszałam o wielu ważkich doniesieniach, na przykład o problemach z wywózką śmieci z przyblokowych śmietników, ale nie usłyszałam ani jednego słowa na temat fundamentalnej zmiany w życiu piętnastu tysięcy ludzi.\nPróbowałam wiele razy podzielić się tą radością z różnymi mediami, jednak szybko zorientowałam się, że to nie jest interesująca wiadomość. Pytana byłam głównie o wady programu i o to, z czego pacjenci są niezadowoleni.\nOczywiście odpowiadałam na te pytania, bo całe moje uznanie wobec programu nie zmienia faktu, że wciąż nie mamy prawodawstwa ani akredytacji dla ośrodków, że program pozostaje rozporządzeniem ministerialnym i jego przyszłość z tego powodu jest chwiejna; że PGD dla par ze wskazaniami z poradni genetycznych powinno być refundowane, że przemilczana jest sprawa dawstwa, która akurat bardzo mi leży na sercu.\nAle poza tym wypunktowaniem chciałam przekazać coś innego i bardzo ważnego: że to jest moment otwarcia szampana, że ta radość jest zasłużona i wywalczona, że chcę to celebrować, bo wiem, dla ilu osób ten program jest jedyną szansą. Bo jeszcze rok temu powiedziałabym, że ta refundacja się nie uda i pozostanie w sferze marzeń, a dziś czytam kolejne entuzjastyczne relacje od par, które są już po wizycie kwalifikacyjnej i ruszają z procedurą w sierpniu. Życzę im powodzenia i szczęścia.\nMam poczucie, że widmo powstań wciąż zmartwychwstaje od nowa sprawiając, że źródłem ekscytacji medialnej może być jedynie to, co się nie udało i co krąży wokół porażek, błędów i niedociągnięć.\nDlatego kończę notkę siedząc na tarasie i wznosząc kawą toast za pracę wszystkich tych, dzięki którym ten sukces stał się możliwy. Są wśród nich lekarze, urzędnicy, naukowcy i pacjenci. Nie jest to główne wydanie Faktów, ale bez oddania sprawiedliwości wysiłkom tych ludzi nie chciałabym jutro wstać z łóżka. A od pierwszego lipca wstaję z niego z poczuciem, że mój kraj stał się odrobinę lepszym miejscem dla półtora miliona niepłodnych osób, z których większość z in vitro korzystać nie musi, ale wszyscy skorzystają na normalizacji sytuacji leczenia niepłodności w Polsce.\nI to właśnie chcę oraz będę świętować.\nAutor: a. o 01:21 5 komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: a. o 23:47 5 komentarzy: Linki do tego posta\nStrasznie mnie niepokoił czerwony guziczek przy mikrofonie, bo jeśli się go nie wcisnęło to rozmowa się nie nagrywała. A musiała się nagrywać podobno. Siedzący obok mnie oficjele ignorowali tę prośbę, więc ja go włączałam za nich usiłując przy okazji wybić ząb Panu Docentowi albo dokonać lobotomii przez oczodół Pani Profesor.\nI tak przy pierdylionowym "włącz-wyłącz guziczek" dotarło do moich zwojów trzeźwe pytanie, co ja w ogóle robię i dlaczego zachowuję się jak kretynka?\nGorsze było jednak to, że znałam odpowiedź na oba pytania.\nDowiedziałam się niedawno, że w moim kraju pozwala się jawnie na kradzież oraz mobbowanie. W świetle kamer, w ogóle bez krztyny obciachu. Czołowego polskiego polityka okradli z 70 tysięcy zielonych, a jedną ze znanych aktorek zastraszają "zniknięciem i pomniejszeniem" (myślę jednak, że się nie da złamać, w końcu to ona pożegnała komunizm).\nNa szczęście solidarność nie umarła w narodzie i niejaki Pellowski postanowił dodać do swoich wypieków zdrową porcję pogardy, aby wzmocnić moralnie Lecha Wałęsę.\nCałość tych wydarzeń została podlana stojącą na ciepłej płycie zupą, gotującą się tygodniami, o nazwie "związki partnerskie". Ponieważ większość Polaków nie popiera związków homoseksualnych, ale są łaskawi i pozwalają pedałom żyć. Byleby nie w tym samym kwartale bloków.\nI tak oto na tym gruncie wyrósł wkurz Rude de Wredne.\nSam tekst jest ze wszech miar słuszny, ale kończy się akapitem, który mnie nieco zastanowił:\nChcieliśmy takim właśnie kretynom pokazywać, że jesteśmy "normalni". Zaczęliśmy od kampanii "Niech nas obsobaczą", tfu, zobaczą, i brnęliśmy w tym słodkim obrazie geja i lesbijki. I co? I gówno nam z tego przyszło! Ile razy czytałam na naszych forach, w komentarzach, żebyśmy się nie afiszowali, żebyśmy edukowali społeczeństwo i kornie czekali, aż dojrzeje. Kochane cioteczki, ulubione moje femki lesbijki. Nieważne, że wydaje wam się, że wy nie wyglądacie tak, jak te pedały i lesby na paradzie, i tak na pierwszy rzut oka widać, kim jesteście. Nieważne, że część z "postępowych" mówi, że "normalni" homosie są spoko. Te wszystkie brudy, ten gnój was też dotyczy. Nawet jeśli będziecie udawać, że gówno, którym was obrzucają, to czekolada.\nCzyli homoterror jest antonimem edukacyjnych kampanii społecznych, które - jestem o tym przekonana - przez większość konserwatywną były odbierane właśnie jako ilustracja homoterroru i homopropagandy.\nPozwólcie, że wyperoruję Wam przy okazji definicję "natrętnej homopropagandy": homopropagandą jest wyjście geja, o którym wiemy, że jest gejem, w przestrzeń publiczną. Kropka. Epatuje się samym istnieniem. Zdradzam Wam tę definicję, ponieważ nauczyłam się jej na przykładzie innego zestawu "potępiamy in vitro, ale kochamy dzieci urodzone dzięki tej metodzie".\nTak więc z punktu widzenia przeciętnego homofoba Polaka akcja "niech nas zobaczą" oraz Gay Pride mieszczą się dokładnie w tej samej kategorii zjawisk o zbiorczym tytule "homopropaganda". Zatem nie lękajcie się, i tak was nienawidzą.\nDruga rzecz, która mnie zastanowiła, to wstęp do definicji normalnego homosia. Znów się podzielę swoją własną: normalny homoś to jest człowiek, który pozostaje lub chce pozostawać w relacji uczuciowej z człowiekiem tej samej płci.\nZauważcie, że w tej definicji nie ma nic o kolorze gaci, ani o chodzeniu na parady, ani o całowaniu w miejskim parku, ani o wychowywaniu dzieci. Zdradzę Wam, dlaczego nie ma: otóż wali mnie to. Wali mnie konkretnie nie to, czy Kasia i Zuzia urodzą córkę, bo życzę im urodzenia córki, jeśli tego pragną i tworzą stabilny związek; wali mnie wyszczególnianie katalogu praw z uwagi na to, z kim się dzieli sypialnię. Myślę, że moja definicja jest nie tylko dobra, ale w ogóle jedyna możliwa, i zachęcam, aby homosie normalni i nie, podobnie jak heterosie normalni i nie, nauczyli się jej na pamięć, o ile sami do niej nie doszli już wcześniej.\n(Tak poza tym twierdzę, że całowanie się w parku jest ohydne, ale uważam tak oczywiście dlatego, bo jestem strasznie stara i podnieca mnie już jedynie Sława Przybylska w wersji na grzebień i wiolonczelę. To, czy będzie mnie obrzydzać para hetero czy homo jest bez znaczenia).\nBycie obiektem nienawiści jest bardzo pozytywnym stanem, uważam, z niego nie ma już schodów do piwnicy, można piąć się jedynie w górę. Jest tu pewna analogia do mikrofonów z guziczkami. W sali, w której siedzi piętnastu starców z tytułami, i jedna kobieta bez tytułu, dla kobiety jest absolutnie jasne, kto zajmie się obsługą mikrofonu. Naturalnie jest możliwe, że niektórzy z tych starców mogą tego od kobiety oczekiwać. Niemniej jest również prawdą, że w każdej chwili może ona przecież powiedzieć "takiego wała".\nZasadniczo jest to punkt, do którego chciałam doprowadzić tę notkę. Pomijając życie w kraju pełnym Pellowskich i wszystkich moich ulubieńców pojawiających się licznie na stronach tego bloga, przede wszystkim żyjemy w towarzystwie swojej własnej samooceny, a ona zadaje nam uparte pytanie "dlaczego wciskasz guziczki?".\nWciskam guziczki, ponieważ sama się degraduję do tej roli. Dodatkowo wciskanie guziczków obiektywnie nie jest najgorszą pracą na tym padole, ale identyfikuję je jako upokarzające, ponieważ to mnie przypada ono w udziale. A jest jasne, że skoro coś robię to musi być to praca niższego rzędu, ponieważ jestem kobietą, ponieważ nie mam tytułu akademickiego oraz ponieważ coś jeszcze, czym akurat tego dnia będę chciała się zadręczać w doskonałym stylu patriarchalnej ofiary.\nPotem mamy trzeci poziom - dręczę mikrofon, ponieważ nie przyznaję sobie prawa, aby skorzystać z niego w sposób bardziej tradycyjny, to jest mówiąc do niego jakiś komunikat w celu bycia usłyszaną i wysłuchaną. Co utytułowani starcy robią tak po prostu i sądzę, że nie generuje w nich to głębszych refleksji na temat ich roli w świecie i prawa do zajęcia stanowiska wobec pytania starszego referenta.\nTe wszystkie trzy sytuacje łączy jeden mianownik i nie jest nim niestety penis. Ani żaden inny atrybut męskiej władzy. Jest nim mój wybór.\nTak że jak długo będziemy chcieli przekonywać kogokolwiek do tego, że jesteśmy normalni i zasługujemy na awans z roli guziczkowego, tak długo nie wydostaniemy się z gówna. Naturalnie prościej jest przyjąć, iż jesteśmy tym gównem obrzucani i dlatego płaszczyk mamy powalany kaka, obawiam się jednak, iż on się powalał po prostu dlatego, bo w uznaniu swojej podrzędności zrobiliśmy chlup do kloaki.\nNie przestawajmy, kochane mniejszości, edukować większości. Ale tak, przestańmy się hamować.\nTylko że to się nie nazywa homoterror. To się nazywa rozpoznanie siebie jako ludzi posiadających równe prawa.\nAutor: a. o 01:13 11 komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: a. o 11:58 7 komentarzy: Linki do tego posta


lym w morfologii\nPodczas gdy wiele z myszy wykazywały lekko stępioną odpowiedź, zaobserwowane różnice między genotypami nie były statystycznie istotne (P = 0,21). Systemiczną odpowiedź anafilaktyczną wywołano w typie dzikim i A3AR2 /. myszy przez dożylne ładowanie tkankowych komórek tucznych monoklonalną IgE swoistą dla albuminy DNP. Dwadzieścia cztery godziny później antygen DNP podano dożylnie. U myszy typu dzikiego pasywna anafilaksja układowa charakteryzuje się głębokim wstrząsem z ...\nleki ziołowe na uspokojenie nerwica ad 8\nRóżnica w częstości występowania niedomykalności mitralnej, zgodnie z definicją w kryteriach FDA, pomiędzy grupami aktywnego leczenia połączonymi (1,8 procent) i grupą placebo (1,2 procent) wynosiła 0,6 punktu procentowego (przedział ufności 95 procent, -1,0 do 2,1 procent punktów), ponownie o wiele niższą stawkę niż poprzednio zgłoszono. Nawet jeśli do analizy włączono łagodną niedomykalność mitralną, różnica w częstości występowania pomiędzy dwiema połączony...\nPostawy pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym i ich opieką prowadzą do wspomaganego samobójstwa czesc 4\nCharakterystyka 91 Rodzinnych opiekunów. Dziewięćdziesiąt jeden opiekunów rodzinnych ukończyło badanie. Czterech pacjentów odmówiło udziału lub nie wypełniło ankiety, czterech pacjentów nie miało opiekunów, a jeden pacjent odmówił udziału opiekuna. Sześćdziesięciu siedmiu opiekunów to małżonkowie, 11 to dzieci, 5 to przyjaciele, 4 to rodzice, 3 to inni krewni, a to rodzeństwo (tabela 4). Ich średni wiek wynosił 53 lata, a 68 procent kobiety; znali pacjenta przez śred...\nSumaryczna powierzchnia otworów wlotowych\nŚredni wiek pozostałych rekrutów niezwiązanych z wolontariatem wynosił 21 lat (zakres od 17 do 36 lat); 51,3 procent było białych, a 31,9 procent było czarnych. Średni wiek i rozkład rasowy tych rekrutów nie różniły się znacząco od tych z ochotników. Tylko 66,9 proc. Zgłosiło pochwę, w porównaniu z 93,1 proc. Ochotników (p <0,001). Ta grupa różniła się istotnie od ochotników w czterech zmiennych, nawet po dostosowaniu, czy kobiety donosiły o seksie pochwy: ...\nNajnowsze zdjęcia w galerii lym w morfologii :\nJaguar C-X75 dla przeciwnika Bonda\nparafina na ciemieniuchę\njak wygląda prawdziwek\nLexus LC F - następca LFA?\ntabletki na cukrzycę typu 2\nhttp://www.qmed.com.pl 751#usg układu moczowego przygotowanie luxmed , #przychodnia wyspiańskiego mysłowice , #structum kaps , #dwunastnica ból , #brodawczak odbytu , #napis na tort 30 urodziny , #jan pokrywka kłodzko , #film o kobiecie chorej na raka , #ekowózki , #cyclo 3 fort na hemoroidy ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - lym w morfologii


Jarmark nad pięknym, modrym Dunajem 19.12.2017@12:27\nW okresie przedświątecznym tradycją stał się już udział młodzieży naszej szkoły w jarmarku bożonarodzeniowym. W tym roku 15 grudnia ponownie odwiedziliśmy stolicę Austrii. Pobyt w Wiedniu rozpoczęliśmy od zwiedzania miasta. Pierwsze kroki skierowaliśmy na Kahlenberg – wzgórze związane z osobą króla Polski, Jana III Sobieskiego. Władca ten w przededniu bitwy z Turkami wziął udział w Mszy świętej, odprawionej przez legata papieża Innocentego III w ruinach tamtejszego kościoła\ni stąd poprowadził armię na odsiecz cesarskiego miasta.\nZ Kahlenbergu autokarem pojechaliśmy do centrum – w kierunku Hofburga. Tam, o umówionej godzinie, rozpoczęliśmy zwiedzanie Muzeum Sisi oraz apartamentów cesarskich. Poznaliśmy historię najbardziej znanej i zagadkowej cesarzowej austriackiej, a także królowej Węgier – Elżbiety Bawarskiej. Po wizycie w Hofburgu udaliśmy się na spacer ulicami Wiednia. Wśród licznych zabytków, które podziwialiśmy w sercu dawnego imperium Habsburgów, naszą uwagę zwróciły: górująca nad miastem Katedra Św. Szczepana, Kościół Augustianów z nagrobkiem Marii Krystyny, ukochanej córki Marii Teresy, Kościół Minorytów\nz przepiękną mozaiką Giacoma Raffaellego, będącą odtworzeniem „Ostatniej Wieczerzy” Leonarda\nda Vinci, a także miejsca związane z życiem i działalnością Wolfganga Amadeusza Mozarta.\nWszystkie oglądane przez nas budowle, wzniesione w wielu stylach architektonicznych, w różnych czasach, począwszy od średniowiecznych świątyń, poprzez renesansowe i barokowe pałace oraz kościoły, wspaniałą wiedeńską secesję, skończywszy na formach współczesnych, budziły nasze zainteresowanie\nPo zakończeniu zwiedzania cesarskiego miasta, udaliśmy się na Plac Ratuszowy, aby wziąć udział\nw największym i najpopularniejszym jarmarku bożonarodzeniowym w Austrii. Na plac weszliśmy przez kilkumetrową bramę w kształcie łuku ze świeczkami. Oczom naszym ukazał się rząd straganów, oferujących ozdoby świąteczne, wyroby rzemiosła artystycznego, przepyszne słodycze oraz inne smakołyki. W powietrzu unosił się zapach kandyzowanych owoców, ponczu i tradycyjnych potraw. Zewsząd dochodził gwar zgromadzonych ludzi, mówiących w różnych językach. Słychać było muzykę. Wszystko to składało się na cudowny klimat nadchodzących świąt.\nWilno – miasto marzeń i wspomnień 13.06.2017@07:37\nW dniach 6 – 9 czerwca 2017 roku uczniowie naszej szkoły wyruszyli w kolejną podróż „Śladami dziedzictwa wspólnej Europy”. Trasa wędrówki prowadziła ich tym razem na północny – wschód, na Litwę. Celem wyprawy były dawna i obecna stolica naszego wschodniego sąsiada, niegdyś Wielkiego Księstwa Litewskiego: Troki oraz Wilno.\nPierwsza z nich to malownicza miejscowość położona wśród wzgórz i polodowcowych jezior. Od 1320 roku stała się siedzibą władców Litwy- wielkiego księcia Giedymina i jego następców. Zwiedziliśmy między innymi jej największą atrakcję – przepięknie usytuowany Zamek na Wyspie z XIV wieku, wybudowany przez Kiejstuta i Witolda. Dotarliśmy tam przez dwa długie drewniane pomosty na jeziorze Galwe. Ogromna budowla, podzielona 11 metrową fosą, otoczona murami obronnymi\nz basztami, z potężnymi wieżami zrobiła niezapomniane wrażenie na uczestnikach wycieczki. Oglądaliśmy również tak zwany zamek lądowy, czyli pozostałości pierwotnej siedziby książęcej oraz klasztoru Dominikanów, a także kościół farny Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny, ufundowany przez księcia Witolda, z cudownym obrazem Matki boskiej Trockiej z II połowy XVI wieku, będący według legendy darem cesarza bizantyjskiego dla księcia litewskiego z okazji chrztu. Spacerowaliśmy ulicą Karaimską, uroczym i niezwykłym miejscem, gdzie poznaliśmy historię i kulturę małego narodu\no tureckim pochodzeniu. Po obu jej stronach stoją drewniane domki, zawsze z trzema oknami\nu szczytu, otoczone ogródkami, których mieszkańcy uprawiają ogórki. Tam też znajduje się Kenesa – unikatowy, drewniany dom modlitwy Karaimów z XVIII wieku. Zwiedzanie Trok zakończyliśmy wizytą\nw karaimskiej restauracji, gdzie kosztowaliśmy specjałów regionalnej kuchni – kybynów – przepysznych, zapiekanych pierogów o kształcie półksiężyca. Po smacznym posiłku ruszyliśmy\nw dalszą drogę. Po półgodzinnej jeździe dotarliśmy do miasta nad Wilią – współczesnej stolicy Litwy.\nWilno funkcję stołeczną zaczęło pełnić w 1323 roku. Od tego czasu rozpoczął się okres rozwoju miasta, które jak żadne inne wielokrotnie w dziejach zmieniało właścicieli. Stało się ono ogniskiem kultury i cywilizacji łączącej wpływy Zachodu i Wschodu. Bardzo silnie zapisało się w sercach Polaków, będąc kolebką polskiego romantyzmu – znaczącego nurtu w dziejach naszej kultury, którego najwybitniejszymi przedstawicielami byli dwaj wieszcze – Adam Mickiewicz i Juliusz Słowacki.\nPobyt w Wilnie stał się pretekstem do przypomnienia sylwetek i działalności Polaków związanych\nz tym miastem. Podążaliśmy więc śladami Adama Mickiewicza. Zwiedziliśmy Uniwersytet Wileński, odwiedziliśmy Zaułek Bernardyński, przekształcony w muzeum, gdzie poeta przez kilka miesięcy\nw 1822 roku pisał II i IV część „Dziadów”, a także przygotowywał do druku „Grażynę”. Wstąpiliśmy do byłego klasztoru Bazylianów, w którego murach mieściła się ukazana w III części „Dziadów” cela Konrada. Wspominaliśmy Juliusza Słowackiego, mieszkającego przez 13 lat w kamienicy przy dzisiejszej ulicy Zamkowej 22, a także Józefa Ignacego Kraszewskiego, niezwykle płodnego pisarza, który po wybuchu powstania listopadowego został aresztowany i ponad rok spędził w rosyjski więzieniu.\nInnym zasłużonym Polakiem, związanym z Wilnem, był Joachim Lelewel - historyk, działacz polityczny, uczestnik powstania listopadowego, którego grób odwiedziliśmy na cmentarzu na Rossie – przepięknej nekropolii, a zarazem bezcennym zabytkiem architektoniczno-parkowym i skarbnicy pamiątek kultury polskiej. Tu spoczął również poeta Władysław Syrokomla. Na jego pomniku widnieje napis „Skonał grając na lirze”.\nNagrobki Rossy stanowią unikalną kolekcję sztuki sepulkralnej o randze światowej. Do najznakomitszych należą liczne kaplice grobowe największych rodzin litewskich. Za najcenniejsze dzieło sztuki rzeźbiarskiej, które mogliśmy podziwiać, uznaje się pomnik Izy Salmonowiczówny, ukazujący odrywającego się od ziemi anioła.\nZwiedzając Rossę dotarliśmy do cmentarza wojskowego z 1935 – 1936 roku. Znajduje się tam grobowiec matki Józefa Piłsudskiego wraz z sercem Marszałka. Na czarnej, kamiennej płycie wyryto napis: „Matka i serce syna” oraz cytat autorstwa Juliusza Słowackiego. Cmentarz na Rossie zrobił na uczestnikach wycieczki wielkie wrażenie. Przypomniał o przeszłości Polaków i ich znaczącym wkładzie w rozwój kultury miasta.\nPodczas spaceru po stolicy Litwy zwiedziliśmy wiele interesujących obiektów. Wśród nich znalazły się także liczne kościoły i miejsca kultu religijnego. Najbardziej znanym jest Ostra Brama z kaplicą ze słynnym obrazem Matki Boskiej. Idąc po długich, wyślizganych schodach dotarliśmy przed słynący cudami obraz. Młodzież z Zabrza z zainteresowaniem oglądała również katedrę św. Stanisława\nz kaplicą św. Kazimierza, kościoły: św. Janów, św. Piotra i Pawła na Antokolu, Miłosierdzia Bożego\nz obrazem „Jezu, ufam Tobie”, Bernardynów pod wezwaniem św. Franciszka, św. Anny, uznany za najcenniejszą budowlę średniowieczną w Europie Środkowej, a także cerkiew św. Ducha oraz świątynię grekokatolicką.\nZwiedzając Troki i Wilno uczestnicy wycieczki mogli dostrzec związki pomiędzy dziejami Polski\ni Litwy oraz docenić rolę, jaką dzisiejsza stolica naszego północno-wschodniego sąsiada odegrała\nw dziejach kultury polskiej i europejskiej. Poznając lepiej historię tego miasta rozumieją, iż jest miejscem, w którym mieszają się wpływy Zachodu ze Wschodem, co jednoczy różne narody i nacje. Zachęca do poznawania i daje impuls do nowych podróży. [link do galerii]\nŚwiąteczny Wiedeń 13.12.2016@09:24\nWyjazdy młodzieży gimnazjum i liceum na jarmarki bożonarodzeniowe stały się w naszej szkole tradycją. Również i w tym roku odwiedziliśmy jeden z najstarszych i największych - w Wiedniu. Usytuowany na Placu Ratuszowym przyciąga od ponad siedmiuset lat amatorów świątecznych wypieków, słodyczy, rozgrzewających napojów. 07 grudnia w tym miejscu zameldowała się nasza grupa. Po wejściu przez bramę w kształcie łuku ze świeczkami, spacerowaliśmy alejkami, wyznaczonymi przez rzędy przystrojonych świątecznie straganów. Na tych stoiskach mogliśmy nabyć przepyszne ciasteczka, pierniki, owoce w czekoladzie, a także prezenty bożonarodzeniowe, przepiękne ozdoby choinkowe oraz wyroby rzemieślnicze. Ci, którzy byli spragnieni dodatkowych wrażeń, mieli okazję pojeździć na łyżwach na specjalnie przygotowanej ślizgawce.\nOdwiedzając Wiedeń w porze adwentu, delektowaliśmy się nie tylko specjałami z jarmarkowych straganów, ale również odbyliśmy spacer śladami dawnej monarchii Habsburgów. Zwiedziliśmy m.in. wspaniały barokowy pałac w Schönbrunn, podziwialiśmy Belweder księcia Eugeniusza Sabaudzkiego, w którym usytuowana jest największa na świecie kolekcja dzieł Gustawa Klimta. Nie ominęliśmy kościoła Augustianów, gdzie w 1854 roku Franciszek Józef I poślubił swoją ukochaną Sisi. W krypcie tej świątyni są złożone urny z sercami Habsburgów. Podziwialiśmy majestatyczny zamek Hofburg i Hiszpańską Szkołę Jazdy, a także zeszliśmy do podziemi kościoła Kapucynów, które stały się miejscem wiecznego spoczynku członków potężnej dynastii austriackiej. W naszej wędrówce dotarliśmy pod Dom Mozarta oraz do siedziby Zakonu Krzyżackiego.\nOstatnim punktem naszego spaceru była gotycka katedra Św. Szczepana, symbol i duma Wiednia. Wieczorem, z bagażem nowych wrażeń, z torbami pełnymi zakupów, wyruszyliśmy w drogę powrotną do Zabrza. [link do galerii]\nJarmark w cesarskim Wiedniu 09.12.2015@14:30\n7.12.2015 r. uczniowie naszej szkoły odwiedzili stolicę Austrii – Wiedeń. Był to już drugi pobyt młodzieży licealnej i gimnazjalnej w cesarskim mieście, w ramach projektu – „Śladami dziedzictwa kulturowego wspólnej Europy”.\nNieprzypadkowo wyjazd ten miał miejsce w grudniu. Jest to bowiem czas, w którym\nw największych europejskich miastach organizowane są jarmarki bożonarodzeniowe. Mają one wielowiekową tradycję. Do najbardziej znanych i popularnych należą – wiedeńskie. Przed świętami Bożego Narodzenia place austriackiej stolicy zmieniają się w cudowne, pełne świątecznego klimatu, magiczne miejsca. Jednym z nich jest Rathausplatz, który odwiedziliśmy w grudniowy poniedziałek. Na prawie 150 stoiskach, umieszczonych w małych drewnianych domkach, można było nie tylko kupić oryginalne upominki i różne ozdoby choinkowe, ale także skosztować przepysznych słodyczy, jak np. Lebkuchen – pierników czy Mandeln – prażonych migdałów. Zewsząd do naszych uszu dobiegały dźwięki świątecznej muzyki. Na drzewach parku ratuszowego błyskały światełka, przypominając o zbliżających się świętach.\nWiedeń – to nie tylko miejsce, w którym odbywają się jarmarki bożonarodzeniowe, przyciągające turystów z różnych stron świata, ale przede wszystkim wspaniałe, stare\ni majestatyczne miasto, pełne cudownych zabytków, pomników, pamiątek po imperialnej świetności.\nRazem z przewodnikiem uczniowie z Zabrza udali się na spacer po historycznym centrum tej metropolii. Zwiedzili między innymi Hofburg, rezydencję Habsburgów, z apartamentami władców naddunajskiego imperium (Kaiserappartements), Muzeum Sisi oraz zbiory sreber. Oglądali zastawy i srebra stołowe, naczynia, szkła, porcelanę używane na wiedeńskim dworze. Spacerowali po pomieszczeniach związanych z urzędowym życiem cesarza Franciszka Józefa I, jak również komnatach ukazujących prywatne życie pary cesarskiej. Poznali dzieje Elżbiety\nz Wittelsbachów, począwszy od beztroskiego dzieciństwa w rodzinnej Bawarii, poprzez niespodziewane zaręczyny z Franciszkiem Józefem I i jej życie na dworze wiedeńskim, po tragiczną śmierć, zadaną ręką zamachowca\nw Genewie. Widzieli liczne osobiste przedmioty Sisi: przepiękne stroje i biżuterię, apteczkę podróżną, harfę oraz portrety i zdjęcia cesarzowej. Duże wrażenie na zwiedzających zrobiła jej maska pośmiertna, wykonana wkrótce po zamachu.\nUczestnicy wycieczki odwiedzili także Skarbiec (Schatzkammer), znajdujący się w najstarszej części Hofburga. Podziwiali tam wspaniałe i cenne zbiory, między innymi cesarską koronę Świętego Cesarstwa Rzymskiego, Włócznię Przeznaczenia (Heilige Lanze), największy na świecie oszlifowany szmaragd.\nZwiedzili również Kościół Augustianów z przepięknym nagrobkiem Marii Krystyny, wykonanym prze Antonio Canovę. Ciała arcyksiężnej nie złożono jednak w podziemiach augustiańskiej świątyni, ale w Krypcie Cesarskiej (Kaisergruft), która była kolejnym celem zwiedzania. Usytuowana została\nw Kościele Kapucynów i stała się miejscem spoczynku 149 przedstawicieli dynastii Habsburgów. Pochowano tam ciała 12 cesarzy i 19 cesarzowych oraz królowych. Przy wejściu do krypty znajdują się dwie trumny z nogami w kształcie lwich łap. Kryją one szczątki jej fundatorów – cesarza Macieja i jego żony Anny Tyrolskiej. Wśród licznych sarkofagów uwagę zwiedzających zwrócił podwójny grobowiec Marii Teresy i jej męża Franciszka I Stefana Lotaryńskiego, pełen rokokowych ozdób\ni symboli. W krypcie pochowany został również cesarz Franciszek Józef I wraz ze swoją ukochaną żoną Sisi i ich tragicznie zmarłym synem Rudolfem.\nPo zwiedzeniu podziemi Kościoła Kapucynów młodzież z Zabrza kontynuowała swój spacer uliczkami cesarskiego miasta. Podziwiała symbol Wiednia – Katedrę św. Stefana (Stephansdom) ze słynnym Pumerinem, drugim co do wielkości wolno wiszącym dzwonem w Europie.\nWśród licznych zabytków, które oglądała, na uwagę zasługują także Hiszpańska Szkoła Jazdy oraz gmach Wiedeńskiej Opery Narodowej.\nWieczorem, pobyt w stolicy Austrii uczniów ZSO nr 12, dobiegł końca. Z bagażem nowej wiedzy\ni doświadczeń, pełni niezapomnianych wrażeń, wprowadzeni w atmosferę świąt Bożego Narodzenia, zmęczeni, ale bardzo zadowoleni, wracali do domu. [link do galerii]


Zmianki - Worms World\nForum Worms World Strona Główna Hyde Park / Zabawy Zmianki\nObecny czas to Śro 0:15, 01 Kwi 2020\nSob 17:22, 05 Mar 2011\nTutaj jedna historyjka przechodzi z ziomka na ziomka, a każdy coś zmienia. Klucz:\nZiomek jadł kolacje\nZiomek jadł obiad\nZiomek wcinał obiad\nJa zaczynam (podajemy sobie cały czas i można zmienic tylko jedno słowo! I zmienione słowo podkreślamy!\nTo co będziemy podawac:\nPan Kowalski miał kartkówkę i napisał na niej że romb do figura podobna do koła. Było też pytanie czy koło ma średnicę i odpowiedział dobrze. Dostał dwójkę z plusem, ale i tak cieszył się, bo to jego najlepsza ocena.\nPan Kowalski miał kartkówkę i napisał na niej że romb do figura podobna do koła. Było też pytanie czy koło ma średnicę i odpowiedział dobrze. Dostał dwójkę z plusem, ale i tak cieszył się, bo to jego najgorsza ocena.\nSob 17:36, 05 Mar 2011\nPan Kowalski miał kartkówkę i napisał na niej że koło do figura podobna do koła. Było też pytanie czy koło ma średnicę i odpowiedział dobrze. Dostał dwójkę z plusem, ale i tak cieszył się, bo to jego najgorsza ocena.\nSob 20:44, 05 Mar 2011\nPan Kowalski miał kartkówkę i napisał na niej że koło do figura podobna do koła. Było też pytanie czy koło ma średnicę i odpowiedział dobrze. Dostał dwójkę z pałą, ale i tak cieszył się, bo to jego najgorsza ocena.\nSob 22:12, 05 Mar 2011\nPan Kowalski miał klawiaturę i napisał na niej że koło to figura podobna do koła. Było też pytanie czy koło ma średnicę i odpowiedział dobrze. Dostał dwójkę z pałą, ale i tak cieszył się, bo to jego najgorsza ocena.\nCzw 18:02, 10 Mar 2011\nPan Kowalski miał klawiaturę i napisał na niej że koło to figura podobna do koła. Było też rozwiązanie czy koło ma średnicę i odpowiedział dobrze. Dostał dwójkę z pałą, ale i tak cieszył się, bo to jego najgorsza ocena.\nNie 10:59, 20 Mar 2011\nPan Kowalski miał klawiaturę i przeczytał na niej że koło to figura podobna do koła. Było też rozwiązanie czy koło ma średnicę i odpowiedział dobrze. Dostał dwójkę z pałą, ale i tak cieszył się, bo to jego najgorsza ocena.\nOstatnio zmieniony przez Kiślu dnia Nie 11:00, 20 Mar 2011, w całości zmieniany 1 raz\nNie 20:58, 20 Mar 2011\nPan Kowalski miał klawiaturę i przeczytał na niej że koło to figura podobna do koła. Było też zawiązanie czy koło ma średnicę i odpowiedział dobrze. Dostał dwójkę z pałą, ale i tak cieszył się, bo to jego najgorsza ocena.\nPon 11:38, 21 Mar 2011\nPan Kowalski miał klawiaturę i przeczytał na niej że koło to<u> litera </u> podobna do koła. Było też zawiązanie czy koło ma średnicę i odpowiedział dobrze. Dostał dwójkę z pałą, ale i tak cieszył się, bo to jego najgorsza ocena.\nPon 17:10, 21 Mar 2011\nPan Kowalski miał klawiaturę i przeczytał na niej że koło to litera podobna do koła. Było też zawiązanie czy koło ma średnicę i odpowiedział dobrze. Dostał dwójkę z pałą, ale i tak cieszył się, bo to całego świata najgorsza ocena.


Jennifer Lopez i Ben Affleck spotkali się w idealnym momencie? "To dobre dla nich obojga" - ESKA.pl\nJennifer Lopez i Ben Affleck spotkali się w idealnym momencie? "To dobre dla nich obojga"\n2021-05-13 19:03 es\nAutor: Mary Evans/Allstar/Graham Whitby Boot.\nW ostatnim czasie Jennifer Lopez i Ben Affleck to ulubieńcy mediów. Ich spotkania wywołują ogromne zainteresowanie. Przed laty mieli stanąć na ślubnym kobiercu, ale ostatecznie się rozstali. Teraz ponownie zaciskają więź... Czyżby trafili na siebie w idealnym momencie. Źródła mówią, że obecna relacja jest "dobra "dla nich obojga".\nŻycie uczuciowe Jennifer Lopez w ostatnich tygodniach to mega gorący temat. Jeszcze niedawno gwiazda tworzyła jeden z najpiękniejszych związków Hollywood. Alex Rodriguez i Jennifer Lopez mieli się pobrać! Jednak tyle razy przekładali ślub, że aż się rozstali...\nKiedy myśleliśmy, że sytuacja się uspokaja, do gry wkroczył Ben Affleck. Niemal od razu po rozstaniu J LO ze sportowcem, pojawiły się plotki, że aktor tylko na to czekał... I faktycznie - kontak ex narzeczonych bardzo się poprawił w ostatnich tygodniach.\nJennifer Lopez i Ben Affleck regularnie są widywani razem! Czy z tego coś będzie?\nRelacja Jennifer Lopez i Bena Afflecka jest "dobra dla nich obojga"\nJennifer Lopez i Ben Affleck są ostatnio na językach! Paparazzi chętnie polują na ich wspólne zdjęcia. Trzeba przyznać, że o nie nie trudno, bo para spędza sporo czasu razem.\nMówi się, że Jennifer Lopez i Ben Affleck dali sobie kolejną szansę! Źródło magazynu People zwraca uwagę, że mają teraz wiele wspólnego. Ben rozstał się z aktorką Ana de Armas w styczniu, a Jennifer w kwietniu odwołała ślub z Alexem Rodriguezem.\n- Niezależnie od tego, czy skończą razem, czy nie, ta relacja jest dobra dla nich obojga. I nie jest to zaskakujące. Mają takie same doświadczenia po zerwaniu.\nInne źródło w tym tygodniu podało, że Jennifer Lopez chętnie spędza czas z Benem Affleckiem, bo chce zobaczyć, dokąd ich to zaprowadzi.\nTeż jesteście ciekawi?\nPoza tym, że Jennifer Lopez spędza czas z Benem Affleckiem, angażuje się także w charytatywne projekty. Ostatnio wystąpiła na koncercie Vax Live:


28. Bieg Powstania Warszawskiego – Dwie Połówki Jabłka\nNa wstępie napiszę tak, jest to bieg inny niż wszystkie, ale czy tym razem tak było? Śmiało napiszę, że nie!\nTo nie był mój pierwszy bieg upamiętniający tą szczególną wykrwawioną ranę w historii naszej ojczyzny. Za każdym razem gdy kroczyłem w stronę Konwiktorskiej, coraz to więcej emocji buzowało buzowało we mnie. Patrząc na budynki widziałem jak tu, w tych szczególnych miejscach, toczyły się walki. Gdzie przebiegał Powstaniec i gdzie z okien spoglądała ludność cywilna z nadzieją, że to już ostatni dzień.\nWiele myśli wówczas było ze mną. Nic nie było mi obojętne. Łatwiej było mi się zmotywować, aby wykonać założony plan, który nosił jedną nazwę iść jak oni (znaczy w moim wypadku biec). Nie liczyły się dla mnie warunki atmosferyczne, ten kto biegł w tych zawodach, wie że pogoda rozdaje tu karty. Był ten impuls! Od samego startu można było czuć coś więcej, niż tylko skok adrenaliny i innych hormonów. Trasa wiodła odcinkami brukowanymi, mijało się Sąd Najwyższy, Krakowskie Przedmieście z Pałacem Prezydenckim na czele, przez Wybrzeże Kościuszkowskie mając po lewej stronie koncert fontann i widok na Zamek Królewski. I tak na marginesie, zdecydowanie lepszy dojazd, dużo miejscówek, aby udać się na małe co nie co, po samym biegu. Był lekki podbieg i szybki zbieg, oczywiście po kocich łbach.\nNowa trasa tak jest zdecydowanie szybsza, ale do ch… wacława, czy zawsze chodzi o cyferki?!\nDla mnie w pierwszej kolejności liczą się emocje, a tych mi brakowało. Brakowało mi tego specyficznego ducha. I też napiszę to jako osoba odwiedzająca Warszawę, zabrakło mi prawdziwej Warszawy. Zabrakło mi tej całej historii w tle, która była namacalna.\nCzy narzekam? To tylko moja subiektywna opinia. Szkoda, że trasa została zmieniona, a za rok, no cóż zamelduję się ponownie, bo w taki sposób czczę pamięć o Powstaniu.\nWróćmy do samego biegu.\nW tym roku założenie było proste, nie hojraczyć, bo jest jak jest. Formy nie ma więc, nie było po co targać od początku, głupio byłby się wyłożyć już na starcie. Ruszyłem, byłem skoncentrowany, aby nie puścić za bardzo. Systematycznie posuwałem się do przodu, biegnąc na plecach innych osób. Warunki atmoseryczne w ogóle mi nie przeszkadzały. Wiadomo, tempo jakim śmigałem, nie mogło powodować większego zmęczenia w organizmie, a nowa trasa nie motywowała, aby dodać coś z siebie. I tak przebiegło 8 km, biegłem, mijałem innych, a na wodopoju stanąłem sobie i spokojnie wypiłem wodę.\nNo ostatnie 2 km, narzuciłam szybsze tempo. Przyznam się szczerze, że zaskoczyłem się nawet tym powolnym tempem, bo w czwartek poprzedzający bieg wyszedłem pobiegać i po 3,5 km jakoś uleciały mi siły jedynie dokręciłem do 5.\n9 km przyśpieszenie i przygotowanie na długi kilometrowy finisz. Ostatni kilometr, dłuższy krok, mocniejsza praca ramionami i daję. No to jest bieganie. Tłum ludzi, szybko zmieniałem swoje położenie i ostatnie finiszowe metry. Meta mnie zaskoczyła, bo pojawiła się znikąd, po zakręcie, biały balon i jest sprint na koniec. Okej meta.\nCo miało zostać zrobione zostało zrobione i tak można to podsumować. Sam bieg nie był walką, czy sprawdzeniem gdzie moja forma tylko i AŻ upamiętnieniem tego krwawego wydarzenia.\naż poleje się pot, Uncategorized\nbieg, bieg powstania warszawskiego, bieganie, running, sport, trening, zawody


Konkurs! Co mówią postacie na obrazie Toulouse-Lautreca? – CACOFONIA Milano\nKONKURS! Z okazji przeprowadzki naszego biura mamy dla Was specjalny konkurs. Jak wiecie, nasze produkty szyte są w szwalni w Polsce, z polskich materiałów. Przed wprowadzeniem danego modelu do sprzedaży prowadzimy wiele testów, które pozwalają nam zdecydować, który model/materiał jest najlepszy.\nMamy dla Was do rozdania tzw. SAMPLE, czyli ubrania pełnowartościowe, z pięknymi wzorami, ale lekko różniące się od tych wprowadzonych do sprzedaży: uszyte na przykład z poprzedniego materiału lub z czarnym ściągaczem zamiast zadrukowanego. Będą się nosić tak samo wspaniale!\nZADANIE KONKURSOWE Co mówią do siebie postacie z obrazu Henri de Toulouse-Lautreca podczas leniwego weekendu?\nODPOWIEDZI prosimy publikować w komentarzach pod postem konkursowym na fanpage Cacofonia Milano.\nNasze ulubione propozycje na pewno trafią na bloga 🙂\nWyłaniamy 7 zwycięzców. Każdy z nich otrzyma jedną sztukę odzieży z następującej puli: bluzy z kapturem M (Jumble, W łóżku, Niedzielne popołudnie), bluzy proste M (Śniadanie wioślarzy, Swinger, Alegoria muzyki), bomber S (Panny z Awignon). Postaramy się konsultować ze Zwycięzcą w sprawie wyboru wygranego przez niego wzoru, lecz nie możemy tego zagwarantować.\nW łóżku – Bomber jacket\nW łóżku – Bluza z kapturem\nW łóżku – Bluza\nW łóżku – T-Shirt