Niecodzienne spotkania z klasyką, czyli relacja z Europejskiej Nocy Literatury - Lubimyczytać.pl\nJedna noc i dziesięć wielkich tekstów literackich. Niesamowite przeżycia, które są niepoliczalne, a to za sprawą unikalnych odczytań, aktorskich interpretacji. I spotkań czytelników w mieście do spotkań stworzonym. Wrocławska Europejska Noc Literatury to wydarzenie, którego ranga i znaczenie rosną w coraz bardziej zauważalny sposób. W tym roku, 25 maja, klasyka ożyła na nowo.\nW poprzedniej edycji za sprawą Michała Nogasia uwrażliwialiśmy się na to, co obce i inne, próbując choćby „Esejów” Zadie Smith czy doświadczając „Historii przemocy” Edouarda Louisa. Dzieł niekiedy tajemniczych, mówiących o niedostępności, niezrozumieniu. Specyficznych, a przy tym pięknych. Pomysł Justyny Sobolewskiej, kuratorki ENL 2019, aby tym razem ponownie zaznajomić się z tekstami kanonicznymi dla różnych stylów, epok i gatunków literackich, wzbudził zrozumiałe zainteresowanie z nieco innych powodów. Bo tym razem nie wydawnicze premiery stały się przedmiotem złożonym w ofierze miejskiej świątyni sztuki, a współczesne przekłady klasycznych pozycji literatury europejskiej. Których mistrzów zdecydowano się przywołać?\nOtrzymaliśmy szansę, aby poprzez „Proces”, powieść od dekad wymykającą się prostym kwalifikacjom, spotkać się z Franzem Kafką. Senny koszmar, w którym uczestniczy Józef K., jest absurdalny, niedorzeczny, a przy tym, paradoksalnie, prawdopodobny. Beznadziejne zmagania jednostki z opresyjnym systemem, przesiąknięte surrealną grozą, wpisują się jednak również w charakter przypowieści, uniwersalnej prawdy o nas, próby zrozumienia zmieniającego się świata. W literackiej podróży do Kafkowskiej rzeczywistości przewodnikiem był Jacek Braciak, który zaznajamiał nas z fragmentami „Procesu” w przekładzie Jakuba Ekiera. Co ważne, w nowym tłumaczeniu zawarto zarzucone przez autora rozdziały. Hipnotyzujące doświadczenie.\nPrzerażającą wyprawą było wejście w świat H.P. Lovecrafta, gdyż dało się usłyszeć „Zew Cthulhu” ze zbioru „Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści”. Mistrz fantastyki grozy w nieprawdopodobny sposób potrafił określać wizje nierzeczywiste, budząc wielkie, przedwieczne demony, które – początkowo niezauważalnie – ingerowały w ludzki świat. Aura prawdziwego niepokoju, a przy tym swoisty mistycyzm związany z mitologią Cthulhu, został uzyskany przez Jacka Komana, brawurowo odczytującego przekład Macieja Płazy, jednego z największych polskich specjalistów twórczości samotnika z Providence.\nPrawdziwie uniwersalne piękno z „Baśni” Hansa Christiana Andersena wydobyła Ilona Ostrowska, która w doskonały sposób zdawała się wyczuwać intencje duńskiego literata. Wszak baśnie – nie tylko pióra Andersena, ale też, rzecz jasna, braci Grimm – podszywane są melancholią, strachem, pierwotnym lękiem przed tym, co nieznane, ale też wiarą, nadzieją i dobrocią. A także przeznaczone do wielokrotnego odkrywania, czego dowodem przekład Bogumiły Sochańskiej. Z baśni wyłapuje się drobinki fantastyki, magię folkloru i urok codzienności.\nW wyjątkowej intelektualnej uczcie można było uczestniczyć za sprawą „Ulissesa” Jamesa Joyce’a – lektury prawdziwie wielkiej, ciągle niełatwej do pełnego zrozumienia. Arcydzieło irlandzkiego pisarza przetłumaczone przez Macieja Świerkockiego odczytywała Ewa Kasprzyk, która z wytworną elegancją i namaszczeniem przeprowadzała nas przez korytarze ukrytych znaczeń zbudowanych przez Joyce’a artystę, eksperymentatora i wizjonera. Z literackiego skarbca wyciągnięto też prozę Marcela Prousta, konkretnie „W poszukiwaniu utraconego czasu”, z którym zmierzyła się tłumaczka Krystyna Rodowska. A przeczytał Piotr Głowacki, aktor ekspresyjnie wydobywający piękno impresji, psychoanalityczne teorie, introspekcje i filozoficzne przesłania zapisane przez francuskiego twórcę. Proust w skrupulatny sposób, na wzór katedry gotyckiej, zapisywał detale, które składały się na piękno historii o przemianie bohatera. Refleksja nad sztuką to wartość sama w sobie.\nPodczas majowego wieczoru, który szybko przerodził się w długą noc, wrocławska publiczność wysłuchała tego, co miał do przekazania Fiodor Dostojewski, gdy pisał „Braci Karamazow”. Dorota Pomykała otrzymała przekład Cezarego Wodzińskiego. W sugestywny sposób odczytała ostatnią z powieści cenionego Rosjanina, który za sprawą historii ojcobójstwa we właściwy dla siebie sposób dokonuje wiwisekcji ludzkiej duszy. To przyprawiające o dreszcze dzieło, mówiące o istnieniu lub negacji wolnej woli, kiełkującym poczuciu zła, kwitnącej miłości. Namiętności zapisane na kartach wielkiej literatury z XIX wieku aktualne są do dziś.\nPonowne odkrycie i rozpoznanie „Jądra ciemności” Josepha Conrada stało się możliwe dzięki interpretacji Maxa Cegielskiego, który rozszyfrowywał tekst przygotowany przez Magdę Heydel. To dzieło mówiące o mrokach kolonializmu, historii krwawej, bolesnej, ale fascynującej, w której wyjątkowo mocno wybrzmiewa temat związany z europejskim dziedzictwem, ale też konfrontacją z innością. Niezmiennie intrygujący zapis przygotowany przez angielskiego pisarza polskiego pochodzenia pozwala na nowo pochylić się nad kulturową tożsamością nas samych. Sugestywna wymowa powieści „Obcy” Alberta Camus wybrzmiała z kolei wyjątkowo donośnym echem za sprawą Roberta Więckiewicza, który czytał dzieło przygotowane przez Marka Bieńczyka. Camus, mistrz egzystencjalizmu, od dekad prowokuje do tego, aby głośno i wyraźnie zadawać sobie pytania związane z systemem wartości każdego z nas, kwestionować, a może przebudowywać istniejący ład. To proza wielka, ale nieobca.\nNiezwykłą historię „Pani Bovary” przybliżyła nam raz jeszcze Roma Gąsiorowska, odczytując fragmenty przekładu Ryszarda Engelkinga, który z dzieła Gustawa Flauberta, uważanego za pierwszego przedstawiciela naturalizmu, wyciągnął obyczajową esencję. Normy i wartości, zakazy i pragnienia. Miłość definiowana przez cnotę, ale też pragnienie kochanków. Niezwykły obraz świata ludzkich uczuć. Pośredniczką w spotkaniu z Andriejem Płatonowem, rosyjskim prozaikiem, eseistą i dramaturgiem, została z kolei charyzmatyczna Renata Dancewicz. Antyutopijna opowieść „Dół” przetłumaczona przez Adama Pomorskiego wzbudza fascynację ze względu na konteksty historyczne, zwłaszcza wśród mieszkańców byłego bloku wschodniego, gdzie pragnienie wolności znaczyło więcej niż strach przed śmiercią. Wnikliwe spojrzenie na terror totalitaryzmu.\nWielokrotnie podkreślano, że miejsce tegorocznej edycji ENL 2019 jest szczególne, bo plac Grunwaldzki po 1945 pomyślany i zbudowany musiał być na nowo – wojna odcisnęła bowiem swoje piętno na tym rejonie. Blizny zostały obecnie zatuszowane, lecz historia jest przecież wciąż żywa – nie można i nie sposób nawet o niej zapomnieć. Obecnie jednak obszar ten jest dynamiczny, ciągle się zmieniający. Początkowo zastanawiać mogło wybranie akurat miejsc usytuowanych wokół „Grunwaldu” – choćby Zboru Kościoła Zielonoświątkowego, Instytutu Matematycznego Uniwersytetu Wrocławskiego, Wydziału Chemii czy sali dziekańskiej – jednak przyznać trzeba, że eksperyment się udał. Publiczność bez trudu odnalazła nowe ścieżki, które na ulicach miasta wyznaczyła Justyna Sobolewska i zespół tworzący niezapomnianą – z perspektywy czasu – Europejską Noc Literatury.\nWarto przy okazji zaznaczyć, że tegoroczna edycja była wyjątkowo otwarta na przedstawicieli różnych grup, którzy z różnych względów kontakt ze słowem pisanym i mówionym mają ograniczony lub niepełny. Stąd też na przykład inicjatywa zorganizowana we współpracy z Fundacją na Rzecz Rozwoju Audiodeskrypcji Katarynka i program przygotowany dla osób z dysfunkcjami słuchu i wzroku. W znakomitej większości miejsca przygotowane zostały również dla osób z niepełnosprawnościami ruchu. To niby detale, o których często się nie pamięta, a powinny być standardem. Także i pod tym względem można mówić o znakomitej organizacji całego projektu.\nHasło „Klasyka na nowo” jest wyjątkowo wdzięczne, a sama realizacja idei godna pochwały. Podczas tegorocznej Europejskiej Nocy Literatury udało się bowiem dookreślić, ba, właśnie na nowo odkryć, europejską prozę. Każdy przekład jest inny, każdy wymaga oddzielnego omówienia, jednak wobec wszystkich można posłużyć się stwierdzeniem, że oto dostaliśmy tłumaczenia możliwie wierne pierwowzorom, a jednak zrozumiałe i atrakcyjne dla współczesnego odbiorcy. Uczestnicy wydarzenia mieli zresztą okazję do tego, aby wsłuchać się we wszystkie opowieści – czytania rozpoczynały się w tym samym czasie i były powtarzane co pół godziny od 18:00 do 22:30.\nJest jeszcze jedna sprawa, kto wie, czy zresztą nie najważniejsza. Bo literatura to spotkanie. Inicjatywa wychodzi od twórcy, który otwiera przestrzeń – książkę – i na wspólne ucztowanie zaprasza czytelników. Tworzy się nić porozumienia. Emocji. Poszukiwania – wiedzy, estetyki. Znaczeń i sensów. Europejska Noc Literatury w tegorocznym wydaniu to również zwrócenie uwagi na rolę tłumacza, który jest przecież właściwie współautorem dzieła, a także na osobę interpretatora. Wsłuchując się we fragmenty czytane przez cenione postacie rodzimej kultury, miało się wrażenie uczestnictwa w czymś – zachowując odpowiednią miarę – niemalże świętym. Proza codzienności zestawiona z prozą wielkich mistrzów, sacrum i profanum. W tym roku klasyka ożyła na nowo.\nEuropejska Noc Literatury odbyła się w sobotę, 25 maja, we Wrocławiu. Lubimyczytać.pl objęło patronat nad tym wydarzeniem. Więcej informacji na fanpage'u ENL, prowadzonym przez organizatora – Strefę Kultury Wrocław.\nLibraryGirl 29.05.2019 09:41\nBardzo podobały mi się odczytania Pań: Doroty Pomykały, Ewy Kasprzyk i Ilony Ostrowskiej. Trochę rozczarowała mnie Roma Gąsiorowska, ale byłam na przedostatnim czytaniu, może po prostu była zmęczona. Żałuję, bo bardzo lubię tę aktorkę, a "Pani Bovary" to jedna z moich ulubionych książek, więc miałam duże oczekiwania. Pan Głowacki pokazał bardzo nonszalanckie podejście do całego wydarzenia, tekst został po prostu odczytany. Trochę szkoda.\nBardzo podobały mi się odczytania Pań: Doroty Pomykały, Ewy Kasprzyk i Ilony Ostrowskiej. Trochę rozczarowała mnie Roma Gąsiorowska, ale byłam na przedostatnim czytaniu, może po prostu była zmęczona. Żałuję, bo bardzo lubię tę aktorkę, a "Pani Bovary" to jedna z moich ulubionych książek, więc miałam duże oczekiwania. Pan Głowacki pokazał bardzo nonszalanckie podejście do...\nPedroP 28.05.2019 21:44\nO ile sama inicjatywa jest godna pochwały, o tyle mam mieszane odczucia, co do samego eventu. To zaprzeczenie tego, czym jest czytanie, czyli spotkaniem z autorem i jego tekstem tête-à-tête. Rozumiem, że mają one na celu urozmaicenie tego procesu, wzbudzenie zainteresowania, ciekawości. Jednak moje podskórne odczucia są takie, że literaturę przekształca się w serial, spostrzeżenia i wnioski podawane są na tacy. Książka to nie jest to samo, co film, teatr, seriale w telewizji i sieci. Nie wiem dlaczego ludzie za wszelką cenę chcą uczynić wszystkie czynności zbiorowymi, żadnej samodzielnej refleksji, chwili w samotności z tekstem. Z czego wynika ta skłonność do łopatologii? Czy już wychodzi się z założenia, że w miarę inteligentny człowiek nie potrafi wynieść własnych wniosków z przeczytanej klasyki? Żebym nie został źle zrozumiany, audiobooki i ebooki to naprawdę fajna sprawa, wielkie udogodnienie w tych zabieganych czasach, ale to tylko ersatz. Czy jeśli ktoś, kto w ogóle stroni od książek i woli telewizyjno-społecznościową papkę, naprawdę zainteresuje się czytaniem po pójściu na takie spotkanie? Wątpię.\nO ile sama inicjatywa jest godna pochwały, o tyle mam mieszane odczucia, co do samego eventu. To zaprzeczenie tego, czym jest czytanie, czyli spotkaniem z autorem i jego tekstem tête-à-tête. Rozumiem, że mają one na celu urozmaicenie tego procesu, wzbudzenie zainteresowania, ciekawości. Jednak moje podskórne odczucia są takie, że literaturę przekształca się w serial,...\nbookworm 29.05.2019 00:26\nTrzeba wierzyć, że dzięki takim wydarzeniom przekonamy się (ludzie) do literatury!\nAirain 29.05.2019 15:45\n@PedroP - ale miło jest zobaczyć, że nie jest się jedynym czytającym wariatem na świecie (a nawet w mieście). To, że tylu ludziom chce się wyjść z domu i szwendać po ulicach dla paru kawałków literatury, jakoś podnosi na duchu.\nMaggie 28.05.2019 19:54\nByłam na sześciu czytaniach, jedne podobały mi się bardziej, inne mniej. Dużo zależało od tego, gdzie był odczyt i jakie było nagłośnienie. Z tych, na których byłam, najbardziej podobały mi się teksty czytane przez Panów Jacka Braciaka oraz Jacka Komana. W przypadku "Procesu" również wybrany fragment był bardzo dobry, zainteresowałam się tą książką, mimo że do tej pory ją omijałam.\nByłam na sześciu czytaniach, jedne podobały mi się bardziej, inne mniej. Dużo zależało od tego, gdzie był odczyt i jakie było nagłośnienie. Z tych, na których byłam, najbardziej podobały mi się teksty czytane przez Panów Jacka Braciaka oraz Jacka Komana. W przypadku "Procesu" również wybrany fragment był bardzo dobry, zainteresowałam się tą książką, mimo że do tej pory ją...\nMarcin Waincetel 28.05.2019 15:23


Opis ze sklepu taniekosmetyki.net:\nTusz do rzęs marki LeMax – 2500 Calories trzykrotnie zwiększa objętość rzęs. Pokrywa je trwałym kolorem, wydłuża i pogrubia. Tusz jest czarny i chociaż nie jest wodoodporny to nie kruszy się, nie rozmazuje i nie odbija na powiece. Idealny na każdą pogodę.Pojemność : 14ml\nCena : 5,95zł\n- tusz daje efekt wydłużający,\n-delikatnie pogrubia rzęsy,\n-nie skleja rzęs,\n-nie podrażnił moich oczu,\nTen klasyczny tusz spełnia obietnice producenta, jest moim zdaniem kosmetykiem wartym uwagi. W tym przypadku jakoś jest wręcz przeciwna cenie :). Jestem z niego naprawdę zadowolona i w przyszłości chętnie sięgnę również po inne kosmetyki tej firmy.\nczaki 16 sierpnia 2012 17:08\nThe Latest Fashion 16 sierpnia 2012 18:28\nlosemyself 16 sierpnia 2012 20:32\nkropkakosmetycznie 16 sierpnia 2012 20:52\nmoja mama go używa i jest bardzo zadowolona, muszę jej podkraść na spróbowanie :)\nmadamegreen 16 sierpnia 2012 22:02\nChętnie się dowiem z jakich powodów, może coś przeoczyłam ;)\nPolecam - zawsze warto spróbować. Chociaż nie każdemu zawsze pasuje ten sam kosmetyk;)\nmentoska 17 sierpnia 2012 00:36\nNoo, jak na tak drogi tusz, to powinien dawać lepszy efekt, ale mniej skleja niż na początku ;) Wydłuża, ale nie unosi, to akurat się nie zmieniło..\nmadamegreen 17 sierpnia 2012 07:55\nJa podchodzę do niego bez większych wymagań właśnie ze względu na cenę, bardzo niską według mnie - 5,95zł ;)\nAnka ; ) 18 sierpnia 2012 22:25


Słodycze jako forma reklamy - BEIT INC\nDziś naprawdę trudno jest nas czymś zaskoczyć i zainteresować. Czasem może nam się bowiem wydawać, że widzieliśmy dosłownie wszystko. Tymczasem są nadal bardzo skuteczne formy reklamy, które wciąż nas do siebie przekonują i na które zwracamy naszą uwagę.\nJak działają na nas słodycze reklamujące firmy?\nBez wątpienia jedną z najskuteczniejszych form reklamy, jest rozdawanie słodyczy reklamowych. Przede wszystkim nie wyrzucamy ich, jak to czasem ma miejsce z wizytówkami i ulotkami. Nawet jeśli sami nie zamierzamy ich zjeść, to zabieramy je przykładowo do swoich domowników. Przy takiej reklamie mamy zatem pewność, że na pewno ona do kogoś trafi. Tymczasem gdy rozpakowujemy takiego cukierka, od razu zwracamy uwagę na jego opakowanie. Nawet jeśli wydaje nam się, że nie zapamiętaliśmy logo czy też nazwy firmy, zazwyczaj jesteśmy w błędzie. Kodujemy bowiem sobie to podświadomie. Gdy kolejny raz spotkamy się z nazwą tej firmy, na pewno zwrócimy na nią uwagę i być może przypomnimy sobie, gdzie wcześniej już ją wodziliśmy. Takie słodycze reklamowe dla firm nie są rozdawane tylko i wyłącznie potencjalnym klientom. Bardzo często trafiają również do pracowników i do stałych klientów. Jest to swego rodzaju forma doceniania. Gdy przykładowo kupujemy od lat buty w tym samym sklepie, to oczekujemy choć niewielkiego rabatu. Każda uprzejmość skierowana w naszą stronę jest wówczas dla nas formą docenienia tego, że jesteśmy wierni danej firmie. Jak widać takie cukierki mogą przydać się w wielu sytuacjach.\nObecnie wiele firm decyduje się na to, by mieć swoje własne reklamowe cukier. To bez wątpienia bardzo dobry sposób na pozyskanie nowych klientów, jak i na zatrzymanie starych. Dlatego warto w tego typu słodycze inwestować, bo na pewno się nam to zwróci.


Portal dla Nauczycieli Przedszkola i Rodziców - Forum dyskusyjne: Jak sobie radzicie z dziećmi?\nPaździernik 13 2019 21:28:58\nPortal dla Nauczycieli Przedszkola i Rodziców » Przedszkole » Praca z dzieckiem\nJak sobie radzicie z dziećmi?\nDodany dnia 08-09-2011 19:28\nDziewczyny jestem ciekawa jak sobie radzicie z dziećmi? Jak przebiega ich adaptacja do przedszkola? Macie jakieś ciekawe pomysły, aby ułatwić dziecku pobyt w tych pierwszych dniach w przedszkolu?\nDodany dnia 14-09-2011 19:56\nData rejestracji: 20/09/2010 21:02\nWitam! Jestem początkującym nauczycielem (dopiero 2 tydzień pracy ) i chętnie skorzystam z pomocy doświadczonych koleżanek Także również proszę o ciekawe pomysły.\nDodany dnia 11-12-2016 16:15\nDzieciaczki bywają różne i najważniejsze jest, żeby z każdym znaleźć odpowiedni kontakt, tak by wszystkie zaciekawiły się przeprowadzanymi zajęciami. Trudny orzech do zgryzienia, ale tyle jest teraz pomysłów i pomocy naukowych, że warto z takich korzystać. Jednym z pomysłów jest Akademia Umysłu Junior, konkretnie http://www.akadem...lu.edu.pl/ chodzi o nowoczesny system do prowadzenia zajęć. Oprócz niego, na stronie mają wiele wypowiedzi nauczycieli przedszkoli i klas podstawowych, którzy przedstawiają swoje patenty i sposoby na jeszcze lepsze wykorzystanie programu. Ja zawsze lubię czerpać z takich inspiracji i pokazywać dzieciakom, że zajęcia wcale nie muszą być nudne.\nDodany dnia 19-12-2016 08:38\nData rejestracji: 05/10/2016 07:44\nmusisz nauczyć się cierpliwości i słuchania, dzieci nie chcą nikomu robić na złość lecz starają się zwrócić na siebie uwagę, jeśli każdemu okażesz że jest dla ciebie tak samo ważny jak pozostali to na pewno odwdzięcza się tobie dobrą współpracą i uśmiechem\nDodany dnia 19-07-2017 17:58\nPo tylu latach pracy już wiem, że takie podejście jak opisujesz tosia_88 sprawdza się\nWygenerowano w sekund: 0.08 35,452,405 unikalne wizyty


Potrzebuję Twojej rady. - brandbu - Joanna Burdek\nCzy wiesz, jakie zasady neuromarketingu pomagają w pisaniu skuteczniejszych tekstów?\nPowiem Ci! Właśnie pracuję nad e-bookiem na ten temat. Dostanie go każdy, kto mi udzieli jednej rady.\nJeśli masz swój biznes lub pracujesz w marketingu – proszę o radę na jedno (jedyne pytanie) – Jeżeli chodzi o pisanie tekstów o firmie, marce, produkcie, co jest aktualnie dla Ciebie największym problemem, frustracją lub wzywaniem? – odpowiedz proszę tutaj:\nPracuję nad szkoleniem, które ma pomóc ludziom lepiej się komunikować, pisać skuteczniejsze teksty. A bez poznania ich prawdziwch problemów – nie dam sobie rady. Proszę Cię o pomoc. Jeśli mi pomożesz – odwdzięczę się i wyślę Ci wnioski 🙂\nDziękuję za pomoc i do usłyszenia!\nkontakt@branduseful.pl 23 kwietnia 2021


Gitara klasyczna Ever Play CG-1 3/4 ZESTAW muzyczni.pl\n» Gitara klasyczna Ever Play CG-1 3/4 ZESTAW\nGitara klasyczna zestaw dla dzieci\nPrima CG-1 3/4 to bardzo fajny instrument stworzony z myślą o początkujących adeptach gitary. Wygodny gryf posiada śrubę umożliwiającą ustawienie akcji strun. Płyta wierzchnia wykonana jest ze świerku, tył oraz boczki to drewno lipowe. Podstrunnica oraz mostek stworzone zostały z czernionego klonu.\nGitara jest bardzo wygodna i ma przyjemne donośne brzmienie. Dzięki zastosowaniu nylonowych strun ćwiczenia nie będą męczące.\nRozmiar 3/4 - idealna dla dzieciaków poniżej 13 roku życia.\nModel Prima to gitara marki Everplay, sygnowana jako CG-1 3/4\ninstrument - gitara PRIMA CG-1 3/4\ntuner, stroik klipsowy


Kruszyna pospolita – Podlaski Ogród Botaniczny\nRhamnus frangula L. syn. Frangula alnus Mill.\nInne nazwy: szakłak kruszyna, troszczyna, trusz-czyna, wilczyna, drozdowe drzewo.\nKruszyna rośnie dziko w całej Europie, północnej Afryce i północno – zachodniej Azji. W Polsce spotyka się ją w wilgotnych zaroślach na nizinach i w rejonach podgórskich. Objęta jest częściową ochroną gatunkową.\nKruszynę zaczęto stosować w lecznictwie dość późno. Dopiero w epoce Odrodzenia włoski przyrodnik i lekarz Pietro Crescenzi zwrócił uwagę na jej właściwości przeczyszczające. Jego wskazania przyjęły się szybko w wielu krajach Europy i stała się tanim, dostępnym powszechnie lekiem. Nieco później inny słynny włoski lekarz Pietro Matthioli uznał korę kruszyny za środek zwiększający ilość wydalanej żółci i moczu, a także oczyszczający wątrobę.\nObecnie w celach leczniczych wykorzystuje się korę kruszyny. Zawiera ona duże ilości związków silnie przeczyszczających i pobudzających perystaltykę jelita grubego. Kora kruszyny ma również działanie żółciopędne, rozkurczowe i bakteriobójcze. Ułatwia także przyswajanie pokarmów i zwiększa wydzielanie soków trawiennych. Ponadto działa toksycznie na pasożyty jelitowe.\nUwaga! Świeżo zebrana kora kruszyny zawiera trujący związek i nie nadaje się do użycia. Można ją uznać za lek dopiero po wysuszeniu i przechowywaniu przez rok lub po podgrzaniu do temperatury 100°C.


Wartość walut europejskich według Bic Maca - TwojaEuropa.pl\nWartość walut europejskich według Bic Maca\nEuropejskie waluty znacząco różnią się między sobą pod względem siły nabywczej.\nWskaźnik Big Maca to oryginalny sposób na porównanie mocy nabywczej walut.\nW 2009 r. McDonald's wycofał się z Islandii.\nOpublikowane przez The Economist porównanie cen hamburgerów na świecie, wskazuje, że wartość euro jest przeszacowana o 16% w stosunku do amerykańskiego dolara.\nDo roku 1971 wartość dolara amerykańskiego oparta była na parytecie złota. Oznaczało to, że dzięki gwarancjom rządowym cena złota w dolarach pozostawała bez zmian. Ułatwiało to utrzymanie niskiej inflacji i zapewniało stabilizację w zagranicznej wymianie handlowej. Obecnie kursy wymiany walut zależą, przede wszystkim, od popytu i podaży na rynkach walutowych.\nUstalona przez prawa rynku wartość waluty jest w pewnym stopniu umowna. Na popyt i podaż walut mogą oddziaływać różnorodne czynniki, między innymi, polityka monetarna poszczególnych państw. Porównania rzeczywistej wartości dwóch walut można dokonać na podstawie ich mocy nabywczej, czyli ilości towarów, którą można kupić za określoną kwotę. Wybór wskaźnikowego koszyka dóbr zawsze jednak może budzić kontrowersje, bowiem na ceny poszczególnych towarów wpływa wiele czynników (podatki, koszty transportu, popyt wewnętrzny itp.), różniących się w zależności od państwa.\nBig Mac a rynek walutowy\nW 1986 r., brytyjski tygodnik The Economist zaproponował wykorzystanie cen Big Maca, jako wskaźnika siły nabywczej walut. Ta sztandarowa kanapka sieci restauracji McDonald’s dostępna jest w ok. 120 krajach na całym świecie. Jako produkt wysoce standaryzowany i sprzedawany w miejscu produkcji (nie podlegający zagranicznej wymianie handlowej), doskonale nadaje się do porównania rzeczywistej wartości pieniędzy na świecie. Idea wskaźnika jest prosta. Jako punkt odniesienia stosuje się cenę kanapki w dolarach amerykańskich, a różnice pomiędzy krajami wskazują na zawyżony bądź zaniżony kurs danej waluty.\nSiła nabywcza walut europejskich\nZ najnowszego zestawienia Wskaźnika Big Maca z lipca 2010 r., wynika, że różnice w sile nabywczej walut europejskich są znaczące. Zarówno najdroższego, jak i najtańszego Big Maca zjemy w Europie. W Norwegii zapłacimy za niego równowartość 7,2 $, na Ukrainie jedynie 1,84 $, podczas gdy w Ameryce kosztuje on średnio 3,73 $. Oznacza to, że wartość korony norweskiej jest zawyżona względem dolara o 93%, a ukraińskiej hrywny zaniżona o 51%. Pozostałe waluty europejskie plasują się pomiędzy tymi skrajnościami. Wyraźnie zawyżone są kursy korony szwedzkiej (o 76%), franka szwajcarskiego (o 66%) i korony duńskiej (o 31%). Big Mac jest również średnio o 16% droższy w krajach strefy euro.\nWśród walut o najbardziej niedoszacowanej wartości, oprócz hrywny znajdziemy także rosyjskiego rubla (o 38%), polską złotówkę i koronę estońską (oba o 30%), litewskiego lita (o 27%) i łotewskiego łata (o 25%). Na Węgrzech za Big Maca trzeba zapłacić średnio o 11% mniej niż w USA. Według Wskaźnika Big Maca najbardziej prawidłowym poziomem kursu waluty spośród krajów Europy wyróżniają się Turcja, Wielka Brytania i Czechy. W ich przypadku różnice wynoszą jedynie kilka procent.\nWskaźnik Big Maca jest oczywiście bardzo prostym zestawieniem i wielu ekonomistów nie traktuje go zbyt serio. Wnioskowanie o mocy nabywczej waluty, na podstawie ceny jednego artykułu rzeczywiście jest obarczone dużym ryzykiem błędu. Ponadto warto zauważyć, że ceny Big Maca mogą istotnie różnić się w obrębie jednego państwa, a zwłaszcza na terenie całej strefy euro. Z drugiej strony, na podstawie tak prostego kryterium uzyskano wyniki, potwierdzające codzienne obserwacje. Wiadomo na przykład, że koszt życia w państwach skandynawskich jest wyraźnie wyższy, niż na wschodzie Europy. Z kolei zawyżona wartość franka szwajcarskiego związana jest z dużym popytem na tę walutę na międzynarodowych rynkach.\nNa koniec wypada wspomnieć o Islandii – państwie, które w ciągu ostatniego roku „wypadło” z rankingu. Stało się tak, ponieważ w październiku 2009 r., McDonald’s zamknął wszystkie swoje restauracje na wyspie. Przyczyną było osłabienie korony islandzkiej oraz zmniejszony popyt na hamburgery, przez co ich sprzedaż, nawet po podwyższonej cenie, przestała być opłacalna. Możliwe, że Wskaźnik Big Maca nie jest miarodajny w kwestii wartości walut, islandzki przykład pokazuje jednak, że w dużym stopniu wpływa on na działalność co najmniej jednej międzynarodowej korporacji.\nOdsłon: 5099 | ranking >>\nArtykuł Wartość walut europejskich według Bic Maca nie został jeszcze skomentowany - bądź pierwszy!


29-08-2011 | Kabaret Ewan - potwierdzone 30� w cieniu !\nKochani, swego czasu gdy premierem polskiego (nie)rz�du by� towarzysz Leszek Miller powiedzia� te oto pami�tne s�owa - "Naszym zamiarem nie jest przyrzekanie cud�w, ale gdyby�my obiecali gruszki na wierzbie, one tam wyrosn�". Kto by pomy�la�, �e te s�owa mog� si� kiedykolwiek potwierdzi� i mie� odniesienie w rzeczywisto�ci ! Wszak matka natura rz�dzi si� swoimi prawami...\nW ostatni� sobot� w Kabarecie Ewan wyros�y owe "gruszki" - odby�a si� bowiem impreza pod nazw� szalone 30� w cieniu. Bior�c pod uwag� fakt, i� lato tego roku jest dla nas wyj�tkowo nie�askawe i bardziej przypomina p�n� jesie�, taka "zapowied�" wydawa�a si� "szalona" w swojej istocie :) A tu prosz� ! Kolega Andrzej Chorosz, przesympatyczny cz�owiek stoj�cy za sukcesem Kabaretu przepowiedzia� ju� kilka tygodni wstecz pogod� w ostatni� sobot� ! By�o dos�ownie 30� w cieniu :)\nDrogi Andrzeju! Mo�e czas poszerzy� dzia�alno�� i za�o�y� Ewan Meteo TV ? To� to mistrzostwo �wiata tak perfekcyjnie przewidzie� pogod� i to z takim wyprzedzeniem ! ;) A i niejedn� �liczn� pogodynk� mo�na by znale�� w�r�d licznych tancerek Kabaretu, przy kt�rych nawet Dorota Gardias (mowi�c kolokwialnie) "kuca" :D��\nWspomniania sobota w Kabarecie Ewan odby�a si� w klimacie niesamowitej wakacyjnej imprezy. Na wszystkich go�ci czeka�a doskona�a zabawa, pla�owa muzyka, szalone konkursy (w kt�rych do wygrania by�a m.in. got�wka!) oraz specjalnie przygotowane programy taneczne. Jeden z konkurs�w przenosi� wszystkich w prawdziwy klimat Mazur... �owienie ryb na scenie Kabaretu ! I to nie byle jakich ryb, bo o zabarwieniu... erotycznym. Ka�da z nich posiada�a bowiem znak przedstawiaj�cy dany atrybut, w kt�ry wyposa�ona by�a stoj�ca na scenie tancerka. A wi�c stanik, majtki i torebka. Ka�dy uczestnik konkursu kt�ry wy�owi� dan� rybk� musia� szuka� nagrody... we wspomnianych miejscach :) Oj dr�a�y Wam r�ce Panowie, oj dr�a�y ! ;)����\nZreszt� co by�my nie napisali to i tak nie odda to 100% klimatu panuj�cego w ostatni� sobot� w Kabarecie Ewan, dlatego (nie przynudzaj�c) ju� teraz zapraszamy do galerii obok ! :)


NASZ WYWIAD. Waszczykowski: USA też są pod presją Izraela\nWydrukowano: 2022-05-28 06:31:35.410567+02:00\nOpublikowano: 2021-06-29 17:54:09.350113+02:00 · aktualizacja: 2021-06-29 18:04:26.063279+02:00\nNASZ WYWIAD. Witold Waszczykowski: Stany Zjednoczone też są pod presją Izraela i diaspory. Polska jest łakomym kąskiem\nopublikowano: 2021-06-29 17:54:09.350113+02:00\naktualizacja: 2021-06-29 18:04:26.063279+02:00\n„Polska jest łakomym kąskiem. Leżymy w środku Europy, jest godzina lotu do Berlina, półtorej godziny do Kijowa, stąd też z Polski można robić w środku Europy poważne interesy. Jest tutaj wiele rzeczy do przejęcia, jeszcze w postaci różnych działek, nieruchomości, jeśli odzyska je w różny sposób. Jest też wiele możliwości prywatyzowania, na przykład lasów itd. - były takie zakusy przez poprzednie rządy. Siłą rzeczy jest tutaj chęć zagarnięcia czegokolwiek się da, by robić interesy w Polsce i wokół Polski” – powiedział w rozmowie z portalem wPolityce.pl Witold Waszczykowski, były minister spraw zagranicznych, eurodeputowany PiS komentując wydarzenia wokół nowelizacji ustawy o Kpa.\n-Zamieszanie wokół nowelizacji Kpa. Wiceszef MS odpowiada: Polska ma do tego prawo. Obce państwa nie mogą ingerować w przepisy\n-Ile potrwa spór? Czego oczekuje strona izraelska? Wiceszefowie MSZ: „Uczulaliśmy naszych partnerów”; „Tam sytuacja jest bardzo napięta”\nwPolityce.pl: Jak Pan ocenia to wszystko, co dzieje się wokół nowelizacji ustawy o Kpa? Jak Pan ocenia stanowisko Stanów Zjednoczonych? Wydawałoby się, że sprawy formalne zostały już załatwione, a okazuje się, że nie wszyscy to szanują?\nWitold Waszczykowski: Jeśli chodzi o ocenę z polskiego punktu widzenia, wewnętrznego, to uważam, że można to było zrobić wcześniej, bo decyzja Trybunału była podjęta w 2015 roku i można to było zrobić wcześniej. Nie wiem, jakie tam powody zaistniały, że to tak długo trwało. Wiele osób, które są zainteresowane tymi rozwiązaniami, czekało w Polsce na to rozstrzygnięcie.\nNatomiast jeśli chodzi o aspekt międzynarodowy, to w grę wchodzą oczywiście relacje z Izraelem, relacje z diasporą żydowską na całym świecie i relacje ze Stanami Zjednoczonymi, które też są pod presją i Izraela i diaspory żydowskiej. Trzeba przypominać, że Polska niestety jest jednym z nielicznych krajów w Europie, który nie podjął restytucji mienia zagrabionego w czasach niemieckich, w czasach sowieckich poprzez ustawę. Takie plany były w 2000 roku – był przygotowany taki projekt ustawy, aby dokonać pewnej symbolicznej rekompensaty za utracone mienie i to przypomnę nie tylko i wyłącznie obywatelom pochodzenia żydowskiego, ale głównie - ponad 80 proc. - dotyczyło to Polaków. Zgodnie z tamtymi planami ludzi pochodzenia żydowskiego, w tym też polskich Żydów, ta ustawa obejmowała tylko ok. 17 proc. z tej puli, a ponad 80 proc. dotyczyło Polaków.\nNiestety ta ustawa została zawetowana przez prezydenta Kwaśniewskiego i do tej pory nie mamy rozwiązania ustawowego, natomiast jest możliwość dochodzenia swoich roszczeń na drodze prywatnej przez wymiar sprawiedliwości, przez sądy. To zadaje kłam zarzutom, czy to amerykańskim, czy izraelskim, że to zamyka możliwość ubiegania się o restytucję czy odszkodowanie. Nie, nie zamyka.\nDrugi problem jest taki, że Polska jest łakomym kąskiem. Leżymy w środku Europy, jest godzina lotu do Berlina, półtorej godziny do Kijowa, stąd też z Polski można robić w środku Europy poważne interesy. Jest tutaj wiele rzeczy do przejęcia, jeszcze w postaci różnych działek, nieruchomości, jeśli odzyska je w różny sposób. Jest też wiele możliwości prywatyzowania, na przykład lasów itd. - były takie zakusy przez poprzednie rządy. Siłą rzeczy jest tutaj chęć zagarnięcia czegokolwiek się da, by robić interesy w Polsce i wokół Polski. Proszę zobaczyć, jaki mamy w tej chwili boom budowlany, bo Polska się rozwija i warto tu mieć jakąś własność, skąd można robić interesy w Polsce i wokół Polski.\nTrzecia kwestia to jest kwestia narracji historycznej. Myśmy się spóźnili ze swoją narracją historyczną, polityką historyczną, bo komuniści dość opacznie rozumieli termin „polskie obozy śmierci”. Oni nawet podkreślali ten termin „polskie obozy śmierci”, bo uważali, że tu chodzi o obozy, które są manipulacją. Oni wtedy, w latach 60. wyrywali kartki z encyklopedii, w ogóle nie chcieli uznać, że w tych obozach też ginęli Żydzi. To był zupełnie inny kontekst, niestety wtedy również przez Polskę została wprowadzony na świecie termin „polskie obozy śmierci”. Po 1989 r. panowała jeszcze pedagogika wstydu, panowały hasła „Wybierzmy przyszłość”. Ludzie związani z Unią Demokratyczną, Unią Wolności uważali, że historia to jest przeżytek, a patriotyzm i nauczanie historii prowadzi do wstecznictwa, nacjonalizmu itd. i przez lata to zaniedbano. W rezultacie przegraliśmy wtedy tę rywalizację z narracjami rosyjskimi, niemieckimi i izraelskimi. Narracja izraelska narzuciła światu, iż jedyną główną ofiarą byli Żydzi i głównym skutkiem II wojny światowej były okupacje i Holokaust. I tu mamy problem związany z tymi trzema aspektami czyli brak rozwiązań ustawowych, bogactwo polskie, które kusi i narracje historyczne czy polityki historyczne, które zaczynały dominować świat przeciwko prawdzie historycznej, naszej prawdzie. To wszystko trzeba rozważać w tym kontekście. Musimy oczywiście zdefiniować jasno swoje interesy i tłumaczyć światu po pierwsze, że w dalszym ciągu jest możliwość dochodzenia swoich praw, odszkodowań, bądź praw do własności utraconej, natomiast nie możemy w nieskończoność utrzymywać takiej sytuacji, żeby decyzje, które kiedyś zapadły, miały być po kilkudziesięciu latach gry zmieniane itd. Jakiś okres karencji na te decyzje i potem jeszcze przedawnienie musi istnieć, tak jest na całym świecie.\nI jest ostatnia kwestia, która od kilkunastu lat jest paląca, od 2009 r., od tej deklaracji terezińskiej przyjętej w Czechach, że należy podnieść kwestię mienia bezspadkowego. Jest to inicjatywa środowisk diaspory żydowskiej, Izraela, aby z tego mienia wypłacać jakąś rekompensatę tym, którzy przeżyli, a nie mają dostępu do możliwości uzyskania rekompensaty czy odtworzenia swojego mienia, swojej własności. Wypłata na jakieś fundacje zajmujące się pamięcią o Holokauście itd. Jest to kwestia absurdalna z punktu widzenia prawa, dlatego że mienie bezspadkowe od 2000 lat, czyli kiedy zaczęło się kształtować prawo rzymskie, przypada suwerenowi państwa. W dzisiejszych sytuacjach jest to rząd, bądź ewentualnie społeczności, samorządy lokalne, w zależności, jak się rząd porozumie z samorządami. I nigdzie na świecie taka zasada nie funkcjonuje, aby mienie bezspadkowe było przekazywane jakimś innym podmiotom, albo były z niego tworzone jakieś fundusze na jakieś cele, nawet tak zbożne, jak pamięć o Holokauście. Jakby chcieć to narzucić Polsce, to na zasadzie wzajemności szereg innych państw musiałoby podjąć takie same decyzje czy do mienia bezspadkowego w Izraelu, czy w wielu krajach europejskich, czy w Stanach Zjednoczonych – to jest nierealne.\nDlaczego zatem Izrael domaga się takiego rozwiązania?\nDlaczego Izrael, dlaczego diaspora domaga się takiego rozwiązania? Bo uważa, że Polska rzekomo w sposób nadzwyczajny wzbogaciła się na tym mieniu pozostawionym przez ofiary Holokaustu, ofiary hitlerowskich zbrodni, w związku z tym powinna się tym rzekomym bogactwem podzielić. Nie informuje się świata, że odziedziczyliśmy po II wojnie światowej zniszczoną Polskę. Nie pokazuje się, jak wyglądała Warszawa i inne miasta. Świat nie dowiadywał się również przez lata, jak wygląda rzeczywista, księżycowa gospodarka za czasów komunizmu – co nie zostało zniszczone w czasie II wojny światowej, to często zostało zniszczone przez komunistów, albo przez zmiany własnościowe, przez przesuwanie ludności itd. W związku z tym nie ma tutaj prostej recepty, aby można było w sposób prosty to mienie rozliczyć, a tym bardziej przekazać tym, których ono z prawnego punktu widzenia nie należy.\nPodsumowując, rzeczowe, prawne fakty historyczne są po naszej stronie. Trzeba cierpliwie je tłumaczyć, wyjaśniać, unikać wikłania się w jakąś retorykę, w którą nas chce wpakować ten czy inny polityk izraelski, który spolegliwie robi to ze względu na własną karierę, czy ze względów wewnętrznych sytuacji politycznych i trzeba zachować, jak powiedziałem, wiedzę na ten temat prawną, historyczną i unikać wszelkich prowokacji.\nJak to wygląda z punktu widzenia dyplomacji? Czy z punktu widzenia dyplomacji te działania w materii, o której rozmawiamy, nie stanowią nadużycia ze strony Stanów Zjednoczonych, czy Izraela?\nDyplomaci zgodnie z Konwencją Wiedeńską z 1961 roku rezydujący w państwie goszczącym mają prawo poszukiwać informacji o tym, co się dzieje w danym kraju, mają prawo oczywiście przedstawiać i wyjaśniać swoje racje co do swojej polityki, natomiast nie mają prawa ingerować w procesy polityczne, w procesy legislacyjne kraju, w którym goszczą. Wielokrotnie to przypominałem, również poprzedniej pani ambasador, która lubiła pisać listy i narzucać stanowisko. Dyplomaci mogą informować o stanowisku swojego rządu, mogą prosić o informację, natomiast nie mają prawa narzucać, domagać się, ingerować w procesy legislacyjne. Nie mają prawa lobbować.\nDobra wiadomość jest taka, że wydaje się, że w Polsce panuje ponadpartyjna zgoda – w przeciwieństwie do tego, z czym mieliśmy do czynienia przy nowelizacji ustawy o IPN – że ta nowelizacja ustawy o Kpa jest potrzebna i należało ją przyjąć.\nBoję się, że tak nie jest, bo już słyszę wypowiedzi byłego premiera Millera, który mówi, że nie będzie kibicował polskiej stronie, już słyszę pomrukiwania senatorów z Senatu, którzy zastanawiają się nad tym, że mając znowu kilka tygodni na dyskusję na ten temat, zapoznali się. Także obawiam się, że niestety opozycja znowu wykorzysta kolejną płaszczyznę, aby zaprezentować swoje działanie przeciwko rządowi, a wbrew polskiemu interesowi. Bo to powinien być polski interes powszechny. Natomiast obawiam się, że to będzie spokojne pole konfliktu, które opozycja wykorzysta przeciwko władzy.\nPublikacja dostępna na stronie: https://wpolityce.pl/polityka/556757-nasz-wywiad-waszczykowski-usa-tez-sa-pod-presja-izraela


Thierry Neuville zwycięzcą Rajdu Polski! Hyundai zgarnął wszystko! – BigNews.Pl\nStr. głównaSportThierry Neuville zwycięzcą Rajdu Polski! Hyundai zgarnął wszystko!\n02 Lipca 2017, 13:26\n/ Marcin Hennek\nPrzed wspomnianą próbą Tanak odzyskał prowadzenie z rąk Neuville’a. Przez trzy dni rajdu zawodnicy toczyli zażartą walkę o pozycję lidera. Długo utrzymywał się w niej też Jari-Matti Latvala, jednak Fin odpadł po problemach technicznych swojej…


Ustawa z dnia 21.06.2001r o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013r. poz. 966 z późn. Zm.), reguluje zasady i tryb przyznania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach i Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28.12.2001r w sprawie dodatków mieszkaniowych /Dz. U. Nr 156 z 2001r poz. 1817/.\nCzłonkom spółdzielni mieszkaniowych zamieszkującym na podstawie spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego.\nOsobom zajmującym lokale mieszkalne w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom lokali mieszkalnych.\nInnym osobom mającym tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem.\nOsobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługującym im lokal zamknięty lub socjalny\nOd 01.03.2014r najniższa emerytura wynosi 1100 zł\nświadczeń pomocy materialnych dla uczniów,\npomoce w zakresie dożywiania\nDochód z prowadzenia gospodarstwa rolnego ustala się na podstawie powierzchni gruntów w hektarach przeliczeniowych i przeciętnego dochodu z 1 ha przeliczeniowego, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984r o podatku rolnym (Dz.U.z 1993r.Nr 94, poz. 431, z 1994 r Nr1, poz.3, z 1996r Nr 91, poz. 409, z 1997r. Nr 43, poz. 272 i Nr, 137, poz. 926 oraz z 1998r. Nr 108, poz. 681)\nPowierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się jeden lokal mieszkalny/ dom jednorodzinny/ w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać:\n35 m2 +30% = 45,50m2 dla 1 osoby,\n40 m2 +30% = 52,00m2 dla 2 osób,\n45 m2 +30% = 58,50m2 dla 3 osób,\n55 m2 +30% = 71,50m2 dla 4 osób,\n65 m2 +30% = 84,50m2 dla 5 osób,\n70 m2 - dla 6 osób, a w razie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym większej liczby osób dla każdej kolejnej osoby zwiększa się normatywną powierzchnię tego lokalu o 5 m2. Normatywną powierzchnię powiększa się o 15m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają Powiatowe Zespoły do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności.\nW wypadku najmu albo podnajmu części lokalu mieszkalnego za powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego lub części tego lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe najemcy albo podnajemcy uważa się powierzchnię zajmowanych pokoi, wynikającą z umowy najmu lub podnajmu, oraz część powierzchni, kuchni, łazienki, korytarzy i innych pomieszczeń wspólnych znajdujących się w tym lokalu, odpowiadającą stosunkowi liczny członków gospodarstwa domowego najemcy albo podnajemcy do liczby osób zajmujących cały lokal.\nPrzez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmująca lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawo do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby.\nOpłaty za zaświadczenia związane z eksploatacją lokalu mieszkalnego\_\nOpłaty eksploatacyjne w spółdzielni mieszkaniowej\nZaliczki płacone przez właścicieli lokali mieszkalnych na koszty związane z nieruchomością wspólną\nŚwiadczenia związane z eksploatacją domu jednorodzinnego\nInne wydatki wynikające z odrębnych przepisów\nJeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasoby gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się:\nWydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasoby mieszkalnego gminy.\nW wypadku stwierdzenia, że osoba której przyznano dodatek mieszkaniowy nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalnym, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa.\nW przypadku uregulowania należności w terminie wyżej określonym wypłaca się dodatek mieszkaniowy na adres, w którym wypłata była wstrzymana.\n1.Wystepują rażące dysproporcje pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi przez wnioskodawcę a faktycznym jego stanem majątkowym wskazującym, że jest w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego przy wykorzystaniu własnych środków finansowych lub posiadanych zasobów majątkowych.\nDodatek mieszkaniowy przyznaje się na wiosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej.\nOrgan może odmówić przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustali, że występuje rażąca dysproporcja miedzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, nieuzasadniająca przyznania pomocy finansowej na wydatki mieszkaniowe.\nUpoważniony przez organ pracownik socjalny przeprowadzający wywiad środowiskowy może zadać od wnioskodawcy i innych członków gospodarstwa domowego złożenia oświadczenia o posiadanych ruchomościach i nieruchomościach oraz o zasobach pieniężnych.\nDecyzja w sprawie dodatku mieszkaniowego powinna być wydana w ciągu miesiąca od złożenia wniosku oraz doręczona wnioskodawcy w zarządcy lub osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal mieszkalny.\nUstawa z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz 734 z późn. Zm.)\nRozporządzenie w sprawie dodatków mieszkaniowych z dnia 28. grudnia 2001r. (Dz. U. Nr 156, poz. 1817).\nRozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 grudnia 2001r w sprawie sposobu przeprowadzania wywiadu środowiskowego, wzoru kwestionariusza wywiadu oraz oświadczenia o stanie majątkowym wnioskodawcy i innych członków gospodarstwa domowego, a także wzoru legitymacji pracownika upoważnionego do przeprowadzenia wywiadu (Dz. U. Nr 156, poz. 1828).\nUstawa z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postepowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).\nWniosek o przyznanie dochodu mieszkaniowego potwierdzony przez zarządcę budynku\nZaświadczenia o dochodach brutto wszystkich członków gospodarstwa domowego (oryginał), a w przypadku osób bezrobotnych – zaświadczenie z Urzędu Pracy + terminarz wizyt.\nRachunki za wydatki na mieszkanie za ostatni miesiąc – oryginał do wglądu : -rachunek za wodę -opłaty za odbiór nieczystości płynnych i stałych -czynsz\nDokument dotyczący powierzchni użytkowej ( w tym pokoi i kuchni) i wyposażenia technicznego budynku w przypadku właścicieli domu jednorodzinnego.\nOrzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności o wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, a w przypadku orzeczeń wydanych przed 2005 rokiem dodatkowy dokument dotyczący poruszania się na wózku inwalidzkim lub uprawnienia do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju\nWyrok lub postanowienie (ugoda) Sądu w sprawie zasądzonych alimentów\nPrzy pierwszym wniosku, potwierdzona przez zarządcę informacja o wyposażeniu technicznym i położeniu lokalu w budynku i umowa najmu lokalu.\nW przypadku gdy zarządca jest osobą prywatną – umowa najmu lokalu (w umowie musi znajdować się powierzchnia użytkowa lokalu oraz miesięczna kwota czynszu + wydatki na mieszkanie, chyba że są wliczone w kwotę czynszu), dane zarządcy (dokładny adres+ nr konta zarządcy)\nDecyzja ZUS uprawniająca do pobierania świadczeń emerytalnych lub rentowych.\nWnioskodawca składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań: „ Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”.


Oszczędnościowe ławy fundamentowe - co to takiego? - Komentarze - Forum budowlane - BudujemyDom.pl\nPrzez Pomocnik, 26 listopada 2011 w Komentarze\nNa zdjęciu praktycznie nic nie widać. Jak pójdę do Urzędu Gminy i powiem im że chcę wybudować dom na 50cio centymetrowym fundamencie to raczej zostanę wyśmiany niż spotkam się z aprobatą. Urzędnicy posiadają wiedzę z przez 30 lat bo wtedy kończyli szkoły i teraz nowa wiedza niechętnie jest przez nich przyjmowana. Dla nich taka \_"oszczędnościowa ława\_" to zwykłe \_"dziadostwo\_", tak samo jak biologiczna oczyszczalnia czy przydomowa elektrownia wiatrowa- na obie praktycznie nie można uzyskać pozwolenia na budowę. Skoro taka ława jest tania i dobra to dlaczego ze świecą szukać kogoś kto taką ławę wylał?..\nniewielu urzędników ma uprawnienia, które pozwoliłyby im do kwestionowania PT\nJa mam taką łąwę.\nTeren piaszczysty ale bardzo mokry.\nTeren jest delikatnie pochyły.\nZjeliśmy tyle ziemi aby woda nie wyszła na wierzch. W najgłębszym miejscu chyba z 50 cm. Później łopatami pogłębiliśmy aż do wody i włożyliśmy szalunki z desek. Folii nie kładłem. Zamiast tego wylaliśmy 10 cm grubiej betonem b20.\nPóżniej obsypałem budynek piachem i ziemią podnosząc granice przemarzania. W sumie spód ławy od powierzchni to około 115cm.


Nieoficjalna strona internetowa klubu KS Soła Oświęcim\ndzisiaj: 123, wczoraj: 376\nogółem: 7 016 608\nJak zagrali byli Solarze?\nautor: michu89, 2018-04-17 16:07\nTym razem podsumowaliśmy ostatni weekend naszych byłych zawodników oraz ubiegłą środę, jeśli dany piłkarz wystąpił w zaległym meczu swojej drużyny. Bohaterami tej kolejki okazali się Kamil Szewczyk (Brzezina Osiek) i Igor Szopa (Górnik Wojkowice). Obaj w środowo-sobotnich meczach zdobyli łącznie cztery bramki. Co prawda obaj ci gracze grają na poziomie Ligi Okręgowej, ale warto ten fakt odnotować. Tradycyjnie dobrze spisał się również duet Przemysław Knapik - Paweł Cygnar, którzy wiodą prym w Unii Dąbrowa Górnicza.\nDrugi punkt na wiosnę\nautor: michu89, 2018-04-19 23:37\nW środę Soła Oświęcim odrobiła zaległości. W bardzo istotnym pojedynku w kontekście walki o utrzymanie, oświęcimianie zremisowali z Wisłą Sandomierz 1:1.\nBez przełomu w Ostrowcu Świętokrzyskim\nautor: michu89, 2018-04-17 11:09\nSoła Oświęcim nie zdołała sprawić sensacji i zasłużenie przegrała w Ostrowcu Świętokrzyskim z KSZO 0:3. Dla oświęcimian była to trzecia porażka w rundzie wiosennej przy jednym remisie.\nautor: michu89, 2018-04-09 15:03\nKolejna seria pokazująca, jak w ostatni weekend zagrali byli piłkarze Soły Oświęcim. Tym razem skupimy się jednak na zawodnikach, którzy albo dłużej grali, albo odcisnęli piętno na wynikach, aby te raporty nie były zbyt długie. Niewątpliwie bohaterami tego weekendu są: Paweł Cygnar z czterema bramkami, Przemysław Niewiedział z trzema golami oraz Arkadiusz Czapla i Mateusz Gleń, którzy zapewnili zwycięstwo Rekordu nad rezerwami Miedzi Legnica. Krótko mówiąc - jest za kim tęsknić.\nDruga porażka na wiosnę u siebie\nautor: michu89, 2018-04-09 12:13\nBłędy młodości niestety dają o sobie znać. Tym razem Soła po słabym początku spotkania, potem nieco się przebudziła. Jednak niewykorzystane sytuacje i taktyczne błędy w kryciu spowodowały, że oświęcimianie znowu u siebie dość wysoko przegrali. Tym razem lepsza od Pasiaków okazała się Avia, wygrywając 3:0.\nGaleria zdjęć : Soła-Avia Świdnik\nautor: decker, 2018-04-08 09:46\nW rozegranym wczoraj spotkaniu pomiędzy Sołą a Avią Świdnik padł wynik 0:3. Zapraszamy do obejrzenia 30 zdjęć z meczu na stronie Fotoliga.\n2018-04-03 14:09:47 Jak zagrali byli Solarze? »»\n2018-03-31 15:34:33 Cenny punkt w Radzyniu Podlaskim »»\n2018-03-26 23:39:00 Jak zagrali byli Solarze? »»\n2018-03-26 23:08:31 Odmieniona Soła przegrywa po niezłym meczu »»\n2018-03-25 16:52:17 Soła-Wólczanka 0:4 ( galeria zdjęć ) »»\n2018-03-03 14:17:32 Soła sprawiła dużą niespodziankę i zdobyła puchar! »»\n2018-02-22 23:15:07 Media o Sole »»\n2018-02-04 00:07:32 Porażka z Wisłą po słabszej drugiej połowie »»\n2018-01-29 20:18:30 Porażka z Unią w derbach »»\n2018-01-20 23:48:18 Odejścia z klubu »»


Rozdział XXXVI: Opozycja wojskowa\nSprawa pomyślnej rozbudowy Armji Czerwonej uzależniona była przedewszystkiem od układu stosunków wzajemnych pomiędzy proletarjatem i włościaństwem w naszym kraju. Później, w roku 1923-im, wymyślono bezdennie głupią legendę o "niedocenianiu" przeze mnie włościaństwa. W istocie zaś, począwszy od 1918, aż do 1921-go roku, mało kto bliżej ode mnie stykał się bezpośrednio, w życiu codziennem z zagadnieniem wsi sowieckiej: żywioł włościański stanowił główny rdzeń armji, która działała ponadto w środowisku włościańskiem. Nie mogę tutaj zastanawiać się dłużej nad tem ważnem zagadnieniem.\nPoprzestanę tylko na kilku możliwie najjaskrawszych przykładach. Dnia 22-go marca 1919-go r. telegraficznie domagałem się od Centralnego Komitetu, aby:\n"powzięto decyzję w sprawie dokonania rewizji w okręgu Nadwołżańskim przez posiadającą dostateczny autorytet komisję, z ramienia Centralnego Komitetu Wykonawczego i Centralnego Komitetu. Zadaniem komisji byłoby wzmocnienie wśród włościaństwa nadwołżańskiego zaufania do władzy sowieckiej, ukrócenie najjaskrawszych nadużyć w życiu miejscowem, oraz ukaranie najbardziej winnych przedstawicieli władzy sowieckiej, wreszcie - zebranie zażaleń i materjałów, które mogłyby stanowić podstawę do opracowania manifestacyjnych dekretów na rzecz średnio-zamożnego włościaństwa".\nNależy nadmienić, że rozmowę powyższą przewodem bezpośrednim prowadziłem ze Stalinem i właśnie jemu tłumaczyłem, jaką wagę posiada sprawa średnio-zamożnego włościaństwa. W tym samym 1919-ym roku na przewodniczącego Centralnego Komitetu Wykonawczego wybrano z mojej inicjatywy Kalinina, jako człowieka, zbliżonego do średniego włościaństwa i dobrze znającego jego potrzeby. O wiele ważniejszym jest jednak fakt, że wskutek obserwacyj, poczynionych przeze mnie nad życiem włościan na Uralu, już w lutym 1920-go roku domagałem się uporczywie, abyśmy przeszli na nową politykę gospodarczą (nep) . Udało mi się wtedy pozyskać w Centralnym Komitecie zaledwie 4 głosy, przeciwko 11. Lenin był podówczas przeciwny skasowaniu kontyngentów zbożowych i zajmował w tej sprawie nieprzejednane stanowisko. Stalin, rozumie się, głosował przeciwko mnie. Przejście na nową politykę gospodarczą nastąpiło dopiero po upływie roku. Uchwala zapadła, coprawda, jednogłośnie, lecz przy akompaniamencie armat powstania kronsztadzkiego i w atmosferze groźnych nastrojów, nurtujących w całej armji. W dziedzinie wojskowości wyłoniły się przed nami najwcześniej, i to w skoncentrowanej formie, niemal wszystkie, jeżeli nie wszystkie zasadnicze zagadnienia i trudności organizacji ustroju sowieckiego, które w innych dziedzinach ujawniły się dopiero w późniejszych latach. Sprawy wojskowe z reguły nie dopuszczają żadnej zwłoki. Błędy pociągały za sobą niezwłoczną karę. Opozycja przeciwko powziętym decyzjom podlegała natychmiastowej próbie czynu. Temu też, naogół, zawdzięcza czerwona armja pewną logikę wewnętrzną w swej organizacji, która odbywała się bez gorączkowego przerzucania się od systemu do systemu. Gdybyśmy mieli więcej czasu na dyskusje i deliberacje, narobiliśmy na pewno znacznie więcej błędów. Tem nie mniej wewnątrz partji toczyła się walka, chwilami nawet bardzo zacięta. Bo czy mogło być inaczej? Sprawa była przecież zbyt nowa, a trudności, które napotykano - zbyt wielkie.\nPodczas gdy resztki dawnej armji wciąż jeszcze rozłaziły się po kraju, siejąc nienawiść do wojny, my jednak byliśmy zmuszeni rozpocząć formowanie nowych pułków. Oficerów carskich wypędzano z dawnej armji, gdzie niegdzie rozprawiano się z nimi w sposób okrutny. My zaś musieliśmy ich angażować na instruktorów w nowej armji. Komitety, które powstały w dawnych pułkach, były niejako uosobieniem rewolucji jako takiej, a conajmniej - rewolucji w jej pierwszym okresie. W nowych pułkach nie można było tolerować żadnych reprezentacyj żołnierskich, stanowiących pierwiastek rozkładu. Ledwo ucichły przekleństwa, miotane na starą dyscyplinę, jakeśmy już zaczęli wprowadzać nową. W krótkim czasie trzeba było przerzucić się od zasady ochotniczego zaciągu do przymusowej rekrutacji, od tworzenia oddziałów partyzanckich - do regularnej organizacji wojskowej. Partyzantkę zwalczaliśmy ustawicznie i wytrwale, co wymagało wielkiego hartu, nieustępliwości, a czasami i surowości. Chaotyczna partyzantka była wyrazem chłopskiego podkładu rewolucji. Walka z partyzantką oznaczała więc walkę o państwowość proletarjacką z podkopującym ją anarchistycznym żywiołem drobnomieszczańskim. Jednak metody i nawyknienia partyzanckie znajdowały swe odzwierciadlenie również i w szeregach partji. Opozycja w sprawach wojskowych powstała zaraz w pierwszych miesiącach organizowania czerwonej armji.\nPodstawowe tezy opozycji sprowadzały się do obrony systemu obieralnego dowództwa i do protestu przeciwko angażowaniu specjalistów, wprowadzaniu żelaznej dyscypliny, centralizacji armji itd. Opozycjoniści usiłowali ująć swe dążenia w jedną ogólną teoretyczną formułę. Armja scentralizowana - utrzymywali - jest armją państwa imperjalistycznego.\nRewolucja winna zerwać raz na zawsze nietylko z wojną pozycyjną, lecz również i ze scentralizowaną armją. Najistotniejsze cechy rewolucji to ruchliwość, śmiały atak i szybki manewr. Siłę wojskową rewolucji stanowi nieliczny samodzielny oddział, składający się ze wszystkich rodzajów broni, nieskrępowany zależnością od bazy, lecz czerpiący siły żywotne z sympatji ludności, łatwo przedostający się na tyły nieprzyjaciela i t. d. Jednem słowem, taktyka partyzantki podniesiona została do godności taktyki rewolucji. Rozumowania te nosiły bardzo oderwany charakter i były w swej istocie idealizowaniem naszej słabości. Ciężkie doświadczenia wojny domowej obaliły rychło wszystkie te przesądy. Zalety scentralizowanej organizacji i strategji w porównaniu z lokalną improwizacją, separatyzmem wojskowym i federalizmem ujawniły się w krótkim czasie bardzo dobitnie na tle doświadczeń wojny. Służbę w armji czerwonej pełniły tysiące, a później nawet dziesiątki tysięcy oficerów kadrowych. Niejeden z nich jeszcze przed dwoma laty uważał, że umiarkowany liberał jest skrajnym rewolucjonistą, bolszewik zaś - zjawiskiem, należącem do dziedziny czwartego wymiaru.\n"Bylibyśmy doprawdy zbyt złego mniemania o nas samych i o naszej partji - pisałem przeciwko ówczesnej opozycji, - o sile moralnej naszej idej, o zdolności atrakcyjnej naszej etyki rewolucyjnej, gdybyśmy przypuszczali, że nie potrafimy pozyskać dla siebie tysięcy i dziesiątków tysięcy specjalistów, a w ich liczbie - również i specjalistów wojskowych".\nZ pewnemi trudnościami i tarciami, udało się nam jednak tego niewątpliwie dokonać. Komuniści niełatwo wdrażali się do roboty wojskowej. Wymagała ona doboru, oraz wychowania. Jeszcze w roku 1918-ym telegrafowałem do Lenina z pod Kazania:\n"Kierujcie tutaj tylko takich komunistów, którzy potrafią się podporządkowywać, gotowi są znosić niedostatek i iść na śmierć. Podszyci wiatrem agitatorzy są tutaj niepotrzebni".\nPo upływie roku, będąc na Ukrainie, w której anarchja szczególnie się panoszyła, nie szczędząc nawet szeregów partji, pisałem w rozkazie do 14-ej armji:\n"Uprzedzam, że każdy komunista, wydelegowany przez partję do szeregów wojskowych, staje się przez to samo czerwonym żołnierzem, posiadającym takie same prawa i obowiązki, jak każdy inny żołnierz armji czerwonej. Komuniści, którzy popełniając występek, lub przestępstwo, nie uszanują swego rewolucyjnego obowiązku wojskowego, ulegną podwójnemu wymiarowi kary: nie można puszczać płazem członkowi partji, stojącej na czele klasy robotniczej całego świata, tego, co można wybaczyć, nieuświadomionemu człowiekowi".\nRozumie się, że na tem tle wynikło wiele starć i że nie brakło niezadowolonych. Do opozycji wojskowej należał, naprzykład, Piatakow, obecny dyrektor Banku Państwa. Przyłączał się zasadniczo do wszelkiej wogóle opozycji, aby wreszcie zostać urzędnikiem. Przed trzema, czy czterema laty, gdy wraz z Piatakowem należeliśmy do tego samego ugrupowania, przepowiedziałem w formie żartobliwej, że w razie przewrotu bonapartystowskiego, Piatakow, nazajutrz po przewrocie, weźmie swą tekę pod pachę i uda się do kancelarji. Muszę teraz w poważniejszym tonie dodać, że o ile to nie będzie miało miejsca, to chyba tylko dlatego, że nie dojdzie do przewrotu bonapartystowskiego, lecz bynajmniej nie z winy samego Piatakowa. Na Ukrainie Piatakow cieszył się znacznym wpływem. Nie było to rzeczą przypadku: posiada pewne wykształcenie marksowskie, szczególnie w dziedzinie ekonomji, i obdarzony jest niewątpliwym talentem administracyjnym, oraz silną wolą. W ciągu pierwszych kilku lat, Piatakowa cechowała również energja rewolucyjna, która przekształciła się jednak wkrótce w biurokratyczny konserwatyzm. Rozpocząłem walkę z napoły anarchistycznemi poglądami Piatakowa na organizację armji od powierzenia mu odpowiedzialnego stanowiska, na którem musiał przejść odrazu od słów do czynu. Jest to stary, ale czasami niezastąpiony, sposób. Zmysł administracyjny podpowiedział niebawem Piatakowowi, że należy stosować właśnie te metody, które zwalczał dotychczas w utarczkach słownych. Podobne metamorfozy zdarzały się dość często. Wszystkie lepsze żywioły z pośród zwolenników opozycji wojskowej wciągnęły się wkrótce do roboty. Najbardziej nieprzejednanym opozycjonistom zaproponowałem, aby utworzyli kilka pułków, w myśl głoszonych przez nich zasad, i obiecałem oddać do ich dyspozycji potrzebne do tego środki. Wyzwanie przyjęła jedna tylko grupa powiatowa nad Wołgą, jednak utworzony przez nią pułk nie różnił się niczem szczególnem od innych formacyj. Armja czerwona odnosiła tymczasem zwycięstwa na wszystkich frontach i w rezultacie opozycja umilkła wreszcie zupełnie. Odrębne stanowisko w czerwonej armji i wśród opozycji wojskowej zajmował Carycyn, w którym pracownicy wojskowi zgrupowali się dokoła Woroszyłowa. Na czele oddziałów rewolucyjnych stali tu przeważnie byli podoficerowie, pochodzący z chłopów pólnocno-kaukaskich. Głęboki antagonizm, istniejący pomiędzy kozakami a chłopami, wycisnął na wojnie domowej w południowych stepach piętno szczególnego okrucieństwa. Wojna domowa wdzierała się tutaj wgłąb każdej wsi i doprowadzała nieraz do wycinania w pień całych rodzin. Była to par excellence wojna chłopska, która korzeniami swemi wrosła głęboko w miejscową glebę i nieokrzesanem okrucieństwem znacznie przewyższała walkę rewolucyjną w innych dzielnicach kraju. Wojna ta zrodziła wielką ilość dzielnych partyzantów, którzy byli zupełnie na miejscu w lokalnych utarczkach, ale zazwyczaj nie dopisywali, gdy chodziło o rozwiązywanie zadań wojskowych na szerszą skalę. Biografja Woroszyłowa świadczy o życiu robotnika-rewolucjonisty: kierowanie strejkami, robota konspiracyjna, więzienie, zesłanie Ale, jak tylu innych, należących dzisiaj do warstwy kierowniczej, był też i Woroszyłow tylko rewolucyjnym narodowym demokratą, pochodzącym ze sfery robotniczej, i nic ponadto. Ujawniło się to po raz pierwszy w sposób bardzo jaskrawy podczas wojny imperjalistycznej, następnie zaś podczas rewolucji lutowej. W oficjalnych życiorysach Woroszyłowa okres 1914-1917 stanowi wielką lukę, podobnie jak i u przeważającej większości dzisiejszych kierowników. Tajemnica owej luki polega na tem, że ludzie ci podczas wojny byli przeważnie patrjotami i zaprzestali wszelkiej roboty rewolucyjnej. Podczas rewolucji lutowej, Woroszyłow, podobnie jak i Stalin, byli lewicowcami, okazującymi poparcie rządowi Guczkowa-Milukowa. Byli to skrajni demokraci rewolucyjni, ale bynajmniej nie internacjonaliści. Można ustalić pewną regułę: bolszewicy, którzy w czasie wojny byli patrjotami, po lutowym przewrocie zaś - demokratami, są obecnie zwolennikami stalinowskiego nacjonalistycznego socjalizmu. Woroszyłow nie stanowi pod tym względem wyjątku. Aczkolwiek Woroszyłow pochodzi ze środowiska ługańskich robotników, z najbardziej uprzywilejowanej warstwy robotniczej, to jednak wszystkie jego nawyknienia i upodobania przypominały raczej drobnego gospodarza, aniżeli proletarjusza. Po przewrocie październikowym Woroszyłow siłą rzeczy skupił dokoła siebie opozycję podoficerów i partyzantów przeciwko scentralizowanej organizacji wojskowej, która wymagała umiejętności i wiedzy wojskowej, oraz szerszych horyzontów. W taki to sposób powstała opozycja carycyńska. W otoczeniu Woroszyłowa z nienawiścią mówiono o specjalistach, wojskowych z akademickiem wykształceniem, wyższych sztabach, o Moskwie. Ponieważ jednak przywódcy partyzantów nie posiadali sami wiedzy wojskowej, każdy z nich miał pod ręką swego "speca", tylko pośledniejszego gatunku, który mocno trzymał się swego miejsca, broniąc go przed bardziej uzdolnionymi i wykształconymi. Stosunek carycyńskich dowódców do naczelnego dowództwa południowego frontu sowieckiego był nie o wiele lepszy od ich stosunku do białych. Stosunki z moskiewskiem centrum ograniczały się do ciągłego domagania się zaopatrzenia. A wszystkiego mieliśmy skąpo. Cała produkcja fabryk szła natychmiast do armjj. Ale żadna z nich nie pochłaniała takiej ilości karabinów i amunicji, jak armja carycyńska. Lada odmowa powodowała wrzask ze strony Carycyna o zdradzie "speców" moskiewskich. W Moskwie zamieszkiwał specjalny przedstawiciel armji carycyńskiej do wymuszania zaopatrzenia, marynarz nazwiskiem Żywodior. Gdyśmy wzmocnili sieć dyscypliny, Żywodior został bandytą. Schwytano go, zdaje się, i rozstrzelano. Stalin spędził kilka miesięcy w Carycynie.\nWalkę zakulisową, prowadzoną przeciwko mnie, a stanowiącą już podówczas najistotniejszą część jego działalności, kojarzył z domorosłą opozycją Woroszyłowa i najbliższych jego współtowarzyszów. Zachowywał się jednak w taki sposób, aby w każdej chwili móc się wycofać z akcji. Nie było dnia, w którym nie wpływałyby skargi naczelnego dowództwa i dowództwa frontu na Carycyn. Nie sposób osiągnąć wykonania wydanych rozkazów, trudno pojąć, co się tam dzieje, a, nadomiar wszystkiego, nie otrzymuje się żadnej odpowiedzi na skierowane do Carycyna zapytania. Lenin z niepokojem obserwował rozwój tego zatargu. Ponieważ Stalina znał lepiej, niż ja, przypuszczał więc najwidoczniej, że główną przyczyną nieustępliwości carycynowców, są jego zakulisowe machinacje. Wytwarzała się sytuacja nie do zniesienia. Postanowiłem, że w Carycynie trzeba zaprowadzić porządek. Po nowym zatargu dowództwa z Carycynem, zażądałem kategorycznie odwołania Stalina. Dokonano tego za pośrednictwem Swierdłowa, który przyjechał po Stalina osobiście, specjalnym pociągiem. Lenin dążył do zredukowania konfliktu do minimum i miał słuszną rację. Ja zaś, nigdy zbytnio nie zaprzątałem sobie głowy Stalinem. W roku 1917-ym przesunął się obok mnie, jak nikły cień. W ogniu walk zapominałem zazwyczaj zupełnie o jego egzystencji. Myślałem o armji carycyńskiej. Musiałem być zupełnie pewien lewego skrzydła frontu południowego, więc pojechałem do Carycyna, ażeby dopiąć tego za wszelką cenę. Swierdłowa spotkałem w drodze.\nWypytywał mnie ostrożnie o moje zamiary, wreszcie zaproponował mi, abym pomówił ze Stalinem, który powracał wagonem Swierdłowa.\n- Czyżbyście naprawdę chcieli wypędzić ich wszystkich? - zadał mi Stalin pytanie głosem, w którym brzmiała umyślnie zaakcentowana pokora. - Przecież to porządni chłopcy.\n- Ci porządni chłopcy zaprzepaszczą rewolucję, która nie może przecież czekać, aż wyrosną z lat chłopięcych. Chcę jednej tylko rzeczy: przyłączenia Carycyna do Rosji Sowieckiej.\nPo upływie kilku godzin zobaczyłem się z Woroszyłowem. Sztab ogarnął niepokój. Puszczono pogłoskę, że Trocki jedzie z wielką miotłą i że towarzyszy mu ze dwudziestu generałów carskich, którzy mają zastąpić przywódców partyzanckich.\nPrzywódcy ci, nawiasem mówiąc, bezpośrednio przed moim przyjazdem spiesznie przedzierzgnęli się w komendantów pułków, brygad i dywizyj. Zapytałem Woroszyłowa, jak zapatruje się na rozkazy frontu i naczelnego dowództwa?\nOdpowiedział mi zupełnie otwarcie: - Carycyn uważa, że należy wykonywać tylko te rozkazy, które sam uzna za słuszne. - Tego było już za wiele. Oświadczyłem więc Woroszyłowowi, że jeśli nie zobowiąże się wykonywać ściśle i bez żadnych zastrzeżeń wszystkich rozkazów i zadań operacyjnych, odeślę go natychmiast pod konwojem do Moskwy, aby oddać go w ręce sprawiedliwości wojskowej. Nikogo nie usunęłem, gdyż uzyskałem od nich formalne zobowiązanie do uległości. Większość komunistów w armji carycyńskiej stanęła po mojej stronie, powodowana nie obawą, lecz przekonaniem. Odwiedziłem wszystkie oddziały, okazując przy tem specjalne względy partyzantom, wśród których nie brakowało doskonałych żołnierzy, wymagających tylko właściwego kierunku. Poprzestałem na tem i wróciłem zpowrotem do Moskwy.\nW sprawie tej, jeżeli chodzi o mnie, zachowałem całkowity objektywizm i nie ujawniłem nawet cienia osobistej niechęci. W myśl najgłębszego mego przeświadczenia, mogę śmiało powiedzieć, że motywy natury osobistej nigdy nie odgrywały żadnej roli w mojej działalności politycznej. Tytaniczna walka, którą toczyliśmy o tak wielką stawkę, zbyt mnie absorbowała, abym miał jeszcze czas na uboczne względy. To też prawie na każdym kroku następowałem na odciski osobistych uprzedzeń, ambicyj i protekcjonizmu. Stalin przegarniał troskliwie ludzi, którym kiedyś nastąpiłem na nagniotek. Starczyło mu na to czasu, a kierował nim również interes osobisty. Carycyńscy przywódcy stali się w jego rękach bodaj że najważniejszem narzędziem. Gdy tylko Lenin zachorował, udało się Stalinowi, przy pomocy swych popleczników, osiągnąć przemianowanie Carycyna na Stalingrad. Szerokie warstwy ludności nie miały nawet pojęcia, co ma właściwie oznaczać ta nowa nazwa. Jeżeli Woroszyłow jest dziś członkiem biura politycznego, to jedyną przyczyną tego - gdyż innej nie mogę się doszukać - jest fakt, że pod groźbą wysłania pod konwojem do Moskwy, zmusiłem go w roku 1918-ym do uległości. Uważam za wskazane uzupełnić powyższy rozdział, poświęcony robocie wojskowej, a właściwie - walce, wywołanej przez tę robotę w łonie partji, kilkoma cytatami z nieogłoszonej dotychczas korespondencji partyjnej, pochodzącej z owych czasów. Dnia 4-go października 1918-go roku donosiłem Leninowi i Swierdłowowi z Tambowa, przewodem bezpośrednim:\n"Domagam się kategorycznie odwołania Stalina. Mimo nadmiaru sił, sytuacja na froncie carycyńskim jest niepomyślna. Zostawiam go (Woroszyłowa) na stanowisku dowódcy dziesiątej (carycyńskiej) armji pod warunkiem, że podporządkuje się dowódcy frontu południowego. Dotychczas Carycyn nie posyłał nawet Kozlowowi sprawozdań z dokonanych operacyj. Zobowiązałem ich do wysyłania dwa razy dziennie zestawień dokonanych operacyj i wywiadów. Jeżeli warunek ten nie zostanie jutro wykonany, oddam Woroszyłowa pod sąd i ogłoszę o tem w rozkazie do armji. Niewiele czasu pozostało nam na ofenzywę przed nastaniem jesiennych roztopów, kiedy drogi są tu zupełnie nie do przebycia, ani dla pieszych, ani dla konnych. Niema czasu na rokowania dyplomatyczne".\nStalina odwołano. Lenin rozumiał doskonale, że kierowałem się wyłącznie względami charakteru rzeczowego. Z drugiej strony, naturalnie, niepokoił go ten zatarg, więc dążył do załagodzenia go. Dnia 23-go października Lenin napisał do mnie do Bałaszowa:\n"Dziś przyjechał Stalin, przywiózł wiadomość o trzech znacznych zwycięstwach, odniesionych przez nasze wojska pod Carycynem ("Zwycięstwa" miały w istocie czysto epizodyczny charakter - L. T. ) Stalin przekonał Woroszyłowa i Minina, których uważa za pracowników nadzwyczaj wartościowych i nie do zastąpienia, aby nie usuwali się i całkowicie podporządkowywali rozkazom z centrum. Jedyną przyczyną ich niezadowolenia jest - według Stalina - stałe opóźnianie w nadsyłaniu, albo nawet zupełne nieprzysyłanie pocisków i nabojów, co jest również przyczyną upadku dwustotysięcznej, świetnie usposobionej armji kaukaskiej (ta partyzancka armja rozsypała się niebawem od pierwszego zadanego jej ciosu, ujawniając swą zupełną niezdolność do walki - L. T. ) Stalin pragnąłby bardzo pracować na froncie południowym. (...) Stalin ma nadzieję, że podczas pracy zdoła udowodnić słuszność swych poglądów. (...) Donosząc wam o wszystkich tych deklaracjach Stalina, proszę, abyście je wzięli pod rozwagę i dali mi odpowiedź, czy zgadzacie się, po pierwsze, na osobiste porozumienie ze Stalinem, który w tym celu gotów jest przyjechać do was, i po drugie, czy uważacie za możliwe usunięcie tarć dotychczasowych, pod pewnemi, ściśle określonemi, warunkami, i rozpoczęcie wspólnej pracy, czego Stalin tak bardzo sobie życzy. Co do mnie, to sądzę, że należy dołożyć wszelkich starań, aby wspólna praca ze Stalinem stała się możliwa. Lenin".\nW odpowiedzi, oznajmiłem o swej zupełnej gotowości: Stalin został mianowany członkiem Rewolucyjnej Rady Wojskowej frontu południowego, ale kompromis nie dał, niestety, żadnych wyników. W Carycynie sprawa ani na krok nie posunęła się naprzód. 14 grudnia posyłam z Kurska następujący telegram do Lenina:\n"Nie można pozostawiać nadal Woroszyłowa na stanowisku, gdy wszelkie próby osiągnięcia kompromisu zostały przezeń sparaliżowane. Trzeba posłać do Carycyna nową Rewolucyjną Radę Wojskową wraz z nowym dowódcą, Woroszyłowa zaś przenieść na Ukrainę".\nPropozycję tę przyjęto bez sprzeciwów. Ale i na Ukrainie sprawy również nie poszły lepiej. Panująca tam anarchja sama przez się utrudniała wykonywanie prawidłowej pracy wojskowej. Opozycja Woroszyłowa zaś, za którą po dawnemu ukrywał się Stalin, uniemożliwiała tę pracę zupełnie. Dnia 10-go stycznia 1919 roku komunikuję ze stacji Griazi ówczesnemu przewodniczącemu Centralnego Komitetu Wykonawczego, Swierdłowowi:\n"Oświadczam w sposób kategoryczny, że na Ukrainie pod żadnym pozorem nie można tolerować stosowania metod carycyńskich, które doprowadziły armję carycyńską do zupełnego upadku. (...) Metoda Stalina, Woroszyłowa i S-ki oznacza zgubę całej sprawy. Trocki".\nLenin i Swierdłow, obserwujący zdala robotę "carycynowców " próbują raz jeszcze osiągnąć kompromis. Depeszy ich, niestety, nie posiadam. Odpowiadam Leninowi 11-go stycznia:\n"Kompromis naturalnie jest potrzebny, byle tylko zdrowy. W Charkowie zebrali się teraz rzeczywiście wszyscy carycynowcy. (...) Uważam, że protektorat, roztaczany przez Stalina nad kierunkiem carycyńskim, jest niebezpiecznym wrzodem na ciele rewolucji, stokroć groźniejszym niż wszelkie zdrady i przeniewierstwo specjalistów wojskowych. (...) Trocki ".\n"Kompromis jest potrzebny, byle tylko zdrowy". Po upływie czterech lat Lenin zwrócił się do mnie niemal dosłownie z tem samem zdaniem, z racji tego samego Stalina. Było to przed XII-ym zjazdem partji. Lenin przygotowywał ostateczne rozbicie grupy Stalina. Rozpoczął atak od zagadnienia narodowościowego. Gdym zaproponował zawarcie kompromisu, Lenin odparł mi: "Kompromis ze Stalinem nie może być zdrowy, bo on go zawsze nadużywa, aby nas potem oszukać". W marcu 1919 roku, w liście do Centralnego Komitetu, odpowiadałem Zinowjewowi, który w sposób dwuznaczny kokietował opozycję wojskową:\n"Nie mam zamiaru zajmować się indywidualnemi dociekaniami psychologicznemi, aby ustalić, do jakiego ugrupowania opozycji wojskowej należy zaliczyć Woroszyłowa. Nadmienię tylko, że jedyną rzeczą, z której w stosunku do niego mogę sobie czynić zarzut, są przewlekłe, trwające dwa czy trzy miesiące usiłowania wywarcia nań wpływu zapomocą pertraktacyj, przestróg, osobistych kombinacyj, podczas gdy sprawa wymagała stanowczej decyzji organizacyjnej. Albowiem zadanie w stosunku do 10-ej armji polegało nie na tem, aby przekonać Woroszyłowa, lecz aby jak najszybciej osiągnąć powodzenie orężne".\n30-go maja Lenin otrzymuje z Charkowa stanowcze żądanie utworzenia odrębnej ukraińskiej grupy wojsk pod dowództwem Woroszyłowa. Lenin komunikuje mi o tem na stację Kantemirowka bezpośrednim przewodem, 1-go czerwca odpowiadam Leninowi:\n"Uroszczenia niektórych Ukraińców, dotyczące zjednoczenia dowództwa drugiej, trzynastej i ósmej armji w ręku Woroszyłowa, nie wytrzymują żadnej krytyki. Nie jedność operacyjna w granicach zagłębia Donieckiego jest nam potrzebna, lecz powszechne zjednoczenie przeciwko Denikinowi. (...) Idea wojskowej i aprowizacyjnej dyktatury Woroszyłowa (na Ukrainie) jest wynikiem dążeń do usamodzielnienia zagłębia Donieckiego, godzących w Kijów (czyli w rząd ukraiński) i front południowy. (...) Nie mam co do tego żadnych wątpliwości, że urzeczywistnienie tego planu wzmogłoby tylko chaos i zadałoby śmiertelny cios kierownictwu operacjami. Proszę zażądać, aby Woroszyłow i Mieżlank zajęli się wykonaniem zupełnie konkretnych zadań, które zostały im zlecone. Trocki".\n1-go czerwca Lenin telegrafuje do Woroszyłowa:\n"Należy za wszelką cenę natychmiast zaprzestać wiecowania, wszelką robotę całkowicie podporządkowywać rygorom wojskowym i zaniechać fantastycznych projektów o odrębnych grupach i tym podobnych zamaskowanych usiłowaniach wskrzeszenia frontu ukraińskiego. (...) Lenin".\nDoświadczenie powyższe przekonało Lenina o tem, jak trudno było dojść do ładu z pozbawionymi wszelkiej dyscypliny zwolennikami samodzielności Ukrainy. Zwołuje więc tego samego dnia posiedzenie biura politycznego i przeprowadza następującą uchwałę, którą niezwłocznie posyła Woroszyłowowi i innym zainteresowanym:\n"Biuro polityczne Centralnego Komitetu zebrało się pierwszego czerwca i, zgadzając się całkowicie z Trockim, stanowczo odrzuca plan Ukraińców, dotyczący odrębnego zjednoczenia dla zagłębia Donieckiego. Żądamy, aby Woroszyłow i Mieżlank spełniali swoje bezpośrednie obowiązki (...) w przeciwnym bowiem razie Trocki wezwie was pojutrze do Izjumu i wyda bardziej szczegółowe zarządzenia. Z upoważnienia Biura Centralnego Komitetu Lenin".\nCentralny Komitet rozpatruje nazajutrz następującą sprawę: komendant Woroszyłow większą część odebranego nieprzyjacielowi dobytku wojskowego oddał samowolnie do dyspozycji swojej armji. Centralny Komitet uchwala:\n"Polecić towarzyszowi Rakowskiemu, aby depeszą do Izjumu zawiadomił o tem towarzysza Trockiego, którego zkolei prosić o zastosowanie najenergiczniejszych środków w celu przekazania owego dobytku do dyspozycji Rewolucyjnej Rady Wojskowej Republiki".\nTego samego dnia Lenin komunikuje mi przewodem bezpośrednim:\n"Dybienko i Woroszyłow rozdrapują dobytek wojskowy. Zupełny chaos. Zagłębiu Donieckiemu nie pomagają poważnie. Lenin".\nInaczej powiedziawszy, na Ukrainie powtarzało się to samo, co zwalczałem w Carycynie. Nic dziwnego, że praca w wojsku przysporzyła mi tylu wrogów. Nie oglądałem się za siebie, odpychałem łokciem bez ceremonji tych, co byli zawadą na drodze do powodzenia na froncie, albo też następowałem gapiom w pośpiechu na odciski i nie miałem czasu przeprosić ich za to.\nIstnieje pewna kategorja ludzi, którzy takie rzeczy długo pamiętają. Niezadowoleni i obrażeni z łatwością znajdowali dostęp do Stalina, a poczęści i do Zinowjewa. Ci przecież też czuli się obrażeni. Po każdem niepowodzeniu na froncie niezadowoleni wywierali presję na Lenina. Już podówczas Stalin kierował z za kulis temi machinacjami. Przysyłano zażalenia, traktujące o błędach w polityce wojskowej, o protegowaniu przeze mnie "speców", o zbyt surowym trybie postępowania w stosunku do komunistów i t. p. Dymisjonowani wodzowie i niedoszli czerwoni marszałkowie składali nieskończoną ilość memorjałów, w których rozwodzili się o zgubności planów strategicznych, o sabotażu, uprawianym przez dowództwo, i o wielu innych rzeczach. Lenin zbyt był pochłonięty ogólnemi zagadnieniami kierownictwa, aby mieć jeszcze czas na zwiedzanie frontów lub na wglądanie w powszednią pracę wojskowości. Ja zaś przeważnie bywałem na frontach, co zakulisowym intrygantom znacznie ułatwiało robotę w Moskwie. Wygłaszane przez nich uporczywie opinje nie mogły od czasu do czasu nie zaniepokoić Lenina. Za każdym razem, gdy przyjeżdżałem do Moskwy, nękały go rozmaite wątpliwości i pytania. Ale półgodzinna rozmowa wystarczała w zupełności do przywrócenia wzajemnego zrozumienia i zupełnej solidarności. Podczas niepowodzeń, których doświadczaliśmy na wschodzie, gdy Kołczak zbliżał się do linji Wołgi, Lenin napisał do mnie na posiedzeniu Rady Komisarzy Ludowych, na które przyszedłem wprost z pociągu, następującą kartkę:\n"A czy nie wartoby jednak rozpędzić wszystkich, co do jednego, speców i zamianować Łaszewicza wodzem naczelnym?"\nŁaszewicz był starym bolszewikiem, który na "niemieckiej" wojnie dosłużył się rangi podoficera. Odpisałem na tym samym papierku: Dziecinne zabawki . Lenin rzucił na mnie spodełba przebiegłe spojrzenie i zrobił bardzo wyrazisty grymas, który znaczył mniej-więcej: ale też surowo sobie ze mną poczynacie!  W istocie jednak lubił on bardzo takie szorstkie odpowiedzi, wykluczające wszelkie wątpliwości. Rozmawialiśmy zaraz po posiedzeniu. Lenin dopytywał się o front.\n- Zapytujecie, czy nie lepiejby było rozpędzić wszystkich byłych oficerów. A czy wiecie, ilu ich jest teraz w naszej armji?\n- No mniej-więcej?\n- Conajmniej trzydzieści tysięcy.\n- Conajmniej trzydzieści tysięcy. Jeden zdrajca trafia się na stu pewnych, jeden dezerter na dwuch lub trzech zabitych. Kto ich nam wszystkich zastąpi?\nPo upływie kilku dni Lenin wygłosił mowę o zadaniach budownictwa socjalistycznego. Oto, co powiedział, między innemi:\n- Gdy niedawno dowiedziałem się od towarzysza Trockiego, że w wojskowości naszej czynnych jest kilkadziesiąt tysięcy oficerów, uprzytomniłem sobie wtedy w sposób konkretny, na czem właściwie polega tajemnica umiejętnego wyzyskania naszego wroga dla własnych naszych potrzeb (...) zrozumiałem, jak się buduje komunizm właśnie z owych cegieł, które przeznaczone były przez kapitalistów do rozbijania nam głów!\nNa zjeździe partji, który odbywał się mniej-więcej w tym samym okresie, w czasie mojej nieobecności - byłem wtedy na froncie - Lenin wystąpił ze znamienną obroną prowadzonej przeze mnie polityki wojskowej przed krytyką opozycji. Dlatego właśnie protokuły obrad sekcji wojskowej VIII-go zjazdu partji nie zostały ogłoszone do dnia dzisiejszego. Pewnego razu przyjechał do mnie na front południowy Mężyński. Znałem go oddawna. W czasach reakcji należał do grupy skrajnych lewicowców, zwanej "wpieriodowcami" od nazwy wydawanego przez nich pisma (Bogdanów, Łunaczarskij i inni) . Mężyński osobiście skłaniał się zresztą ku francuskiemu syndykalizmowi. Grupa "wpieriodowców" otworzyła w Bolonji marksowską szkołę dla 10-15 robotników rosyjskich, którzy w sposób nielegalny przyjechali z Rosji. Działo się to w roku 1910-ym. W ciągu jakichś dwuch tygodni miałem w tej szkole wykłady o dziennikarstwie i prowadziłem colloquium, poświęcone zagadnieniom taktyki partyjnej. W Bolonji poznałem Mężyńskiego, który przyjechał z Paryża. Oddam najściślej wrażenie, jakie na mnie wywarł, gdy powiem, że nie wywarł żadnego wrażenia. Zdawało się, że jest raczej cieniem jakiegoś innego, nieurzeczywistnionego człowieka, albo niefortunnym szkicem do nienamalowanego portretu. Trafiają się tacy ludzie.\nZjawiający się od czasu do czasu na jego ustach przymilny uśmiech i ukryta gra oczu były jedynemi objawami, świadczącemi o tem, że Mężyńskiego pożera pragnienie odegrania jakiejś znaczniejszej roli. Nie wiem, jak się zachowywał podczas przewrotu, i czy wogóle może tu być mowa o zachowaniu. Faktem jest, że po zdobyciu władzy posłano go z niezwykłym pośpiechem do ministerstwa skarbu. Nie wykazał tam żadnej aktywności, albo raczej wykazał ją w takim stopniu, że wyszła na jaw cała jego nieudolność. Dzierżyński zabrał go później do siebie. Dzierżyński był człowiekiem o wielkiej sile woli i namiętności, którym towarzyszyło wysokie napięcie moralne. Postać jego przysłaniała Wszechrosyjską komisję nadzwyczajną (Czeka) . Nikt nie dostrzegał Mężyńskiego, który ślęczał w ciszy nad papierami. Dopiero, gdy Dzierżyński rozstał się ze swym zastępcą Unszlichtem - działo się to już w ostatnim okresie - wtedy w braku innego kandydata, wysunął na to stanowisko Mężyńskiego. Wszyscy wzruszali ramionami. - A więc kogo? - usprawiedliwiał się Dzierżyński: - Niema innych kandydatów! - Stalin poparł Mężyńskiego, jak wogóle zwykł był popierać ludzi, którzy swą egzystencję polityczną zawdzięczają jedynie sprawnej działalności aparatu państwowego. I Mężyński stał się cieniem Stalina w G. P. U. Po śmierci Dzierżyńskiego, Mężyński nietylko został szefem G. P. U. , ale również i członkiem Centralnego Komitetu. Tak to na ekranie biurokratycznym cień niedoszłego człowieka może uchodzić za prawdziwego człowieka. Przed dziesięciu laty Męźyński usiłował jednak rozpocząć krążenie koło innej osi. Zgłosił się do mojego wagonu, aby zreferować mi sprawę oddziałów Czeka w poszczególnych armjach. Po skończeniu oficjalnej rozmowy, w niezdecydowanej pozie począł przestępować z nogi na nogę, uśmiechając się w swój przymilny sposób, wywołujący jednocześnie niepokój i zdziwienie. Wykrztusił wreszcie pytanie: - czy wiadomo mi, że Stalin knuje przeciwko mnie wyrafinowaną intrygę? - Co-o-o? - spytałem ze zdumieniem, gdyż bardzo byłem podówczas daleki od wszelkich podobnych myśli lub obaw.\n- Tak, wmawia w Lenina i w innych, że grupujecie dokoła siebie ludzi specjalnie przeciwko Leninowi ...\n- Ale wyście, towarzyszu Mężyński, postradali zmysły. Wyśpijcie się, proszę, a ja nie chcę więcej o tem mówić, - Mężyński wyszedł zgarbiony, pokasłując po drodze. Przypuszczam, że po tym dniu począł szukać innej osi, dokoła której mógłby krążyć. Po paru godzinach pracy poczułem się jakoś nieswojo. Ów człowiek o cichej, niewyraźnej wymowie obudził we mnie jakiś niepokój, jakbym podczas obiadu połknął kawałek szkła. Począłem przypominać sobie rozmaite rzeczy, porównywać je ze sobą. Ujrzałem naraz Stalina w jakiemś nowem świetle. Krestinskij znacznie później powiedział mi o Stalinie - To paskudny człowiek, ma żółte oczy. - Owa to właśnie żółtość moralna Stalina mignęła po raz pierwszy w mej świadomości po wizycie Mężyńskiego. Gdym potem wpadł na krótko do Moskwy, jak zwykle odwiedziłem przedewszystkiem Lenina.\nRozmawialiśmy o froncie. Lenin lubił bardzo, gdy mu opowiadano szczegóły z codziennego życia, drobne fakty, rysy, które wprowadzały go odrazu, bez długich wyjaśnień, w sedno sprawy. Nie znosił, gdy do tętniącego życia zbliżano się po linji stycznej. Przeskakując poszczególne ogniwa, zadawał swoje specyficzne pytania, ja zaś odpowiadałem, podziwiając jego przenikliwość. Śmieliśmy się obydwaj. Lenin bywał przeważnie w wesołem usposobieniu. Ja również nie należę do ludzi ponurych. Wkońcu opowiedziałem o wizycie, złożonej mi przez Mężyńskiego na froncie południowym.\n- Czyżby miała być w tem choć odrobina prawdy? - Zauważyłem odrazu wzburzenie, jakie ogarnęło Lenina. Krew mu nawet uderzyła do głowy.\n- Ach, to głupstwa - powtarzał, ale niepewnie.\n- Ciekaw jestem tylko jednego - powiedziałem - czyście mogli choć na jedną sekundę powziąć tak potworną myśl, że ja grupuję ludzi przeciwko wam?\n- Głupstwa, - odpowiedział Lenin, ale tym razem już tak stanowczo, że się odrazu uspokoiłem. Jakgdyby rozproszyła się jakaś chmurka nad naszemi głowami, pożegnaliśmy się tym razem serdeczniej, niż zazwyczaj. Zrozumiałem jednak, że to, co mówił Mężyński, nie było pozbawione podstaw. Jeżeli Lenin poprzestał na zaprzeczeniu, nie domawiając wszystkiego do końca, to tylko dlatego, że obawiał się zatargu, rozterek, walk osobistych. Podzielałem pod tym względem całkowicie jego zapatrywania. Ale było oczywiste, że Stalin rzuca zły posiew. Dopiero znacznie później przekonałem się, jak systematycznie oddawał się temu i niemal tylko temu. Gdyż Stalin nigdy nie wykonywał żadnej poważniejszej pracy. - Najistotniejszą cechą Stalina jest lenistwo - pouczał mnie kiedyś Bucharin. - Następna jego cecha - straszliwa zazdrość wobec każdego, kto wie lub umie więcej od niego. On i pod Iljiczem kopał dołki.\nRozdział XXXVII: Różnice zdań w sprawie strategii wojskowej


08 listopada 2010, 12:00\nZUS Oddział we Wrocławiu zaprasza na bezpłatne jednodniowe szkolenie tematyczne "Zagrożenia elektromagnetyczne w służbie zdrowia". Szkolenie odbędzie się 9 listopada br. w II Inspektoracie ZUS we Wrocławiu przy ul. Litomskiej 36, sala 201, w godz. 8.30 - 15.30 (godziny mogą ulec zmianie, o czym organizator poinformuje uczestników). Każdy uczestnik otrzyma zaświadczenie o ukończeniu szkolenia.\nKontakt: Wypełniony formularz zgłoszenia należy przesłać na adres e-mail boguckar@zus.pl, fax. (71) 36-06-667 lub Wydział Orzecznictwa Lekarskiego i Prewencji, ul. Litomska 36, 53-641 Wrocław, pok. 138. Wszelkie dodatkowe informacje udzielane są pod nr tel. (71) 36-06-670.\nZUS Oddział w Rybniku zaprasza na bezpłatne szkolenie wprowadzające dla użytkowników rozpoczynających pracę z programem Płatnik. Szkolenie odbędzie się 9 listopada br. o godz. 9:00 w budynku ZUS w Rybniku przy ul. Jankowickiej 13.


Raport: Systematycznie spada rozwojowa różnica między wsią a miastem - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plRaport: Systematycznie spada rozwojowa różnica między wsią a miastem\n19.06.2018, 13:33; Aktualizacja: 19.06.2018, 13:38\nTagi:praca, PKB, prawo pracy, politycy\nto państwo zdycha(2018-06-19 14:17) Zgłoś naruszenie 00\n.......Dystans rozwojowy, dzielący polską wieś od miasta systematycznie spada, okres po wejściu do UE to dla obszarów wiejskich najlepszy czas w historii - to główne wnioski z „Raportu o stanie wsi. Polska wieś 2018”...... Co za bzdury. Ciekawe kto je wymyślił. Szkoda, że nie uwzględniono migracji z miast na wieś. Nie każde miasto wojewódzkie przyciąga nowobogackich tak jak warszawka. Większość miast powyżej 100 tys wyludnia się bo nie każdy przez 24 godziny chce oddychać smogiem i oglądać jak dorobkiewicze prowincjonalni budżet miasta transferują do portfeli szwagrów i pociotków na budowę kolejnych ścieżek rowerowych w cenie autostrady. .


mieszkanie sprzedam 37,5 metrów 2-pokojowe Katowice Wełnowiec - Sprzedajemy.pl\nNr ogłoszenia: 57766984\nCena za m² 6400 zł/m²\nKupując to mieszkanie nie płacisz 2% podatku PCC oraz żadnych prowizji. Zapraszam do zapoznania się z ofertą sprzedaży wyjątkowego mieszkania zlokalizowanego w nowoczesnym niskim apartamentowcu przy Parku Śląskim. Inwestycja w trakcie budowy, planowany termin realizacji IV kwartał 2019 rok. Mieszkanie z ekspozycją na stronę wschodnią składa się z salon z aneksem kuchennym, sypialni oraz łazienki Z salonu mamy wyjście na taras. Stan deweloperski z możliwością wykończenia pod klucz. Teren ogrodzony, monitowany z własnymi miejscami parkingowymi na zewnątrz jak i wewnątrz budynku w podziemnych garażach. Na obecnym etapie budowy posiadamy także w sprzedaży mieszkania o innych metrażach oraz układzie. Realizujemy także projekty w innych dzielnicach Katowic. Przy zakupie mieszkań mamy również możliwość skorzystania z wykończenia mieszkania pod klucz zgodnie z jednym ze standardów oferowanych przez dewelopera, a więc odbiór mieszkania do którego wstawiamy tylko meble, a wszelkie prace wykończeniowe zostały wykonane. Warto pamiętać, że na początkowym etapie inwestycji mamy szeroki wybór mieszkań pod względem metrażu, piętra, ustawienia względem kierunków świata oraz co ważne niską cenę. Niewątpliwe atuty zakupu mieszkań na rynku pierwotnym to brak kosztów około transakcyjnych (nie płacimy 2% podatku PCC, taksy notarialnej, prowizji pośrednika, tj. łącznie około 6,5 % od kwoty transakcyjnej) oraz po odbiorze niskie koszty bieżącej obsługi mieszkania (od 2,5% do 4% za metr kw. przy zakupie mieszkań w nowym budownictwie na rynku pierwotnym natomiast od 10% i więcej przy mieszkaniach w starszym budownictwie). Zapraszam do kontaktu.OPIEKUN OFERTY: --------------------Rafał Puz ------------------- ZADZWOŃ JUŻ TERAZ I ZAPYTAJ MNIE O SZCZEGÓŁY! PORÓWNAJ OFERTY 15 BANKÓW I ZNAJDŹ NAJLEPSZĄ DLA SIEBIE Z POMOCĄ OPEN FINANCE ! SZCZEGÓŁY POD NR TEL. 801 600 200 .\nMieszkanie 2 pokojowe, o pow.37,5 m2, gotowe do zamieszkania. Wysokość 2,90 m. Kuchnia w zabudowie. Lodówka, płyta, piekarnik, okap. Łazienka ładnie urządzona. W salonie i sypialni na podłodze panele. Wyposażenie mi…\n15 Lis 2017 Warszawa\nmieszkanie Warszawa Wawer 37,5 metrów 2 pokojowe\nGłówne atuty nieruchomości: - ciche mieszkanie dwupokojowe na 9, przedostatnim piętrze, - lokal do gruntownego remontu, co daje możliwość własnej aranżacji przestrzeni, - okna skierowane na wschód, z których rozciąga si…\n06 Lip 2017 Warszawa\nGraniczna w Zespole Dzielnic Śródmiejskich (2,3 km od centrum Katowic). Kupujący nie płaci prowizji oraz jest zwolniony z podatku PCC2% ! Termin oddania: IV kwartał 2019 Mieszkanie znajduję się na parterze i składa się …\nmieszkanie na sprzedaż 306043,85 metrów 3 pokojowe Katowice\nBliskość centrum, a zarazem spokój to dziś najbardziej pożądane połączenia. To miejsce spełni oczekiwania zarówno osób które cenią sobie spokój, jak i lubią aktywny sposób spędzania wolnego czasu.OPIEKUN OFERTY: ------…\nmieszkanie Katowice 63,86 metrów 3 pokojowe\nDonec quam felis, ultricies nec, pellentesque eu, pretium quis, sem. Link do oferty: http://homebroker.pl/oferty/mieszkanie-rynek-wtorny-sprzedaz-slaskie-katowice-ligota-szafirowa-oferta-739610.html OPIEKUN OFERTY: ----…\nsprzedam mieszkanie 32,09 metrów 2 pokojowe Katowice\nSłoneczne Zacisza to enklawa zieleni w otoczeniu domków jednorodzinnych mieszcząca się w Katowicach Piotrowicach na samym końcu ul. Przerwy Tetmajera. Nasze apartamenty z garażami gwarantują spokój i elitarne otoczen…\nmieszkanie 46,38m2 2 pokoje Katowice Wełnowiec\nDo sprzedaży oferujemy mieszkanie w stanie deweloperskim znajdujące się w spokojnej, zielonej dzielnicy Katowic, w bezpośrednim sąsiedztwie Parku Śląskiego. Mieszkania sprzedawane w stanie deweloperskim. Standard wykońc…\nmieszkanie Katowice Wełnowiec 46,38m2 2 pokoje\nMieszkanie składa się z: salonu, kuchni z oknem, sypialni, 2 oddzielnych pokoi, łazienki, osobno wc, przedpokoju oraz balkonu. Mieszkanie wyposażone w instalację elektryczną, wodno-kanalizacyjną, ogrzewanie miejskie,ści…\n240 000 zł 6400 zł/m²\nmieszkanie 37,5m2 2-pokojowe Katowice Wełnowiec 245 000 zł\noferta sprzedaży mieszkania 50,94m2 2 pokojowe Katowice Wełnowiec 292 905 zł