Grudzień 2014 – Biblioteka Młodego Człowieka\n„Każda ściana pobielona, / lampa się chwieje. / Chwila rodzi się i kona, / lampa się chwieje. // Mucha nagle odfrunęła / i mrą nadzieje. / Lata płyną, giną dzieła, / lampa się chwieje”, czyli poeta piszący prozą poszukuje „profilu w muzyce świerszczy i mandolin”, gdyż kongenialność ukryta jest w przemijalności idei piękna\n25 grudnia 2014 nasirwizz\n„Rytmy jesienne” to kolejna część wielopoziomowego dorobku Jacka Łukasiewicza (rocznik 1934), cenionego profesora Uniwersytetu Wrocławskiego, znanego w ostatnim czasie z przełomowej monografii o Tadeuszu Różewiczu („TR”), autora kilkunastu wspaniałych tomików wierszy.\nWiersze doświadczonych poetów najbardziej urzekają dopiero wtedy, gdy czytelnik dostrzeże źródło poetyckiej inspiracji, które w przypadku Jacka Łukasiewicza i jego „Rytmów jesiennych” ukryte jest w podejściu do przeszłości i stosunku czasu do tego, czego nie można już doświadczać. Choć tak wiele zależy tutaj od elementów wręcz zmuszających do przekucia jawiących się przed artystą wizji w słowne metafory, to nie jest to poezja stwierdzeń, lecz poszukiwania, na przykład natury człowieczeństwa, pozostającego w zupełnym odseparowaniu od świata, radzącego sobie bardzo dobrze bez naszej destrukcyjnej „pomocy”: „Jeszcze ze lśniącej ciemnej trawy / do źródła światła ćma polata. / Kiedy przestaje być widziana / – nie kończy się uroda świata”, czym z kolei poeta wyraża swe zaniepokojenie niepewnością kierunku w jakim podąży wszechświat, gdy zabraknie w nim człowieka. W podejściu do z takim zapałem dziś eksplorowanego motywu utraty Jacek Łukasiewicz wytycza swoje własne ścieżki, w mistrzowski sposób odpowiadające współczesnym potrzebom kreacji „nieprzejrzystych” kształtów, jako idealnych sposobów na zmierzenie się ze śmiercią bliskiej osoby (funkcjonującej tutaj za pośrednictwem metamorfozy wspomnień w „pochłaniającą skałę”) oraz coraz gwałtowniej zbliżającym się obrazom świata bez naszej obecności.\nBędąc pod wpływem bezwzględnego uwielbienia dla ojczystej przyrody autor jednoczy różne jej postrzegania, na pierwszy plan wysuwając realność i liczne personifikacje, jakby chciał – jednocząc się z naturą – w przejmujący i pełen niuansów sposób opowiedzieć o dręczących go stanach emocjonalnych, pobudzających do istnienia „chłodną pamięć”, „obmywającą” i „przemieniającą” świat w przedziwny kolaż barw stanowiących dla człowieka zagadkę, której rozwiązaniem będzie sens istnienia. Sytuując wiersze w ramach wydawałoby się „metafizycznej” problematyki Jacek Łukasiewicz nie konstruuje rzecz jasna wydumanych i przeintelektualizowanych abstraktów, lecz zawsze soczewkę swojego wrażliwego oka poetyckiego ukierunkowuje na to, co dzieje się w świecie, na autonomiczną sytuację, w czym stara się dostrzec jakiś pierwiastek jedności i współzależności: „Co się unosi nad gałęzią śliwy? / – Papierowa przestrzeń, / do której mistrz zaprasza”. Konfrontując ruchomość i innowacyjność świata z czasem wpływającym na postrzeganie z taką samą intensywnością już od samych początków istnienia, podmiot „Rytmów jesiennych”, choć niekiedy dociera do powszechnej dziś ignorancji w pojmowaniu kategorii estetycznych, zawsze skłonny jest do zmierzenia się z nowymi hierarchiami idei, jak to dzieje się na przykład w porównawczej analizie „pragmatyki jazdy” i „poetyki kolei”: „Pragmatyka podróży wyzwala wolność w jadącym, / wolność pejzażu, wolność snów, wolność słów, / które układają się same według niespodziewanych reguł, . zawartych w tajemniczej poetyce podróży”.\nOdnotowując zaistnienie „znaków”, wieloznacznych symboli obecności, poeta kładzie nacisk na nieprzemijalność zachowań właściwych tylko określonym punktom w czasoprzestrzeni. Najwyraziściej wizualizuje to cykl „Ekspozycje”, mający na celu uchwycić istotę krążących po świecie interpretacji, na których wpływ jesteśmy co rusz wystawiani: „chcemy podać rękę / nie podają // chcemy ich napoić / nie przyjmują / chcemy się odczepić / towarzyszą”. Dochodzi tu zatem do niespotykanego we współczesnej polskiej poezji rozczłonkowywania obrazów, pejzaży lub sytuacji, które ukazują, że każda istota ma sobie przypisaną perspektywę, od której nie zależy tylko jakość i ciągłość egzystencji, ale również aspekt zaprzeszłości naszego percypowania, gdyż przecież jakikolwiek wariant prawdy, przez wzgląd na historycyzm, nie pozwoli zaistnieć teraźniejszości jaka dzieje się na naszych oczach bez naszego udziału. Po takich rozważaniach, na pozór prezentujących się tylko jako części większego filozoficznego wywodu, Jacek Łukasiewicz przechodzi do kolejnej ważnej dla niego kwestii, czyli konieczności odpowiedzenia na dorobek swych „dawnych mistrzów”, wbrew pozorom nie tkwiących w artystycznym „czyśćcu”, lecz nadal żyjących w powszechnej świadomości ludzi, którym nieobce jest obcowanie ze sztuką wysokich lotów, co poeta ukazuje posługując się szerokim wachlarzem luźnych skojarzeń, akcentujących powagę immanentności piękna: „Filcowa furażerka / i chłodne mocne dłonie / tamtą spóźnioną jesienią, / słoneczną i rozległą”. Pojawiające się przed oczami czytelnika coraz to nowe przykłady melancholii, nie pozostające w żadnych relacjach z pozostałymi, nie są konstatacjami człowieka oswojonego z pustką, lecz duszy ignorującej zasady decorum i emulatio, po to, aby w pełni oddać siebie samego w wybranym tworzywie ekspresji: „Pośród gardeł, fortepianów, wron / jest ten wiersz gwałtownie strudzony. / Wolę szybki bezbolesny zgon, / lecz nieczęste są takie zgony”.\nJacek Łukasiewicz w „Rytmach jesiennych” kolejny raz udowadnia, że jest poetą, dla którego nie ma ograniczeń, co szczególnie przejawia się łączeniem klasycznego podejścia do wiersza (np. stosowaniem wspaniale współgrających z treścią rymów) z awangardową kreacją zapierających dech pejzaży, łączących w sobie kilka kategorii znaczeniowych bez żadnych uprzednich ostrzeżeń dla czytelnika: „Miód kasztelański piliśmy na umór / w pustej altanie, gdzie pająk i mech. / A ciężki księżyc wyzbyty rozumu / toczył swój brzeszczot / po przekątnej nieb”. W tej poetyce nie ma miejsca na ruch. Dopiero wtedy, gdy coś stanie się bezczynne może zostać uczynione przez poetę tematem wiersza, czynnikiem uruchamiającym cały mechanizm i pozwalającym na otwarcie się na sprawy fundamentalne, jak np. pozostawiony samemu sobie „brunatno-czerwony metalowy słup”. Owa sakralizacja zwyczajności akcentuje powagę wyobrażeń mających swe odzwierciedlenie w tym, co możliwe do dostrzeżenia w rzeczywistości, wobec czego nazwy i kategoryzacje wydają się zupełnie nie przystawać, m.in. ze względu na tendencję sprzężenia we współczesnych egzystencjach uczuć do niewiele wartych i pozbawionych kontekstów figur retorycznych: „Pytasz mnie, czy coś się stało. «Mnie nie, a tobie?» – odpowiadam pytaniem na pytanie. Sfruwanie kaczek w szuwary jest zawsze trochę komiczne”.\nJęzyk w warsztacie tego poety jest na tyle zaawansowany i wyrafinowany, że bez problemu oddaje wszystko to, co warte jest oddania i zachowania („unieśmiertelnienia”), gdyż to właśnie los pamięci jest w „Rytmach jesiennych” najczęściej powtarzającą się kwestią, szczególnie w kontekście ograniczeń poezji w ramach oddawania za jej pomocą stosunków przestrzennych: „Jak takie morze / zwęzić chcesz / tak, aby powstał / wąski wiersz?”. Pojawiająca się wobec tego przemijalność odnosi nas do innego sposobu pojmowania rzeczywistości, niż ten praktykowany przez poezję; tutaj upływ czasu, pozostając w ponurej korelacji z obserwowanym w pewnych okresach czasowym zintensyfikowaniem powtarzalności, prezentuje się jako organizm działający na korzyść człowieka: „I tak się posplatało / moje życie całe. / Wkrótce nie będzie grobu. / Groby są nietrwałe”. Jacek Łukasiewicz pokazuje, że zaakceptujemy wszystko to, co istnieje wciąż niezmienne i konwencjonalne, jak to się dzieje w utworze „Dziadek do orzechów”: „Dlatego zwracam się do ciebie, / drogi dziadku, / choć wiem, że nie słyszysz i nie widzisz, / tylko łupiesz i łupiesz / z uporem godnym tej sprawy”. Choć w kreowanym na kartach tego tomu świecie planować można tylko „na jedną noc” do przodu, to w dekadenckim duchu bezzałożeniowego myślenia uważny obserwator-podmiot jest w stanie dostrzec jakieś determinanty, w których widoczne jest miejsce złączenia dwóch autonomicznych części. Mówiąc o problemie ukrytej obecności, przejawiającej się w obrazach przed człowiekiem pozostającym w stanie chorobliwego marazmu i kwestii istnienia bytu nieporównywalnego z innymi, Jacek Łukasiewicz zawsze pozostaje w obrębie swojej perspektywy, niekiedy tylko włączając w nią najbliższe sobie osoby, jakby chciał kolejny raz podkreślić przekonanie odnośnie swojej poezji, która na zawsze pozostanie indywidualnym i odważnym głosem, nie wpisując się przy tym w nurty i większe manifesty poszczególnych „generacji”: „Dlaczego cień / wspomnienia gasi blask? / Nie wróci już, / co się zdarzyło raz”.\nPoezja Jacka Łukasiewicza swą wyjątkowość zawdzięcza kierowaniu poezji w stronę nazywania „niewyrażalnego”, którym w tym wypadku są uczucia tkwiące w głębi człowieka nie będącego na dodatek świadomym własnej złożoności. Mówiąc o ogromie „Świata, który wyrósł w kropli, / i rośnie, i rośnie” poeta zazdrośnie zawłaszcza swój wycinek rzeczywistości, aby na prawach mariażu klasyki i awangardy mówić o tym, co dręczy jego duszę. Jest to twórczość skierowana do tych, którzy zauważają powszechny upadek, ale w swej wrażliwości są w stanie również dostrzec ułamki dawnego świata, pełnego piękna i melancholii.\nJacek Łukasiewicz „Rytmy jesienne”, Biuro Literackie, Wrocław 2014, s. 76\nCytaty wykorzystane w tytule tego tekstu pochodzą ze stron: 63 i 8.\n„A jeśli pomnożysz pustkę zwykłego dnia przez całe życie, okaże się, że jesteś jedynym zwierzęciem, które stąpa po świecie, nie pozostawiając śladów”, bo „cierpisz bardziej, kiedy, krojąc cebulę, skaleczysz się w palec, niż kiedy oglądasz zdjęcie z Hiroszimy” w teatrze „postdramatycznym”, w którym nawet dramaturg jest poetą poszukującym krajobrazów pełnych wgnieceń i przekształceń, a nie zwierciadła pozwalającego „wciąż chylić czoła przed przeszłością, chować się za teatrem, myśleć poprzez teatr, pracować poprzez kulturę”\n23 grudnia 2014 nasirwizz\n„García. Resztki świata” to antologia mająca na celu wprowadzić na polski grunt wiele koncepcji wypracowanych przez niezwykle kreatywnego, popularnego i kontrowersyjnego argentyńskiego dramaturga – Rodrigo Garcíę (rocznik 1964). Mamy tutaj analizy, teksty dramatów, wykład i wywiady pokazujące, że teatr już dawno powinien pozbyć się aluzyjności, gdyż chcąc oddziaływać na widza powinien bezwzględnie szokować, gdyż bez tego nigdy nie zwalczymy konsumpcjonizmu, bezwzględnego uwielbienia dla prawd dostarczanych przez media, hipokryzji oraz obłudy na trwałe zakorzenionej w ludzkich umysłach. Bezkompromisowość i dosadność w pozbawianiu rzeczywistości kolejnych warstw iluzji już nieraz przysporzyła mu wiele „kłopotów”, by wspomnieć o organizowanym w ramach Festiwalu Malta spektaklu „Golgota Picnic” i sztuce „Wypadki: zabić, by żyć” wystawionej podczas obchodów Roku Grotowskiego, co jak się wydaje powoli zaczyna stawać się nieodłączną częścią recepcji jego twórczości w świecie, której niekiedy różne środowiska nie pozwalają zaistnieć, jak to się stało w Poznaniu. Wobec tego niniejsza pozycja jest nie do przecenienia jako odpowiedź na protesty tych, którzy nie do końca wiedzą wobec czemu się sprzeciwiają, bo gniew i powierzchowna „obrazoburczość” Rodrigo Garcíi ma zupełnie inne źródła niż te, o które jest posądzany.\nRodrigo García to dramaturg, który największe postępy poczynił w materii perspektywy. Wszystko to, co go wyróżnia jest pokłosiem przekonania, że wystarczy pokazać na scenie coś zwyczajnego, czyli rozgrywającego się na co dzień z dużą częstotliwością w wielu miejscach na świecie, lecz w taki sposób, aby bezwzględnie zogniskować na tym uwagę odbiorcy. Celem tego rodzaju eksperymentów jest to, aby widz przestał utożsamiać normalność z tym, co powszechnie przyjęte, czego przykładem jest kluczowa scena „Accidens (matar para comer” („Wypadki: zabić, żeby zjeść”):\nAktor uśmiercał w spektaklu na scenie homara. (…) Gdy homar był gotowy, zaczynał go jeść. Zwierzę pozbawiono życia w sposób, w jaki przygotowuje się je do konsumpcji w restauracjach, z tą różnicą, że na scenie aktor przymocował mu do grzbietu czuły mikrofon, dzięki czemu widzowie słyszeli odgłosy wydawane przez umierające zwierzę.\nJego twórczość oparta jest na powszechnym we współczesności syndromie wyparcia, dlatego wielu obcowanie ze spektaklami autorstwa Garcíi jawi się jako najczystsza autoanaliza, proces uwydatniający tkwiącą w każdym z nas hipokryzję, której wyzbycie się może być tylko powierzchowne, jak „mieszczański gest litości i oczyszczenia własnego sumienia”. Wobec tego bunty jakie stają się naszym udziałem są niesamowicie iluzoryczne, gdyż nie prowadzą do niczego konstruktywnego, są wtórnymi manifestacjami jednostek mimowolnie akceptujących podziały, lecz podskórnie czujących, że rozwiązaniom oferowanym nam przez cywilizację daleko jest do moralności. Współczesny dramaturg, nie chcąc być tylko biernym reakcjonistą, musi zatem dotrzeć do ekstremum i przemienić teatr w emocjonalny terror, a przy okazji starać się przekroczyć granice wytyczone niegdyś przez tych, których dziś tytułujemy „klasykami”, wykazać niespójność ich myślenia, nienaturalność wnioskowania i pokazać jak wiele można zyskać korzystając z „radykalizacji”, „ośmieszania poprzez ironię i teatralną hiperbolę”. Bezskuteczne jest jednak poszukiwanie w tym jakiejkolwiek nadziei, gdyż odpowiadanie szczerością na powszechne zakłamanie zdaje się burzyć w odbiorcach przede wszystkim oburzenie, a nie tak pożądane dziś przekonanie o konieczności zmiany zastanego porządku, w czym autorka wstępu, Dorota Semenowicz, widzi „estetyczną odpowiedź na potrzebę nowej etyki”, czyli zasygnalizowanie i sproblematyzowanie, a nie budowanie nowych konstruktów.\nW czterech zawartych tu esejach, stanowiących „kontekst” dla zamieszczonych po nich tekstów dramaturga, budowany jest wielopłaszczyznowy obraz artysty, który jak się oczywiście w rezultacie okazuje nie jest pośrednikiem „prawdy objawionej”, lecz wciąż, często nieświadomie, podlega różnorakim wpływom. José Antonio Sánchez („Ameryka Łacińska: historia nieobiektywna”) kreuje na przykład twórczość Garcíi na swego rodzaju wypadkową sztucznie zapoczątkowanych eksperymentów, jakie w ostatnich dekadach zostały wykonane na tym kontynencie, rzecz jasna przy współudziale tych, którzy dziś czerpią na tej podstawie ogromne zyski, co z kolei doprowadziło do wypracowania „modeli” oporu i współpracy społeczeństwa, czyli mechanizmów pozwalających na sprzeciwienie się degradującej wszystko „kolonialnej ekspansji europejskiego humanizmu i kapitalizmu”. To właśnie w tym należy doszukiwać się źródeł często pojawiających się u Garcíi motywów: radykalnej awersji do działalności politycznej oraz postawy człowieka „okradzionego”, gdyż w jego przekonaniu na świecie istnieje zdehumanizowana równowaga, tj. żyjemy w przestrzeni, w której jeżeli ktoś chce być bogaty, to równocześnie musi w metaforyczny sposób obarczyć biedą kogoś innego. Dlatego tak zwany „Pierwszy Świat” ma się tak dobrze, bo swoją potęgę mógł zbudować na różnych wariantach (post)kolonializmu. Wobec tego tak interesująca jest twórczość tego artysty ze względu na to, że nie uprawia on „teatru pamięci”, ponieważ jakiekolwiek wypowiedzi na temat przeszłości swojego kraju przekazuje w tak zawoalowany sposób, że można mieć wątpliwości czy on to w ogóle czyni. Tym samym ta antologia to również refleksja o sztuce samej w sobie, sztuce, która chcąc naprawdę oddziaływać na odbiorców musi łączyć pornografię z popkulturowym kiczem, kojarzyć jedzenie z obrzydzeniem, a konsumpcjonizm ze zbrodniami wojennymi. Przykład tego artysty w świetle tych idei uwydatnia kolejny istotny problem – w świecie „postmodernistycznym” mało kto, widząc coś kontrowersyjnego na scenie, postrzega to jako projekcję „realności” lub jakiegoś wstrząsającego (realnego) wydarzenia, determinowanego przez zło. Sánchez w tym kontekście pisze o koncepcji „ukrytej przemocy”, polegającej na tym, że dziś „zbrodniarzem jest każdy nieświadomy, pozbawiony pamięci konsument”. Pozostaje więc kwestia podskórnego „historyzmu”, czyli dokonywanych przez artystę swego rodzaju reprodukcji tradycyjnych rozwiązań w formowaniu swojej wizji w zupełnie nowej i nieprzygotowanej na to przestrzeni, co przybiera jeszcze bardziej skomplikowane figury przez „perwersję oświeceniowej myśli postępu przybierającą formę spekulatywnej kumulacji kapitału” w procesie „kolonizacji pragnień” możliwych do wskazania tylko na drodze do kontrowersji i bezpardonowego szokowania.\nNatomiast Tomasz Kireńczuk w swoim eseju zwraca uwagę na sytuację widza jako „odbiorcy informacji poddanych autorytarnej selekcji”, co w przypadku Garcíi przybiera przeróżne formy z tego względu, że teksty dramatów powstają spontanicznie w trakcie prób, a dialogi w jego warsztacie zostały zupełnie zastąpione przez „chóralne głosy” artykułujące mikro i makro manifesty sprzeciwu wobec determinant współczesności, uzyskując przy tym „brzmienie, rytm, cielesność i poetyckość”. Dzięki temu i tak rzadko dziś spotykanej wśród artystów konsekwencji teatr ten może zachwycać i wzbudzać konsternację poprzez ukazywanie paralelizmu zachowań człowieka i zwierzęcia oraz uczynienie ze sceny „lustra”, w którym możemy się przeglądać chcąc zobaczyć prawdę o nas samych wraz z „tłem”. Krytyk teatralny akcentuje także wiele niezwykle interesujących kwestii w tej koncepcji teatru jak „eklektyzm” („poetycka symbolika” integrowana jest tutaj z „banalną nowomową współczesnych mediów”), sprowadzenie języka do poziomu uniezależnionego od reżysera bohatera teatralnego w celu wykazania powszechnej „manipulacji” oraz zbliżenie semantyczne do idei głoszonych przez Noama Chomsky’ego. To nie koniec wielkich nazwisk w tym eseju, bowiem w obranej tu perspektywie Rodrigo García jawi się jako pełen pozytywnej agresji dramaturg, którego siłę oddziaływania można przyrównać do takich gigantów ekspresji jak Pier Paolo Pasolini i Sarah Kane. Wobec takich stwierdzeń nie sposób oprzeć się przekonaniu, że ten artysta „czyta rzeczywistość”, aby dokonać destrukcji dualistycznego podziału świata „tym razem pomiędzy tych, którzy mają głos, a tych, którzy muszą milczeć lub zwyczajnie nie są słyszalni”. Obdarowanie wykluczonych możliwością wyrażenia swoich frustracji prowadzi w rezultacie do sporządzenia z „utraty pamięci” paradygmatu dla swojej wizji, której jedyną racją bytu jest wytykanie nam hipokryzji. Najistotniejsza wydaje się wiwisekcja reinterpretacji „Króla Leara”, przy czym pojawia się istotna figura „stopnia frustracji współczesnego” odpowiednika bohatera tragedii Szekspira, będącego „w stosunku do pierwowzoru zdecydowanie wyższy”, gdyż to właśnie w tej sztuce Garcíi uwidacznia się koncept walki o tożsamość wobec depersonalizacji świata oraz docieranie do ekstremum w celu wypowiedzenia się o marginalizacji i ciągłym hermetyzowaniu teatru. Tym samym oglądając lub czytając dzieła autora „Agamemnona” jesteśmy pochwytywani w „pułapkę niejednoznaczności”, odnoszącej się ironicznie tylko do „skrajnie brutalnej i estetycznie nieprzyjemnej” popkultury i sakralizowanego konsumpcjonizmu.\nChristilla Vasserot idzie podobnym tropem mówiąc o Garcíi jako twórcy ulegającemu kuszącej wizji teatru „work in progress”, projektu dziejącego się wciąż na nowo, który przemienia reżysera (autora tekstu) w „tłumacza” wciąż przeformułowującego swoje idee w nowe obrazy, coraz bardziej uderzające. Przenikliwość tej tłumaczki pozwala dotrzeć jej do jeszcze jednej ważnej hipotezy – dramaty Garcíi są przecież również intensywną emanacją „poetyki prochów”, czyniącej z kolei z widza jakąś osobliwą kreaturę przebierającą w szczątkach czegoś, co kiedyś zachwycało swą monumentalnością. Specjalizujący się w teoriach estetycznych Fernando Castro Flórez mówi zaś o dziejącym się „dramatyzowaniu dnia codziennego”, przetwarzającemu sztukę „ukazującą na scenie do cna odpodmiotowionych duchów” w swego rodzaju efekt dążący do przeformułowywania, tj. zmagania się z przestrzenią „służalczego infantylizmu”, na dodatek pełnego dogmatów i sztucznie wykreowanej prostoty. Nie byłoby to możliwe bez przybrania swobodnego tonu, wspieranego przez świadomość wolności ekspresji, dzięki czemu García mistrzowsko „przechodzi od erudycyjnego cytatu do medialnych pomyj, nieustannie prowadząc intensywny dialog ze sztuką współczesną”. Szczególnie zwróciłbym uwagę na owe cytaty, powiązane w tej analizie z „sarkastyczną przywłaszczeniowością”, historyzmem i ogólnym stosunkiem do tworu zwanego „historią”, o której Flórez pisze jako o „ogromnym zbiorze zapożyczeń kulturowych” stwarzających u Garcíi płaszczyznę porozumienia z odbiorcami świadomymi tego, co dzieje się wokół. Igrając z „estetyką pastiszu” García w swoim teatrze „postdramatycznym” stara się wykazać, że ostatnią oznaką życia człowieka mu współczesnego jest wywieranie presji na drugiego, który dopiero dzięki odczuwanemu w rezultacie tych „tortur” strachowi będzie w pełni pewien swojego istnienia.\nPo tych wiele wyjaśniających i wnikliwych analizach w niniejszej antologii przychodzi pora na coś jeszcze bardziej ciekawszego, czyli teksty „dramatów” Rodriga Garcíi. Pierwszy z nich to „Ludzkie ogrodnictwo”, utwór interesujący nade wszystko przez wzgląd na próbę wywyższenia naszych emocji w kontekście relacji międzyludzkich ponad kwestię tego, dlaczego tak naprawdę nie ma znaczenia natura naszych działań, ani jej odniesienia do bliskich nam ludzi. Artysta stara się w taki sposób dociec dlaczego życie w przestrzeni pozbawionej komunikatów uzewnętrznia pustkę funkcjonowania w oparciu o iluzoryczny sprzeciw wobec zastanego stanu rzeczy, co z kolei implikuje doświadczanie „przeżytego”, czyli ciągłe zakorzenianie się we wtórnej przeszłości, nie dopuszczającej do zaistnienia przyszłych obrazów, co prawda wyłącznie hipotetycznych. W świecie rządzonym przez tego rodzaju apodyktyczne reguły siłą rzeczy musi zaistnieć frustracja i rozwarstwienie sensów: „Tak się boimy siebie nawzajem, że nie możemy już zrobić nic dobrego w sposób instynktowny?”. García odważnie podaje przykłady zachowań wpisujących się w te nurty, mówiąc na przykład o rosnącym znaczeniu zupełnie odległych od prawdy klasyfikacjach:\nSkoro nie mogę nawet sprawdzić, czy mój pies jest humanistą czy faszystą, to jak mogę się tego dowiedzieć o moim znajomym? Przecież mój pies jest zawsze bardziej jednoznaczny, przewidywalny i szczery niż wszystkie znane mi osoby.\nDramat ten skupia się na miejscu szeroko rozumianej natury we współczesności i jej „dyskursach”. Zdaniem artysty z biegiem lat ludzkie zachowania ulegają na tyle diametralnym zmianom, że dziś nie zawierają w sobie już nadbudowy, nie niosą za sobą znaczeń, a co gorsza zostały zupełnie pozbawione konieczności interakcji i między innymi dlatego mówiąc o ogrodach zoologicznych stwierdza, że „Wypychają zwierzęta za życia!”, co jest tylko jednym z wielu kroków poczynionych w kierunku popularyzacji tego rodzaju tez: „Mam nadzieję codziennie wyrządzać taką samą krzywdę, jaka spotkała mnie”. W perspektywie Garcíi wszystkie zname nam dotychczas warianty miłości zostały zastąpione przez „miłość do kasy” i kult pieniądza, a jakiekolwiek fascynacje i przywiązanie zostały zdewaluowane przez zaborcze korporacje i marki. Tym samym nie ma już bezpośredniości, a wybory stają się popadaniem w coraz to mroczniejsze odmęty intelektualnego więzienia. Uzewnętrznianie się, o jakim mowa w „Ludzkim ogrodnictwie”, jest zatem tylko demaskatorską (auto)kreacją: „Następnym razem zatrzymam się na środku miasta, wypuszczę psa z samochodu i przyłożę mu metalowym prętem w grzbiet, żeby dać pełniejszy obraz siebie”.\nObraz człowieka maltretującego psa uwidacznia kolejną znaczącą cechę teatru Garcíi, w którym wysokie tony sąsiadują z najniższymi, nie będąc przy tym w żaden sposób oddzielone, co pozwala mu w błyskotliwy sposób mówić o powierzchowności codziennych „kontaktów”. Z tego wyłania się także antywizja sztuki i tworzącego ją pseudoartysty, którego ostatnim celem – jak się okazuje – powinno być myślenie i instynktowne interpretowanie rzeczywistości we właściwy sobie sposób, gdyż kwintesencją bycia artystą jest „po prostu jechać po bandzie”, czyli przekraczać granice tzw. „dobrego smaku”. Stąd w następnej kolejności pojawia się ironiczny autotematyzm:\nDlatego podjąłem decyzję i powiedziałem sobie: skoro nie nadaję się ani do malowania, ani do pisania, zajmę się teatrem, bo w teatrze każdy jest dobry, bo ani to zawód, ani sztuka, ani w ogóle nic. A żeby wyróżnić się w teatrze, wystarczy jechać po bandzie.\nW ramach tego samego dzieła takie manifesty w efemeryczny sposób wspomagane są przez dwa utwory: „Trzy listy” (składające się z kilkudziesięciu fraz tego rodzaju: „Do rolników: zmiłujcie się nad cebulami”, „Do Billa Gatesa: zmiłuj się nad nami”, „Do zupy: zmiłuj się nad dziećmi”) oraz „Listę ciemiężycieli i oprawców z okresu 1976-1983 w Argentynie, ułaskawionych przez Carlosa Menema w roku 1990”.\nDruga sztuka zaś, „Agamemnon. Wróciłem z supermarketu i spuściłem synowi lanie”, zdaje się traktować o podobnych problemach, lecz ze znacznie większą intensywnością, psychodelizmem i wytykaniem rytualności codziennych zachowań. Bohaterem jest tutaj kolejny frustrat, który udaje się do supermarketu, aby zakupić mnóstwo zupełnie niepotrzebnych rzeczy, czym García chce pokazać, jak bardzo w obecnym świecie życie zostało pozbawione tak niegdyś nęcących niedopowiedzeń i tajemniczości: „Poznałem dwa rodzaje ludzi: / tych, którzy spekulują PIENIĘDZMI / i tych, którzy spekulują uczuciami / Ci drudzy są gorsi”. Całkowita wolność wyrazu doprowadza do kreowania obrazów mających na celu zegzemplifikować sytuację, w której egzystencja staje się fikcją godną filmów sensacyjnych, co przejawia się ciągłym powielaniem schematów, unikaniem kreatywności oraz infantylnym poleganiu na innych. Gdzie w tym wszystkim, wobec reinterpretacji sztuk Ajschylosa („Myślę o tragizmie / O koncepcie tragiczności”, kryją się takie abstrakty („utopijne idee”) jak litość i współczucie wobec „ofiar liberalizmu gospodarczego”, którymi jesteśmy my sami? Na to pytanie dramaturg już nie odpowiada.\nTworząc ze swojego „postdramatu” coś, co wielu nierozważnie nazwałoby performensem, García wzbogaca swoją twórczość o niesamowicie ciekawy aspekt zezwierzęcenia człowieka oraz nadmiaru na stałe utożsamianego z określonym czasem i przestrzenią, stanowiącego o swoim istnieniu na podstawie pojawiającego się gdzieś niedoboru, dzięki czemu w jego przekonaniu nie ma dzisiaj miejsca na „najczystsze idee”, a na pewno nie ma ludzi cierpiących na ich brak: „NADZIEJA to nie sen, to projekt / NADZIEJA zaczyna się od zmiany celów / Zmiany postaw, materializuje się w projektach”. W tej optyce klęską naszego świata nie jest niezauważanie zmian, a ignorowanie możliwości sprzeciwienia się im: „Korporacje robią ci wodę z mózgu, / aż zaczniesz mylić postęp osobisty z globalną / sprawiedliwością”.\nSztuka „Wolę, żeby sen z powiek…” spośród zebranych tu dramatów najbardziej skoncentrowana jest na interakcjach międzyludzkich. Tym razem bohater-„kleptoman” cierpi, ponieważ zamiast kupić sobie to czego pragnie lub to, co sugerują mu marketingowcy, musi zadowolić się tym na co go stać i w taki właśnie sposób we własnym przekonaniu coraz bardziej „sięga dna”. Spontaniczność tego utworu ukryta jest w kwestii myślenia o sobie jako o złożonym mechanizmie, co znajduje swój wyraz w ponurej konkluzji, że w takim percypowaniu siebie nam współczesnym o wiele bliżej do Myszki Miki w Disneylandzie, niż do dzieł wybitnych malarzy („Goi, Velázqueza, Zurbarána czy El Bosco”). Czytelnik i widz w jednej osobie obcuje tutaj z jednymi z najbardziej esencjonalnymi figurami współczesnej dramaturgii, z których na pierwszy plan wysuwają się „wzmożenie pustki”, „ruchomość” myśli, „zanurzenie się w chaosie” i relacjonowanie swojego życia „tylko psu Pluto”. Wobec powszechnej w tej twórczości krytyki konsumpcjonistycznego stylu życia najbardziej urzeka zaprezentowana tutaj wizja usilnego i bezkompromisowego dążenia do obcowania ze sztuką wysokich lotów i największymi z żyjących myślicieli, których w tym wypadku godnie reprezentuje Peter Sloterdijk.\nZaś najpełniejszy obraz twórczości argentyńskiego dramatopisarza daje sztuka „Daisy”, którą autor sam określił mianem „monumentalnej”, prawdopodobnie ze względu na mówienie w niej o życiu sprowadzonym do poziomu prostego schematu: zainteresowanie – specjalizacja – pasja, prowadzącego w tym konkretnym przykładzie do „obsesji na punkcie ciała”. Tym samym na istotę jednostkowego człowieczeństwa wpływ mają enigmatyczne „przypisy”, czyli słowa wypowiadane o nas bez udziału naszej świadomości, zaś same akty i gesty formułowania tego rodzaju sądów znów miałyby prowadzić do stanu całkowitej iluminacji: „samobójstwo jest potwierdzeniem bycia żywym przez autonomazję”. Wyrażony tutaj opór i niechęć nie mają z założenia być przyczynkiem do rewolucji, gdyż dążący do upokorzenia bohater, z którego strumieniem świadomości tutaj obcujemy, nie łamie konwencji, nie ośmiesza ich, tylko wciąż biernie wyraża przekonanie, że bardzo chciałby się im przyporządkować, lecz z nieznanych względów wciąż pozostają one gdzieś poza horyzontem jego wyobrażeń. Mamy tutaj za to do czynienia z uzewnętrznieniem się cielesności – autor zastanawia się w jaki sposób i czy w ogóle poszczególne części ciała są nami, czyli w jaki sposób mogą one stanowić o naszym istnieniu, jako odwiecznych poszukiwaczy „złotego runa”, które tutaj zastępowane jest przez „rozkoszny pokój / Zmysłowy spokój / Ekscytującą ciszę”. Dokonując rozwarstwienia sensów i wytykając wady wchodzenia w jakiekolwiek relacje międzyludzkie (pobudzające do działania „mechanizm duodynamicznej podwójnej moralności”) Rodrigo García czyni ze swojego tekstu przepełniony złością krzyk na oswojoną dziś dewastację wszystkiego, co jeszcze mogłoby nam pomóc w walce, jak na przykład język i kreowane przez niego narzędzia: „Słowa są tym słabsze, im więcej mają synonimów i tym bardziej dobitne, im mniej mają sobie podobnych”. Można tutaj dopatrzeć się przekonania, zgodnie z którym tradycyjne kategorie pojmowania świata w epoce mechanicznej specjalizacji i „wykalkulowywania uczuć” są dogłębnie anachroniczne i rachityczne, bo jak można, będąc świadomym współczesnych realiów i potęgi poetyckiego geniuszu, nazwać Emily Dickinson „gwiazdą”? Dlatego ten utwór nie jest wyrazem rozpaczy kogoś, kto utracił coś cennego lub kogoś porzucającego właśnie nadzieję na możliwość zaufania jakiemukolwiek instrumentowi znanego sobie świata, gdyż Rodrigo García środek ciężkości odważnie przenosi na konieczność nazywania, a nie redukowania, na co jest na dodatek jego zdaniem już od dawna za późno: „Nasze lamenty pozostają bez echa, łzy znikają w czeluści morza i choć wiemy, jak to działa, ciągle próbujemy nadać znaczenie naszemu morzu łez”.\nW obliczu tej klęski jest w stanie stworzyć tylko przedziwny ciąg przyczynowo-skutkowy, którego hipotetycznym celem miałoby być wykazanie, że „wszystko jest po coś”, jednak wpisanie tego rodzaju eksperymentu w tekst (poetycki „postdramat”) musi kiedyś doprowadzić do jednokierunkowości, co prawda bez trudu uwidaczniającej zależności na najwyższych piętrach klasyfikacji estetycznej, jednak nie mającej możliwości uchwycenia korelacji najistotniejszych: „Parasol, żeby nie zmoknąć. Pociągi, żeby jechać w odwiedziny. Zdjęcia, żeby wspominać życie. Perfumy, żebym czuł się dziwnie”.\nW „Daisy” dochodzi do jeszcze bardziej frapujących eksperymentów rozsadzających zastane konwenanse od środka, jak na przykład wtłoczenie w tkankę „dramatu” sondy ulicznej, rozumianej tutaj jako swego rodzaju nośnik esencji życia człowieka rozdartego pomiędzy swoją naturą (instynktem) i kulturą gloryfikującą upadek wartości. I tutaj swój wpływ odcisnęła figuratywność – główny bohater-dyktator szkoli karaluchy na swych służących, aby w zupełności móc oddać się bezproduktywnym aktywnościom, czym García w metaforyczny i do głębi prześmiewczy sposób znów odnosi się do różnych koncepcji formowania się społeczeństwa: „Grupowa ekstaza, najpierw werbalna, potem rasowa, następnie partyjna, aż w końcu psychopatyczna”. Wobec obrania takiej perspektywy hipotetyczny odbiorca dochodzi do wniosku, że otaczający go dotychczas nieuświadomieni ludzie do takiego stopnia zostali przytłoczeni przez codzienne rytuały, że w rezultacie popadli w hiperrealizm i „trywializację” magiczności języka. Z tych względów tak wiele miejsca w tej twórczości poświęca się refleksji nad racjonalnością wymiany myśli, co jest istotne przede wszystkim wobec obserwowanych powszechnie eskalacji kryzysów moralności i notorycznego pogwałcania wszelkich praw logicznych rządzących światem. Pesymistyczny i dekadencki z natury autor dochodzi tylko do jednego pewnika: do funkcjonującego z takim powodzeniem od tylu lat paradygmatu komunikacji powrócimy dopiero wtedy, gdy przywrócimy znaczeniom słów ich naturalną hierarchię, wpisując je równocześnie w sieć wzajemnych zależności nie znających pojęcia „równouprawnienia”:\nPowiedzieć «burzliwość» sprawia mniej bólu niż «kwiat», powiedzieć «kwiat» to jak się pochorować\nWymamrotać słowo «próżność» jest mniej szkodliwe dla naszego organizmu niż powiedzieć «owoce leśne»\nSłowo «szczerość» zatruwa bardziej niż wyrażenie «metr kwadratowy».\nPo zetknięciu się z tymi wszystkimi wizjami przed czytelnikiem niniejszej antologii jawi się jeszcze większe wyzwanie – lektura słynnego wykładu (przemowy) „Nie chcemy już więcej widzieć tego typa” stanowiącego stanowcze, chorobliwie ironiczne i z założenia pejoratywne porównanie świata teatru i polityki, podobnych zdaniem Garcíi ze względu na kłamstwo i sam akt kłamania, co samo w sobie nie wydaje się zbyt kreatywne, lecz w rezultacie wyrażone tutaj poglądy w znaczący sposób uzupełniają całościowy obraz artysty. To tutaj przecież, a nie w dramatach, pojawia się wiele wyjaśniająca koncepcja człowieka jako istoty „stającej się coraz bardziej przezroczystą i słabą” ze względu na nieustanny proces przyswajania, na dodatek niekoniecznie tego, co jest niezbędne do przeżycia. Zastanawiające jak do wspomnianego oszustwa odnosi się sam Rodrigo García, który w swej twórczości, chcąc pokazać prawdziwe oblicze rzeczywistości, nagminnie zastępuje dialog poezją, będącą już w starożytności postrzeganą jako medium fałszujące rzeczywistość, co znajduje swe wyjaśnienie dopiero w dołączonych do książki rozmowach z artystą twierdzącym, że: „Nie ma problemu z samym kapitalizmem, tylko z tym, jak go używamy. Dotyczy to przede wszystkim sposobu wychowywania w nim dzieci”.\nAntologia „García. Resztki świata” pełna jest paradoksów pobudzających do myślenia, gdyż szczególną cechą medium ekspresji wybranego przez argentyńskiego artystę jest swego rodzaju „elitarność”, która nigdy nie zostanie wyparta przez dokonywane przez niego ośmieszanie hipokryzji, dlatego zaprezentowaną tutaj koncepcję teatru już przy pierwszym zetknięciu należy postrzegać jako prezentację autorskiej „wizji świata”, a nie spójny protest wobec tego, co złe we współczesności. Czytając zebrane tu teksty wydaje nam się, że García wciąż rozwodzi się o tym samym, jakby wręcz chciał z hukiem wyważyć otwarte drzwi, lecz w rzeczywistości jest zupełnie inaczej. Obcujemy tutaj przecież z artystą na każdym kroku otwierającym oczy swym widzom na pojawiające się możliwości, z mistrzowską cierpliwością pokazującym im sprzeczności wszelkich alternatyw, nazywanych przez niego „światami niemożliwymi”, czyniącymi z dzieła sztuki coś całkowicie pozbawionego struktury i elementów spajających. W rezultacie dostajemy do rąk wspaniale skonstruowaną książkę przeznaczoną nie tyle dla zafascynowanych współczesnymi nurtami w dramaturgii, lecz przede wszystkim dla tych, którzy poszukują w sztuce indywidualności niezależnie od konieczności podporządkowania się jakimkolwiek regułom oraz tych odważnie percypujących ekspresję artystyczną jako kreowanie autonomicznej i pod wieloma względami intymnej historii. Po wnikliwszym przyjrzeniu się zawartym tu tezom twórczość Rodrigo Garcí prezentuje się zatem jako obowiązkowo kontrowersyjny respons na nieuchronność pojawienia się nowej estetyki, nowej oryginalności, prawdziwie twórczej, a nie powielającej schematów przeszłości.\nOpracowanie zbiorowe „García. Resztki świata”, redakcja: Dorota Semenowicz, tłumaczenie: Agnieszka Stachurska, Korporacja Ha!art, Fundacja Malta, Kraków, Poznań 2014, s. 256\nCytaty wykorzystane w tytule tego tekstu pochodzą ze stron 222, 120 i 244\n„wydawało mi się / że komuś z zawałem / przydałaby się cisza / a tu wieziono mnie / z rabanem / jak pieniądze / z banku do banku / tyle że bez eskorty / policji // na szpitalnej rampie / czekał orszak / powitalny / w zielonych? kitlach / korytarz / i marmurowa winda / i korytarz”, czyli „jeśli wszyscy się mylą / błąd może tkwić w założeniu”, bo ironią losu i izomorfizmem języka zajmują się tylko niepotrzebni poeci w świecie, w którym „okropni” i „źli ludzie” chcą im pomóc\n13 grudnia 2014 nasirwizz\n„Kropka nad i” to nowy tomik jednego z najwybitniejszych i najbardziej zasłużonych polskich poetów, redaktora naczelnego legendarnej „Twórczości” – Bohdana Zadury (rocznik 1945). Po wydanym dwa lata temu „Zmartwychwstaniu ptaszka” bardzo wiele się w tej poezji działo. Wyostrzył się autobiografizm, logika rozumowania wysublimowała się, a poszczególne wiersze jeszcze bardziej stały się zależne od przypadkowo zasłyszanych słów, zabawnych anegdot i zdarzeń, których celem nie jest zachwycać, lecz pobudzać do myślenia o miejscu człowieka w świecie pełnym przekłamań.\nNiniejszy tom, stanowiący w zamierzeniu poety znaczące dopełnienie dotychczasowego wielopłaszczyznowego dorobku, prezentuje Bohdana Zadurę jako artystę-charakteryzatora otaczającej go przestrzeni, co przejawia się m.in. tym, że nie traci on czasu na polemizowanie z kontestatorami, ludźmi koncentrującymi swe percypowanie na tym, co wskazują im szeroko rozumiane „papierki lakmusowe” zmysłów. Nie rzecz jednak w tym, iż jego perspektywa jest zdecydowanie szersza i pojemniejsza, gdyż nie o ilość podejmowanych tematów tutaj chodzi, a o stosunek do samego siebie, jako kogoś doświadczonego w określonej materii, lecz wciąż świadomego swojej nieprzystawalności do wzorców narzucanych przez poszczególne etapy życia i rozwój cywilizacyjny. Już wizualne zetknięcie z tą nową odsłoną poetyki Bohdana Zadury wskazuje, że wciąż pozostaje on wierny swojej koncepcji poszukiwania tożsamości za pomocą ekspozycji słowa, rozumianego tutaj jako nośnik treści rudymentarnych i z tego względu wpływający na jakość pozostawania pomiędzy emanacją i iluminacją, składających się na codzienne doświadczenie każdego intelektualisty. W jego warsztacie nawet najmniejsza cząstka ma wpływ na dominujące tutaj wrażenie kontekstualności, które nie odnosi się do jakiegoś konkretnego problemu, bądź desygnatu, ponieważ obcując z tą poezją docieramy do abstraktu, budowanego co prawda na fundamencie czynników rzeczywistych, lecz w istocie unikających urzeczywistnienia, gdy dochodzi do ich połączenia. W rzeczywistości objawia się to mówieniem o kwestiach znanych każdemu z czytelników Zadury, jak surrealistyczny postulat zatrzymania czasu lub niemożliwość bezpośredniego przeistoczenia pamięci krótkotrwałej w jej poręczniejszy odpowiednik. Dopiero obrana perspektywa człowieka ceniącego nade wszystko aluzyjność i przenoszenie jednostkowych ujęć w wymiar metafizyczny sprawia, że o czymkolwiek byśmy w „Kropce nad i” nie przeczytali i tak odniesiemy to do swoich przeżyć, w szczególności tych pozostających w bliskiej korelacji z doświadczeniami artystycznymi.\nWydawałoby się, że jest to poezja spokojna, wypracowująca pewne koncepty, które następnie są w małoinwazyjny sposób wprowadzane w tkankę wiersza. Jednak, jak to przeczytamy w jednym z utworów:\ni jeszcze tylko umrze Henryk\ni go pochowamy\ni jeśli nic nieoczekiwanego się nie wydarzy\nznowu będzie parę tygodni\nzawsze takiemu nieodpartemu i pozbawionemu racjonalności wrażeniu towarzyszy wstrząs, gdyż Bohdan Zadura dobrze wie jak w umyśle czytelnika wiele może zdziałać niepewnością i „niedostrzegalną” dosadnością, który po lekturze tego typu fraz nie ma żadnej pewności czy powinien zaufać artyście i podzielić jego przekonania, czy może jego przeznaczeniem jest popadnięcie wprost w odmęty własnych absurdalnych wyobrażeń. Klasyczne podejście do dualistycznego porządkowania świata skutkuje w tym tomie ironicznym stosunkiem do problemu przestrzeni, która sama w sobie wydaje się być harmonijnym tworem, lecz pod okiem poety przemienia się w organizm rządzony przez język, wciąż wytykający światu, że tak wiele zależy w nim od przypadkowości komunikatów, jak to ma miejsce w utworze „Reprezentatywność latem”: „nasi paraolimpijczycy / zdobywają trzy razy więcej medali / niż nasi olimpijczycy”. Tym samym najbardziej zastanawiające jest miejsce uczuć w kreowanym tutaj uniwersum, gdyż bezpośredniość przekazu Bohdana Zadury siłą rzeczy wymusza osobiste odniesienie do tych obrazów, w których dominuje strach przed koniecznością podsumowania tego, co przeminęło i niestety wciąż pozostaje w obrębie świadomości. Nieobce jest mu przekonanie, że jakiekolwiek próby odniesienia się do zaprzeszłości byłyby zdeterminowane przez dekadencką konkluzję „już jest po wszystkim”. Jednak w „Kropce nad i” wszystko to pozostaje na peryferiach – obcujemy tutaj bowiem z poetą, który wciąż na prawach bezzałożeniowego wnioskowania wkracza w nowe przestrzenie poezji, niedostępne nawet tym młodym i gniewnym, których z niesłabnącą intensywnością wciąż urzeka abstrakcja i postawangardowość.\nNie jest to oczywiście tom, którego celem jest przejrzenie idei zawartych w poprzednich tomach Bohdana Zadury i wypełnienie miejsc niedookreślonych, gdyż jest tutaj bardzo wiele nowego. Jeszcze bardziej zaawansowane stało się wrażenie czasowości i dlatego poeta zastanawia się w „Kropce nad i” czy w świecie będącym naszym udziałem naprawdę ma znaczenie to w jakim konkretnie miejscu i czasie przebywamy, czy może liczą się tylko te chwile zaopatrzone w możliwość zakorzenienia i swobodnego powracania w najwygodniejsze dla nas stany emocjonalne. Bo cóż miałoby znaczyć to, że coś się już wydarzyło i nie można do tego wrócić, jak przecież – pomimo powszechnej degradacji i upadku – nic nie stoi na przeszkodzie powtarzalności i zaistnieniu w świecie realnym „ostateczności metafory / na ludzką miarę”, oprócz zmieniających się jak w kalejdoskopie ludzi, na dodatek nie różniących się znacząco pomiędzy sobą. Nie pozostaje to wyłącznie w sferze wydumanych, filozoficznych rozważań, gdyż oczywiście Bohdan Zadura wiele ma wspólnego z konkretyzmem i dlatego swobodnie operuje przeróżnymi przykładami, jak ludzkie przekonanie o prawdziwości określonego ciągu liczb tylko w danym czasie, np. w ramach popularnych loterii i przesądów, czy wirtuozerskie przejście od takich kwestii jak kreacjonizm i ewolucjonizm do konieczności usuwania włosów z ciała. Dlatego kluczowym z zaprezentowanych tutaj konceptów, prawdopodobnie na trwale włączonym w mistrzowski manifest całego dorobku poetyckiego Bohdana Zadury, jest opór wobec tych, którzy wbrew wszystkiemu poszukują potwierdzenia dla oczywistości, ludzi nie mogących uznać ich prawdziwości wyłącznie dzięki intuicji, co poezja z powodzeniem praktykuje od swych początków. I w tym dopatruje się także ironicznie „nieprzydatności” poezji we współczesnym świecie.\nDo śmieszności generowanej przez język Bohdan Zadura podchodzi z cierpliwością godną naukowca, który odnotowuje determinanty, szuka różnic, a swe opinie wyraża – tutaj dosłownie – między wierszami. Mechanizmy komunikowania się są dla niego surrealistyczne, bo przecież stworzone przez człowieka, który nazywa i artykułuje nieuchwytne idee, lecz w istocie nie jest w stanie wykroczyć poza ramy swojego pojmowania, jak czytamy: „w naturze człowieka leży / że trudno mu zliczyć do stu / a co dopiero do stu kilkudziesięciu tysięcy”. Owa karykaturalność tkwi właśnie w tym, iż sztuka słów i formułowania myśli zawsze będzie musiała ocierać się o nieokreśloność i dopóki tego nie zrozumiemy – jak wydaje się mówić Bohdan Zadura – będziemy pozostawać w wykreowanym na własny użytek świecie tylko nam dostępnych nienawiści, eskalacji zła i déjà vu, dlatego piękno tej poezji tkwi właśnie w takich frazach: „Gdyby moje / szesnastoletnie dziecko / powiesiło się / w Wigilię / (nie zrobi tego / ma już pod czterdziestkę)”, które akcentują powszechne dzisiaj podejście do problemu zdarzenia, tj. nie chodzi o to czy coś się wydarzy lub kiedy się to stanie, lecz jakie to będzie miało znaczenie w szerszej, ponadindywidualnej perspektywie. W takim podejściu do przedmiotu poetyckiej refleksji nawet kontekst nie jest na tyle dominujący, aby na jego podstawie wyjaśnić wszystko to, co dręczy wrażliwą duszę. Z tych względów nie szuka się tutaj przyczyn, lecz sygnalizuje możliwe konfiguracje, jak to się dzieje w najbardziej symptomatycznym w tej materii utworze „Moje osiemnastki”, doszukującym się paranteli w czymś, czemu nikt naprawdę nie przypisuje większego znaczenia, a co z niezrozumiałych względów organizuje nasze życie.\nDogłębna fizyczność i intymność tych wierszy znajduje kulminację w utworach dotyczących zawału poety, który mówiąc o kwestiach ostatecznych rzecz jasna nie odrzuca technik wykorzystywanych w innych (bardziej „frywolnych”) utworach, dlatego z właściwą sobie ironicznością, dystansem, uporem i szczegółowością maniaka relacjonuje sam moment upadku z krzesła jak i proces ratowania życia w szpitalu. Tak jak w całej „Kropce nad i” i tutaj do wydarzeń, w których do uczestnictwa zmusił go los, podchodzi zupełnie inaczej, niż wydawałoby się to naturalne, lecz przecież nie chodzi tutaj o podtrzymywanie konwencjonalności, a odczytywanie z fantazmatów nowych wskazówek na przyszłość i stawanie się jeszcze bardziej kreatywnym. Dlatego zamiast ubolewać jak wiele mógłby jeszcze w literaturze osiągnąć, cieszy się, że zamieszanie związane z jego hipotetycznym odejściem pomogłoby pewnemu ukraińskiemu pisarzowi zaistnieć w Polsce za sprawą jego przekładu:\nudaremnili tę szansę\nodejścia w pracy\nco zawsze jest bardziej chwalebne\na mniej krępujące\nniż śmierć w jakimś łóżku\nza którym śpiewały\nnad klawiaturą komputera\nw pół zdania na temat\nksiążki ukraińskiego pisarza.\nTo zdumiewające jak wielki dystans do świata trzeba mieć i na trwale być zrośniętym z literaturą, żeby w tak przejmujący i emfatyczny sposób oddać „kwadraturę nonsensu” swojej działalności, która wypływa wprost z indywidualizmu i w jakiś nieokreślony sposób, aby w pełni zaistnieć, musi zostać skierowana do większego grona odbiorców. Nie znaczy to oczywiście, że Bohdan Zadura jest współczesnym odpowiednikiem Stańczyka, bo dawno już porzucił tak wielbioną przez wielu „powagę” poezji, gdyż w rzeczywistości zbyt dużo wrażeń nasyca jego tylko na pozór ascetyczne wiersze, aby wciąż z takim samym zapałem miał on ulegać wizyjności i wrażeniom potęgującym aluzyjność:\njakbym oglądał Odyseję Stanleya Kubricka\nChoć jest to poezja, którą obecnie postrzega się za najbardziej skierowaną do współczesnego czytelnika, to jednak trzeba przyznać, że obecna tutaj ciągłość perspektywy, melancholijne dobieranie adekwatnych słów i uwielbienie przerzutni nie są jednymi z wielu elementów figuratywności, czyli nie funkcjonują tu po to, aby przypodobać się komuś, kto wiersze na stałe sytuuje poza wachlarzem swoich inspiracji. To, z czym tutaj obcujemy, nie jest wynikiem dzisiejszego zwężania znaczeń, ani scedowania ich na bliżej nieokreślone istoty mające przekazywać innym tylko ich miniaturowe odpowiedniki, gdyż Bohdan Zadura akcentuje powtarzalność, prostotę i minimalizm chcąc stworzyć własny makroświat, rządzący się swoimi prawami, nie chcąc tym samym powielać tego, co nas otacza, tj. tworzyć literackiego odpowiednika rzeczywistości, który i tak nigdy nie stanie się tak pogmatwany jak oryginał. Zapraszając czytelnika do „siebie” nie przygotowuje go na zaskoczenie, strach i niepewność co do tego, co może wyniknąć z tej wizyty, w której hipotetycznie proste rozwiązania i koncepty przeistaczają się w mrożące krew w żyłach konkluzje, pobudzające nie tyle do myślenia, co do zastanowienia w jakich relacjach my (jako odbiorcy i uczestnicy) pozostajemy wobec czarnego humoru organizującego w „Kropce nad i” wszystko, począwszy od miejsca konkretnego słowa w utworze, aż po pejzaż, w jaki układają się nasze wrażenia podczas lektury, dlatego takie obrazy:\n(po paru miesiącach\nlecąc do Budapesztu\nbędę szukał w dole\nże skoro ze szpitala\npowinno być widać\nw każdej chwili mogą przypomnieć nam o wielkiej stracie:\nod 26 czerwca 2012 doktor Bereza\nnie wyłączając świąt i niedziel\nprzyjmuje na Powązkach.\nTakie frazy sąsiadują tutaj z pełnym współczucia mówieniem o toksycznych przemianach jakie wokół nas zachodzą, co w ostatnich, najbardziej aktualnych utworach („Hotel Ukraina” i „Dlaczego kłamią”), przejawia się akcentowaniem przewagi rzeczowości nad zmysłowością, którą Bohdan Zadura pojmuje jako iluzję, ciągłe wtłaczanie społeczeństwu utartych wzorców, na dodatek z niewiadomych względów wciąż powielanych i powszechnie akceptowanych. Poszczególne ekspozycje prawdy, pozbycie się fasadowości i wzmagająca się komiczność stanowią tutaj wspaniały kontrapunkt dla poprzednich wzruszających obrazów, ukazujących się w pełnej krasie tylko najwrażliwszym, co udowadnia, że autor „Kropki nad i” jest mistrzem w stopniowaniu napięcia poetyckiego, którego celem nie jest szokowanie, lecz poszerzenie horyzontów i pobudzenie do percypowania w jeszcze bardziej kontekstualny sposób.\n„Kropka nad i” uwydatnia wiele smutnych prawd, z których kluczowe jest stwierdzenie, że dziś poezja nikomu już nie jest potrzebna, pozostaje gdzieś poza i jak się wielu niesłusznie wydaje wciąż ostrzega przed nigdy nienadchodzącym złem. Do pewnego stopnia jest to oczywiście drwina poety z ludzi koncentrujących swą egzystencję na ferowanie arbitralnych wyroków, będących, w przeciwieństwie do poezji, czymś rzeczywiście bezwartościowym. Nikt tak jak Bohdan Zadura nie jest w stanie uwydatniać paradoksów, zarzucać rzeczywistości, że nie jest taka, jaka być powinna, czym wciąż daje do zrozumienia, że on – jako poeta – wciąż czuwa na straży dawnych poetyckich ideałów współtworząc międzynarodową wspólnotę. Nie jest artystą określonego nurtu, dzięki czemu zyskuje tak cenne obecnie niezależność i autentyzm, pozwalające mu mówić o sprawach najbardziej aktualnych, czego idealnym przykładem jest śmierć, dziś zupełnie pozbawiona jakiejkolwiek nadbudowy w jego świecie staje się małą, prywatną apokalipsą, z której także można w „magiczny” sposób wydobyć tak pozbawiający złudzeń komizm.\nBohdan Zadura „Kropka nad i”, Biuro Literackie, Wrocław 2014, s. 80\nCytaty wykorzystane w tytule tego tekstu pochodzą ze stron 45 i 33.


Panel gry 35\n29 stycznia 2012 - 4 lipca 2020\nWyświetla najczęściej polubioną zawartość od 04.06.2020 uwzględniając wszystkie działy\nxdde i 82 innych polubił odpowiedź w temacie przez seler\nDMKK i 76 innych polubił odpowiedź w temacie przez growerXL\nBoomer i 69 innych polubił odpowiedź w temacie przez SStug\nRider_Nibba i 59 innych polubił odpowiedź w temacie przez bartoszekSNK\nGnarly Devils to jednoprocentowy klub motocyklowy powstały na początku czerwca 2020 roku. Ich znakiem charakterystycznym jest twarz diabła, na której maluje się szyderczy uśmiech. Całość jest utrzymana w kolorystyce czerwono-czarnej. W szeregach klubu większością jest ludność latynoska, wspierana przez mniejszość rasy białej. Członkowie Gnarly Devils MC to w większej części kryminaliści, recydywiści, narkomani i dilerzy narkotyków. Główny sposób pozyskiwania pieniędzy przez klub to detaliczny handel narkotykami, sutenerstwo, drobne napady i rozboje. Główne założenia naszej gry: Gramy low-life. Stawiamy na interakcje z graczami w każdej postaci, naciskając głównie na handel narkotykami. Odchodzimy od gry mobsterskiej, przemyślanych akcji i kierowania się pieniędzmi - nasze postacie stawiają zasady “ulicy”, własny honor i lojalność ponad pieniądze (można nas określić gangiem ulicznym w kamizelkach MC) Sam klub ma być jedynie dodatkiem dla naszych postaci, które na co dzień żyją własnym życiem i własnymi sprawami. Jako organizacja stawiamy sobie za cel rozwój sytuacji narkotyków na serwerze. Chcemy pokazać innym, że klepanie /handel i oglądanie serialu na drugim monitorze to nie jedyne wyjście. Będziemy stawiać nacisk na handel na linii gracz-gracz. Nasz clubhouse mieści się w Willowfield, możecie do niego dotrzeć przy pomocy zdjęcia zamieszczonego poniżej. Zapraszamy do interakcji z nami nowych graczy, nieobytych w klimatach klubów motocyklowych, jak i tych o większej wiedzy. Ekipa:\nWhisper i 58 innych polubił odpowiedź w temacie przez wtajemniczony\nBlack Panthers – w zasadzie można powiedzieć, że to już marka, która opiera się na jednym założeniu – sile zjednoczonej, czarnoskórej społeczności. . Zastanawiając się co ma wspólnego dawna organizacja polityczna z uliczną grupą czarnuchów, którzy brudząc się w nielegalnych interesach chcą czerpać z życia garściami, można dojść po ich wizji świata do wniosku, że w oryginalnych Panterach imponuje im potęga ugrupowania i z tym chcą być kojarzeni. Uformowanie się nowego ruchu jest poniekąd związane z ostatnimi sytuacjami mającymi miejsce w mieście i coraz większym napięciem między czarną, zorganizowaną przestępczością, a FBI.Chodzą słuchy, że Głowy Black Panthers po tajnym spotkaniu wcieliły w swoje szeregi kilku członków Black Mob, którzy okazali się reprezentować te same wartości i motywy. Zarówno doświadczeni jak i nowi gracze jednogłośnie powierzyli kierownictwo grupy niejakiemu Pretty Owen. To człowiek, który swoim planem, charyzmą oraz podejściem do biznesu zdołał zjednoczyć wszystkich pod wspólnym sztandarem i bezpośrednio na jego decyzji opiera się każdy ruch grupy. (krótka notka IC. Z rozwojem organizacji temat będzie na bieżąco aktualizowany) Ekipa: https://ls-rp.net/profile/221562-niemcu/ https://ls-rp.net/profile/22557-emil1/ https://ls-rp.net/profile/122878-squerni88/ https://ls-rp.net/profile/148164-smooth/ https://ls-rp.net/profile/79-ripper/ https://ls-rp.net/profile/42-ememens/ https://ls-rp.net/profile/108938-mollyswallaz/ https://ls-rp.net/profile/279-freq619/ https://ls-rp.net/profile/222688-youkes/ https://ls-rp.net/profile/19851-siunek/ https://ls-rp.net/profile/24716-winzipior/ https://ls-rp.net/profile/60849-gummball/ https://ls-rp.net/profile/121262-napleton/ https://ls-rp.net/profile/212500-mthw/ https://ls-rp.net/profile/11462-themogiel/\ndragonslayer i 43 innych polubił odpowiedź w temacie przez Akro\nPenczuśBRS i 42 innych polubił odpowiedź w temacie przez Akro\n[11/06] Konferencja LSFC #37\nPatixxia i 40 innych polubił odpowiedź w temacie przez Magicznyv\nDnia 11/06/2020 (tj. czwartek) o godzinie 21:30 w nowo wybudowanym ośrodku sportowym mieszczącym się w mieście Verona odbędzie się konferencja federacji Los Santos Fighting Championship o charakterze otwartym. Tematem przewodnim będzie zbliżająca się wielkimi krokami walka o pas mistrzowski federacji pomiędzy obecnym mistrzem Patrick'iem Herra, a Philipe Charpentier. To doskonała okazja dla mediów oraz fanów obydwu zawodników na uzyskanie odpowiedzi na ich pytania przed najbliższą galą. Zarówno dla młodszych jak i starszych fanów federacji będzie to również okazja do spotkania na żywo swoich idoli, do zrobienia sobie z nimi zdjęcia, a nawet szczerej rozmowy. Zapraszamy każdego do wzięcia udziału w tym wydarzeniu.\nKeystone i 39 innych polubił odpowiedź w temacie przez Pyzdra_\nKrelq i 39 innych polubił odpowiedź w temacie przez bbbb\nElijah Bourque (ur. 18.01.1999r w San Fierro) - brat bliźniak amerykańskiej modelki i influencerki Ivy Bourque, projektant mody i pasjonat sztuki. Zupełna zakała rodziny Bourque, zawsze odpychany na drugi tor przez matkę, Jelane Bourque, stał w cieniu swojej siostry. Jako dziecko zaczął interesować się sztuką, krótko po tym, zaczął tworzyć własne stroje, a z czasem spodobało mu się ich projektowanie. Od tamtej pory z pomocą siostry dążył do spełnienia marzeń. Od zawsze budował swoje sukcesy na nazwisku, krył się nim i wykorzystywał je jak tylko mógł. Elijah jest pracoholikiem, ciągnie go do wszelkich używek poprawiających skupienie i kreatywność. Social media chłopaka codziennie wypełnione są przeróżnymi postami, często związane bezpośrednio z jego zainteresowaniem. Od kilku dni mieszka w Los Santos, został tu sprawdzony przez swoją siostrę, której pomóc ma w prowadzeniu jej firmy kosmetycznej - Bourkhan. Przedtem mieszkał w San Fierro gdzie pokazywał swoje projekty na niszowych konkursach i pokazach mody. Projektant skupia się na współpracy z celebrytami, ma na ich punkcie obsesję. Szybko znajduje wspólny język z rozmówcami, jest duszą towarzystwa. Elijah od czasu przyjazdu, pnie się w górę na sam szczyt z pomocą siostry. Przez te kilka dni zdążył poznać wiele ciekawych osobistości, zapoznał się przede wszystkim z jego największą swoja idolką i guru - Shanice Bae, od której dostał propozycję stworzenia wspólnej kolekcji. Poza tym dostał propozycję zapoznania się z właścicielami domu mody Chavez - Giną Antonelli i Crawford'em Whitford'em. Często widywany jest w okolicach willi DOD, gdzie prawdopodobnie pomieszkuje, sam kręci się w ich towarzystwie u boku z siostrą. Projektant pojawia się często w barze Copacabana, tam też poznał Fehu Skarsgard. Poza nowo poznanymi osobami projektant dostał też propozycję od TKC Company i Crocs Baru wzięcia udziału jako artysta w evencie Art Night. Elijah pnie się w górę i nie zamierza przystopować ani na krok. Materiały, wzmianki: - [SAN] Bourkhan - marka, która odmieni rynek kosmetyczny? - Post na instagramie siostry, Ivy Bourque Powiązania: - Bourkhan - Ivy Bourque - Jelana Bourque - Shanice Bae - Chavez\nmathelusz i 38 innych polubił odpowiedź w temacie przez dancewiththedevil\nhetmano i 37 innych polubił odpowiedź w temacie przez Surfer\nciężko mi w to uwierzyć i powiedzieć, ale muszę przyznać, że brakuję nam ostatnio czasu na grę. jak widać za chwilę są wakacj, a co za tym idzie - każdy będzie mieć, coraz mniej czasu na grę. Spowodowało to naszą decyzję o tymczasowym zamrożeniu organizacji na czas nieokreślony. prawdopodobnie wrócimy do Was jesienią tego roku w tym, bądź zmienionym klimacie. Nie żegnamy się. tymczasem trzymajcie się wszyscy. chcę dodać od siebie, że zawsze będziemy w pobliżu. you won't get up... if I blast you, ya know\n[Wycenione][10.06] [Pussy Hub] COPGIRL RIDES A GUN\nprince_bajzel i 37 innych polubił odpowiedź w temacie przez eter\n* Film został nagrany na planie filmowym, nie doszło do wtargnięcia. Artysta (imię i nazwisko): Katherine Lovell, Zeeshan Love Wydawnictwo: Pussy Hub Numer konta CEO: 960843309, 129455445 Profil postaci:\nSons i 36 innych polubił odpowiedź w temacie przez Bosmer\nbiggi_ i 35 innych polubił odpowiedź w temacie przez Krelq\n──────────────────────────────── W słonecznym Los Santos coraz więcej słyszy się o niepozornej grupie makaroniarzy. Rok temu nastąpiła policyjna obława w której schwytani zostali dowódcy zorganizowanej grupy przestępczej Verdant Mob. Szacuje się, że 30% ugrupowania uniknęło konsekwencji ze względu na brak dowodów i ich nieuchwytność oraz spryt. Grupa dotąd nie pokazuje się na mieście działając w cieniu. Ich działania polegają na całkowitej legalizacji gotówki, która pochodzi z wymuszeń, handlu bronią oraz narkotykami, oszustw bankowych, szantażów, przekrętów, haraczy etc. Największym atutem organizacji jest anonimowość, każdy członek doskonale jest świadomy co może go czekać ze strony policji oraz służb federalnych, w końcu mamy 21 wiek, nieprawdaż? Podsłuchy, nadajniki GPS, kamery, przechwytywanie aktywności w sieci i sprawdzanie kont bankowych to dla nich codzienność dlatego stosują wszystkie możliwości aby zapobiec identyfikacji samego siebie. Organizacja składa się z ludności z każdej ze sfer, od biedoty, która przez ryzyko próbuje się wzbogacić po wpływowe osobistości w całym mieście. ───────────────────────────────── "Nie ma złych lub dobrych pieniędzy, są tylko pieniądze" ──────────────────────────── https://ls-rp.net/profile/209963-krelq/ https://ls-rp.net/profile/214276-Luner_/ https://ls-rp.net/profile/212500-mthw/ https://ls-rp.net/profile/117991-quietriot/ https://ls-rp.net/profile/208658-bbbb/ https://ls-rp.net/profile/25996-starfloxx/ https://ls-rp.net/profile/205846-robespierre/ https://ls-rp.net/profile/211874-t00pacz/ https://ls-rp.net/profile/212822-vulciaqq/\nSurfer i 35 innych polubił odpowiedź w temacie przez dirtydeeds\nśroda o 00:16\naces i 35 innych polubił odpowiedź w temacie przez Bosmer\newq i 34 innych polubił odpowiedź w temacie przez Bosmer\n06.06.2020 21:00 - WIELKIE OTWARCIE COPACABANY\nAndrewo i 34 innych polubił odpowiedź w temacie przez gliniasz\n* Przeglądając internet mogłeś natknąć się na promowane otwarcie baru Copacabana. * Wydarzenie jest promowanie na social mediach Phillipe Charpentier i Jimmy Nunn. * Informacje o wydarzeniu mówią że ma się odbyć 06.06.2020 o godzinie 21:00 * Informacja o tym że osoby które wezmą ze sobą strój kąpielowy zyskają darmowe drinki jest dobrze widoczna. Grafik: https://ls-rp.net/profile/219267-d3v5/\nczekan_TPB i 33 innych polubił odpowiedź w temacie przez Bosmer\nRider_Nibba i 32 innych polubił odpowiedź w temacie przez GiovanniDziadzia\nRider_Nibba i 32 innych polubił odpowiedź w temacie przez Squerni88\nKrelq i 31 innych polubił odpowiedź w temacie przez bbbb\newq i 31 innych polubił odpowiedź w temacie przez dankrok\nYoukes i 31 innych polubił odpowiedź w temacie przez Motocyklista\nxMadman i 30 innych polubił odpowiedź w temacie przez dirtydeeds\nKeystone i 30 innych polubił odpowiedź w temacie przez maciekjestem\nVeri i 29 innych polubił odpowiedź w temacie przez aces\nRuDi i 29 innych polubił odpowiedź w temacie przez Dajdus\nMiley Di Carlo - (ur. 05.06.2003) To aspirująca modelka pochodzenia włosko-amerykańskiego. Wielokrotna przedstawicielka katalogu Jalouse, od najmłodszych lat uczestniczy w różnej maści sesjach, oraz jest widywana na wybiegach gdzie to ona była twarzą kolekcji dla nastolatek. Miley nie boi się krytyki, otwarcie przyznaje do tego, że jest orientacji biseksualnej, co podkreśla nieraz na social-mediach. Często porusza temat LGBTQ+ jak i udziela się w wydarzeniach związanych z ową mniejszością społeczną. Prowadzi aktywnie instagram gdzie można spostrzec współpracę z większymi, jak i mniejszymi markami kosmetycznymi lub domami mody. Wzmianki: Sesje: Social Media: @Miley_Your_Dream\nKinley i 29 innych polubił odpowiedź w temacie przez smooth\nCrippadonna i 29 innych polubił odpowiedź w temacie przez Verevi\nNapisane przez: Silje Ljoekelsoey | 5 czerwca 2020 Wieczorem 2 czerwca doszło do ataku terrorystycznego w Copacabana na Alei Gwiazd. Terrorysta uzbrojony w ładunki wybuchowe wziął piątkę zakładników, w tym twarze świata sportu. Jak doszło do tego zdarzenia? Jak wyglądało ono oczami kogoś z wewnątrz? Co kierowało zamachowcem? Jak zakończyła się próba zamachu? Tego dowiecie się niżej, dzięki naszej dziennikarce która znalazła się w epicentrum tego zdarzenia. __________________________________________________________________________________________________________ Czy zastanawiałeś się kiedyś jak wygląda piekło? Czy zastanawiałeś się kiedyś jak to jest kiedy Twoje ciało paraliżuje strach tnący Cię głębiej niż miecze? Kiedy w jednej chwili wszystko zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni, a w Twojej głowie leci film stworzony przez obraz Twoich oczu, obraz który oglądałeś przez ostatnie lata swojego życia i nazywasz je wspomnieniami? Kiedy adrenalina powoduje, że Twoje serce pompuje krew do tętnic coraz szybciej i szybciej? Kiedy w powietrzu unosi się zapach spoconych z przerażenia ciał i słyszysz ciche łkanie kobiety obok? Kiedy nad uchem słyszysz “nie ruszaj się albo Cię zabiję!” unoszące się ponad wrzawę helikopterów i syren policyjnych. I w końcu - kiedy stoisz oko w oko z kostuchą, czekającą na Twój kres, a Ty ją błagasz na kolanach o litość? Nic nie wskazywało na to, że z sekundy na sekundę zacznę się zastanawiać czy dobrze przeżyłam swoje życie. Czy byłam szczęśliwa cały ten czas? Czy dokonałam wszystkiego, o czym marzyłam? Zaczęłam żałować swoich wszystkich błędów, i choć nie wierzę w Boga - zaczęłam się modlić o jedną chwilę więcej by przekazać kilku osobom słowa, których odwagi nigdy nie miałam powiedzieć. Takie chwila jak ta budzą wiele irracjonalności. Ale myślę, że rachunek sumienia obudził się nie tylko w mojej głowie. Ale od początku. Dobiegała godzina dwudziesta trzecia trzydzieści. Normalny ruch w Copacabanie, jeden ze stolików zasilał sportowiec świętujący swoją zwycięską walkę - Phillipe Charpentier z garstką przyjaciół - koszykarzem Jimmy Nunnem, raperem Capital Rockiem i niepowiązaną ze światem show-biznesu Evelyn. I całkiem przypadkiem znalazłam się tam ja. Progi lokalu przekroczył mężczyzna ciemnej karnacji. Jedyne co przykuło moją uwagę to jego długi płaszcz - przecież było dwadzieścia pięć stopni celsjusza. Moje rozważania zostały szybko skonfrontowane z rzeczywistością. W jednej chwili spod materiału wyłonił się pas szahida, zwany także pasem samobójców. Trzy metry od nas stał facet, mający na sobie kilka kilogramów materiału wybuchowego, a jego palec spoczywał na wciśniętym przycisku detonatora. Byliśmy w potrzasku. Jeden nieuważny ruch, gest, cokolwiek co zadziałałoby na niego jak płachta na byka - zamachowiec puściłby przycisk, a nasze ciała byłyby w kawałkach rozrzucone w promieniu kilkuset metrów. Zneutralizowanie napastnika też nie wchodziło w grę. W chwili jego zgonu napięcie w jego mięśniach dłoni znacząco by zmalało. Efekt? Taki sam jak w wyżej. Wybuch. Ofiary śmiertelne. Kolejna tragedia nawiedzająca Los Santos i całą Amerykę w ostatnim czasie. “Nie ruszać się albo Was wysadzę, a razem z Wami tę budę! Na ziemię, już! Jeżeli się ruszycie rozwalę Wam łeb!”. Do tej pory to słyszę jak echo przebijające się przez gęste powietrze w górskiej przestrzeni. Napastnik wychyla się przez taras, chce rozmawiać z negocjatorem - twarzą w twarz. W naszą stronę cały czas wycelowana broń. “Masz nie mieć przy sobie broni, jak ją zobaczę wysadzę ich i siebie w powietrze!”. Nie mija chwila, a na górne piętro dociera agent federalny w roli negocjatora. Nasze życie było w jego rękach. Są do tego wytrenowani, przechodzą długie lata szkoleń, zgłębiania tajników ludzkiego umysłu i sztuki retoryki, technik postępowania w sytuacjach kryzysowych. Ale to tylko schematy. Człowiecza natura potrafi być nieobliczalna. Nie ma instrukcji jeden do jednego jak zachowywać się w takich chwilach. To była sztuka improwizacji oparta na teorii. Ufałam mu, nie miałam wyjścia. Zapytacie zapewne - dlaczego doszło do takiej sytuacji? Co było motorem napędzającym zamachowca? Jakie było żądanie terrorysty w rozmowie z negocjatorem? Mulham B., bo tak się nazywał, ostatnie lata spędził w więzieniu. Odsiadywał wyrok za gwałt na nieletniej dziewczynie, a w tym czasie jego syn, Akram, został zabrany do rodziny zastępczej. “Posłuchaj mnie - przyszedłem tutaj tylko i wyłącznie przez to, że zabraliście mi syna! Obiecaliście mi azyl, a zrobiliście ze mnie przestępcę - chcę go odzyskać! Posądziliście mnie o gwałt na nieletniej - to nie jest prawda!” - wykrzykiwał w stronę agenta. Tego chciał zamachowiec. Zobaczyć syna. Jednak czy to usprawiedliwienie? Mogły zginąć niewinne osoby. Zamachowiec po krótkiej rozmowie zgodził się, aby progi Copacabany jako pierwsza opuściła dziewczyna w kurtce LS SHRIMPS, Evelyn. Agent federalny grał na czas, zapewniając że Mulham z pewnością jeszcze dziś zobaczy swojego syna. Muszę przyznać, że Philipe Charpentier i Capital Rock wykazali się postawą godną podziwu. Uspokajali resztę, starali się zachować zimną krew i postępować racjonalnie. Imponujące, że w takich okolicznościach nie dali się obezwładnić przerażeniu. Dzięki profesjonalnemu podejściu negocjatora Copacabanę opuszczały kolejne osoby. Ja, kilkanaście minut potem dwójka sportowców, najpóźniej został puszczony raper. To była niewyobrażalna ulga, wielka jak nigdy dotąd. Każdy zakładnik był wolny. Ale to nie był koniec. Przed służbami porządkowymi było ostatnie, ale najważniejsze zadanie - nie doprowadzić do eksplozji budynku. Palec terrorysty w dalszym ciągu był na wciśniętym przycisku detonatora. Na miejscu prężnie działały jednostki LSPD Metropolitan Division oraz FBI. Mulhama B. udało się przechwycić. Jeden z oficerów zaryzykował własnym życiem i swoją dłoń przymocował do dłoni zamachowca z detonatorem. Terrorysta swoimi działaniami stwarzał zagrożenie i nie pozostawił wyboru służbom porządkowym - został zneutralizowany. Wkrótce na miejsce dotarł Bomb Squad, rozbrojenie ładunku wybuchowego zakończyło się sukcesem. Pozostało nam tylko dziękować służbom, bo bez nich mogło dojść do ogromnej tragedii. Dokładniejszy przebieg wydarzenia z perspektywy jednostek działających na miejscu zostanie opisany na najbliższej konferencji prasowej 7 czerwca 2020 o 21:00 na Holy Cross Ave. Galeria zdjęć: SL\nmateuszaty i 28 innych polubił odpowiedź w temacie przez Squerni88\nPatixxia i 28 innych polubił odpowiedź w temacie przez goldonmywrist


Oral-B Teen szczoteczka elektryczna do zębów, 1 szt. | hebe.pl\nJak dowodzą badania kliniczne, akumulatorowa szczoteczka elektryczna Oral-B Teen biała czyści zęby skuteczniej niż zwykła szczoteczka manualna. To, co najlepsze od Oral-B – marki nr 1 najczęściej używanej przez dentystów na całym świecie. Kompatybilna z następującymi końcówkami wymiennymi: CrossAction, 3DWhite, Sensi Ultrathin, Sensitive Clean, Precision Clean, Floss Action, TriZone, Dual Clean, Power Tip, Ortho Care.\nPrzeczytaj więcej o Oral-B Teen\nOstrzeżenia dotyczące bezpieczeństwa: Należy regularnie sprawdzać, czy przewód nie jest uszkodzony. W przypadku stwierdzenia uszkodzenia należy przekazać ładowarkę do punktu serwisowego Oral-B Braun. Nie wolno używać uszkodzonego lub nieprawidłowo działającego urządzenia. Urządzenie nie jest przeznaczone dla dzieci poniżej 3. roku życia. Dzieci oraz osoby o ograniczonych możliwościach fizycznych, czuciowych lub umysłowych mogą korzystać z urządzenia tylko pod nadzorem osoby odpowiedzialnej za ich bezpieczeństwo. Ogólnie zalecamy przechowywanie urządzenia w miejscu niedostępnym dla dzieci. Należy pilnować, żeby dzieci nie bawiły się urządzeniem. W przypadku upuszczenia produktu należy wymienić końcówkę szczoteczki przed następnym użyciem, nawet jeżeli nie widać żadnych uszkodzeń. Nie wolno kłaść ani przechowywać ładowarki w miejscu, z którego może spaść lub zostać zrzucona do wanny lub umywalki. Nie wolno wkładać ładowarki do wody ani do innego płynu. Jeżeli ładowarka wpadła do wody, nie wolno jej wyjmować. Należy niezwłocznie odłączyć ją od źródła zasilania. Nie wolno samodzielnie modyfikować ani naprawiać produktu. Może to spowodować pożar, porażenie prądem lub inne obrażenia. W sprawie naprawy należy skonsultować się ze sprzedawcą lub punktem serwisowym Oral-B. Nie należy demontować produktu, z wyjątkiem konieczności wymiany baterii. Przy wyjmowaniu baterii należy zachować ostrożność, aby nie spowodować zwarcia zacisków bieguna dodatniego (+) i ujemnego (-). Nie wolno wkładać żadnych przedmiotów do otworu w urządzeniu/ładowarce. Nie dotykać wtyczki mokrymi rękami. Może to spowodować porażenie prądem elektrycznym. Podczas odłączania urządzenia od źródła zasilania należy trzymać za wtyczkę, a nie za przewód. Należy używać urządzenia tylko w sposób zgodny z przeznaczeniem i opisany w instrukcji. Nie wolno używać akcesoriów, które nie są zalecane przez producenta. Jeśli użytkownik szczoteczki jest w trakcie leczenia chorób jamy ustnej, przed użyciem urządzenia powinien skonsultować się z dentystą.\nStopień twardości włókna: Średnie\nNazwa wymagana przez prawo: Oral-B Teens Biała Szczoteczka elektryczna, akumulatorowa


Eva Minge dodała poruszający post: "Brakuje mi mamy" - WP Gwiazdy\nEva Minge regularnie zmaga się z opiniami na temat swojego wyglądu. Niejednokrotnie projektantka była krytykowana, zarzucano jej, że poprawiała urodę i że zdecydowanie przesadziła. Gwiazda tłumaczyła, że jej wygląd spowodowany jest chorobą, ale to i tak nie pomogło. Minge cały czas zmaga się z hejtem.\nW najnowszym poście projektantka przyznała, że wielkim oparciem była dla niej mama. To ona pomagała jej w najtrudniejszych chwilach i dodawała otuchy. Minge przypomniała zdjęcie, na którym jest z mamą i synem Oskarem. Dodała też wzruszający post.\n- Z miłości do otwartości i z pasji do komentarzy "Boże, jak ona się zmieniła, oszpeciła, a taka piękna była!!!". Ja lat temu 26, mój syn Oskar i moja ukochana mama, której brakuje mi jak nikogo na świecie. Dożyła niestety początków hejtu na temat córki i powtarzała niezmiennie "Miej to w d....e, idź do przodu i nie przejmuj się miernotami" - cytat. Powtarzała mi to od dziecka, mówiąc, że oglądanie się na innych spowalnia własny bieg w kierunku marzeń, a jak skupię się na celu, dojdę, gdzie zechcę. Miała racje w bardzo wielu kwestiach i tej jej mądrości i siły charakteru brakuje mi najbardziej. Pomimo braku fizyczności nadal z nią rozmawiam i konsultuje mnóstwo spraw - napisała na Instagramie.\nProjektantka jest jedną z tych gwiazd, które walczą z hejtem w sieci. Minge nie daje przyzwolenia na to, aby obrażano ją i bliskie jej osoby. Zawsze reaguje na to, co dzieje się pod jej postami.\nZOBACZ TAKŻE: Eva Minge o chorobie nowotworowej


Wiara - etyka - przyjaźń\nopoka.org.pl → Czytelnia Opoki. Publicystyka → Publicystyka religijna - Czytelnia - OPOKA → Wiara - etyka - przyjaźń\nZacznę autobiograficznie. Wychowałem się w rodzinie bardzo katolickiej, ale szybko wylądowałem w środowisku o wręcz przeciwnej orientacji. Polonistyka wrocławska, gdy zdobywałem tam intelektualne ostrogi, była wolteriańska. Chyba wtedy ugruntowała się we mnie nieprzezwyciężalna skłonność do różnych duchowych i myślowych otwarć. Sympatia do różnych "l": liberałów, lewicowców, tzw. laików. A także do innych chrześcijan czy w ogóle religii: ekumenizm, moja specjalność od lat wielu.\nTa moja skłonność myślowa opiera się na przekonaniu, że między wiarą a etyką nie ma istotnego związku. Prawość, "alterocentryzm", miłość bliźniego nie zależą koniecznie od wyznawanego "światopoglądu", ideologii, religii. Mateuszowa wizja Sądu Ostatecznego wyraźnie mówi, że ostatecznym kryterium oceny człowieka jest czyn. "Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili." Napisał prześmiały ks. Jan Kracik w "Tygodniku Powszechnym" (nr 7/1994): "Bywa, że ci, którzy od wiary odeszli lub do niej nie dotarli, czynią więcej dobra niż niejeden wierzący." Czyli że jest coś takiego, jak chrześcijaństwo "anonimowe", wiara implicite - pojęcia tworzone przez teologów zachodnich. Czy też - to termin między innymi Stefana Wilkanowicza - "wiara podstawowa". Wciąż nie mogę przyjąć powiedzenia Dostojewskiego: "Jeśli Boga nie ma - wszystko wolno." Czy rzeczywiście niemożliwa jest etyka laicka równie wzniosła jak religijna? Zapytany o to filozof chrześcijański, protestant Paul Ricoeur ("Przegląd Powszechny" nr 1/1994) odpowiada: "specyfiką chrześcijaństwa nie jest to, że mówi ono, iż mamy moralność, której nie mają inni, ale że mamy argumenty do wierzenia w zasady moralne i do ich praktykowania, ponieważ jesteśmy obrazem Boga". Powiedziałbym raczej: ponieważ wierzymy, że nasze etyczne starania mają wszechpotężnego sojusznika. Może zresztą bardziej imponująca jest moralność bez tej myślowej podpory, bez żadnej nadziei ostatecznej nagrody, za grobem zwycięstwa?\nRicoeur powiada dalej: "Poza tym w związku z konkretnymi problemami etycznymi istnieje wspólna podstawa owych pojęć powszechnych. Tym, co nas łączy, jest wielka historyczna tradycja etyczna, na którą wpływali Żydzi i chrześcijanie, ale także kultura grecko-rzymska, Renesansu, Oświecenia, socjalizmu." No właśnie - jakaś wspólnota. Między etyką chrześcijańską czy - konkretniej - katolicką a liberalną istnieje, moim zdaniem, nie tyle przepaść, jak sugeruje się nam z ambon i nie-ambon, ile więź. Owszem, my jesteśmy bardziej wrażliwi na wartość życia ludzkiego przed urodzeniem, a "oni" na różne zagrożenia tegoż życia już rozwiniętego (non violence, ekologia), niemniej zgodnie wielbimy Matkę Teresę z Kalkuty, a potępiamy Karadzicia. Dla "onych" szóste przykazanie jest mało ważne, a dla nas - bardzo (czasem nawet - za bardzo) ważne, lecz zgodnie brzydzimy się nie tylko prostytucją, ale i bezpłatnym wyuzdaniem. Jest jakiś wspólny mianownik.\nTwierdzenie Dostojewskiego - jak i całą wizję Biesów - można uznać za prorocze: ziściło się w bezbożnictwie bolszewickim. Ale sprawa nie jest oczywista. Mordować ludzi można pod różnymi sztandarami; głęboka demoralizacja współczesnych katolickich Włoch dowodzi po raz kolejny, że nie słowa się liczą.\n"W domu Ojca mego jest mieszkań wiele." Równie pojemne jest nie tylko Niebo, ale i Kościół. Czy różne kręgi przynależności do Ludu Bożego oznaczają paralelność i równoważność różnych dróg zbawienia? - pytacie. Nie. Nie ma natomiast sztywnego podziału na drogi fałszywe i prawdziwe: są tylko prostsze i bardziej kręte. Czy Kościół ma prawo, i na jakiej podstawie, orzekać, co "z dobra i prawdy" znajduje się w innych religiach, kulturach czy życiu poszczególnych ludzi? Ma prawo, choćby tak, jak każdy poszukiwacz Prawdy. Nie o to chodzi, by nie mieć własnego zdania, ale by się przy nim nie upierać, starać się zrozumieć inne stanowisko, uczyć się od innych. Co w innych wartościowe, jest nie tyle "nasze", ile Boże, albowiem "Duch tchnie, kędy chce". Czy zatem Kościół rzymskokatolicki nie ma pełnej prawdy? Zapytam najpierw, co znaczy "posiadać prawdę". Czy my, "rzymscy katolicy", mieliśmy całą prawdę o źródłach Objawienia, gdy Biblię zamykaliśmy na cztery spusty? Teoretycznie - tak, praktyka była, jaka była.\nJaki jest sens misyjnej działalności Kościoła, jeżeli faktycznie można zostać zbawionym nie przynależąc do widzialnej struktury Ludu Bożego? Czy chrześcijanie nie powinni angażować się w dialog z innymi religiami bez chęci pozyskania kogokolwiek dla swoich przekonań, a jedynie w celu nawiązania dialogu i wzajemnego ubogacenia się w doświadczeniu Transcendencji? Na oba te Wasze pytania odpowiem znów krótko: moja droga wydaje mi się lepsza, więc chcę jej walory prezentować innym, ale właśnie w dialogu, bez założenia, że ja mam wszystko a inni guzik z pętelką, i bez jakiegokolwiek nachalnego pseudoapostolstwa. Może w ogóle nie gadać? Matka Teresa jest najlepszym apostołem Indii, brat Arkadiusz - Polski. Może w ogóle najmądrzej postępują Mali Bracia Jezusa, którzy apostołują - także w Polsce - sposobem bycia, życia wielorako ubogiego. Oni nie chcą nikogo "nawracać", tylko zaprzyjaźnić się. No i świadczyć czynem. Resztę zostawiają Komu Innemu.\nCzy czuję się odpowiedzialny za ludzi niewierzących mieszkających na terenie mojej parafii? Na tym terenie znam raczej wierzących - z kościoła itp. Natomiast wielu niewierzących spotykam w miejscu pracy: "Gazecie Wyborczej". Niewierzących, agnostyków, poszukujących, liberałów. Staram się naśladować Małych Braci - zaprzyjaźniam się. I dialoguję: uczę się innej wrażliwości etycznej, nie ukrywając swojej. A jeżeli nawracam, to przez próbę pokazania - w druku i w prywatnych rozmowach - innej twarzy Kościoła. Nie tej, którą widać najczęściej.\nZacząłem autobiograficznie i takoż skończyłem.\nJAN TURNAU, publicysta, teolog, kierownik działu religijnego "Gazety Wyborczej".


Miłość Adama i Ewy Kurpiewskich zaczęła się przy... trzepaku | Tygodnik Ostrołęcki\nMiłość Adama i Ewy…\nBeata Modzelewska 14 lutego 2017, 14:23\nPoznali się… przy trzepaku.\n- Ojejjjj, to było tak dawno temu – śmieje się Adam. – W czasach gdy dyskoteki były tylko w szkołach. Więc w jaki sposób młodzież mogła nawiązywać nowe znajomości? Na podwórku. Poznaliśmy się, gdy Ewa trzepała dywan na święta.\nZapytali, czy pomóc. Tak się zaczęło\n- Dokładnie było to 20 grudnia – dodaje Ewa, sympatyczna drobna blondynka.\n- Jak by to nazwać? Zbieg okoliczności? Przeznaczenie? Ewa mieszkała na osiedlu Dzieci Polskich, ja trochę dalej. Przeprowadziłem się wtedy z mieszkania przy ul. 11 Listopada na czas remontu. We wszystkich blokach z wielkiej płyty spółdzielnia wymieniała podłogi i trzeba było się przeprowadzić na kilka miesięcy. Zamieszkałem więc z rodzicami w bloku przy ul. Hallera. No i po prostu, któregoś pięknego dnia wyszedłem z kolegami na podwórko. Ewa trzepała dywan. Była z siostrą, ja z kolegami. Zagadaliśmy i tak już zostało - Adam ze szczegółami pamięta pierwsze spotkanie z przyszłą żoną.\n- Zapytali, czy pomóc. A my się zgodziłyśmy – uzupełnia jeszcze Ewa.\n- Romantyzmu może nie za dużo, ale magia była. Świąt – ze śmiechem dodaje Adam.\nI zaczęli się spotykać. Najpierw całe towarzystwo damsko-męskie, z czasem już „w podgrupach”.\n- Zresztą stworzyliśmy taką ekipę, która do dziś się trzyma – zaznacza Ewa. – Jest nas kilkanaście osób. Odwiedzamy się, bywamy razem na imprezach.\nPołączył ich 14 lutego\nA 14 lutego jest dla państwa Kurpiewskich ważną datą, bo wtedy zaczęli ze sobą chodzić. Ewa miała 14 lat, Adam 17. Dziewięć lat tak ze sobą chodzili. W końcu, również 14 lutego, Adam oświadczył się Ewie.\n- Rodzice już nawet zaczęli poszeptywać, żebyśmy się w końcu pobrali. Martwili się, że możemy się rozstać, bo tak długo ze sobą chodzimy i w ogóle nie mówimy o ślubie – opowiada Ewa.\nZaręczyny były klasyczne: w obecności rodziców, z różami, pierścionkiem. Adam ukląkł i poprosił Ewę o rękę. Ona bez wahania powiedziała „tak”. Ze ślubem już do kolejnego 14 lutego nie czekali.\n- Pobraliśmy się 12 czerwca 1999 roku. Było „r” w nazwie miesiąca, było też gorrrąco, nawet bardzo, bo ze trzydzieści stopni – wspomina Ewa. – Było świetnie!\nNiebawem w ich życiu pojawiła się córeczka, Natalia. A wraz nią prawdziwe dorosłe życie: bo dziecko, dom, praca...\n- Na szczęście zawsze mogliśmy liczyć na pomoc naszych rodziców – podkreśla Ewa. – Udawało nam się w tej prozie życia pielęgnować nasz związek. Soboty mieliśmy tylko dla siebie, bo dziadkowie przejmowali wtedy opiekę nad dzieckiem.\n- Chodziliśmy w te soboty na kolacje: sami bądź ze znajomymi, czasem też do kina – mówi Adam. – Pamiętam taki lokal na Gołębiej – nazywał się „Wenecja”. Tam często bywaliśmy. A gdy Natalia podrosła, zaczęliśmy realizować swoje pasje.\nJeszcze jako narzeczeni zaczęli wspólny biznes. W 1996 roku uruchomili sklep z bielizną, który prowadzą do dziś.\nMają wspólne pasje. Jedną z nich jest aktywność fizyczna. Adam biega, Ewa czasem mu towarzyszy, choć, jak mówi, woli fitness (konkretnie crossfit). Oboje wypoczywają aktywnie.\n– W minione wakacje byliśmy we Włoszech, w Dolomitach. Spróbowaliśmy tam wspinaczki górskiej. Bardzo fajna sprawa – podkreśla Ewa. – Kochamy góry!\n- Ale też Mazury – dodaje Adam. - Często tam jeździmy, mamy działkę, którą pielęgnujemy w sezonie.\nKurpiewscy marzą o podróży dookoła świata.\n- Myślę, że kiedyś rzucimy to wszystko, spakujemy plecaki i w drogę – mówi Ewa.\n- Na razie mamy jeszcze za dużo zobowiązań. Ale kiedyś stwierdziliśmy zgodnie, że nie będziemy się w życiu napinać na to, by MIEĆ. Wydajemy pieniądze na realizację swoich pasji. Jesteśmy zdania, że nie warto odkładać przyjemności do emerytury. Czas szybko mija, trzeba z niego korzystać efektywnie – tłumaczy Adam. Dodaje, że jego wielką pasją jest też polityka. Także ta lokalna.\n- Robię to z potrzeby serca, a nie pobudek pragmatycznych. Po prostu lubię funkcjonować w przestrzeni publicznej – przekonuje.\nStale kusimy się nawzajem\nAdam i Ewa dobrze się czują we dwoje.\n- Lubimy razem wyjeżdżać, robimy sobie randki, romantyczne kolacje – zdradza Ewa.\n- Gdy małżonkowie nie dbają o związek, tylko traktują go jak gospodarstwo domowe, bez radości - to jest bez sensu. My cały czas dbamy, żeby iskrzyło. Idziemy od czasu do czasu na randkę lub urządzamy ją sobie w domu – mówi Adam. - Faktem jest, że nie dość, że się kochamy, to jeszcze się lubimy i dogadujemy się ze sobą - zaznacza.\n- Uzupełniamy się – dorzuca Ewa.\n- Mówi się, że po siedmiu latach każdy związek przechodzi kryzys. A my przetrwaliśmy już cztery siódemki – śmieją się.\n- Bo też jesteśmy bardzo wyrozumiali dla siebie – dodaje Ewa. – Nie ma między nami jakiejś chorej zazdrości.\n- Często w związkach jest tak, że małżonkowie lubią imprezować oddzielnie. A my lubimy bawić się razem – opowiada Adam. – Ale żeby nie było, że nic nie robimy oddzielnie – śmieje się. - Bywamy osobno na różnych spotkaniach, wyjazdach, spotykamy się z kolegami, koleżankami.\n- Lecz stale kusimy się nawzajem – uśmiechając się, zerka na swojego Adama Ewa.\nBrunet wieczorową porą 14.02.2017 17:45:31\nW dniu 14.02.2017 o 16:40, Alicja Delicja napisał:\nCiekawe...rzekomo wszędzie chodzą razem...a te jego solo wyjścia na dyskoteki i "rozmowy towarzyskie" z innymi babami to jak można nazwać?\nAlicja Delicja 14.02.2017 17:40:51


52 tygodnie czytania: 2018\nDawnymi czasy obejrzałam film, raczej przypadkiem, bo w tv. Nie planuję oglądania, nie kupuję programów. Niewiele z filmu zostało w mojej głowie, tyle tylko, że grała w nim para moich ulubionych aktorów. Że istniała książka, na podstawie, której powstał film, nie wiedziałam. Przypadkiem trafiłam na książkę "Tysiąc polnych dróg", okazało się, że to kontynuacja "Madison County". Część pierwszą przeczytałam, znalazłam na legimi i teraz zastanawiam się, czy czytać kolejną. Pewnie zdziwię większość, ale książka nienajlepsza. Do połowy owszem, całkiem niezła, od połowy jakaś rozrzewniona, ckliwa, harlekinowata i mało spójna stylistycznie. Wydawać by się mogło, że autorowi zabrakło pomysłu. Na Lubimy Czytać wysokie noty, ja oceniam jako przeciętną. Wrócę do filmu. Ciekawe, czy po latach mnie rozczaruje.\nFotka z LC, czytałam ebooka z taką samą okładką. Jak narzekać to do końca - okładka kiepska.\nAutor: monotema o 11:53 Brak komentarzy:\nPrzyznam, że za czasów słusznie minionych chciałam książkę przeczytać, ale była niedostępna. Powieść za czasów Sienkiewicza budziła kontrowersje, ale jak się okazuje i z władzą PRLu powieści tej też nie było po drodze. Tym razem, jak kogo ochota najdzie, to powieść w nowej odsłonie ukaże się 1 sierpnia. Nic tylko czytać.\nkolejny polski klasyk, ale w bardzo nietypowej dla siebie odsłonie.\nKsiążka ukaże się 1 sierpnia.\nAutor: monotema o 11:58 3 komentarze:\nAutor: monotema o 11:01 2 komentarze:\ndziś chciałabym namówić Was na powrót do przepięknej książki Kraszewskiego – chodzi oczywiście o Starą baśń. To w najpozytywniejszym znaczeniu lektura obowiązkowa dla każdego Polaka i to nie w szkole, tylko dla własnej wiedzy i przyjemności. Prawdziwa „perła literatury polskiej”. Fantastyczne postaci, cudowne opisy, znakomicie splecione mity i legendy.\nObok politycznego drugim wątkiem powieści jest miłosny: Doman, młody kmieć i wojownik, zakochuje się w pięknej Dziwie – córce szanowanego kmiecia Wisza. Ta jednak przeznaczona została do służby bogom, więc odmawia Domanowi, który mimo to postanawia uczynić wszystko, by ją zdobyć. Książka ukaże się 1 sierpnia.\nZapraszam do lektury, a także na fanpage oraz stronę internetową Wydawnictwa MG\nI ja osobiście polecam.\nAutor: monotema o 09:53 3 komentarze:\nOprócz czytania oglądam telewizję, a w zasadzie śpię przy włączonym telewizorze. Wyjątek robię dla programów kulinarnych różnej maści, pewnie dlatego, że sama kiepsko gotuję, a raczej wcale nie gotuję. Napawam się tym, co robią wielcy tego świata, ci wielcy od noża i garnka. Wielu jest tych, których podziwiam, a jednym z nich Anthony Bourdain. Niestety, odszedł. Odszedł z własnej woli, popełnił samobójstwo. Wydawał się być człowiekiem zawsze uśmiechniętym, radosnym, emanującym ciepłem, życzliwym dla ludzi. Słuchał z zainteresowaniem. Może to tyko konwencja programu? Ale nie bardzo chcę w to wierzyć. Autor jednego z artykułów twierdzi, że był arogancki, cyniczny, nie przebierał w słowach. Typ gwiazdy rocka. Może . We mnie budził sympatię i Jego program "Bez rezerwacji" oglądałam chętnie. Nie ma już Anthony'ego Bourdaina. Szkoda.\nAutor: monotema o 12:48 7 komentarzy:\nA konkretnie na FB.\nWiersz Krzysztofa Cezarego Buszmana\nTyle w nas wiary co niemocy\nNadziei - ile rozczarowań\nPozwól nam Panie w dzień powszedni\nPrawdziwie ludzką twarz zachować.\nTyle pokory w nas co pychy\nSłabości tyle co i siły\nWskaż nam dziś Panie drogę prostą\nWśród tych pokrętnych i zawiłych.\nPrzychodzimy stąd dokąd idziemy\nUmęczeni mniej czy też bardziej\nI jedynie to jedno wiemy\nŻe z tej drogi się skrótów nie znajdzie.\nTyle w nas prawdy co obłudy\nUpadków tyle ile wzlotów\nSpraw Panie by na rejs ostatni\nKażdy w godzinie swej był gotów.\nTyle odwagi w nas co strachu\nI klęsk sromotnych co i zwycięstw\nWybaw nas Panie od nas samych\nSkoro nie umie tego życie.\n8 września 2002 Londyn\nA tu więcej - buszman.com\nAutor: monotema o 09:17 2 komentarze:\nAutor: monotema o 10:09 2 komentarze:\nAutor: monotema o 08:30 2 komentarze:\nChyba największe zainteresowanie budzą we mnie książki z wątkiem biograficznym. Niedawno czytałam książkę poświęconą córce Stalina. Nielekko żyło się ludziom wokół tego tyrana. Nikt nie był pewny dnia ani godziny. Najdziwniejsze w tym wszystkim jest to, że Stalin nie oszczędzał też swoich najbliższych. Ciekawam, czym zasłużyli sobie na łaskę, bądź niełaskę nie tylko najbliżsi, ale i ludzie kultury. I oto wydawnictwo MG poleca książkę, którą chętnie przeczytam.\nKwiecień to miesiąc, w którym obchodzimy światowy dzień książki. To chyba też dobry moment, żeby uświadomić sobie, w jakich warunkach przyszło tworzyć artystom w cieniu Stalina.\nPiotr Kitrasiewicz tak właśnie zatytułował swoją najnowszą książkę. Artyści w cieniu Stalina.\nOpowiada w niej o losach czworga wybitnych artystów: Maryny Cwietajewej, Osipa Mandelsztama, Michaiła Bułhakowa i Sergiusza Eisensteina.\nW tryby machiny uruchomionej przez krwawego sowieckiego dyktatora mógł wpaść każdy bez względu na zajmowaną pozycję, pochodzenie, zasługi, osiągnięcia. Ginęli komisarze ludowi, marszałkowie, sekretarze partyjni, inżynierowie, zasłużeni działacze rewolucji, a przede wszystkim masy zwykłych obywateli. Nie byli bezpieczni również artyści, który Stalin cenił szczególnie uważając, iż mają znaczny wpływ na umysły ludzkie, a nawet są „inżynierami dusz”.\nŻyli w sowieckim państwie niczym na stoku czynnego wulkanu, bo nieobliczalny dyktator, kierując się irracjonalnymi podejrzeniami, osobistymi uprzedzeniami lub wiarą w donos, mógł w każdej chwili aresztować, zesłać do łagru lub zamordować. I robił to.\nMógł także, co również się zdarzało, nagradzać, rozsławiać i odznaczać, dawać mieszkania, samochody i dacze, zezwalać na zagraniczne wyjazdy. Jednak czas łaski trwał za zazwyczaj krótko. W kraju rządzonym przez Stalina nikt nie mógł czuć się bezpiecznie.\nKsiążka ukaże się 18.04.2018\nNotka Z wydawnictwa MG\nAutor: monotema o 09:53 1 komentarz:\nA oto zapowiedź pierwszej marcowej premiery Wydawnictwa MG:\n( Tekst Wydawnictwo MG )\nAutor: monotema o 07:39 1 komentarz:\nNic ja tu odkrywczego nie napisałam, ale że Kraszewski płodny był, to fakt ogólnie znany. Uchodzi dziś za pisarza nudnego. Mało kto wpada w entuzjazm słysząc to nazwisko. Znajoma moja swego czasu stwierdziła: A kto tego Kraszewskiego czyta? Chyba tylko emeryci. Sama podchodziłam do powieści Kraszewskiego z oporami. Aż w końcu sięgnęłam po "Starą baśń" - pierwszy tom z cyklu Dzieje Polski. Potem były kolejne tytuły,ale daleko mi jeszcze do końca. Pewnie nie przeczytam, ale jakoś się pnę po schodach historii. Może dawno byłabym w połowie co najmniej, gdyby wszystkie powieści były dostępne, a te dostępne przynajmniej w miarę dobrym stanie. Niestety, mało kto się kwapi, chodzi mi o wydawców, do zadawania się z Kraszewskim i innym pisarzami z lamusa, ale oto na horyzoncie jakiś czas temu pojawiło się światełko. Wydawnictwo MG wydaje debiutantów, ale i lamusowych pisarzy. W tym - Kraszewskiego, którego "Hrabina Cosel" pojawiła się niedawno na rynku księgarskim. Przeczytałam, a jakże. Książka starannie wydana, estetyczna okładka. Przeczytałam z przyjemnością, choć jak większość, znałam dzieje Anny Konstancji Hoym, a to za sprawą filmu Jerzego Antczaka w fantastycznej obsadzie.\nAnna Konstancja na dwór króla Polski i elektora Saksonii zwabiona została podstępem. Mąż Anny, który żonę trzymał z dala od kochliwego króla, daje się wmanewrować w zakład dotyczący urody królewskiej kochanki i Anny. Która z nich piękniejsza? Stawka niebagatelna, więc Hoym wpada w pułapkę. Anna przybywa na dwór, ale nim zostanie królewską metresą, żąda od króla pisemnej deklaracji, że to ona zostanie prawowitą żoną po śmierci królowej. Zapewnienie pisemne otrzymuje, które po latach staje się przyczyną nieszczęścia Anny.\nPrzyznam, że to jedna z lepszych powieści Kraszewskiego z tych, które znam, bo przeczytałam też większość powieści ludowych. Powieść ta, to pierwszy tom Trylogii Saskiej, w której skład wchodzą powieści:\n1. Hrabina Cosel\n3. Z siedmioletniej wojny\nMam nadzieję, że z czasem Wydawnictwo MG pokusi się o wydanie kolejnych części tej trylogii, bo trylogia intrygująca.\nNa koniec dodam tylko, że Wydawnictwo MG obchodzi właśnie okrągły jubileusz - 10lecie istnienia.\nA oto co piszą o swoim jubileuszu:\nPierwsze nasze książki ukazały się w ostatnim kwartale 2007 roku. Dziś chcielibyśmy podziękować wszystkim, którzy przez te lata z nami współpracowali: autorom, tłumaczom, blogerom, drukarzom, dziennikarzom, grafikom, hurtownikom, korektorom, księgarzom i wszystkim innym, których zapomnieliśmy wymienić. No i przede wszystkim czytelnikom!\nWydaliśmy prawie 300 tytułów. Naszym największym bestsellerem jest Zły Leopolda Tyrmanda, ale też Prowincja pełna marzeń Katarzyny Enerlich, Shirley Charlotte Brontë, W stronę Swanna Marcela Prousta, Idiota Fiodora Dostojewskiego, a ostatnio Inteligencja kwiatów i Życie pszczół Maurice’a Maeterlincka.\nMamy nadzieję, że pozostaniecie z nami na kolejne 10 lat!\nAutor: monotema o 11:34 2 komentarze:\nEtykiety: Józef Ignacy Kraszewski, literatura polska, Wydawnictwo MG\nJako że zastój czytelniczy dopadł mnie w poprzednim roku, to wciąż łudziłam się nadzieją, że Nowy Rok wszystko zmieni. Nie zmienił nic, jak zastój był, tak niechęć do czytania nieustającym elementem mojego życia. W stan "nieczytaniapermanentnego" wtrąciła mnie pewna książka, nie napiszę jaka, bo z wydawnictwa, które lubię i poważam. W każdym razie tak mnie zraziła, że litery układane w literaturę albo w "literaturę"zaczęły mnie napawać wstrętem. Szukam na to rady, nie powiem, że nie. Lekiem miały być książki słuchane, które nie zdały egzaminu przy tzw. słuchaniu do poduszki. Usypiają dokumentnie. Dobre są przy wszelkich robotach domowych, zwłaszcza gotowaniu, zmywaniu i tzw. ogarnianiu mieszkania, ale bez użycia odkurzacza i innej warczącej maszyny. W każdym razie audiobookom nie powiedziałam "nie", ale dalej szukałam czegoś, co by mnie uleczyło.\nI eureka! Legimi! Powiecie, że reklama? Niech będzie, ale może nie do końca samo Legimi zadziałało, ale za jego sprawą właśnie czytam. Za przestarzałego samsunga dostałam darmowe trzy miesiące czytania, a takich podarunków się nie odrzuca. Błądząc po Legimi natknęłam się na "Pypcie na języku" Michała Rusinka. Czytam, czytam i śmieję się w głos. Prawda, że denerwują mnie powoli ładujące się strony. Myślałam, że to taki urok mojego sprzętu, ale na innym jest to samo. Mam nadzieję, że ten mankament nie obrzydzi mi ponownie czytania. Więc na koniec: Kto nie czytał Rusinka, a lubi się śmiać, to polecam!\nJeszcze jedno, czytanie Rusinka to naprawdę przyjemność, ale oglądanie okładki nie wzbudza pozytywnych odczuć, choć o wyborze książki zadecydował okładkowy kot. Przyznacie, że okładka paskudna.\nAutor: monotema o 11:39 6 komentarzy:\nEtykiety: Legimi, literatura polska, Michał Rusinek\nAutor: monotema o 20:17 4 komentarze:\nW zasadzie trochę mijam się z prawdą, bo jest to jednak jakieś podsumowanie, a więc krótko: w roku 2017 czytać mi się nie chciało. Ledwo zmęczyłam kilkanaście książek i nawet nie jest mi wstyd z tego powodu. W przeszłości zdarzała mi się już taka niemoc czytelnicza, świat się nie zawalił, choć tak naprawdę dręczyły mnie wyrzuty sumienia. Wszak zakupy czynione były regularnie, a czytanie już mniej. Zawsze chciałam policzyć książki, które czekają cierpliwie na przeczytanie, ale boję się stanąć oko w oko z prawdą, która potwierdzi moje przypuszczenie, że do śmierci tych książek nie przeczytam.\nRzutem na taśmę, bo dokładnie wczoraj, zaliczyłam "Pasję życia" Irvinga Stone'a. Piszę "zaliczyłam" bo tak też było. Słuchałam audiobooka czasem polegując ze słuchawkami w uszach i zdarzyło mi się dwa razy solidnie przysnąć. Obszerne fragmenty uleciały, niestety. Wracać do punktu wyjścia nie chciało mi się, bo swego czasu mocno zainteresowana byłam twórczością impresjonistów. Van Goghiem w szczególności, bo postać tragiczna i barwna, więc fragmentów przespanych mi nie brakowało. Mimo to do książki zapewne wrócę. Tym razem do wersji papierowej, bo autor się postarał. Cała droga twórcza, perypetie miłosne, niebywała więź z bratem Teo, kariera kaznodziei, zauroczenie impresjonizmem, no i tragiczna historia choroby. Nie wiem, jak to się stało, że "Pasji życia" do tej pory nie przeczytałam. Przeoczyłam? Jest to prawdopodobne, bo jeszcze całkiem niedawno informacja o książkach nie była tak powszechna jak dziś. Kto dziś pamięta katalogi kartkowe? Alfabetyczny, tytułowy, przedmiotowy? To w tym ostatnim można było wyszukiwać książki na dany temat, ale rzadko która taki katalog posiadała. Nie tak dawne to czasy.\nChyba się zapędziłam, bo nie o bibliotekach miało tu być. W każdym razie książkę odsłuchałam, bo znów wróciłam do Storytela, który mnie zaskoczył. Po przerwie odnowiłam abonament i okazało się, że zamiast 30 zł zapłaciłam złotówkę. Taki prezent od firmy za powrót. A prezenty, jak każdy, lubię bardzo. Ale o prezentach innym razem.\nData wydania 05.05.2017\nCzas trwania 16 g. 21 min\nI na koniec przypominam o istniejącej na FB Księgarni Bezdomnego Kota, która ma zasilać skarbonkę na leczenie podopiecznych Kętrzyńskiego Towarzystwa Opieki Nad Zwierzętami. Może nie jest to jakiś szał książkowy, ale zawsze coś można znaleźć. Liczymy też na dary książkowe.\nAutor: monotema o 10:41 2 komentarze: