przeszczep flory bakteryjnej - Strona 6 - CU, CD i inne zapalne choroby jelit\nPost autor: Baby » 13 kwie 2014, 15:07\nJoanna-K, VSL#3 jest już do kupienia w sieci aptek DOZ http://www.doz.pl/apteka/s0_0-Szukaj?value=VSL%233\nPost autor: Nibiru » 13 kwie 2014, 17:31\nBaby pisze: Joanna-K, VSL#3 jest już do kupienia w sieci aptek DOZ http://www.doz.pl/apteka/s0_0-Szukaj?value=VSL%233\nNieźle baby a ja ostatnio jechałem po to do Czech, orientujesz się od kiedy jest w Polsce ?\nPost autor: Mamcia » 13 kwie 2014, 18:09\nWeszło na nasz rynek dopiero co, a Dbam o Zdrowie jest pierwszą siecią aptek, gdzie można kupić.\nDotychczas wysyłkowo można było nabyć u dystrybutora firny Pharmabest. oczywiście ta możliwość istnieje nadal http://pharmabest.pl/?action=110&id=1\nPost autor: Joanna-K » 14 kwie 2014, 22:15\nPost autor: Mamcia » 15 kwie 2014, 11:55\nPoniżej odpowiedź przedstawiciela firmy na pytania Joanny-K\nCo do pytań, to postaram się na nie kolejno odpowiedzieć.\nVSL#3 zawiera 8 szczepów bakterii: Streptococcus thermofhilus,\nBifidobacterium longum, Bifidobacterium breve, Bifidobacterium infantis,\nLactobacillus acidophilus, Lactobacillus paracasei, Lactobacillus\ndelbrueckii. Należy podkreślić, że probiotyki cechuje szczepozależność, co\noznacza, że nie wszystkie bakterie fermentacji mlekowej wywołują w\norganizmie człowieka jednakowy efekt zdrowotny, ponadto probiotyki należy\npodawać w odpowiedniej ilości. W przypadku VSL#3 zawartość saszetki czy\nkapsułki jest taka sama jak w przypadku zastosowania ich w badaniach\nGwarantujemy, że jeśli na opakowaniu jest określona ilość, to taka\nrzeczywiście jest w opakowaniu. W jakich proporcjach bakterie zostały\nzmieszane, nie mam takich informacji, ponieważ te dane są zastrzeżone przez\nproducenta. Co do bezpieczeństwa wytwarzania i transportu, gwarantujemy\nżywe liofilizowane bakterie, opakowania są przechowywane w temp. 2-8 st.\nCelcjusza, a pacjentom wysyłamy w termicznych opakowaniach, zresztą mamy\npozytywne opinie osób, które dokonały u nas zakupu. Te same standardy są\noczywiście zachowane w kanale farmaceutycznym, w którym jesteśmy od 3\nOdnośnie kolonizacji, warunkiem wniknięcia do jelita grubego i kolonizacji\nkonkretnego szczepu bakterii jest przejście przez środowisko żołądka, w\nktórym panuje silne zakwaszenie, czyli bakterie muszą być aciodofilne, ale\nteż silne aby przetrwać w tym środowisku, poza tym bardzo ważne jest ich\npowinowactwo adhezyjne do komórek nabłonkowych, czyli zdolność do\nprzylegania do nabłonka.\nChciałam podkreślić, że istotne jest, żeby bakterie były acidofilne, ale\nrównież ważna jest umiejętność adhezji, bo co z tego, że przebrną z żołądka\ndo jelita, jeśli nie potrafią zasiedlić przewodu pokarmowego i są wydalane\nBakterie zawarte w VSL#3, zasiedlają jelita, a na dowód tego chciałam\npowołać się na badanie Venturi A. i wsp. Impact on the composition of the\nfaecal flora by a new probiotic preparation:prelimiary data on maintenance\ntreatment of patients with ulcerative colitis. W tym badaniu stwierdzono,\nże maksymalna kolonizacja jelit następuje w ciągu 20 dni. Ten wysoki poziom\nkolonizacji utrzymuje się przez cały okres przyjmowania probiotyku.\nPonadto chciałam podkreślić,że VSL#3 ma najwięcej badań ze swoim udziałem\n(ponad 130), potwierdzających jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania,\njest rekomendowany przez różne organizacje min. ECCO.\nMam nadzieję,że te informacje były wystarczające i dały odpowiedź na Pani\nPost autor: Nibiru » 15 kwie 2014, 21:14\nDzięki za informacje Mamcia\nPost autor: kalatos » 15 kwie 2014, 22:23\nRozmawiałem na temat tej metody zarówno z dr Tacikowskim jak i z dr Pawlik i okazuje się, że nie jest to do końca bezpieczna metoda, mająca wiele skutków ubocznych. Bardzo rzadko praktykowana w Polsce i EU...\nPost autor: Nibiru » 15 kwie 2014, 23:54\nTo podziel się bardziej szczegółowymi informacjami.\nDlaczego ta metoda jest aż tak niebezpieczna i co oznacza "wiele skutków ubocznych".\nOgólnie kiepski biznes z tym kałem więc nie ma co liczyć, że metoda się rozwinie i będzie powszechnie stosowana.\nJak ktoś kiedyś powiedział "Gdyby g*wno miało jakąś wartość to biedni rodziliby się bez dupy".\nPost autor: kalatos » 16 kwie 2014, 15:10\nNie ciągnąłem tematu...\nPost autor: Jac » 17 kwie 2014, 13:28\nSzkoda, że nie udało się dowiedzieć czegoś o tych skutkach ubocznych.\nZ artykułów na temat zastosowania FMT w USA, nie wynika aby ta metoda charakteryzowała się jakimś ponadprzeciętnym ryzykiem:\nhttp://www.huffingtonpost.com/colleen-r ... 69342.html\nhttp://www.mayoclinic.org/medical-profe ... -cure-rate\nhttp://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/2304 ... t=Abstract\nMożna jedynie znaleźć wzmianki, że metoda musi przejść procedury takie same, jak nowo wprowadzane na rynek leki, które to procedury potwierdzą bezpieczeństwo i skuteczność FMT.\nByć może sceptycyzm względem FMT wynikał z faktu, że w Polsce ta metoda jest po prostu mało znana i zamiast powiedzieć: "niewiele wiemy na temat tej metody", można powiedzieć, że "jest niesprawdzona, niebezpieczna, niesie duże ryzyko dla pacjenta", co w wolnym tłumaczeniu znaczy: "nie zadawaj nam więcej pytań na ten temat"...\nPost autor: Nibiru » 17 kwie 2014, 16:34\nJac pisze: w Polsce ta metoda jest po prostu mało znana i zamiast powiedzieć: "niewiele wiemy na temat tej metody", można powiedzieć, że "jest niesprawdzona, niebezpieczna, niesie duże ryzyko dla pacjenta", co w wolnym tłumaczeniu znaczy: "nie zadawaj nam więcej pytań na ten temat"...\nDobrze mówisz. Pewnie to miał na myśli lekarz tylko owinął w bawełnę.\nPost autor: Joanna-K » 19 kwie 2014, 23:23\nkalatos pisze: Rozmawiałem na temat tej metody zarówno z dr Tacikowskim jak i z dr Pawlik i okazuje się, że nie jest to do końca bezpieczna metoda, mająca wiele skutków ubocznych. Bardzo rzadko praktykowana w Polsce i EU...\nw nawiązaniu do Twojej powyższej wypowiedzi chciałabym poddać publicznej dyskusji moje refleksje z porównania "złotego standardu" farmaceutycznego i terapii fekalnej/bakterioterapii:\n1. farmaceutyki z apteki przeszły badania kliniczne niezbędne do oficjalnego zatwierdzenia ich jako leków, mają wiele możliwych objawach niepożądanych i w perspektywie długiego, regularnego stosowania degradują organizm.\nprzewrotnie być może uważam, że właśnie oficjalny standard leczenia CU to "nie do końca bezpieczna metoda, mająca wiele skutków ubocznych"\n2. terapia fekalna i bakterioterapia\nprzeszły zbyt mało badań klinicznych, niezbędnych do oficjalnego zatwierdzenia ich jako leków, dają o wiele lepsze efekty finalne leczenia (np. w rzekomobłoniastym zapaleniu jelita grubego: terapia fekalna vs. wankomycyna) lub porównywalne z oficjalnymi lekami (np. w colitis ulcerosa: mutaflor vs. mesalazyna). ryzyko stosowania jest bliżej nieokreślone, bo brak wystarczającej liczby badań klinicznych.\nmożliwe działania niepożądane i powikłania? moim zdaniem przede wszystkim związane z samą techniką podania (nadkażenie bądź w przypadku bakterioterapii fekalnej - kał od nosiciela patogenów) oraz podaniem wbrew zaleceniom osobie z grupy ryzyka (m. in. z deficytem odporności).\ndoniesienia o przypadkach zakażeń i powikłań po bakterioterapii dotyczą przede wszystkim osób z niedoborem odporności, które z założenia nie powinny otrzymywać takiej formy leczenia.\nKAŻDA bakteria (niezależnie, czy "dobra", czy "zła"), może teoretycznie spowodować zakażenie, jeśli pojawi się i namnoży w niewłaściwym miejscu w naszym ciele, kontekście (np. w trakcie immunosupresji) lub czasie (flora jelitowa noworodka vs. starca). "dobroć" czy "szkodliwość" bakterii jest w dużym stopniu względna. Przykład: z badań na królikach wynika, że ewidentny patogen, jakim jest przecinkowiec cholery wywołuje zakażenie pokarmowe u królików ALBO NIE, w zależności od kompozycji jakościowej i ilościowej ich flory jelitowej.\nstaram się na bieżąco śledzić ten temat chłodnym okiem w anglojęzycznej dyskusji naukowej. moje wnioski są takie, że warto rozważyć bakterioterapię jako alternatywę lub przynajmniej uzupełnienie terapii lekowej.\nmi jest trudno zachować obiektywizm, bo jakiś czas temu miałam wlewkę bakteryjną i w jej efekcie (przy braku stosowania innych leków) stopniowo wychodzę z zaostrzenia (konkretnie biegunki z krwią, której towarzyszyła wysoka gorączka i osłabienie z utraty krwi). w zeszły wtorek miałam kontrolną rektoskopię - lekarz powiedział, że wlewka daje pożądany efekt, bo zagoiły mi się rany w jelicie, a stan zapalny ustępuje.\nlekarz co prawda powiedział, że po sterydach jelito wygoiłoby się trochę szybciej, ale - jak wszyscy wiemy - regularne stosowanie leków będących "złotym standardem" zrujnuje mój organizm, co zresztą już się w odczuwalnym stopniu dokonało.\nPost autor: Mamcia » 20 kwie 2014, 19:05\nJoanna-K a te wlewki to miałeś we Wrocławiu, czy poza granicami kraju. Główny problem polega na tym, aby dawca był rzeczywiście zdrowy, a jego flora bakteryjna nie miala patogennych szczepów, które ( i tu można zacytować Joannę-K).\nMoim zdaniem jest to terapia sięgająca do przyczyn i bardzo liczę na jej rozwój.\nPost autor: Joanna-K » 21 kwie 2014, 16:16\nMamcia pisze: Joanna-K a te wlewki to miałeś we Wrocławiu, czy poza granicami kraju. Główny problem polega na tym, aby dawca był rzeczywiście zdrowy, a jego flora bakteryjna nie miała patogennych szczepów, które ( i tu można zacytować Joannę-K).\nwlewkę miałam zrobioną w Legnicy. Myślę, że nie powinnam tutaj pisać nazwiska lekarza, aby nie wyglądało to na kryptoreklamę. W obliczu kolejnego nawrotu CU, leczonego zgodnie ze "złotym standardem" poprosiłam pana doktora o przedstawienie alternatywy leczenia. Pan doktor przedstawił mi możliwość zastosowania nowatorskiej metody, jaką jest bakterioterapia. Gdyby ktoś był zainteresowany, mogę dać namiar na pana doktora na priv.\nRejestracja: 13 cze 2014, 08:19\nPost autor: ania0079 » 13 cze 2014, 08:29\nCzy możesz na priva napisać jak przebiegała wlekwa dojelitowa i jaki przyniosła efekt?


Festyn z okazji Dnia Rodzicielstwa Zastępczego – Gorzowskie Centrum Pomocy Rodzinie\nW dniu 16 czerwca 2019 r. na gorzowskim polu golfowym „Zawarcie” odbył się Festyn z okazji Dnia Rodzicielstwa Zastępczego.\nPo raz pierwszy nie był on połączony z biegiem co, jak słusznie zauważyła poseł na Sejm RP Krystyna Sibińska, byłoby wysoce ryzykowne biorąc pod uwagę temperaturę +30°C.\nDyrektor GCPR po oficjalnym powitaniu zaproszonych gości, m.in. posła na Sejm RP Krystyny Sibińskiej, zastępcy Prezydenta Miasta Gorzowa Wielkopolskiego ds. Społecznych Małgorzaty Domagały, Dyrektora Wydziału Polityki Społeczej LUW Grażyny Jelskiej, przewodniczącej Komisji Spraw Społecznych Rady Miasta Gorzowa Grażyny Wojciechowskiej oraz gorzowskich radnych, złożyła najserdeczniejsze podziękowania wszystkim sponsorom oraz osobom indywidualnym, bez których ten Festyn nie byłby możliwy. Zastępca Dyrektora Gorzowskiego Centrum, Beata Szenwald, podziękowała pracownikom Zespołu ds. pieczy zastępczej za ich wielkie serce, oddanie i czas włożony w organizację Festynu.\nPo brawach nadszedł czas na to na co czekały – na zabawę i nagrody z loterii. Dzieci dostawały karteczkę z zadaniami do wypełnienia, po odebraniu wszystkich podpisów brały udział w losowaniu atrakcyjnych nagród, które rozeszły się w oka mgnieniu. Poza tym na dzieci czekał zamek dmuchany, ogromne bańki mydlane, słodki poczęstunek, wata cukrowa i malowanie buziek. Zostali także nagrodzeni laureaci konkursu plastycznego pn. Ulubiony bohater z bajki lub książki. Niektórzy zwycięscy byli mniejsi od kartonów z nagrodami 🙂 Niektórzy z uczestników po raz pierwszy mieli okazję być na prawdziwym polu golfowym i grać w golfa, a przy tak sprzyjającej pogodzie i atmosferze to była sama przyjemność.\nJeszcze raz dziękujemy wszystkim ofiarodawcom, którzy przyczynili się do tak wspaniałego festynu. A gorzowskim rodzinom zastępczym gratulujemy wielkich serc otwartych na dobro dzieci i do zobaczenia za rok!


Serwis ogumienia - lista firm w woj. mazowieckie | Panorama Firm\nWyniki dla frazy: serwis ogumienia w lokalizacji mazowieckie - 381 firm.\n...Dysponujemy ponad 20-letnim doświadczeniem na rynku oponiarskim. Tak długa obecność na rynku wyposażyła nas w szczegółową wiedzę na temat specyfiki branży i technologii. Nieustannie poszerzamy zakres naszych kompetencji, biorąc udział w szkoleniach i targach. Posiadamy rozbudowany park maszynowy. Świadczymy kompleksowe usługi od serwisu i napraw...\n...Firma Max świadczy usługi w zakresie wulkanizacji. Zajmuje się serwisem opon w samochodach osobowych oraz dostawczych. W ofercie znajdą Państwo takie usługi jak: - wymiana opon, - wyważanie kół, - pompowanie azotem. Ponadto firma Max oferuje kierowcom sezonowe przechowywanie opon i kół w swoim depozycie. Bogato wyposażony warsztat...\n...Auto Serwis Mariusza Ołdak prowadzi już ośmioletnią działalnością. Dzięki wieloletniemu doświadczeniu firma świadczy szeroki zakres usług w postaci serwisowania aut. Zatrudnieni pracownicy to wykwalifikowani fachowcy, którzy dzięki swojej dużej wiedzy branżowej zapewniają rzetelne naprawy realizowane zawsze na czas. Mechanicy przeprowadzają pełn...\n...Firma Orzech powstała w 1995 roku. Właścicielem działalności jest Wojciech Orzechowski...\n...Przedsiębiorstwie Reifen działamy już od dwóch i pół dekady. Cieszymy się uznaniem oraz dobrą opinią. Sukcesywnie prowadzimy serwis wulkanizacji. Bogate doświadczenie oraz profesjonalne podejście do klienta wyróżnia nas na tle konkurencji. Zatrudniamy jedynie specjalistów w dziedzinie motoryzacji. Pracujemy na najlepszych urządzeniach...\n...Białołęka Service jesteśmy nieautoryzowanym serwisem...


Ikos Dassia Resort, Grecja | In Style Travel\nGrecja Ikos Dassia Resort\nWyrafinowany adres łączy śródziemnomorski styl i grecką gościnność w najlepszym wydaniu pobytów All Inclusive. Udogodnienia hotelu i doświadczenia kulinarne pobudzają zmysły, a bajeczne widoki w zatoce Dassia podkreślają naturalne piękno wiecznie zielonych Wysp Jońskich.\nJasne, przestronne pokoje i apartamenty dysponują zielonymi ogrodami lub prywatnymi balkonami z widokiem na Morze Jońskie (niektóre oferują własny basen), bezpłatnym mini-barem i całodobową restauracją. Naszym Gościom polecamy szczególnie zakwaterowanie w sektorze Deluxe ze względu na uprzywilejowane usługi, tzn. dostęp do basenu strefy Deluxe i prestiżowej części serwisu plażowego, atencja dedykowanego lokaja, większe kosmetyki, szampan, szersze wyposażenie mini baru, masaż karku i pleców, wyższa jakość serwisu na plaży i przy basenie, filmy dla dzieci i playstation (na prośbę). Kategorie podstawowe dedykowane parom zaczynają się od 25m2 - Double Room, Superior Double Room. Następnie mniejsze apartamenty z dodatkową przestrzenią dzienną typu Junior Suite (35-37m2), apartamenty z jedną sypialnią z basenem lub bez (50m2), z 2 sypialniami i prywatnym basenem(85-120m2) oraz willa z 3 sypialniami i prywatnym basenem (170m2).\nW samym hotelu znajduje się aż 7 restauracji, z których 6 nadzorowanych jest przez szefów wyróżnionych gwiazdką Michelin, a koncept Dine Out zapewnia możliwość skorzystania ze świetnych lokalnych restauracji w ramach pakietu All Inclusive. Restauracje Ouzo, Kerkrya oraz Ergon Deli oferują wyśmienitą kuchnię grecką w wielu odsłonach - tradycyjnej, współczesnej i z akcentami kuchni międzynarodowej. Włoska restauracja Fresco nagrodzonego gwiazdką Michelin szefa kuchni Ettore Botrini oferuje wybór klasycznych potraw i innowacyjnych produktów stworzonych przy użyciu najlepszych mięs, owoców morza i najświeższych produktów na rynku. Anaya oferuje kuchnię orientalną prosto z Chin, Tajlandii i Indii. Provence to elegancka francuska restauracja. Ofertę kulinarną uzupełnia Flavours - śródziemnomorska restauracja bufetowa nie wymagająca rezerwacji - oraz aż 11 barów, w których przygotowywane są koktajle przez wielokrotnie nagradzanych miksologów.\nPlaża o długości 650 metrów, siedem basenów z podgrzewaną wodą, w tym dwa tylko dla osób dorosłych, SPA luksusowej marki Anne Semonin, korty tenisowe, codzienne spływy kajakowe, rowery wodne i spacerowanie po plaży. Wszyscy Goście hotelu mogą bezpłatnie wynająć Mini Coopera do odkrywania uroków wspaniałej wyspy na 1 dzień podczas pobytu (wymagana rezerwacja z wyprzedzeniem) i ściągnąć aplikację Local Discovery wskazującą największe atrakcje Korfu. Dzieci w wieku 4-12 lat mogą korzystać z kids club otwartego 7 dni w tygodniu (3 sesje dziennie) oraz za dopłatą z akademii piłki nożnej dla różnych grup wiekowych. Młodsze dzieci (w wieku już od 4 miesięcy do 3 lat) korzystają z kids club za dopłatą. Dla nastolatków w wieku 13-17 lat w szczycie sezonu (lipiec i sierpień) przygotowano zajęcia w teens club.\nStrefy Deluxe Collection dedykowane dla najbardziej wymagających Gości.\nWymarzona lokalizacja do odkrywania różnych uroków Korfu. Hotel położony jest północno-wschodnim wybrzeżu wyspy, na terenie o powierzchni 25 akrów w przepięknej zatoce Dassia. Urocza kryjówka z delikatnym, zakrzywionym pasmem piasku z przodu i pachnącymi sosnami i drzewami oliwnymi za plecami. Lotnisko i stolica, której stare miasto wpisane zostało na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO i pozostaje niesamowitym przykładem wenecjańskiej architektury, są oddalone jedynie o 15 min jazdy, urocze plaże i bary Paleokastrits - 20 min, słynny kanał miłości w Sidari - 45 min.\nOdkryj Wielkie Ateny - kolebkę demokracji i cywilizacji, wymarzone miejsce, aby zanurzyć się w świecie mitologii, pięknie zachowanych świątyń i wspaniałych muzeów. Udaj się do obszernych ruin Delphi, znanej jako pępek starożytnego świata i czczonego miejsca przez starożytnych Greków, gdzie przepowiadano wojny i katastrofy naturalne! Smakuj prostej, a tak charakterystycznej ...\nZarezerwuj magiczne doświadczenie, dzięki któremu odkryjesz Jońskie piękno bez pośpiechu i tłumów turystów. Wykorzystaj pobyt na Korfu, by poznać regionalne produkty, tradycyjne techniki stosowane przez ludzkość od tysięcy lat i stworzyć własne organiczne produkty. Podziwiaj olśniewające skarby wyspy z uprzywilejowanej perspektywy - ciesząc się hipnotyzującym rejsem na pokładzie luksusowej łodzi ...


Dziwne nazwy hiszpańskich potraw – Kursy hiszpańskiego w Hiszpanii :: Nauka hiszpańskiego w Hiszpania Maladze\nDziwne nazwy hiszpańskich potraw\nKto powiedział że nazwy dań mają być nudne? Stare ciuchy, zgniły garnek, Muzułmanie i Chrześcijanie… możecie nie wierzyć ale właśnie takie nazwy mają w hiszpańskim niektóre potrawy! Może brzmią one dziwnie i niezbyt zachęcająco ale są przepyszne i bardzo często goszczą na hiszpańskich i latynoamerykańskich stołach.\nIstnieje wiele wariantów tego dania. Jest ono popularne, między innymi, na Kubie, w Kolumbii, Wenezueli i Hiszpanii. W krajach latynoamerykańskich do przygotowania ropa vieja używa się mięsa wołowego, które gotuje się, z ziołami i przyprawami, aż do rozpadnięcia się na włókna. Można też spotkać się z mięsem krojonym po ugotowaniu. Na Kubie danie to podaje się z ryżem, czarną fasolą, smażonymi bananami, a w Kolumbii z tzw. arepas. W Hiszpanii ropa vieja znana jest pod bardziej apetyczną nazwą, jaką jest carne mechada, a do jej przygotowania używa się rozdrobnionego mięsa wieprzowego, ziemniaków i cierorki. Może nawet trochę przypomina stare ciuchy, ale jest naprawdę smaczne!\nZgniły garnek? Serio? Niestety tak. Olla podrida to bardzo popularne danie w hiszpańskiej kuchni. Jest to bardzo sycąca jednogarnkowa potrawa, przez co jest gotowana zwykle jesienią i zimą. Jej głównymi składniakami są: czerwona fasola, kaszanka, chorizo i inne mięsa. Ale dlaczego właściwie ma taką niewdzięczną nazwę? Uważa się że pierwotną nazwą była olla poderida. Mogło to oznaczać, że tylko osoby o większej władzy mogły pozwolić sobie na delektowanie się tym daniem lub to, że dawało ono dużo siły dzięki swoim sycącym składnikom. Dawna nazwa chyba brzmiała lepiej!\nTo popularne na Wyspach Kanaryjskich czy na Kubie danie ma równie ciekawą nazwę. Symbolizuje ono Muzułmanów (czerwona fasola) i Chrześcijan (ryż), którzy żyli razem na Półwyspie Iberyjskim przez osiem wieków. Łączenie fasoli z ryżem popularne jest na całych Karaibach i znane jest także pod nazwami takimi jak: los moros, el moro, el congrí czy el arroz moro.\nZnacie jakieś hiszpańskie potrawy które mają równie ciekawe nazwy ? 😉\nAby poznać więcej ciekawostek z języka hiszpańskiego zapraszamy na nasze kursy hiszpańskiego w Maladze.


Kierunek finanse i bankowość na topie| Biznes, Finanse, Ekonomia\nCoraz więcej polskich uczelni uruchamia kierunki studiów z zakresu finansów i bankowości. Jest to odpowiedź polskich szkół na widoczne coraz większe zainteresowanie właśnie tymi kierunkami ze strony polskich absolwentów szkół średnich. Najczęściej nowe kierunki uruchamiane są oczywiście na uczelniach ekonomicznych. Popyt na studia w zakresie finansów i bankowości ma tendencję wzrostową już od dobrych kilku lat. Przyczyn tego stanu rzeczy należy upatrywać w coraz większym popycie na pracowników tych specjalności ze strony instytucji finansowych takich jak banki, instytucje ubezpieczeniowe, domy maklerskie a nawet wszelkiej maści agendy rządowe. Wszystko wskazuje na to, że jest to rzeczywiście kierunek przyszłościowy o ile kryzys gospodarczy nie zachwieje podstawami funkcjonowania instytucji finansowych. Póki co jednak nie widać takiego zagrożenia i uczelnie oferujące ten kierunek kształcenia są bardzo oblegane. Finanse i bankowość są jednym z najchętniej wybieranych kierunków na polskich uczelniach. Liczba chętnych na jedno miejsce niejednokrotnie przekracza kilka osób. Dla tych osób, które nie załapią się na teoretycznie bezpłatne studia na uczelniach państwowych czeka wiele miejsc na uczelniach prywatnych.


historycy.org -> Słowiańskie style fryzur/uczesania\nSłowiańskie style fryzur/uczesania, Łaszczówka, podgolony łeb, wąsy,osełedec\nOprócz tego jeszcze 2 zdjęcia: bardzo ciekawe zdjęcie ze Starej Ładogi, X w. Podgolenie to nie jest, więc co? Kapelusz? A może to jakaś kitka?\nTo może być jakiś niesłowiański patent, Stara Ładoga to jeden z ośrodków wareskich.\nNie wiem w ogóle co to.\nChłop z harfą na oko. Gęślarz to się chyba zwało.\nNr użytkownika: 97.641\nQUOTE(kmat @ 1/05/2016, 22:16)\nZnaczy, wiem, że muzyk, ale mi tu raczej chodzi, że nie był łaskaw podać żadnych danych: miejsce, czas, datowanie itd.\nOdgrzewamy kotlety, panowie. Oto co znalazłem w rosyjskim internecie: http://www.hfashion.ru/?page_id=76\nW załączniku jest robocza transkrypcja na łacinkę. Daty i źródła leżą co prawda, ale wreszcie coś u Rosjan co brzmi trochę konkretniej i nie jest jedynie wspominaniem wareskiego Światosława. Wynika z tego, że w średniowieczu Rusini strzygli się zarówno "na miseczkę", jak i na pewną fryzurę zwaną "po polsku". Do Ukraińców "na miseczkę"(ukr. pid makitru) przyszło dopiero później, być może, że z Zachodu(to ostatnie moje). Od Ukraińców wzięli Rosjanie. Według artykułu podgalanie karku i uszu upadło dopiero z nastaniem Odrodzenia.\nNa forum używamy standardowych nazw narodowości, a nie form uznanych za np. określenia lekceważące, czyli jeśli ruskie, to co najwyżej pierogi, sz. II.\nTen post był edytowany przez szapur II: 6/08/2016, 19:49\nRu_.rtf ( 12.98k ) Liczba pobrań: 89\nChyba to co znalazłem można by już uznać za definitywny dowód, że na terenach połabskich podgolone fryzury noszono. Natknąłem się na niemiecki tzw. "Sachsenspiegel", czyli Zwierciadło Saskie, powstałe w latach 1220-1235. Co ciekawe Słowianie połabscy, są tam zawsze pokazywani z charakterystycznymi "owijkami" wokół stóp(nie wiem jak to nazwać) i krótkimi fryzurami, które wyglądają na wyraźnie podgolone, zwł. w pierwszym przykładzie - łatwo także zauważyć, że u Sasów są wyraźnie rysowane o wiele bujniejsze włosy. Nie wiem dokładnie ile jest tych przedstawień Słowian, ale proszę oto przykłady:\nDo pierwszego zdjęcia znalazłem opis: "Der Slawe (links) zeigt durch seine Gebärdensprache, daß er der deutschen Sprache nicht mächtig ist. Er ist durch die Wadenwicklung und den kürzeren Haarschnitt gekennzeichnet. Quelle: Der Sachsenspiegel. Bilder aus der Heidelberger"\nTu dwa linki, z niemieckimi opisami: http://www.brandenburg1260.de/die_mark_brandenburg.html http://www.brandenburg1260.de/sachsenspiegel.html\nNr użytkownika: 88.514\nStopień akademicki: magister filozofii\n"Miał on cztery głowy i tyle samo szyj, z których dwie zwrócone były do przodu, a dwie do tyłu; tak samo z tych dwu głów zwróconych do przodu, jak i tych dwu zwróconych do tyłu, jedna patrzyła w prawo, a druga w lewo. Ogolona broda i przystrzyżone włosy wskazywały, że artysta, który wyrzeźbił posąg, miał na względzie zwyczaj, jaki panował pomiędzy Rugianami"\nSamo słowo przystrzyżone nie określa długości podciętych włosów, nie jest nigdzie uwypuklone iż są przystrzyżone ponad uszami, równie dobrze mogą zakrywać uszy jak i sięgać brody, w przeciwieństwie do długich włosów kapłanów, sięgających najpewniej ramion. I to tak na chłopski rozum mi się rzuciło. Po za tym ani Mieszko ani Chrobry ani nawet Krzywousty nie są przedstawiani jako mężczyźni w krótkich włosach, na zachowanych przedstawieniach widnieją długie włosy. Jeśli natomiast chodzi o przedstawienia bóstw połabskich, to ja osobiście widzę tam łyse głowy, jak Jarowit z Wolgastu - tzw. Jarowit Stein z kościoła w Wolgaście. Przedstawienie Jarowita przypomina trochę sakralne rysunki znane z malowideł Aborygenów czy Indian Ameryki Północnej, widać też charakterystyczny wygląd czaszki i oczu, odróżniający bóstwo od człowieka, dlatego nie doszukiwałbym się w tych przedstawieniach podgolonych fryzur, przyznacie panowie że to dość duża nadinterpretacja z waszej trony. Natknąłem się kiedyś na ciekawy dokument papieski odnoszący siĘ do Polaków po reakcji pogańskiej. Papież w nim nakłada na naszych rodaków obowiązek ściślejszego, bardziej gorliwego postu(ma to być kara za owe odstępstwo od wiary) oraz nakaz golenia bród i ścinania na krótko włosów, by nosili się jak chrześcijanie a nie jak poganie. Co z tego wynika? Ano, że poganie nosili długie włosy i zapuszczali brody.\nPoza tym jest jeszcze Podhale. Obejrzyjcie sobie stare, czarno-białe zdjęcia górali Mężczyzna miał zwyczaj długie włosy, a to chyba Słowianie byli?\n"Corocznie płacić będą Polacy kurii papieskiej zwyczajny pieniądz od każdej głowy, wyłączając głowy szlacheckie, nie będą zapuszczać włosów na głowie i brodzie, zwyczajem barbarzyńskim, ale będą je starannie postrzygać. Wielkiego Postu przestrzegać o trzy tygodnie dłużej niż w innych krajach (…), wiecznie też będą obowiązani, aby w Bogu i w Wierze Chrześcijańskiej wdzięczniejszymi i gorliwszymi byli”.\nTak brzmi zarządzenie papiestwa skierowane do Polaków jako kara za podniesienie ręki na kościół. Interesuje nas fragment: "nie będą zapuszczać włosów na głowie i brodzie, zwyczajem barbarzyńskim, ale będą je starannie postrzygać" . Zatem oczywistym jest fakt iż pogańscy Słowianie nosili długie włosy i zapuszczali brody, natomiast chrześcijańscy neofici musieli brody golić i włosy na krótko strzyc. Wcześniej przytoczyliście koledzy przykład że za czasów wojen Polsko - krzyżackich, polscy szlachcice mieli się powoływać na swoją fryzurę, która to z dawien dawna miała być nada polakom przez papieża. W sumie to te dwie historie się pokrywają, logicznie myśląc.\n"wszyscy oni rozumieją się wzajemnie i są do siebie podobni w wielu sprawach dotyczących języka i obyczajów, różnią się zaś pod względem obrządku, – Wszyscy też oni przeważnie strzygą włosy, wyjąwszy Ruś i tych którzy żyją zmieszani z Niemcami i łacinnikami."\nWynika z tego że Połabianie i Rusini różnią się pod względem fryzury od Polaków, czyli zapuszczają włosy. Przedstawione saskie ryciny przez kolegę na tym forum pochodzą z połowy 13 wieku, a więc sto lat po zniszczeniu ostatniej pogańskiej świątyni. Wiadomo, ze Słowianie pod rządami Sasów byli obywatelami drugiej kategorii, więc nic dziwnego, że przedstawiano na nich Połabianina jako krótko ostrzyżonego. Nawet u Sasów długie włosy mogli nosić tylko możni i władcy, plebs nie zapuszczał włosów.\n"Oprócz tego, w pewnym saskim manifeście z 1108 roku, wzywającym do krucjaty przeciw słowiańskim poganom, wspomina się, jako jedną ze zbrodni Słowian, o krwawym zwyczaju skalpowania głów chrześcijan i przebieraniu się w te skóry w celu udawania ich podczas napaści"\nTen fragment także niczego nie dowodzi. Równie dobrze jak o długość mogło chodzić o kolor włosów. Helmold np. w opisie Ranów, stwierdził fakt iż mają oni ciemne włosy i orle nosy, o długości włosów nic nie pisał niestety\nPoza wzmianką duńskiego kronikarza nie mamy ani jednego więcej przekazu na temat fryzur męskich u pogańskich Słowian na Połabszczyźnie. Gdyby uczesaniem tak bardzo różnili się od Sasów, Duńczyków, Franków, z pewnością któryś z kronikarzy by to wyłuszczył Co do Słowian, którzy dzielili się na wiele konkurencyjnych wobec siebie związków plemiennych, mogli się oni także wyróżniać fryzurami, podobnie jak Germanie czy Indianie Amazońscy(jedno z żyjących dzisiaj plemion obcina się na garnek powyżej uszu) Być może jest to też różnica pomiędzy poganinem a chrześcijaninem, kościół zawsze potępiał długie fryzury u mężczyzn.\nReasumując: Twierdzenie iż wszyscy Słowianie - zajmujący połowę Europy - od czasów najdawniejszych po późne średniowiecze strzygli się ponad uszy jest historycznym fantazjowaniem. Coraz bliżej historykom do filozofów, byle przepchać swą teorię i zaistnieć w środowisku naukowym.\np.s - dodam coś od siebie, figurka wczesnośredniowieczna przedstawiająca długowłosego Słowianina\nJeszcze jeden interesujący fakt na temat Słowiańskich fryzur odnalazłem. Saksoński misjonarz\nBrunon z Kwerfurtu, opisujący realia Polski na przełomie X i XI wieku, przytacza słowa żalu braci męczenników\nBenedykta i Jana, którzy:\n„w zbytecznym pocie czoła nauczyli się języka słowiańskiego, aby nieznani poganie łatwiej\nmogli dostąpić zbawienia. Odłożywszy brzytwę pofolgowali sobie zapuszczając brody (...) w przekonaniu, że\ngdy lud pogański zobaczy, iż nie odbiega od jego obyczaju\nten, którego uważać będzie za towarzysza..."\nKomentarz myślę że zbędny\ndzięki za udział w dyskusji, jednak widać, że albo przeczytałeś dyskusję baardzo oględnie, albo pominąłeś wątki, które są dla ciebie przyciężkie, nie wiem. Co do Podhala, to zważ, że długie warkocze występujące u Słowaków pochodzą z tego co wiem od Madziarów. W ogóle "stare zdjęcia górali" trochę odbiegają od okresu o którym mówimy i można by mu łatwo przeciwstawić inne przykłady z bardziej wspł. Słowiańszczyzny.\nCo do Połabia, i twojej argumentacji, to wygląda trochę jakbyś pominął całą dyskusję nt. słowa "attonsi" i tak dalej. Zresztą jest też napisane o brodach w cytacie z kapłanami, zatem zapuszczanie bród przez Słowian wcale nie jest tak oczywiste. Ciekaw jestem jakie przedstawienia Mieszka czy Chrobrego masz na myśli. Co do dokumentu papieskiego - to faktycznie ciekawe, to samo mówił Piotr z Kobylina i Henryk Buchwald w 1422 r. ale obok podgolonych fryzur były wymienione także chusty. Jednak lepiej, żebyś mi wskazał z kiedy i skąd pochodzi ten cytat - bo w sumie mógł być to cytat z np. XIII wieku.\nCo do źródeł połabskich - ciekawi mnie to co napisałeś o zapuszczaniu włosów przez plebs. Jakieś źródła? Przydałaby się też wzmianka, że Połabianie mają nakaz podstrzygania sobie włosów - na żadnym z tych przedstawień nie widać aby włosy im spadały poniżej uszu(a nawet widać, że są wyżej, szkoda, że nie ma lepszej jakości), inaczej niż u wszystkich innych postaci przedstawionych na rysunkach. Masz tam przedstawicieli wszystkich warstw społecznych i różnych grup etnicznych - u wszystkich włosy wyraźnie opadają na kark. W resztę Twojej argumentacji o Połabianach nie będę za bardzo się wgłębiał, bo to zdanie "ani jednego więcej przekazu na temat fryzur męskich u pogańskich Słowian na Połabszczyźnie." dało mi do myślenia jak wiele z tego co napisałem, pominąłeś. Tak samo zdanie: " Twierdzenie iż wszyscy Słowianie - zajmujący połowę Europy(...)" jest dość śmiałe, bo nie przypominam sobie, abym napisał, że tak faktycznie było, pewność wysuwałem raczej przy Połabiu i mniej więcej terenach zachodniej Słowiańszczyzny.\nTej jednej figurce, którą pokazałeś, przydałaby się data pochodzenia, miejsce znalezienia czy muzeum w którym jest - wydaje mi się, że już się na to natknąłem kiedyś w internecie i nie była ona opisywana jako rzecz pochodzenia słowiańskiego. Co do rosyjskich opisów podchodzę bardzo ostrożnie, gdyż mam wrażenie, że łatwo tam o tak zwane "turbosłowiaństwo". Cytat Brunona z Kwerfurtu mówi tylko o brodach, zresztą, gdyby się uprzeć, to zapuszczanie brody mogło być zależne od wieku i statusu społecznego(np. mogli to zrobić aby podkreślić swój stan duchowny). Wzmianka o brodach jest także u tego Araba co opisywał łaźnie u Słowian(zapomniałem teraz imienia, sorry), ale z tego względu jej nie przytaczałem.\nA tu informacje stare ale jare:\nFajne rozważania, czytałem jego pierwszą część.\nJuż przedtem przeczesywałem, albo próbowałem przeczesywać południowosłowiański internet pod kątem tych bałkańskich warkoczy.\nO perčinie czy čumbasie najbardziej rozpisują się Bułgarzy i Serbowie, było to u nich powszechne jeszcze w XIX wieku, zaniknęło chyba pod jego koniec. Niederle jednak chyba nie zorientował się, że perčin czy też čumbas to warkocz, ale różnica między nim a fryzurą górali słowackich jest ta, że\nperčin jest podgolony tak jak czupryna. Przy czym są różne wariacje, bo może być nawet cała zgolona głowa z samym warkoczem albo coś na wzór osełedca. Dlatego Bułgarzy wysuwają teorie, że Kozacy zaporoscy przejęli zwyczaj osełedca od nich właśnie. Uzupełniłem zresztą o te informacje artykuł na WIkipedii, tam są też odnośniki do różnych bałkańskich artykułów https://en.wikipedia.org/wiki/Polish_halfshaven_head Macie tu też zdjęcie, podobno z XIX wieku z wioski bałkańskiej, trzeba by określić skąd ten strój.\nPrzytoczone przeze mnie wcześniej zdjęcie dotyczy Antów, żyjących na terenie Bizancjum we wczesnym średniowieczu. Trochę informacji na temat tej figurki jest na stronach rosyjskojęzycznych, ja niestety nie znam rosyjskiego. Jak co to wklejam link:\nMamy tez późniejsze przedstawienie u naszych południowych sąsiadów:\nSokolnik z Moraw -IX wiek - widać wyraźnie długie włosy opadające na ramiona.\nRzeźba z Jankowa, Polska - widać podstrzyżone (podgolone) włosy do wysokości ciemienia z przodu głowy i długie włosy opadające na kark z tyłu głowy. Dopatruję się tu także brody i wąsów. Jestem przekonany, że o takiej właśnie fryzurze wśród Ranów mówił Sakso. W sumie podobną fryzurę pokazali o dziwo w serialu Wikingowie, tylko bez tego długiego końskiego warkocza jaki miał Ragnar\nRzeźba z Altfriesack przytoczona w tej dyskusji wcześniej. Ja tu się wyraźnie dopatruje tej samej fryzury co Głowa z Jankowa. Z przodu włosy podgolone, linia ciągnie się do uszu, później już jej brak, i mamy długie włosy opadające na kark. Przyjrzyjcie się uważnie, nie ma linii dookoła głowy, tylko urywa się ona w połowie jej długości. Zatem nie fryzura w mnicha, tylko klasyka gatunku, krótko z przodu, długo z tyłu\nJeśli chodzi natomiast o cytat:\nFragment ten pochodzi z bulli wydanej przez Papieża Benedykta VIII (a więc XI wiek). Co do fryzur dziewiętnastowiecznych chłopów (włosy sięgają na ogół do ramion, widać na starych zdjęciach czarno - białych) to może rzeczywiście i zbyt późny przykład by posiłkować się nim w dyskusji.\nGeneralnie w innych rzeźbach połabskich to dopatrywałbym się raczej nakrycia głowy, kapelusza jakiegoś kultowego, może szyszaka, a może jakieś istoty z mitologi? Ludzie grzyby? Interpretacji jest wiele i każdy w sumie widzi w tych figurach co chce widzieć. Żadnego ostatecznego dowodu na podstawie tych znalezisk się absolutnie wynieść nie da.\nTen post był edytowany przez lesnyduch: 21/02/2019, 22:01\nDodałem więcej zdjęć nie wiem czemu nie chcą mi się wyświetlić. Poprzednia moja wypowiedź, zdjęcie Sokolnika z Moraw IX wiek. Głowa z Jankowa:\nRzeźba z Altfriesack\npost 21/02/2019, 21:58 Report Post Quote Post\nPrzytoczone przeze mnie wcześniej zdjęcie dotyczy Antów, żyjących na terenie Bizancjum we wczesnym średniowieczu. Trochę informacji na temat tej figurki jest na\nstronach rosyjskojęzycznych, ja niestety nie znam rosyjskiego.\nJa co nieco rozumiem. Otóż sam tytuł znaczy "Antowie - zapomniana państwowość". Mówi co nieco o Antach jako ludziach którzy położyli fundamenty pod "russką/rosyjską\npaństwowość" oraz o Słowianach Wschodnich jako "forpoczcie białych ludzi Europy i murze na szlaku hord stepowych".\nO figurce w tym artykule nic nie jest wspomniane. Podejrzewam więc, że mogła zostać ona wzięta po prostu skądś z czeluści internetu, tak zresztą jak i inne obrazki w\ntamtym tekście. W ogóle nazwa tej strony to "Perunica" co mi się kojarzy trochę z turbosłowianami a po lewej, w dziale historycznym, jest chociażby dział "Wedy".\nW sumie podobną fryzurę pokazali o dziwo w serialu Wikingowie, tylko bez tego długiego końskiego warkocza jaki miał Ragnar\nCo do fryzur dziewiętnastowiecznych chłopów (włosy sięgają na ogół do ramion, widać na starych zdjęciach czarno - białych) to może rzeczywiście i zbyt późny\nprzykład by posiłkować się nim w dyskusji.\n900 lat i więcej - na pewno zbyt późny. Jeśli sobie poczytasz np. o ile pamiętam "Kulturę Ludową Wielkopolski" J. Burszty, to znajdziesz tam z kolei wspominkę, że\npowszechne było golenie się i krótsza fryzura a na "zapuszczenie się" w postaci długich włosów i brody, jak zostało tam ujęte, pozwalali sobie tylko starsi.\nFragment ten pochodzi z bulli wydanej przez Papieża Benedykta VIII (a więc XI wiek).\nTa bulla to ciekawa sprawa. Nie mogę o tej bulli nic znaleźć, poza tym jednym, pojedynczym cytatem, zawsze brzmiącym tak samo. Szukałem nawet trochę we włoskim\ninternecie, bo znam włoski. Nikt o niej nie wspomina, poza paroma polskimi artykułami popularnonaukowymi, dodatkowo z fragmentami dokładnie umieszczonymi za pomocą\nmetody ctrl+C - ctrl+V.\nW ogóle, z tego co zauważyłem, ta bulla miała być między innymi ceną za uwolnienie Kazimierza Odnowiciela od ślubów zakonnych. Tymczasem wyglądałoby na to, że jego\nmnichostwo może w ogóle być legendą, jak zresztą stwierdził Tomasz Jurek w tym artykule i wyglądałoby na to, że wcale nie jest w tym stwierdzeniu odosobniony.\nPrzesyłam artykuł, gdzie jest napisane, że ponoć kwestia mnichostwa Odnowiciela została już dawno obalona w polskiej historiografii.\nWicenty z kielczy pisał o rzeczach które działy się sto lat przed nim. Możliwe np. że w tej bulli nigdy nie było takiego zapisu, albo, że nawet nie było samej bulli.\nZatem równie dobrze mogło się stać tak, jak bywa i dzisiaj, że np. niektórzy też twierdzą, że sianko pod obrus się kładzie dlatego, że Pan Jezus w żłobie leżał na\nsianie, choć jeszcze sto lat temu mało kto tak myślał.\nMoże w ogóle ta legenda o polskim podgoleniu jako oznace religijnej wierności miała być jakąś próbą zaadaptowania przez kościół przedchrześcijańskiego zwyczaju?\nTak samo właśnie jak było z sianem pod obrusem, święconką itd.?\nSłowem, pewni moglibyśmy być wtedy, gdybyś znalazł rzetelne źródło o tej bulli, najlepiej w tekście łacińskim, a pominął nieoźródłowane, kopiowane artykuły z serwisów\nspołecznościowych. O tym wymyślaniu pisał już zresztą wysoki, ale chyba nie czytałeś.\nNiederlego czytałem, więc generalnie zgadzam się z nim co do stwierdzenia, że nie ma dowodów dla regionu Czech i Słowacji. Możliwe jest przecież też zróżnicowanie\nplemienne, o czym też już chyba pisałem - tak jak np. gdzieś czytałem o plemionach greckich: niektórzy się odróżniali tym, że choćby nosili brody.\nRzeźba z Jankowa, Polska\nCo do rzeźby z Altfriesack to faktycznie można się tam różnych rzeczy dopatrywać - jak dla mnie jest ona zbyt zniszczona do jakichkolwiek osądów.\nJeśli chodzi o rzeźbę z Jankowa, to faktycznie wygląda ona na posiadającą długie włosy i brodę.\nChoć i to nie zaprzecza jednocześnie poprzednim świadectwom kronikarzy - może to właśnie głowa jakiegoś kapłana?\nWiadomo, ze Słowianie pod rządami Sasów byli obywatelami drugiej kategorii, więc nic dziwnego, że przedstawiano na nich Połabianina jako krótko ostrzyżonego.\nNawet u Sasów długie włosy mogli nosić tylko możni i władcy, plebs nie zapuszczał włosów.\nCiekawe stwierdzenie, ale gdzie źródła? Skąd obyczaj, że obywatele drugiej kategorii i plebs musieli mieć krótkie włosy.\nGdy się popatrzy choćby na Sachsenspiegel nie widać nic takiego. Ot, na górze pracują sascy robotnicy, zasadźca dostaje dokumenty od pana, na dole zasadźca rozsądza\nludzi z wioski, wszyscy, od robola po pana mają włosy za uszy, jedynie samotny Słowianin się wyróżnia.\nCo do kwestii fryzury w świątyni rugijskiej to już skomentował to Ra.pa.an\nMożna też popatrzeć na słowniki włoskie, z racji większej bliskości obu języków, niż jest to w przypadku angielskiego: "attondeo" jest tłumaczone maks. dwoma słowami\n"radere" i "tosare"(które jest potomkiem "tonsus" od "tondeo")\nPrzy okazji należy rozróżnić też "adtondeo/attondeo" od zwykłego "tondeo". Właściwie to "ad-" odpowiada polskiemu "do-".\nZatem "attondeo" oznaczało by strzyżenie bliższe, krótsze, nie "strzyżenie" tylko "do-strzyżenie", ciężko tu dopasować raczej długie włosy za uszy/brodę, jak pisałeś.\nRozróżnienie między tymi dwoma wyrazami robią też słowniki włoskie: przy "attondeo" podają jedynie głównie słowa "radere, tosare"\na przy "tondeo":\nOlivetti: 1.tosare, rasare 2. tagliare i capelli o la barba, depilare, radere https://www.dizionario-latino.com/dizionari...p?parola=tondeo\nNihilScio: tosare, rasare https://www.nihilscio.it/Manuali/Lingua%20l...tondeo&lang=IT_\nJak widać mają one nieco inne zabarwienie, teraz warto się przyjrzeć znaczeniom tych słów po włosku(definicje brałem ze słownika Treccani.it)\nradere - 1. usuwać włosy za pomocą brzytwy 2. ew. zdrapywać jakimś ostrym/szorstkim narzędziem, np. farbę z drewna albo plamę z kartki\ntosare - 1.strzyc owce w celu pozyskania wełny(lub inne zwierzęta długowłose) 2.krótko ostrzyc włosy, bardziej krótko niż "tagliare"(używane np. przy wizycie kobiety\nczy mężczyzny u fryzjera) ale mniej niż "rapare" czyli do gołej skóry, czyli wychodziłoby, że generalnie krótko na jeża\n"rasare" użyte przy "tondeo" przez oba słowniki również oznacza golenie brzytwą do gołej skóry, ale jak pokazuje słownik Olivetti miało to trochę szersze znaczenie niż samo\nPasowałoby to też do bazy cytatów łacińskich: http://www.latin.it/search.htm?q=tondere\nNo chyba, że znajdziesz jakieś przykłady w którym "adtondeo" nie oznacza podgolenia/bardzo krótkiego ostrzyżenia.\nJuż nie mówiąc o tym, że po dwóch-trzech dniach podgolenie wygląda jak ostrzyżenie - czy w średniowieczu można było człowieka ostrzyc "na jeża" z użyciem topornych\nnożyc(chyba prędzej brzytwa)?\nGeneralnie podsumowując, wnioski wysuwam na ciągłości historycznej i parallelach obecnych w tej całej czuprynowej historii:\n- średniowieczne źródła od XII-XIV w. względem Polaków używają słowa "tonsura", opisują fryzurę zgoloną ponad uszami, więc na pewno nie "z przodu krótko z tyłu długo"(źródła: Anonymi descriptio Europeae Orientalis, Wincenty z Kielczy, Zygfryd Helbling, patena Konrada Mazowieckiego, Kodeks Lubiński, pośrednio Kronika Mierzwy)\n- średniowieczne źródła odnoszące się do ogółu Słowiańszczyzny XIII-XIV w. "attonsi", "in coma sunt tonsi", późniejsze źródła mówią, że jedynie ci zmieszani z Rusami się nie strzygą, czyli obszar podgolonych fryzur niby-to się zwiększa(być może z powodu rozszerzania się bułgarskiego perczina i osełedca na południu, oraz z powodu dokonanej germanizacji Połabian), źródła: Bartholomeus Anglicus, Eulogium Historiarum\n- średniowieczne źródła dot. Połabian przed germanizacją: XII-XIII, połabianie są "attonsi" a ich brody "corrasate", tylko wyjątkowe jednostki mogą nosić brodę i długie włosy, źródła: Gesta Danorum, Sachsenspiegel, pośrednio saska krucjata 1108 + różne mniej lub bardziej pewne figurki\n- XVI wieczny odpis starszego dokumentu, wspominka o ostrzyżeniu u klasy panującej w Imienniku Chanów Bułgarskich, zapewne więc m. in. stąd mógł się wziąć osełedec i perczin/czumbas na południowej Słowiańszczyźnie\n- XII-XVIII Połabianie są "attonsi", Słowianie są "attonsi", średniowieczni Polacy chodzą "tonsi" i mają "tonsura", Sarmaci mają "czuprynę staropolską".\n- XII-XVII w. Dyskretnie podgolony Jan III Sobieski, znany ze swej "czupryny staropolskiej" wygląda podobnie do Słowianina z Sachsenspiegel i jednocześnie Polaków z Żywota Św. Jadwigi i pateny Kondrada Mazowieckiego, a także do (niektórych) figurek z terenu Połabia\n- U Połabian jedynie nadzwyczajne osobistości mogą chodzić z brodami i dł. włosami, Henryk ma przezwisko Brodaty i jedynie starzec towarzyszący mu do ślubu ma brodę, niektóre wspominki z doby Sarmatyzmu o Polakach odnoszących się do ruskiego zwyczaju zapuszczania długich bród\n- dodatkowa parallela: Imiennik chanów protobułgarskich, perczin i czembas na Południowej Sł. do XX wieku, osełedec i czupryna u Kozaków(przejęte), na golenie jakichś włosów wskazują często znajdowane brzytwy w starochorwackich grobach VIII-XI stulecia(np.Maja Petrinec, "Groblja od 8. do 11. stoljeća na području ranosrednjovjekovne hrvatske države")\n- pośrednio polskie postrzyżyny, ukraińskie пострижини, macedońskie застриг(стриг, срижење, прво стрижење, земање коса на детето), serbskie шишање(стрижење, стриг, стрижба), czeskie postřižiny, bułgarskie стрижба(настригване, постриг, наплитане), na Południu strig/postrig polegał na pierwszym odcięciu nigdy nie ścinanych włosów i formowaniu "perczina" ("Kosu obično briju, ali ostavljajući dulji perčin nego Poljaci i Tatari. Nekoć je bio običaj, a i sad je još više ili manje u svakom selu, da prije no što obriju dječaku glavu, pozovu prijatelja, da mu odreže malo kose. Tom ceremonijom postaje mu kum i dosljedno duhovni rođak." - Ivan Lovrić, Bilješke o Putu po Dalmaciji opata Alberta Fortisa, Venecija, 1776)\nMyślę, że to trochę wyczerpuje temat. Jedyne niepewne kwestie dotyczą tego jak to wyglądało w czasach starosłowiańskich na Rusi(gdzie występowała fryzura "pod gorszok" i "w krużalo" ale nie wiadomo od kiedy) i Południu, potem, oczywiście - wpływy bułgarskie na południu, germanizacja Połabian, a potem prawdopodobnie wpływy polsko-tatarsko-bułgarskie na Dzikich Polach. No należałoby stwierdzić, że było nie tyle obyczajem zabronione noszenie długich włosów/brody, co raczej mocno ograniczone.\nAle żeby nie było, że jednostronnie, strzelę sobie trochę w stopę\nOtóż jakiś czas temu znalazłem taką oto rekonstrukcję nakryć głów Wikingów:\nJak sam autor pisze jest to trochę zgadywanie. Jeśli taka rekonstrukcja jest dobra, to mogłoby znaczyć, że część figurek z Połabia przedstawia jakąś podobną do tej\nformę czapki. Jednak uznanie paru niepewnych figurek za czapki, jak np. ta nasadka na laskę z Oldenburga, i tak nie może podważyć wagi reszty historycznych źródeł.\nCo ciekawe: Sasi mieli długie włosy. Niesłowiańscy Skandynawowie mieli jakiś rodzaj podgolenia(choć zachowali go krócej), a mieli też jakieś kontakty z plemionami\nlechickimi i ruskimi. Można poteoretyzować na temat wzajemnych wpływów w dalszej przeszłości. Później, germańscy Fryzowie w 1366 roku odróżniali się od innych Germanów\nwłaśnie podgoleniem całej głowy(Eulogium Historiarum), czyli gdzie indziej panowały fryzury zgoła inne.\nTen post był edytowany przez asank neo: 30/07/2019, 14:03\nSredniowiecze_Polskie_i_Powszechne_r1999_t1_s64_74.pdf ( 1.43mb ) Liczba pobrań: 17


Gra nie zgodna z Win 10? - DSJ4 - Gry PC - dobreprogramy - forum\nGra nie zgodna z Win 10? - DSJ4\nGiiixxxx6 (Giiixxxx6) 2015-12-09 19:47:32 UTC #1\nMoich problemów ciąg dalszy, chociaż te największe już za mną. Tak więc problem powoduje gra Deluxe Ski Jump 4, tylko w tej grze komputer potrafi tak się zaciąć, że nie reaguje na żadne klawisze/ruchy myszką, nic nie da się zrobić tylko wyłączyć przyciskiem zasilania. Nie jest to gra obciążająca jakoś mocno laptopa. Nie jest to też wina laptopa bo każda inna gra działa poprawnie. Szczerze mówiąc, czuję się bezradny jeśli o ten problem chodzi\nlordjahu (lordjahu) 2015-12-09 20:42:58 UTC #2\nTryb zgodności ?\nJaka wersja 1.6.0 czy 1.6.1 ?\nGiiixxxx6 (Giiixxxx6) 2015-12-09 20:46:40 UTC #3\nTryb zgodności z Win7 mam rozumieć?\nsilvver (silvver) 2015-12-10 18:29:56 UTC #4\nNa stronie gry podają Win 2000/XP/Vista/7/8/10 więc to raczej nie jest spowodowane niezgodnością z win10 - ale gra może nie współpracować dobrze z mobilnymi kartami graficznymi. Uruchom grę w oknie a obok daj sobie np monitor zasobów aby dowiedzieć się czy np użycie procesora skacze do 100% czy dyskiem mieli czy co. Również podobnie możesz spróbować z programem monitorującym temperatury. Zacięcie występuje od razu po włączeniu? Czy po chwili, np po kliknięciu w menu? Nie ma gra jakiś opcji setup aby coś poza grą zmienić (np rozdzielczość?) Sterowniki do GPU i dźwiękowej masz aktualne? Dx9 instalowałeś? (DirectX end user runtimes) Przeglądałeś log zdarzeń systemu? Jakiś pakiet zabezpieczeń w tle? Próbowałeś go wyłączać? Geforce experiance wyłączać spróbować?\nDlaczego nie podajecie praktycznie żadnych informacji o sprzęcie i oprogramowaniu?\nMożesz też opisać szczegółowo swój problem na forum gry:\nGiiixxxx6 (Giiixxxx6) 2015-12-10 19:11:16 UTC #5\nMój angielski leży więc nic z tego. Nie umiem cytować fragmentów to odpiszę Ci w jednej odpowiedzi.\nZacięcie występuje w losowym momencie, chociaż dziś podczas gry nie zaciął się laptop ani razu. Ma opcję setup, coś z tym pokombinuje. Sterowniki aktualne. DX aktualny. Nie przeglądałem. Antywirusa brak. GF Experience to zło.\nlordjahu (lordjahu) 2015-12-10 19:22:23 UTC #6\nMoże nie do końca połatali produkt dla Win10, skoro raz działa a raz nie.


artykuł: "Razem czy os..."\nBudowanie systemu gospodarowania odpadami komunalnymi wymaga podjęcia kilku strategicznych decyzji, które stworzą w gminie podwaliny nowego porządku. Jednym z problemów, nad którym pochylają się dziś liczne urzędnicze głowy, jest zadecydowanie, czy do systemu „gminnego”, powiązanego z opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi, włączyć właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.\nUstawodawca dał gminom możliwość zadecydowania o niektórych elementach systemu gospodarowania odpadami komunalnymi. O ile właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, z mocy ustawy zostaną objęci nowym systemem „gminnym”, o tyle decyzja co do pozostałych nieruchomości pozostaje w gestii gminy. Czy włączyć do systemu „gminnego” nieruchomości niezamieszkałe, a jeśli tak, to kiedy – na początku wdrażania nowych rozwiązań czy później? A może pozostawić nieruchomości niezamieszkałe systemowi wolnorynkowemu, pozwalającemu na swobodny wybór firmy odbierającej odpady? Pytań w tym zakresie i prób odpowiedzi na nie jest mnóstwo. Uwarunkowania poszczególnych gmin nie pozwalają na stworzenie rozwiązania modelowego. To, co w Szczecinie może być dobre, nie musi się sprawdzić w nieodległym Gryfinie. W procesie podejmowania decyzji warto rozważyć jak największą liczbę argumentów przemawiających za i przeciw każdemu z możliwych rozwiązań.\nKoronnym argumentem przemawiającym za włączeniem nieruchomości niezamieszkałych do systemu „gminnego” jest nawiązanie do sformułowanego już przez ustawodawcę celu nowelizacji. Chodzi mianowicie o możliwość osiągnięcia tym sposobem zadowalającego poziomu szczelności systemu gospodarowania odpadami komunalnymi. Włączenie nieruchomości niezamieszkałych do systemu „gminnego” tworzy model jednolity, z jasno określonym porządkiem prawnym, bez względu na status nieruchomości. W systemie takim granice miasta lub gminy będą granicami problemu i systemu zmierzającego do jego rozwiązania. Osobną kwestią jest to, czy decyzję o wyborze systemu jednolitego należy podjąć od razu, na starcie nowego odpadowego „porządku”.\nSystem jednolity pozwala na objęcie nim przeważającej części wytwórców odpadów komunalnych i wytworzonych odpadów, przy zachowaniu proporcjonalności między nimi. W systemie mieszanym istnieje ryzyko, że proporcji tej nie uda się osiągnąć i będziemy mieć do czynienia z dużą ilością odpadów odbieranych w ramach systemu gminnego, przy nieproporcjonalnej ilości podmiotów zobowiązanych i uiszczających opłatę za gospodarowanie odpadami. W systemie jednolitym, choć z pewnością należy spodziewać się wzrostu ilości odbieranych odpadów, można też liczyć na to, że wzrost ten będzie miał swoje pokrycie we wpływach z opłat.\nW modelu jednolitym można też liczyć na niższe koszty obsługi tych elementów systemu, które nie są bezpośrednio powiązane z systemem opłat za gospodarowanie odpadami, np. opróżniania pojemników ulicznych czy sprzątania terenów otwartych (placów zabaw, parków). Będą one stanowiły mniejszy udział w strumieniu odpadów ogółem niż tylko w odniesieniu do odpadów z gospodarstw domowych w systemie mieszanym.\nPrzeciw modelowi jednolitemu


Ile kosztuje handel USA z Meksykiem? - biznesCzytaj Więcej\nGłówny » biznes » Ile kosztuje handel USA z Meksykiem?\nIle kosztuje handel USA z Meksykiem?\nPrezydent Donald Trump spotkał się z ostrą krytyką ze strony społeczności międzynarodowej za jego protekcjonistyczne stanowisko i ścisłe przestrzeganie programu „America First”, jeśli chodzi o handel. Wśród innych obaw administracji Trumpa jednym z głównych celów gniewu prezydenta była północnoamerykańska umowa o wolnym handlu (NAFTA). Osiągnięta w 1994 r. Umowa ustanowiła trójstronny blok handlowy między Kanadą, Stanami Zjednoczonymi i Meksykiem. Chociaż w ciągu ostatnich dwudziestu lat miały miejsce spory dotyczące skuteczności NAFTA, wielu ekonomistów uważa, że umowa na ogół była korzystna dla każdego z trzech krajów i ogólnie dla ich obywateli. Rzeczywiście, raport Bloomberga sugerował, że próby Trumpa zniesienia lub renegocjacji NAFTA mogą negatywnie wpłynąć na gospodarkę USA i potencjalnie kosztować miejsca pracy obywateli USA.\nNa lepsze lub gorsze wieści z Białego Domu wskazują, że renegocjacja porozumienia NAFTA mogła osiągnąć krytyczny krok. Według BBC News Trump ogłosił, że USA i Meksyk doszły do porozumienia w sprawie warunków zmienionej umowy, nazywając zaktualizowane warunki „znacznie bardziej sprawiedliwymi”. Kanada będzie musiała podpisać się pod wszelkimi korektami NAFTA, a ostateczny wynik aktualizacji pozostaje wątpliwy. Poniżej zbadamy, jak działa handel między USA a Meksykiem.\nPrawie 616 miliardów dolarów w 2017 roku\nWedług Biura Przedstawiciela Handlowego Stanów Zjednoczonych handel towarami i usługami z Meksykiem w USA osiągnął w 2017 r. Prawie 616 miliardów dolarów. Z tego nieco ponad 276 miliardów dolarów to eksport, podczas gdy prawie 340 miliardów dolarów to import. Deficyt handlowy USA z Meksykiem wyniósł zatem w ubiegłym roku około 63, 6 miliarda dolarów.\nLiczby te niekoniecznie są jednak w stanie stworzyć pełny obraz handlu między tymi dwoma krajami. Rzeczywiście, międzynarodowe dostawy towarów spoza USA przyczyniają się do zamieszania wokół bilansów handlowych. Dane z USA podają zatem deficyt towarów z Meksykiem w wysokości 71 miliardów dolarów, podczas gdy zarówno Kanada, jak i Meksyk zgłosiły jednocześnie znacznie większe nadwyżki towarów w USA. W przypadku Meksyku, według meksykańskich raportów, nadwyżka wyniosła 132, 4 miliarda dolarów.\nNiezależnie od tego Meksyk jest jednym z największych partnerów handlowych z USA, generując w sumie 557, 6 miliardów dolarów na handel towarami w obie strony w 2017 roku.\nMeksyk był drugim co do wielkości rynkiem eksportowym towarów w 2017 r. Z 243, 3 mld USD towarów amerykańskich wyeksportowanych do Meksyku w 2017 r., Co oznacza wzrost o 485% od 1993 r., W ostatnim roku przed wejściem w życie NAFTA. W pierwszej połowie 2018 r. USA wyeksportowały do Meksyku towary o wartości 131, 3 mld USD, co sugeruje, że w tym roku Stany Zjednoczone są w stanie przekroczyć łączną wartość z 2017 r.\nIstnieje kilka ważnych obszarów eksportu. Najważniejsze kategorie to maszyny o wartości 43 mld USD w eksporcie, maszyny elektryczne o wartości 41 mld USD, paliwa mineralne o wartości 27 mld USD oraz tworzywa sztuczne o wartości 17 mld USD. Pojazdy są również główną kategorią eksportową, odpowiadającą za eksport do Meksyku w wysokości około 21 miliardów dolarów w 2017 roku. Do najpopularniejszych pojazdów eksportowanych do Meksyku należą samochody Ford Motor Company (F) i Chrysler (FCAU). Ostatnie negocjacje doprowadziły do uzgodnienia przez obie strony zasad, zgodnie z którymi pracownicy muszą zarabiać 40–45% każdego pojazdu, zarabiając co najmniej 16 USD za godzinę, aby zniechęcić amerykańskich producentów samochodów do zakładania zakładów w Meksyku za niższą płacę.\nPo stronie importu Meksyk był drugim co do wielkości dostawcą towarów importowanych do USA w 2017 r., Przy czym w tym roku importowano towary o łącznej wartości 314, 3 mld USD. Import USA z Meksyku stanowił ponad 13% całkowitego importu USA w tym roku.\nNiektóre z najważniejszych kategorii importu z Meksyku obejmują pojazdy o wartości około 84 miliardów dolarów, maszyny elektryczne o wartości 62 miliardów dolarów, maszyny o wartości 54 miliardów dolarów, instrumenty optyczne i medyczne o wartości 14 miliardów dolarów oraz paliwa mineralne o wartości 11 miliardów dolarów. Ponadto importowano produkty rolne z Meksyku na około 25 miliardów dolarów, w podziale na świeże owoce i warzywa, wino i piwo, przekąski oraz przetworzone owoce i warzywa.\n© 2019 Prezydent Donald Trump spotkał się z ostrą krytyką ze strony społeczności międzynarodowej za jego protekcjonistyczne stanowisko i ścisłe przestrzeganie programu „America First”, jeśli chodzi o handel. Wśród innych obaw administracji Trumpa jednym z głównych celów gniewu prezydenta była północnoamerykańska umowa o wolnym handlu (NAFTA). Osiągnięta w 1994 r. Ile kosztuje handel USA z Meksykiem? - biznesCzytaj Więcej


Trzeba być zdrowym żeby chorować\nWiadomości24 » Moje Trzy Grosze » Wolna myśl » Trzeba być zdrowym żeby chorować\nWiek: 31 Miejscowość: Konarzewo Kraj: Polska\nO mnie: Długopisowa kleptomanka. Pożeraczka książek i filmów. Otwarta na każdą muzykę i nowe doznania. Z głową pełną poezji podąża przez świat. Uzależniona od miłości, kota i internetu.\nArtykuły (142) Galerie (47) Średnia ocen: (4.34)\nPowtórnie narodzony. Podróż do przeszłości Mazzantini\nZasiane wspomnienia Susan\n"Hrabina" bez rozlewu krwi\n#279 wg odsłon (miesięczny)\nData dodania: 2009-10-26 11:32\nDaje znać o sobie ból. Pękająca głowa, cieknący nos. Co i rusz kichająca twarz. Jesienna grypa, zapchane zatoki i szlafrok w chmurki - wizja najbliższych dni pod pierzyną przyprawia o zawrót głowy.\nTona leków przepisanych przez szereg lekarzy przypomina mini składzik aptekarza. Od trzech tygodni choruję. Z początku było to niewielkie przeziębienie z infekcją dróg oddechowych. Jedna wizyta u lekarza pierwszego kontaktu. Później skierowanie do laryngologa - kuracja antybiotykowa (z pewnością przepisana na chybił trafił). Brak efektów - powrót do lekarza. Kolejne leki, tym razem silniejsze - również nie pomogły. Złapało mnie coś gorszego. Katar, straszny ból głowy i mięśni. Zmiana lekarza - zmiana leczenia. I tym razem antybiotyk mnie nie ominął.\nWeekend spędziłam w łóżku czytając literaturę zadaną na zajęcia. W sobotę do objawów dołączył stan podgorączkowy. Krew (pęknięte naczynko w nosie spowodowane katarem), pot (co jak co, ale w łóżku to się człowiek napoci) i łzy (spowodowane bezsilnością). W niedzielę odwiedziła mnie pani opryszczka i tak siedzi u mnie pod nosem - jędza jedna. Dziś miałam zamiar iść na zajęcia. Zamiast tego znów odwiedzę lekarza i poproszę o zwolnienie. Nie mam siły przesiadywać średnio sześciu godzin na wykładach (gdzie samo siedzenie nie wystarcza - trzeba bowiem również włączyć myślenie - w moim przypadku w tym momencie totalnie uśpione). Choroba wyniszcza - fizycznie i psychicznie. Zapisywane leki nieźle dają po studenckich kieszeniach. Mogłabym to jakoś przeboleć (cóż za ironia!), gdyby chociaż widoczne były rezultaty leczenia. Wieczne tułanie się po przychodniach i aptekach niekorzystnie wpływa na i tak osłabiony organizm. Wniosek z tego wypływa jeden - trzeba być zdrowym, żeby mieć siłę chorować...\nRaz, dwa, trzy – chorym jutro będziesz ty!\nBadanie kijem, czyli chorujesz, ale niewielu lekarzy wie na co\nList od Haliny Poświatowskiej\nZUS - moja "miłość"\nTagi: lekarz leki przychodnia choroba grypa antybiotyk zatoki\n+42 / -58\nfakt... nieprawidłowe leczenie zła diagnoza potrafią zrobić z zapalenia płuc jak w moim przypadku Astmę\n+50 / -32\nWspółczuję Marcinie. Od czerwca problem ze złamaną ręką. Znam ten ból. Ja od września ubiegłego roku leczę zapalenie kłykcia łokciowego. Przypuszczam, że ból towarzyszący złamaniu trwa znacznie krócej. 2 miesiące od operacji wreszcie zaczynam odczuwać poprawę. Jeszcze kolejne rehabilitacje i mam szansę na powrót do pełnej sprawności.\nRównież doświadczyłem na własnej skórze niewydolność służby zdrowia. Do ortopedy w ubiegłym roku (pod koniec września 2008 roku poszedłem do mojej przychodni z rozrywającym bólem) usiłowałem się dostać w trybie nagłym. Kazano przyjść mi 1 października w celu zapisania się do kolejki na listopad.\nOczywiście do ortopedy chodzę prywatnie, zabiegi i rehabilitacje również musiałem robić prywatnie.\nI zastanawiam się, po jaką cholerę jestem ubezpieczony i gdzie znikają moje składki?\nA propos grypy, pani Judyto to obowiązkowo należy ją wyleżeć, wygrzać.\nA antybiotyki raczej przedłużą czas leczenia, przeszkadzają organizmowi w walce z wirusem dodatkowo go osłabiając.\nMoim zdaniem, probiotyki byłyby bardziej wskazane. Na antybiotyki od lat jest u nas niekończąca się moda.\nŻyczę duuuuuuuuużo zdrówka!!!\n+33 / -37\nZycze Pani powrotu do zdrowia, choc zniesmacza mnie, ze na grype przypisano antybiotyki. To tylko oslabilo Pani organizm. Grype trzeba wylezec w lozku. Powodzenia.\n+43 / -40\ntak właśnie zrobiłam Magdo, dziś czuję się znacznie lepiej :) daję sobie jeszcze dwa dni i "wracam do życia"\n+44 / -41\nJak dopada grypa, lepiej zawiesić wszelką działalność i dać organizmowi szansę na zwalczenie infekcji...\n+37 / -41\nA gdzie się podziała śmiercionośna świńska grypa ? Gdzie masowe szczepienia ochronne dla "ludzi" czytaj zysk z tych szczepień dla firm farmaceutycznych ?\n+48 / -38\nChoroba to choroba, nie wybiera. Ale jakie trzeba mieć zdrowie,żeby sie leczyć w Polsce... Sam myślałem, żeby coś o tym napisać, ale teraz pewnie to zrobię, zdopingowany przez Judytę. Dużo zdrowia życzę!\n+44 / -37\nTiaaak... To jest jakaś paranoja. Bardzo Marcinowi współczuję. Płacenie składek na NFZ nie daje gwarancji leczenia w ramach tej instytucji nawet takich dolegliwości jak złamana ręka. Teraz (czyli pod koniec października) to nawet już podstawowych badań laboratoryjnych w ramach tego stworu wykonać nie można. Trzeba bulić z własnej kieszeni. Pozdrawiam!\n+46 / -40\nTrzeba mieć zdrowie i pieniądze. Od czerwca męczę się po złamaniu ręki. Gdybym złamał rękę w styczniu pewnie byłoby łatwiej - tomografia czy rehabilitacja refundowana przez NFZ a tak, po zdjęciu gipsu w sierpniu, dowiedziałem się, że terminy są na grudzień. Trzeba było prywatnie.\n+50 / -40\nCiekawy tekst. Niestety u lekarzy to normalne,ze odsyłają od Pawła do Gawła. Szybkiego powrotu do zdrowia życzę:)) A uczelnią się nie przejmuj, nie ucieknie.


Moja droga: Polowanie na kaczki.\nAutor: Bożena o wtorek, listopada 11, 2014\nStardust 11 listopada 2014 14:31\nPolly anna 12 listopada 2014 13:14\nA jakie ruchliwe :) Pewnie dlatego, że woda była zimna :)\ndreamu 11 listopada 2014 15:03\nPacz, a pan w radiu mówi właśnie, jak zrobić kaczkę w sosie czekoladowym. Guptas nie wie, że kaczki to ptaki ozdobne ;)))\nPolly anna 12 listopada 2014 13:15\nNo właśnie i ewentualnie na kapelusz się nadają, a nie na talerz :)))\nMargarithes 11 listopada 2014 15:04\npiękne są :) i to orzeźwienie :)\nOrzeźwienie dało mi najwięcej :)\nMama Maminka 11 listopada 2014 15:19\nno śliczne! warto było wyjść z domu :))\nPolly anna 12 listopada 2014 13:16\ni to jak warto! muszę się częściej mobilizować na takie spacery :)\nerrata 11 listopada 2014 15:28\nNo, takie polowanie to ja rozumiem! Trofea, że tylko pozazdrościć:)).\nPolly anna 12 listopada 2014 13:17\nUznaje tylko bezkrwawe łowy :)\nJaskółka 11 listopada 2014 18:12\nPrzestraszyłam się, że chciałaś zrobić zdjęcia i odbyło się w tym czasie autentyczne polowanie.Brrrrrr. Śliczne krzyżówki:) Piękne kolory ma kaczor.\nPolly anna 12 listopada 2014 13:18\nOd polowań trzymam się z daleka, jeszcze mnie by ktoś ustrzelił :) Jakoś mnie ciągnie to tego jeziorka i kaczek, a ich fotek mam już chyba z milion ;DDDD\nAurora Borealis 11 listopada 2014 18:47\nLubię sobie pokwakać z kaczkami. Czasami świetnie się dogadujemy ;)\nNajważniejszy jest spacer. Bez względu na pogodę, jeśli nie mamy gorączki, powinniśmy zaczerpnąć. Czego zaczerpnąć? Widoków do oczu, liści i kasztanów do kieszeni, powietrza do płuc i humoru do domu :))\nPolly anna 12 listopada 2014 13:19\nChyba zaczerpnęliśmy wszystkiego na raz, żeby wystarczyło na kilka dni co najmniej :)\nJulia K 11 listopada 2014 19:05\nMiało być pięknie i jest pięknie :)\nno i kaczki upolowane!\nPolly anna 12 listopada 2014 13:20\nnawet nie uciekały za bardzo na widok takiej łowczyni, jak ja :)\nemka 11 listopada 2014 21:35\nno proszę jakie sztuki można upolować! :)\npiękne są ... :)\na u nas piękna pogoda ... letnia wręcz ... :****\nPolly anna 12 listopada 2014 13:21\nletnio się zrobiło dopiero, jak wracaliśmy, ale taka chłodna pogoda tez fajna. bardzo rześka :)))\nAgaja 11 listopada 2014 21:46\nPo pierwszym zdjęciu miałam ochotę napisac "polowali na kaczki a upolowali mewy". :))\nPieknie, aż zazdroszczę :))\nPolly anna 12 listopada 2014 13:22\nTam wszystko lata i mewy i kaczki i inne ptaszki. Duży ruch nad tym jeziorkiem :)\nNomad 11 listopada 2014 22:20\nAleż w odległych miejscach mieszkamy. U mnie piękne słońce. Jakby lato przyszło. Dziś na wycieczce z krótkim rękawem.\nPolly anna 12 listopada 2014 13:23\nOby tego ciepła jak najdłużej :D\nEmma Ernst 12 listopada 2014 07:21\nZastanawiam się, na które zdjęcie mi się najbardziej podoba. Wszystkie.\nAle chyba pierwsze najbardziej.\nDobrego dnia, Polly :*\nPolly anna 12 listopada 2014 13:24\nIna Leff 12 listopada 2014 08:13\nEch, zawsze się zastanawiam, jak to jest, że nigdy nie jest dla nich za zimno na kąpiel ;)\nPolly anna 12 listopada 2014 13:25\nPrawda? A człowiek kuli się w kurtce i robi mu się zimniej, kiedy na nie patrzy :)\nDosia 12 listopada 2014 09:40\nciekawe, że gdzie te kaczki do wody nie pójdą, to zawsze im woda sięga do pasa ;)\nja tez uważam, że to jest co najmniej podejrzane ;)))))\nnemezis 13 listopada 2014 11:38\nTakie polowanie to rozumiem :)\nJuż się obawiałam, że naprawdę chcesz zapolować....\nPolly anna 13 listopada 2014 13:18\nMoje polowania to tylko bezkrwawe :)\niw-nowa 14 listopada 2014 00:22\nDobrze jest się wyrwać z domu, nawet jeśli pogoda taka sobie, zawsze to inne wrażenia i trochę świata człowiek widzi. Najgorzej w takie jesienne dni zasklepić się w domu i nie wychodzić. Ja dziś zrobiłam zakupy na rowerku. :)\nPolly anna 14 listopada 2014 13:49\nMasz rację, zawsze trzeba się mobilizować, niezależnie od pogody :)\nLoona 15 listopada 2014 14:20\nMorsem też nie jestem i przy takiej pogodzie chować się do wody również nie lubię :)\nA takie "polowania" lubię, piękne zdjęcia!\nPolly anna 16 listopada 2014 12:18\nJa też wolę z bezpiecznej odległości obserwować morsy i kaczki :)


"Przejęty Toską" - wywiad z Markiem Weissem | opera.info.pl\nJak więc osiągnąć w operze ową wiarygodność?\nAby teatr był wiarygodny muszę każdą postać traktować poważnie. Dlatego każda maska, peruka, śmieszny kostium, jakieś czako włoskie u policjanta, jakaś suknia niemodna według naszych standardów, wszystkie te elementy muszę traktować jako coś, co w odbiorze u współczesnych widzów może być po prostu obciachem. Takie podejście jest we współczesnych czasach bardzo silnie zakodowane, zwłaszcza wśród młodych ludzi, dla których człowiek źle, niemodnie, czyli niewłaściwie ubrany, natychmiast przestaje być autorytetem.\nSądzi Pan, że takie potoczne myślenie i nastawienie są również silnie obecne wśród współczesnej publiczności, gdy ta przychodząc do teatru odwiedza przecież dobrowolnie miejsce, w którym z góry akceptuje się pewną umowność?\nTak uważam, bo to jest po prostu psychologiczny odruch, którego istnienie skłania jak sądzę wielu operowych reżyserów do podejmowania prób uwspółcześniania spektakli operowych. Ale oczywiście to nie oznacza, że na pytanie, czy przenoszę „Toskę” w czasy współczesne, odpowiadam z miejsca pozytywnie. Nie, bo tu nie chodzi wcale o czasy nam współczesne, ale chodzi o to, żeby śpiewak na scenie, był taki jak ja – czyli widz. Jednocześnie chodzi o to, żeby był wystylizowany, więc lepszy ode mnie. Musi być z mojego świata, muszę rozumieć jego ubranie, jego wygląd, jego zachowanie, muszę rozumieć jego emocje, ale jednocześnie musi być mocniejszy, lepszy, czyli bardziej wyrazisty we wszystkim czym jest lub co ma.\nCzyli, że kontekst nie może nawiązywać do czasów bitwy pod Marengo? W takim razie, gdzie ma się rozegrać dramat Toski?\nTo nie może się dziać w konkretnej historycznej rzeczywistości. To się musi dziać … tu i teraz. Opera Bałtycka stworzyła na scenie jakąś rzeczywistość i w tej rzeczywistości dzieją się rzeczy odgrywane przez prawdziwych ludzi. Dzięki temu, ja – widz, nabieram zaufania, że to się dzieje naprawdę.\nCzyli kontekst wizualny nie będzie miał nic wspólnego z tradycją?\nWidzieliśmy wiele inscenizacji arcydzieła Pucciniego, począwszy od tych, które są w najdrobniejszych szczegółach wierne librettu oraz didaskaliom, po takie, w których reżyser operuje formą w nieco swobodniejszy sposób. Jednak we wszystkich wariantach istniała ścisła relacja między tym, co wykreowane na scenie, a tym, co stanowi kontekst historyczny dramatu. Czy możliwe jest wiarygodne „obejście” wszystkiego co „kotwiczy” niejako opowiadaną historię w konkretnym dniu i konkretnej przestrzeni? Jak umknąć, przed oczywistym zarzutem rozdźwięku między tym co prawdopodobnie zobaczymy na scenie Opery Bałtyckiej, a treścią przekazywaną nam przez śpiewaków?\nPartię Toski w nowej inscenizacji w Operze\nBałtyckiej zaśpiewają (od góry):\nKatarzyna Hołysz i Lilla Lee\nTo, że śpiewają o konkretnych wydarzeniach, to jest zaledwie nikły promil tego, co tam się tak naprawdę dzieje. Owe wydarzenia, są w tym dramacie tylko pretekstem do zaistnienia czegoś zupełnie innego. Tak jak wszystko w teatrze jest pretekstem do żywego kontaktu, tak jak to jest w „Dziadach”, czy jak to jest u Szekspira, wszystko to są tylko preteksty do tego, że coś się gdzieś dzieje. „Tosca” to w ogóle nie jest opowieść o tamtych czasach, choć naturalnie nie jest to też opowieść o współczesnych czasach. To nie jest w istocie rzeczy opowieść o żadnych czasach. To jest pewna metafora ujęta w ramy teatru, po to, żeby opowiadana historia przebiegała czytelnie i żebyśmy rozumieli w czym rzecz. Ale materią tego, co się naprawdę dzieje między muzyką, ludźmi na scenie a nami, jest to, że my ich widzimy, że to są prawdziwi ludzie, tu i teraz. Stąd więc bierze się moja niewiara w zapis DVD wszelkich spektakli operowych, bo to nie jest żywy teatr, to jest po prostu film. Oczywiście można sobie wyobrażać, że oglądając spektakl zarejestrowany, jest się w teatrze, można nawet przez chwilę uwierzyć, że tam nie było montażu lub retuszu, ale to nigdy nie jest teatr, który zakłada kontakt z żywym człowiekiem. Teatr to jest zupełnie inna skala, między innymi dlatego, że jak w teatrze ruszy orkiestra, to … ona się nie zatrzyma. To jest inna sytuacja psychologiczna tego kogoś, kto wszedł na scenę i choćby nie wiem co, musi brnąć dalej. To się dzieje teraz i kreuje swoisty związek między artystą i widzem, relację, która nie da się do niczego porównać.\nAle i ryzyko artystycznej porażki w przypadku „Toski” wyrwanej z kontekstu jest zapewne dużo większe?\nOczywiście, że taka „Tosca” może chybić. Czasami więc wyobrażam sobie, że przy odpowiednich środkach można by tak pięknie zrobić architekturę kościoła, pokoju Scarpii w pałacu i Zamku Anioła, że przestrzenie te będą wyglądały jak prawdziwe. Też widziałem takie „Toski”, niektóre z nich były nawet bardzo ciekawe. Jednak, gdy myślę o kolejnej podobnej realizacji, to tracę całe zainteresowanie dla takiego projektu. Dla mnie o wiele ważniejsze jest by nie trwonić energii teatru oraz wysiłku aktorów na odtwarzanie historycznego prawdopodobieństwa, ale żeby skupić się na tym, co jest istotą tego dzieła, czyli opowieści o sytuacji niezwykłej kobiety, która podejmuje rozgrywkę ze śmiercią, i która próbuję tę śmierć oszukać. Jest to pewien rodzaj mitu, który się ciągnie przez różne dzieła i epoki, że oto jest taka cecha kobiety, którą Tosca ma, i która mnie w niej najbardziej interesuje. Tą cechą w kobiecie jest to, że dla niej życie jest najważniejsze, że ona w ogóle nie przyjmuje do wiadomości, że śmierć jest nieubłagana i że jest od wszystkich silniejsza.\nCzyżby dla mężczyzn życie nie miało wartości?\nDla mężczyzn życie nie jest aż tak strasznie ważne, oni tym życiem wręcz szastają, a to imię wolności, a to ojczyzny, a to honoru. Kobieta jest generalnie tak zaprogramowana, żeby w ogóle nie dopuścić do takiej dewaluacji wartości, którą życie jest samo w sobie. Dla kobiety istnienia należy bronić, choćby za wszelką cenę. Mam taki pogląd, że tym właśnie różnią kobiety od mężczyzn, że dla kobiety wartość życia jest bezwzględnie dużo wyższa niż dla mężczyzn. Fascynacja chrześcijaństwem, zwłaszcza katolicyzmem, w którym śmierć została przezwyciężona, w którym nie tylko Syn zmartwychwstał, ale i Matka nie umarła, i który naucza, że śmierć nie jest władczynią świata, ta fascynacja naukami Chrystusa jest dużo powszechniejszy wśród kobiet, bo kobiety instynktownie, łatwiej wierzą w takie przesłanie. Kobiety są stworzone by dać i obronić życie. I Tosca moim zdaniem, jest jedną z nich, tą która próbują śmierć oszukać. Mierzy się z kimś, kto tę śmierć reprezentuje. Trafia na człowieka, który jest tej śmierci wcieleniem, jest jej panem, i który tę śmierć organizuje, dystrybuuje i ją zadaje. Scarpia właśnie jest takim graczem, którego ona próbuje oszukać, uwieść, wymanewrować, nie mając przy tym pojęcia, jaka jest dysproporcja sił między nimi i z kim gra. To trochę tak, jak u Bergmana, gdzie bohater zasiada ze śmiercią do gry w szachy. Tosca w finale, kiedy patrzy na scenę egzekucji i widzi jak Cavaradossi umiera, jest w tym momencie szczęśliwa, bo wierzy, że wszystko świetnie się udało, że ona tak sprytnie wszystkich wyprowadziła w pole. Kiedy okazuje się, że to wszystko są tylko złudzenia i że naiwnością jest wierzyć, że śmierć da się oszukać, i że można ją ominąć, … ona w jednej chwili to rozumie i … musi zginąć z własnej ręki. Wtedy strzeli sobie w głowę….\nPrawdopodobnie operowi puryści inscenizacyjni, którzy będą czytać te słowa, zapytają: „Skąd na Boga wzięła Tosca ten pistolet?”…\n…zostawił jej gangster, który zabił Cavaradossiego… Wszystko jest w szczegółach i logicznie poprowadzone.\nW takim razie, jakie to będą czasy, w których rozegra się ta tragedia?\n…no, cóż. Po prostu maj 2014 roku…\nJak w takim razie uda się Panu nie popaść w nonsens, gdy ze sceny popłyną kwestie jawnie nawiązujące do historycznych okoliczności, których uwzględnienia chcieli autorzy libretta? Choćby słynny okrzyk Cavaradossiego: „Vittoria, vittoria”?\nPartię Cavaradossiego w nowej inscenizacji\nw Operze Bałtyckiej zaśpiewają (od góry):\nPaweł Skałuba i Jacek Laszczkowski\nUtrafiliście Państwo w sedno. Chodzi bowiem o to, żeby rzeczywistość sceniczną stworzyć w taki sposób i tak owo „Zwycięstwo” wyartykułować, aby widz miał wrażenie całkowitej wiarygodności sytuacyjnej. Żeby miał poczucie, że gdyby to on sam był na scenie w takiej właśnie sytuacji, to mógłby w tym momencie krzyknąć właśnie „Vittoria”.\nJaka to więc będzie rzeczywistość?\nTego w szczegółach w wywiadzie ujawnić nie mogę. Trzeba przyjść do Opery Bałtyckiej i zobaczyć to samemu.\nCzyli będzie to spektakl idący naprzeciw przyzwyczajeniom operowej publiczności. Duże ryzyko?\nTak. To wszystko rozgrywa się na granicy wielkiego ryzyka interpretacyjnego, ale bez tego nie byłoby prawdziwego teatru. Inscenizacja polegająca na odtwarzaniu kanonu, nie jest żadnym wyzwaniem artystycznym, czy intelektualnym. Przy całym szacunku, taką „Toskę” może wystawić z powodzeniem dowolny inspicjent. Gdy zagląda się do libretta „Toski”, to wystawianie spektaklu według litery widniejących tam zapisów, byłoby tworzeniem teatrzyku, a nie teatru z prawdziwego zdarzenia.\nA nie ma poważnego ryzyka śmieszności, gdy widz będzie słyszał w ustach współcześnie ustylizowanych bohaterów odniesienia do rzeczywistości sprzed dwustu lat?\nTak naprawdę jest tylko kilka takich momentów w całym przedstawieniu. Pierwszym problemem jest „Bonaparte”, a drugim „że działo z Zamku Anioła dało znać”. No może jeszcze „konsul Republiki Rzymskiej”. Jednak najważniejsze jest to, że elementem, który zwykle utrudnia sensowne uwspółcześnienie dzieła operowego jest jego charakterystyczna muzyka. U Pucciniego jest inaczej, bo w „Tosce” muzyka jest bardzo mocno powiązana z uniwersalną psychologią ludzką, a nie z epoką historyczną czy pierwiastkami ludowymi, jak to ma miejsce na przykład w „Borysie Godunowie”, którego moim zdaniem nie ma sensu modernizować. Tak samo uważam, że się nie da zrobić współcześnie „Strasznego dworu”, bo są w muzyce tej opery zapisane ewidentnie rzeczy historyczne. W „Tosce” nie, dlatego można zrobić ten spektakl zgodnie z tradycją wykonawczą, ale można też spróbować poszukać w tym dziele czegoś, co jest nam dzisiaj bliższe.\nCzy zechciałby Pan na przykładzie któregoś z bohaterów „Toski” wyłożyć nam, nie ujawniając szczegółów, jak reinterpretuje Pan tę postać?\nNa przykład Scarpia. Tą partię zwykle śpiewa starszy już baryton, bardzo zasłużony w teatrze, wielki pan, który doszedł już do jakiegoś tam etapu kariery. I tak jak Ruggero Raimondi i większość podobnych Scarpiów, owi śpiewacy trzymają fason, a ich sposób śpiewania i interpretacja jest próbą pokazania, że Scarpia jest wielkim panem, „lowelasem”, przystojniakiem, za którym szaleją kobiety, że jest to wielka figura. Krótko mówiąc nie wychodzą poza ramy tradycji wykonawczej. A dziś Scarpia to jest bardziej ktoś taki jak Himmler. To nie jest żaden wielki pan. To jest bydlę, to jest szmaciarz, to jest neurastenik, który ma swoje pięć minut. To jest zabójca i policjant, a proszę pamiętać że tajna policja dziś jest czymś innym, niż ta, którą był sobie w stanie wyobrazić Puccini. My wiemy co to są tortury, nadużycia i przekroczenia prawa. Dlatego ten człowiek musi być bardziej zgodny z tym, co my już wiemy o tych sprawach. Z tą postacią jest tak, jak ze sztuką przed i po holocauście, które są przecież zupełnie różne. Dłużej moim zdaniem, nie da się sensownie o tej postaci myśleć w tradycyjny sposób. Więc jeżeli ten Scarpia jest taki właśnie, jeśli udaje się w nim odnaleźć różne momenty neurasteniczne, momenty szaleństwa i niepanowania nad sobą, momenty w których ujawniane są jego zboczenia i odrażające cechy charakteru, które on tłumi lub ujawnia cały czas, i jeśli z całą miłością do partytury szuka się rozwiązań, akcentów w śpiewaniu, właściwych fraz i akordów w orkiestrze zgodnych z ta koncepcją, i jeśli to się wszystko uda, … to będzie świetnie.\nA jeśli się nie powiedzie…?\n…to będzie tragedia i porażka. Ale oczywiście nie da się za bardzo przerobić „Toski”, dlatego że jednak w tej muzyce jest ogromny potencjał siły i wokalu, którego nie wolno ominąć. Innymi słowy, nie da się tego wszystkiego powiedzieć prozą.\nKtóry moment był dla Pana najtrudniejszy w tej realizacji?\nPartię Scarpii w nowej inscenizacji w Operze\nMikołaj Zalasiński i Leszek Skrla\nTakie momenty są co chwila, prawie co sekundę, więc łatwo sobie wyobrazić jak trudna jest taka adaptacja. Jednym z ciekawych wyzwań inscenizacyjnych stał się pomysł połączenia aktu drugiego i trzeciego, bo w inscenizacji w Operze Bałtyckiej nie ma między nimi przerwy. Pod koniec aktu drugiego, Toska dobija Scarpię, wyciąga ciało gdzieś tam na górę a na scenę zapada żelazna kurtyna i momentalnie pojawia się pastuszek, nie ma przerwy i nie ma charakterystycznego wprowadzenia do aktu trzeciego….\n…czyli miały miejsca „vidowania” w partyturze…?\nTak, choć w niewielkim stopniu. Pierwszy akt tego arcydzieła jest tak skonstruowany, że nie mogliśmy z niego wyjąć żadnej nutki. Drugi akt zaczyna się muliście, więc we współpracy z dyrygentem, akt ten został odrobinę przycięty w taki sposób, że akcja bardzo zyskała na szybkości, a całość nieco „szybciej się rusza”. Zmieniliśmy też tempa, bo gdybyśmy to grali tak, jak Puccini chciał, to część zniecierpliwionej widowni by tego nie wytrzymała. Ale żeby zostać dobrze zrozumianym, nasze zmiany są minimalne i dotyczą tylko niewielkich fragmentów partytury.\nJesteśmy w kłopotliwym położeniu, bo słuchając Pana z wielkim zaciekawieniem, mamy jednocześnie wrażenie, że takie podejście do inscenizacji oper, wikła wszystkich w nieuchronne sprzeczności. Bowiem to jest trochę tak, że z jednej strony uwspółcześnia się operę, żeby nie wydała się ona obecnym widzom śmieszna przez swój anachronizm, a z drugiej strony naciągamy „współczesny ubiór” na „ciało staruszki” opery i wystawiamy ją tym samym na ryzyko śmieszności właśnie, bowiem narracja w operowych dziełach sprzed stu lat jest taka, że gołym okiem lub uchem widać i słychać, że współcześni ludzie wcale się tak ze sobą nie komunikują. Czy w ten sposób nie „zabijamy” nieco patetycznej „Toski” wikłając ją w prozę współczesnego świata?\nAleż „Tosca” nie jest wcale taka patetyczna. Nawet w jej sławnej arii nie ma patosu. Jest rozpacz i żal, bo życie okazało jej swoje okrutne oblicze oraz upokorzenie, bo ona nagle zrozumiała jaka cenę przyjdzie jej zapłacić za naiwność. „Tyle czasu trwałam w świecie pełnym ideałów, sztuki i miłości i do tego żarliwie się modliłam. Teraz okazuje się, że zupełnie niepotrzebnie”. Tosca w tym momencie rozumie, że to wszystko było zbędne. W tym samym czasie gdy ona się modli, Scarpia klęka obok niej i jakby przyłączając się do jej modlitwy, w gruncie rzeczy parodiuje ją i z niej szydzi. Obraz pełen okrucieństwa.\nA wracając do Państwa wątpliwości, to ja się zgadzam, że jest śmiesznie i niestosownie, gdy ubrany w dżinsy bohater mówi z operowej sceny „mocium Panie”, więc jeśli mamy do czynienia z dziełem w którym dominuje archaiczny język, który ma na celu odwołanie się do jakiejś dawno minionej rzeczywistości, czy też dawnych wartości, to modernizowanie takiego dzieła jest bardzo ryzykowne. Jednak w „Tosce” mamy w gruncie rzeczy do czynienia z językiem współczesnym.\nAle przeciwnicy modernizacji w operze mówią tak: „Jeżeli w teatrze mam obcować z całym okropieństwem i plugastwem właściwym współczesności, to po co mi chodzić do opery. Wystarczy przecież wyjść na ulicę”…\n…ale taki oponent niemądrze mówi. Bo on ma na scenie to, co ma w życiu realnym, ale w teatrze ma to podniesione do n-tej potęgi, po to żeby nim wstrząsnąć. Innymi słowy, aby mógł wykrzyknąć na koniec z przerażeniem: „To ja taki jestem, ja człowiek współczesny?!”… a potem, żeby mógł się rozpłakać. To właśnie o to chodzi w modernizacji i dlatego ten zabieg może mieć taką siłę oczyszczającą. Problemem przeciwników uwspółcześniania oper jest to, że wielu z nich po prostu nie rozumie kodów oraz symbolicznej umowności przestrzeni teatralnych.\nJak długo pracował Pan nad reinterpretacją „Toski”?\nTaka uwspółcześniona inscenizacja, to jest bardzo długi proces. Pierwsza „Tosca”, druga „Tosca”, przygotowania i kolejne wystawienia, oglądanie zarejestrowanych spektakli z różnych teatrów operowych, męka wysłuchiwania źle zagranych i wyartykułowanych kwestii, studiowanie setek detali, i tak przez lata. Bo trzeba Państwu wiedzieć, że wielu detali nie da się po prostu obronić, że trzeba decydować się na nieuchronne cięcia…\n…biedny kompozytor, biedny Puccini…?\n…nie, wręcz przeciwnie, kompozytor jest szczęśliwy, bo możecie mi Państwo naturalnie nie wierzyć i możecie się Państwo z tym nie zgadzać, ale ja jestem „za pan brat” z Puccinim. Bo tak naprawdę to jestem jego przyjacielem i obrońcą. Ktoś kto mówi, że: „trzeba w partyturze każdą nutkę uszanować, bo to Puccini napisał”, mówi nonsensy. Bo gdyby Puccini usiadł tutaj z nami, teraz po holocauście, to zgodziłby się na wszelkie, nawet najdalej idące uwspółcześnienia. Bo gdy on pisał swoje arcydzieło, wszystko było inne, wszystko było inaczej, to był inny świat. Nawet okrucieństwo było wtedy innego rodzaju…\nAle wielu przeciwników takiego podejścia do spuścizny operowej argumentuje, że dostosowywanie inscenizacji operowej do uwarunkowań współczesnych, nadawanie im nowoczesnego sznytu i granie ich w tempie zgodnym z dzisiejszymi upodobaniami, jest tym samym co domaganie się by inaczej grać dzieła Bacha lub Beethovena, na przykład szybciej, bo kto dziś ma tyle czasu na słuchanie…\n…ale byłoby to złośliwe i niesprawiedliwe przekręcenie tego o co mi chodzi. Ja nie domagam się grania Beethovena szybciej, bo nie mamy czasu. Ja proponuję grać Beethovena inaczej, bo jesteśmy innymi ludźmi, jesteśmy nauczeni innego rytmu. I przysięgam Państwu, że gdyby tu z nami siedział rzeczony Beethoven i miał nasze doświadczenia oraz znał naszą mentalność, ukształtowaną na przykład przez szybki montaż amerykańskich filmów, to na pewno domagałby się: „Ludzie szybciej troszkę …”. Ale tak naprawdę, to nie chodzi o to czy ma być szybciej, czy też wolniej coś grane. Bo nawet jeśli ma być grane wolno, jak to powinno mieć miejsce, na przykład u Wagnera w „Tristanie i Izoldzie”, to musi być to nasycone tak, aby moja współczesna niecierpliwość i emocje znajdowały tam cały czas pożywkę. Innymi słowy, uważam że wszystko co dziś robimy w teatrze, musi być skrojone na miarę naszej współczesnej mentalności. I tu moja pycha reżysera polega na tym, że aby uczciwie to czynić i żeby mieć poczucie, że zrobiłem wszystko najlepiej jak się tylko da, to ja muszę to robić … dla siebie, tylko według moje wrażliwości i mojego rozmienia rzeczy.\nJak w takim razie artyści przyjęli Pańską wizję „Toski”? Koniec końców przychodzi Pan do swojego zespołu z propozycją, do której śpiewacy i muzycy wcale nie muszą być przekonani.\nBywają zdumieni, a czasami nawet mocno się kłócimy. Niektórzy ze śpiewaków i śpiewaczek, pojawiają się na próbach doskonale przygotowani, ale usztywnieni przez wyuczone stereotypy operowe. Sam nie jestem od nich do końca wolny. Pamiętam jak kiedyś spierałem się z Mariuszem Trelińskim, że w „Onieginie”, gdy jedna z bohaterek śpiewa o tym, że druga powinna zdjąć fartuch, bo goście jadą, to ja się upierałem, że ten fartuch powinien być najpierw noszony, a potem w odpowiednim momencie zdjęty. Byłem przywiązany do tego rozwiązania, które w istocie rzeczy, nie ma żadnego dramaturgicznego znaczenia.\nA dla Pan osobiście, czym jest „Tosca”?\nJa jestem bardzo przejęty „Toską”. Bardzo lubię tę muzykę, bardzo ją przeżywam, bardzo pragnę aby wszystko dobrze szło na scenie i żeby to było zgodne ze wszystkim tym, co ja tam słyszę. Ale być może … (chwila milczenia), w Covent Garden przy ich środkach i możliwościach, gdyby można było na scenie zbudować wszystko z najmniejszymi detalami, tak jak na przykład Polański zrobił to w filmie „Tess”, to wtedy być może wystawiłbym „Toskę” w sposób tradycyjny. W Operze Bałtyckiej to nie jest na razie możliwe, bo ja mam budżet na przysłowiowe trzy krzesła i stół.\nBardzo dziękujemy za rozmowę i życzymy wspaniałego sukcesu na premierze „Toski” w Operze Bałtyckiej. Trzymamy mocno kciuki...\nNa opera.info.pl można również przeczytać specjalną korespondencję między Markiem Weissem a Beatą i Michałem Olszewskimi, poświęconą sztuce operowej - "Listy do Marka Weissa"\nPrzyznam się nieskromnie, że ten bardzo ciekawy wywiad przeczytałem dwukrotnie; przed i po premierze. Czekałem na recenzję u nas, ale się nie doczekałem, więc poszukałem lokalnej, którą "linkuję". Nie jest moim zamiarem komentowanie tego wywiadu, bo zgadzam się tylko z ostatnią szczerą wypowiedzią, za którą Pana Weissa bardzo cenię. Natomiast ... chciałem poruszyć inny temat (już pisałem): dla kogo wystawiamy operę. Pomijam, czy jest "trendy" czy tradycyjna, bo to dyskusja - rzeka i każdy ma swoje racje i ja się z tym oczywiscie zgadzam. Potarzam sie, bo już pisałem, że reżyser wystawia operę, żeby być na pierwszym planie, a nie żeby oddać intencje kompozytora. Wystawia "trendy" bo taka jest moda, a nie jakies tam tradycyjne kicze - to opinia reżyserów. Czy tradycyjne inscenizacje to cos złego ? Wystarczą dwa ostatnie przykłady ROH - Traviata i na Mezzo Turandot z Valencji. Ale ja znowu nie na temat. Krytycy muszą chwalić, trochę "przyłożą" i jest OK. No tak, ale najważniejszy odbiorca publicznosć - jak ryba (ja) - głosu nie ma. Wpadłem na pomysł (nie wiem czy dobry), żeby widzowie po spektaklu mogli go ocenić. Otóż przy wyjsciu ustawiamy dwie urny niewyborcze. Jedna na tak - druga na nie. I wychodząc wrzucamy bilet. Oczywiscie widzowie muszą wiedziec o takim głosowaniu. Może Pan Marek odważy się na taki sondaż ? Póki co, możemy dowiedzieć się o przyjęciu Toski przez widzów, po komentarzach do recenzji. I nie tylko. Komentarzy jest 25, ale są też głosy za i przeciw tym komentarzom - ponad 350, czyli jest szeroki obraz przyjęcia Toski przez widzów. Jaka byłaby zawartosć tych urn w Gdańsku, wystarczy powkładać do nich te 350 głosów.


Informacje od pracowników Rocksteady dla graczy | Batman: Arkham Knight, Origins, Arkham City, Arkham Asylum\n« Nasza recenzja gry Batman: Arkham City!\nDziś premiera DLC z Nightwingiem »\nInformacje od pracowników Rocksteady dla graczy\nOpublikowano 01/11/2011 | Autor: j_b\nRocksteady, opublikowało informacje od pracowników firmy dla wszystkich graczy, którzy kupili lub mają zamiar kupić grę Batman: Arkham City. Jesteście ciekawi jaką wiadomość ma dla nas Rocksteady? Zajrzyjcie koniecznie do dalszej części tego niusa.\nArkham City jest produktem miłości i ciężkiej pracy wielu ludzi i mam nadzieję, że granie spodoba się wszystkim tak samo, jak nam podobało się tworzenie samej gry. Ilość rzeczy do zobaczenia i zrobienia jest niesamowita, więc radzę odrzucić pośpiech – trzeba się zanurzyć w atmosferze i szczegółowości miasta, zaangażujcie się w trofea Człowieka Zagadki i wątki poboczne – w tych rzeczach tkwi mnóstwo fantastycznych aspektów gry.\nSHEA RICHARDS (animator techniczny)\nPraca nad B:AC była magicznym doświadczeniem. Moja praca sprowadzała się do pomagania ekipom animatorów przy każdym technicznym problemie w kreatywny i skuteczny sposób. Nie było to łatwe zadanie, ale jestem wdzięczny za to wszystko. Współpraca z animatorami była dla mnie zaszczytem, a w Rocksteady są sami utalentowani ludzie, którzy są świetni w swoim fachu.\nSzum i wsparcie całej społeczności i fanów były niewyobrażalnie wielkim motywatorem – w najgorszych chwilach byliście najjaśniejszym światłem i zawsze podnosiliście mnie na duchu.\nJestem przekonany, że będziecie zachwyceni grą – tak samo jak cieszę się, że byłem częścią tego epickiego dzieła.\nDANNY MURDOCK (animator)\nGrałem w “Arkham Asylum” jako fan, ale możliwość współtworzenia Arkham City była momentem spełnienia w mojej karierze. Możliwość pobudzenia do życia pamiętnych postaci z uniwersum Batmana daje niesamowitą satysfakcję. Ma się wtedy poczucie, że warto było ciężko pracować, żeby fani mogli się cieszyć grą.\nDAVE HOUSTON (animator)\nPraca w ekipie animatorów Arkham City była świetnym doświadczeniem, szczególnie dobrze wspominam prace nad Robinem; widziałem, jak się kształtują wyjątkowe portrety postaci ze stajni Rocksteady. Marzeniem animatorów było pracowanie na tak atletycznym i dynamicznym wojowniku i nie mogę się doczekać, aż fani będą mogli robić rozpierduchę jako Cudowny Chłopiec! Praca nad Batmanem to dla mnie taki trochę miecz obosieczny, bo tak mi się podobało Arkham Asylum, że trochę wam zazdroszczę, że tak “na świeżo” zagracie w nową grę! Bawcie się dobrze!\nJAMES WICKER (projektant)\nWitajcie, jestem James Wicker i byłem projektantem Arkham City. Pracowałem nad wieloma terenami w grze, włączając w to wnętrza lokacji, misje poboczne, jeden z dystryktów oraz kilku bossów.\nMam nadzieję, że spodoba wam się Arkham City, i że spędzicie dużo czasu nad pełnym zwiedzaniem wszystkich zakamarków miasta. Nigdy nie wiadomo, co można znaleźć między tymi uliczkami…\nPAUL DENNING (starszy programista rozgrywki)\nWitajcie. Może nie będziecie grać tyle, ile zajął nam proces tworzenia gry, ale mamy nadzieję, że będziecie się równie dobrze bawić. Czytanie for i obserwowanie, jak gorliwie czekacie na premierę gry bardzo nas inspirowało do tego, by oddać w wasze ręce coś naprawdę wyjątkowego. Moje główne zadania dotyczyły NPC i sekwencji w grze. Nie mogę mówić zbyt wiele o większości rzeczy, nad którymi pracowałem, bo nie chcę Wam psuć zabawy, ale mam nadzieję, że spodoba Wam się intro, Maluch, Iceberg Lounge i boss z końca gry – to oczywiście tylko część rzeczy, którymi sie zajmowąłem. Będziemy mieć oko na forum, żeby zobaczyć Wasze reakcje – dzięki temu nasz kolejny produkt będzie jeszcze lepszy.\nP.S. A peleryna jest szara!\nANDREW ROWSE (starszy programista rozgrywki)\nArkham City jest dla mnie najlepszą grą, w jaką kiedykolwiek grałem – jestem dumny z tego, że odegrałem swoją rolę w kształtowaniu tak głębokiego i autentycznego symulatora Batmana i dalej jestem zachwycony, kiedy gram w tę grę. Pracowałem nad Mr Freeze, helikopterami oraz nad interfejsem użytkownika (tryb śledczy, HUD, deszyfrator sekwencyjny). Nie mogę się doczekać, aż ludzie dorwą się do gry – szczególnie do “moich” sekcji!\nBardzo wam zazdroszczę zabierania się do gry, spisków i machinacji w Arkham City – wszędzie będzie Was to otaczało. Dziękuję Wam wszystkim za entuzjazm i ferwor, jakimi się odznaczyliście na forach od czasu ogłoszenia prac nad grą. Świadomość tego, że fanom zależy na otrzymaniu dobrej jakościowo gry o Batmanie bardzo nas motywowała do wyciśnięcia z siebie resztek sił!\nTIM HANAGAN (główny programista Sztucznej Inteligencji)\nNazywam się Tim Hanagan, jestem głównym programistą Sztucznej Inteligencji i biorę udział w projektowanie i implementację walki, sztucznej inteligencji i bossów w grze. Nie mogę się doczekać, aż zapoznacie się z dodatkami, które wprowadziliśmy. Podwójne, a nawet potrójne kontry, nokauty, kontry z wykorzystaniem otoczenia, ataki z powietrza, szybkie użycie gadżetów, nowe rodzaje zbirów i broni, nowe ruchy specjalne, nowe grywalne postacie, ekwipunek i zachowanie zbirów w trybie drapieżnika… lista ulepszeń i dodatków jest długa, a bossowie również bardzo się usprawnili od czasów Asylum. Mam nadzieję, że zgodzicie się, że te zmiany miały wpływ na jakość gry, i że zwiększyły możliwość poczucia się jak Batman.\nSpodziewam się, że zamieścicie niesamowite filmiki, na których pokażecie, jak wykorzystujecie nowe ruchy i zdolności, żeby upokorzyć lub zdziesiątkować sztuczną inteligencję (i moje własne wyniki), no i mapy wyzwań Człowieka Zagadki – nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć Waszą kreatywność (drobny cynk ode mnie: mapa “Disarm and Destroy” jest Waszym przyjacielem). Dzięki Waszym dotychczasowym reakcjom wiem, że opłacało się ciężko pracować – świetnie jest tworzyć gry uwielbiane przez taką ilość fanów. Trzymajcie się i cieszcie się grą!\nKARL STJERNBERG (Grafik 3d ds. rekwizytów)\nJestem grafikiem 3D, który pracuje w Rocksteady od niemal trzech lat. Moim zadaniem jest tworzenie rekwizytów i obiektów takich jak bronie, pojazdy, znaki drogowe/uliczne, posągi, gargulce itd. Zajmuję się modelingiem 3D, teksturami i odrobinką animacji.\nTo było wielkie wyzwanie, ale świetnie się bawiłem, pracując nad “Batman: Arkham City” i mam nadzieję, że gra przypadnie Wam do gustu!\nADAM VINCENT (animator)\nPraca nad Arkham City z tyloma utalentowanymi ludźmi była czystą przyjemnością. Gra okazała się być świetna, tak jak chcieliśmy. Dostaliśmy od was ogromną ilość wsparcia podczas naszej ciężkiej pracy. Ślę podziękowania wszystkim ze studia jak i spoza niego.\nIAN BALL (główny projektant)\nCiężko pracowaliśmy przy tworzeniu zajmującej fabuły, która przyciągałby gracza, i która jest jednocześnie pełna zwrotów akcji – mamy nadzieję, że nie zobaczycie żadnych spoilerów i zagracie w grę i będziecie mogli się nią cieszyć tak, jak należy.\nOsobiście nie mogę się doczekać obserwowania rozwoju tej społeczności, obyście jak najszybciej zagrali w grę – jesteście niesamowitą grupą pasjonatów, którzy ciągle nas inspirują.


Black&Decker GSL700, Nożyce akumulatorowe - cena i opinie - OleOle!\nWbudowany w skaźnik LED informujący o stanie naładowania\nCzas pracy - 60 min\nWymiary opakowania 35 x 15 x 15 cm\nNiewielki ale daje rade\nSprzęt pomimo niewielkich rozmiarów daje rade. Nie należy oczekiwać od niego cudów ale jak za ta cenę wart jest polecenia. Przycięcie niewielkich krzewów lub krzaczków nie stanowi dla niego problemu.\nsuper nożyce, bardzo dobre jakościowo, polecam!!!\nNożyce doskonałe za dobrą cenę.\nWierne nożyce polecam\nBardzo dobre jakościowo i praktyczne w eksploatacji Polecam!\nDobre narzedzie za rozsądną cenę\nDobre narzędzie za rozsądne pieniądze\nNarzędzie przydatne ,poręczne w miarę ciche i lekkie jednak mały minus za akumulator który wg. producenta ma pracować 45min no niestety ok. 30 min - sprawdzone po dwóch ładowaniach.\nPowyższe informacje pochodzą ze strony oleole.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Black&Decker GSL700, wpisz 1014846 w wyszukiwarce oleole.pl.