Dzikusy. Tom 2 - ebook - Sabri Louatah - bookto.pl\nAutorzy: Sabri Louatah\nTytuł oryginału: Les Sauvages tome 2\nCopyright © Flammarion/Versilio, 2012\nCopyright © for the Polish translation by Beata Geppert, MMXVII\nNiedzielaRozdział 1. „Sarko morderca”\nRozdział 2. Machina\nRozdział 3. Pięćdziesiąt dwa przecinek dziewięć procent\nRozdział 4. Zuryski gambit\nPoniedziałekRozdział 5. Łuk kupidyna\nRozdział 6. Upiór nawiedził Europę\nRozdział 7. Prostownica\nRozdział 8. Pokolenie Szawisza\nWtorekRozdział 9. Konstytucyjne czary-mary\nRozdział 10. Błądzące cienie\nRozdział 11. Wujaszek z wiochy\nRozdział 12. Czekając na burzę\nRozdział 13. Intra-muros\nSłowniczek służb policyjnych\nPoprzedniego dnia dołączył do małżonki, a nazajutrz miał zamiar wyjechać; Paola pragnęła jeszcze raz zobaczyć Kaplicę Sykstyńską, w której się spotkali dwadzieścia lat wcześniej, lecz pół godziny po nabyciu biletów wstępu sędzia pośpiesznie wyszedł na zewnątrz, z głową zaprzątniętą kłopotami zawodowymi.\nPani Wagner była dość znaną pianistką. Melomani kojarzyli ją głównie pod nazwiskiem panieńskim – Paola Ferris. Po chwili podeszła do stojącego nieruchomo męża, jak młody chłopak opartego łokciami o jedną z barierek odgradzających kolejki do kas, przed którymi tej pogodnej wiosennej niedzieli czekało zaskakująco mało osób.\nSędzia wzruszył ramionami, zastanawiając się, czy powiedzieć małżonce, o co chodzi. Miał siwe włosy, ale czarne i gęste brwi. Cała jego twarz, choć poorana zmarszczkami, promieniała nieprzezwyciężoną młodzieńczością. Przy swoim wysokim wzroście poruszał się nieco niezgrabnie, miał wystające jabłko Adama, a rozpięte górne guziki koszulki polo jeszcze podkreślały jego swobodny wygląd. Oparł ręce na biodrach i wzniósł wzrok ku niebu.\nJeden z jego ochroniarzy odszedł na bok, żeby odebrać telefon. Drugi zwrócił spojrzenie w tym samym kierunku co sędzia. Obaj należeli do Służby Ochrony Rządu, która regularnie wymieniała oficerów strzegących bezpieczeństwa najbardziej zagrożonych pracowników wymiaru sprawiedliwości; choć dopiero niedawno zostali mu przydzieleni, byli do siebie podobni nawet w nieformalnym stroju, na który się zdecydowali, mając w planach weekend w towarzystwie „klienta”: skórzane kurtki, sportowe buty, ciemne okulary. Sędzia Wagner był pewien, że wcale się ze sobą nie umawiali. Przy obiedzie nazwał to „mimetyzmem zawodowym”, ale żaden z goryli o ogolonych czaszkach nie skwitował tego zwrotu nawet cieniem uśmiechu.\n– Zaskakujące, prawda?\nSędzia zadał pytanie żonie, która po raz trzeci z rzędu poczuła wibrowanie komórki w torebce. Zapytała, co takiego jest zaskakujące, i nie czekając na odpowiedź, nacisnęła zielony klawisz telefonu. Z rękoma założonymi za plecy sędzia Wagner zrobił kilka kroków wzdłuż kolumnady. Potężne posągi odcinały się od prawdziwie wiosennego nieba, po którym śmigały figlarne obłoczki. Goniący je wiatr mógł się okazać dotkliwie zimny, sędzia postawił więc kołnierz kurtki, dumając nad złudzeniem optycznym, które w równym stopniu zachwycało go, co budziło niepokój i zawroty głowy: wydawało się, że po niebie płyną nie obłoki, ale majestatyczne posągi świętych, nagle przebudzone z wiecznego snu – podobnie jak się to dzieje, gdy siedzimy w stojącym pociągu i odnosimy wrażenie, że pociąg na sąsiednim torze wcale nie ruszył z miejsca, tylko nadal stoi, a to nasz niezauważenie zaczął sunąć do przodu.\n– Spójrz, Paola…\nGdy obrócił głowę w stronę żony, zobaczył, że jej twarz zszarzała. Dłoń przykrywała na wpół otwarte usta, duże jasne oczy zmatowiały ze zgrozy.\nOficer ochrony, który również rozmawiał przez telefon, chwycił sędziego Wagnera za łokieć i poprowadził na drugi koniec placu, przekazując mu słuchawkę. Podczas gdy szef sekcji antyterrorystycznej na szczeblu prokuratury wyjaśniał mu sytuację, Paola usiłowała dodzwonić się do Aurélie, chcąc sprawdzić, czy u niej wszystko w porządku. Córka odpowiedziała nieco zaspanym głosem. Paola zaproponowała, że zanim oni wrócą do domu, zaopiekuje się nią ciotka. O dziwo, Aurélie nie zaprotestowała.\nW samochodzie jadącym do hotelu wzięła męża za rękę, która w przeciwieństwie do jej dłoni nie drżała; gdy zadzwoniła kolejna osoba, aby go poinformować o nowych, tragicznych szczegółach, jego wzrok był spokojny i poważny.\nKiedy się rozłączył, czułym wzrokiem obrzuciła jego pociągłą, mocną czaszkę okrytą siwą czupryną.\n– Przyszłość jest teraz – szepnęła.\nMąż położył rękę na jej dłoni.\n– Zawsze uważałam, że jego slogan wyborczy jest… –Nie znajdując żadnego przymiotnika, zamilkła.\n– Proroczy? – rzucił nieoczekiwanie sędzia, nie spuszczając wzroku z wyświetlacza smartfona.\n– Nie to miałam na myśli… Słuchaj – podniosła nagle głos, jakby się rozzłościła. – Wyglądasz, jakby to cię zupełnie nie obeszło. Ostatecznie ktoś próbował zabić kandydata na prezydenta!\n– Boże, to po prostu straszne. Ktoś do niego strzelał. To straszne. Jakim cudem udaje ci się zachować taki… olimpijski spokój?\nNa twarzy sędziego Wagnera pojawił się trudny do rozszyfrowania uśmiech. Siedząc przez chwilę w milczeniu, jakby się zastanawiał nad dziesięcioma innymi sprawami, odchrząknął, a następnie odpowiedział żonie, podczas gdy ich wynajęty samochód pędził nabrzeżami Tybru:\n– Moja droga, o ile mitologia od samego początku nas nie oszukiwała, na Olimpie panowało wszystko z wyjątkiem spokoju…\nNa oddziale ratunkowym uniwersyteckiego szpitala klinicznego w Grogny najpierw pojawiła się chmara facetów wyposażonych w słuchawki douszne, a po chwili dwie fale umundurowanych motocyklistów. Do wrzasków tych pierwszych dołączyły gwizdki tych drugich, którym towarzyszył rozkaz natychmiastowej ewakuacji parteru. Jakaś pielęgniarka wyprowadzająca pacjenta z pokoju ośmieliła się poskarżyć, ale ordynator natychmiast kazał jej wykonać polecenie i nie marudzić.\nPo burzy nastąpiła jeszcze bardziej przerażająca cisza, którą ledwo zakłócały sygnały aparatury medycznej. Nikt spośród personelu nie ważył się nawet przełknąć śliny. Wydawało się, że wystarczy jedno słowo, a ci potężni, spięci, naładowani adrenaliną faceci mogą eksplodować.\nJakiś cherlawy i prawie łysy stażysta upuścił stetoskop, który upadł na wyłożoną kafelkami posadzkę. Żujący gumę oficer spiorunował go wzrokiem. Najwyraźniej był obdarzony nadludzkim słuchem, bo jako pierwszy usłyszał zbliżający się konwój. Dwie sekundy przed resztą obecnych ruszył w kierunku automatycznych drzwi.\nNosze błyskawicznie przemknęły przez próg, po drodze mijając osłupiałe pielęgniarki i pozwalając im odkryć to, co dotychczas zaledwie podejrzewały: tożsamość pacjenta, dla którego cały oddział zamieniono w strefę pod najwyższym nadzorem.\nMłoda stażystka zajęła się żoną kandydata, zmierzyła jej ciśnienie, przyniosła wody.\nW niedużym pomieszczeniu, do którego zaprowadzono Esther Szawisz, stażystka nie zdołała powstrzymać szlochu. Po chwili dołączył do niej doświadczony ratownik, który w pierwszej kolejności sprawdził źrenice pacjentki.\n– Pani Szawisz, zapewniam, że pani mąż jest w bardzo dobrych rękach. Profesor Lu…\n– Dokąd go zabraliście? Co macie zamiar…?\n– Proszę się uspokoić. Pani mąż jest w bardzo dobrych rękach.\nKorzystając z chwili nieuwagi ratownika, Esther Szawisz wstała, wyszła z pokoju i ruszyła korytarzem, gdzie żaden z ochroniarzy nie ośmielił się jej zatrzymać. Stanęła przed pomalowaną w czerwone pasy szybą, za którą można było dostrzec zakrwawioną głowę jej męża pod oślepiająco białym światłem jarzeniówek. Kula trafiła w lewy policzek, rozrywając tkankę po prawej stronie; widok był wstrząsający.\nEsther Szawisz zemdlała. Gdy odzyskała świadomość, zobaczyła nad sobą ochroniarza i Jean-Sébastiena Vogela, szefa kampanii, który zdjął krawat i z pochyloną głową przyglądał się jej nie tyle ze współczuciem, ile z pełną niepokoju i lekkiej paniki ciekawością.\nEsther spędziła kwadrans na rozmowie przez telefon ze swą córką Jasminą, która parę godzin wcześniej wróciła do domu; Vogel spojrzeniem zapewnił Esther, że mieszkanie Jasminy przy kanale Saint-Martin należy do najlepiej strzeżonych w stolicy. Pół godziny później przyszedł do niej ordynator, pomógł usiąść na łóżku i wyjaśnił sytuację głosem tak łagodnym, że przez chwilę odniosła wrażenie, jakby została nafaszerowana morfiną lub opatulona niewidoczną substancją o konsystencji waty, która miała ją chronić przed całą przemocą świata.\n– Pani Szawisz, nazywam się profesor Lucas, przez ostatnie pół godziny staraliśmy się…\nJakiś pyłek utknął mu w gardle. Profesor uniósł palec i odwrócił się, żeby odkaszlnąć. Ton profesora, tembr jego głosu… Esther Szawisz objęła głowę ramionami w przekonaniu, że to już koniec, a profesor próbuje ją poinformować o śmierci męża. Zdążyła nawet postawić się na miejscu tego lekarza, który ma za zadanie wyjaśnić jej, dlaczego nic się nie dało zrobić, na miejscu tego niepozornego lekarza, który zapewne setki razy setkom rodzin mówił o śmierci ich bliskich, za każdym razem zmuszony używać tych samych odrażających, pozornie wstrzemięźliwych peryfraz: zmarł, nie przeżył, a nawet haniebnego odszedł…\n– Przepraszam. No więc tak. Zrobiliśmy tomografię, która pozwoliła stwierdzić, że kula nie dosięgła mózgu. Przeszła przez czaszkę od jednego policzka do drugiego. Można więc mówić o ogromnym szczęściu, niemniej istnieje prawdopodobieństwo, że pod wpływem szoku u pani męża nastąpiło pęknięcie tętniaka. Przez pół godziny staraliśmy się ustabilizować ciśnienie tętnicze, żeby móc bezpiecznie przetransportować pacjenta do specjalistycznego ośrodka. Uprzedziliśmy neurochirurgów i neuroradiologów ze szpitala Val-de-Grâce…\n– Czy on z tego wyjdzie?\n– Przytrafiło mu się coś… naprawdę poważnego i nie będę ukrywać, że operacja, której musi zostać poddany, niesie ze sobą ogromne ryzyko, ale przeprowadzą ją jedni z najlepszych chirurgów w kraju, może pani być tego pewna.\nEsther Szawisz stłumiła szloch. Łagodny, profesjonalny ton lekarza ponownie przełamał jej wrodzone opory.\n– Jak będziecie go przewozić? – zapytała nagle, wstając, żeby towarzyszyć mężowi w transporcie.\n– Śmigłowcem to zaledwie dziesięć minut stąd. Może pani pojechać autem, konwój chyba już czeka. A pani córka – dodał profesor Lucas, rzuciwszy okiem na Vogela – jest już w drodze do szpitala Val-de-Grâce.\nEsther Szawisz odwróciła się w stronę Vogela.\n– Jean-Sébastien, czy to był zamach terrorystyczny?\n– Oczywiście, ale na razie jest zbyt wcześnie, aby…\n– Dlaczego nikt nam nie powiedział, że rzeczywiście coś mu grozi? A… Valérie Simonetti? Nie wiedziała? Ale ty wiedziałeś, prawda?\n– Esther, będzie śledztwo i ci, którzy są za to odpowiedzialni…\n– Czy teraz nic mu nie grozi? Odpowiedz: czy on teraz jest bezpieczny?\n– Esther – odparł Vogel ze spuszczoną głową – dzwonił do mnie prefekt paryskiej policji i poinformował, że wysłano sześć jednostek CRS1, by zabezpieczyć całą okolicę szpitala Val-de-Grâce.\nEsther Szawisz uniosła ręce i gniewnie pokręciła głową.\n– Prefekt policji? Dieuleveult? Przecież on nie znosi Idera…\n– Esther, przestań – przerwał jej Vogel.\nTen, który miał największe szanse na objęcie stanowiska premiera za prezydentury Szawisza, wziął w dłonie zaróżowione od niepokoju ręce Esther.\n– To nie tak, tu już nie chodzi o politykę, to był atak na całą Francję, rozumiesz? Na Francję.\nKilka sekund później eurocopter pogotowia ratunkowego wystartował z dachu uniwersyteckiego szpitala klinicznego w Grogny i oddalił się w kierunku słońca, przelatując nad bliskimi przedmieściami, obwodnicą, wschodnimi dzielnicami Paryża i Sekwaną, po czym wylądował na dziedzińcu szpitala wojskowego Val-de-Grâce, gdzie zgromadzona wokół noszy grupa lekarzy i pielęgniarzy szykowała się na przyjęcie najważniejszego pacjenta tego roku.\n– Czerwone konie.\nTakie były pierwsze słowa wypowiedziane przez Rabi’ę po przebudzeniu z głębokiego snu, trwającego w jej odczuciu przez cały dzień. Gdy wreszcie zdołała w miarę normalnie podnieść powieki, dodała, że widziała, jak czerwone konie cwałują po niebie wśród milczących, proroczych grzmotów. Fu’ad zmierzył jej puls i przyłożył wierzch dłoni do zlanego potem czoła.\nUderzywszy kilkanaście razy ramieniem, od czego przez cały następny dzień miał siniaki i obolałe mięśnie, zdołał wyważyć drzwi mieszkania Rabi’i. Okruchy szkła na posadzce w przedpokoju nieco go zaskoczyły. W końcu znalazł ciotkę leżącą bez kołdry na łóżku, pogrążoną w głębokim śnie.\nKiedy uniosła dłoń, chcąc w powietrzu zmaterializować galop koni, Fu’ad zobaczył, że wyraz jej twarzy się zmienia. Pył z innego świata opadł. Zaczęła sobie przypominać.\n– Gdzie jest Karim? Gdzie mój syn?\nChwyciła Fu’ada za nadgarstek i wyskoczyła z łóżka.\n– Ciociu, co się stało? – krzyknął. – Wytłumacz mi!\nRabi’a straciła równowagę i opadła na łóżko. Wymamrotała kilka słów, które z trudem zrozumiał: Omar, telefon, Paryż.\n– Omar? – zapytał Fu’ad.\n– Jak Omar Sharif – mówiła półprzytomnie Rabi’a. – Poznaliśmy się przez Meetic, a potem… potem…\n– A Luna? Gdzie jest moja córka?\nNalewając wody do butelki, żeby sobie oszczędzić wielokrotnych wędrówek, lewą ręką wyjął z kieszeni komórkę i ze zgrozą zobaczył około trzydziestu nieodebranych połączeń: nieco wcześniej wyłączył opcję wibrowania. A migającego nieprzerwanie od kwadransa wyświetlacza po prostu nie widział. Ścisnął nieduży, pokryty plastikiem prostopadłościan, aż zbielały mu kostki u rąk.\nNie zakręcając wody, wpatrywał się w wyważone drzwi, które widział nie tyle oczami, ile obolałym ramieniem, tak obolałym, że w tej właśnie chwili uważał za absolutnie i przeraźliwie oczywiste, iż widzenie to ból i być może nigdy dotychczas w swoim życiu nie widział niczego innego niż ten rozwalony zamek wiszący jak metalowy strzęp na brzegu wyłamanej framugi.\nDokładnie w tej chwili Fu’ad wiedział, że już wie, tylko jeszcze nie wiedział co. Zamiast oddzwonić na ostatni zapisany numer, zamiast odebrać telefon Rabi’i, który od jego wejścia do mieszkania nie przestawał dzwonić, popchnął dwuskrzydłowe przeszklone drzwi do salonu i włączył telewizor: wszystkie programy telewizji naziemnej przerwano i zastąpiono wydaniami specjalnymi. Poszukał LCI. Od dawna przywykł do czerwonego paska u dołu ekranu w stacjach informacyjnych. A to przegłosowano jakąś ustawę, a to jakąś zaginioną osobę znaleziono martwą, a to na którymś letnim uniwersytecie wygłoszono jakieś politycznie niepoprawne zdanie. Tym razem jednak to kandydat Partii Socjalistycznej na prezydenta kraju padł ofiarą zamachu. Tyle to Fu’ad już wiedział. Ale było jeszcze coś.\nZaproszeni komentatorzy usiedli w studiu bez uprzedniej wizyty w charakteryzatorni. Ich nosy lśniły, pot przyklejał kosmyki włosów do zmarszczonych czół. Nigdy gorączkowość tych ludzi, zmuszonych do zabrania głosu w ciągu mniej niż dwudziestu sekund pod rygorem wykluczenia z rozmowy, nie wydała się Fu’adowi tak namacalna. Miał już za sobą udział w kilku programach, wkrótce czekały go następne w ramach intensywnej promocji wysokobudżetowej komedii, która tego lata wchodziła na ekrany, a w której grał jedną z głównych ról.\nSylwetka Rabi’i była nieco zdeformowana przez wypukłe szkło szybek w drzwiach. Nie zdążywszy ściszyć telewizora, Fu’ad obrócił się w stronę ciotki, żeby zagrodzić jej drogę do salonu. Głos dziennikarza prowadzącego debatę właśnie po raz kolejny przypominał breaking news stulecia:\n– W chwili, gdy do państwa mówimy, tożsamość zamachowca nie została jeszcze ustalona. Na wideo z zarejestrowanym momentem strzału, którego postanowiliśmy państwu nie pokazywać, widać, że jest to młody człowiek, może nawet nastolatek, zapewne azjatyckiego lub północnoafrykańskiego pochodzenia. Więcej dowiemy się…\nFu’adowi nie udało się powstrzymać ciotki zbyt długo. Złapała pilota. Oszołomiony Fu’ad, który wreszcie wiedział to, czego od początku się spodziewał, nadal nie był w stanie w to uwierzyć. Uwierzył dopiero wówczas, gdy Rabi’a kilkakrotnie gorączkowo przeleciała pilotem przez ileś stacji, aż w końcu zamiast spiętych, nieprzyzwoicie zajadłych twarzy komentatorów i dziennikarzy pojawił się nieruchomy, powiększony wizerunek młodego zamachowca o płaskich kościach policzkowych i szeroko otwartych oczach, pełnych strachu i łez, wyraźnie widocznych pomimo pikseli.\nO siedemnastej trzydzieści lekarz uznał, że stan zdrowia Karima pozwala na jego zatrzymanie. Dopiero po dwóch godzinach udało się opanować spektakularny napad drgawek, którego dostał w furgonie CRS, podczas gdy nad nim toczył się gorączkowy spór, dokąd należy go zawieźć: „pod numer trzydziesty szósty” czy „do Levallois”. Karim przysłuchiwał się tej niezrozumiałej debacie, dopóki kompletnie nie stracił oddechu. W Levallois-Perret mieściła się nowiusieńka siedziba Centralnej Dyrekcji Wywiadu Wewnętrznego (DCRI) – powstałej w wyniku połączenia Dyrekcji Nadzoru Terytorialnego (DST) i Centralnej Dyrekcji Wywiadu Ogólnego (DCRG) – którą Sarkozy wymarzył sobie jako francuski odpowiednik FBI; w jej skład wchodziły między innymi służby kontrwywiadowcze zajmujące się zwalczaniem terroryzmu. Nowinę, że tam właśnie będzie przesłuchiwany, Karim przyjął puszczeniem pawia na parę rangersów, które odruchowo się na nim zemściły kopniakiem w górną wargę.\nŚladu po kolejnym ciosie nie dawało się już rozróżnić na jego twarzy, opuchniętej od uderzeń zadanych mu przez tłum, który bez interwencji ochroniarzy zapewne by go zlinczował. Poza zaaplikowaniem leków na uspokojenie oskrzeli trzeba mu było pośpiesznie założyć kilka szwów wokół ust. Podczas gdy młody, pilnie strzeżony pacjent drzemał pod wpływem narkozy, lekarz utyskiwał na zachowanie funkcjonariusza CRS:\n– Szczerze mówiąc, mógł pan się trochę pohamować – warknął tonem tym bardziej potępiającym, że nie miał najmniejszego zamiaru komukolwiek składać meldunku o tym incydencie.\nKarim otworzył oczy dopiero na autostradzie; wieziono go z prędkością, którą uważał za możliwą tylko w grach wideo. O dziwo, nie miał wrażenia, że za chwilę wzleci w powietrze, tylko raczej zapadnie się w otchłań czasu, gdzie eksploduje na miliard pęcherzyków powietrza.\nZadawano mu pytania, słyszał samego siebie próbującego na nie odpowiadać.\nPonownie zasnął, a gdy otworzył oczy, w oddali pojawił się futurystyczny budynek złożony z dwóch identycznych brył z lśniącego w słońcu szkła. Konwój zjechał na wielopoziomowy parking. Pisk opon ponownie ukołysał Karima do snu.\nKiedy się obudził, już nie otaczali go policjanci wrzaskiem żądający przeliterowania nazwiska; znajdował się w dziwnie cichym pomieszczeniu w suterenie, gdzie przez dwa wysokie, prostokątne, zakratowane okna światło wiosennego, tonącego w kurzu dnia spływało na komputery przełączone na tryb uśpienia. Od czasu do czasu na dziedzińcu, który Karim widział z żabiej perspektywy, zatrzymywały się stopy w oficerkach. Nagle pojawiła się opuszczona lufa karabinu automatycznego. Po niej nogi w szarych spodniach i czarnych mokasynach. Panująca na dziedzińcu krzątanina kontrastowała z ciężką ciszą po tej stronie okien, najprawdopodobniej wyposażonych w podwójne szyby.\nOdzyskawszy w pełni świadomość, Karim zdał sobie sprawę, że został przykuty kajdankami do podłokietnika krzesła. Nie pierwszy raz w życiu czuł metalową bransoletkę na nadgarstku, ale podczas poprzednich przejść z policją kajdanki nigdy nie były tak ciasno zapięte. Najdrobniejszy ruch nadgarstka powodował dociśnięcie bransoletki do kości i wgniecenie metalu w ciało, w następnej sekundzie przypominając o wszystkich obolałych miejscach na twarzy i torsie.\nPo pewnym czasie do celi weszło dwóch mężczyzn. Byli identycznego wzrostu, nosili identyczne garnitury bez krawata. Ten wyglądający bardziej złowrogo, w podkoszulku widocznym spod białej koszuli, miał zapadnięte oczy i półotwarte usta. Stanął przy otwartych drzwiach za Karimem, podczas gdy jego kolega o żywym spojrzeniu oparł się pośladkiem o biurko.\n– Cóż, Abd al-Karim. Jestem kapitan Tellier.\nBył ruchliwy i niezręczny, jakby nie dawał sobie rady z własnym wzrostem. Tłuste blond włosy miał związane w kucyk i wyglądał, jakby pierwszy raz w życiu włożył marynarkę. Karim nie od razu dostrzegł, że kapitan ma zajęczą wargę. Od tej chwili nie widział niczego innego, tylko tę rozszczepioną górną wargę i widoczne w szczelinie żywe mięso, które wszystko tłumaczyło: ostre spojrzenie, niezgrabną sylwetkę, mściwy głos.\n– Co słychać, Abd al-Karim?\nKarim chciał wspomnieć o zbyt ciasnych kajdankach, ale obawiał się, że długo nie będzie mieć okazji, aby sformułować jakąkolwiek prośbę. Odchrząknął, pragnąc jak najszybciej wyjaśnić, że trzeba się zająć jego matką, lecz na samą myśl o matce zakręciło mu się w głowie: uwięziona przez Mauluda Ibn Barakę pewnie nadal jest w niebezpieczeństwie, a Nazir… Nie zdążył jednak otworzyć ust; kapitan Tellier nie zadał pytania po to, żeby Karim na nie odpowiedział, tylko po to, by mógł usłyszeć jego głos.\n– Nie będziemy tu siedzieć przez całą noc. Strzelałeś do kandydata na prezydenta. Teraz nam powiesz, dlaczego to zrobiłeś, kto ci dostarczył broń i dlaczego na rękojeści wygrawerował litery SRAF, powiesz nam wszystko, ale zaczniesz od wyjaśnienia, gdzie możemy znaleźć twoją komórkę.\n– Moją komórkę?\n– Tak, twoją komórkę. Nikomu nie wmówisz, że nie masz komórki, więc gdzie ona jest? Nie znaleźliśmy jej ani przy tobie, ani na placu przed merostwem. No więc? Gdzie jest twoja komórka?\nKarim nie wykrztusił ani słowa; chętnie by powiedział, że wyrzucił komórkę na moście, ale nie był pewien, czy ta scena mu się przyśniła, czy naprawdę miała miejsce. Kapitan Tellier zorientował się, że chłopak odpływa. Gdy po raz drugi wymówił słowo „komórka”, wywołało ono u Karima taki sam efekt, jakby zostało wypowiedziane w obcym języku.\n– No dobrze, uspokójmy się – podjął kapitan. – Nie wiesz, co to komórka, ale chyba pamiętasz, co to takiego numer telefonu, prawda?\nKarim kiwnął potakująco głową, gdyż całkowita cisza nasilała jego zawroty głowy.\n– Okej, to teraz na kartce papieru napiszesz nam nazwiska i numery telefonu wszystkich członków swojej rodziny i znajomych. Rozumiesz? Możesz to dla nas zrobić?\n– Ale przecież oni nie mają nic wspólnego z… – ocknął się nagle Karim.\nDo pomieszczenia wszedł funkcjonariusz, który podał kapitanowi jakiś dokument. Była to kartoteka Karima z krajowego rejestru karnego, zawierająca listę wszystkich popełnionych przez niego wykroczeń. Podczas lektury dolna warga kapitana drżała.\n– Kradzież, znieważenie funkcjonariusza, handel środkami odurzającymi, przemyt, niszczenie mienia publicznego… No cóż, jak widzę, nie jesteś tu całkiem nowy. Będziesz musiał nam wytłumaczyć, jak się przechodzi od dilerki do zabójstwa na tle politycznym, ale na razie zrób tylko ten spis, o który prosiłem, okej? No, dalej, cała lista kontaktów plus rodzina.\n– Mogę najpierw zadzwonić?\nKapitan zerknął na swojego kolegę z tak komicznie błędnym grymasem i w sposób tak karykaturalny, że gdyby nie został kapitanem w policji do walki z terroryzmem, bez cienia wątpliwości mógłby bywać na festiwalach niezależnego rocka z nieodłączną puszką heinekena w dłoni, skrętem w ustach i tym samym spłowiałym blond kucykiem, jak ci wszyscy podstarzali młodzieńcy, którzy mimo upływu lat starają się zachować swoje dawne nawyki zbuntowanych nastolatków. Jednak głos kapitana Telliera, choć brzmiał jak głos podstarzałego młodzieńca starającego się ukryć skazę na górnej wardze, tylko chwilami sprawiał wrażenie życzliwego. Kapitan zignorował pytanie Karima i drążył dalej:\n– Zapisujesz wszystkich, kogo sobie przypomnisz: braci, siostry, kuzynów, kuzynki, wujaszków, tatę, mamę…\n– Co im chcecie zrobić? – zaniepokoił się Karim.\nKapitan wyprostował się. Jego rozdrażnienie objawiało się długimi wdechami i mechanicznym wyciszaniem głosu.\n– Musimy przesłuchać wszystkich, którzy cię znają, zwykła rutyna.\n– Wyrzuciłem komórkę – oświadczył nagle Karim. – Wyrzuciłem z mostu do rzeki.\n– Wyrzuciłeś komórkę do Sekwany? O której? Dlaczego?\n– Z powodu zdjęć… ale… nie wpadła do wody… – przypomniał sobie Karim, nawet nie próbując oddzielić prawdy od snu: wszystkie informacje jawiły mu się jak szczegóły ujrzane podczas drzemki w późnych godzinach popołudniowych.\nKapitan mocno odchylił głowę i skierował podbródek do sufitu.\n– A zegarki? Dlaczego miałeś na ręce dwa zegarki?\n– Ja… zapomniałem…\n– Posłuchaj, braciszku, chyba nie zdajesz sobie sprawy, co zrobiłeś. Ale mamy czas, żeby o tym pogadać. Dużo czasu.\nKarim spuścił wzrok.\n– Dwa razy byłeś zatrzymywany na dwadzieścia cztery godziny. Czyli wiesz, jak to wygląda, prawda? Godziny przesłuchań przez takich jak ja, którzy bez przerwy na ciebie wrzeszczą. Tyle że my nie jesteśmy z brygady do walki z przestępczością z Saint-Étienne-sur-Loire, tu jest siedziba policji do walki z terroryzmem. Więc pozwól, że ci wytłumaczę. Prokurator postawi ci najpoważniejsze zarzuty, jakie można znaleźć w kodeksie karnym. My będziemy cię przesłuchiwać przez czterdzieści osiem godzin, po tych pierwszych czterdziestu ośmiu godzinach prokurator przedłuży ci areszt o kolejne czterdzieści osiem i znowu, aż do stu czterdziestu czterech. Spróbuj sobie wyobrazić, jak się będziesz czuć po tych stu czterdziestu czterech godzinach. Jesteś dobry w rachunkach? Wszyscy Arabowie są dobrzy w rachunkach, no nie? Sto czterdzieści cztery godziny, ile to jest dni? Sam sobie policz. – Kapitan zmarszczył lewy policzek i przejechał palcem po powiekach, jakby wycierał niewidoczne krople potu. – Możemy oczywiście skończyć w jedną noc, o ile nam wszystko powiesz. To zależy od ciebie, od tej chwili wszystko zależy od ciebie.\nOszołomiony umysł Karima zaczął dodawać czterdziestoośmiogodzinne bloki. Dla wygody zaokrąglił czterdzieści osiem do pięćdziesięciu i wyszła mu szaleńcza liczba sześciu dni, podczas gdy jego drżąca ręka wypisywała imiona ciotek. Szybko zdał sobie sprawę, że nie pamięta żadnego numeru telefonu, nawet własnego stacjonarnego.\nKapitan zauważył, że długopis znieruchomiał u góry drugiej kolumny. Karim już chciał poprosić go o pomoc przy znalezieniu numeru telefonu matki, gdy z korytarza usłyszał głos Nazira.\nBezwiednie zamarł z lewą ręką wokół prawego nadgarstka, a jego oddech przyśpieszył; po chwili poczuł szalejący puls w żyle na napuchniętym od ucisku kajdanek przedramieniu.\n– Co jest? – zapytał kapitan. – Ducha zobaczyłeś?\nKarim pochylił głowę i ujrzał na korytarzu wysoką ciemną sylwetkę, która wydawała policjantom rozkazy tym samym nieznoszącym sprzeciwu tonem, jaki często można było usłyszeć u Nazira. Pomyślał, że może to jednak nie on, co po chwili, gdy postać obróciła się w jego stronę, okazało się prawdą. Był to młody mężczyzna o regularnych rysach twarzy, lodowato niebieskich oczach i włosach równie intensywnie jasnych, jak Nazira były ciemne; ubrany w czarny garnitur i granatowy krawat, stał oparty na lasce.\nZbliżył się do pokoju, w którym przesłuchiwano zatrzymanych, ani na chwilę nie spuszczając wzroku z Karima. Kiedy wszedł, kapitan na znak szacunku wstał i poprawił poły marynarki.\n– Więc to jest nasz zawadiaka? – zapytał nowo przybyły głosem, w którym brzmiał tak samo złowrogi śmiech jak w głosie Nazira. – Na Boga, toż to jeszcze dzieciak…\n– Tak jest. Dopiero zaczęliśmy go przesłuchiwać.\n– No to kontynuujcie, kontynuujcie – rzucił mężczyzna, nie przestając mierzyć Karima wzrokiem. – Pani minister pragnie zapewnić, że macie jej pełne zaufanie. Proszę na słówko, kapitanie.\nKapitan ruszył za nim. Karima urzekła siła bijąca od tego trzydziestolatka, który potrafił wymusić na swoim otoczeniu tak idealne milczenie. Choć nawet na nikogo nie spojrzał, obaj oficerowie, starsi od niego o jakieś dwadzieścia lat, wyprężyli się jak potulni gimnazjaliści wezwani na rozmowę do gabinetu dyrektora.\nPo wyjściu na korytarz mężczyzna zapytał kapitana, co dotychczas udało się z Karima wyciągnąć. Tellier wspomniał o komórce, moście i innych szczegółach, które „szczeniak” sobie przypomniał: stateczek wycieczkowy, tylna elewacja katedry Notre Dame…\n– Sam widzisz, jaki jesteś ważny – oznajmił kapitan, gdy jasnowłosy duch pożegnał się i oddalił, opierając się na lasce. – Obudziłeś zainteresowanie samego dyrektora gabinetu minister spraw wewnętrznych.\nKarim nie słuchał; nie potrafił sobie przypomnieć rysów twarzy jasnowłosego mężczyzny. Wszystko, co zapamiętał, to jego niewiarygodnie niebieskie spojrzenie i dołeczek w podbródku.\n– No dobra, to na czym stanęliśmy?\n– Wiem, że mam prawo do adwokata – zaryzykował Karim, odzyskując przytomność umysłu.\n– No, no, lepiej byś się przymknął – rzucił drugi policjant, którego zachrypnięty głos Karim usłyszał po raz pierwszy. – Mam uwierzyć, że znasz jakiegoś adwokata?\nKarim zaczerwienił się po uszy. Podczas poprzednich zatrzymań widział, jak wyglądają adwokaci z urzędu. Zazwyczaj byli to studenci z roztargnieniem wertujący akta przydzielonego im klienta, a jednocześnie bez przerwy wysyłający esemesy. Znakomicie natomiast pamiętał reportaż w programie Envoyé spécial o mecenasie Aribim, którego dziennikarze pragnący mu zniszczyć reputację przezwali „adwokatem Arabów”. Należał do gwiazd palestry, mówił najczystszą francuszczyzną i doprowadził do uniewinnienia dziesiątków oskarżonych, samych Arabów.\n– Chcę, żeby moim obrońcą był mecenas Aribi.\nMiał wrażenie, że przywołuje jakąś postać z Dragon Ball Z.\n– Mecenas Aribi? – powtórzył kpiąco porucznik. – Która izba?\nKarim nie zrozumiał, ale porucznik raczej nie zamierzał mu pomóc. Kapitan poczuł się zmęczony.\n– W jakim mieście pracuje ten twój mecenas Aribi?\n– Nie wiem. Pewnie w Paryżu.\nPorucznik wyciągnął flamaster i zanotował nazwisko adwokata.\n– Zadzwonimy do niego, jak zaczniesz gadać.\n– Ale proszę pana… – Karima nagle ogarnęła panika. – Moja matka, trzeba koniecznie coś zrobić, ona…\nOd porucznika biła taka nienawiść, że Karim zupełnie skołowaciał.\n– Chcę porozmawiać z matką, trzeba do niej zadzwonić, ona…\n– Nie – przerwał mu kapitan Tellier. – Prokurator formalnie odebrał ci prawo do telefonów. To mogłoby zaszkodzić w śledztwie.\n– Przecież oni nie mają z tym nic wspólnego! To moja rodzina!\n– Dla ciebie to rodzina – uciął Tellier – a dla nas przestępcza siatka. Nie pozwolimy ci ostrzec pozostałych członków siatki, chyba tyle jesteś w stanie zrozumieć?\nW Szpitalu Północnym w Saint-Étienne Fu’ad kilkakrotnie przespacerował się między pokojem, w którym po zasłabnięciu położono starą ciotkę Zalichę, a pawilonem oddziału ratunkowego, gdzie po dokonaniu analizy we krwi Rabi’i stwierdzono śladowe ilości GHB, słynnej pigułki gwałtu.\nPielęgniarka na oddziale ratunkowym nie wiedziała, w co ręce włożyć. Podała środki uspokajające Rabi’i, która od czasu, gdy usłyszała nowinę, przechodziła czwarty atak paniki. Fu’ad zapytał, czy może porozmawiać z pielęgniarką na osobności. Miała podkrążone oczy i wyglądała, jakby lada moment miała wybuchnąć.\n– Będziecie badać, czy była… napastowana?\n– Chodzi panu o napastowanie seksualne, tak? Oczywiście, że będziemy. Proszę pana…\nPielęgniarka, która właśnie wymieniała worek kroplówki, zamarła w pół ruchu i z zamkniętymi oczami obróciła się w stronę Fu’ada.\n– Szanowny panie, jak pan widzi, jest nas dzisiaj mniej niż zwykle, proszę więc iść dotrzymać towarzystwa ciotce, napić się kawy, cokolwiek, tylko proszę pozwolić nam pracować, zgoda?\nMentorski ton, na który w ostatniej chwili wpadła przy słowie „zgoda”, tak zirytował Fu’ada, że jego szczęki i kark napięły się jak u szarżującego byka.\nPo wizycie u ciotki Zalichy, która spała w pokoju na trzecim piętrze, po upewnieniu się, że mała Luna znalazła opiekę u babki, po wielokrotnych kursach windą z umysłem kurczowo wczepionym w zapach szpitalnej zupy, aby nie myśleć o tym, co się stało, Fu’ad stanął w końcu nad drzemiącą Rabi’ą i zrozumiał, że nie dotrwa do końca dnia, jeśli się nie dowie, co u Jasminy.\nWyciągnął telefon i przejrzał listę nieodebranych połączeń, szukając imienia ukochanej. Nie było go. W chwili, gdy miał nacisnąć zielony klawisz swojej nieśmiertelnej, kupionej siedem lat temu nokii, zdał sobie sprawę, że to niemożliwe, że nie może ot tak, po prostu do niej zadzwonić: jego ukochana to córka Szawisza, a Szawisz to człowiek, któremu jego młodszy kuzyn dopiero co strzelił prosto w twarz.\nPo raz pierwszy od lat Fu’ad zamarzył o kimś starszym, kogo mógłby poprosić nie tyle o radę, ile o precyzyjną, szczegółową, a przede wszystkim bezdyskusyjną instrukcję, jakie kroki powinien podjąć.\nTa starsza osoba niestety nie istniała. O jakich zresztą krokach może być mowa, skoro sama droga rozsypuje się na jego oczach?\nKrążąc wte i wewte po korytarzu oddziału ratunkowego, dostrzegł wuja Idira, który natarczywie przepytywał pielęgniarkę o tlenionych włosach, stojącą pod tablicą z nazwiskami pacjentów. Wuj nie golił się od poprzedniego dnia; na widok jego szczeciniastego policzka i zagubionego wyrazu twarzy Fu’ad pomyślał, że po ostatniej godzinie wydarzenia poprzedniego dnia wydawały się tak odległe, jakby miały miejsce miesiąc wcześniej. Ślub Slima, profanacja czcigodnego wuja Farhata. Odstępy czasowe zaczęły się zazębiać, wirować jak w kalejdoskopie, aż Fu’ad, który nie spał od przynajmniej trzydziestu sześciu godzin, musiał oprzeć się plecami o ścianę, żeby nie utracić równowagi.\n– Fu’ad, gzie jest Rabi’a?\nWuj Idir miał łzy w oczach. Upał i sweter w czerwoną kratę, który uznał za stosowne włożyć na koszulę, sprawiły, że jego pociągła twarz napuchła i nabrała niepokojącego koloru. Fu’ad położył rękę na ramieniu wuja, zbierając w sobie całą energię, jaka mu jeszcze pozostała, by nie wybuchnąć płaczem.\n– Wiziałeś w telefizji? Wiziałeś Karima?\nWuj nie mógł dojść do siebie. Fu’ad zaprowadził go do pokoju Rabi’i i posadził na jedynym krześle przeznaczonym dla gości.\n– Chcesz szklankę wody, wujku? Chcesz wody?\nWuj Idir nie odpowiadał. Patrzył na leżącą w łóżku szwagierkę, starając się opanować przerażenie, jakie go ogarnęło w chwili, gdy twarz Karima pojawiła się na wszystkich ekranach telewizyjnych Francji.\n– Zwoniłeś na policję, zieby im powiecieć?\nFu’ad chciał zapytać: dlaczego ja? dlaczego to właśnie ja miałbym dzwonić na policję?\nZ plastikowym kubeczkiem w ręce poszedł do toalety, położył dłonie na krawędzi sedesu i zmusił się do wymiotów. Potem wyprostował się i ochlapał twarz wodą, sam siebie oszukując, że sprawy mają się lepiej.\n– Zaraz do nich zadzwonię – powiedział do wuja, wróciwszy do pokoju. – Ale musimy też zadzwonić do adwokata. Karim będzie potrzebować obrońcy. My zresztą również.\n– My równieś? – powtórzył wuj, podnosząc na siostrzeńca wzrok, w którym niepokój mieszał się z niezrozumieniem.\nFu’ad przypomniał sobie, jak w sali weselnej naśladował jego wiejski akcent, a Rabi’a dostała takiego napadu śmiechu, że aż musiała się zgiąć wpół, by nie popuścić.\n– My wszyscy – odpowiedział Fu’ad, wychodząc z pokoju i nawet nie próbując ukryć emocji.\nW pierwszej kolejności nie podpalono samochodu, tylko skuter przy głównej ulicy willowej osiedla Rameau-Givré w Grogny. Przez następne dwadzieścia minut jego właścicielka nic o tym nie wiedziała: przyjechawszy spędzić niedzielę wyborczą w towarzystwie ojca, Ja’il Zajtun siedziała właśnie w toalecie z macbookiem na kolanach, zatopiona w lekturze serwisu Avernus.fr, nowej biblii jej ojca, na której poranny wstępniak autorstwa Putéolego, szefa serwisu, stanowczo wzywał do niegłosowania na Szawisza.\nPiętnaście wieków historii, żeby tego doczekać? Piętnaście wieków przelewania krwi, potu i łez, piętnaście wieków dziejów Francji, żeby jakiś liberalny, kosmopolityczny eurodeputowany został przez cynicznych speców od reklamy mianowany Zbawcą Narodu? Piętnaście wieków patriotyzmu, by zobaczyć, jak jakiś mistrz komunikacji wdzięczy się do agencji ratingowych i bardziej dba o to, aby go pokazywano od lepszego profilu, niż o los Francji?\nJa’il już miała wyjść z toalety i po raz drugi tego dnia pokłócić się z ojcem, gdy na wyświetlaczu iPhone’a zobaczyła najczęściej widywane zdjęcie ze swojej listy kontaktów: Fu’ada.\n– Ja’il? Słyszysz mnie?\n– Mój Boże, Fu’ad, widziałeś? To jakiś smarkacz! Jakiś osiemnastoletni smarkacz!\n– Ja’il, muszę ci powiedzieć coś bardzo ważnego.\nJego głos był cichy i pełen bólu. W niczym nie przypominał ryku lwa ani donośnego głosu Stentora, którego karierą kierowała od czasu Bohatera meczu.\nJa’il przejechała palcami po gęstej rudej czuprynie, podczas gdy Fu’ad wyjaśniał, że tym osiemnastoletnim smarkaczem jest jego młodszy kuzyn Karim.\nPrzez kilka sekund siedziała w milczeniu przed ekranem komputera rozłożonego na jej nagich kolanach, z szeroko otwartymi, choć nic niewidzącymi oczami. Nie mogąc jej zobaczyć, Fu’ad nie był pewien, czy połączenie nie zostało przerwane.\n– Fu’ad, ja… mój Boże, ja nie wiem, co powiedzieć.\n– Oczywiście – odparła, nie mając pojęcia, o co Fu’ad może ją poprosić.\n– Ja’il, potrzebuję adwokata. Najlepszego, jakiego można znaleźć.\nWzięła się wreszcie w garść. Położyła iPhone’a na stercie rolek papieru toaletowego i przestawiła go na tryb głośnomówiący, żeby poszukać w kontaktach nazwiska adwokata, z którego usług dyrektorka jej agencji korzystała dwa lata wcześniej.\n– Znajdę, nie bój się. Znam jednego karnistę, młody facet, pracuje w jednej z najlepszych kancelarii…\n– Nie chcę być natrętny, ale to bardzo, bardzo pilna sprawa…\n– Tak, już, ja…\nNie zdążyła jednak skończyć zdania. Jej ojciec załomotał w drzwi łazienki.\n– Tato, co ci odbiło?\n– Ja’il! Podpalili twój skuter!\n– Oddzwonię – rzuciła do Fu’ada.\nGdy wyszła z toalety, zobaczyła, że ojciec wspiął się na taboret i próbuje zdjąć coś z górnej półki biblioteki zajmującej całą ścianę salonu.\n– Co ty robisz, tato?\nPan Zajtun nie odpowiadał. Ja’il podbiegła do okna i rzeczywiście zobaczyła własny skuter stojący w płomieniach obok śmietnika. Ojciec zszedł z taboretu, trzymając w rękach swój karabin z czasów wojny algierskiej.\n– Co ty wyprawiasz? Czyś ty kompletnie oszalał?\n– No nie, co za dużo, to niezdrowo! – uniósł się pan Zajtun, podkreślając swój akcent repatrianta z Algierii. – Zmusili do wyjazdu panią Zelmatti, zmusili do wyjazdu nieszczęsnego Serge’a Touatiego, chyba nie myślisz, że mnie też im się uda zmusić do wyjazdu!\nJa’il chciała wyjąć karabin z rąk ojca, ale panicznie bała się broni. Zresztą on i tak nie był w stanie odblokować mechanizmu podajnika. Widziała, jak gniew opuszcza jego drżące dłonie i wypływa na dolną część twarzy. Teraz staruszek zacznie się dławić, wrzeszczeć i przeklinać. Wpadnie w gniew i zacznie mamrotać sam w swoim kącie, czyli wszystko w normie.\nZadzwoniwszy na policję, Ja’il przyglądała się przez okno krwawym promieniom słońca schodzącego coraz niżej na drugim końcu ulicy. Jej skuter cicho płonął; wyglądał tak surrealistycznie, że Ja’il niemal przestała o nim myśleć.\nKuzyn Fu’ada strzelał do Szawisza.\nIm częściej powtarzała sobie w duchu to zdanie, aby mu nadać jakąkolwiek treść, tym bardziej słowa zaczynały żyć własnym życiem i wyglądać jak abstrakcyjne woluty, pozbawione wszelkiej natury i niemogące już nieść żadnego znaczenia.\nZamknęła oczy, a po chwili znowu je otworzyła na ciche, jakby sparaliżowane sąsiedztwo. Widoczna w oddali sala koncertowa imienia Baldassare Galuppiego bez trudu górowała majestatem nad całą okolicą; w pogodne wieczory zawsze następował moment, gdy tarcza zachodzącego słońca pojawiała się w idealnie prostokątnym prześwicie tego ultranowoczesnego, niezwykle kosztownego budynku, zdaniem jej ojca kompletnie zbędnego, który Szawisz zbudował na samym początku swojej pierwszej kadencji w Grogny.\n– Mój Boże – prychnął pan Zajtun. – Masz pojęcie, że ludzie wciąż głosują?\n– Wciąż głosują? Jak to możliwe?\nPan Zajtun dał córce znak, żeby zamilkła, ponieważ chciał posłuchać wiadomości na TF1. Wieczór wyborczy rozpoczął się cztery godziny wcześniej, niż planowano, wydaniem specjalnym z wklejonym w narożniku ekranu ujęciem opustoszałego placu przed merostwem w Grogny, upstrzonego ponurymi żółtymi taśmami pozostawionymi przez policję. W studiu pojawiali się kolejni goście, politycy kierowali swe myśli ku rodzinie Szawisza. Według najnowszego komunikatu on sam był w stanie krytycznym, ale wobec braku bardziej szczegółowych informacji o stanie jego zdrowia wybory toczyły się dalej. Zgodnie z zapowiedzią za godzinę miała się odbyć konferencja prasowa przedstawiciela Ministerstwa Spraw Wewnętrznych odpowiedzialnego za organizację wyborów prezydenckich.\nW oczekiwaniu na przyjazd policji Ja’il wyszła z papierosem na balkon, żeby zadzwonić do zaprzyjaźnionego adwokata. Gdy tak stała i ubijała tytoń w marlboro light, postukując filtrem o paznokieć kciuka i wahając się, czy go zapalić, dotarły do niej pierwsze, jeszcze dalekie odgłosy zamieszek.\nZza ostatniego domu na końcu ulicy, z bloków HLM osiedla Rameau-Givré, wylała się fala gówniarzy w kominiarkach. Dziwne dźwięki eksplozji dotarły aż do spokojnej dzielnicy willowej, w której mieszkał pan Zajtun.\nJa’il gestem przywołała ojca na balkon, skąd razem obserwowali nadciągającą na ich ulicę grupę czternasto-, piętnastolatków trzymających w rękach koktajle Mołotowa, którymi rzucali równie łatwo, jakby to były petardy, we wszystkie samochody, jakie znalazły się na ich drodze, i wykrzykujących hasło, które miało się stać lejtmotywem nadchodzących rozruchów:\n– Sar-ko mor-der-ca! Sar-ko mor-der-ca!\nPan Zajtun błyskawicznie zamknął okiennice i w półmroku, słabo rozświetlonym przez zepsutą lampę halogenową, zaczął szukać naboi do swojego starego karabinu, tyle że tym razem na poważnie.\nKonsultacja arabistyczna: Marek M. Dziekan\nKorekta: Krystian Gaik, Magdalena Matuszewska\nProjekt okładki: Krzysztof Iwański\nZdjęcie wykorzystane na I stronie okładki pochodzi z książki Flore des Serres et des Jardins de l’Europe : ou descriptions et figures des plantes les plus rares et les plus meritantes, red. A. Brongniart, Gand: Louis van Houtte, 1848–1854.


Wśród licznie zgromadzonych pocztów sztandarowych z poszczególnych parafii był obecny również i świętojański.\nNa początku zebranych w bazylice Krzyża Świętego pielgrzymów w serdecznych słowach powitał proboszcz cysterskiej parafii św. Bartłomieja Apostoła o. Wincenty Zakrzewski OCist. Witając przybyłych kapłanów, licznie przybyły siostry zakonne oraz pątników, gospodarz mogilskiej parafii zwrócił uwagę na dwie sprawy: cel pielgrzy mki – prośba wiernych o potrzebne łaski, w tym uzyskanie odpustu. Drugą sprawa było przypomnienie 40- lecia nocnych adoracji Najświętszego Sakramentu w I-sze piątki miesiąca i zachęta do uczestnictwa w tym nabożeństwie.\nHomilię wygłosił ks. proboszcz z parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Michałowicach ks. mgr Wiesław Kiebuła.\nChrystus podczas swojej męki cierpiał fizycznie i psychicznie. W tym cierpieniu Ojciec posyła dwie osoby, aby wsparły Jego Syna: Szymona Cyrenejczyka i anioła. O ile pierwszy pomagał pod przymusem, a pomoc ta jednak miała swoja wartość, to anioł czynił to bezinteresownie, z miłości. Jednakże najbardziej uderzające w tym jest to, że to stworzenia niosły pomoc Stworzycielowi. Wielu ludzi w niezgadzając się z osobistym cierpieniem, buntuje się przeciw Bogu. Chrystus na krzyżu, zawsze czeka, aby cierpiącemu okazać swoją pomoc. Jeżeli więc człowiek nie chciał przyjść do Niego w chwilach, gdy dobrze mu się powodziło, to niech przyjdzie do Chrystusa w trudnych chwilach. On cały czas czeka – podsumował kaznodzieja.\nPo zakończeniu Mszy św. odprawione zostały nieszpory, połączone z tradycyjną procesją eucharystyczną wokół kościoła. Po czym kapłani z asystą przeszli do kaplicy łaskami słynącego wizerunku Chrystusa Ukrzyżowanego. Tutaj udzielone zostało wszystkim błogosławieństwa relikwiami Krzyża Świętego. Później wszyscy kapłani i pielgrzymi oddawali cześć relikwiom przez nabożne ich ucałowanie. W tym czasie odmawiana była litania do Cudownego Pana Jezusa Mogilskiego. Należy podkreślić, iż w pielgrzymce do Mogiły wzięła udział spora grupa świętojańskich wiernych.


GARWOLIN - Region - Borowie: samorząd Mazowsza wspiera strażaków\n2021-12-03 08:52:58 Artykuł czytany 303 razy\nJednostka Ochotniczej Straży Pożarnej w Chrominie otrzymała od samorządu województwa nożyce rozpierające z pełnym osprzętem.\n- Pandemia zmieniła wiele w naszym codziennym funkcjonowaniu. Nie zmieniła jednak tego, że niestety niemal codziennie dochodzi do niebezpiecznych zdarzeń drogowych, czy innych sytuacji losowych wymagających interwencji strażackiej. Dlatego też materialne wsparcie w postaci nożyc rozpierających z pełnym osprzętem jest oznaką naszej wdzięczności za trud i poświęcenie strażaków-ochotników – powiedziała Janina Ewa Orzełowska, członkini zarządu województwa.\nPo przekazaniu sprzętu w jednostce OSP Chromin, członkini zarządu województwa, wraz z towarzyszącą jej dyrektor siedleckiej delegatury Urzędu Marszałkowskiego Małgorzaty Sałata, rozmawiała w urzędzie gminy z wójtem Wiesławem Gąską, jego zastępcą Piotrem Zającem, skarbnik Hanną Ośko oraz inspektorem ds. przygotowania i zarządzania projektami urzędu Arturem Zielińskim o bieżących zadaniach realizowanych przez samorząd i planach na następne lata. - Poinformowałem panią marszałek między innymi o potrzebie dokończenia remontu strażnicy w Chrominie, budowie żłobka w Borowiu, a także remontach dróg gminnych, która z uwagą wysłuchała o planach i potrzebach naszych mieszkańców- informuje wójt Wiesław Gąska.\nNa efekty tych rozmów, z pewnością nie trzeba będzie długo czekać.\npit i pitupitu\n...KTO będzie płacił za utrzymanie obiektów po zamknięciu subwencji.\nPo tych gospodarskich wizytach Pani Marszałek i innych członkach zarządu widać że punkt widzenia na tych co teraz rządzą w Polsce zmienia się. Oby dalej na Mazowszu byli tacy dobrzy gospodarze to i w gminach więcej inwestycji byłoby wykonanych , remonty strażnic, wyposażenie i umundurowanie strażaków, świetlice i place zabaw, drogi, żłobki i szkoły. Ciekawe kiedy rządzący dołożą do szkół bo subwencja to niedługo będzie wystarczała na zakup papieru toaletowego.


Artykuły oznaczone dystrofia mięśniowa Duchenne'a\nNaukowcy wyhodowali w laboratorium w pełni sprawny mięsień\nBadacze z Uniwersytetu Duke’a (USA) jako pierwsi zdołali wyhodować w laboratorium ludzki mięsień szkieletowy, który prawidłowo reaguje na każdy rodzaj zewnętrznej stymulacji – czytamy w czasopiśmie „eLife”. Czytaj więcej »\nPromieniowanie pomaga edytować geny\n25 lip 2015 r.\nDzięki wykorzystaniu małych dawek promieniowania jonizującego można dziesięciokrotnie skuteczniej modyfikować ludzkie geny w komórkach macierzystych – informuje pismo Stem Cells Translational Medicine. Czytaj więcej »\nJak ukierunkowane badania nad komórkami macierzystymi mogą pokonać chorobę zwyrodnieniową\nDofinansowani ze środków UE naukowcy z projektu PLURIMES są przekonani, że wyhodowanie w laboratorium tkanki mięśniowej z komórek macierzystych przełoży się na lepsze metody leczenia chorób zwyrodnieniowych. Czytaj więcej »\nLek dla dzieci cierpiących na zanik mięśni\nLeczenie dystrofii mięśniowej Duchenne'a będzie możliwe - informuje Rzeczpospolita. Europejska Agencja Leków przychylnie zaopiniowała preparat o nazwie ataluren. Czytaj więcej »


Polska - Czechy 35:34! Jesteśmy w półfinale!!! - Portal kontrowersje.net\nStrona główna Sport Polska – Czechy 35:34! Jesteśmy w półfinale!!!\nPolska – Czechy 35:34! Jesteśmy w półfinale!!!\nKto sercowy niech nie żałuje, że nie widział, kto z sercowych widział, świeć Panie nad jego duszą. Kto sercowym nie był i widział, to już jest i ryzykuje oglądanie półfinału.\nKto sercowy niech nie żałuje, że nie widział, kto z sercowych widział, świeć Panie nad jego duszą. Kto sercowym nie był i widział, to już jest i ryzykuje oglądanie półfinału. To był mecz, to był mecz i dobrze, że był.\nPolska - Czechy 35:34\nPoprzedni artykuł331: Trzeba zabić tę miłość\nNastępny artykułAntyszwedzka lista przebojów\nJasmine 26 stycznia 2010 At 21:55\nTa wygrana dała naszej\nTa wygrana dała naszej drużynie historyczny, pierwszy awans do półfinału mistrzostw Starego Kontynentu! W czwartek o pierwsze miejsce w grupie zagramy z mistrzami świata i mistrzami olimpijskimi, Francuzami. Trzymamy kciuki!\nSoosell 27 stycznia 2010 At 09:02\nTo nie na moje nerwy…\nCiśnienie mi QFA skoczyło.\nNa półfinał wolę nie patrzeć, bo jeszcze kopnę w kalendarz przedwcześnie.\nJasmine 27 stycznia 2010 At 13:32\n” Z Francja odpoczynek”,\n” Z Francja odpoczynek”, odpukaj w niemalowane i spluń 3 razy przez lewe ramię na wszelki wypadek.;) Nie lekceważyć przeciwnika! 🙂\nJasmine 27 stycznia 2010 At 16:46\nA mi tylko o to, że najlepsi\nA mi tylko o to, że najlepsi wygrywają ze wszystkimi, czego nam życzę, bo oni są, w co wierzę, ale masz rację oczywiście.


Mała piła tarczowa - Page 2 - Warsztat - Polskie Forum Modelarzy RC\nBy robertus, October 16 in Warsztat\nTarcza 100 - 110mm to do styropianu chyba ?\nPanowie - zasilacz 24V, 4A - czyli maks. obciążalność to 96 VA ?? Czyli na wale optymistycznie 50 VA ?? Co chcecie tym ciąć ?\nMam tą zieloną, "ordynarną podróbkę Proxxona". Swoją opinię o tym dziadostwie już tu zamieściłem. To nie jest żadna podróbka - proszę porównać wymiary. Natomiast zgoda - oglądając zdjęcia można odnieść takie wrażenie. I właśnie to wrażenie ma wywołać chęć posiadania. Wydasz 50$, utniesz kilkanaście listewek i wyrzucisz do śmieci razem z wiórami.\nMiłego wieczoru - Jurek\nJurek, nie bardzo wiem, gdzie Ty roznice wymiarow widzisz. Obie pily maja idendyczna konstrukcje, wymiary tez.\nTutaj wycinek instrukcji oryginalu KS230:\nA tutaj (z innej perspektywy widzane, ale mimo tego podobienstwo da sie rozpoznac), obrazek z linku zamieszczonego przez Blazeja:\nWszystkie elementy identyczne chyba co do ostatniej srubki. Jedynie srednica tarczy sie rozmi: 58mm oryginal, 60mm plagiat, jesli "chinaman" nie zawyzyl tego wymiaru w ofercie. Istotna roznica moze, choc nie musi wystepowac w jakosci tarczy i materialow uzytych do wykonania obu pil. Pod wzgledem jakosci tarcz (w moim przypadku do tej wiekszej pily FET), frezow, wiertel firmy Proxxon jeszcze mialem powodow do nerzekania. Inna sprawa, ze Proxxona oryginalny odpowiednik podlinkowanej przez Blazeja pily tez nie grzeszy moca - to juz jest bardziej zabawka, a nie pila z prawdziwego zdarzenia. Do cienkiej sklejki i balsy wystarczy, ale nic poza tym. U nas wielu narzeka na te KS230 od Proxxona, wlasnie ze wzgledu na zbyt mala moc i srednice tarczy. Chinski plagiat z pewnoscia nie bedzie lepszy.\nJa bym sie na Waszym miejscu na takie male pily nie podpalal baz wzgledu na to, czy oryginal, czy plagiat. I to z prostej przyczyny. Kazda pila tarczowa, bez wzgledu na to, czy niemiecka, ruska, chinska, japonska, juz z samego zalozenia powinna miec troche mocy i tarcze o pewnej wielkosci. Inaczej bedzie, jek Jurek napisal: z wiorami od pierwszego pilowania powedruje do kosza.\nBlazej, jest tak, jak Jacek wczesniej napisal. Jesli Proxxon zleca produkcje urzadzenia w Chinach, to jeszcze dlugo nie oznacza, ze "chinaman" ma prawo do sprzedazy identycznego wyrobu pod inna nazwa, czy w innym kolorze.\nJarku - ze 2 lata temu ciąłem u kolegi na Jego 230 (Proxxon). I była wyraźnie większa niż ten chiński badziew. Tą chińską trzeba przykleić do stołu, bo po włączeniu sama wędruje.... Jedną ręką trzymać piłę, żeby nie uciekła, drugą - materiał. Po 5mb bambusa frez zaczął palić materiał. W instrukcji - fi tarczy: 6mm. Zamówiłem, sprowadziłem, rozebrałem prawie do ostatniej śrubki, wyjąłem stępiony frez i zonk ! Frez ma otwór na wał 8mm ! Poskręcałem (przy okazji wymieniłem drugi raz, mocno postrzępiony już pasek) I.... stoi na stole jako dekoracja tła do kolejnych zdjęć z pracowni. O czym My tu dyskutujemy ? O wydanych (lub - nie ?) 50 $ ?\nPogodności ducha - Jurek\nBartek Piękoś 500\nGodzinę temu, Jerzy Markiton napisał:\nJarku - ze 2 lata temu ciąłem u kolegi na Jego 230 (Proxxon). I była wyraźnie większa niż ten chiński badziew.\nDaj spokój, Jurek. Jak się ktoś zacietrzewi, to nie przetłumaczysz.\n17 godzin temu, mr.jaro napisał:\nObie pily maja idendyczna konstrukcje, wymiary tez\nIdentyczne i koniec! 😄\n18 godzin temu, Jerzy Markiton napisał:\nJurku, nawet jesli obie pily roznia sie wymiarami, widoczne na zdjeciach i rysunkach uderzajace podobienstwo konstrukcji wyraznie wskazuje na to, ze ta chinska to plagiat. Juz nawet nie chce porownywac jakosci wykonania i cen, bo zawsze bylem i nadal jestem zdania, ze kupujac dobre narzedzie trzeba za nie odpowiednio wiecej, czasem nawet duzo wiecej zaplacic.\nMoj duch jest jak najbardziej pogodny.\nO pilach mialo byc. A te generalnie raczej nie naleza do tanich urzadzen. Jak juz wczesniej pisalem, posiadam Proxxona FET i choc dostepne do niej tarcze sa bardzo dobre, to sama pila nie jest pozbawiona wyraznych wad. Drugi raz bym jej nie kupil i gdybym ponownie szukal pily stolowej, wolalbym dolozyc i nabyc cos lepiej przemyslanego. Ale jesli kto dysponuje wolnym czasem, moze sobie te pile wydatnie usprawnic samodzielnie budujac sanki i prowadnice, a nawet montujac skale z cyfrowym pomiarem - w sieci istnieje wiele filmikow pokazujacych, jak to zrobic. Oczywiscie nie chce twierdzic, ze to rozwiazanie najlepsze z mozliwych, ale przynajmniej jako godny rozwazenia kompromis cenowo.jakosciowy.\nAle jesli porownam wspomniana FET (obecnie okolo 280 Euro) na przyklad z niewiele drozsza (mozna znalezc juz za okolo 360 Euro) Bosch GTS 635-216 (wielokrotnie wyzsza moc, dwuipolkrotnie wieksza srednica tarczy), to pusty smiech mnie ogarnia na mysl o tak zle dokonanym wyborze.\n15 minut temu, mr.jaro napisał:\nO pilach mialo byc\nno więc dobrze...będzie o piłach...od 14 lat eksploatuję piłe tzw stołowa..NN lub Yato...nazwa nie istotna...stól 450x600, uchylny, pochylny, tarcza fi 200mm, mam ich kilka o róznej ilości zębów i grubości...mam również dorobione do pilarki tarcze ścierne o róznej gradacji ścierniwa. Czyli mogę i pilować i szlifowac. Silnik piły ma moc 450W , a sama piła kupiona za ~~ 150 czy 200 Pln\n... tarcza fi 200mm\nTo juz jest rzad wielkosci, z ktorym mozna cos zrobic. A jesli stolik w miare duzy, to prowadnice mozna z byle czego zrobic i przykrecac. Proxxon FET na to raczej nie pozwala, bo nie tylko mniejsza, ale tez mozliwosci przykrecenia czegokolwiek do stolu stosunkowo ograniczone. Jest to jedno z niewielu narzedzi, ktorego zakupu niestety nie przemyslalem.\nMam też propozycje: niechaj kto dokladniej zdefiniuje pojecie "malej pily tarczowej". Mianowicie w moim mniemaniu pily stolowe spokojnie do takowych mozna zaliczyc, a wlasnie o pilach stolowych tutaj od dluzszego czasu mowimy.\nDodam, takie coś popełniłem, opisane na forum z tej strony :\nTaką piłę można zrobić za parę groszy samemu w domu. Np wg takiego projektu: (akurat tutaj potrzebna drukarka 3d)\nJeśli by mieć dostęp do maszyny tnącej wodą czy laserem i blachy nierdzewnej gdzieś rzędu 3mm to już można zrobić blat roboczy pod konkretne podzespoły i pewnie sporo dokładniejszy niż te chińczyki, na które tak ludzie narzekają. Chciałem nawet popełnić taką samoróbkę. Jednka firma, która wyceniała mi wycięcie takiego blatu (przy okazji innych rzeczy) zażądała takiej kasy za taki element że jest to po prostu nie opłacalne. (koszty robocizny jak twierdzą poszły tak do góry że podnieśli ceny). Także dla kogoś kto się chce pobawić idealna sprawa. Można zastosować dowolny silnik jaki komu pasuje. A samo wrzeciono na upartego z mocowaniami można dobrać.\nWracając do tematu tych małych pił stołowych oglądałem dzisiaj taką pilarkę do glazury w castoramie:\nZastanawiam się nad przystosowaniem jej do potrzeb modelarstwa. Piła jest przede wszystkim budżetowa, tania ale co ważne ma płaski stół roboczy beż żadnych plastikowych osłon w rejonie samej tarczy i wystarczająco mocny silnik. Otwór na tarcze (jak deklaruje producent) 22.2mm czyli standardowy pod tarcze w normalnej cenie. (na oko od 120mm średnicy) przy zmianie tarczy na taką z gęstymi zębami i dopracowaniu stołu (druk jakiegoś kątomierza przymocowanego na stałe do stołu) można mieć alternatywę. Prowadnica, która tam jest dokręcona po obwodzie z obydwu stron co daje przynajmniej pozornie w miarę pewne prowadzenie. Oczywiście o dokładności rzędu 1mm nie ma tutaj co pisać ale myślę że już 3mm są realne. Zastanawiam się nad właśnie taką przeróbką.\nCo o tym myślicie? może ktoś z Was używa takiego wynalazku? Oczywiście piła koniecznie musi być zamocowana do stołu (ma tam nawet jakieś dziurki.\nZastanawiam się nad przystosowaniem jej do potrzeb modelarstwa.\nabsolutnie sie nadaje . Z wyglądu i mocy to jest taka sama jak ta która opisywałem...Wchodzi tarcza fi 200mm\nMam taką piłę. Kładłem kafelki u siebie, tylko kupiłem tarczę, która kosztowała drugie tyle. Mój egzemplarz lekko ściąga przy cięciu długich płytek. Mocowo na pewno się nada, ale nie jestem przekonany co do precyzji cięcia np długich cienkich listew.\nWydaje mi się że tutaj jeśli zachowana jest osiowość wrzeciona (nie bije) to przy dobrej jakości tarczy z jak najmniejszymi zębami powinna się nadać. Wydrukować kątomierz i ewentualnie poprawić prowadnicę.\nCo do płytek to powiem Ci szczerze że ja używałem znacznie, znacznie większej i droższej (wypożyczyłem) i też nie była idealna, płytki to trudny materiał i tak jak zauważyłeś bardzo dobra tarcza to połowa sukcesu.\n26 minut temu, mar_io napisał:\njest osiowość wrzeciona\ntu nie ma wrzeciona....tarcza mocowana bespośrednio na osi silnika\nco do cięcia dłuższego materiału..no to znakomicie ułatwia sprawę pomoc drugiej osoby, jako strony odbierającej.\nStół piły można bardzo łatwo powiększyć\nDokladnie w tych dwoch stwierdzeniach tkwi sedno precyzyjnego ciecia pila tarczowa!\nPrzy odrobinie wprawy każdego modelarz można samemu wykonać taką pile.A za cene proxona nawe 5.Oto moja:\nSilnik z kosiarki 1000W za 20zl na złomie.\nTroche profili 20x20\nPasek od owerloka\nKoła pasowe i walek pily wytoczyłem sam.\nPiła fi 80mm Zobacz ofertę: https://allegro.pl/oferta/pila-tarczowa-do-drewna-80x0-9x10-90z-pilana-nv-8962472468\nBlat blacha 2mm kwasiak.\nBez problemu tnę balse sklejke 12mm ,beleczki bukowe 12x12mm listewki sosnowe.Najmniejsze jakie moge uciąć to 1,5x1,5mm.\nTo słuszna uwaga ale osoba odbierająca nie może być z przypadku i musi być ogarnięta w temacie.\nNa co dzień widziałem na zakładzie jak jakiś "nowy" pracownik proszony był o odbieranie i czasem wychodził z tego dramat. O ile może nie całkiem przy cienkich listwach ale np .cięciu z kantu klejonki czół do szuflad mebli .Lepiej było omijać szerokim łukiem... . Nieumiejętne odbieranie cienkich listew czyli nie dociskanie do prowadnicy skutkuje z reguły poszarpaną krawędzią listwy. W tym wypadku optymalne jest stosowanie tzw. grzebieni i można samemu sobie poradzić.\n16 minut temu, Shock napisał:\nTo słuszna uwaga ale osoba odbierająca nie może być z przypadku i musi być ogarnięta w temacie\nto oczywiste....nie może być z łapanki.....zasada" VI piw poproszę" cały czas obowiązuje\nPiła Grzegorz zacna, ja też zacząłem jakiś czas temu robić piłę w podobnym klimacie, jednak zrezygnowałem bo ceny poszczególnych części nawet jakbym na złomie szukał i tak są większe niż te 180zł z casto, o której pisałem a zawsze tam są już gotowe podzespoły, które można dostosować.\n13 godzin temu, Grzesiek napisał:\nA co to sa "overlok" i "kwasiak", jesli mozna zapytac?


Piotr 'gnysek' Gnys, Autor artykułów na GameOnly - Strona 3 z 16\nPlayStation 4 w Polsce od listopada za 1790 złotych\nPiotr 'gnysek' Gnys 14 czerwca 2013 12:03\nWczoraj pisałem o oficjalnej stronie PS4 z preorderami która została ukryta w menu, a dziś wchodząc na nią ujawnił się pierwszy sprzedawca który oficjalnie sprzedaje PS4. Jest to EURO AGD, które oferuje PS4 za 1790 złotych, z premierą ustaloną na listopad. No to ja już wiem, co chcę na urodziny…\nSony ukrywa dział preorderów na polskiej stronie?\nPiotr 'gnysek' Gnys 13 czerwca 2013 21:09\nJeszcze we wtorek, wchodząc na stronę PlayStation kilka godzin po konferencji, w dziale PS4 widniała opcja “pre-order”. Dziwnym trafem jednak we wtorek wieczorem zniknęła z górnego menu – ale wciąż istnieje w sieci. Nie ma tam co prawda listy sklepów które przyjmują zamówienia w Polsce, ani informacji o dacie premiery, ale myślę, że informacja o “tegorocznej premierze” to dobry znak. A jakie jest wasze zdanie? Strona dostępna tutaj.\nTo już pewne – PS4 w Europie w tym roku!\nPiotr 'gnysek' Gnys 24 maja 2013 15:22\nRodi pisał już dzisiaj o brytyjskiej gazecie Metro i zamieszczonej w niej reklamie informującej o premierze PS4 w tym roku (na wyspach brytyjskich). O 14.30 na swoim Twitterze PlayStationEU również zamieściło to zdjęcie – co potwierdza, że nie był to żaden fotomontaż. Grafika w rozwinięciu. Czytaj dalej\nGran Turismo 6? Polska strona ma już nawet osobny dział.\nPiotr 'gnysek' Gnys 14 maja 2013 16:13\nCzasem wystarczy zabawa w “małego hakera” aby znaleźć odpowiedź na pytania które stawiają sobie gracze wobec krążących wszędzie plotek. Na jutro Sony zapowiedziało na torze Silverstone event dotyczący przyszłości jaka czeka serię Gran Turismo, oraz jej 15 urodzin. Wszyscy oczekują, że będzie to zapowiedź GT6. Tymczasem… Czytaj dalej\nTrzeci Xbox ujawni się 21 maja!\nNews xboxx360xbox one\nPiotr 'gnysek' Gnys 24 kwietnia 2013 22:55\nTam dam dam! Microsoft oficjalnie potwierdził tajemnicę poliszynela – nowy Xbox istnieje! Jego prezentacja nastąpi już 21 maja, a więc jeszcze przed E3. Z jednej strony do dobry ruch, z drugiej Sony dostaje czas na ripostę i może się okazać, że czerwiec znów będzie należał do nich. Chyba, że Microsoft też nie pokaże jeszcze konsoli, a jedynie – wzorem Sony – przedstawi kilka informacji na jej temat.\n8 Metal Gearów w jednym!\nPiotr 'gnysek' Gnys 22 kwietnia 2013 22:00\nWiemy już czym będzie MGS: Legacy Collection. To prawdziwa gratka dla fanów serii i posiadaczy PS3, której nie może zabraknąć na waszych półkach! W jej skład wejdzie aż 8 gier, niestety na chwilę obecną nie wiadomo jeszcze, czy pierwszy MGS będzie wersją z PSXa, czy też remasterowaną do HD wersją z GameCube. Pełna lista zestawu w rozwinięciu. Czytaj dalej\nGran Turismo 6 i nowy Assasins Creed na PS?\nPiotr 'gnysek' Gnys 25 lutego 2013 09:45\nWygląda na to, że przed premierą PS4 na PS3 mogą wyjść jeszcze dwie niezapowiedziane, a bardzo dobre gry. W wywiadzie dla serwisu Silicon Republic, Michael Denny (wiceprezes w Sony Worldwide Studios) powiedział bowiem:\nSpójrzmy na świetne gry, które nadejdą przecież na PS3: The Last of Us, Beyond: Two Souls, GT6, oraz Assassin’s Creed i GTA od firm trzecich.\nCzyżby więc w najbliższych tygodniach czekały nas dwie niespodzianki?\nGIF od Sony – wkurzony Ballmer – to może oznaczać tylko jedno\nPiotr 'gnysek' Gnys 20 lutego 2013 10:48\nPrzeglądając dziś sieć w poszukiwaniu przecieków nt. tego co zobaczymy dziś o północy, na oficjalnej stronie PlayStation (do tego polskiej) w artykule “Czas na grę” znalazłem link od Todd Papy (reżyser GOW:A) do dość ciekawego animowanego GIFa, przedstawiającego wkurzonego Steve’a Ballmera (tego z Microsoftu) który… atakuje rakietami z Xboxów Kaza Hirai (prezes Playstation) aby powstrzymać go przed “zapowiedzią”. No cóż, skoro coś ma zagrozić Xboxowi 360 to musi być to PS4. GIF w rozwinięciu. Czytaj dalej\nWyciekło wideo ze skasowanego Crasha Bandicoota\nPiotr 'gnysek' Gnys 14 stycznia 2013 09:31\nChociaż Crash Bandicoot najlepsze czasy (czyli te na PS One) ma już za sobą, w międzyczasie był w rękach kilku firm, a ostatni właściciel Activision nie dość, że odszedł od dotychczasowej formy zbierania skrzynek i jabłek i zrobił z Crasha bijatykę (zresztą Spyro spotkało to samo), to jeszcze zmienił design bohatera. Teraz wyciekł filmik z niewydanej i skasowanej gry na DSa, nad którą jakiś czas pracowano. Czy zapowiadała się ona ciekawie, to już zostawiam waszej ocenie… film po drugiej stronie newsa. Czytaj dalej


Dark 3 | Darmowe MMORPG - spis gier MMO, MMOFPS, MMORPG 3d, MOBA\nDark 3 to rozbudowany, mobilny tytuł MMORPG z otwartym światem, walką w czasie rzeczywistym i trójwymiarową grafiką. Twórcy gry inspirowali się kultowym World of Warcraft.\nSystem zadań wprowadza nas w szczegóły opowieści rządzącej światem Dark 3. Ogólnie rzecz ujmując, fabuła tego tytułu jest rozbudowana, ale niezbyt odkrywcza. Mamy do czynienia z zamieszkałym przez wiele rozmaitych ras świat fantasy, któremu grozi śmiertelne niebezpieczeństwo w formie (początkowo bliżej nieokreslonej) mrocznej ciemności. Klimat mroku podkreśla także fakt, że jedną z grywalnych klas postaci jest władający umarłymi nekromanta.\nDark 3 oferuje rozległy otwarty świat, który możemy przemierzać wzdłuż i wszerz wraz z graczami z całego świata. Po wybraniu jednej z dostępnych klas postaci i rozpoczęciu właściwej rozgrywki przystępujemy do epickiej przygody, podczas której wciąż rozwijamy swoją postać. Rozwój naszego bohatera odbywa się na kilku płaszczyznach - możemy tradycyjnie rosnąć w siłę dzięki kolejnym poziomom doświadczenia i lepszemu uzbrojeniu, ale także zdobywać potężne relikty, ulepszać swoje wyposażenie oraz kolekcjonować księgi, dzięki którym odblokowujemy najbardziej śmiercionośne ataki.\nW grze znajdziemy całą gamę przedmiotów, w tym uzbrojenia, przedmiotów kosmetycznych oraz wierzchowców.\nSednem zabawy w Dark 3 jest osiąganie celów kolejnych zlecanych nam misji, które nie tylko zaznajamiają z fabułą gry, ale także zapewniają ciągly rozwój postaci. Zaawansowani gracze mają do dyspozycji rozmaite tryby rozgrywki: wieloosobowe podziemia pełne najciekawszych zdobyczy i najbardziej wymagających przeciwników, dynamiczne zadania (w tym potężni wrogowie w otwartym świecie, czyli World Boss), a także PVP w postaci aren, drużynowych bitew i wojen frakcji.\nDark 3 czerpie całymi garściami z najlepszych gier studia Blizzard (niektóre z występujących w grze modeli i grafik są niemal identyczne jak te z World of Warcraft czy Diablo III).\nW grze funkcjonuje auto-tracker oraz mikropłatności.


Śledzenie przesyłek kurierskich oraz pocztowych a także listów\nKatalog firm Śledzenie przesyłek kurierskich i pocztowych oraz listów\n1 2 3 4 5 Średnia ocena (4.04)\nul. Śledzenie przesyłek\nPewnie nie raz zastanawiałeś się w jaki sposób można sprawdzić gdzie jest przesyłka kurierska lub paczka. Śledzenie przesyłek to najlepsza forma kontrolowania usługi gdzie jest kurier. Jeśli chcesz wiedzieć gdzie znajduje się paczka na którą obecnie czekasz to nie ma lepszego rozwiązania niż to oferowane przez naszą firmę. Skontaktuj się z nami aby sprawdzić gdzie obecnie znajduje się list na który czekasz. Śledzenie listów jest pomocną i darmową usługą która była wzorowana na usłudze lokalizacyjnej poczty i kurierów. Śledzenie przesyłek kurierskich DHL, GLS, UPS i innych możliwe jest już dzisiaj\nNapisz do firmy: Śledzenie przesyłek kurierskich i pocztowych oraz listów\nSiedziba firmy: Śledzenie przesyłek kurierskich i pocztowych oraz listów


Oświetlenie do sypialni, lampy żyrandole kinkiety do sypialni\nJeśli uwielbiasz przemyślane aranżacje, a w Twoim domu rządzi luksusowy styl glamour czy harmonijny modern classic, na pewno zdajesz sobie sprawę jak ważną rolę odgrywa oświetlenie. To nie tylko praktyczny dodatek, ale i stylowa dekoracja, podkreślająca charakter danego wnętrza oraz jego wyjątkowy klimat.\nW naszej ofercie znajdziesz nie tylko eleganckie łóżko z pikowanym zagłówkiem, ale i szeroką gamę oświetlenia na najwyższym poziomie. Kinkiety, abażury, platfony czy lampy wiszące i stojące – wszystko to świetnie komponujące się z gustownymi aranżacjami i stanowiące niebanalne dopełnienie wnętrza.\nNa pierwszym miejscu stawiamy luksusowe rozwiązania oraz wygodę. Jako nasz klient możesz samodzielnie dobrać rozmiar, kolorystykę, a nawet rodzaj pikowania danego łóżka. Z dodatkami jest podobnie. Bardzo poważnie podchodzimy do urządzania wnętrz, a Twoje zadowolenie jest naszym priorytetem.\nCenimy prestiżowe aranżacje, w których nie ma miejsca na przypadkowe elementy. Poznaj poszczególne propozycje, potraktuj oświetlenie jako wysublimowany dodatek i pozwól sobie na luksus w którymś z prestiżowych stylów!\nZapraszamy do zapoznania się z pełną ofertą oświetlenia.\nwybierz oświetlenie >>


Ksiegowyexpert.pl biuro rachunkowe Poznań - Katalog stron internetowych - Dodaj-strone.com.pl\nStrona główna » Biznes i Ekonomia » Biuro rachunkowe » Ksiegowyexpert.pl biuro rachunkowe Poznań\nKsięgowyEXPERT.pl to rzetelna instytucja, która Państwu może zagwarantować optymalne usługi księgowe, w wielu aspektach prowadzenia firmy. Zagwarantowane przez Księgowy Expert usługi odznaczają się najwyższą jakością, a także konkurencyjnymi cenami. Do zakresu naszej działalności zalicza się wiele rozwiązań związanych z księgowaniem, zagadnień powiązanych z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, jak również kwestie z zakresu BHP i PPOŻ. Księgowy EXPERT to będące najlepszym wyborem biuro rachunkowe w Poznaniu. Do wszystkich podchodzimy indywidualnie, zatem na pewno przypasujemy naszą ofertę do Państwa potrzeb. Zachęcamy do zajrzenia na naszą stronę ksiegowyexpert.pl, za pośrednictwem której jest możliwość, by zobaczyć naszą ofertę!\nAktualizacja: 07-01-2014, godz.: 14:08\nksięgowy, rachunkowość, usługi księgowe, biuro rachunkowe, księgowość\nZareklamuj stronę ksiegowyexpert.pl:\nKomentarze dla "Ksiegowyexpert.pl biuro rachunkowe Poznań":\nDekret Consulting Kraków »


Tychy: Zarzut usiłowania zabójstwa i areszt dla matki rannego chłopca\nKatarzyna Taras Dodane 03.08.2020 o 07:49\nZarzut usiłowania zabójstwa i areszt dla matki rannego chłopca z Tychów. Przypomnijmy, do przerażającego zdarzenia doszło w piątek wieczorem. Dziecko z ranami ciętymi w okolicy szyi zostało przetransportowane śmigłowcem LPR do szpitala w Katowicach.\nSąd, przychylił się do wniosku prokuratury i zdecydował o trzymiesięcznym areszcie dla 40-latki z Tychów. Kobieta jest podejrzana o usiłowanie zabójstwa swojego półtorarocznego syna.\n– Kobieta przyznała się zasadniczo do tego czynu. Nie wskazała żadnych racjonalnych powodów swojego zachowania. Składała dość obszerne wyjaśnienia. W tej sprawie konieczne będzie powołanie biegłych psychiatrów, celem wydania opinii co do stanu poczytalności podejrzanej – przekazała Marta Zawada-Dybek z Prokuratury Okręgowej w Katowicach.\nChłopczyk przeżył dzięki szybkiej interwencji lekarzy. Przebywa na oddziale intensywnej terapii w Górnośląskim Centrum Zdrowia Dziecka w Katowicach.\n– To były rany szyi z przecięciem mięśni, z przecięciem naczyń oraz na szczęście z bardzo niewielkim uszkodzeniem tchawicy. W związku z czym rany bezpośrednio zagrażające życiu tego dziecka. Największym problemem była znacząca utrata krwi, dlatego, że dziecko po przyjeździe było po wstrząsie, skrwawione – wymagało intensywnej transfuzji krwi na bloku operacyjnym. Dziecko przebywa w śpiączce farmakologicznej na Oddziale Intensywnej Terapii Dzieci. Jego stan jest stabilny – opisywał dr Andrzej Bulandra z Górnośląskiego Centrum Zdrowia Dziecka.\nZdaniem lekarzy stan chłopca jest już stabilny. Rokowania są dobre.


Dlaczego warto postawić na zdrową żywność w swoim jadłospisie? | Przystań Informacji\nDlaczego warto postawić na zdrową żywność w swoim jadłospisie?\n4 lutego 2021 Napisz komentarz\nRegularne spożywanie posiłków jest konieczne, aby organizm mógł działać. Aby mieć pewność, że będzie funkcjonował prawidłowo dania powinny być odpowiednio zbilansowane i bazować na zdrowych produktach. Dlaczego jeszcze tak ważne jest sięganie po pełnowartościowe artykuły spożywcze?\nSięganie po zdrowe produkty ma wiele zalet. Jedną z nich jest lepszy wygląd – jedząc zdrowo łatwiej utrzymać zgrabną sylwetkę, a także mieć ładną i czystą skórę. Nie bez znaczenia jest fakt, że coraz więcej osób na co dzień odczuwa brak energii. Przyczyna może leżeć w diecie pełnej przetworzonych artykułów spożywczych, zdrowe produkty mają mnóstwo wartościowych składników odżywczych, które regularnie spożywane wpływają na wzrost energii i pomagają w pozbyciu się chronicznego uczucia zmęczenia.\nWarto sięgać po zdrowe produkty również po to by zadbać o serce. Od dawna wiadomo, że lepszym pomysłem jest zapobiegać niż leczyć. Z tego powodu dobrze na co dzień sięgać po warzywa i owoce, produkty pełnoziarniste i ograniczyć spożycie soli oraz tłuszczów nasyconych. Te proste kroki pomogą zadbać o serce i uniknąć przykrych schorzeń.\nWielu ludziom wydaje się, że zdrowe posiłki muszą być nudne. Na szczęście jest to mit, bowiem w zbilansowanej diecie jest miejsce zarówno na kasze, ryż, makaron pełnoziarnisty, bakalie, słodycze, choć warto zadbać by były one słodzone zdrowszymi zamiennikami cukru. Duży wybór zdrowych i smacznych produktów można znaleźć na stronie https://marketbio.pl/category/zdrowa-zywnosc-413.


Ogłoszenia parafialne na 6 Niedzielę Wielkanocną, rok C 26.05.2019\n1. Dziękuje serdecznie za pomoc w posprzątaniu kościoła na dzisiejszą niedzielę, dziękuję za ofiarę na świecę, w tym tygodniu zapraszam w poniedziałek p. Ewę Głąbicką, Agnieszkę Głąbicką, a na czwartek zapraszam rodziców dzieci komunijnych.\n2. Dzisiaj 26 maja obchodzimy Dzień Matki, dlatego wszystkim mamom dziękujemy za ich miłość macierzyńską, troskę, trud i opiekę. Życzymy błogosławieństwa i pociechy z dzieci.\n3. Dzisiaj rocznica I Komunii św. na Mszy św. o godz. 11.30, dziękuje za przygotowanie dzisiejszej uroczystości dla p. Marleny Wiercińskiej.\n4. Przez cały miesiąc maj zapraszam do świątyni na nabożeństwa majowe, do wspólnego śpiewania litanii loretańskiej ku czci Maryi Panny po Mszy św. o godz. 17.00. W niedzielę nabożeństwo majowe po Mszy św. o godz. 9.30.\n5. W tym tygodniu, w poniedziałek i w środę po Mszy św. o godz. 17.00 kolejne próby dla dzieci, które w tym roku szkolnym przystąpią do I komunii św., obecność dzieci obowiązkowa.\n6. W czwartek na godz. 18.00 zapraszam i proszę rodziców dzieci komunijnych o posprzątanie generalne kościoła i wykoszenie trawy przy kościele i na cmentarzu.\n7. W piątek o godz. 19.00 I spowiedź dla dzieci poprzedzona nabożeństwem o godz. 18.45, do odbycia spowiedzi zapraszam również rodziców, rodzeństwo i chrzestnych.\n8. W sobotę o godz. 12.00 odbędzie się w naszej parafii Uroczystość I Komunii św.\n9. Z racji I soboty miesiąca, oddając cześć Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny wspólny różaniec o godz. 16.30, następnie Msza św. o godz. 17.00 i nabożeństwo czerwcowe oraz do Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny.\n10. Za tydzień I niedziela miesiąca, o godz. 9.00 wspólny różaniec, zmiana tajemnic Żywego Różańca po Mszy św. o godz. 9.30, i wystawienie Najświętszego sakramentu na wszystkich Mszach św., zapraszam.\n11. Za tydzień Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego.\n13. Rok temu na naszym cmentarzu parafialnym odbyła się inwentaryzacja wszystkich grobów, w najbliższy wtorek rozpocznie się aktualizacja fotograficzna wszystkich grobów na cmentarzu.\n14. Dziękuję, że tak wiele osób podjęło temat dysponenta grobu na naszym cmentarzu. Rozpoczęliśmy przypisywanie osób żywych do mogił na cmentarzu parafialnym. Na stronie internetowej cmentarza: mogily.pl/sadlinki można pobierać druki deklaracji dysponenta grobu oraz druki deklaracji dysponenta miejsca zarezerwowanego, celem uporządkowania stanu faktycznego opiekunów mogił i rezerw dokonanych na cmentarzu. Wobec pytań o rezerwy dokonywane na cmentarzu, pragnę jeszcze raz powtórzyć: wszystkie wolne miejsca są własnością parafii, która zarządza cmentarzem. Jeśli ktoś ma życzenie może dokonać rezerwacji dla siebie lub swoich najbliższych składając deklarację u p. Marka Bałdowskiego i ofiarę z racji rezerwacji miejsca w wysokości 100zł na 10 lat. Jest prawdopodobnie wiele miejsc zasygnalizowanych przez rodzinę na przestrzeni wielu lat, które uległy przedawnieniu, chociażby w przypadkach, gdy rezerwa dokonana była z racji śmierci jednego ze współmałżonków, ale minął okres dwudziestu lat, i pochówku można dokonać na miejscu wcześniejszego pogrzebu, zwolniło się miejsce w sposób naturalny, ale nie zostało to zgłoszone w sposób formalny.\n17. Zapraszamy do wzięcia udziału w Spotkaniu Młodych na Polach Lednickich 1 czerwca 2019 r. Podczas 23 spotkania przewodzić nam będzie hasło "Wiesz, że cię kocham". Bliższe informacje można uzyskać u ks. Łukasza Cieplińskiego (wikariusza parafii Miłosierdzia Bożego w Kwidzynie) a także na stronie internetowej www.lednica2000.pl. Koszt wyjazdu wynosi 70 zł. Zgłoszenia u ks. Łukasza Cieplińskiego (tel. 600208693, mail: lukas.cieplinski@gmail.com)\n19. W ostatnim okresie Pan Bóg powołał do siebie śp. Pawła Lupa z Białek, l. 56, w Jego intencji: Wieczny odpoczynek racz Mu dać, Panie…


Lombard Skąpiec - Kredyty • Wirtualny Mińsk Mazowiecki\nAdres: Plac Stary Rynek 1\n05-300 Mińsk Mazowiecki Telefon: 25 758 32 14 Dodano 08 października 2012\nOd 2006 roku udzielamy natychmiastowych pożyczek pod zastaw złota, srebra lub monet. W tym czasie zdobyliśmy zaufanie wielu klientów. Jeśli masz pytania zadzwoń do nas pod numer telefonu 25 758 32 14.\nMiejsce rekreacji na Serbinowie Choć oficjalnie zostanie otwarte podczas pikniku dla mieszkańców... 02.05.2022 Dziura w galerii Wiele osób przechodzących obok galerii przy ul. Dąbrówki... 23.04.2022 Wyrzucił do lasu śmieci z etykietami adresowymi. Policja łatwo go namierzyła Dzielnicowi mińskiego rewiru ustalili mężczyznę, który kilka... 29.04.2022 1,5 mln zł dla Szkoły Podstawowej nr 5 8 kwietnia burmistrz Marcin Jakubowski podpisał umowę na... 17.04.2022 Obchody 231. rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja - fotoreportaż We wtorek, 3 maja 2022 odbyły się uroczystości związane z... 04.05.2022


Zielone Brygady nr 36\nZB nr 6(36)/92, Czerwiec '92\nKORWIN MA RACJĘ !!\nZgadzam się z oceną J.Korwina-Mikke dotyczącą postępowania prof. Kozłowskiego. Minister Ochrony Środowiska sugerował sądowi decyzje. Jest to niedopuszczalne!!!\nW państwie praworządnym sądy kierują się prawem a nie opinią ministrów. Novus rex, nova lex? A jeśli sąd będzie mieł inne zdanie - to weryfikacja? Co z niezawisłością sądownictwa?\nWyobraźmy sobie, że jakiś cwaniaczek buduje w Bieszczadzkim PN stację klimatyczną. Bez oczyszczalni, spalarni itp., słowem wielkie g... w środku lasu. Staje on przed sądem i już ma zapaść wyrok, a tu sąd dostaje pismo od ministra ochrony zdrowia aby zostawić faceta w spokoju, bo stacja będzie dobra dla chorych, nabiorą sił itp. I co? "Kali ukraść dobrze...".\nCzytam w ZB głosy potępiające UPR. Ale czy ktoś nie zastanawiał się dlaczego policja interweniowała w Czorsztynie? A co robiła gdy chłopi blokowali drogi i to nawet te międzynarodowe? Ilu przedstawicieli organizacji chłopskich a ilu ekologicznych było w sejmie poprzedniej kadencji? Ilu parlamentarzystów obecnej kadencji należy do organizacji ekologicznych i do jakich? Z jakimi organizacjami ekologicznymi Premier Olszewski konsultował się w sprawie doboru członków rządu? Dlaczego rząd nie spytał nas, podatników czy chcemy płacić na budowę tamy? A może my zgadzamy się na pokrycie EWENTUALNYCH kosztów związanych z przerwaniem tej inwestycji? Dlaczego minister Kozłowski powołał arbitralnie komisję do spraw Tamy, której skład pozostawia "pewne wątpliwości"? A jeśli informacje zawarte w biuletynie Ratujmy Pieniny są nieprawdziwe to dlaczego nie reagował rzecznik prasowy ministerstwa? A jeśli Tama będzie budowana i zieloni zaczną blokować drogi, to czy Minister Kozłowski napisze do szefa MSW: "młodzieńczy zapał i energia potrzebne są naszemu krajowi, dlatego proszę delikatnie obchodzić się z ekologami"? Czy urzędnikom Ministerstwa Ochrony Środowiska jest znana nazwa TENNESSEE VALLEY AUTHORITY? Czy w Polsce istnieje lobby ekologiczne mogące skutecznie wpływać na zmianę prawa i jego przestrzeganie?\nPs. Jeśli ktoś zastanawia się nad możliwością stworzenia w Polsce lobby ekologicznego to polecam lekturę tygodnika WPROST 12/92 str. 66 i 67.\nPiotr Szkudlarek uznaje za niedopuszczalne sugerowanie sądowi decyzji. Czyżby chciał odebrać sądzonym tamersom prawo do obrony, tak jak odbierało im nowotarskie kolegium? Uważam, że w sytuacji gdy toczy się spór czy blokada tamy jest usprawiedliwionym działaniem w imię obrony wyższych wartości, czy też pospolitym występkiem, minister ochrony środowiska nie może milczeć! Mało tego - sąd sam powinien się do niego zwrócić o opinię w tej sprawie.\nCO ZAMIAST TAMY\nALTERNATYWA DLA PAMPERS PROJEKT\nPodobno "nasz minister" nie chce Tamy. Jeśli tak to pozostaje problem z resztkami tej inwestycji. Aby ograniczyć straty uważam za wskazane dokończenie budowy elektrowni ale jako przepływowej (czyli bez zbiornika). Zbiornik dolny powinien być przystosowany dla potrzeb przeciwpowodziowych jako zbiornik przeciwpowodziowo- zalewowy. Biorąc pod uwagę zaawansowanie prac będzie też chyba możliwe i tam zbudowanie elektrowni. W celu sprawnego działania powinna powstać organizacja (spółka prawa handlowego lub fundacja), która by, działając na podobnych zasadach jak Tenessee Valley Authority, koordynowała i organizowała działania ekologiczne w zlewni Dunajca. Założycielami powinny zostać gminy z terenu zlewni, organizacje ekologicznie oraz Skarb Państwa.\nAby zapobiec w przyszłości powstaniu takich projektów jak Tama za wskazane uważam postawienie przed Trybunałem Stanu ministrów odpowiedzialnych za budowę Tamy oraz represjonowanie ekologów (tj. ministrów ochrony środowiska i spraw wewnętrznych).\nPrzedstawione propozycje z oczywistych powodów są bardzo ogólne. Jest jednak jeszcze zbyt wcześnie na szczegóły - wszystko może się jeszcze wydarzyć.\nWolę być - Warszawa\nBIG PET IDZIE DO PRZODU\nPetycja "W obronie Pienin" organizowana w ramach akcji "Tama tamie" jest - z tego, co wiemy - największą petycją ekologiczną w Polsce. I ciągle rozwija się. Prawidłowo się rozwija. Na dowód przytoczymy cyfry. Moglibyśmy nawet te cyfry ująć w gustowną tabelkę i sporządzić stosowny wykres, ale wyglądałoby to zbyt naukowo i nam, zadymiarzom, taka rzecz po prostu nie przystoi, a ponadto jakiś potencjalny zbieracz(-ka) podpisów o duszy artysty(-ki) mógłby (mogłaby) się omawianą tabelką zrazić. Zatem opowiemy tylko jak wygląda ilość podpisów w funkcji czasu. 10.3. przekroczone zostało 50 tysięcy podpisów. 22.4., w Dzień Ziemi, tych podpisów było już 60 tysięcy. Siedemdziesięciotysięczny podpis "padł" późnym wieczorem w sobotę, 16.5., tradycyjnie na ulicy Floriańskiej w Krakowie. 18.5., czyli dokładnie w rocznicę rozpoczęcia zbierania podpisów pod petycją ich liczba wynosiła już 70 440. Dzisiaj, tj. 19.5.92, petycjometr wskazywał dokładnie 71 040 podpisów, z czego wynika, że petycja wyszła ze strefy stanów niskich i znalazła się w strefie stanów wysokich. Do stu tysięcy brakuje zatem niecałe trzydzieści tysięcy. Do 1.7. jest dokładnie czterdzieści dni. Z tego wszystkiego można wyciągnąć wniosek, że jeśli w Polsce będzie zbieranych średnio 750 podpisów dziennie, to sto tysięcy zostałoby osiągnięte przed rozpoczęciem kolejnej wakacyjnej akcji protestacyjnej w Czorsztynie.\nSkąd się biorą podpisy?\nSporo podpisów przychodzi pocztą. Jednak zdecydowanie więcej "tłuczemy" na Floriańskiej w Krakowie, gdzie stoimy prawie codziennie po południu (od trzeciej do szóstej, a często i dłużej; w soboty od 13.00 do 16.00).\nJeśli zatem jesteś przejazdem w Krakowie to możesz nas tam poszukać i... znaleźć. Czystych arkuszy petycji Ci u nas dostatek. Jeśli jednak pada deszcz, bądź też w temacie "podpisy" akurat wagarujemy, to czyste arkusze możesz dostać w naszym lokalu przy ulicy Kołłątaja 10 (wejście w podwórku). Wieczorami prawie zawsze tam jesteśmy i nie ma potrzeby włamywania się, jak to niedawno uczynił jakiś fanatyczny zbieracz podpisów.\nJeśli chcesz otrzymać czyste arkusze pocztą, to dobrze by było przysłać na nasz adres:\nzaadresowaną do siebie kopertę zwrotną ze znaczkiem.\nNapisz, ile arkuszy petycji potrzebujesz. Na jednym arkuszu jest miejsce na dokładnie dwadzieścia podpisów.\nJeśli zaś masz w domu wypełnione (częściowo lub całkowicie) petycje, to nie pozwól, aby:\n1) zżuły je mole,\n2) zagryzły myszy,\n3) młodszy braciszek robił z nich latawce, a\n4) starsza siostra pisała na nich listy miłosne, tylko wyślij je do nas. Kartka do kartki, tom do tomu i BIG PET idzie do przodu.\nTeraz uwaga techniczna.\nZbierając podpisy nie robimy nikomu łaski, ale ten, kto się podpisuje też nie robi nam łaski. Trzeba zatem pilnować, aby wpisał WSZYSTKIE DANE zawarte w nagłówku petycji, a więc: nie tylko imię i nazwisko, ale także PEŁNY(!) adres (często w dużych miastach ludzie wpisują tylko ulicę czy osiedle, a o nazwie miasta zapominają bądź też podają tylko nazwę miasta, a opuszczają ulicę, numer domu i mieszkania). Gdy adres jest niepełny (kod pocztowy oczywiście niekonieczny), to taki ktoś niby się podpisał, ale tak naprawdę to się nie podpisał. No bo jak sprawdzić, czy taki ktoś rzeczywiście istnieje?\nPo czytelnym wypełnieniu tych wszystkich danych dobrze byłoby, aby linijka kończyła się własnoręcznym podpisem (czytelnym bądź nieczytelnym).\nI jeszcze jedna uwaga. Strategiczna.\nPodpisy zamierzamy zbierać do momentu zaniechania budowy zapory, a nie tylko do 1.7. I nie tylko do stu tysięcy, ale do ilutam- tysięcy się da. Argumentów bowiem jest aż nadto i potrzebny jest nacisk na ich respektowanie, a nacisk zależy w jakiejś proporcji od ilości podpisów.\nDlaczego zatem chcemy zebrać sto tysięcy podpisów przed 1.7.? Sto tysięcy dlatego, że jest to realna, okrągła (a więc łatwa do zapamiętania dla mało zainteresowanego sprawą, tzw. przeciętnego obywatela), no i całkiem niezła sumka. Taka ilość podpisów wytrąca władzy (m.in. MNiŚiowi) argument, że zaniechania budowy zapory w Czorsztynie domaga się tylko garstka zadymiarzy. Sto tysięcy to już nie garstka. To już miasto. Miasto zadymiarzy. I jak na Polskę - całkiem spore miasto.\nDlaczego przed pierwszym lipca? No cóż! 1.7. spotykamy się w Czorsztynie, a tam wtedy może nie być ani czasu, ani możliwości na zbieranie podpisów.\nNo to do pierwszego lipca.\nZeus i Zubek\nWiP - Kraków\nPs. BIG PET. Skąd wzięliśmy taki kretyński tytuł? - zapyta ktoś. Jeśli myśli, że z głowy, to się myli. Tytuł wzięliśmy z wystawy. Z wystawy sklepu. Jeśli sklep w Krakowie może nazywać się "Big byk", to czemu wielka petycja "W obronie Pienin" nie może nazywać się "BIG PET". No?!? Czemu?!?\nW ostatnim n-rze ZB podana była informacja o tym, że (zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami - np. kalendarz) 1.7. rozpoczyna się blokada w Czorsztynie. No i OK! Jednak parę dni później w "Wybiórczej" przeczytałem, że "niezależni ekolodzy" reprezentowani przez Pawła Głuszyńskiego planują początek akcji zgoła wcześniej - 29.6. Jeszcze jeden smutny przykład rozwalania akcji. Kto to robi?...\nKilka dni temu dowiedziałem się, że pod "konkurencyjnym" zaproszeniem zbiera się podpisy różnych firm. I tak np. jako uczestnik Federacji Anarchistycznej zostałem pod nim z nienacka podpisany. Pomijam już bezsensowność szyldziarstwa, ale takie rozbijackie wygłupy prowadzą do zamordowania akcji, a nie do jej szybkiego zakończenia. Pamiętam jak mi ktoś mówił "Przemek, ja chcę tę akcję zakończyć jak najszybciej. Nie interesuje mnie babranie się w tym". Czy to ma się odbywać w ten sposób?\nWiP/FA - Rzeszów\nOstatecznie pod w/w "zaproszeniem" chyli plakatem podpisana jest tylko Sekcja Krakowska a nie cała FA.\nOtrzymaliśmy dwie sprzeczne informacje nt. letniej akcji w Czorsztynie. Do chwili obecnej (26.5.) nie udało się pogadać przedstawicielom FA i WiPu.\n1.7.92 rozpoczyna się (w ramach akcji "Tama Tamie") kolejna letnia akcja protestacyjna w Czorsztynie.\nOprócz działań wymierzonych bezpośrednio w budowę zapory planujemy także szereg akcji towarzyszących (sprzątania Pienińskiego Parku narodowego, odczyty, prelekcje i in.).\nW przeciwnieństwie do lat poprzednich mogą być problemy ze znalezieniem budynków, w których można by zamieszkać (squaty zostały zburzone lub nie nadają się do zamieszkania). Dlatego koniecznie zabierzcie ze sobą namioty, śpiwory, sprzęt biwakowy oraz oczywiście zapas żywności i pieniądze.\nWszystkich serdecznie zapraszamy. Podobnie jak w latach poprzednich akcja będzie prowadzona w sposób pokojowy.\nSzczegółowe informacje można uzyskać w biurze WiP-u.\nPs. Osoby, które zechciałyby wygłosić prelekcje tematycznie związane z szeroko rozumianą ekologią, proszone są o wcześniejszy kontakt.\nPs. II. 30.6.92 odbędzie się koncert na rzecz akcji "Tama Tamie" (m.in. "Armia").\nMARNOTRAWSTWO TWOICH PIENIĘDZY\nW interesie wąskiej grupy technokratów niszczy się dziedzictwo przyrodnicze i kulturowe Pienin.\nInwestycja czorsztyńska nie jest oparta na rachunku ekonomicznym, brak też całości założeń technicznych - to stanowisko ekonomistów.\nPamiętaj! Od 29.6. blokada dróg dojazdowych do zapory w Czorsztynie!\nFederacji Anarchistycznej Kontakt:\nDLACZEGO AKURAT 22 KWIETNIA?\n(...) "zwyczaj uroczystego, wspólnego sadzenia drzew, tzw. ARBOR DAY zapoczątkowano w mieście Nebraska z inicjatywy Juliusza Sterlinga Mortona (1837- 1902), wielkiego miłośnika drzew. Stan Nebraska, z natury ubogi w drzewa, wydany był wtedy na pastwę wichrów, które unosiły masy ziemi wysuszanej długotrwałym brakiem deszczu. Morton, po osiedleniu się w tym rejonie, w 1854r. rozpoczął natychmiast sadzenie drzew, aby m.in. powstrzymać erozję gleb. Stało się to pasją jego życia. Sąsiedzi początkowo wyśmiewali się z niego, ale widząc efekty, sami poszli w jego ślady, i to tak licznie, że po dwudziestu latach liczba entuzjastów sadzenia doszła do 60 tys.\nMorton zdołał wówczas nakłonić zarząd rolny w Nebrasce do urządzenia pewnego kiermaszu, połączonego z sadzeniem drzew, oraz do przyznania nagród tym osobom, które sadzą ich najwięcej. Impreza wyznaczona na 4.1.1872 zgromadziła setki ludzi, którzy w ciągu paru godzin posadzili milion drzew, i tak wszystkim przypadła do gustu, że dwa lata później gubernator Nebraski ogłosił, iż odtąd co roku w kwietniu będzie się obchodziło ARBOR DAY - dzień sadzenia drzew. Zwyczaj ten przyjął się szybko w sąsiednich stanach, potem w całym państwie, a w 1895r. został wprowadzony w Kanadzie. Od 1885r. Arbor day urządza się w USA 22 kwietnia, w rocznicę urodzin Mortona."\nz: "Człowiek przeciwko sobie?" praca zbiorowa pod red. Antoniny Leńkowej, wyd. II, IW PAX 1986 s. 74-75.\nnadesłał Przemysław Czajkowski\nDZIECI - DRZEWA\nW promieniach Słońca zaczynają rozbrzmiewać radosne głosy pięcioletnich dzieci. Już z daleka witamy się uśmiechami, potem nasze dłonie łączą się w uścisku.\nSiadamy na trawie, by w kręgu móc bliżej poznać swe imiona i twarze. Wszyscy wiemy, że dzisiaj jest Dzień Ziemi, chcemy go uczcić.\nZabieramy się do pracy przy sadzeniu drzewek. Po chwili małe dłonie przeplatają się z korzonkami i łodygami, migają stopy i ręce starszych, wokół których gromadzą się kępki przedszkolaków.\n...Mały Kuba sadzi drzewko, przytupuje nogą, wszyscy zastanawiają się nad imieniem, jakie nadadzą zielonym przyjaciołom. ...Kuba zostaje sam, by w ciszy złożyć Kłębuchowi życzenia. Potem wyrasta Pęczuś, Bartek, Natalia, Kasztanek, Pani Stasia, a maluchy włączają wszystkich w świat radości i przygód. ...Gdzieś w ziemi przemyka dżdżownica, tuli się do korzeni - pierwsze odwiedziny, mówią dzieci.\nKażdy staje się uczącym, a zarazem uczonym. Nawet nie zauważamy, kiedy kończą się nam sadzonki.\nSiadamy ponownie w kręgu. Wspominamy Bartka, Karolinę i inne drzewka, wypowiadamy życzenia, które im składaliśmy.\nGdy ich korzenie chłoną pierwsze krople wody, skulamy się na ziemi, stajemy się nasionkami.\nZ rąk kapie ochładzająca woda, która sprawia, że dwadzieścia "nasionek" zaczyna się budzić do życia. Powoli kiełkujemy, otwierają nam się oczy ku Słońcu, a wiatr jakby sam chciał pomóc, mocniej wieje, kołysząc nasze ręce. Wzrastamy ku niebu, wzrastamy w głąb Ziemi.... Po chwili opowiadamy o zwierzętach, które żyją pod korzeniami... krety, myszy, lisy..., na pniach drzew... wiewiórki, kuny, owady, i w powietrzu... motyle i ptaki. W złożonych dłoniach wyobrażamy sobie gniazdko, które wije mały ptaszek, później wysiaduje jajka, wykluwają się pisklęta... Szybko rosną i wypuszczamy je z zamachem w niebo.\nNa koniec chlapiemy się w "rosie" i podchodzimy do młodych drzewek. Na pożegnanie odśpiewujemy im więcej niż "Sto lat" z życzeniami zdrowia i szczęścia.\nZ obchodów "Dnia Ziemi" w Kolbuszowej przy współpracy "Pracowni" i Koła Ekologicznego przy LO.\nJAK OBCHODZONO DZIEŃ ZIEMI?\nMARSZ 1000 ŚWIEC W WARSZAWIE\nUdało się! Warszawskie Wolębyćki zmobilizowały się i organizując Marsz 1000 Świec połączony z happeningiem, włączyły się do obchodów DNIA ZIEMI'92. Tematem marszu i happeningu była śmierć drzew i ludzi - obrońców Brazylijskiej Puszczy. Wydarzenia te stanowiły część międzynarodowej akcji "Justice for Amazonian People". Podobne marsze odbyły się także w wielu innych krajach, m.in. w Danii, Szwecji, Finlandii, Norwegii, Holandii, W.Brytanii, we Włoszech i w Kanadzie. W Warszawie świeczkowy pochód ruszył z Placu Zamkowego, by ulicą Traugutta dojść do Muzeum Etnograficznego, gdzie rozpoczął się Festiwal Dnia Ziemi.\nW marcu, razem z uczestnikami różnych ruchów i organizacji ekologicznych szedł Min. Ochrony Środowiska prof. Stefan Kozłowski. Rozdawane były ulotki, których treśc słychać było przez megafon... "Jedna trzecia wszystkich gatunków zwierząt żyje w lasach amazońskich... zginą razem z tymi lasami; zniszczenie puszczy amazońskiej i lasów deszczowych spowoduje znaczne zmniejszenie opadów także na terenach Polski - idzie za tym spadek plonów i jakości wody pitnej... na terenie puszczy amazońskiej żyją ludzie ... wysiedlenie ich spowoduje zanik wielu wartościowych kultur."\nBez wątpienia, Dzień Ziemi nie przeszedł bez echa w Warszawie. Co więcej, podejmując się organizacji tego marszu udowodniliśmy sobie, że jeśli się chce to można! Nawet, jeśli się stanowi zaledwie kilkuosobową grupę.\nWarto także zwrócić uwagę na to, iż na Pl. Zamkowym pojawiło się sporo dziennikarzy, sprawozdawców radiowych i telewizyjnych. Jeszcze przed rozpoczęciem happeningu udzieliliśmy dwóch wywiadów radiowych, natomiast po jego zakończeniu przez dłuższą chwilę trzymani w kleszczach, również nie mogliśmy rozpocząć marszu. "To niesamowite - powiedział jeden z weteranów "Wolę być" - ty i jeszcze kilka osób zrobiliście imprezę, która przyciągnęła całe mas-media stolicy..." Dlaczego? Skąd to nagłe zainteresowanie? Czyżby nastały dobre czasy dla zielonych?\nMam wrażenie, że społeczeństwo ma już dość polityki, którą przesycona jest zarówno prasa jak i telewizja. W tej sytuacji każda alternatywna propozycja jest mile widziana. Chyba warto wykorzystać tę szansę i korzystając z energii po udanej akcji - tak trzymać dalej!\nuczestniczka ruchu "Wolę być" Warszawa\nPs. Aby nie być gołosłowną chciałabym poinformować, że notatki wraz ze zdjęciami dotyczącymi hapenningu i marszu pojawiły się 23.4.92 w takich gazetach: "Gazeta Wyborcza", "Glob 24", "Nowy Świat", "Obserwator", "Super Express", zaś krótkie relacje telewizyjne pojawiły się 22.4. w TV: w Panoramie, Kurierze Warszawskim, Dzienniku.\nJednocześnie chciałabym bardzo serdecznie podziękować wszystkim "Wolębyćkom", którzy pomogli zorganizować ten happening i marsz.\nZaczęły się oczywiście 22.4. pochodem (który kilka dni wcześniej odwołano). Przeszliśmy głównymi ulicami miasta wciskając wszystkim napotkanym ulotki z programem. Na drugiej stronie było 10 propozycji dla ludzi chcących ratować Ziemię. Było nas kilku, gdyż w tym czasie dużo osób było zajętych przygotowywaniem koncertu. Ku naszemu zdziwieniu niektórzy przechodnie zaczęli się przyłączać. Pojawiła się także po raz pierwszy i jak się okazało - nie ostatni - telewizja kaliska. Wśród maszerujących widziano także w-ce przewodniczącą Rady Miejskiej, p. Dorotę Klimczak. Zaraz potem zaczął się koncert na rzecz ekologii w jednym z kaliskich liceów: 6 kapel, 3 solistów (w tym "Mały"). Wszystkim chyba pasowało, bo można było posłuchać sobie różnej muzyki - od poezji śpiewanej ("Cudne manowce", "A.Wa") poprzez blues ("Jukebox"), szanty ("Szajba"), rock ("Sorrow" i "Mały"), hard core ("Aferra"), reggae ("SYJON" - !!!) aż po ostry metal ("Centurion"). Wspomnieć należy, że była to impreza, która sfinansowała cały festiwal.\n23. - czyli w czwartek - obchody zaczęły się otwarciem wystawy rysunków Marka Cichomskiego "Mistyczny świat Indian", potem wykład p. Janiny Duszak o uprawie biodynamicznej, p. Agnieszki Dubanowskiej o makrobiotyce, lek. Artura Fedorowskiego o lakto-wegetarianiźmie. W przerwie można było obejrzeć film "Food without fear", napić się biodynamicznego mleka tudzież wsunąć ryż po indyjsku z fasolą mung przegryzając plackami Bhakti-Krishna, kulkami z płatków owsianych oraz ciastem bananowym.\nNastępny dzień to sto pytań do władz miasta; przyszedł tylko prezydent Kalisza, p. Wojciech Bachor. Rozmowa się jednak nie kleiła. Nastrojów nie poprawił także film "Kojaanisquatsi".\nW sobotę za to było weselej: przed Ratuszem rozdawaliśmy przechodniom wschodzące fasolki z ulotkami wegetariańskimi, happeningowaliśmy antyatomowo, był także pokaz Hatha Yogi i śpiewanie piosenek (nie zawsze tematycznych). Przez cały czas czynny był stragan ze zdrową żywnością ze sklepu "Natura". I to byłby koniec.\ngrupa kaliska F.Z.\n22.4.92 otworzyliśmy w Piotrkowie wystawę pt."Człowiek i Natura", którą otrzymaliśmy z Łodzi. Wzbogaciliśmy ją naszymi materiałami ekologiczno- wegetariańskimi. Otwarciu towarzyszyła pogadanka na temat wegetarianizmu, degustacja potraw wegetariańskich i film "Pożywienie bez przerażenia", który otrzymaliśmy od K. Żółkiewskiego. Wystawa trwała 22.4-5.5 w WDK w Piotrkowie Tryb.\nObchody Dnia Ziemi w Łodzi:\nsprzedaż żywności ekologicznie czystej i kosmetyków w środku miasta;\nhappening o tematyce ekologicznej;\nrozdawanie ulotek o tematyce:\nco możemy zrobić, aby żyć bardziej ekologicznie;\nreklama sklepów z naturalną żywnością.\nAkcję zorganizowało Międzyuczelniane Lobby Ekologiczne. (Spotykamy się w ŁDK, ul. Traugutta 18 w każdy poniedziałek o godz.17.00.)\n25.4. g. 8.00 to planowany czas rozpoczęcia porządkowania lasu Zgierskiego - a dokładniej tej jego części, gdzie odbywają się zbiórki harcerskie (także miejsce najczęstszych spacerów mieszkańców Zgierza i Łodzi).\nAkcja zaczyna się z godzinnym opóźnieniem (z powodu MPO, które nie dowiozło nam sprzętu na czas). Ale pochwalić należy duże wsparcie z ich strony: od rękawic począwszy, na ciężarówce-wywrotce zakończywszy. Na nią to wrzuciliśmy części wraków samochodowych, których w lesie do momentu porządkowania nie brakowało. Na "sprzątanko" zgłosiło się 35 osób z kilku drużyn hufca ZHR w Łodzi. Dzięki dobremu przygotowaniu od strony technicznej i organizacyjnej wszystko przebiegło sprawnie i z dużej części lasu w szybkim tempie zniknęły wszyskie śmiecie nie ulegające biodegradacji (wśród nich worki ze zniszczonym cementem, metalowe beczki, dziesiątki szklanych i plastykowych butelek itp.).\nCały przebieg sprzątania lasu został udokumentowany na licznych zdjęciach.\nLudzie! W Bydgoszczy coś się działo. W ramach obchodów Dnia Ziemi 24.4. odbyła się pikieta antywiwisekcyjna, zorganizowana przez Front Wyzwolenia Zwierząt i Ruch Promocji Wegetarianizmu. Zebrało się ok. 30-tu osób z transparentami. Rozdawano ulotki i dyskutowano ze społeczeństwem, które prawdę mówiąc miało nikłe wiadomości o wiwisekcji. Szczególnie zaskoczone było tym, że reklamujące się w TV firmy wykonują testy na zwierzętach.\nObecna była lokalna prasa i radio. Po godzinie uczestnicy zwinęli "szmaty" i rozeszli się na wszystkie strony świata.\n(WiP - Bydgoszcz)\nDZIEŃ ZIEMI`92 "ZDROWE ŻYCIE"\nImprezę przygotowało kilka osób, prowadziło około 20 (uczestnicy Ruchu 7 - 26 lat).\nOdbyły się: 19 spotkań, 3 happeningi uliczne, 1 nabożeństwo religijne (w intencji opiekunów zwierząt), projekcja filmu, 2 koncerty, wystawa zdrowej i niezdrowej żywności, 4 spotkania Taichi quan i palenia Agnihotry, sprzedaż książek, ulotek itp.\nłączna liczba gości na wszyst kich imprezach 4000 osób;\nzmniejszenie podatku dla sklepów sprzedających atestowaną, zdrową żywność (i powstanie pierwszego sklepu);\nprzyjęcie oferty przez władze Ełku na zorganizowanie przez HROŚ "Miejskiej Straży Ekologicznej".\n"Zielona Wyspa", c/o Maciek Burdzyński,\n25 Lecia PRL 44/14