Imię Kruka - eXeX II - Adrian Zawadzki — Ridero\nBezpłatny fragment - Imię Kruka\nWszystkie postaci i miejsca tej książki są wytworem mojej wyobraźni, a ich ewentualne podobieństwo do osób realnie żyjących i miejsc istniejących jest przypadkowe, choć niektóre wydarzenia historyczne faktycznie miały miejsce.\nKsiążka zawiera wulgaryzmy, sceny przemocy i seksu oraz treści o paleniu tytoniu, piciu alkoholu, zażywaniu narkotyków i uzależnieniu od leków, co czyni z niej lekturę nieodpowiednią dla osób poniżej szesnastego roku życia.\nरैवेन का नाम\nII n’y a pas de hors-texte.\nDedykuję mamie i wszystkim kolorowym rodzinom.\nvigeat veritas, et pereat mundus\nZakrzywiona soczewka oka załamywała światło, dochodziło do refrakcji. Widziałam. Nocą, kiedy zagrzebana byłam w pościeli, to światło biło ze snu, a sen był jedynym źródłem tego światła. Za dnia oko wysyłało do mózgu impulsy z informacjami, a ten je łamał jak kod, przyjmował pospiesznie i chętnie, tworzył obraz. To, co widziałam nocą było inne, choć niezupełnie obce. Nie mogło być obce. Odległe, odleglejsze, ale bardzo jasne. Nazywają to innymi światami, mogą być lepsze lub przerażające, w zależności od tego, co tam na nas czeka. Czytałam o wyższych wymiarach, światach równoległych, do których dostęp mamy niekiedy tylko po zamknięciu powiek.\nJako trzylatka wystraszyłam się kiedyś szklanego deszczu, który przyśnił mi się pewnej nocy. Tygodniami, rozpaczliwie prosiłam ojca o aluminiowy parasol…\nPośrodku miasta stała studnia, a za nią gmach gotyckiego kościoła. Na wieży, w miejscu zegara, wmurowano szerokie na metr oko. Mrugało z prędkością leniwej wskazówki. Źrenica pozostawała martwa, zawieszona, skupiona na tym, co przed wieżą — polem, lasem, klifem, morzem. Przy wysokich falach, które łomotały w ścianę klifu, z oka kościelnej wieży wypływała mała łza. Rozbijała się piętra niżej, w samym środku suchej studni. Wypełniała ją płynem niezdatnym do spożycia.\nKiedy byłam małą dziewczynką bałam się powracających w chorobie snów, które wtedy potrafiłam określić tylko jako pulsujące. Szczególną intensywność przybierały, gdy przewiało mi ucho. Wówczas mogłam mieć z pozoru prosty sen, ktoś stawiał zwykłe kroki na znanym mi chodniku, ale te kroki nabierały nieludzkich odgłosów. Nie były ogłuszające ani donośne. Miały w sobie coś niebezpiecznego.\nOd zawsze wydawało mi się, że najstraszniejsze, co może człowieka spotkać, to niezrozumienie. Tego, co się dzieje, co mu jest albo, kto za tym stoi. Bałam się utraty kontroli nad sobą. Tak też było i tamtej nocy. Stałam, nie pierwszy raz, na deptaku. Patrzyłam w tarczę oka, a choć ono nawet nie drgnęło, czułam jak bardzo chce spojrzeć w dół. Serce biło mi coraz szybciej i zaczęły się drgania. Drżało moje ciało, moja krew, a więc i miasto, i wieże, zapadłe, stare kamienice i trawy musiały zadrżeć. Drżała woda.\nBałam się bez powodu. Chyba nic innego mi do tej pory bardziej nie zagrażało.\nŻycie miałam krótkie i dobre, dni krążące wokół pracy, najczęściej przy starej maszynie do pisania i ze stosem książek dookoła. Naturalnie, nie w wieku trzech lat, ale pamiętam z tamtego okresu jeszcze słonie, które dziś wciąż wydają się tak kolorowe i żywe jak wtedy, jakby nadal ubrane były w barwne, ręcznie dziergane na drutach serwety, jakby malowano ich twardą skórę naturalnymi barwnikami, jak spokojne były, w przeciwieństwie do roztańczonych kobiet, od stóp do głów przyodzianych w czerń.\nTe moje przebłyski wspomnień stały się jaśniejsze, kiedy pokazano mi starą mapę, Indie i opowiedziano o tym, gdzie przyszłam na świat, ile czasu, a w zasadzie jak krótko spędziliśmy te wczesne dla mnie lata w Azji, co miało związek z pracą rodziców. जंगली, dźangli słyszałam po każdej swojej samotnej ucieczce do ogrodu, krótkiej, żądnej przygód i odkryć, na jakie pozwolić może sobie mała dziewczynka na obcej ziemi. Dźangli to w tym ujęciu mała, nieokrzesana dzikuska. Tyle, że dla małych stópek nie ma ziemi obcej, bo każda poddaje się tym samym fizycznym prawom, każda ziemia potrzebuje śladów i dotyku. Pamiętam też kurwy — रंडी, randi, randi — choć czułam, że tych słów się nie powtarza, nie na głos.\nW końcu kawałki oka zaczynały pękać i spadać, roztrzaskując się o ziemię. Były ze szkła, którego szerokie, wilgotne pasy rozcinały przechodniów, kroiły jak szynkę. Rozsypywały się po kocich łbach. Nie widziałam ich twarzy, tylko wątłe, mgliste kontury. Mogłabym ich dziś naszkicować ołówkiem, jeśli sama uwierzyłabym w to, jak wyraźnie zaznaczyli swoją obecność w mojej pamięci. Mogłabym, gdybym miała do tego talent. Owszem, na czystej kartce potrafię bez problemu ich sobie wyobrazić, ale wyobraźnia to jeszcze nie talent. Czytałam, że są we Wszechświecie planety, na których padają deszcze żelaza, plazmy…\nW moim śnie widziałam szklany deszcz. To nie była przestrzeń sprzyjająca życiu. शुभ रात्रि\nPamiętam tylko, jakie poruszenie medialne wywołała w tamtym czasie ta makabryczna zbrodnia. W sierpniu 2001 roku miałam już prawie pięć lat, żyliśmy już w Londynie i potrafiłam przyzwoicie czytać, chociaż dostęp miałam jedynie do książek w lewym skrzydle domu, do tej części biblioteki, która przynależała do matki. Miałam wrażenie, że okres, w którym wolno było mi płakać i płaczem wymuszać cokolwiek, został mi skradziony przez ojca. To on wówczas płakał przy stole, a ręce drżały mu za każdym razem, kiedy próbował coś przekroić. Ta jego emocjonalna huśtawka, nieadekwatna do wieku, jak mi się już wtedy wydawało, sprawiała, że chociażby przy kolacji, to mamie szybciej udawało się przekroić żylaste mięso, które czasami nazywała przyczyną swojej melancholii. Zapijała je czerwonym winem, jak się okazało, gdy skończyłam osiem lat, jej ulubionym; wyjątkowo kwaśnym i odrętwiającym język. Tata więc przeżył straszliwie to, co dwudziestu młodych mężczyzn z Villon Pray we Francji spotkało pewien czas wcześniej. Doskonale był w tym temacie poinformowany, stosy papierów na jego biurku rosły, a on sam zaczął na mnie inaczej patrzyć. Jednego razu patrzył, jakby widział we mnie obcą dziewczynkę, nie-córkę; kiedy indziej, nawet jakby mnie się obawiał. Jakkolwiek w wieku lat pięciu mogłam to odczuć, czas w miarę swojego upływu, oddalał nas od siebie, przerywał rodzinne rytuały, które dotychczas były dla nas normą. Więcej frajdy miałam z ludźmi, którzy tu pracowali, szczególnie w kuchni.\n11 sierpnia 2001 roku mała Juleczka obudziła się w środku nocy, ale nie spojrzała nawet na zegar o kocich oczach, którego czarne źrenice poruszały się to w lewo, to w prawo. Przeszła bezszelestnie i niezauważenie przez korytarz na piętrze, wcześniej nie zamykając nawet drzwi swojej sypialni, a przecież tatuś powtarzał, że jest najmądrzejszym, oprócz tego, że i najśliczniejszym, dzieckiem na świecie. Teraz nie myślała o tym, co tatuś powiedział, bo i jej myśli były jakieś zamglone. Mogła zrobić, co jej się żywnie podobało. Nawet o tak późnej porze, nawet w środku nocy, gdy słychać było jedynie ponury rechot żab. Mimo to, zachowanie tej pięciolatki było co najmniej niepokojące i pozbawione jakiejkolwiek logiki. Chyba, że przyjąć logikę lunatyczki. Zeszła po schodach niedbale, jak w transie. Przemieściła się w pośpiechu, robiąc przy tym nieco hałasu, gdzieś między holem a spiżarnią, ale znowu nie aż tyle, by zbudzić ojca, który z twarzą w haftowanej poduszce zasnął przy biurku, a miał tę poduszeczkę tam w konkretnym przecież celu, od zawsze; ani mamy, która po swoich tabletkach nasennych, spała jak nieboszczka.\nW ogrodzie, przed domem, minęła nawet stary zegar słoneczny, ale i na niego nie zwracała uwagi. Po co niby, w środku nocy? Niebo było pełne gwiazd, a Księżyc raził swoim blaskiem, niemo przywoływał do siebie. Za fontanną dziewczynka wzięła do rąk biały kamień i schowała w koszulkę, którą teraz formowała jak kangurzą torbę. I zebrała tych kamieni jeszcze z tuzin. Potem przykucnęła na żwirowej ścieżce, która prowadziła do szklanego namiotu na pomidory i ułożyła z tych kamieni literę X. Po wszystkim weszła do namiotu, z którego żarzyste powietrze już dawno uciekło, zostawiając jedynie zapach liści pomidorów. Zerwała czerwone serduszko i plamiąc nocną pidżamkę, ugryzła kawałek. Potem nieco się wybudziła, zakrztusiła się i wróciła wystraszona na górę, goniona rojem sierpniowych Perseidów, który przecinał raz po raz mroki nieba na peryferiach miasta.\nTo ja byłam tą dziewczynką, noszę w pamięci ten somnambuliczny, ruchomy obrazek. Pięciolatką byłam wyjątkową, tak też wspominał mój świętej pamięci dziadek. Nosił śmieszny gruby wąs, tak na żywo, jak i na wymalowanym w holu obrazie. Szczególnie zabawny, związany ze mną, był dla niego epizod, kiedy zatroskani rodzice oddali mnie w ręce specjalisty od dzieci, które jak to określała z kolei babcia, paplają od rzeczy, jakby je coś opętało. Pojawiłam się na trzech sesjach z zaprzyjaźnionym rodzinie psychologiem, dowoziła mnie na nie matka. Moje fantazje szybko jednak sklasyfikowano jako typowe dla wieku oraz położenia, cokolwiek miało to znaczyć, wciąż nie uspokajało nikogo w domu.\n— Co widzisz na obrazku? — zapytał raz pan Smith, psycholog, wyciągając białą sztywną kartkę z kilkoma plamami i ostrymi rysami w dwóch, może trzech kolorach.\nCzułam, że może mieć na nogach dziurawe skarpetki, a jego pięty kilka odcisków, trzewiki zasznurował tak mocno, że aż pociły się, próbując trzymać w ryzach cholewki opinające tłuste racice mężczyzny. Dziadek uważał, że po zagnieceniach garnituru i kolorze krawata, poznać można, ile dziur jest w skarpetce.\n— Widzę tłumy — odpowiedziałam, wierzyłam w to.\n— Co te tłumy robią? — wystrzelił z drugim pytaniem, jakby był dobrze przygotowany, jakby mu zależało.\n— Nie robią nic wyjątkowego. Po prostu, nie żyją. Leżą na ziemi.\n— Leżą. Dlaczego?\n— Postanowiłam ich zabić.\n— Taki los im zgotowałaś? Ile osób uśmierciłaś?\nNie podoba mi się jego ton.\n— Nie dam rady policzyć, ale może być pan pewien, panie Smith, że wszystkich ich uśmierciłam.\n— Rozumiem. Czym się tobie narazili?\n— Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie, panie Smith.\nNie pamiętam, czy była to prawda. Musiałam przecież wiedzieć coś więcej, może nie chciałam się do końca zdradzić. Miałam pięć lat. Pamiętam jeszcze jego okropne, krzaczaste włosy, wystające mu z dziurek nosa. To one mnie rozpraszały, być może wpłynęły na jakość tamtej rozmowy.\n— Czy na obrazku widzisz więcej kobiet, czy mężczyzn?\n— Nie widzę ich twarzy ani genitaliów, ale zapewniam pana, że wszyscy są martwi.\n— Skąd w tobie ta pewność?\n— Już mówiłam, wszystkich zabiłam osobiście.\n— No, tak. Jak? Jak ci się to udało?\n— Czy ten obrazek budzi w tobie jakieś negatywne uczucia? Czujesz się zakłopotana, zdenerwowana, a może jest ci przykro?\n— Panie Smith, obrazek nie budzi we mnie żadnych emocji, ponieważ wszyscy nie żyją.\n— Chciałabyś im coś powiedzieć, oczywiście gdybyś mogła?\nNie miałam takiej potrzeby, w końcu była to tylko zabawa. Nikt na poważnie nie tworzy takich obrazków, a na obrazkach się znałam, mieliśmy mnóstwo pięknych malowideł w domu. Także w domku nad jeziorem i w miasteczku, o którego klify uderza morze. Może, gdy byłam jeszcze mniejsza, ich gęstość na ścianie nie zwracała mojej uwagi. Nie różniły się niczym od tapety, ale to się zmieniało. Udało mi się nawet podpalić jeden z obrazów ojca.\nPrzedstawiono na nim alchemika, który podgrzewał własny mocz, jak w 1771 roku zilustrowano przypadkowe odkrycie fosforu, a nie, co zapewne zakładał alchemik, kamienia filozoficznego. Autorem był Joseph Wright z Derby, ale podejrzewam, że przy spiżarni wisiała wierna replika dzieła. Nocą, z hukiem, zwaliłam obraz w drewnianej ramie na podłogę, bo pomysł odkrycia kamienia bardzo mnie się podobał. Pomyślałam z pewnością, że może niewłaściwa osoba zabrała się za to zadanie. Dziadek sporo mi wówczas naopowiadał o właściwościach i legendzie kamienia, a że byłam dziewczynką uważną i miałam dobrą pamięć, skojarzyłam to szybko z zasłyszanym dużo wcześniej monologiem matki o bolesnym rodzeniu jakichś kamieni. Wszystko zaczęło nabierać sensu, takiej twardej, dziecięcej logiki.\nNasikałam więc w miejscu, w którym znajdowała się szklana fiolka na obrazie i po kilku nieudanych próbach udało mi się w końcu podpalić róg płótna miotaczem ognia ojca. Dostałam za to lanie.\nSzybko, lecz rozgoryczona, pożegnałam się z alchemią. Nie było w tym nic złego, taka magiczna substancja pomogłaby mamie zasypiać spokojnie, zwalczyłaby jej bezsenność; zamieniałaby ołów w złoto, co dałoby ojcu, niewątpliwie, spokój na długie lata. Pracował przecież do późna, niejednokrotnie do rana, byśmy jak mówił, żyli na takim poziomie. Pozostawała także sprawa nieśmiertelności. Tylko, że wtedy mój umysł nie ogarniał tej idei do końca.\n— Chciałabyś być nieśmiertelna? — zapytałam pewnego ranka M., a ona tylko zerknęła w moją twarz tymi swoimi wielkimi, ciepłymi oczami.\n— Miałabym bez końca prać panienki bieliznę?\n— To faktycznie nieciekawa przyszłość.\n— A co z początkiem? Może być nieskończoność, jeśli go nie było?\nM. otworzyła usta, ale zawahała się, jakby opowieść o początku nie była odpowiednia do śniadania i owsianki, jakikolwiek by on nie był. Nasz dom był ateistyczny. Szybko dowiedziałam się, co to znaczy. M. nie wycedziła zatem nawet banalnego „wszystko ma swój początek”. To jedno z tych haseł, które przydaje się, gdy brakuje nam konkretnej wiedzy na jakiś temat albo zwyczajnie — wyobraźni.\n— Tego nie wiem. Jedni wierzą w to, a inni, w co innego.\n— Mącisz nieco, a ja przecież mogłabym być nieskończona.\n— I co byś robiła, gdyby wszyscy już zniknęli?\n— Gdzie? Czemu mieliby znikać? Gadasz głupoty!\n— Umarliby. Co byś robiła sama?\n— O tym nie pomyślałam, ale jakbym miała dla siebie całą wieczność, nie musiałabym od razu nad tym główkować, nie uważasz?\n— Najpierw trzeba dokończyć owsiankę. Twój tata na pewno nie byłby zadowolony z naszej rozmowy. Ani o początku, ani o końcu.\n— Mój tata wie, że to typowe dla mojego wieku oraz położenia… Wiesz, co odkrył ten stary mężczyzna z obrazu, który udało mi się podpalić niedawno?\n— Fosfor. Panienka sama o tym mówiła.\n— Tak, tata nalegał, żebym już się w alchemiczkę nie bawiła.\n— Może ma rację? Panienka jest zbyt inteligentna na bajki o magicznych kamieniach. Żyć trzeba tu i teraz… nie wiem sama, po co o tym mówię.\n— Pewnie masz rację, chyba uległam fantazjom dziadka. On lubi takie bajki, szczególnie po ginie. Jak dorosnę, chcę być taka jak ty!\n— Szybko by się panience znudziło to, co robię, ale dziękuję.\n— Robisz same dobre rzeczy. Cieszysz się tutaj szacunkiem, ponieważ wykonujesz większość prac, na które mama i tata czasu nie znajdują lub które nieszczególnie lubią. Robisz to poza swoim domem, co jest niezwykłe. Tata ci ufa, mówi, że dobrze gotujesz i nie kradniesz.\n— Tata zna się na ludziach.\nNie znał się jednakże na własnej córce, nie na tyle, by rozumieć, jak wielką szkodę wyrządzi mi na dziesiąte urodziny. Nie wiedział, co czuć będę na wieść o przeprowadzce. Samotnej przeprowadzce w nowe miejsce, które miałam poznać i którym miałam się opiekować. Może bał się tego tak samo, jak ja. Mama i M. często zachwalały mój nowy dom, a jak się później okazało, jedynie przystanek, willę pod adresem Villon Pray 13.\nWilla przy Villon Pray 13 znajdowała się najbliżej największego w okolicy Jeziora Pray. Wokoło rosły stare sosny, pełno było tu także pagórków. Jezioro Pray było wielkim zbiornikiem, a jego powierzchnia wynosiła około pięćdziesięciu czterech kilometrów kwadratowych, maksymalna głębokość dochodziła do dwustu osiemdziesięciu metrów. Położone na południowy wschód od miasta Mirror, otoczone pagórkami i polami, ciągnęło się aż po Aparash Ballar Roance. Torf sprawiał, że przejrzystość jeziora była niewielka, a po smętnych okolicach rzadko ktoś się włóczył.\nOstatni mój kontakt ze światem, który znałam? 11 września 2001 roku w zamachach na World Trade Center i Pentagon zginęły dwa tysiące dziewięćset siedemdziesiąt trzy osoby, a dwadzieścia sześć uznano oficjalnie za zaginione. Pamiętam, że każdy wówczas z niedowierzaniem i lękiem patrzył w stronę Nowego Jorku, a ja w odwrotnym kierunku… M., przecierając ścierką różowy toster, powiedziała, że nie ma już spokoju na tym świecie. Rzadko się myliła.\nKiedy skończyłam lat dziesięć, ojciec wziął mnie do swojego biura na poważną rozmowę, której nie spodziewałam się ani tego wieczora, ani nigdy później. Rozmowa ta nie przypominała żadnej z poprzednich, jakie kiedykolwiek odbyłam z ojcem. Nie było tu miejsca na zbędną dyskusję, nie było miejsca na płacz czy prośby i błagania. Tata powtarzał mi, swojej jedynej córce, przecież niejednokrotnie, że jestem dziewczynką niezwykłą i że przyjdzie taki czas, kiedy się o tym przekonam. Wszyscy się przekonają. Jak jednakże mieliby się przekonać, jeśli ojciec wysyłał mnie właśnie do internatu na północy Francji. To niedaleko, mówił. Będą tam także inne wyjątkowe dzieci.\nBojąc się zawodu ojca, mając na uwadze przeczytane romanse matki, zanim odmówiłam, wzięłam głęboki oddech, uniosłam brwi i powiedziałam suche, krótkie „nie”. Nie pomogło, całe moje przemyślane na szybko psychiczne zagranie ojciec zgasił policzkiem, który hukiem rozniósł się po korytarzu. Nie zapłakałam, nawet nie dotknęłam twarzy.\n— Będzie tata tego żałował.\nNie pohamowałam smutku na swojej młodej buźce, a ten mężczyzna zgarnął małą wyszywaną ręcznie laleczkę, którą miał od roku na swoim biurku, prezent urodzinowy od swoich dziewczyn, i cisnął nią w kominek.\n— Dosyć, powiedziałem.\n— A za to płaci się życiem — odparłam i wyszłam, zostawiając ojca zmieszanego i zamurowanego.\nPrzystankiem w podróży miała być willa przy Villon Pray 13. Wejścia do imponującego budynku, po obu stronach, strzegły dwie, dziś już zalane ptasimi odchodami hermy, rzeźbione nagie popiersia, wyrastające z podpór. Jedna przedstawiała młodego mężczyznę, który trzymał jabłko, poobgryzane przez czas, natomiast druga ukazywała piękną kobietę, ze sztyletem w prawej dłoni. Metr dalej znajdywały się wielkie kolumny. W holu, po otworzeniu monumentalnych wiekowych drzwi dwuskrzydłowych, ukazywała się pierwsza część domu, ze sklepieniem w kształcie trójkąta sferycznego, zwanym pendentywem. W holu można było poruszać się w stronę kolejnych pomieszczeń: albo w prawo, albo w lewo; lub podwójnymi krętymi schodami w górę, mając wciąż nad sobą ozdobne kasetony i budowane z czerwonej cegły trompy. Czekali tam na mnie obcy ludzie, zresztą bardzo życzliwi i pomocni. Nie do końca rozumiałam, co miałabym robić w tak potężnym miejscu, ale i nie dano mi długo nad tym rozmyślać. Pamiętam, że tego dnia szybko poszłam spać.\nTim Foucault miał w życiu pewien przykry wypadek. Jako mały chłopiec wypuścił się pewnego letniego popołudnia z kolegami w las. Biegli, ganiali się, zgrzani, czerwoni na twarzach i w zlanych potem koszulkach o błotnistych piegach. Nie gonili za czymś konkretnym, bawili się, jak zawsze. Coś krzyczeli, żeby zwrócić na siebie uwagę poukrywanych gdzieś w głuszy lasu zwierząt, kogoś lub coś wywoływali, ale w pewnym momencie, przed Tonym, przyjacielem Tima Foucaulta, wyrosło drzewo niepodobne do tych wokół. Było starsze, szersze, majestatyczne i zatrzymało całą tę ich gonitwę. Było wyjątkowym, chłopięcym trofeum. Tam, w jego gałęziach postanowili odpocząć. Tim wziął kamień wielkości pięści, a Tony miał w kombinezonie z szelkami, w jednej z kieszeni, kilka starych gwoździ, zardzewiałych i brudnych. Wcześniej rozwalili starą szopkę, o której już dawno zapomniano, o którą upominały się już tylko zarośla i krzaki. Pazernie zaczęli wbijać na zmianę gwóźdź za gwoździem, kalecząc swoje drzewo. Potem wspinali się po nich ostrożnie, jeden chłopiec za drugim. Zajmowali miejsce na szerokich, długich gałęziach, ale Tim nie miał dość. Nie szukał odpoczynku na pierwszej lepszej gałęzi.\nWspinał się wyżej i wyżej, coraz wyżej, a Tony i jego banda tylko zerkali na jego podeszwy, chude jak witki ręce, które chwytały się kolejnych gałęzi. Jeszcze kawałeczek, jeszcze odrobinę, chciał mieć najlepszy widok. Minął łysy fragment drzewa, na którym ktoś wyrył scyzorykiem X. Szczęśliwy, ale nie patrząc w dół, Tim poczuł, że jeszcze jedna gałąź i będzie mógł usiąść, niestety ta ostatnia okazała się być zbyt krucha. Zdążył jedynie cicho jęknąć.\nSpadł. Upadł na plecy.\nObudził się po zachodzie słońca, był sam, ale jakby nie był. Nie pamiętał, do czego doszło, jak się tutaj znalazł, co robi na ziemi, chłodnej już i nieprzyjemnej. Bolało go ciało i głowa. Nie spostrzegł, że jego przyjaciele zniknęli. Nie pamiętał o nich.\nWstał i bez lęku ruszył przed siebie. Był blisko swojego nowego Domu, ale wtedy nie zdawał sobie jeszcze z tego sprawy. Może zapomniał, czym jest dom. Z pewnością nie pojmował wówczas jak nowe go wchłonie. Dotarł do miejsca, które leżało kilka kilometrów za jego rodzinną wsią, kiedyś nawet o nim słyszał, ale Dom wiedział, kim jest to dziecko. Dom wybierał wyjątkowe dzieci. Los Tima i tak był już dawno przesądzony, ale kiedy pojawił się u wrót akademii, w momencie, w którym zorientowano się, że nie ma pojęcia, kim jest, ani co się wydarzyło, postanowiono skorzystać z okazji i po namyśle opiekunów akademii, ukształtować go w sposób nieco inny od tego, do którego przyzwyczajeni byli i opiekunowie, i podopieczni.\nTim stał się niewidzialny dla życia i ludzi, których znał. O nikim już nie pamiętał. Dom, do którego dotarł, dał mu nowe życie, takie, jakiego nikt wcześniej, ani nigdy później nie doświadczył. Dziecko straciło pamięć o rodzicach, swoim psie, pokoju, służbie, bo przecież nie on pierwszy pojawił się w okolicach, by przygotowanym zostać do nauki w akademii. Mury tego miejsca rządzą się swoimi prawami i przywilejami, a ludzie, którzy pełnią tam swoją władzę, potrafią je przestrzegać i z nich korzystać, niekiedy w imię eksperymentu, ale zawsze nauki i postępu.\nO obecności tego chłopca wiedziałam od początku. Też był Anglikiem z francuskimi korzeniami, ale język opanował wcześniej i lepiej niż ja. O angielskim nie pamiętał, dlatego nie od razu mogłam z nim rozmawiać. Jego historia także nie była znana nam od samego początku, to rodzaj wiedzy zakazanej. Dom przywłaszczył sobie swojego ucznia wcześniej niż miało to nastąpić, a oficjalnie Tim Foucault stracił tego feralnego popołudnia życie w sercu lasu, pod drzewem z wyrytym X, prawdopodobnie zjedzony przez wilki, które nie pierwszy zresztą raz, uprzykrzały życie tutejszym gospodarzom.\nNie od razu zrozumiałam, co różni tego chłopca od innych, od nas. Widziałam, że przestrzega pewnych stałych zasad ubioru, najczęściej chodzi w płóciennej koszuli, spodniach w tym samym, brudnym beżowym kolorze, ale kiedy z czasem mój język dostosowałam, z pomocą naszych profesorów, do realiów życia na północy Francji, zaczęłam rozumieć, czym różni się Tim ode mnie, od nas.\nDzisiaj rozumiem to w taki sposób, że stał się zabawką Domu, bo eksperyment to słowo krzywdzące, a w zabawce jest coś przyjemnego i niewinnego. Nie karano go, edukowano jak każdego innego. Pozbawiono go jednak jego historii. Przypadkiem dowiedziałam się, kim jest naprawdę. Kim był, ale nie wolno mi było o tym komukolwiek powiedzieć. Zostawiono mu przecież imię, ale miałam wrażenie, że za tym słowem nie może się nic skrywać, niczego nie może zdradzać. Sam mówił o sobie nie w jednej a kilku osobach. Nauczył się tego. Mówienie, że był chłopcem przynależało jedynie do naszego sposobu oceniania tego, co widzieliśmy, ale w akademii nie mówiono i nie uczono o płciowości czy rolach społecznych. Sama zapominałam niekiedy o pewnym porządku.\nListy do rodziców pisałam dwa razy w miesiącu, każdy w języku francuskim. Nie wolno mi było popełnić myśli innych, niż tych w nowym języku. Pisałam o niezwykłym Timie, który faktycznie wydawał mi się wyjątkowy, jakby stał się symbolem tego miejsca, naszą maskotką i spełnieniem rodzinnych proroctw o naszej szczególności. Nikt nas nie straszył, że będziemy tacy jak on, ani nie tłumaczył specjalnie, że różni się od kogokolwiek z nas. Nieczęsto towarzyszył nam na spacerach czy przy stawie, kiedy zajęcia dobiegały końca. Wracał do siebie, pod opieką swojego przewodnika, a gdy już gdzieś go widywałam, wyglądał na czystszego, odmienionego, silniejszego. Nie nosił na twarzy wielu emocji, pogodził się z tym, czym się stał. Nieprędko to wszystko zrozumiałam, zresztą, jak już wspomniałam, przypadkiem dowiedziałam się o jego historii. Gdyby ktokolwiek dowiedział się o tym, że ją znam, mogłabym mieć prawdziwe problemy.\nAkademia z internatem, którą nazywam Domem, bo niewątpliwie stała się dla mnie takim miejscem, otoczona była murami, zza których nie wyglądał świat. Uczenie się tego świata, jak dziś o tym myślę, także nie miało związku z tym, co tak naprawdę nam odebrano. Spędziłam tam lata, pamiętam wybuch pandemii, kiedy nie wolno nam było opuszczać murów Domu. Wtedy to doceniłam, gdzie jestem, kim jestem i do czego przydam się ja i inni, kiedy świat poradzi sobie z katastrofą. Myślę sobie, że przecież los Tima i tak zapisany był pod tym adresem. I tak miał tutaj trafić.\nPrzybył wcześniej, nieswój, ale te jego nowe ja, a w zasadzie my, było przecież swoistym prezentem od życia. Przewodnik mówił mu, że może być taki, jaki tylko zechce. Może być częścią mnie, wtedy, kiedy patrzy, co robię, jak jem, jak kroję warzywa na talerzu. Może niczym zwierzątko powtarzać moje ruchy, nie myśląc o swoich własnych. Może myśleć jak ja, ubierać się jak ja, zanim sam będzie wzorem do naśladowania.\nLubiłam więc na niego zerkać i tym spojrzeniem dawać mu tyle serca i otuchy, na ile byłam w stanie. Ostrożnie, żeby nie zorientował się, że coś jest nie tak. Usłyszałam pewnego razu, że nie ma rodziców, a jego przewodnik miał wyjątkowy dar przekonywania:\n— Tim, wy zawsze byliście, nie jesteście zrodzeni z ludzi. Dom dostał was w prezencie od lasu.\nNa nagiej piersi, jak powtarzali chłopcy po kąpieli pod prysznicami, Tim nosił wypalone X. Długo nie mogłam w to uwierzyć, a w zasadzie do chwili, gdy nie przeczytałam o jego historii z teczki, którą przejrzałam pośpiesznie w biurze dyrektora, pewnego dnia, wiosną. Nam nie zrobiono podobnego numeru. Przecież pamiętam doskonale leniwe słonie i hinduskie kobiety, naszą londyńską bibliotekę i szklarnię z pomidorami. Nikt mi tych wspomnień nie bronił, nie ukradł, ale wyjątkowość Tima budowano i pozwalano mu odkrywać na innych zasadach. Ten upadek wrócił do jego umysłu pewnego dnia, ale minęło sporo czasu, stracił sporo krwi (człowiek nie potrzebuje jej aż tyle, zapewniał przewodnik Tima), z łatwością więc zaufał, że te wspomnienie z lasu sam stworzył i była to część jego wyjątkowości, jego talentu do tworzenia.\nByć może, tak dziś uważam, niepamięć była jego błogosławieństwem. Znam i poznałam doskonale, czym jest dla młodego ciała ciężar pamięci.\nKiedy przez lata patrzyłam na swoich kolegów i koleżanki, nie opuszczało mnie przeczucie, że jest wśród nas ktoś, kogo mógł spotkać podobny los. Z racji mojego usposobienia, nie byłam karana, ale czasami myślałam o tym, co robi się niesfornym podopiecznym. Skarżenie się było nietaktem. Nikt nigdy nie opowiadał, co działo się za zamkniętymi drzwiami miejsc, do których szło się odbyć karę. Przewodnicy prędko zajmowali się sobą, po zajęciach zawsze mieliśmy mnóstwo wolnego czasu, a oni znikali w swoich apartamentach. Przeszło mi główkowanie na ten temat, było to nieeleganckie przy swobodach, jakie nam tutaj dano.\nMoim opiekunem został profesor Isidore Ducasse, mężczyzna o osobliwym wyglądzie i postawie. Początkowo budził mój lęk, a jak się okazało, nie tylko mój. Miał groźne, nieprzyjemne spojrzenie. Jego kości policzkowe były nienaturalnie kanciaste, napompowane z całą pewnością jakimś modnym wypełniaczem. W lewym uchu nosił kolczyk, dwie wisienki złączone szypułkami. Budził szacunek wśród członków i przełożonych Akademii X. Na wstępie powiedział, że jest homoseksualistą, zaangażowanym w kontaktach z prasą. Poniekąd wiązał nadzieje, że i moja droga pójdzie w tym kierunku — w kierunku komunikacji i informacji. Pierwsze, co radził, to nocne pisanie, pracę po zachodzie słońca.\n— Widzisz, nie ma sposobu, żeby wcześniej brać się do pisania. Myśli rozproszone są za dnia, ten harmider, te dźwięki i rozmowy. To nie sprzyja kontemplacji. W mrokach nocy patrzy się głębiej w siebie, pamiętaj o tym. To bardzo ważne w tych niespokojnych czasach, w których harmonii umysłu nie osiąga się z łatwością.\n— Co powinnam rozumieć pod tym pojęciem? Czy insomnia nie jest niebezpieczna?\n— Masz wyjątkowo dobry poziom samoakceptacji, ale umysł potrzebuje harmonii i o tym należy pamiętać, bo podatny jest na stres i niepokój. Najgorsze z możliwych. Dbaj o to, abyś nie czuła się źle we własnej skórze. Uprzedzenia rasowe i wiekowe to poważne dziś zaburzenia. Odporność i wytrzymałość psychiczna warunkują sukces, a twoim sukcesem będzie przyszłość w szeregach eXeX.\n— Akademia X przygotowuje was do zasilenia nowej grupy członków stowarzyszenia eXst eXiste.\nTylko na mnie spojrzał wymownie i warknął:\n— Wszyscy w tym są! Spójrz na mnie. Nikogo nie obchodzi, co widzisz i na kogo patrzysz. Masz widzieć w cudzych oczach swoje odbicie. Jeśli w przyszłości zostaniesz kimś ważnym, to oczy świata będą skupione na tobie. To bardzo ważne. Zanim nauczysz się kontrolować świat musisz wiedzieć, jak kontrolować siebie. Zanim staniesz się empatyczna, wykształcisz w sobie emocjonalną inteligencję. Nauczysz się władzy. Będziesz potrafiła czytać ludzkie myśli.\n— Ma pan na myśli telepatię?\n— Och, co za dysydentka rozumu, wariatka! Nie nazywaj wszystkiego od razu, myśl nie potrzebuje od razu pojęć. Pozwalaj jej płynąć. Potraktuj jak falę, nie wyspę. Odpowiadać będziesz za zbiorową świadomość, ale nie usłyszysz głosów we własnej głowie. Chociaż Akademia X odchodzi od tego typu archaicznych bzdur, chcę ci zobrazować pewną sprawę. Główny Przewodniczący eXeX miał od początku istnienia stowarzyszenia status boga. Bóg widzi, wie, współtworzy.\n— Nigdy nie myślałam o sobie w kategorii boskiej, zawsze skromnej, niedoskonałej, złej nawet. Miewam przecież myśli, którymi nie dzielę się z innymi.\n— Nie akceptuję zła. Człowiek jest doskonały. Dusza nie upada. Postęp istnieje. Dobro nie ponosi uszczerbku. Antychrysty, anioły-oskarżyciele, męki wieczyste, religie są produktem zwątpienia. Dante, Milton, opisując przypuszczalne piekła, udowodnili, jakie to z nich były hieny pierwszej wody. Dowody dali nam niezbite, dzieła — złe. Nikt ich nie kupuje. Poza tym, Voltaire zostawił po sobie dobrą myśl: Si Dieu n’existait pas, il faudrait l’inventer.\n— Gdyby Boga nie było, należałoby Go wymyślić… Nauczy mnie pan dzielenia się myślą? Czy można tego dokonać także z nie-ludzkimi istotami?\n— Och, oczywiście! Wielu naszych naukowców pracuje ciężko nad połączeniem umysłów zwierząt z komputerami i systemem. Prawdopodobnie, niedługo dowiemy się więcej od nie-ludzkich stworzeń, co o nas sądzą i jak widzą przyszłość.\nKradzież pokolenia była procesem wskazanym i zrozumiałym. Odebrano nam język i rodziny, nauczono doceniać to, w jakim położeniu się znaleźliśmy — cieszyć się sobą, odkrywać, co świat akademii ma nam do zaoferowania. Tak to rozumiałam i do tego przywykłam. Asymilacja kulturowa, nie tylko w obrębie społecznym, ale i psychologicznym dla jednych była szokiem, innym dodała skrzydeł, a z tych należy rozważnie korzystać. Mieliśmy być jednością, czy to nie cudowna idea? Nasze umysły miały pracować dla dobra wspólnego, nasza ciężka praca miała dać owoce dla jednego organizmu. Mieliśmy być X. Nie gryzie się własnego ogona, nie przydeptuje się go, bo z życia, które wciąż pozostaje kruche i krótkie, należy wyciskać jak najwięcej soków.\n— Byłeś w środku? Nie bałeś się?\nPrzez krótki czas w rezydencji nieopodal Aparash Ballar mieszkali nowi lokatorzy, była domem zwierząt, ale zwierzęta nie przykładają większej wagi ani do festonów i zasłon, ani do pierzastych liści akantów przy kominkach i filarach. Z lica ściany budynku występowały cztery wykusze w kształcie prostokąta, a z dachu spoglądały wole oka, małe owalne okienka. Wnętrza pomieszczeń wykończono licznymi sztukateriami z gipsu, rozetami. Najczęściej w takich miejscach niemal nietknięte pozostawały biblioteki. O nich lubiłam słuchać najbardziej, prosiłam aby J. z dokładnością mówił mi o wszelkich detalach.\nNie spędzał tam wiele czasu z powodu nieprzyjemnego zapachu, wiele egzemplarzy oprawiono w skóry. Regały były integralną częścią ścian, ciągnęły się po sam sufit.\nNazywałam te domy bezludnymi, bo były jak wyspy ze starych powieści przygodowych i w sposób podobny działały na moją wyobraźnię.\nJ. nie przeglądał nigdy cudzych zbiorów, biblioteka domu to intymne miejsce, związane w niezwykły sposób z jego lokatorami. Rośnie jak dziecko, tyje na ścianach i potem już taka pozostaje.\n— W jednym natrafiłem na spaloną bibliotekę.\nNatrafiłeś na spaloną bibliotekę, powtarzam.\n— Nie w całości, tylko jedna z czterech ścian. Czarna smuga od dywanu z kurzu po kryształowy żyrandol, jakbyś maznęła wielkim pędzlem. Przykry był to widok.\nI mnie zrobiło się przykro.\n— Nigdy nie miałeś ochoty sprawdzić, jakie tytuły leżały na półkach?\nNa tytuły czasami zerkał, bo były wygrawerowane na złoto, na grzbietach. Literatura francuska, klasyczna i prace filozofów, rzadko coś od zbereźników czy heretyków. W bibliotekach wisiały z reguły krzyże. Co jeszcze tam było?\n— Masz miejsce do czytania, czasem jest to fotel z podnóżkiem, ale najczęściej okrągły stoliczek z wygodnym krzesłem.\nZ początku Jacques Brel lękał się dłużej przebywać w takich miejscach. Nie z powodu zjaw czy posępnego ich wyglądu. Nie był pewny, czy budynek zniesie raz jeszcze ruch i kroki, a o głosie nie było mowy, ale pewnego dnia trafił na śpiącego w opuszczonej kuchni dzika. Od tamtego momentu nawet siadał w salonach czy najbardziej interesujących pokojach i zbierał widoki. Był przekonany, że dach nie zwali mu się na głowę. Zaglądał w lustra, a w jednym zaobserwował nawet, jak kawał tapety za jego plecami powoli osuwa się na posadzkę z białego niegdyś marmuru.\nOnanizował się, do czego przyznał się z wypiekami na policzkach, w kilku okolicznych łożach z baldachimem.\nPrawdziwe zaskoczenia czekało na J. w willi oddalonej od Akademii X o przeszło trzy kilometry. Doszedł prawie do stacji kolejowej, nieczynnej już. Żaden pociąg tędy nie kursował, nie było ku temu potrzeby. Był to piękny, stary budynek z plamami krwi na ścianach holu i kuchni. Wszystko, od ścian do podłóg, schodów i sufitu, nosiło ślady wilgoci albo miękło pod opuszkami jego palców. Poza jednym pomieszczeniem. Pokoik był niewielki, choć dostać się do niego było trudno. Jacques zaglądał najpierw przez dziurkę do klucza, ale to co widział wydawało mu się złudzeniem, omamem. Udało mu się w końcu wyłamać stary zamek i dostać do środka. Nie spodziewał się czegoś podobnego w tej starej opuszczonej i zapomnianej dawno willi. W samym środku było jasno, bo pomieszczenie oświetlały dwa wysokie okna, w których wisiały, dawniej pewnie bielsze, firanki.\nMiędzy oknami, na ścianie je dzielącej, stał marmurowy, beżowy kominek z ciemną japą. Ogień dawno nie tlił się w jej wnętrzu. Przed kominkiem stał okrągły stolik, na wzorzystym dywanie, a na stoliku pełno było książek i zdjęć w ramkach, niskie stosy lektur wyrastały także spod stolika. Obok stało krzesło z niedbale przewieszonym swetrem w kolorze buraka. Przy lewym oknie stała prawdziwa bestia, stworzenie zdolne do wydawania z siebie potężnych dźwięków, teraz martwe, dawno nie głaskane, wielki, czarny fortepian z nutami. Fortepian o grubych, rzeźbionych z kunsztem girach. Na ściance za nim zawisły obrazki szkicowane ołówkiem, gęsto naszkicowane mapy miasteczka i okolicznych wsi. J. podszedł do kominka i policzył małe filiżanki, ustawione w formie dekoracji niemal jedna na drugiej. Dotknął lampek naftowych i płótna jednego z dwóch obrazów, wiszących nad kominkiem w złotych ramach. Płótna były zimne, choć przedstawiały zachód słońca. Przysiadł jeszcze na moment na krześle, było wilgotne. Posmutniał i wzrok wbił w mahoniową podłogę. Trochę zazdrościłam mu tych widoków i tych miejsc. Miał je, w końcu, tylko dla siebie.\nZastanawiałam się czasami, czy nie rozrabia w nich, nie demoluje tego, co zastanie w spetryfikowanej formie, w postaci bezdusznej. Czy domy bezludne w kontakcie z nim stają się domami bezbronnymi?\nW moje jedenaste urodziny, po zajęciach filozofii, zebraliśmy się mała grupką na pikniku obok stawu, przy płaczącej wierzbie. Na dwóch kocach porozkładałam poduszki i kosze z herbatą, zwędzonym z kuchni winem, serami i kiełbasą. To był śliczny podwieczorek zakończony mniej przyjemnie. Dwóch chłopców, których imion nigdy nie poznałam, zaczęło się bić. Wysoki, rudy wykręcał mniejszemu blondynkowi palec, ten zaś złapał go za kark i przycisnął do ziemi. Głowa więc pozostawała niemal w bezruchu, wciśnięta i upokorzona, a jego ciało wierzgało i wiło się jak piskorz. W którymś momencie poderwał nogi do tyłu jak tancerz i złapał za jasną głowę. Wyrzucił nim o kilka kroków. Podbiegł i trzasnął w twarz z otwartej ręki. Huk spłoszył wszystkie ptaki, poza kaczkami, które leniwie wycofały się w trzciny.\nTeraz blondyn mógł się odegrać, gdy jego kolega obrócił się na moment tryumfując. Chwycił średniej wielkości gałąź, spróchniałą zresztą znacznie, i uderzył w kark. Wykręcił obie ręce i przykucnął na plecach rywala. Napierał teraz na niego, jakby rozpościerał nad nim skrzydła, jakby zamieniał się w kruka i atakował z góry. Dociskał go do ziemi, tak jak to robi kruk, pan śmierci, by pokazać, gdzie jest miejsce skóry, krwi i kości. Tamten już był niemal unicestwiony, a w oczach tego słodkiego skądinąd blondynka widziałam chęć na więcej. Wydrapałby mu oczy, gdyby mógł, może w innych okolicznościach… rozdrapałby mu twarz i nasikał na jaśka. Wstał nagle i jeszcze kopnął go symbolicznie trzy razy. Potem uciekał, ile sił w nogach przed siebie.\nChłopcy często szukali sobie odpowiednio długich i twardych badyli do fechtunku. Ćwiczyli walki białą bronią dla zabicia czasu.\n— Wiesz może, skąd w nich tyle gniewu?\n— Gniewu? Bawili się tylko.\n— Bawili się — powtórzyłam za J. — Lubisz takie zabawy? Wciskanie twarzy w ziemię i chęć rozszarpania na strzępy?\n— Przesadzasz. Nie ma nic złego w chłopięcych bijatykach. Lubię patrzyć na takich ludzi, na ich emocje, na ich ciała podczas spięć. Zauważyłaś zachowania żył na karkach, na skroni, pot i kolor oczu, jak zmieniał się wraz z rosnącą temperaturą?\n— Byłam zajęta ratowaniem termosu.\n— Gniew! Też mi coś, gniewu nie widziałaś.\n— Pokażesz mi kiedyś, rozumiem?\n— Było w tym coś teatralnego, nie powiem.\n— Jeszcze się poprawią i nauczą, wyzbędą się manier. Staną się wojownikami.\n— Nie śmiem, nie śmiem panienki urazić, ani się z panienką nie zgadzać. To nie ja zlałem rudego na kwaśne jabłko.\n— Zakończ swoją ironiczną błazenadę, młodzieńcze i przynieś pani cytrynę i czystą chusteczkę.\nWiesz, powiedział pewnego dnia Jacques, coś ci jednak pokażę. Wyjął zza płaszcza fotografię, która była rozmazana, nieostra. Na początku nie byłam pewna, co uwieczniła. Powiedziałam to na głos. Uśmiechnął się i chwycił mnie za rękę, wolno prowadząc ją na swoją klatkę piersiową. Trzymaj serce, a ja opowiem ci, na co patrzysz. Zaufałam mu i próbowałam wyczuć opuszkami palców bicie jego serca. Gdzieś tam musiało być, chwilkę się męczyłam, a J. zmrużył nawet oczy, jakby starał się, żeby w końcu zabiło, i nagle poczułam lekkie, spokojne stukanie.\n— Zamieniam się w słuch, panie Brel.\n— Patrzysz na moje żelazne chmury na grudniowym niebie, na fotografię, którą wykonałem swoim kolorowym aparatem ze słabym zoomem. Jak ci się podoba?\nJak mnie się podoba? Wciąż pozostawała niewyraźna, odniosłam wrażenie, że przez to, niewiele mogła więc dla mnie znaczyć, ale J. nie odpuszczał.\nPoznaliśmy się przed rokiem, stosunkowo niedawno, ale zaimponował mi czymś, co można nazwać duchem. Był poetą i pisarzem, mówił o tym głośno, a więc nie wstydził się, że wolny czas poświęca pisaniu.\nPoprosił, bym zamknęła oczy, co uczyniłam bez wahania. Wtedy bicie stało się głębsze, jego serce dudniło. Napędzało je myślenie, być może nagle intensywniejsze? Może chciał mnie uderzyć lub pomyślał o czymś niegodnym? W końcu, przyzwyczaiłam się do tego rytmu. Milczał chwilę, miałam chęć otworzyć oczy.\n— Widziałaś moje niebo — zaczął w końcu niepewnie. — Mogę spokojnie ci je opisać, ale po co? Patrzyłaś na to, co udało mi się wtedy uchwycić. Nie ma tego wiele, tylko mały fragment. Surowa i czysta grudniowa noc, ani grama śniegu, suche powietrze i fałdy żelaznych chmur. Oto cała opowieść.\nSerce mu przyspieszyło, na dłoni poczułam wilgotny pot. Tak to zapamiętał, a ja zapamiętam to podobnie. Podzielił się ze mną swoim wspomnieniem, tak nieistotnym, błahym, a ja nie wiedziałam nawet, co by mu odpowiedzieć. O co dopytać?\n— Minęło już kilka lat, odkąd utkwiła mi w pamięci ta chwila. Wracałem do niej co jakiś czas, ale w samotności, nie dzieliłem się nią tak szczodrze jak dzisiaj, jak z tobą. Prawdopodobnie zmieniały się także słowa, którymi sobie tamten obrazek opisywałem, a więc i całość uległa nieznacznym modyfikacjom. Też zamknę oczy, tylko obiecaj mi, że nie będziesz na mnie patrzyła.\n— Obiecuję. Pozostaję ślepa.\n— Dobrze, więc i ja tobie ufam. Zamykam oczy i to, na co patrzyłem wtedy, pozostaje identyczne i niezmienne. Możesz to interpretować w dowolny sposób. Ciało, twarz i umysł mogą się zmieniać, to normalne. Otwórzmy oczy na… raz, dwa, trzy. Patrz mi tylko w oczy. W chwili, gdy zamykam swoje, znów patrzę na wszystko tak samo. Są obrazy uchwycone, których nie pogubimy, choćbyśmy się starali.\n— Wyglądają tak samo, jak pierwszego dnia, kiedy cię zobaczyłam — mówię szczerze.\n— Nie tylko, zawsze tak wyglądają. Czas otrzymuje od nas szczególną rolę, na wyrost wyjątkową. Czas staje się więzieniem.\n— Taki układ chmur już nigdy się nie powtórzy, pozostaje jedynie w twoim mglistym wspomnieniu, równie niewyraźnym jak to zdjęcie.\n— I głębiej, tam gdzie tylko bywamy, za ścianą oka. W śnie. Pamiętam, jak pewnej grudniowej nocy pomyślałem, że ten widok powinien stać się częścią mojej aktualnej wówczas pracy. Zapisałem więc wszystko. Przy ponownej lekturze tego fragmentu znów mogę zobaczyć to samo niebo. Wtedy też tylko patrzyłem, a to patrzenie, nie różni się od tamtego, jakbym pozostał taki sam. Jakby czas przestał istnieć, dłużej nie miał znaczenia. Jeśli literatura zatrzymuje czas, a myślę, że tylko ona ma tę moc, pozostanę na zawsze taki sam, bo… tak, jak mówisz… chmury nigdy więcej nie powtórzą tamtego układu. Jest mój.\n— Dzielisz się nim ze mną, a tobie wcale go nie ubywa.\n— Zamknij ponownie oczy.\nPocałował mnie, co było zupełnie niespodziewane, ale przyjemne. Usta miał miękkie, o smaku malinowego dropsa, a twarz schłodzoną, policzki całkiem zimne. Smakował dobrze, pachniał przyjemnie. Dręczył mnie myślami w sposób, jaki mogłam akceptować. Kiedy przestał nadal miałam zamknięte oczy, słyszałam tylko jak się oddala. Bez pośpiechu, jedną stopą szurając po piaskowej dróżce, drugą przydeptując kępki traw. Obróciłam się tyłem, oparłam o starą wierzbę i wtedy otworzyłam oczy. Obok, wciąż leżała fotografia, po której teraz pośpiesznie biegła mrówka. Spojrzałam na chmury Brela raz jeszcze. Teraz nie mogły przypominać niczego innego. Z tyłu zapisał ołówkiem krótką adnotację, musiał zrobić to wcześniej.\nA więc teraz jesteś współwłaścicielką tej chwili.\nNie pierwszy raz spotkałam człowieka, który miał problem z czasem. Oczywiście większość ludzi nie radzi sobie z jego upływem tylko dlatego, że ich dłonie zamieniają się w suche gałązki, ich skóra staje się szara, traci kolor życia, czoło przecinają cienkie, zmęczone rowki i oczy zapadają się w mięsnej skorupie. Jacques Brel nie miał takiego problemu z czasem. Niejako nie uznawał dni tygodnia czy lat, a to, czy ważniejszy miałby być kalendarz gregoriański czy chiński lub żydowski, pozostawało obojętne. Nie obchodził urodzin, jakby nie miał swojego startu. Powiedział pewnego razu, że gdyby wyłączyć myślenie w kategorii czasu, początek i koniec nabrałyby nowego znaczenia, ale tylko tak mówił, bo i tak były mu obojętne i w tej chwili, w tym czasie, zupełnie niepotrzebne. Czas dla niego w dużej mierze wyznaczały zapisane słowa, starałam się to zrozumieć.\nSpytał też, co dla mnie ma znaczenie? Odpowiedziałam, że najprawdopodobniej, gdybym miała się nad tym głębiej zastanowić, to gdzie powinnam być i co powinnam robić jest dla mnie priorytetowe, zawsze było i powinno takim pozostać. Nie spodobała mu się ta odpowiedź, ale oboje byliśmy w tym samym położeniu. Odparł więc, że dla niego poezja i proza są czasomierzem.\n— Nie kładę się spać, bo zaczyna się noc. Kładę się spać, gdy jestem zmęczony. Pamiętam, aby jeść, załatwiać potrzeby fizjologiczne i myć się. Czasem wypiję wódkę, nie zapomnę o tytoniu. To, co daje mi największą radość w moim i tylko moim życiu to kolejne zapisane słowa. Od i do. Od lewej strony kartki do prawej.\nW porządku, ale ja nie byłam dziewczyną, która chwytała za pióro. Jak więc mogłam odmierzać swój czas? I czy miarą miała być przyjemność bez gotowości na porażkę? Mogłam i stałam się czytelniczką, ale czy wtedy nie pasożytowałam na cudzym czasie, na cudzej miarce? Wtedy byłam przybita, pamiętam. Dziś myślę o swoich żelaznych chmurach.\nCzy mam w głowie jakieś wyjątkowe momenty, takie, które paraliżują czas? Sprawiają, że w jednej chwili jestem tymi samymi oczami, którymi byłam wtedy. W końcu stoję tak samo, jak stałam, brodą celuję w niebo i chłonę to, co już nigdy więcej nie będzie takie samo, poza ramami bezczelnej fotografii ulokowanej w sercu.\nNie pomyślałabym wcześniej o tym lub w ten sposób. W jakimś stopniu potrzebowałam cudzych oczu, aby nauczyły mnie, jak doceniać to, co moje. To, co w swoim życiu mogę z tego świata ukraść bez pytania i zatrzymać na zawsze… lub przynajmniej do czasu, gdy to zawsze się skończy.\nPies Tima wabił się Pompette i przyszedł na świat, gdy chłopiec sam miał kilka lat. Oboje mieszkali już w okolicy, ale człowiek uczył się dopiero czytać, kiedy stanął na jego drodze maleńki szczeczniaczek i kiedy zakochali się w sobie od pierwszej chwili. Pompette miał w sobie szczenięcą naiwność i uwielbiał pieszczoty, a Tim świata poza nim nie widział. W wieku ośmiu lat rodzice chłopca pozwalali mu bawić się z dziećmi z kolonii, ale i tak myślami wracał do swojego włochatego przyjaciela. Przy śniadaniu upewniał się, czy miska czworonożnego kumpla jest pełna, czy w upalne dni nie brakuje mu wody. Przymykano oko nawet na jego długie konwersacje z psem. Pompette wykazywał się wyjątkową uwagą podczas słuchania opowieści Tima. Nie kręcił głową, jakby gubił wątki lub czegoś nie rozumiał. Siedział skupiony, wpatrzony w człowieka i ziewnął tylko wtedy, kiedy ten odwracał wzrok. Nie męczyły go te fantastyczne historie, raczej odreagowywał dzień zabaw i gonitw.\nW chłodne noce siadał w nogach Tima i dzielił się swoją energią, swoim ciepłem. Budził się pierwszy i sprawdzał, czy reszta już nie śpi, czy łazienka wolna. Wracał i budził chłopaka dwoma liźnięciami w policzek, nosem podsuwał kapcie i czekał na poranny spacer i jedzonko, na kolejne opowieści. Tim kochał psa, ponieważ im był starszy, doceniał bardziej i zauważał więcej. Widział smutek w oczach i zachowaniu Pompette’a, gdy i on był przygnębiony lub gdy czuł się samotnie. Widział, jak cieszy się z jego sukcesów na boisku albo z postępów w nauce z guwernantką.\nGdy chłopiec zaginął pies musiał przeżyć prawdziwą traumę.\nprezent na piętnaste urodziny\nW wigilię moich piętnastych urodzin, a więc siedemnastego września, miałam sen, z którego wybudziłam się prędko, co nie było takie trudne. Opanowałam tę przydatną, choć niedocenianą umiejętność, ponieważ nie chciałam marnować nocy czy odpoczynku na koszmary. Jacques prędzej by się tym zainteresował, coś dodał od siebie, ale tego dnia, po prostu, myślałam już tylko o tym, co wówczas widziałam, a on zachowywał się normalnie, w końcu nie uznawał urodzin. Nie obchodził wielu świąt, uroczystości. Nie dał zbytnio po sobie poznać, że pamięta, a może faktycznie o nich zapomniał. Nie było mi z tego powodu przykro.\nRano, gdy po śniadaniu wrócił ze spaceru, przyniósł mi trzy wielkie gruszki. Były szorstkie, kwaśne i twarde. Zjadłam jedną i podziękowałam uśmiechnięta. Dwie pozostałe położyłam potem na parapecie, żeby zmiękły. Podobał mi się ich smak. Usta J. też smakowały dzisiaj gruszką.\nSen był wyjątkowo niepokojący, ale nie na tyle, bym nie mogła o nim zapomnieć. Postanowiłam jednak nad nim nieco pomedytować. Po śniadaniu poszłam sama nad staw. Było ciepło, ale zieleń drzew wydała mi się zmęczona długim i niekończącym się latem.\nPróbowałam raz jeszcze odtworzyć to, co widziałam — to, w czym uczestniczyłam tej nocy.\nSzłam korytarzem, zwykle słyszałam skrzypienie drewna, ale tym razem było inaczej.\nNa jego końcu znajdowała się mała łazienka. Podchodziłam coraz bliżej uchylonych drzwi, w środku ktoś zostawił zapalone światło. Bardzo tego nie lubiłam. Drzwi z łomotem się zatrzasnęły. Wtedy poczułam, że nieznana siła wie o mojej obecności, że mnie odpycha, odrzuca. Leciałam do tyłu, w stronę schodów. Leciałam tak z zamkniętymi oczami, bo bałam się zobaczyć to, co zamknęło drzwi. Przez krótki moment pamiętałam jeszcze o rodzicach, którzy powinni być za drzwiami, w jadalni. Zaczęłam więc krzyczeć, a krzyk ten zamieniał się w wycie. Obce mi wycie, dźwięk, który potem, nad stawem, próbowałam odtworzyć, ale bez powodzenia. Nie był to mój głos, nie było to moje wołanie.\nNie jestem płochliwa. W domu często drzwiami szarpały przeciągi. Nie przeszkadzało mi to w pracy i normalnym funkcjonowaniu. Nie rozpraszało moich myśli. Z jakiegoś więc powodu sen chciał zwrócić moją uwagę na coś, co nie wywoływało wcześniej u mnie lęków. Nie powinno, jak sądzę.\nNie to zwróciło jednak moją uwagę. Nie cała ta sytuacja. Z torby wyjęłam książkę z działu psychologii. Traktowała o snach, o nieuporządkowanym świecie marzeń sennych. Autor podjął próbę ich wyjaśnienia. Badał setki pacjentów.\nZaintrygował mnie pewien obraz, powtórzyłam pod nosem, bo nie mogłam przestać o nim myśleć. Kiedy zbliżałam się do drzwi toalety, nie tylko czułam się coraz to bardziej nieswojo i przewidywałam, że stanie się coś, co wprowadzi mnie w dyskomfort, wywoła strach, odnotowałam także, a może przede wszystkim, że klamka znajduje się po lewej stronie drzwi, a nie po prawej, jak było rzeczywiście w naszym domu. Fakt, że drzwi otwierały się do środka pozostał taki, jak na jawie.\nWówczas zrobiłam sobie najpiękniejszy urodzinowy prezent. Zaczęłam interesować się snem i somnologią. Odtąd, poza obowiązkami dnia codziennego, moją głowę zaprzątać zaczęły myśli o śledztwie. O prywatnych, intymnych śledztwach, o wyruszaniu w światy nocy. Zaczęłam się modlić przed każdym zaśnięciem. Traktowałam modlitwę jak tarczę i zawołanie, marzyłam żeby każdej nocy oglądać i dostrzegać szczegóły, na które wcześniej nie zwracałam uwagi. Czułam, że to moja nowa praca, którą nie będę dzielić się z każdym tutaj. To miało mi zapewnić spokój, tego byłam pewna.\nNie mogłam długo nacieszyć się samotnością, dołączył do mnie J., postanowiłam nacieszyć się jego obecnością i szybko opowiedziałam mu o tej nocy. Tylko jemu ufałam. Obudziłam się dodatkowo jakaś obolała.\n— Spadałaś — zauważył.\nNie, coś mnie odepchnęło, leciałam szybko w tył, ale nie spadłam ani ze schodów, ani z okna. Wybudziłam się dokładnie w chwili, gdy zauważyłam, że barierka schodów już dawno powinna mnie zatrzymać.\n— A więc leciałabyś tak bez końca? Dobrze, że się przebudziłaś. Czy to było łatwe?\nTak… to było łatwe. Nie miałam najmniejszych problemów, żeby przerwać tę farsę. Taki sen zabiera tylko czas. Jacques zmarszczył czoło. Potem miałam jeszcze dwa męczące sny, których zupełnie nie zapamiętam! Cieszę się, że ten jeden udało mi się w całości spamiętać, a znaczy to, że jest ważny, że powinien być ważny. Wszystko to, o czym pamiętamy, prędzej czy później staje się dla nas ważne. Zaskoczy nas z czasem, dobrze jeśli nie wyrządzi szkód.\nOpowiedziałam mu także, że chciałabym czytać o psychologii człowieka i śnieniu, a ten wskazał mi dwie książki traktujące o temacie.\nUcieszył się, że znalazłam swój „miernik czasu”.\nKlamka łazienki, którą zobaczyłam śniąc, znajdowała się po lewej stronie drzwi, a nie po prawej, jak było rzeczywiście w naszym domu. W snach nie widzimy swoich ciał. Istotniejszy pozostawał fakt samej optyki. Jeśli światło podczas zwykłego patrzenia ulega refrakcji, odwróceniu, a to mózg doprowadza obraz do porządku, czy śnienie nie jest kontaktem z czystą kliszą i rzeczywistość widzimy taką, jaka powinna być? Co, jeśli to wszystko, o czym śnimy widzimy jak w odbiciu lustrzanym? Po prostu. Tak działa też aparat fotograficzny. A może był to wyjątek? Miałabym odtąd latać po ośrodku i wypytywać innych o ich sny? To zaniepokoiło J., nie chciał bym zwątpiła czy poddawała się już na starcie. Miałam często wrażenie, że mój przyjaciel jest moim drugim głosem. Stąd zapis naszych rozmów jako jedności. Niekiedy, gdy mówił tak, jakbym ja sama mogła to ująć, pozwalałam sobie na odnotowanie myśli wspólnej. Tak to pamiętam, tak to sobie tłumaczę.\nKlamka była po lewej stronie drzwi, a więc tamten świat jest odbiciem tego. Nie musi tak być zawsze i u każdego. Ważne, że choćby przez chwilę był taki dla mnie, u mnie, we mnie. Odtąd powinnaś traktować ten stan i te światy poważniej. Ta klamka to najważniejszy być może symbol w twoim życiu, a może i w moim, bo to, co mi opowiedziałaś zostanie i we mnie. Pomyśl tylko, czy nie dane jest ci odkryć, że ten sen, ten świat snu istnieje, tyle że w innym porządku? Zgadzałam się z każdym jego słowem, ale powoli zaczynały mnie przerastać. Ich gęstość, ich znaczenie. Chciałam się schować, bawić z balonikiem w dłoni i butelką piwa w drugiej, świętować swoje piętnaste urodziny nad stawem, kąpać się nago i całować mojego J.\nA jeśli sen nie wróci albo będzie rozczarowujący? Jeśli będę musiała czekać zbyt długo, nie tyle aż, aby znów zacząć śnić, ale spamiętać to, co zobaczę. Nie wspomniałam również o tym, że się modlę, proszę o sen. Wyobrażam sobie jego wzrok, gdyby to usłyszał.\nZ akademii biegła w naszą stronę ruda dziewczyna, nie znałam jej imienia. Chciała spytać o chłopca, którego nazwiska także nie kojarzyłam. Ponoć, gdy pan Fromm, nasz nauczyciel psychologii, wszedł do toalety, chłopak wybiegł z niej przerażony. Ruda uważała, że ten znów popala na kibelku, bo pan Fromm natknął się na płonący w muszli klozetowej papier toaletowy. Zniesmaczona własną opowieścią i naszą bezradnością wycofała się w stronę budynku.\nMieliśmy inne sprawy na głowie.\nJacques Brel wiedział jednak, jak mnie uspokoić, wracając do tematu marzeń sennych. Był moim pięknym przyjacielem. Powiedział wtedy, że będę potrzebowała jeszcze sporo czasu na książki, na szukanie. Sen mnie znajdzie, zaskoczy i przerwie pracę, bo tak to już jest, gdy „miernikiem czasu” czyjegoś życia staje się tworzenie.\nWiesz, że zdarza mi się zapomnieć, kiedy… masz urodziny, niespecjalnie zresztą, ale wyobraź sobie, że są dookoła sędziwi lub najsędziwsi mieszkańcy wiosek, którzy pojęcia nie mają, ile lat kończą co poniektóre stare domy. Jest ich tutaj pełno, powyrastały między nimi nowe, kolorowe, a te pogubiły swoje odcienie, życie i dawny blask sprzed lat. Do niektórych strach wchodzić, nie mają już szyb w oknach, zostawiły sobie tylko łyse ramy. Hula przez nie wiatr, dlatego przy lesie słychać często gwizdanie. To gwiżdżą domy bezludne. Pytam, czy był w którymś, nie przeczy, ale zapewnia również, że nie ma z tych jego wędrówek większego pożytku.\nTo rodzaj gry.\nWiem, że lubi wymknąć się z Akademii X, często opowiada o domach, willach, rezydencjach i dworach. Nie przestaję jednakże go o to pytać, czy narusza za każdym razem tę prywatność niczyją.\nŚciany, na przykład, stoją tak bezczelnie pozalewane deszczową wodą, farby uschnięte i popękane zachowują się jak liście drzew. Sufity tyją, a ich brzuchale wydymają się, by w końcu zarwać całkiem i rozsypać się w pustych salonach. Czasami w takich salonach trafi się zdrowe drewno na posadzce, może nieco przykurzone, upstrzone szczurzymi odchodami. Żyrandoli brak, a jeśli wciąż wiszą to, jak za karę. Brudne i zmatowiałe, nie odbijają (nie dają) już światła. Z kranów nie kapie ani mała kropla wody, stopnie schodów wydeptują się same, zapadają się, jakby nadal wbiegały po nich dusze zapomnianych dawno stworzeń. Na wielu takich domach zostały tabliczki z runicznymi nazwiskami i nazwami ulic, rzadziej fraktura.\nZniszczone świątynie w okolicy…\n— Nigdy nie krytykujesz moich wierszy, jakby ci nie zależało.\nSpoglądam na J. podejrzliwie, ale odpowiadam stanowczo i zgodnie z prawdą:\n— Lubię ich słuchać, bo pochodzą od ciebie.\n— No, nie wiem. Gdybyś coś o nich powiedziała, wiedziałbym więcej o tobie.\n— Jeśli zabraknie ci w nich czegoś, to nie dlatego, że powinno się tam pojawić, a dlatego, że tobie tego brak. Każde słowo które wypowiesz, powie więcej o tobie niż o moim wierszu.\n— Dlaczego więc zależy ci na krytyce?\n— Wówczas poznam dokładniej, o czym myślisz, czego potrzebujesz i będę mógł pomyśleć nad tym, jak ci to dać.\n— A bez krytyki?\n— Monolog. C’est chiant!\n— Więc mogę z tego monologu wyrwać ciebie.\n— Możesz, ale w tym momencie zdradzisz siebie.\n— Co, jeśli skupię się na technicznej stronie utworu?\n— Znaczy, że się czepiasz.\n— Nie mógłbyś zadać pytania?\n— Wtedy znów mówiłbym o sobie, bo zdradziłbym tobie swój wybór lub rozpaczliwie chciał na coś zwrócić uwagę. Nie znoszę sztucznej atencji.\nTemat pozostał otwarty, ale nie myślałam już o tym, czy lepiej jest, kiedy milczę, czy gdy powiem coś o tym, co stworzył J. Nie potrafiłam o tym myśleć, nie było to potrzebne. Podobał mi się jego umysł, jego ciało i usta. Czemu chciał być gnieciony?\nZ końcem października poinformowano nas o spacerze w wyjątkowe miejsce. Śniadanie było krótkie, nie skończyłam omletu z papryką. Uczesałam włosy w swoim pokoju, powyciągałam kilka z grzebienia, zawinęłam je w papierową chusteczkę i spłukałam w toalecie, i zeszłam gotowa o ósmej dziesięć na dziedziniec. Tam czekała na nas opiekunka i dwanaścioro innych podopiecznych. Wszyscy w kaloszach, z motykami i w rękawicach ogrodowych. J. podał parę dla mnie i wiaderko. Przeszliśmy przez miasteczko, budząc zainteresowanie miejscowych, garstki ludzi, których usta zasłaniały maseczki. Potem trzymaliśmy się lasu, by w końcu wejść do środka i przejść kawałek, oddychając najprzyjemniejszych z zapachów świata. Pogoda była mleczna, nieciekawa, chłodne powietrze dobudziło kilkoro śpiochów.


Bilety do Çorlu | Porównaj przewoźników - Busbud\nZnajdź tanie bilety autobusowe do: Çorlu\nJakie są najpopularniejsze trasy autobusowe do: Çorlu?\nOto ulubione trasy autobusowe wybierane przez podróżujących do Çorlu! Nasi partnerzy (FlixBus, Metro Turizm, Kontur Turizm) przewożą codziennie ludzi z głównych miast do Çorlu. Skorzystaj z wygodnej podróży autobusowej do Çorlu!\nAutobusy z Stambuł Europa do Çorlu\n18 zł 1h 30m\nAutobusy z Lüleburgaz do Çorlu\n15 zł 50m\nJakie firmy autobusowe działają w: Çorlu?\nŁatwo rezerwuj tanie bilety autobusowe do: Çorlu\nAutobusy z miejscowości Stambuł Europa do miejscowości Çorlu za średnią cenę 18 zł.\nJeśli zarezerwujesz podróż z miejscowości Stambuł Europa do miejscowości Çorlu za pośrednictwem Busbud, średnia cena biletu wyniesie 18 zł. Liczba dziennych kursów w rozkładzie jazdy to 25. Podróż trwa średnio 1h 30m. Autobusy kursują od 01:15 do 23:59.\nAutobusy z miejscowości Lüleburgaz do miejscowości Çorlu za średnią cenę 15 zł.\nLiczba dziennych kursów autobusowych z miejscowości Lüleburgaz do miejscowości Çorlu to 2. Średni czas przejazdu na tej trasie wynosi 50m. Jeśli zarezerwujesz bilet z Busbud, możesz oczekiwać, że średnia cena biletu wyniesie 15 zł. Autobusy kursują codziennie od 10:45 do 23:00.\nGdzie znajdują się popularne dworce i przystanki w: Çorlu?\nPopularne trasy autobusowe do i z: Çorlu\nAutobus z Lüleburgaz do Çorlu\nAutobus z Stambuł Azje do Çorlu\nAutobus z Tekirdağ do Çorlu\nAutobus z Tokat do Çorlu\nAutobus z Ankara do Çorlu\nAutobus z Çerkezköy do Çorlu\nAutobus z Sakarya do Çorlu\nAutobus z Samsun do Çorlu\nAutobus z Burhaniye do Çorlu\nAutobus z Çorlu do Edirne\nAutobus z Çorlu do Tokat\nAutobus z Çorlu do Çerkezköy\nAutobus z Çorlu do Amasya\nAutobus z Çorlu do Lüleburgaz\nAutobus z Çorlu do Frankfurt nad Menem\nAutobus z Çorlu do Muratlı\nAutobus z Çorlu do Aksaray\nAutobus z Çorlu do Sofia\nAutobus z Çorlu do Marmaris\nTrasy autobusowe w okolicy miasta: Çorlu\nAutobus z Çorlu do Turgutreis\nAutobus z Çorlu do Kayseri\nAutobus z Çorlu do Paryż


Leki a Wapno - Rozmowy - Polki.pl\nLeki a Wapno\nnapisał/a: wieslawa00711w 2012-02-05 20:53\nWitam Wszystkich zawałowców !.Słyszałam że nie morzna brać wapna jako suplemętu , gdy zażywa się w tym okresie leki po zawale ,stentowaniu wieńcowym, że są jakieś pszećiwskazania czy to prawda? ,wiem napewno że nie wolno brać w tym czaśie dżiurawca ,ale wapna ? prosze o odpowiedz .Pozdrawiam\nnapisał/a: wieslawa00711w 2012-02-05 21:20\nwieslawa00711w napisal(a): Witam Wszystkich zawałowców !.Słyszałam że nie mozna brać wapna jako suplementu , gdy zażywa się w tym okresie leki po zawale ,stentowaniu wieńcowym, że są jakieś pszeciwskazania czy to prawda? ,wiem napewno że nie wolno brać w tym czaśie dziurawca ,ale wapna ? prosze o odpowiedz .Pozdrawiam\nnapisał/a: wieslawa00711w 2012-02-05 21:27\nwieslawa00711w napisal(a): Witam Wszystkich zawałowców !.Słyszałam że nie mozna brać wapna jako suplemętu , gdy zażywa się w tym okresie leki po zawale ,stentowaniu wieńcowym, że są jakieś pszećiwskazania czy to prawda? ,wiem napewno że nie wolno brać w tym czaśie dżiurawca ,ale wapna ? prosze o odpowiedz .Pozdrawiam\nnapisał/a: anatol2 2012-02-06 09:57\nproponuję zajrzeć do tekstu "Jak uniknąć interakcji leków z wapniem?" i sprawdzić, czy twój lek znajduje się na liście:\nbyć może wystarczy zastosować się do zaleceń z artykułu, żeby uniknąć interakcji\nnapisał/a: wieslawa00711w 2012-02-09 21:10\nWitam! Anatol dziękuję za podpowiedz.Pozdrawiam


Przelicz µT na pT (Mikrotesla na Pikotesla)\nµT ile to pT\nMikrotesla ile to Pikotesla\nIle Pikotesla ma 1 Mikrotesla?\n1 Mikrotesla [µT] = 1 000 000 Pikotesla [pT] - Przelicznik jednostek miary, za pomocą którego można przeliczyć np. Mikrotesla na Pikotesla\nPrzelicz Mikrotesla na Pikotesla (µT na pT):\nKalkulator ten pozwala na wprowadzenie wartości do przeliczenia wraz z oryginalną jednostką miary; na przykład '146 Mikrotesla'. W ten sposób można użyć pełną nazwę jednostki lub jej skrótna przykład 'Mikrotesla' lub 'µT'. Następnie kalkulator określa kategorię, do której należy jednostka miary, która ma zostać przeliczona, w tym przypadku 'Indukcja magnetyczna'. Po tym przelicza wprowadzoną wartość na wszystkie znane mu odpowiednie jednostki. Na liście wyników można również odnaleźć początkowo wyszukane przeliczenie. Ewentualnie wartość do przeliczenia może zostać wprowadzona w następujący sposób: '22 µT na pT' lub '85 µT ile to pT' lub '10 Mikrotesla -> Pikotesla' lub '95 µT = pT' lub '32 Mikrotesla na pT' lub '65 µT na Pikotesla' lub '78 Mikrotesla ile to Pikotesla'. Dla tej opcji kalkulator również natychmiastowo odnajduje, na jaką jednostkę ma konkretnie zostać przeliczona początkowa wartość. Niezależnie od tego, która z możliwości zostanie wykorzystana, pozwala to uniknąć niewygodnego wyszukiwania stosownej pozycji na długich listach wyników z miriadą kategorii i nieskończoną liczbą obsługiwanych jednostek. We wszystkim wyręcza nas kalkulator, który załatwia całą sprawę w ciągu ułamka sekundy.\nPonadto kalkulator umożliwia stosowanie wyrażeń matematycznych. W rezultacie można nie tylko wyliczać liczby pomiędzy sobą, jak na przykład '(45 * 63) µT', ale też różne jednostki miary można łączyć ze sobą bezpośrednio w przeliczeniu. Może to wyglądać na przykład tak: '146 Mikrotesla + 438 Pikotesla' lub '81mm x 9cm x 62dm = ? cm^3'. Oczywiście jednostki miary połączone w ten sposób muszą pasować do siebie i mieć sens w danej kombinacji.


Czy cudzoziemcy bedacy ofiarami przestępstw, mogą liczyć na pomoc policji w języku dla cudzoziemców zrozumiałym, np. angielskim, rosyjskim?\nKomenda Główna Policji informuje, że każdy cudzoziemiec, który zgłasza się na posterunek policji, ma prawo zażądać tłumacza, jeśli nie posługuje się językiem polskim.\n- Nie da się przyjąć zgłoszenia o przestępstwie od osoby nie znającej języka polskiego - mówi Krzysztof Hajdas z biura rzecznika Komendy Głównej Policji. - Zapewnienie tłumacza to wymóg procesowy, policja ma obowiązek zapewnić tłumacza cudzoziemcowi, który chce zgłosić przestępstwo. Każdy posterunek ma listę kontaktów do tłumaczy różnych języków i policjanci dzwonią do nich, gdy jest taka potrzeba.\n- Czas oczedkiwania związany jest z dodzwonieniem się dyżurującego policjanta do tłumacza i jego dojazdem do jednostki Policji - dodaje Hajdas.\nO obowiązku zapewnienia tłumacza mówi art. 204 Kodeksu Postępowania Karnego:\nZarówno cudzoziemcy, jak przedstawiciele organizacji pozarządowych sygnalizują, że uzyskanie pomocy od policji w obcym języku nie zawsze jest proste (jak w innych sprawach, wiele zależy od konkretnej osoby, która z cudzoziemcem ma na posterunku policji do czynienia). Niemniej, prawo do tłumacza w Polsce przysługuje i można z niego korzystać.


Pasjonujące reportaże, które czyta się jak powieść kryminalną - laureaci najpoważniejszych nagród dziennikarskich w Polsce po raz pierwszy w książce ujawniają wyniki swoich reporterskich śledztw.\nWitold Gadowski i Przemysław Wojciechowski są autorami najgłośniejszych telewizyjnych reportaży śledczych (m.in. o mafii paliwowej, polskim szlaku kokainowym, tajnych grach służb specjalnych w Wiedniu, aferze przy zakupie gazu do Polski). Gangsterzy z grupy "Korka" wydali na nich wyrok śmierci. Ich reportaże znalazły się na pierwszych stronach "Frankfurter Allgemeine Zeitung", pisały o nich także "Die Welt" i "Focus".\n# spotkali się z ostatnimi żyjącymi przywódcami grupy Baader-Meinhof;\n# dotarli na tajne spotkanie i przeprowadzili wywiad z Abu Daudem - ostatnim żyjącym przywódcą "Czarnego Września", sprawcą masakry izraelskich sportowców na olimpiadzie w Monachium; człowiekiem, którego wynajęty przez Mossad zamachowiec pięciokrotnie postrzelił w warszawskim hotelu "Victoria" w 1981 roku;\n# w archiwach urzędu Gaucka odnaleźli przełomowe dokumenty i... "zagrozili bezpieczeństwu państwa czeskiego";\n# wyjaśnili jedną z tajemnic śmierci prezydenta Egiptu - Anwara Sadata;\n# przeprowadzili dwie rozmowy z Czesławem Kiszczakiem;\n# odnaleźli kryjówkę zabójców Hansa Martina Schleyera na... Mazurach;\n# dotarli do "Carlosa-Szakala" (Iljicza Ramireza Sancheza) - prekursora światowego terroryzmu;\n# jako pierwsi ujawnili sensacyjne dokumenty PRL-owskiego wywiadu...\n1. Tragarze śmierci\ntragarze, śmierć, reportaże


Daniel Brühl z astronautą Johnem Krasinskim\nDaniel Brühl prowadzi ostatnie rozmowy w sprawie udziału w filmie "God Particle".\nW rolach głównych pojawią się David Oyelowo i Gugu Mbatha-Raw. Rozmowy odnośnie udziału prowadzi John Krasinski, który miałby się wcielić w jednego z astronautów. Udział potwierdziła też Elizabeth Debicki.\nDaniela Brühla można podziwiać w produkcji "Kapitan Ameryka: Wojna bohaterów".\nprzysłał Megafon.pl\t– 11 maja 2016, 10:50\nautoryzował Michał Domagalski\t– 13 maja 2016, 16:47


Uciekł po kolizji • Głogowskie Informacje & Wydarzenia • GŁOGÓW jest tutaj - już nie szukaj! Głogów Info | TutajGLOGOW.pl | Głogowskie Informacje & Wydarzenia\nWczoraj (18 listopada) około godziny 17.30 na drodze wojewódzkiej 292 w Brzegu Głogowskim doszło do niegroźnej kolizji. Kierowana przez 34 –latka Toyota uderzyła w tył zatrzymującego się przed nią Audi. Mężczyzna prosił kierowcę Audi, aby do kolizji nie wzywać policji. Jednak, gdy policja została wezwana 34 – latek uciekł z miejsca zdarzenia. Później okazało się, że miał powody żeby uciekać. Mężczyzna był już sześciokrotnie karany za jazdę w stanie nietrzeźwym i posiada zakaz kierowania pojazdami.\nDo niegroźnej kolizji doszło wczoraj (18 listopada) w Brzegu Głogowskim. Kierowana przez 34 – letniego mężczyznę Toyota uderzyła w tył zatrzymującego się samochodu marki Audi. Kierowca Toyoty tłumaczył, że się zagapił i prosiłby nie wzywano policji. Poszkodowany kierowca Audi zauważył jednak, że sprawca kolizji jest nietrzeźwy i wezwał policje. – Wtedy 34 – latek wsiadł w samochód i uciekł z miejsca kolizji. Kierowca Audi udał się za nim w pościg. Po dwóch kilometrach zauważył Toyotę w rowie i zaalarmował policje oraz pogotowie – mówi Bogdan Kaleta, oficer prasowy Komendy Powiatowej Policji w Głogowie. W samochodzie była również pasażerka. Szczęśliwie nikomu nic się nie stało. Już w szpitalu kierowca Toyoty został przebadany na zawartość alkoholu w organizmie. Mężczyzna miał 2,52 promile. Okazało się również, że 34 – letni mężczyzna posiada zakaz kierowania pojazdami ważny aż do kwietnia 2021 roku. Był też sześć razy skazywany za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości. Odbywał także karę pozbawienia wolności i uzyskał warunkowe zwolnienie. Teraz czeka go już siódmy zarzut za to samo przestępstwo.\nGłogowianie przegrali w Zabrzu


biust - KobiecePorady.pl\nPielęgnacja ciała: Dbamy o skórę biustu i piękniejemy. Proste triki, które musisz zastosować!\nSkórze na biuście należy się szczególna troska. Jeśli chcesz cieszyć się długo jędrnym ciałem, nie możesz pozwolić sobie na brak codziennej pielęgnacji tych miejsc. Poza tym w trosce o piękny biust bardzo ważne jest odpowiednie nawodnienie organizmu, prawidłowa zdrowa dieta i ćwiczenia. Tylko połączone siły dają pozytywne rezultaty.


dami 24 - Dwie firmy chcą wyremontować Plac Jagielloński\nW czerwcu i lipcu odbyły się konsultacje społeczne dotyczące remontu Placu Jagiellońskiego. Koncepcję nowego wyglądu placu przygotował Krzysztof Fąfara z Miejskiej Pracowni Urbanistycznej. Ta koncepcja stała się podstawą do ogłoszenia przetargu na wyłonienie wykonawcy remontu w systemie „zaprojektuj i buduj”. Przetarg ogłoszono w sierpniu. Wpłynęły oferty od dwóch radomskich firm. - Jednym z oferentów jest firma Rosabud. Drugim firma Zbig-Bed – mówi Eugeniusz Kaczmarek, dyrektor wydziału inwestycji Urzędu Miejskiego w Radomiu.\nOferty opiewają na kwoty od ponad 6 milionów 400 tysięcy złotych do 7 milionów. - Aktualnie trwa procedura oceniania tych ofert. Jeżeli nie wystąpią nieprzewidziane okoliczności, to chcielibyśmy do końca września wybrać firmę, które będzie realizowała remont – dodaje Eugeniusz Kaczmarek.\nObecna nawierzchnia Palcu Jagiellońskiego ma ponad 30 lat. Nigdy nie była remontowana. Zgodnie z przygotowaną koncepcją nowa nawierzchnia zostanie wykonana z dużych, betonowych płyt. Uporządkowana będzie zieleń. Pojawi się także element wodny w postaci dekoracyjnych kul. Na części placu zostanie ułożona mozaika. Jednocześnie przygotowano projekt zmian w układzie drogowym w sąsiedztwie Placu Jagiellońskiego. Zgodnie z oczekiwaniami mieszkańców, powstanie przejście dla pieszych przy skrzyżowaniu ulic Struga, Chrobrego i Pileckiego. Pieniądze na całą inwestycję pochodzić będą z budżetu miasta. Na ten cel zarezerwowano 7 milionów złotych do wydania w tym i przyszłym roku.


Zofia Stachowiak – marzę o medalach Mistrzostw Świata i Europy w juniorkach\nNapisane 08 styczeń 2020 .\nPo dwóch z rzędu złotych medalach Mistrzostw Europy Kadetek, utalentowana Zofia Stachowiak rozpoczyna starty w kategorii juniorek. – Marzę o medalach Mistrzostw Świata i Europy w nowej dla mnie grupie wiekowej – mówi.\nPochodząca z Gostynia w Wielkopolsce Zofia Stachowiak zapisała się na kartach pięściarskiej historii. Wśród kadetek zdominowała europejską rywalizację w wadze 70kg. W 2018 roku zwyciężyła w ME w Rosji, a w 2019 roku obroniła tytuł mistrzowski na ringu w Rumunii. W walkach finałowych wygrywała z Irlandką Lisą O’Rourke 3:2 i Norweżką Sunnivą Hofstad 4:1.\n- Uważam, że poprzedni rok był ciężko przepracowany, a wyrzeczenia i poświęcony czas przyniosły oczekiwany efekt. Od razu po skończonych Mistrzostwach Europy w Galati obejrzałam swoje walki, aby przeanalizować błędy. Wiem nad czym dalej się koncentrować w codziennych treningach – powiedziała Zofia Stachowiak.\nW poprzednim roku pięściarka klubu Sporty Walki Gostyń stoczyła 12 walk na krajowych i zagranicznych ringach, z których wygrała aż 11.\n- Bardzo cieszę się ze wszystkich zwycięstwa, ale niestety zaznałam też pierwszej porażki w mojej karierze - niejednogłośnie na punkty z rywalką z Ukrainy. Mogłabym podać parę powodów tej przegranej, ale nie jestem z tych osób, co szukają wymówek. Jestem jednak przekonana, że jeśli spotkam się z nią w ringu drugi raz, to wygram pojedynek zdecydowanie – stwierdziła reprezentantka Polski.\nOprócz Zofii Stachowiak, w rumuńskim Galati medale Mistrzostw Europy zdobyły także inne zawodniczki w barwach Biało-Czerwonych – srebro Barbara Marcinkowska (75kg, Pomorzanin Toruń), a po brązowe krążki sięgnęły Julia Szeremeta (50kg, MKS II LO Chełm Lubelski) i Nikola Prymaczenko (54kg, Legionowska Akademia Boksu).\n- W kategorii juniorek będę startowała w wadze do 69kg. Pierwsze zgrupowanie mamy zaplanowane pod koniec stycznia w Zakopanem, zaś pierwszy start międzynarodowy na początku marca. W tym samym miesiącu odbędą się Mistrzostwa Polski – dodała utalentowana zawodniczka.\nZofia Stachowiak łączy treningi bokserskie z nauką w Zespole Szkół Rolniczych w miejscowości Grabonóg w gminie Piaski (niedaleko Gostynia).\n- Nie jest łatwo połączyć prawie codzienne treningi ze szkołą, ale mam wyrozumiałych nauczycieli, którzy mi pomagają. Uczęszczam do technikum weterynaryjnego. Ten zawód wymaga dużej wiedzy, więc na zgrupowania zabieram wszelkie pomoce naukowe i tam na bieżąco nadrabiam zaległości – przyznała.\n2-krotna Mistrzyni Europy Kadetek ma sprecyzowane cele na nowy sezon 2020. – Chciałabym jak najlepiej pokazać się na Mistrzostwach Europy na przełomie kwietnia i maja oraz październikowych Mistrzostwach Świata. Liczę, że dobre przygotowania i wysoka forma sprawią, że stanę na podium w obydwu tych wielkich turniejach – mówi Zofia Stachowiak, której trenerem klubowym jest Tomasz Dylak.


Keyboard Yamaha PSR-A2000 - Ada Music - sprzedaż instrumentów muzycznych\nBestsellery Tuba AMATI ABB 221-OGitara klasyczna Alhambra 7 c CLASSICEuphonium Amati AEP 241E-OTuba AMATI AEB211-OSuzafon AMATI ASH 260II-C\nPromocje Statyw Yamaha L-85 blackFlet poprzeczny Yamaha YFL-411Bluza z kapturem Zildjian Vertical Logo T4613 LARGEPianino cyfrowe Yamaha Arius YDP-S51B, BlackFlet poprzeczny Yamaha YFL-221\nKEYBOARD ZNAKOMITEJ FIRMY\nNowy PSR-A2000, bazowany na topowej serii keyboardów S firmy Yamaha, to elastyczność, której oczekujesz po doskonałym instrumencie. Dzięki zoptymalizowanemu interfejsowi użytkownika oraz bogactwie funkcji oraz brzmień PSR-A2000 obiecuje zaspokoić potrzeby i wymagania muzyków wykonujących każdy gatunek muzyki.\nZ dźwiękową paletą oferującą style Arabskie, Maghreb, Khaligi, Irańskie, Tureckie oraz Greckie instrument PSA-A2000 można dodatkowo rozszerzyć, aby oferował nowe funkcje. Jeszcze więcej nowych brzmień i stylów muzycznych planuje się wydać w niedalekiej przyszłości.\nSzczególnie warty uwagi jest zestaw rozszerzeń brzmień Świata, który wypełni całkowicie 64MB wolnej pamięci niesamowitymi brzmieniami i stylami muzycznymi, które w połączeniu z brzmieniami wbudowanymi dostarczą Ci ponad 128MB etnicznych brzmień.\nRozbudowane funkcje strojenia skali wspierają każdy rodzaj strojenia, wliczając autentyczne orientalne stroje, które dodają realizmu twoim wystąpieniom. Te niesamowite możliwości dźwiękowe można poddać dalszej kontroli przy pomocy joysticka regulującego wysokość dźwięku oraz modulację.\n288.00 zł FC7\nPedał głośności Yamaha FC-7


Witaminy na włosy Jelly Bear Hair czyli jak dbać o włosy?\n28 września, 2017 healthypharm\nKażda z nas marzy o zdrowych i lśniących włosach. Każda z nas, by chciała, aby jej fryzura dobrze się układała, a włosy wymagały jak najmniej troski. Coraz więcej kobiet wie, jak dbać o włosy, bo coraz więcej z nich sięga po innowacyjną metodę pielęgnacji, jaką są witaminy na włosy w postaci pysznych żelek Jelly Bear Hair o smaku pomarańczowym.\nWitaminy na włosy Jelly Bear Hair to innowacyjne rozwiązanie dla osób ceniących komfort i skuteczność. Wystarczy spożywać 2 pyszne żelki dziennie, by zapewnić włosom kompleksową ochronę. Jelly Bear Hair w swoim składzie zawierają 13 witamin w tym aż 500% biotyny.\nPoza biotyną znajduje się w nich także witamina E, tiamina, witamina B6, niacyna, kwas pantetonowy, kwas foliowy, witamina B12, cynk, witamina A, miedź, mangan i selen.\nWszystkie te składniki stymulują wzrost włosów, zmniejszają i zapobiegają wypadaniu włosów, wzmacniają i odżywiają je, a także skórę głowy. Dodają włosom sprężystości oraz sprawiają, że są lśniące i zdrowe.\nWitaminy na włosy Jelly Bear Hair zyskują coraz większą popularność w naszym kraju, choć trend na misie na włosy przywędrował do nas z USA. Polki bardzo szybko podchwyciły nową modę i pokochały tę formę pielęgnacji włosów. Dziś żelki są bardzo chętnie polecane przez polskich celebrytów i influencerów. Wszystko to za sprawą niezwykłej skuteczności produktu i jego oryginalności.\nJedno opakowanie Jelly Bear Hair zawiera 60 żelek, dzięki czemu zapewnia miesięczną kurację, przy stosowaniu zgodnie z zaleceniami 2 żelek dziennie. Produkt można nabyć w sklepie Healthy Pharm lub bezpośrednio u producenta Jelly Bear Hair.\nOpublikowany w RecenzjeTagged biotyna na włosy, dbanie o włosy, długie włosy pielęgnacja, jak dbać o długie włosy, jak mieć długie włosy, jak pielęgnować włosy, jak zadbać o włosy


W tamtym roku miałam obawy, bo na początku cyfryzacji dystrybutorzy robili tylko cyfrę, kilka 35 mm i prawie w ogóle nie robili blu-ray i tylko niszowi dystrybutorzy. (…) Nawet w wielkich kinach studyjnych są sale bez cyfry dostosowane do Blu-Ray, bo cyfra jest droga w użytkowaniu i amortyzacja w zakupie sprzętu jest długa. Zastępczy nośnik zawsze będzie. W mojej sali w tak bliskiej odległości ekran-projektor to nie ma w ogóle różnicy. Z cyfrą byłoby mi łatwiej programować repertuar. Przestałam się bać, bo wiem, że dystrybutorzy i tak zrobią blu-ray. A co będzie później to zobaczymy. [A10]\nKwestia technologii ograniczająca możliwości programowania, paradoksalnie „wyspecjalizowała” kina programowo. Granych jest wiele filmów zaliczanych do kina klasycznego, a także tematyczne tytuły bliskie profilowi placówki.\nMOTYWACJE REPERTUAROWE Ukierunkowanie na ambitny repertuar Są kina budują swój wizerunek na jakości repertuaru. Prezentują filmy artystyczne, ambitne, intelektualne, arthousowe. Większość z tych kin przynależy do elitarnej Sieci Europa Cinemas. Sprostanie wymaganiom stawianym przez sieć nie jest proste.\nU nas te repertuar jest jednak selekcjonowany i wybierany pod kątem wartości obrazu i merytoryki.


Postaw na ogólny rozwój swojego dziecka w dobrej szkole!\nPolski system oświaty od lat boryka się niezadowoleniem rodziców i ich dzieci, co do programu nauczania. To dlatego wielu uczniów kształcenia podstawowego, gimnazjalnego – pamiętaj o zmianie struktury edukacyjnej – oraz licealnego, uczęszcza do niepublicznych szkół, które wyróżniają się swoim wysokim poziomem przekazywania wiedzy. Dzięki nim dzieci i młodzież zarażane są pasjami do sportu, muzyki, plastyki, sztuki, czy innych dziedzin nauki. To pozwala wyznaczać ich dalsze ścieżki, również kariery zawodowej!\nRozwój psychologiczny – świadomość społeczna\nKażdy rodzic marzy o tym, aby ich dorastające dzieci wykazały duże zainteresowanie jakąś dziedziną nauki, zamiast spędzać bezproduktywnie czas na zabawach komputerowych, czy innego typu zachowaniach, które przypisywane są dzisiaj tzw. millenialsom. To dlatego na rynku edukacyjnym w Polsce prężenia działają niepubliczne szkoły podstawowe, szkoły gimnazjalne (szkoły powszechne 8 lat, liceum 4), oraz szkoły licealne. Wielokrotnie modyfikują one programy nauczania Ministerstwa Edukacji Narodowej, co pozwala na indywidualne podejście do każdego ucznia. Dzięki temu dba się o jego prawidłowy rozwój psychologiczny i świadomość społeczną, a także o to, aby nie dochodziło w placówkach do powszechnych, ale wciąż będących tematem tabu precedensów dotyczących bullingu (prześladowanie uczniów przez rówieśników), czy też korzystania z używek – papierosów – oraz opuszczania zajęć lekcyjnych bez zwolnienia lekarskiego. Dobra niepubliczna placówka, tworzy bowiem takie środowisko wewnętrzne, w którego codziennym funkcjonowaniu dzieci i młodzież, chcą chętnie uczestniczyć!\nNacisk na rozwój talentów ucznia\nZaletą niepublicznych placówek jest to, iż zatrudniają one najlepszą kadrę pedagogów, którzy starają się podchodzić do kształcenia każdego ucznia w sposób indywidualny. Dzięki temu dzieci i młodzież mogą poczuć się w pełni akceptowane i wspierane przez dorosłych, a ich talenty oraz predyspozycje, są rozwijane. To pozwala wielu uczniom dostać się na wymarzone uczelnie wyższe w kraju, a także te zagraniczne, czy na szybkie wykształcenie wysokich kompetencji z danej dziedziny już w wieku młodzieńczym. Warto przy tym wiedzieć, że najlepsze szkoły podstawowe, czy licealne, są również nastawione na poszerzanie horyzontów uczniów. Mają oni możliwość wyjazdów edukacyjnych, odwiedzania miejsc kulturalnych, czy też poznawania w praktyce działalności rożnych firm. Dzisiaj nauka powszechna nie musi opierać się bowiem tylko na książkowej teorii!\nPrzykład placówki stawiającej na rozwój uczniów\nPrzykładem placówki, która bardzo mocno stawia na indywidualny rozwój każdego ucznia, jest Zespół Szkół Stołecznych w Szczecinku. Placówka ta wykształciła się w edukacji podstawowej, gimnazjalnej, a także licealnej – nie zapomnij o reformie struktury szkolnictwa w Polsce – i aktywnie uczestniczy w programie „Bezpieczna Szkoła”. Potwierdzeniem wysokiego poziomu nauki w tymże ośrodku są wysokie wskaźniki zdawalności egzaminów, również maturalnych, a także wiele prowadzonych inicjatyw uczniowskich. Jeśli jesteś rodzicem, który chce postawić na rozwój swojego dziecka, bezstresową nauką i zapewnienie mu również beztroskiego dzieciństwa oraz okresu młodzieńczego, zapoznaj się z zasadami rekrutacji do ZSP w Szczecinku.\nKażda osoba obdarzona talentem artystycznym powinna o ten talent dbać. Jest to cenny dar, który choć zdarza się często,...


Hotel Na Skarpie - Konferencje – imprezy integracyjne\nZapraszamy Państwa serdecznie do zorganizowania firmowej imprezy integracyjnej w Hotelu Na Skarpie.\nDecydując się na organizację eventu w naszym Obiekcie, zyskujecie Państwo gwarancję jego sukcesu. Jako Hotel dysponujący profesjonalnym sprzętem, zapleczem gastronomicznym oraz wykwalifikowanym personelem, jesteśmy w stanie spełnić wszystkie Państwa oczekiwania.\nUlokowanie naszego Hotelu wśród lasów i jezior z pewnością zapewni Państwu idealne warunki do relaksu. Dodatkowo nasza kuchnia zadowoli podniebienia najbardziej wybrednego smakosza, a profesjonalna obsługa zadba o Państwa Gości.\nAby uatrakcyjnić pobyt w naszym Hotelu możemy polecić następujące atrakcje:\nwieczór przy grillu lub ognisku, w specjalnie do tego przystosowanym miejscu\nrejsy jachtem lub statkiem po Jeziorze Charzykowskim\njazdy konne oraz przejażdżki dorożkami\nwędrówki piesze lub rowerowe po Parku Narodowym Bory Tucholskie i Zaborskim Parku Krajobrazowym\nWymienione aktywności pomogą w budowaniu dobrych, mądrych i zdrowych relacji międzypersonalnych. Jest to również świetna zabawa połączona z umiejętnością relaksowania się jak i współpracy w grupie. Powierzając nam organizację – wszystkie te założenia zostaną osiągnięte.


wentylacja mechaniczna – Mrówka Kadzidło – Poradnik budowlany\nSkuteczny system wentylacji oraz ogrzewania domu możemy osiągnąć poprzez montaż gruntowego wymiennika ciepła. Jest to urządzenie wspierające system wentylacji mechanicznej z rekuperacją. Jego główną rolą jest podgrzanie powietrza zimą oraz schładzanie w okresie letnim. Energia pochodząca z gruntu może stanowić istotny z punktu widzenia ekonomii budynku aspekt. Czytaj dalej Kiedy warto zainwestować w gruntowy wymiennik ciepła?\nOpublikowano 13/01/2020 Kategorie PoradyTagi gruntowy wymiennik ciepła, wentylacja mechaniczna\nJak działa rekuperator i na co zwrócić uwagę przy zakupie?\nRekuperator to urządzenie współpracujące z wentylacją mechaniczną. Umożliwia on obniżenie ucieczek ciepła z pomieszczeń w wyniku zachodzącej wewnątrz budynku wymiany powietrza. Zasada działania jest prosta, rekuperacja pozwala na odzyskanie energii cieplnej z powietrza w procesie wentylacji. Ucieczki ciepła w trakcie użytkowania domu w okresie jesiennym i zimowym mogą być znaczne. W trakcie wietrzenia pomieszczeń dochodzi do pozbycia się raz ogrzanego powietrza i zastąpienie go świeżym, chłodnym. Takie działanie w przypadku wentylacji grawitacyjnej generuje konieczność ponownego ogrzania pomieszczeń, co rodzi dodatkowe koszty. Czytaj dalej Jak działa rekuperator i na co zwrócić uwagę przy zakupie?\nOpublikowano 08/11/2019 Kategorie PoradyTagi rekupertor, wentylacja mechaniczna\nWentylacja mechaniczna – cena i czas zwrotu inwestycji. Lepsza niż grawitacyjna?\nSkuteczna wymiana powietrza w budynkach użytkowych bez względu na warunki atmosferyczne na zewnątrz pozwala na uzyskanie oszczędności z tego tytułu. System wentylacji mechanicznej wyposażony w rekuperację pozwala zdecydowanie obniżyć koszty związane ze stratą ciepła w pomieszczeniach. W tym artykule przyjrzymy się podstawowym kwestiom, które mogą zdecydować o wyborze sprawdzonego systemu wentylacji dla domu, czy firmy. Czytaj dalej Wentylacja mechaniczna – cena i czas zwrotu inwestycji. Lepsza niż grawitacyjna?\nOpublikowano 17/10/2019 Kategorie CiekawostkiTagi rekuperacja Warszawa, wentylacja mechaniczna


Powrót do szkół 31 maja - kiedy wakacje 2021? Ile dni zostało do zakończenia roku szkolnego? - ESKA.pl\nPowrót do szkół 31 maja - kiedy wakacje 2021? Ile dni zostało do zakończenia roku szkolnego?\nJuż za moment uczniowie powrócą do szkół, by zakończyć rok szkolny w towarzystwie swoich kolegów i koleżanek z klasy. Odwieszenie zajęć stacjonarnych nastąpi w najbliższy poniedziałek. W głowach młodzieży przyzwyczajonych do nauki zdalnej z pewnością pojawia się już pytanie - ile dni zostało do wakacji? Najbardziej wyczekiwany okres przez wszystkich uczniów zbliża się wielkimi krokami.\nPowrót do szkół 31 maja wywołał niemałe poruszenie. Wielu uczniów zachodziło w głowę, po co zdecydowano się na odwieszenie zajęć stacjonarnych w ostatnim miesiącu roku szkolnego 2020/21. Głos w tej sprawie zabrali między innymi minister edukacji Przemysław Czarnek oraz premier Polski Mateusz Morawiecki. Członkowie rządu oświadczyli, że powrót do szkół nawet na 6 tygodni pozwoli uczniom na odbudowanie wspólnoty szkolnej, która została zburzona wskutek światowej pandemii. Przez ponad pół roku zdecydowana większość uczniów kontynuowała naukę w formie zdalnej, co zdaniem ekspertów przekłada się na gorsze przyswajanie wiedzy. Przez utrudnienia w realizacji programu tegoroczni ósmoklasiści i maturzyści mogli liczyć na mniejszą liczbę zagadnień do egzaminów ósmoklasisty i maturalnego.\nWszyscy uczniowie z pewnością nie mogą się już doczekać wakacji. Ile dni zostało do zakończenia roku szkolnego? Ta informacja z pewnością ucieszy wszystkich. Nie licząc weekendów, do wakacji zostało naprawdę bardzo mało czasu!\nZakończenie roku szkolnego 2020/21 przewidziano w tym roku na 25 czerwca 2021 roku. Oznacza to, że licząc od dnia odwieszenia zajęć stacjonarnych we wszystkich szkołach, uczniom pozostanie zaledwie... 18 dni nauki. W międzyczasie mogą oni liczyć jeszcze na długi weekend związany z obchodami Bożego Ciała. W tym roku święto wypada w czwartek, 3 czerwca.


Co z teatrem, co z nami?\nważą się losy Teatru Lalki i Aktora w Wałbrzychu\nKiedy się dowiemy oficjalnie czy mamy dyrektora? - pytają aktorzy. W związku ze złożeniem rezygnacji z funkcji dyrektora przez Jerzego Karmińskiego ważą się losy Teatru Lalki i Aktora w Wałbrzychu.\nJak nie wiadomo, o co chodzi, chodzi o pieniądze. W ubiegłym roku dotacja na teatr lalek wynosiła 800 tysięcy złotych, dyrekcja wyciągnęła ze starostwa 1 150 000 złotych. Pieniądze były teatrowi niezbędnie potrzebne, bo dotacja jest zbyt szczupła. Budżet placówki miała zasilić sprzedaż budynku byłego domu aktora przy ulicy Zamkowej, która jednak przedłuża się. Dyrektor honorowo oddał się do dyspozycji starosty, organizatora wałbrzyskich "Lalek". W tym roku dotacja wynosi również 800 tysięcy zł i już trzeba by myśleć, skqd wziąć brakującą kwotę, by placówka funkcjonowała sprawnie. Teatr zatrudnia 30 osób, w tym 8 etatowych aktorów i czterech grających gościnnie, prowadzi pracownie znane w kraju z fachowości i precyzji wykonania lalek, scenografii, kostiumów. - Z prasy dowiedzieliśmy się, że dyrektor ma zamiar odejść. On sam nie poinformował nas o tym. Nie wiemy, czy dyrektor pracuje, czy nie, czy podczas wypowiedzenia świadczy pracę, czy nie - mówi kierownik artystyczny "Lalek" Zbigniew Prażmowski.\n- My chcemy dalej działać, pracować w teatrze, który wygląda coraz lepiej pod względem artystycznym - mówi aktorka Marlena Suder.\n- Od paru lat jesteśmy związani z teatrem i miastem, chociaż przyjechaliśmy z różnych miast. Chcielibyśmy osiedlić się w Wałbrzychu na stałe, związane jest to np. z zaciągnięciem kredytów na mieszkania. Jeśli stracimy pracę, co będzie z nami dalej? - pyta aktorka Anna Golonka. - Znaleźliśmy coś tutaj, to miasto ma swą magię, koledzy kupili mieszkania. Mamy energię, którą chcemy tu spożytkować. Jest w nas niepokój i przerażenie, co z nami będzie - dodaje Anna Golonka.\n- Dlaczego nie ma pieniędzy na taki teatr, czym starostwo to tłumaczy? - pyta aktor Jerzy Gronowski. - Nasza dotacja jest jedną z najmniejszych w kraju. Składy każdego działu okrojone są do minimum - mówi Zbigniew Prażmowski.\n- Mimo to gramy. Spektakle cieszą się powodzeniem - mówi Marlena Suder. - Na nasze problemy nie ma odzewu od władz miasta, a gramy też dla Wałbrzycha. Dzieci nie obchodzi polityka - dodaje Urszula Raczkowska. - Lepiej jest narzekać potem, zamiast uczyć wrażliwości zawczasu.\nTeatr uczy wrażliwości od najmłodszych lat w różnych dziedzinach, bo jest tu muzyka, plastyka, słowo. Bycie w teatrze uczy dzieci kultury, zachowania się w szczególnym miejscu. O tym się zapomina - argumentuje Anna Golonka. - Miarodajny jest widz spektakli niedzielnych, na które trzeba specjalnie się wybrać, kupić bilety. Nie odwołujemy tych spektakli, przeciwnie, często mamy nadkomplety! - dodaje Jerzy Gronowski.\nAktorzy formułują kolejne argumenty podkreślające zasadność istnienia teatru dla młodego widza. Ale przecież znane jest wszystkim stare polskie przysłowie: Czym skorupka za młodu nasiąknie...\n- Dyrektor jest i świadczy pracę do końca marca - mówi Jerzy Karmiński. - Moja sytuacja nie jest do końca wyjaśniona, dlatego też nie informowałem zespołu. Mam zamiar poinformować wszystkich pracowników o decyzji swojej i decyzji starostwa powiatowego w momencie, kiedy zapadną decyzje ostateczne. Poinformuję o tym na specjalnym zebraniu. W rozmowach indywidualnych nie ukrywam niczego, wyjaśniam obszernie sytuację teatru i sytuację moją - mówi dyrektor Teatru Lalki i Aktora Jerzy Karmiński.\nJeżeli dyrektor Karmiński ostatecznie odejdzie z teatru, starostwo powiatowe może rozpisać konkurs na to stanowisko lub powoła na nie wybraną przez siebie osobę.


Parafia Rzymskokatolicka św. Anny - Barcino - Ogólnopolska Baza Instytucji Sakralnych - Parafie z Całej Polski\nDziś jest: niedziela, 22 kwiecień 2018 roku\nAktualnie jesteś: Strona główna » Parafie Rzymskokatolickie » Parafia Rzymskokatolicka św. Anny\nParafia Rzymskokatolicka św. Anny - polecany przez naszaparafia.net\nKategoria: Parafie Rzymskokatolickie\nTel.: 59 857 74 25\nWieś Barcino jest wzmiankowana w zapiskach historycznych już w 1480 roku, kiedy to należała do rodziny von Massow, a w kolejnych latach do rodzin: von der Goltz, Hoym, Massow i Puttkamer. Ostatnim właścicielem majątku w Barcinie był Becker. Źródła podają, że w XIX wieku w okolicach Barcina wydobywano bursztyn. Warto zwrócić uwagę w Barcinie na zabytki: barokowy pałac i późnogotycki kościół.\nKościół wzniesiony został w II połowie XVI wieku w stylu późnogotyckim, co widać w typowej dla końca średniowiecza opasce złożonej z czterech warstw cegieł umieszczona nad gzymsem. Wieża kościoła dobudowana została w XVII wieku. W latach 1864-1865 kościół został rozbudowany w stylu neogotyckim. Wydłużono wówczas nawę o 2 przęsła i zamknięto ją trójbokiem. Ściany kościoła wymurowane zostały z czerwonej cegły, dach o kształcie dwuspadowym pokryto dachówką tzw. karpiówką, zaś samą wieżę nakryto dwuczłonowym, ośmiobocznym, baniastym hełmem z blachy datowanym na 1739 rok. Obiekt wzniesiono na planie prostokąta zamkniętym do wschodu trójbokiem. Jest to kościół jednonawowy z emporą w części zachodniej.\nRozpoczęcie budowy około 1550r. Późnogotycki budynek ceglany z wysokością w świetle 8,4 m. Pod okapem pas gzymsowy składający się z czterech warstw kamiennych, które według przekątnie ustawionych bloków nazwano "Sogefries" (piłowany fries). Najstarsza, zachodnia część składa się z czterech jarzm, dostrzegalnych przez przypory przy ścianach zewnętrznych. W XVII wieku powstała przybudówka kwadratowej wieży po zachodniej stronie. Posiada ona dwustopniowy, ośmiokątny kask. Koniec stanowiła kiedyś chorągiew wiatrową z datą 1739. Obecnie na szpicy mieści się krzyż. W latach 1964-1965 poszerzono ławę kościoła o dwa jarzma od wschodu. Prezbiterium ogrodzono z trzech stron i osadzono w całości ostrołukowe okna. Kościół uzyskał w ten sposób dzisiejszy kształt przedstawiany na fotografiach. Po stronie południowej znajduje się obecnie zakrystia, z zdobnym szczytem u wejścia schodowego. W tejże przybudówce mieści się obecnie także kaplica. Wnętrze kościoła posiada całkowity sufit belkowy. Nad prezbiterium z ołtarzem sufit jest malowany.\nZ dawnego wyposażenia kościoła zachowała się średniowieczna chrzcielnica kamienna, ołtarz główny z II połowy XVIII wieku, ołtarz boczny w kaplicy z XIX wieku oraz dwa lichtarze z 1853 roku.\nPo wojnie tereny dzisiejszej parafii były częścią parafii Biesowice. W 1963 roku tworzeniem parafii zajął się ks. Stanisław Augustyńczyk (+1996). Parafia Barcino została erygowana 28 sierpnia 1973 roku.\n- ks. Antoni Zieliński (1996-2006),\n- ks. Adam Wakulicz (2006-2011),\n- i aktualnie: ks. Jacek Gierszewski.\nHistoria się nie kończy, tworzymy ją wszyscy...\nBarcino 26.07, Gumieniec 24.06, Korzybie 26.08\nKorzybie - godz. 16:30 (może być odwołana lub przeniesiona, gdy wypada ślub - patrz Ogłoszenia)\nObłęże - godz. 18:00\nBarcino - godz. 8:00\nGumieniec - godz. 9:30\nKorzybie - godz. 11:00\nBarcino - godz. 12:30.\nPrzesyłam Tobie dane:\nWiadomość dla obiektu:\nJak dodać obiekt do naszaparafia.net


Palmy na śniegu, Luz Gabás | Kochajmy książki!\nChyba nikt nie pogardzi wciągającą, świetnie opowiedzianą historią. Palmy na śniegu kuszą egzotycznym klimatem Gwinei Równikowej, gorącym słońcem i smakiem kakao, ale poza tym mają też wszystko, czego potrzeba porządnej sadze rodzinnej.\nCała opowieść opiera się na (pokazanym już tytułem) kontraście - białe śniegi małego, górskiego miasteczka Pasolobino w Hiszpanii wciąż zestawiane są z gorącym słońcem afrykańskiej wyspy Fernando Poo (dziś Bioko). Palmy na śniegu są bowiem barwną opowieścią o losach hiszpańskiej rodziny osadzoną na tle dziejów Gwinei Równikowej - państewka w środkowo-zachodniej Afryce, wieloletniej hiszpańskiej kolonii. I te palmy na śniegu nie są tylko takim ładnym tytułowym sformułowaniem - faktycznie cała powieść mówi o zderzeniu tych dwóch światów, o ich odrębności, niemożności złożenia ich w całość. Na tym chyba polega dramat bohaterów - szczególnie Kiliana - są uwięzieni pomiędzy dwoma ojczyznami, niezdolni do wybrania jednej z nich, niezdolni do dokonania kompromisu. Fernando Poo i Pasolobino pozostają dwoma oddzielnymi, zupełnie różnymi światami - nawet, jeśli zakończenie książki składa wszystko w jedną całość, wnosi między te dwie rzeczywistości pewną harmonię.\nKilian i Jacobo przybywają na początku lat 50. na Fernando Poo, maleńką, afrykańską wyspę, gdzie zamierzają pracować na plantacji kakao. Wiele lat później Clarence, córka Jacoba, przez przypadek natrafia na stary, zagadkowy list. I oczywiście zaczyna rozgrzebywać historię swojej rodziny. To doprowadzi to odkrycia rzeczy zupełnie niespodziewanych. Takich, o których ani ojciec, ani stryj nigdy nie wspominali w swoich opowieściach o życiu w Afryce... Luz Gabás umieszcza zatem akcję swojej książki w dwóch planach czasowych - równolegle poznajemy losy Kiliana i Jacoba na Fernando Poo w latach 50. i 60. oraz obserwujemy poszukiwania Clarence na początku XXI wieku. Zdaje się, że wszystkie wydarzenia w życiu bohaterów są zdeterminowane przez jakieś afrykańskie duchy - przeznaczenie jest zawsze o krok przed nimi. Kilian i Jacobo chyba poszukują swojego raju - niestety tak jak nie udaje im się pogodzić białego Pasolobino i gorącego Fernando Poo, tak raj okazuje się nieosiągalny. A jeśli już, to nieunikniona jest jego strata - w końcu bohaterowie są przygnieceni przez pewne normy społeczne, ograniczeni nieubłaganą historią. Fernando Poo ulega w końcu nieuniknionym przemianom. I chociaż to rozerwanie pomiędzy dwoma światami nacechowane jest pewnym fatalizmem, to przecież okazuje się, że losy bohaterów biegną do punktu harmonii, w którym wszystko ułoży się w jedną, spójną całość.\nJest takie afrykańskie przysłowie: choćbyś zerwał się bladym świtem, twój los i tak wstanie przed tobą.\nLuz Gabás bardzo umiejętnie rozgrywa losy swoich bohaterów. Nie tylko czyni je wyjątkowo interesującymi, ale też stwarza dla nich wspaniałe tło. Widać doskonałe przygotowanie autorki do napisania tej książki - z wielką dbałością przedstawiono szczegóły życia w hiszpańskiej kolonii, a autorka szeroko zakreśla tło społeczne i historyczne. Ale Palmy na śniegu nie tylko obrazują rzeczywistość Fernando Poo sprzed ponad sześćdziesięciu lat, są też szczerym rozliczeniem z kolonialną przeszłością Hiszpanii. Luz Gabás pokazuje również Gwineę dzisiaj i pyta, na ile Hiszpania powinna czuć się odpowiedzialna za nią obecnie. Jedno jest pewne - losy bohaterów Palm na śniegu na zawsze są wpisane w losy tych dwóch państw i nawet najmłodsze pokolenie nie może się odciąć od kolonialnej przeszłości swoich przodków.\nChociaż powieść potrzebuje jakichś stu stron, żeby się rozkręcić, to potem jest już tylko lepiej. Palmy na śniegu to klimatyczna, dobrze napisana i doskonale przemyślana epicka historia pełna wielowymiarowych bohaterów i prawdziwych emocji. Czysta przyjemność.\n Luz Gabás, Palmy na śniegu, przeł. Barbara Jaroszuk, Warszawa 2013, s. 406.