Recenzje knigoholiczki.: maja 2014\n"Niezapominajki" na swoją kolej czekały więcej niż pół roku. Wstyd mi bo to książka z biblioteki. Zanim jeszcze po nią sięgnęłam podrzuciłam ją mamie do przeczytania więc miałam pierwszą recenzję. Z mamą mamy trochę inny gust, jest dużo bardziej, ale obie lubimy książki, które wzruszają. Dlatego wiem, że gdy jej się coś spodoba to znaczy, że książka jest naprawdę warta przeczytania. Dla mnie była to ciężka lektura. Dosłownie. Waży swoje, ciężko ją trzymać.\nTaka jest książka "Niezapominajki", wiem, że będę ją polecać. Jednak na samym początku powinnam o czymś wspomnieć. Fabuła jest bardzo podobna do innej książki, którą niedawno przeczytałam, mianowicie "W imię miłości". Jest bardzo dużo podobieństw, ale największe: w obu dziewczynki przyjeżdżają do dziadków bo nie ma możliwości, żeby ktoś się nimi zajął. Izy, głównej bohaterki "Niezapominajek" mama zginęła w wypadku samochodowym, Ani z "W imię miłości" choruje. Obie nie znają ojca, a ich dziadkowie są bardzo surowymi. Można pomyśleć, że jedna z książki jest kopią drugiej. "Niezapominajki" ukazały się wcześniej...\nIza to licealistka, która przyjeżdża do dziadka bo jej mama nie żyje. Zastanawia się jak jej życie będzie wyglądać bo Karol Kołachowki bardzo zranił je obie, a teraz przyszło jej mieszkać z nim. Na szczęście już na początku poznaje koleżankę, Maję, która o nikim nie mówi złego słowa. Jest miła i grzeczna dla każdego. Dziewczyny są w tym samym wieku, idą do tej samej klasy, dokładniej mówiąc maturalnej klasy. Świetnie się dogadują, znajdują przyjaciół i każda na przyjaźni coś zyskuje. Iza przyjaciółkę i pocieszenie w sprawie kłopotów z dziadkiem, Maja pod wpływem Izy przestaje być zahukaną dziewczyną (takie odniosłam wrażenie jak ją poznałam) i otwiera się na ludzi.\n"Niezapominajki" to książka o wszystkim. O miłości, rodzinie, plotkach i szkole. I przyjaźni. Chciałabym mieć takie przyjaciółki jak Iza i Majka.\nWiem, że została wydana druga książka tej autorki opisująca dalsze lody dziewczyn. MAm nadzieję szybko ją znaleźć i przeczytać.\nOkładka też przypadła mi do gustu.\nEtykiety: Ewelina Kłoda, Zysk i S-ka\nK.I.S.S- Tomasz Prusek\nCzęsto zdarza mi się pisać, że spodziewałam się czegoś innego. W tym wypadku jednak napiszę co innego: bałam się tej książki. Zastanawiałam się czy dla osoby w ogóle nie związanej z giełdą i ekonomią będzie zrozumiała. Była. A poza tym potrafiła wciągnąć. Z ciekawością czytałam o głównej bohaterce która starała się żyć w zgodzie z własnym sumieniem i nie poddawać się naciskom z różnych stron.\n"K.I.S.S" to powieść o pieniądzach, dużych pieniądzach i o kryzysie w świecie finansów. Nie powiem, że wszystko rozumiałam o czym pisano, ale nie przeszkadzało mi to wcale. Bardziej zastanawiało mnie to, jaki będzie koniec. Nie pochwalałam też niektórych decyzji bohaterki. Dostąpiła zaszczytu, dostała propozycję pracy zagranicą, takiej o której jej współpracownikom się nie śniło, a jednak odrzuciła ją, choć wiedziała, że u niej zaczyna się źle dziać.\nBardzo podobał mi się wątek gór. Dobrze mieć miejsce, gdzie można wrócić i naładować akumulatory na dalszą pracę.\nAutor: knigoholiczka o 12:19 2 komentarze:\nEtykiety: Tomasz Prusek, Wydawnictwo Agora\n"Moje" nowe zdobycze\nZobaczcie co upolowałam!\nAle po kolei. Pakiet różany czyli "Wiosna w Różanach" i "Droga do Różan" z olejkiem kąpielowym zakupiłam siostrze na urodziny w księgarni wydawnictwa Znak. Książka "Położna. 3550 cudów narodzin" napisana przez Jeannette Kalyta jest dla mnie (również ze znaku). A najmniejsza? Dla Wiktorii, mojej ulubionej dwuletniej siostrzenicy. Książka "Owoce" kupiłam w Biedronce w ramach akcji "Tanie czytanie (są książki zarówno dla dzieci jak i dorosłych). Książki kosztują 4.99 zł.\n"Czysty obłęd"- Mark Lamprell\nNie wiem co myśleć o tej książce. Z opisu wygląda, że to ciekawa i pełna humoru książka. Owszem, mogę się zgodzić z pierwszą cechą, ale nie powiem, że jest przezabawna. Jest do bólu szczera i opisuje różne emocje związane z rodzicielstwem (i nie tylko).\nMichel, nasz bohater pewnego dnia... wpada pod samochód. I w tym momencie wszystko się zaczyna. Na mężczyznę oprócz trudności z poradzeniem sobie z trudna sytuacją spadają problemy rodzinne, dosyć poważne.\nRose, jego córka wpada w konflikt ze szkolną koleżanką, dochodzi do bójki i nastolatka postanawia zmienić szkołę. Ma też syna, który również dostarcza zgryzot- w pokoju Declana Michael znajduje narkotyki. Czy nastolatek je zażywa? A może sprzedaje?\nNaszemu bohaterowi nie brak problemów, a co rusz spadają na niego nowe. Chociażby rozmowa z agentem, która nie pozostawia złudzeń, że dostanie on w najbliższym czasie jakieś wynagrodzenie. Na szczęście jest jeszcze żona Wendy, która bardzo wspiera wszystkich i swoją mądrością stara się pomóc. To jest bardzo ważne by rodzina miała w sobie wsparcie. Michel i Wendy starają się pomóc dzieciom, a jednocześnie tłumaczą co te zrobiły źle. Jednoczą się w "walce" z policjantem, który uparł się by uprzykrzyć im życie (w krótkiej notce na okładce określa się go jako świrniętego).\nI o ile treść mi się podobała to sposób prowadzenia narracji nie bardzo. Nie podobało i się używanie drugiej osoby: będziesz, zrobisz. Po co takie zabiegi? Nie podoba mi się, ale może ma to za zadanie sprawić by czytelnik czuł się tak, jakby uczestniczył w akcji?\nAutor: knigoholiczka o 23:58 3 komentarze:\nEtykiety: Mark Lamprell, Prószyński i S-ka\n"W imię miłości" to na chwilę obecną ostatnia książka z serii owocowej. Muszę przyznać, że autorka serwowała nam zarówno bardzo ciekawe i wciągające książki jak i takie, które nie do końca trafiły w mój gust. "Rok w Poziomce" i "Powrót do Poziomki" nie do końca mi się podobał, a to za sprawą głównej bohaterki, Ewy i jej zachowania oraz dlatego, że autorka umieściła siebie jako bohaterkę, "Lato w Jagódce", mnie zachwyciło, "Wiśniowy Dworek"- znudził, choć książka zapowiadała się ciekawie.\nA "W imię miłości"? O, bardzo mi się podobała chociaż trzeba patrzeć na nią trochę z przymrużeniem oka.\nAnia Kraska to bardzo miła i mądra dziesięciolatka. Posiada wiele pokładów siły i zachowuje się jak dorosła? Dlaczego? Walczy o życie mamy, która ma raka mózgu. Nie ma wsparcia od nikogo: ojca nie zna, a dziadek odrzucił ją nawet nie chcąc poznać. Jednak gdy sytuacja tego wymaga nasza Ania wyrusza do dziadka by prosić go o pomoc dopóki mama przebywa w szpitalu.Boi się odrzucenia dlatego przyjeżdża bez uprzedzenia by nie mógł jej odrzucić, stawia go po prostu przed faktem dokonanym.\nEdward, oprócz dziewczynki przyjmuje też swoją bratanicę- rozkapryszoną dziewczynę, któa nie cofnie się przed niczym by osiągnąć swój cel.\nW jego dworku zamieszkuje również Ned, który zostaje pracownikiem. Od początku widać, że skrywa jakąś tajemnicę.\nDlaczego książkę trzeba traktować z przymrużeniem oka? Dziecko dla z miłości do rodziców wiele zniesie, potrafi w niektórych sytuacji stać się dorosłym jednak nie ma możliwości by sam opiekowało się domem, załatwiało leczenie i jeszcze dobrze się uczyło nie zwracając niczyjej uwagi choćby nauczycieli czy sąsiadów czy opieki społecznej.\nNie podobała mi się czcionka w listach, które "pisała" Małgosia Kraska. Była mało czytelna. Nie spodziewałam się też takiego zakończenia jakie nastąpiło. Po prostu się na nie nie zgadzam!\nZa to okładka piękna i wzruszająca.\n"Długie lato w Magnolii"- Grażyna Jeromin- Gałuszka\nData wydania: 20 maja 2014 r.\nZ ciekawością sięgnęłam po książkę. Rok temu zrecenzowała pierwszą część, pod tytułem "Magnolia". Określiłam ją jako jedną z gorszych książek, które miałam okazję przeczytać. Zastanawiałam się, czy i druga taka będzie.\nSpotkało mnie zaskoczenie i to w sensie pozytywnym. Przy "Magnolii" czekałam aż wszystko się skończy, nie trafiła do mnie książka, a wydarzenia nie wciągnęły. "Długie lato w Magnolii" jest dla mnie o wiele ciekawsze, przyjemniejsze w czytaniu choć nie idealna.\nTo dalsze losy bohaterów mieszkańców "Magnolii"- Czesi, Doris, Marleny, Małgosi i Tusi. W poprzednie książce wiele przeżyły, w tej jeszcze więcej. Napad, wesele, ciekawy gość w pensjonacie- słowem-dziewczyny nie mogą się nudzić.\nKsiążka jest pełna tajemnic, w klimacie sensacyjnym chociaż nie brak i innych, wzruszających, radosnych i smutnych.\nBardzo polubiłam Tusię, rezolutną i odważną nastolatkę, która lubi mówić. To moja ulubiona bohaterka.\nAutor: knigoholiczka o 13:41 1 komentarz:\n"Miód na serce"- Sarah-Kate Lynch\nData wydania: 15 maja 2014 r.\nPierwsze pięćdziesiąt stron jakoś wcale mnie zainteresowało. Jednak gdybym odłożyła tę książkę straciłabym możliwość obcowania z dość ciekawą literaturą. Niby zwyczajnyroans, jednak potrafi zainteresować.\nBohaterką jest Sugar, młoda dziewczyna, która po dziadku przejęła miłość do pszczół. W momencie gdy ją poznajemy razem ze swoimi pszczółkami wędruje z miejsca na miejsce. Jest bardzo dobry człowiekiem, widząc, że pewien starszy mężczyzna przewraca się postanawia mu pomóc.\nJest też osobą, która bardzo lubi ludzi. Chcąc lepiej poznać swoich sąsiadów organizuje herbatki. Ma bardzo ciekawych sąsiadów- młodą dziewczynę z anoreksją, dwoje niezbyt miłych (na pierwszy rzut oka) staruszków (?), bardzo nieśmiałego chłopaka i matkę z ciągle płaczącym dzieckiem. Co łączy tych ludzi? Czy się polubią? Co wyniknie z tych znajomości.\nSugar jest też dziewczyną samotną, po ucieczce od ołtarza boi się komuś zaufać, boi się, że ktoś, tak poprzedni narzeczony Grady będzie starał się za wszelką cenę pozbyć jej ukochanych pszczół. Dlatego gdy poznaje Theo stara się nie zakochiwać bo nie chce się rozczarować.\nBardzo podobał mi się "pszczeli wątek"- autorka chciała pokazać, że pszczółki są ważne i potrzebne. I mądre.\nDo przeczytania może zachęcić też ładna okładka- bardzo podoba mi się jej kolorystyka.\nAutor: knigoholiczka o 10:08 2 komentarze:\nEtykiety: Prószyński i S-ka, Sarah-Kate Lynch\nPo serii "Sklepik z niespodzianką" i książce "Lata w Jagódce" wiele sobie obiecywałam po "Wiśniowym dworku". Spotkało mnie rozczarowanie. O ile polubiłam dwie bohaterki to już wątek sensacyjny nie przypadł mi do gustu i wcale nie zainteresował.\nZacznijmy od początku. Pewnego dnia Danuta wrzesień dowiaduje się, że czeka na nią wyjazd do SPA nad morzem. Tego samego dowiaduje się Danka Lucińska. Kobiety trafiają do tego samego pokoju i dowiadują się czegoś, co całkowicie zmieni ich życie.\nDla mnie książka jest trochę naciągana, jakby pisana na siłę, ma wzruszyć czytelnika i zainteresować. I rzeczywiście, na początku tak było, ale potem nastąpiła zmiana. Książka jest relacją trzech osób: Danusi, Danki i z początku tajemniczego mężczyzny. I to właśnie mi się nie podobało. Najpierw niesamowicie wciąga, potem zdradza swoje tajemnice i dalej już nie jest interesująco.\nTo książka pod znakiem sensacji i hakerów. Zapowiadało się świetnie, a wyszło jak wyszło. Oczywiście miejscami było ciekawie np. sam wątek tytułowego Wiśniowego Dworku czy ojca Danuty.\nBardzo lubię twórczość pani Katarzyny Michalak. Potrafi wywołać skrajne emocje, a tematyka jej książek jest bardzo różnorodna.\nAutor: knigoholiczka o 10:19 3 komentarze:\n"Jajko z niespodzianką"- Agnieszka Krakowiak- Kondracka\nWe wpisie stosikowym znalazł się komentarz mówiący, że jednych "Jajko z niespodzianką" zachwyca, a drugich nudzi. Ja należę do tej pierwszej grupy, których książka po prostu zachwyciła. Już teraz wiem, że będę ją polecać.\nBohaterką jest Ada, młoda samotna mama trzyletniej Julki. Poznajemy ją gdy postanawia zapisać swoją trzylatkę do prywatnego przedszkola, do którego swoje dzieci zapisują bogaci rodzice, którym nie brakuje pieniędzy. Ma obawy jak to będzie, czy dzieci zaakceptują jej córeczkę, w lekkim stopniu niepełnosprawną, ma niesprawną rączkę. I tu chcę wtrącić: nie warto za bardzo się sugerować opiniami z końca książki bo czasem mogą rozmijać się z prawdą.\nA wracając do treści: pierwszego dzień "nowego życia" jest dla Ady zwariowany. Najpierw spóźniają się do przedszkola, a potem w dziwnych okolicznościach poznaje Adama, który później okaże się jej nowym szefem.\n"Jajko z niespodzianką" to szczera książka, która nie ubarwia życia. To słodko- gorzka opowieść o trudach życia samotnej matki, jej walką o dobro chorego dziecka. To też książka o szczerej przyjaźni między dziećmi. Nie brak też wątku sensacyjnego, który sprawia, że po plecach przechodzą ciary. Taka reakcja nie powinna dziwić, w końcu chodzi o dzieci.\nKim jest Agnieszka Krakowiak- Kondracka? To scenarzystka lubianego przez wiele osób serialu "Na dobre i na złe" (jednego z moich ulubionych"). Bardzo się cieszę, że mogłam przeczytać akurat tę książkę.\nAutor: knigoholiczka o 23:57 3 komentarze:\nEtykiety: Agnieszka Krakowiak- Kondracka, Wydawnictwo Literackie\n"Dlaczego mleko jest białe? Historyjki dla ciekawskich dzieci"- Susanne Orosz\nTytuł: Dlaczego mleko jest białe? Historyjki dla ciekawskich dzieci\nData wydania: 6 maja 2014 r.\nMyślę, że to dobra pozycja dla ciekawych świata dzieci. "Dlaczego mleko jest białe? Historyjki dla ciekawskich dzieci" to zbiór opowieści wyjaśniających niektóre zastanawiające i trudno do zrozumienia dla dzieci problemy. Oprócz opowiadań w książce znajdziemy kącik wiedzy czyli naukowe wyjaśnienia lub przepisy na proste dania, które bez problemu dziecko zrobi i do których nie trzeba zbyt wielu produktów, w większości dostępnych w każdym supermarkecie lub innym sklepie.\nPowiem Wam, że może i ja skorzystam z któregoś przepisu.\nWydaje mi się, że w oryginale bohaterzy inaczej się nazywali, znaczy się, że podczas procesu tłumaczenia zostały zastąpione odpowiednikami polskimi co prowadzi czasem do nieporozumień. Tytuł zaś jest inny, niż ten w wersji oryginalnej, niemieckiej (o ile znam niemiecki).\nPrzykłady historyjek i problemów, o których można przeczytać w książce: czy chleb puszcza bąki, Krowa robi muu, a kto robi mleko, Gdzie rośnie czekolada.\nAutor: knigoholiczka o 19:59 2 komentarze:\nEtykiety: Prószyński i S-ka, Susanne Orosz\n"Portrety z łagru"- Michaił Chodorkowski\nZacznę od wyglądu książki: jest to mała książeczka, w oprawie twardej. Nie dałabym za nią 29,90 (taka jest cena regularna), uważam, że to za drogo. W ofercie kulturalnysklep.pl możemy dostać ją za 19,90 i to mi się wydaje jakimś wyjściem.\nMichaił Chodorkowski to oligarcha, były współwłaściciel Jukosu, w 2004 roku był najbogatszym człowiekiem w Rosji. Został aresztowany ponieważ wykryto nieprawidłowości przy prywatyzowaniu Jukosu. Mówi się, że aresztowano bo otwarcie mówił, że sprzeciwia się polityce Władimira Putina. Orzeczono wobec niego wysoką karę: 10 lat w kolonii karnej. Zbyt wysoką.\nKsiążkę uważam za ciekawą pozycję, powiem, że nawet wartą przeczytania. Przyjemnie się czyta.\nPodzielona jest na dwie części: w pierwszej poznajemy współwięźniów Chodorkowskiego (swoją drogą podczas czytania zwróciłam uwagę, że w więzieniu ludzie mieli do niego szacunek, liczyli się z nim, ale mogę się mylić), w drugiej zaś możemy przeczytać listy, które pisali do siebie Michaił Chodorkowski i Adam Michnik.\nEtykiety: Michaił Chodorkowski, Wydawnictwo Agora\n"Dom pod Lutnią"- Kazimierz Orłoś\nData wydanie: 2012\n"Dom pod Lutnią" to bardzo ciekawa książka. Mimo, że nie ma w sobie "tego czegoś" to jednak jest bardzo ciekawa i trudno się od niej oderwać.\nTo opowieść o życiu ludzi w rzeczywistości powojennej i przyzwyczajanie się o świata komunizmu.\nZaczyna się w momencie gdy Joanna, mama chłopca w wieku szkolnym zmuszona jest pozostawić go na dłuższy czas na Mazurach u dziadka. Od razu wiedziano, że będzie to kilka miesięcy, nawet rok.\nTomek u dziadka początkowo nie czuje się dobrze, ale z czasem przyzwyczaja się. Poznaje kolegów, a z dziadkiem ma dobry kontakt. Zdarza mu się też przeżywać niebezpieczne przygody.\nW książce znajdziemy też wątek miłosny i rozterki jemu towarzyszące. Poznamy też wiele interesujących osób.\nBardzo poruszył mnie opis postrzegania Ukraińców poprzez fakt rzezi na Wołyniu. Panowało przekonanie, że wszyscy są źli bo jakaś część zabijała, ale to, że Polacy palili cerkwie to tylko obrona i należało się im.\nWbrew pozorom to książka o zwykłych ludziach. Może to właśnie sprawia, że książka jest wyjątkowa? Jest też klimatyczna, zamiast śnieżnobiałego papieru został użyty koloru kremowego. Od razu też wyczułam, że była pisana przez autora w wieku dojrzałym, który miał okazję widzieć niektóre wydarzenia związane z wojną. Kazimierz Orłoś urodził się w 1935 r. Prowadził słuchowiska radiowe, pisał książki. Prywatnie- ojciec mojego ulubionego prezentera telewizyjnego Macieja Orłosia.\nAutor: knigoholiczka o 10:54 1 komentarz:\nEtykiety: Kazimierz Orłoś, Wydawnictwo Literackie\n"Sąd ostateczny"- Anna Klejzerowicz\nAutor: Anna Klejzerowcz\nAutorka zapewnia, że kryminał jest ostry i krwawy i że nie powinny czytać go osoby o słabych nerwach. Z tego wynika, że mało co mnie zruszy, przestraszy. Już wcześniej miałam styczność z twórczością Anny Klejzerowicz więc byłam przekonana, że "Sąd ostateczny" mi się spodoba. Nie pomyliłam się, wciągnął mnie do tego stopnia, że nie odłożyłam książki przez cały wieczór, efekt wiadomy- recenzja ;-).\n"Sąd ostateczny" to, jak widzicie, kryminał Anny Klejzerowicz, polskiej autorki. Ostatnimi czasy miałam już okazję przeczytania kilku pozycji z polskiej literatury kryminalnej i na tle tej książki wyglądają trochę blado.\nEmil Żądło. Dziennikarz śledczy chwilowo bez pracy, wcześniej policjant. Rozwodnik. Pewnego dnia spotyka znajomych, którzy chcą mu pomóc w znalezieniu pracy. Kilka godzin później dowiaduje się, że para zostaje zamordowana. Piekielne? Piekielności jest dużo więcej bo okazuje się, że to dopiero początek, a zabójca dopiero się rozkręca. Na Gdańsk pada blady strach. Policja wraz z nieoficjalną pomocą Emila próbuje rozwikłać sprawę. Jest to trudne bo zabójca nie stosuje żadnego klucza", czy będzie ktoś następny i kto to będzie to loteria. Jedynym punktem zaczepienia jest obraz "Sąd ostateczny" i jego repliki, które zostawia przy ciałach ofiar, które najpierw masakruje.\nPowieść ta to głównie kryminał, ale znajdziemy też w niej wątek miłosny, czyli coś co lubię. Emila, naszego głównego bohatera bardzo polubiłam, z miłą chęcią przeczytam następne książki tej autorki.\nProsty język, wciągająca akcja, miłość, zbrodnia i męska przyjaźń. Jeśli dodamy do tego bardzo dobrą, nie męczącą oczu czcionkę i przyjemną w dotyku okładkę to po prostu nie mamy na co narzekać i książce z radością można wystawić ocenę pozytywną.\nAutor: knigoholiczka o 01:03 1 komentarz:\nEtykiety: Anna Klejzerowicz, Replika\n"Gdzie kończy się cisza"- C. L Taylor\nAutor: C. L Taylor\nTytuł: Gdzie kończy się cisza\nSerię "Kobieca strona thrillera" uważam za bardzo udaną. Wcześniej miałam okazję przeczytać wydaną w niej książkę "Dopóki cię nie zdobędę", teraz "Gdzie kończy się cisza". Niesamowicie wciągające książki, nie miałam siły by przerwać czytanie.\n"Gdzie kończy się cisza" to opowieść o trudnym życiu Sue. Przeżyła wiele. Zacznę od początku. Akcja prowadzona jest na dwóch płaszczyznach czasowych: Sue opowiada o teraźniejszości i o swojej przeszłości przez mniej więcej pięćdziesiąt pierwszych stron nie do końca wiedziałam o co chodzi i kto w ogóle opowiada jako "drugi".\nKsiążka pokazuje jak wiele rodzice są zdolni poświęcić dla swoich dzieci. Sue stara się odkryć prawdę ostatnich wydarzeń swojej córki Charlotte, która weszła pod autobus i od kilku tygodni jest w śpiączce. Co się stało? Czy to był wypadek, czy chciała popełnić samobójstwo? A może wydarzenia z przeszłości naszej bohaterki miały na to wpływ? Wiele pytań ciśnie się na usta, ale jest tylko jeden sposób by dowiedzieć się prawdy- przeczytać książkę.\nTak jak wcześniej pisałam- Sue przeżyła wiele, ciągle żyła w panice, że zostanie odnaleziona przez swojego oprawcę. Jej rodzina przyzwyczaiła się chyba do takiego zachowania dlatego gdy naprawdę im wszystkim grozi niebezpieczeństwo biorą to za kolejne wymysły i obawiają się o je zdrowie psychiczne.\nNasze bohaterka więc nie mając wielkiego wsparcia postanawia rozpocząć własne śledztwo by dowiedzieć się prawdy o życiu swojej piętnastoletniej córki.\nAutor: knigoholiczka o 14:59 1 komentarz:\nEtykiety: C. L Taylor, Prószyński i S-ka\nWspółczuję mojemu listonoszowi noszenia takiej ilości książek do mnie ;-)\nWczoraj przyszły trzy paczki:\n- od Wydawnictwa Literackiego\n- od Wydawnictwa Prószyński i S-ka\n1. "Dlaczego mleko jest białe"- Susanne Orosz, Prószyński i S-ka\n2. "Sąd ostateczny"- Anna Klejzerowicz, Wydawnictwo Replika\n3. "Dom pod Lutnią"- Kazimierz Orłoś, Wydawnictwo Literackie\n4. "Jajko z niespodzianką"- Agnieszka Krakowiak- Kondracka, Wydawnictwo Literackie\n5. "Wiśniowy dworek"- Katarzyna Michalak, Wydawnictwo Literackie\n6. "W imię miłości"- Katarzyna Michalak, Wydawnictwo Literackie\nAutor: knigoholiczka o 00:52 3 komentarze:\n"Grace Kelly"- Wendy Leigh\nAby biografia trafiła do mnie musi być naprawdę wyjątkowa i o kimś kogo "znam", lubię, szanuję. Także wspomnienia o Grace Kelly tylko mnie zaciekawiły, nic więcej. Przez większość książki czekałam aż się skończy, ale skoro sama wybrałam akurat tę pozycję to postanowiłam przebrnąć. Udało się, a moja "cierpliwość" w jakiś sposób została nagrodzona. Jak przez dużą część mnie nudziło, tak ostatni rozdział zmienił moje nastawienie. Z dużym zaciekawieniem czytałam o wypadku samochodowym Grace i jej śmierci. Można się domyślać jak trudną decyzję musiał podjąć jej mąż.\nGrace Kelly nazywana jest amerykańską księżniczką. Młodość spędziła właśnie tam biorąc udział w kilku amerykańskich produkcjach, grając w filmach z najpopularniejszymi amerykańskimi aktorami np Clarkiem Gable'm czy Marlonem Brando. Wyszła za mąż za księcia Rainera mieszkającego w Monako. Urodziła troje dzieci.\nKsiężna uważana jest za osobę nieskazitelną, niemal świętą. Mówi się, że ta książka w jakimś stopniu zmieni to przekonanie zdradzając szczegóły z jej życia.\nWarto też dodać, że w książce znajdziemy analizę horoskopu księżnej, analizę pisma przeprowadzoną przez grafologa, trochę o zbieraniu materiałów do biografii i zdjęcia.\nAutor: knigoholiczka o 00:38 1 komentarz:\nEtykiety: Prószyński i S-ka, Wendy Leigh\n"Zagubione niebo"- Katarzyna Grochola\nNa moim blogu, co zresztą widać, rzadko oszczą opowiadania czy zbiory opowiadań. Z twórczością Katarzyny Grocholi pierwszy kontakt zaliczyłam już dawno, oczywiście pierwsza książka t Nigdy w życiu". Zdarzyło mi się też czytać jej zbiorki opowiadań.\n"Zagubione niebo" bardzo i się spodobało. Przy opowiadaniach jest tak, że przy większej ilości zawsze co najmniej kilka się nie spodoba. Tu tak nie było. Wszystkie przeczytałam z niesamowitym zaciekawieniem i żałowałam, że są tak krótkie. Nie przypadło i do gustu tylko jedno opowiadanie, dokładnie to pod tytułem "On jeszcze nie wie, że mnie kocha. W reszcie się zatraciłam. Cóż powiedzieć, wzruszały mnie, historie miłosne ciekawiły. Wiele opinii jest na temat twórczości pani Grocholi, ja pokusiłabym się o stwierdzenie, że ta książka jej się "udała".\nJednak zawsze można znaleźć coś, co się nie podoba. Mam zagwozdkę bo niby okładka nie jest brzydka, jednak nie wiem dlaczego do mnie nie trafia (przecież bardzo dobrze pasuje do tytułu). W środki książki też są chmury, dla mnie jednak wyglądają jak plamy.\nW księgarni internetowej Wydawnictwa Literackiego można zakupić książkę z autografem autorki. Szkoda, że przy egzemplarzu recenzenckim nie dostałam takiej niespodzianki.\nAutor: knigoholiczka o 23:15 3 komentarze:\n"Niebieskie migdały"- Katarzyna Zyskowska- Ignaciak\nChyba znalazłam kolejną ulubioną pisarkę. "Niebieskie migdały" to druga książka Katarzyny Zyskowskiej- Ignaciak, która przeczytałam. I o ile "Przebudzenie" mi się bardzo podobało, tak tą jestem po prostu ZA-CHWY-CO-NA! Przyjemna, lekka w czytaniu i do tego bardzo, ale to bardzo wciągająca. Trudno mi było ją odłożyć.\nBohaterką jest młoda dziewczyna, Balbina, zwana przez rodziców i znajomych Iną. Książka opowiada o jej "zmaganiach" z samotnym macierzyństwem. No cóż, powiedziałabym, że pan tatuś, prezenter telewizyjny postąpił bardzo dojrzale i gdy dowiedział się, że będzie ojcem wyszedł rzekomo po papierosy i już nie wrócił. No ludzie, wiem, że zdarzają się faceci niedojrzali, ale żeby aż tak?\nKsiążkę polecam też z innego powodu. To, jak wcześniej pisałam, szczera relacja o trudach i radościach samotnego macierzyństwa. Nie ma tam przesadnie grzecznych dzieci ani żadnych non stop płaczących niemowlaków. Jest normalna szczęśliwa i kochająca dziecko matka, która czasami bywa zmęczona i jest dziecko, któremu czasami zdarzy się gorszy dzień. Książkę powinni przeczytać rodzice spodziewający się pierwszego dziecka, którym wmawia się, że teraz to zobaczą jak wygląda życie, że nie będą mieli na nic czasu, a dziecko wyklucza ich z życia towarzyskiego. Zdaję sobie sprawę, że nie zawsze jest tak dobrze i ma, tak jak bohaterka wsparcie rodziców, na których można liczyć i którzy wesprą i pomogą bez względu na okoliczności.\nObnaża też ludzkie zachowanie pokazujące, że panna z dzieckiem to coś gorszego. No przepraszam, nie powinno nikogo interesować czy się jest panną czy mężatką, a zwłaszcza nie powinno to ciekawić obcych ludzi, którzy często lubią wydawać osądy o czyimś życiu.\n"Niebieskie migdały" to też powieść o miłości. Czy samotna mama ma jeszcze szansę na poznanie kogoś z kim będzie mogła dzielić życie? To opowieść o spotkaniu dwojga ludzi po przejściach.\nOprócz fabuły podoba mi się też język: prosty, przyjemny. Nic nie ma na siłę, wszystko jest tak opisane, że książkę połyka się w ciągu chwili. Jeżeli zastanawiacie się co spakować na podróż czy wakacje to "Niebieskie migdały" będą odpowiednią lekturą.\nMi twórczość Katarzyny Zyskowiak- Ignaciak spodobała się aż tak, że na pewno będę szukała innych jej książek No i gratulacje dla kolejnej Polki, która ma dużą rzeszę fanów i której udało się osiągnąć w życiu coś, o czym wielu ludzi marzy.\nAutor: knigoholiczka o 09:09 4 komentarze:\nEtykiety: Katarzyna Zyskowska- Ignaciak, Nasza Księgarnia\n"Przebudzenie"- Katarzyna Zyskowska- Ignaciak\nBardzo miła i przyjemna w czytaniu książka. Główną bohaterką jest Zuzanna, młoda kobieta pracująca jako dziennikarka w jednej z redakcji . Pewnego dnia jej życie zienia się. Wszystko zaczyna się od maila, który wydaje się być dziwny i wysłany przez pomyłkę. Później dowiaduje się, że otrzymała spadek od nieznanego jej mężczyzny. Ten spadek to nie byle co, kawałek ziemi na Mazurach. Wiele osób ma na to ochotę, prawda? Zuzanna po przeczytaniu ostatniej woli krewnego postanowiła się wybrać aby obejrzeć to, co otrzymała. Pozostałością po nim są też listy, które wyjaśniają losy rodziny naszej bohaterki.\nCiekawa książka. Nieprzewidywalna, szybka akcja i wciągająca. Dodatkowo pokazuje że nie zawsze wszystko jest takie na jakie wygląda, a przyjaciel może ranić czy stać się wrogiem. A zakończenie mnie zaskoczyło- czegoś takiego zupełnie się nie spodziewałam. Myślę, że może się spodobać, zwłaszcza osobom lubiącym historię i chcącym się zrelaksować, odpocząć.\nAutor: knigoholiczka o 23:41 3 komentarze:\n"Alibi na szczęście", "Krok do szczęścia", "Zgoda na szczęście"- Anna Ficner- Ogonowska\nNie, nie zniknęłam i nie porzuciłam pisania. Ostatnia, kilkudniowa nieobecność na blogu wynikała z tego, że postanowiłam zrecenzować serię książek Anny Ficner- Ogonowskiej. Zastanawiałam się czy recenzować po jednym tomie czy od razu wszystkie trzy (miałam szczęście, że udało mi się je dostać w bibliotece razem). Efekt rozmyślań widzicie, 1700 stron to trochę dużo, więc trochę czasu zajęło mi przeczytanie tych książek. Paradoksalnie, najdłużej zajęło mi przeczytanie najkrótszej części czyli "Krok do szczęścia".\nO czym są te książki? Generalnie o miłości. Miłość przewija się w każdej książki, ale wątki poboczne są też bardzo rozbudowane i, nie wiem czy nie ciekawsze. Główną bohaterką jest Hanna, samotna nauczycielka. Powód jej samotności zostanie wyjaśniony na dalszych kartach więc nie powinnam zdradzać o co chodzi. Pewnego dnia poznaje Mikołaja, architekta, który jest bardzo sympatyczny i co ważne, również samotny. Czy para będzie razem?\nNic nie poradzę, ale bardziej niż wątek miłosny Hanny i Mikołaja interesowało mnie życie je przybranej siostry Dominiki. Dominika już na początku książki poznaje mężczyznę, umawia się na randki i okazuje się, że to właśnie jej "ten jedyny". Właśnie na takim spotkaniu Hania spotyka Mikołaja, bo jak to w książkach (i czasem w życiu) świat jest mały i Mikołaj okazuje się wspólnikiem Przemka, miłości Dominiki.\nTeraz troszkę o minusach- największy to mała czcionka. Bardzo trudno się czyta takie książki, a niektóre osoby mogą przez to zrezygnować z lektury. Zwykle mi to nie przeszkadza, ale tu wątek miłosny był wyjątkowo powolny, niewiele się w nim działo, a to za sprawą tego, że Hania zastanawiała się czy jest gotowa na związek\nOczywiście były też arcyciekawe wątki... Właściwie to wszystkie inne oprócz wyżej wspomnianego. No i jak wyżej pisałam dużo ciekawsze były przeżycia Dominiki, zarówno z dzieciństwa jak i teraźniejsze. Moją sympatię zyskali też pozostali znajomi obu kobiet opisani w książce czyli przesympatyczna pani Irenka, ciocia Ania czy wesołe bliźniaczki Ula i Zuzia.\nZnajoma bibliotekarka powiedziała mi, że książkę można albo pokochać albo znienawidzić. To jest prawda, ale połowiczna. Mojej mamy nic a nic nie zachwyciła, odłożyła ją nie przeczytawszy jej do końca. Mnie natomiast się podobała, ale nie powiem, że jest zachwycająca, jest po prostu ciekawa.\nAutor: knigoholiczka o 12:32 3 komentarze:\nEtykiety: Anna Ficner- Ogonowska, Znak\n"Histerie rodzinne"- Izabela Pietrzyk\nData wydania: 29 kwietnia 2014 r.\nAutor: knigoholiczka o 08:55 1 komentarz:\nEtykiety: Izabela Pietrzyk, Prószyński i S-ka\n"Długie lato w Magnolii"- Grażyna Jeromin- Gałuszk...\n"Jajko z niespodzianką"- Agnieszka Krakowiak- Kond...\n"Dlaczego mleko jest białe? Historyjki dla ciekaws...\n"Niebieskie migdały"- Katarzyna Zyskowska- Ignacia...\n"Alibi na szczęście", "Krok do szczęścia", "Zgoda ...


3,718 Pióro Starswirla Brodatego\n56,863 profile views\nU mnie wszystko w porządku. Huśtawka faktycznie cudo Nic tylko wziąć Switcha, odpalić Animal Crossing i się relaksować.\nA to jest nasze drugie cudo o tamtego tygodnia robiliśmy tą huśtawkę no co tu mówić lubię pomagać ludziom jak chcą takie huśtawki.\nTriste Cordis replied to topic's Triste Cordis in Steam\nGOG rozdaje za darmo (do poniedziałku) doskonałego RTSa - Total Annihilation. KLIK\nNa chwilę obecną czekam na: Borderlands 3: Bounty of Blood A Fistful of Redemption Akcja trzeciego fabularnego rozszerzenia rozgrywa się na planecie, która jest swego rodzaju "japońskim dzikim zachodem". Tym razem dostaniemy nowy pojazd, teleporty, "katapulty" i jakiegoś tam narratora. Zapowiada się naprawdę ciekawie Swoją drogą, ten zwiastun jest beznadziejny. Pokemon Shield (Isle of Armor) Pierwsze z dwóch DLC wprowadza więcej tego samego. Na więcej nie liczę Aha. Ta "koala" na starcie dostaje ode mnie everstone'a. Ten słodziak jest zbyt uroczy żeby zmieniać się w jakiegoś pakera. The Last of Us: Part 2 Jak ja na to czekam! Trzeba będzie odświeżyć jedynkę i odciąć się od YT i FB na czas grania. Nie chcę żeby jakiś cymbał zepsuł mi zabawę z poznawania fabuły. No i oby nie zabrakło scen takich jak kłótnia Joela i Ellie, w trakcie której padło jedno z najbardziej wzruszających i wymownych zdań w całej grze (piszęz pamięci): "wszyscy moi bliscy albo poumierali, albo mnie zostawili. Wszyscy... Kurwa... Wszyscy poza tobą. Więc nie mów mi, że będę bezpieczniejsza z twoim bratem, bo prawda jest taka, że będę się tylko bardziej bać"\nTriste Cordis started following Piosenki i muzyka MLP and Czy zdarzyło wam się coś niewytłumaczalnego? Wednesday at 01:57 PM\nNatuszka replied to topic's Triste Cordis in Paranormalia\nOho, coś dla mnie. Kilka dni temu siedzę sobie w pracy i odliczam minuty do fajrantu. Nagle zauważyłem jak po hali przebiegł szary kot i udał się w prawy dolny róg pomieszczenia. No nic... Trzeba wstać, wyjść z dyspozytorni i przegonić sierściucha. Koty są fajne, ale piekarnia to nie ich miejsce. Wychodzę... A go nie ma. Obszedłem całą halę, powoli, rozglądałem się jak Janusz w Biedronce i nic. Nie mam pojęcia gdzie go wcięło\nA czy grałeś. Horizon zero dawn?\nA u mnie to bardzo dużo roboty huśtawkę składałem no i trochę jest nie wesoło jak jest jeszcze wirus ale mam nadzieje że wszyscy będziemy zdrowi i tego życzę każdemu na forumie MLPPOLSKA.\nHorizon: Zero Dawn to moja ulubiona gra na PS4 Ukończyłem ją cztery razy:\n- normalny poziom trudności (raz zmieniłem na niski)\n- najwyższy poziom trudności\n- wysoki poziom trudności (żeby sprawdzić angielski dubbing)\n- niski, ale przy użyciu tylko i wyłącznie włóczni.\nPhylian replied to topic's Triste Cordis in Filmy, muzyka, parodie....\nNie słucham fandomowej muzyki od wielu lat, ale dobrze wspominam utwory Sim Gretiny: "So much YAY" Eyup, nope Twilightlicious - ta jest moja ulubiona\nTriste Cordis started following Phylian Saturday at 09:03 PM\nTriste Cordis started following Dzień dobry Saturday at 06:12 PM\nTriste Cordis started following Marudkeł May 29\nTeż chciałem to kupić, ale jednak się odbiłem od tego.\nChwila, bo nie do końca rozumiem. Pisząc "się odbiłem od tego" masz na myśli "odbiłem się od gry (nie podoba ci się, oceniłeś ją na podstawie materiałów z internetu), czy że "zrezygnowałem z zakupu"?\n"(nie podoba ci się, oceniłeś ją na podstawie materiałów z internetu), czy że "zrezygnowałem z zakupu"?" ~tak\nChurchille replied to topic's Triste Cordis in Gry i zabawy\n"Jestem wysoce oburzona, obrzydzona i wzburzona za razem zaistniałą sytuacją, mości panie hrabio od siedmiu i pół boleści"...\nI właśnie to w niej jest najpiękniejsze. Taka spokojna, prosta muzyka ma grać w tle i nie dominować nad resztą. Ścieżka dźwiękowa w tej grze ma zlać się z otoczeniem i nie przeszkadzać. I tak właśnie jest\nNo... jeśli o to chodzi, że robisz sobie coś tam i by Ci brzdękało coś, co nie przeszkadza Ci myśleć, czy ogólnie pozwala skupić się na tym, co robisz... to jak najbardziej ok Po opisie po prostu spodziewałem się jakiegoś epickiego soundtracka.\nHmm... Sadzenie drzewek w rytmie tego utworu byłoby... Interesujące.\nChociaż z drugiej strony, poniższy utwór byłby idealny do takiej oto sytuacji - wychodzisz z jakiegoś budynku i widzisz cholerną, gotową do ataku tarantulę. Z głośników natychmiast pada:\nWyciągasz siatkę na owady... I tak oto rozpoczyna się wojna nerwów. Jeśli wygrasz, to ją złapiesz i sprzedasz za 8000 lub 12000 bellsów (waluta). Jeśli przegrasz, to zostaniesz ugryziony i stracisz przytomność oraz okazję do zarobku)


Kajecik @14 | CzerwoneTrampki\nI mamy już luty!\nŻycie potrafi być zwariowane i sprawić duuużo niespodzianek. Choć w tym roku nie było u mnie postanowień noworocznych, to prosiłam o spokojny rok, gdyż ostatni obfitował w tyle emocji, że wrażenia mój organizm sam zaczął chudnąć. Ale prosić można, a co ma przyjść przyjdzie. I tak oto dostałam do redagowania lokalną gazetę i to w dodatku z fajnym, zgranym zespołem. W dodatku jeszcze w tym roku czeka mnie znowu wyjazd zagraniczny, tym razem kierunek Odessa. I kilka wyzwań przy korekcie tekstów. Jest tyle wszystkiego, że nawet spać nie mogę. I niestety zaniedbałam baaardzo bloga. Ale że już ogarniam, część przynajmniej, notki będą się pojawiać w miarę regularnie. Bo czas na czytanie znalazłam, ale czasu na kolejne wpisy - zabrakło. Może i trochę weny zabrakło. Ale zaczynamy od kajeciku, jutro recenzja i lecimy dalej!\nMam nadzieję że u Was równie ciekawie i może się pochwalicie jak upłynął pierwszy miesiąc nowego roku!\nLudzie przychodzą, ludzie odchodzą. Wiemy o tym, ale za każdym razem, gdy to się zdarza, jesteśmy zaskoczeni. To jedyna rzecz naszej egzystencji, której możemy być pewni, ale często łamie nam serce.\nNie żałuj, nigdy nie żałuj, że mogłeś coś zrobić w życiu, a tego nie zrobiłeś. Nie zrobiłeś, bo nie mogłeś...\nNiektórzy pojawiają się znienacka. Mieszają, mącą w naszych sercach, a potem znikają bez pożegnań. Żadne czary, tylko nasza naiwność pozwala byle komu się oswoić.\nDominika Br 6 lutego 2015 11:21\nBardzo lubię takie posty z cytatami :) Zawsze znajduję w nich jakąś myśl dla siebie i nie inaczej jest tym razem :)\nBasia Pelc 6 lutego 2015 13:09\nBardzo ciekawe i różnorodne te cytaty.\nnieidentyczna 6 lutego 2015 17:39\nCytat z Lema bardzo mądry, życiowy.


Polska jest piękna! Pomysł na weekend # 6 – Pieniny – Cezarkos – blog o podróżach górskich i rowerowych\nPieniny to niewielkie pasmo górskie w polskich i słowackich Karpatach. Nie są to wysokie ani spektakularne góry, ich najwyższe szczyty to Wysokie Skałki (1050 m n.p.m) oraz pięknie uformowane Trzy Korony o wysokości 982 m n.p.m. Wzniesienia te mają podobno bardzo skomplikowaną historię geologiczną, nad którą głowią się geologowie z całego świata. Niemniej, wizyta w tym regionie przysporzy wielu wrażeń miłośnikom wędrówek górskich, spragnionych łagodnych góry, pięknych krajobrazów przy dobrej infrastrukturze turystycznej. Całe Pieniny bez problemu można obejść w dwa – trzy popołudnia, nadają się one też do jeżdżenia rowerem, koniecznie w kasku i z bardzo dobrymi hamulcami.\nW Pieniny przyciągają polskich turystów kilka atrakcji: spływ Dunajcem na flisackich tratwach oraz źródlana woda ze Szczawnicy. W okolicy znajdują się także ruiny gotyckiego zamku z XIV wieku w Czorsztynie i gotycko-renesansowy zamek w Niedzicy położone nad zbiornikiem Czorsztyńskim. Niemniej, wędrówki przez te góry potrafią zaspokoić potrzeby estetyczne wielu miłośnikom pięknych górskich krajobrazów. O wartości tutejszej przyrody świadczy fakt występowania połowy znanych w Polsce gatunków zwierząt (13–15 tys. gatunków). Co znaczy, że podczas górskiego spaceru natknąć się można na salamandrę plamistą, żmiję zygzakowatą a nawet wilka i niedźwiedzia (wikipedia). Pieniny są także siedliskiem wielu ptaków drapieżnych – świadczy o tym chociaż nazwa najpiękniejszego szczytu gór – Sokolicy. W sezonie letnim główne ośrodki turystyczne gór – Krościenko, Szczawnica pełne są wąsatych Januszy w kubotach, kwatery mają pełne obłożenie, zaś ulicę tętnią od turystycznego łajna czyli budek z kebabami, goframi i pamiątkami. Na szczęście 45 minut w górę od początków szlaków górskich ilość ludzi drastycznie się zmniejsza i zaczyna się to, co tygryski lubią najbardziej: czysta przyroda, piękne krajobrazy i spokój. Zobaczcie sami.\nLink do trasy szlaku w serwisie mapa turystyczna.\nTrzy Korony widziane z Czerwonego Klasztoru\nsprawdzam czy jeszcze mam głowę (nie ma lipy, trzeba sztejki wpier#!@$ć)\nw oddali majestatyczne Tatry\nZachód słońca nad Tatrami\nsłowacka wioska Bednare\npo słowackiej stronie jest okazja by kupić dobre czekoladki\n← „Ambasador Najbliższej Okolicy # 2 – Rowerem nad Okuninkę na grilla”\nUmysł jest jak spadochron →\n5 uwag do wpisu “Polska jest piękna! Pomysł na weekend # 6 – Pieniny”\n11 czerwca 2016 o 11:49\nPiękne zdjęcia pięknego kraju.\n18 Maj 2017 o 11:26\nJestem pod wrażeniem, zdjęcia są cudowne 🙂\n17 sierpnia 2017 o 10:48\nWspaniała sceneria Polski! Świeże, tak wzruszające.\nElena Calvar pisze:\n7 września 2017 o 19:28


Jest to bowiem najcieplejszy okres w roku, sam środek sezonu burzowego, który zwykle trwa od maja do października.\nDobrze rozwinięta komórka burzowa stanowi zagrożenie nie tylko z powodu intensywnych opadów deszczu, ale również silnych porywów wiatrów, które w szczególnych sytuacjach potrafią osiągnąć siłę huraganu, oraz wyładowań atmosferycznych.\nTak pięknie wyglądające na niebie błyskawice potrafią być jednocześnie śmiertelnie niebezpieczne.\nCzęsto są powodem lokalnych pożarów, strat w drzewostanie oraz w inwentarzu żywym.\nJak widać każde zjawisko towarzyszące burzy stwarza zagrożenie dla zdrowia lub życia. Z tego względu, dla własnego bezpieczeństwa, powinniśmy szukać schronienia przed każdą burzą.\nJeśli to możliwe nie powinniśmy zostawać na zewnątrz, zwłaszcza na wzniesieniach lub na nieosłoniętym terenie w bezpośredniej bliskości wysokich punktów - drzew, słupów itp. Również rozkładanie parasola w czasie burzy to zły pomysł - znacznie bezpieczniej będzie jednak zmoknąć, niż narażać się na uderzenie pioruna. Bezpieczne jest pozostanie w samochodach lub innych pojazdach - jeśli okna w nich są zamknięte, to samochód stanowi wtedy tzw. klatkę Farradaya, w której nie ma pola elektrycznego.\nO skali zagrożenia na akwenach wodnych niech świadczy fakt, że informacja o każdej burzy jest zawsze bezwzględnie przesyłana do kapitanatów portów, niezależnie od natężenia zjawiska.\nJeśli mamy możliwość bezpiecznego obserwowania burzy z oddali (najlepiej z wzniesienia) możemy ujrzeć „efekty wizualne” jej towarzyszące, które trudno jest zaobserwować bezpośrednio z miejsca jej występowania.\nBurze niewątpliwie są fascynującym zjawiskiem, zarówno pod względem walorów wizualnych, jak i mechanizmu ich powstawania. Nie można jednak lekceważyć ich siły - nawet z początku niepozorna burza, w miarę upływu czasu może stać się bardzo groźna.\nDla własnego bezpieczeństwa należy założyć, że każda burza jest niebezpieczna, i podczas jej występowania podjąć określone zachowania.


Kampania fabularna: Dostępne nowe misje | Armored Warfare - Official Website\nDo Epizodu 1. Kampanii fabularnej właśnie dodaliśmy nowy zestaw misji oraz zapewniliśmy dodatkowy sposób dołączenia do Kampanii fabularnej. Następujący gracze mogą brać udział w Epizodzie 1.:\nKwalifikujący się gracze (kliknij, aby otworzyć)\nNie ma Was na liście, ponieważ przegapiliście Rejestrację, Prolog lub Trening? Nic straconego. Teraz macie jeszcze jedną szansę, aby dołączyć do Kampanii fabularnej bez wcześniejszego ukończenia czegokolwiek. Oto, co musicie:\nMisja: Dodatkowe szkolenia\nUkończ tę misję, aby zakwalifikować się do Kampanii fabularnej\nPoza ukończeniem poniższych misji, musicie także rozegrać 42 standardowych bitew PvE (liczą się oba poziomy trudności, Specjalne operacje nie liczą się), używając dowolnego pojazdu z Kampanii fabularnej (T-80U, T-90, T-72B3, T-90A, T-90MS, BMPT-72 i BMPT Mod.2017). Cel musicie zrealizować do końca tego Epizodu (7 listopada 2021 r.).\nW Epizodzie 1. dostępne są już następujące misje:\nMisja: Ćwiczenia z ostrą amunicją\nMisja: Weekendowy wojownik\nMisje te należy wykonać pomiędzy 7 a 20 października 2021 roku (z uwzględnieniem obu dni), jeśli nie określono inaczej. Dwie kolejne misje będą dostępne później, a cały Epizod zakończy się 7 listopada; wtedy też otrzymacie odpowiednie nagrody.\nW czterech misjach z Epizodu 1. (z wyjątkiem Zaawansowanego szkolenia) obowiązują standardowe zasady z Kampanii fabularnej wraz ze wszystkimi ich konsekwencjami.\nPrzeliczcie dokładnie swoje zasoby i zdecydujcie, które misje chcecie ukończyć, a do których chcecie podejść. Niektóre są łatwe, inne niezbyt, a porażka może was sporo kosztować.\nAby przejść do Epizodu 2. oraz otrzymać nagrodę specjalną za Epizod 1. (którą jest skórka Black Mamba dla BMPT Mod.2017), musicie wykonać 3 z 6 misji w Epizodzie 1. (2 z nich pojawią się 25 października).\nJesteście na powyższej liście?\nW takim razie musicie ukończyć 3 z 6 misji w Epizodzie 1. – 4 są dostępne już teraz, a 2 kolejne pojawią się 25 października 2021. Uważnie przeczytajcie wszystkie wymagania misji, ponieważ niektóre są bardzo trudne. Niezrealizowanie wybranej trudnej misji ma poważne konsekwencje.\nNie ma Was na powyższej liście?\nW takim razie poza misjami z Epizodu 1. musicie także rozegrać 50 standardowych bitew PvE (liczą się oba poziomy trudności, Specjalne operacje nie liczą się), używając dowolnego pojazdu z Kampanii fabularnej (T-80U, T-90, T-72B3, T-90A, T-90MS, BMPT-72 i BMPT Mod.2017). Cel musicie zrealizować do końca tego Epizodu (7 listopada 2021 r.).\nWszystko, co warto wiedzieć na temat pierwszego epizodu Kampanii fabularnej


51. Specustawa – rachunek zysków i strat\n52. Pozytywna opinia dla obwodnicy Wąchocka\nTeraz, żeby szybko wydali jeszcze ZRID i można wbijać pierwszą łopatę. Wielki szacunek dla Urzędu, bo u nas w województwie pomorskim, to tylko potrafią opóźniać wydanie decyzji. ...\n54. ZRID dla odcinka S8 Syców-Kępno-Wieruszów-Walichnowy\nNareszcie coś drgnęło. Ostrzyć szpadle i do pracy. Obawiam sie jednak że od Zrid do zakończenia budowy znowu minie dwa lub trzy a może więcej lat. ...\n55. Podpisana i skierowana do TK\n56. Zmiany w specustawie drogowej już pewne\n... zabiera około 4 miesięcy. Podobnie np. jest z wycinką drzew, czy naprawdę zgodę na wycinkę zwykłej akacji na pomniejszej drodze musi wydawać Regionalny Dyrektor OŚ. Jeżeli nie robię projektu na ZRID a ...\n57. Meandry specustawy\n... i dróg poprzecznych których inwestycja nie obejmuje albo inne kwiatki. Czy w drodze ZRID mogę przejąć działki na których nie są planowane żadne roboty? To jak mam regulować pas na skrzyżowaniu z drogą gminn ...\n58. Meandry specustawy


Powiesić mułłę | Niepoprawni.pl\nCi żołnierze zginęli w ramach regularnych działań wojennych w kraju okupowanym przez międzynarodowe siły. Zazwyczaj żołnierze pochodzący z różnych państw wysyłani do Afganistanu giną w wyniku akcji bojowych przeprowadzanych w tamtym rejonie. Jednak nasi żołnierze zginęli w innych okolicznościach, bowiem udawali się oni w celu skontrolowania postępu prac przy MAUZOLEUM. Nie wiem czyim grobem jest to mauzoleum, ale wiem, że cały projekt został ufundowany przez Polaków, a można się jeszcze dowiedzieć, że nie jest to projekt jedyny finansowany przez Polskę.\nZupełnie nieźle to brzmi, na tle sytuacji ekonomicznej polskich rodzin, gdzie wiele z nich o karpiu na Wigilię, to sobie może jedynie pomarzyć.\nTusk lubi widać egzotykę, sam jednak woli odwiedzić mauzolea w Machu Picchu, bądź też Dolomity, stroniąc od afgańskiej pustyni, no i na minę jest trudniej wjechać.\nNie mogę pojąć zasadności poruszania się w strefie wojny, w takim celu jak inspekcja jakiegoś mauzoleum. Tusk, Komorowski, a także Buzek zdążyli już przekazać rodzinom kondolencje stosując standardowe formułki o bohaterstwie, braterstwie i rodzinach poległych.\nWydarzenie smutne i tragiczne zwłaszcza dla owych rodzin i zapewne wielu z nas będzie współczuć bliskim, tym bardziej, że do tragedii doszło tuż przed Wigilią Bożego Narodzenia. Z kondolencjami wystąpią zapewne wszystkie środowiska bez wyjątku i kondolencje stosowane do rodzin ofiar, nie będą się wiele od siebie różnić, ale pewien idiota, który niegdyś podczas przesłuchania przez oficera SB, "sprzedał" mu swojego rodzonego brata, a także własną narzeczoną, jest trochę innego zdania i mówi, że:\n"Jak trupy w Smoleńsku były dobre dla paru ludzi, tak i trupy w Afganistanie przydadzą się im, aby dobrać się do władzy."\nNie wiem do kogo kieruje ów pan swoje słowa, ale warto zauważyć z jaką nonszalancją wypowiada się o ofiarach zarówno tych spod Smoleńska, jak również o piątce żołnierzy. Dla idioty to tylko statystyka mogąca zagrozić jego władzy. Ten pospolity konfident zapytany o to kiedy polskie wojska zostaną wycofane z Afganistanu, jednoznacznie odpowiada, że:\n"Aż Mułła Omar zadynda na jakiejś latarni"\nNie mówi nam przy tym kim dla Afgańczyków jest Mułła Omar. Wystarczy, że nasz bohater powiesi go za jego islamskie jaja. Ciekawi mnie, czy ten zwolennik wieszania ludzi, zagłosuje za karą śmierci, jeśli podda się tą kwestię w sejmie pod głosowanie.\nDodam jeszcze, że Mułła Omar stał w latach 1996-2001 na czele swojego państwa jako szef Rady Najwyższej oficjalnie uznanej przez Pakistan, Arabię Saudyjską i Zjednoczone Emiraty Arabskie. Czy po tym jak się okaże, że po upadku komuny w Polsce, jakiś powołany do tego organ skaże za zdradę ojczyzny na śmierć ekipę, która doprowadziła do utraty przez Polskę suwerenności, to nasz zwolennik wieszania Talibów, również poprze wyrok? Najśmieszniejsze jest to, że taki idiota wyrażając się publicznie w podobny sposób, naraża Polskę i polskich obywateli na duże niebezpieczeństwo. Takie słowa prowokują bojowników islamskich do działań przeciwko rodakom autorów podobnych tekstów. Ale co tam, premier skazał na śmierć ś.p. Piotra Stańczaka, to czemu temu panu nie można narazić życia Polaków.\nObym się mylił, co do ewentualnej odpowiedzi Talibów.\nWyrażam wielkie ubolewanie z powodu śmierci piątki naszych rodaków, a im rodzinom składam wyrazy szczerego współczucia.\nWybierz ocenęGive Powiesić mułłę 1/5Give Powiesić mułłę 2/5Give Powiesić mułłę 3/5Give Powiesić mułłę 4/5Give Powiesić mułłę 5/5\nMoze wreszcie prokuratura\n21 Grudnia, 2011 - 17:41\nMoze wreszcie prokuratura zainteresuje się tym śmieciem Niesiolowskim. Nie pierwszy raz podzega do zabójstwa.\n21 Grudnia, 2011 - 20:54\nPięknie wypunktowałeś tego arcyłotra , konfidenta i buraka w jednej osobie ..\npełna 10 !\nDołączam się do kondolencji dla ofiar tej bezsensownej wojny..\n21 Grudnia, 2011 - 21:12\nŻycia to naszym żołnierzom nie wróci.\nUważam, że tym szaleńcem powinien się zająć sam Tusk, albo dobry psychiatra.\n21 Grudnia, 2011 - 23:13\nBadania psychiatryczne i osobowościowe powinny obowiązywać przed wyborami i mianowaniem na stanowiska istotne dla państwa.\nBadania psychiatryczne i osobowościowe\n22 Grudnia, 2011 - 00:15\n[quote=Jadwiga Chmielowska]Badania psychiatryczne i osobowościowe powinny obowiązywać przed wyborami i mianowaniem na stanowiska istotne dla państwa. [/quote]\nW rzeczy samej , Pani Jadwigo to powinien być niejako podstawowy test sprawdzający przydatność danej jednostki do pełnienia tej niezwykle odpowiedzialnej służby ..\nWielu zapomina że polityka to służba dla dobra wspólnego , traktując ewentualny wybór jako trampolinę do świata biznesu..\nŚmiem twierdzić że po to ustalono tzw. demokrację jako obowiązujący i powszechny standard sprawowania władzy by w najlepszy dla siebie sposób móc kontrolować i manipulować nie tylko masami ale i mieć też pod bezpośrednią kontrolą wszelkie procesy gospodarcze włącznie z przepływem kapitałów. PO to stworzono takie narzędzia jak wszelkiego rodzaju koncesje bądź innego rodzaju zezwolenia.\nWszystko po to by zachować kontrolę nad całością procesów gospodarczych. Mając do dyspozycji wiadomego pochodzenia "służby" panuje się właściwie nad wszystkimi i wszystkim co dzieje się na całym obszarze danego państwa.\nWypisz wymaluj Polska 2011 - 12 ...\nMoherowy, dobry tekst. Ale wytlumacz prosze jedno:\n21 Grudnia, 2011 - 23:31\nO Niesiolowskiego juz od dawna sie pytaja najlepsi psychiatrzy, ale piszesz tez ze moze sie do niego dobrac sam Tusk. Ale jak? Przeciez on zawsze bronil swoich ministrow np (Grabarczyk, Kopacz, Sikorski, Klich, itd., itd.). Tu tez tak bedzie, w razie czego obroni tez dzielnego POsla Niesiola..\n22 Grudnia, 2011 - 00:28\nZapewne masz rację, w tym co piszesz.\nMi chodzi o to, że jeżeli Tusk posiada w sobie choć namiastkę człowieczeństwa, to po tym jak głosił swoje rzewne przemowy skierowane do rodzin żołnierzy, którzy zginęli, zdając sobie sprawę, że szaleniec swoją gadką naraża na śmierć innych, zamknie mu mordę.\nNie wiem w jaki sposób.\nMoże sam powinien zgłosić do prokuratury zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez tego psychopatę, a tej zlecić wykonanie zadania, tak jak nakazuje prawo w takich przypadkach, a nie poprawność POlityczna?\nPo Smoleńsku trudno jest w cokolwiek wierzyć, ale nadzieję trzeba mieć.\nA nuż sumienie się w nim odezwie.\n22 Grudnia, 2011 - 16:27\nNiesiołowskiego. Niech ten śmieć zadynda na Piotrkowskiej.\nNiesiołowski na latarnie\n24 Grudnia, 2011 - 01:21


co kręci anulę: "Podrasowywacze" z mazideł\nOstatnimi nabytkami są drobiazgi z mazideł właśnie:\n- olejki eteryczne: rozmarynowy i cedrowy\nEkstensyna (roślinny kolagen), zgodnie z informacją na mazidłach, jest świetnym, naturalnym humektantem o dużym powinowactwie do struktur skóry i włosów, tworzącym na ich powierzchni trwały film ochronny utrzymujący zwiększony poziom wilgotności. Zwiększa syntezę kolagenu w skórze poprawiając tym samym jej strukturę, elastyczność i napięcie, czyni ją miękką i jedwabiście gładką oraz chroni przed wpływami czynników atmosferycznych. Produkt jest doskonałą roślinną alternatywną dla kolagenu zwierzęcego stosowanego w preparatach kosmetycznych o działaniu nawilżającym i przeciwzmarszczkowym (TU dokładny opis działania i zastosowania).\nUżywałam do twarzy (dodałam 3% do toniku), ale zepsuła mi cerę. Skóra twarzy zrobiła się nadwrażliwa, wyglądała jak przemarznięta, straciła na jednolitości kolorytu i ogólnie taka była nieciekawa i umartwiona. Odstawiłam ekstensynę i twarz wróciła do siebie.\nDodałam też trochę do sprayu do włosów, ale ponieważ sprayu używam również do grzywki to niestety obsypało mi czoło przy linii włosów.\nTak więc obraziłam się na ekstensynę i rozstaję się z tym cudem raz na zawsze. Przyznam, że bez żalu...\nOlejkami eterycznymi, cedrowym i rozmarynowym, wzbogacam szampony celem opóźnienia przetłuszczania się włosów.\nNie to, żebym miała problem z przetłuszczaniem się włosów nie wiadomo jaki. Odkąd pamiętam myłam włosy co dwa dni i odkąd pamiętam zawsze marzyło mi się robić to rzadziej :). To jeden z tych wiecznych, egzystencjalnych celów, na dążeniu do których upływa nam życie...\nRzecz jasna nie jest to dla mnie żaden priorytet, no ale cele w życiu trzeba mieć – i to nie tylko te śmiertelnie poważne ;).\nNajbardziej dokuczliwe w tym codwudniowym rytuale jest fakt, że aby pokazywać się reszcie ludzkości następnego dnia po umyciu włosów muszę zrobić to rano – włosy umyte pierwszego dnia rano na dzień drugi, do późniejszych godzin popołudniowych, wyglądają zazwyczaj w granicach tolerancji. Niestety w przypadku umycia ich wieczorem jedynie kolejny dzień jest ok. Myjąc włosy wieczorem musiałabym robić to codziennie… a tego nie chcę. Bo nie. I już.\nPoranne mycie włosów wiąże się z koniecznością wstawania o godzinie 5 rano. Niby jest to tylko 20 minut wcześniej niż w dni bezszamponowe, ale 20 minut rano to strasznie dużo czasu! Nie jest to pora do wstawania dla normalnego człowieka i nigdy się do tego nie przyzwyczaję, pomimo że praktykuję to już od kilkunastu lat. Nie jest prawdą, że można się do takiego trybu życia przyzwyczaić. Nie można! Wciąż i codziennie boli tak samo….\nDodanie olejku cedrowego do szamponu (3 krople na 30-40 ml) powoduje, że włosy w trakcie mycia wydają się suche... i sztywne. Dziwne wrażenie, mam nadzieję, że w dłuższej perspektywie czasu nie będzie to oznaczało wysuszania włosów. Zapach leśny, iglasty, przyjemny i dość delikatny. Bałam się, że będzie przypominał sosnowy odświeżacz do toalet :), ale nic takiego nie ma miejsca. Dodanie olejku cedrowego usztywnia moje włosy i je rozprostowuje. To znaczy powoduje, że są bardziej proste niż zwykle, bo jak wiecie zbyt dużo fal do rozprostowania nie posiadam :). Raczej nie podoba mi się ten efekt, ponieważ nie idzie za nim zwiększenie objętości włosów, są lekko oklapnięte i wyglądają jakoś tak niewesoło.\nPierwsze wrażenia niezbyt zachęcające, nie wiem czy zdecyduję się na jego dalsze stosowanie.\nOlejek rozmarynowy jak pachnie każdy wie :). Dodanie go do szamponu nie powoduje uczucia zwiększonej suchości włosów. Czuję silniejsze niż zwykle odświeżenie skóry głowy. Nie pogarsza wyglądu włosów, nie przyklapuje ich. Włosy ładnie błyszczą, są miękkie, nie mam problemu z układaniem. Zapach zostaje na włosach, przy poruszaniu się czuję lekką i przyjemną dla nosa nutkę rozmarynową :). Przyznam, że zapach rozmarynu odpowiada mi bardziej niz olejku cedrowego.\nCzasami dodaje też 2-3 kropelki do maski włosowej.\nPrzy tym olejku zostanę chyba na dłużej.\nNa dzień dzisiejszy nie doczekałam się jeszcze skutków stosowania olejków w odniesieniu do przedłużenia świeżości włosów, ale wiadomo, że proces zmniejszenia wydzielania sebum przez skórę głowy wymaga cierpliwości. Ponieważ więc na efekty trzeba będzie trochę poczekać to napiszę o nich za jakiś czas.\nA Wy trzymajcie kciuki za powodzenie misji :).\nDry flo kupiłam, bo miałam dosyć zachwytów moich wizażowo - wątkowych koleżanek nad jego skutecznością w kwestii matowienia cery :). No tak kusicielki jedne zachwalały, że przebrała się czara zazdrości i musiałam nabyć!\nDo tej pory w roli pudru matującego stosowałam puder jedwabny hauschki. Cera świeci mi się po paru godzinach w strefie T (drażni mnie to!), więc co szkodzi spróbować tego cuda? Ano nie dość, że nic nie szkodzi to i niewiele kosztuje, bo ogromne, 100g opakowanie dry flo, to wydatek niecałych 14 zł. Proszku jest dużo, wzięłyśmy z koleżanką na pół.\nSamo dry flo stosowane jako puder wykończeniowy mnie nie przekonało. Efekt był zbyt mączny, za toporny, nie wyglądałam dobrze. Cera była zgaszona, smętna. Mieszam zatem dry flo z pudrem hauschki, dodając dry flo najwyżej połowę, często ok 1/3. Przy takich proporcjach efekt wizualny mi odpowiada, mat jest konkretny, ale nie tępy. Czas matowienia twarzy z pewnością byłby dłuższy przy stosowaniu dry flo saute, ale i tak cera świeci mi się później - na moje oko o jakieś 1,5 - 2 godziny. Zauważyłam też, że podkład mineralny odrobinkę zyskuje na trwałości, a poprawka w ciągu dnia może często ograniczać się do odciśnięcia facjaty w chusteczkę, bez konieczności dodatkowego przypudrowania noska (wystarcza delikatne zdjęcie nadmiaru sebum).\nProdukt nie powinien wysuszać, bo po pierwsze primo nie używam go w roli primera, a po drugie primo nakładam go jako dodatek do pudru wykończeniowego a nie samodzielnie. Ale oczywiście będę obserwować jego, dość dobrze znane, zapędy w kierunku wysuszania cery.\nJeśli macie problem z przetłuszczaniem się cery i jej świeceniem w ciągu dnia pokuście się o zakup dry flo - jeśli Wam nie będzie odpowidać nie stracicie wiele, najwyżej 14 zł :). Uważajcie tylko na wysuszanie cery i reagujcie na pierwsze oznaki takiego działania produktu. Bardziej niż stosowanie solo polecam tuningowaniu pudru, ale wiele osób używa dry flo samodzielnie i są zadowolone.\nAnonimowy 11 lutego 2014 12:07\nMuszę wreszcie zakupić sobie jakieś półprodukty. Ale sama nie wiem od czego zacząć;)\nanula 11 lutego 2014 14:43\nA do czego chcesz ich używać?\nAnonimowy 11 lutego 2014 19:33\nMyślałam żeby zacząć od włosów:)\nanula 11 lutego 2014 19:45\nTylko uważaj - to wciąga... :)\nAnonimowy 12 lutego 2014 18:29\nJa już od 2 lat próbuję wykończyć puder bambusowy z BU i już go mam naprawdę dosyć. Teraz zamówiłam sobie puder z Amilie i jest świetny. Moja cera jest dwa razy dłużej zmatowiona (albo i lepiej) niż w przypadku bambusa.\nanula 12 lutego 2014 18:56\nMi bambus nie pasował, też nie widziałam efektu matowienia i bardzo wysuszająco na mnie działał. Oddałam :)


Ankietyzacja - Katalog Działań - RZGW Warszawa\nW związku z trwającymi pracami nad Planami przeciwdziałania skutkom suszy w regionach wodnych RZGW w Warszawie a także w celu doprecyzowania działań wskazanych w Katalogu Działań została opracowana ankieta skierowana do gmin. Wyniki ankiety pomogą lepiej rozpoznać skutki suszy jakie dotykają obszary poszczególnych gmin i dobrać działania, które umożliwią ich ograniczenie.\nW związku z powyższym prosimy urzędy gmin o zapoznanie się z treścią Katalogu działań, a także działań przypisanych do danej gminy oraz o wypełnienie znajdującej się poniżej ankiety i przesłanie jej do 30 czerwca 2015 r:\ndrogą mailową na adres susza@warszawa.rzgw.gov.pl\nlistem na adres: RZGW w Warszawie, ul. Zarzecze 13B, 03-194 Warszawa\nDziałania przewidziane do realizacji w Państwa gminie wskazane zostały w Załączniku nr 1 do pisma ZKP-400/116/15/... (od 1 do 927) z dnia 2 czerwca 2015 r.\nPytania prosimy kierować do Zespołu Planowania Gospodarowania Wodami (telefon: 22 58 70 309, e-mail: susza@warszawa.rzgw.gov.pl).\nAnkieta dotycząca procesu zarządzania ryzykiem suszy w regionach wodnych Środkowej Wisły, Łyny i Węgorapy, Niemna, Świeżej oraz Jarft.


Ryczący samochód jest piękniejszy niż Nike z Samotraki | Portal Rynek i Sztuka\nRyczący samochód piękniejszy, niż Nike z Samotraki – czyli o sztuce XX wieku\nArtyści początku XX wieku masowo pisali manifesty świetnie rozumiejąc, że nowa sztuka wymaga nie tylko objaśnienia, ale też propagandy. Silę manifestu jako pierwsi wykorzystali włoscy futuryści, którzy hołdowali hasłu słowa na wolności.\nFuturyzm opanował niemalże każdą dziedzinę życia. Twórca – Tommaso Marinetti, włoski poeta – opublikował, na łamach paryskiej gazety La Figaro, głośny Manifest futurystyczny. Sztuka futurystów ta była wojownicza, agresywna, tworzyła hasła nawołujące do spalenia bibliotek i muzeów czy głoszące, że ryczący samochód jest piękniejszy niż Nike z Samotraki, propagowała ogólny chaos, kult postępu i burzycielskiej mocy tłumu. Ciekawe jest to, że Tommaso Marinetti związany był przyjaźnią z włoskim dyktatorem – Mussolinim. Mnogość szybko rodzących się kierunków, spowodowana była zmianami politycznymi i społecznymi tamtych czasów. Wybuch I Wojny Światowej spowodował, że w neutralnej Szwajcarii uformowała się grupa twórców o wdzięcznej, lecz niewiele znaczącej nazwie dada (bądź dadaizm), która była jakby prototypem oderwanej o rzeczywistości twórczości surrealistów. Niemały wpływ na artystyczne działania artystów miała psychoanaliza Freuda – dała ona bowiem impuls do rozwoju powieści psychologicznej, dramatu awangardowego i tych kierunków w sztuce, które nobilitowały czystą, nie skażoną zepsutym światem wyobraźnię dziecięcą.\nCARLO CARRA, CZERWONY JEŹDZIEC, 1913, źródło:artnet.com\nW roku 1924 Andre Breton ogłosił pierwszy manifest surrealizmu. W publikowanych artykułach wykładał zasady nowego kierunku, również w odniesieniu do malarstwa. Według Bretona nie powinno ono naśladować potocznej rzeczywistości, ale dzięki zaskakującym skojarzeniom przedmiotów i sytuacji docierać do ukrytych pokładów naszej osobowości. Od 1910 roku powoli rozwija się abstrakcja, następnie konstruktywizm i w Nowym Jorku ( mówiąc bardzo ogólnie) niezwykle komercyjna i populistyczna sztuka – pop art, odważny action- paiting oraz geometryzujący op-art. Malarstwo dochodzi do magicznej granicy pozbycia się form przedstawiających. Króluje plama barwna, kreska oraz wyobraźnia. Artyści tworzą coraz to nowsze formy wyrazu, nie zawsze jednak zrozumiane są przez odbiorców. Sztuka ziemni (ang. land art), happening, performance – sztuka powoli zaczyna wkradać się w każdy aspekt życia człowieka. Skupiłam się na malarstwie, by ukazać w jaki sposób nowe kierunki oddziałały na inne formy wyrazu sztuki. Architektura doszła do funkcjonalnych form, natomiast rzeźba – tak, jak malarstwo – powolnie, acz owocnie przechodziła zgodną z ówczesnymi trendami transformację.\nNiesprzedany podczas aukcji w Sotheby’s obraz Salvadora Dali „Oasis”; Źródło: Dom Aukcyjny Sotheby’s\nKubizm otworzył wrota do geometryzowania bryły, ukazania jej w trzech wymiarach i niezwykle skomplikowanych kształtach – np. Lipchitz. Futuryzm wykorzystał dorobek kubizmu – i tak znakomity malarz Boccionni stworzył też nową formę rzeźby – niezwykle nowoczesnej i dynamicznej. Bardzo interesująca postacią jest Alberto Giacometti, artysta tworzący w duchu surrealizmu, ale też filozofii egzystencjalnej. Prekursorem XX-wiecznego egzystencjalizmu był duński myśliciel chrześcijański, żyjący w XIX wieku – Soren Kierkegaard. Twierdził, że czysta spekulacja zabija myśl, która powinna zmierzyć się z konkretnymi problemami ludzkiego życia. Według tego myśliciela, człowiek w każdej chwili swego istnienia jest czymś, czym nie chciałby być – przede wszystkim istotą śmiertelną. Najważniejszym zadaniem człowieka, które nadaje sens jego życiu, jest ucieczka od niewoli. Człowiek opiera się śmierci, myśląc i działając, to znaczy dopełniając swój byt twórczą potencją. I tak doktrynę nowoczesnego egzystencjalizmu stworzył filozof francuski – Jean Paul Sartre. W głośnej rozprawie Byt i nicość tłumaczył on, że rośliny i zwierzęta istnieją, a potem przestają istnieć, człowiek natomiast egzystuje – to znaczy żyje ze świadomością śmierci. Od narodzin – kiedy wyłonił się z nicości, aż po śmierć- kiedy do tej nicości powraca człowiek pozostaje sam, obcy naturze i innym ludziom, z którymi nie umie się porozumieć. To właśnie samotność jest głównym źródłem jego lęków. I tak Giacometti wypracował niezwykle oryginalny styl, dla którego charakterystyczne są wydłużone sylwetki, jakby wychudzonych ludzi, o chropowatej powierzchni. Wszystko to przywodzi na myśl ból, kruchość egzystencji człowieka. Sukcesywnie w świecie rzeźbiarskim zaczęli pojawiać się także twórcy, którzy w odważny sposób wprowadzali szereg innowacji.\nAlberto Giacometti, Idący człowiek I\nChyba najbardziej znanym rzeźbiarzem doby XX wieku jest Henry Moore, którego rzeźby od samego początku były ściśle związane z naturą. Podobnie jak Rodin, uważał, iż wszystkie możliwe formy zawarte są w pejzażu. Że natura jest dla rzeźbiarza niewyczerpalnym źródłem form, w zasadzie dla każdego twórcy, bez względu na to, czy uprawia sztukę figuratywną czy abstrakcyjną. Moore dość szybko uświadomił sobie, że starogrecki i renesansowy ideał piękna, któremu hołdowała sztuka akademicka, nie może już być celem rzeźby, a w każdym razie nie jego. Bardzo szybko wyciągnął dla swojej twórczości wnioski z obserwacji, jakie poczynił w czasie studiów w oddziale etnograficznym i już w 1922 r. można zauważyć w jego rzeźbach wpływy sztuki afrykańskiej, a w późniejszych latach także prekolumbijskiej. Prymitywizm wynikał nie ze ślepego naśladownictwa, lecz z podobnych poszukiwań formalnych. Tworząc w kamieniu, Moore pragnął swoim rzeźbom nadać podobną formę, jaką kamieniom nadaje natura. Z początkiem lat trzydziestych wiele rzeźb Moore’a upodabnia się do kamieni obtoczonych i wypolerowanych przez wodę. Czasem aluzje przedmiotowe, mimo bardzo daleko posuniętych uproszczeń, są jeszcze dość czytelne, jak choćby w Kompozycji z 1933 r. przedstawiającej kobieca postać.\nHenry Moore, Reclining Figure, 1951 źródło: Henry Moore Foundation\nPodobnie Constantin Brancusi – inny wielki – będący jednym z twórców rzeźby abstrakcyjnej należącym do okresu, gdy sztuka światowa, a szczególnie rzeźba znajdowała się na rozdrożu. Nie należy on do kategorii artystów, którzy tak, jak futuryści niweczą wszystko i negują przeszłość, lecz w wielu przypadkach zdaje się wręcz powracać do wartości z przeszłości, odrzucanych w okresie głębokiego kryzysu rzeźbiarstwa. Będąc twórcą współczesnym, ale spoglądającym z nostalgią ku klasyce i mając dostęp do wielkiej klasycznej kultury, wielkimi garściami czerpał wprost z rodzimej sztuki ludowej. Dzięki temu, kreował sztukę doskonale autentyczną, odporną na arogancję, pogoń za modą, epigonizm, frenetyczny nihilizm i ubogi eksperymentalizm. Dzieła Brancusiego zdołały ożywić współczesną sztukę. W istocie wytycza on najprostszą i dzięki temu najkrótszą drogę. Idee, do których doszedł dzięki stylizacji i dzięki gigantycznemu odkrywczemu wysiłkowi – Ptak w przestrzeni, Kogut, Początek świata, Adam i Ewa – to idee, o których człowiek marzył od lat.\nStudio Constantina Brancusi, źródło:stay.com\nPerfekcja, harmonia i czystość sztuki oraz jej żywotność to stare ludzkie dążenia. Współczesna rzeźba, tak samo jak malarstwo, architektura i rzemiosło artystyczne, rozwijała się indywidualnie, według osobistych wyobrażeń, wizji twórcy, w otoczeniu teoretycznych rozważań poszczególnych –izmów.\nRzeźba – 10 najlepszych światowych wyników aukcyjnych 2012\nPodróż na wschód: gruzińska sztuka awangardowa


MAKAO home: Poranek w Kinokawiarni Stacja\nPoranek w Kinokawiarni Stacja\nWitam w kolejny zimowy weekend. Dziś u mnie dość leniwie, jutro za to będzie dużo gości, gotowania, tajskie przepisy i składniki już czekają... Dziś od rana mój starszy syn szalał z tatą i kolegami na fińskich saniach, natomiast ja z młodszym synkiem pojechaliśmy sobie do Kinokawiarni Stacja Falenica na bajeczkę Tajemnica Szyfru Marabuta. Ja tej bajki nie znałam, coś w stylu Porwania Baltazara Gąbki. Mojemu skarbowi bardzo się podobało, do tego zajadał blok czekoladowy, a ja piłam latte - baardzo miły poranek:) Zazwyczaj po seansie są różne ciekawe zajęcia dla maluszków, ale akurat dziś nie było.\nDla tych, którzy nie znają tego miejsca - bardzo polecam na odprężające wypady kinowe w zupełnie innym klimacie niż w centrum handlowym. Na stacji kolejowej w Falenicy, zaadaptowanej na kinokawiarnię, gdzie oglądając film, można sobie siedzieć przy stoliku, pić kawkę i zajadać ciasto lub w sali obok poczytać ciekawą książkę. Duży wybór pięknie ilustrowanych pozycji dla dzieci oraz z tematyki lokalnej, świdermajerowskiej historii i inne...\nAutor: MAKAO home o 4:16:00 PM


O nas - Karkosik - Ogłoszenia | Ogłoszenia Katowice - Darmowe - Drobne\nO nas - Karkosik\nInteresuje Cię jubiler, ale jest problem ze znalezieniem odpowiedniej oferty? W takiej sytuacji zostaje JUBILER KARKOSIK! Mowa o firmie, która ma za sobą wiele lat działań. Mimo tego, że możemy się pochwalić dużym doświadczeniem, nieustannie staramy się podnosić jakość oferty. Można powiedzieć, że jest to nasz przepis na zaufanie, popularność i duże uznanie.\nWięcej informacji naturalnie podaliśmy na swojej stronie. W razie jakichś pytań, zachęcamy do kontaktu, na pewno nikt nie zostanie bez pomocy.


Zrecenzowana: "Nieziemska" Cynthia Hand\nOryginalny tytuł: "Unearthly"\nSeria: "Nieziemska" część 1\n„Jeśli nauka uczy nas czegokolwiek, to tego, że porażki powinniśmy przyjmować tak samo jak sukcesy - ze skromną godnością i wdziękiem".”\nMoże na początek powiem, czego chciałam doświadczyć w lekturze „Nieziemskiej”. Oczekiwałam zwykłej młodzieżówki, niewywołującej głębszych przemyśleń. Ot, kolejna książeczka opowiadająca historię szarej i burej nastolatki. Ach, zapomniałabym, przez karty przewinąłby się jeszcze jakiś nadzwyczajny chłopak. I oto schemat jest kompletny, powstaje następne paranormal romance, jakich przecież pełno. Teraz przyszedł moment na postawienie odpowiedniego pytania. Jak wyglądały moje oczekiwania na tle rzeczywistości?\nClara niedawno dowiedziała się, że jest po części aniołem. Jak każdy anielita, ma na Ziemi zadanie do wykonania. Objawia się ono w sposób co najmniej dziwny, wizje przychodzą bez względu na wykonywaną aktualnie czynność. Nieważne, czy Clara akurat siedzi wygodnie na kanapie, czy może prowadzi samochód. Wizja przychodzi, a dziewczyna w tym czasie może zostawiś na karoserii piękny odcisk drzewa…O czym to ja… a, już wiem, zadanie. Na jawie i w snach dręczy ją wizja płonącego lasu i chłopaka stojącego pośród niego. Kiedy spotyka Christiana, chłopka z przepowiedni, wszystko zaczyna stawać się jasne i przejrzyste… Ale nie do końca. Bo jest jeszcze jeden chłopak, Tucker, poruszający mniej anielską stronę jej natury… Tutaj następuje typowa gadka-szmatka, o wyborach czekających Clarę, ale pozwólcie, że pominę ten jakże łzawy fragment fabuły.\nNie mam zarzutów, co do kreacji bohaterów, ale zawsze mogło być lepiej. Clara mogła otrzymać kilka cech niezbyt anielskich, ale może miało tak być. Dziewczyna irytowała mnie tą swoją idealnością, tym że potrafi wszystko. Jako anielitka jest nie tylko szybsza, zwinniejsza i zdolniejsza od innych. Praktycznie każde wyzwanie staje się gratką. Władać wszystkimi językami świata? – czemu nie? Skoczyć z urwiska? – jakieś przeciwwskazania? A może porozmawiać z niedźwiedzicą – nie ma sprawy! Jedynym faktem stojącym w obronie Clary jest to, iż ona sama nie akceptuje tego. Wolałaby jak wszyscy śmiertelnicy zdobywać swój sukces pracą. Dzięki temu zyskuje ona nieco w moich oczach.\nBardzo ciekawym zabiegiem zastosowanym przez panią Cyntię Hand było zamienienie głównych bohaterów miejscami. Przyzwyczaiłam się już do tego, że to zawsze chłopak jest istotą nieludzką i to on ma ratować jakże bezbronną pannę z opresji. Tutaj autorka postawiła na własną inwencję twórczą, czego efektem jest dziewczyna-anielitka i zwykły chłopak. Tym razem role się odwracają i całą akcję ocalenia mamy okazję oglądać z punktu widzenia wybawcy, czyli w tym wypadku Clary. Uważam to za dosyć interesujące, zawsze zastanawiałam się, jak taka akcja wygląda, gdy to my znamy wszystkie sekrety tajemniczych postaci, tutaj akurat aniołów. Za to mały plusik wędruje ode mnie w stronę końcowej oceny.\nObok dosyć oryginalnej cechy, pojawia się niestety minus. Po pierwszej wzmiance o występowaniu w powieści upadłych aniołów (znanych tutaj jako Czarne Skrzydła) zaczęłam się nastawiać na pojawienie się małego wątku kryminalnego, czegoś próbującego powstrzymać szlachetne zadanie Clary. Ku mojemu zaskoczeniu były dosłownie trzy strony opisujące potyczki Tych Dobrych z Tymi Złymi. Tutaj się bardzo zawiodłam, liczyłam więcej na dreszczyku. Dostrzegam w tym aspekcie jakiś potencjał, jednak nienależycie wykorzystany. Na razie mogę mieć jedynie nadzieję, że autorka rozwinie to w kolejnych częściach.\nNarracja jest pierwszoosobowa, z punktu widzenia Clary. Zwykle rażą mnie wynurzenia głównej bohaterki, jak to ona nie potrafi żyć bez swojego ukochanego u boku. Na szczęście, tutaj tego typu wywody są ograniczone są do minimum, za co jestem bardzo wdzięczna. Nie wiem czy zniosłabym takowe w wykonaniu dorastającej anielitki\nAkcja początkowo nie wciągnęła mnie, miałam problem żeby wczuć się w opisywane wydarzenia. Na szczęście później książka zainteresowała mnie, jednak nie mogę powiedzieć, że nie można się oderwać. Nie było powodów, dla których nie miałabym odłożyć „Nieziemskiej” na jakiś czas i zająć się czymś innym. Oczywiście, nie da się ukryć, że akcja pod koniec wyjątkowo przyspiesza, różnica pomiędzy poszczególnymi partiami (np. początek i zakończenie) była zauważalna. Myślę, że autorce w dużej mierze udało się wszystko rozłożyć po równo.\nNa zakończenie chciałabym powiedzieć, że powieść Cynthii Hand czytało mi się dosyć przyjemnie, powyższe minusy zauważyłam dopiero po głębszym zastanowieniu. Nie mogę więc traktować ich jako duże niedociągnięcia. Polecam wszystkim szukającym niezobowiązującej i niewymagającej zbytniego wytężania umysłu lektury. Nie polecam osobom chcącym zabawić się przy zawiłej fabule i rozbudowanym wątkom.\nAutor: Karolina Bolimowska o 11:09\nBlueberry 18 lutego 2012 11:51\nCzytałam i w pełni się z tobą zgadzam. Ot. taka książka dla relaksu ;)\nCiarolka 18 lutego 2012 11:59\nBardzo wyczerpująca recenzja. Kiedyś słyszałam o tej książce, ale to dopiero pierwsza recenzja, którą czytam na jej temat i powiem, że zaintrygowała mnie ta historia...\nMarcepanek 18 lutego 2012 12:02\nBardzo się dzisiaj rozpisałam, ale inaczej nie zawarłabym wszystkiego, o czym chciałam powiedzieć. Mam nadzieję, że nie umarłaś z nudów :D\nMartyna 18 lutego 2012 12:04\nRaczej nie dla mnie. Mnie się szybko gusta zmieniają więc może kiedyś.\nSowa 18 lutego 2012 12:33\nIdealne dla mnie, ostatnio mam fazę na paranormalne romansidła, taki stan umysłu. :D Kupię, co mi tam.\ntetiisheri 18 lutego 2012 23:09\nPrzymierzam się do tej książki. Pozdrawiam.\nversatile 19 lutego 2012 02:23\nJak najdzie mnie ochota na coś lekkiego i o paranormalnej tematyce to wiem po co sięgnąć :)\nVisenna 19 lutego 2012 03:20\nByć może kiedyś przekonam się do paranormalnych tematów, choć pewnie nastąpi to dopiero wtedy, kiedy skończy się na nie moda. I wtedy sięgnę po tą książkę, bo nie brzmi to tak źle :)\nAnia 19 lutego 2012 03:41\no książce wcześniej nie słyszałam, jednak zapowiada się bardzo ciekawie;) Chętnie przeczytam ;)\nHeyday 19 lutego 2012 04:09\nNie czytałam, ale widziałam ją gdzieś w księgarni. Na pewno kupię.:D\nRemusikLupin 19 lutego 2012 06:51\nCzytałam tą książkę. Mam mniej-więcej takie same zdanie jak Ty. ;)\nRównież zaczęłaś obserwować Twojego bloga. Pozdrawiam serdecznie! ;)\nGumcioBook 19 lutego 2012 07:10\nMam ją i bardzo mi się podoba, czytało mi się ją lekko i krótko. Pozdrawiam ;P\nDusia 19 lutego 2012 14:46\nNiezbyt mi się podobało, bardzo przewidywalne i raczej nudne czytadło. Ale po drugi tom i tak sięgnę, nie lubię nie kończyć napoczętych serii\nRosemary 19 lutego 2012 15:56\nKiedyś chciałam przeczytać, ale zapomniałam o niej. Jak będę miała okazję, to chętnie zapoznam się bliżej z tą powieścią.\nkasandra_85 20 lutego 2012 07:59\nChętnie przeczytam. Świetna okładka!!\nKarolka 20 lutego 2012 10:05\nGratuluję świetnej recenzji! Jesteś ode mnie młodsza a piszesz nie tylko o wiele lepiej niż ja ale również lepiej niż wiele blogów które odwiedzam! Oby tak dalej!\nBardzo chętnie będę odwiedzać twój blog :D\nMarcepanek 20 lutego 2012 11:29\nCaroline Ratliff 20 lutego 2012 13:52\nWiele razy spotkałam się z tą powieścią w księgarni, jednak na razie nie mam ochoty na jej lekturę. Ale w przyszłości na pewno, gdyż są to moje klimaty :).\nBujaczek 21 lutego 2012 00:23\nDużo o niej czytałam, ale jakoś nie po drodze mi z nią, choć nie wiem czemu bo to moje klimaty... ;)\nKrysia 21 lutego 2012 07:10\nKrysia 21 lutego 2012 07:11\nDziękuje za miłe powitanie :D Mam nadzieję, że uda mi się go fajnie prowadzić. Może też jakąś ciekawą książkę znajdę u Ciebie na blogu :D\nversatile 21 lutego 2012 09:03\nZdecydowanie polecam książki Browna. Jak się zapoznasz to z chęcią usłyszę Twoją opinię na ich temat :)\nTirindeth 21 lutego 2012 09:09\nBardzo podobała mi się Nieziemska, choć wiadomo - arcydzieło to nie jest. Ale już w marcu premiera części drugiej - Anielskiej - więc nie mogę się doczekać ^^\nSheti 21 lutego 2012 10:17\nMarcepanek 21 lutego 2012 10:33\nWiadomo, że nie do każdego trafi. Jest to zwykłe czytadło i nie ma się nad czym aż nadto zachwycać...


Succus Betulae Opinie, Ulotka, Cena, Skład\nJesteś tutaj: Strona główna › Produkty › Succus Betulae Sok z brzozy\nOpis produktu Succus Betulae Sok z brzozy\nSuccus Betulae Sok z brzozy to produkt leczniczy dostępny w postaci płynu doustnego. Lek Succus Betulae Sok z brzozy jest tradycyjnym produktem leczniczym roślinnym do stosowania w określonych wskazaniach wynikających wyłącznie z długotrwałego stosowania.\nLek ten jest zalecany do stosowania wspomagającego w przypadku występowania łagodnych dolegliwości ze strony dróg moczowych. Dolegliwości układu moczowego mogą przebiegać z uczuciem pieczenia a także parcia na mocz.\nW składzie preparatu znajduje się alkoholowy wyciąg ze świeżych liści brzozy. Składnik ten ma właściwości moczopędne i oddziałuje na zwiększenie ilości wydalanego moczu oraz poprawianie przepływu w drogach moczowych.\nKomponenty produktu leczniczego Succus Betulae Sok z brzozy:\n100 ml produktu leczniczego Succus Betulae Sok z brzozy zawiera 100 ml soku ze świeżych liści brzozy Betulae folii recentis succus (1:1).\nZawartość etanolu w produkcie: 50% - 60% (V/V).\nProdukt Succus Betulae Sok z brzozy należy stosować dokładnie tak, jak opisano w ulotce dla pacjenta, lub według zaleceń lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.\nSposób i droga podania: produkt leczniczy Succus Betulae Sok z brzozy należy stosować doustnie. Przed podaniem rozcieńczyć w niewielkiej ilości wody.\nZalecane dawkowanie produktu leczniczego Succus Betulae Sok z brzozy u osób dorosłych i dzieci powyżej 12. lat: do 3 razy na dobę przyjmować po 2,5 ml leku.\nW trakcie leczenia należy przyjmować większą ilość płynów, aby zwiększyć ilości wydalanego moczu. Kuracja powinna trwać 2-4 tygodnie. Jeśli po tym czasie nie widać poprawy, należy skonsultować się z lekarzem.\nNie przekraczać wskazanego dawkowania produktu.\nPrzeciwwskazaniem do stosowania leku Succus Betulae Sok z brzozy jest nadwrażliwość na substancję czynną, alergia na pyłki brzozy i niektóre choroby (np. serca czy nerek), przy których ogranicza się przyjmowanie płynów.\nNie stosować u dzieci poniżej 12. lat a także kobiet w ciąży i kobiet karmiących piersią.\nProdukt Succus Betulae Sok z brzozy należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci, w temperaturze pokojowej. Chronić przed światłem. Nie stosować po upływie terminu ważności. Po zastosowaniu leku należy zrobić 30 minutową przerwę przed prowadzeniem jakiegokolwiek pojazdu.\nOpinia użytkownika 2019-12-24 21:04\ndręczący problem w końcu już mnie nie dotyczy. gorąco polecam.\nMichalina 2018-07-12 12:46\nZnacie to uczucie, kiedy siedzicie w toalecie, bo czujecie potrzebę, ale nici z tego? To jest właśnie parcie na mocz. Niestety ale u mnie pojawia się dośc często, a ja mam już dość łykania cud-tabletek na tę dolegliwość. Sprawię sobie przy następnej okazji Sok z brzozy.\nKasia 2017-08-08 13:44\nOK, lek wart polecenia.\nOpinia użytkownika 2017-08-05 15:35\nSuccus Betulae biorę jako coś dodatkowego na moje ciśnienie. Jest ok.


Autor: ks. Łukasz Mikołajczyk FDP\nDobre espresso jest jak dobre życie! Mocne, aromatyczne, pobudza, inspiruje, pociąga. Żeby wypić dobre espresso, żeby je przygotować, trzeba się postarać. Dobre życie też samo nie przychodzi.\nSmak espresso składa się z wielu czynników. Może wyjść kwaśne lub gorzkie, słodkie lub mdłe. Jak w życiu. Jest inne, gdy wąchamy ziarna, inne, gdy raczymy się zapachem z filiżanki. Inaczej smakuje pierwszy łyk kawy inaczej odbieramy posmak, który zostaje w ustach po wypiciu całej filiżanki. Jak w życiu, inaczej smakuje młodość, inaczej dojrzałość, inaczej wspomnienia.\nJedni piją szybką, konsumpcyjną rozpuszczalkę, inni wolą zdrowszą, parzoną w filiżance. Jeszcze inni się przyłożą, sami zmielą, zaparzą w dzbanku, kawiarce, czy w ekspresie. Wszystko ma znaczenie.\nKawa, pewnie w 90%, składa się z wody. Dobra woda to podstawa dobrej kawy. Jeśli trąci chlorem, jest zażelaziona, kwitnie itp. nie będzie z niej kawy. Masz człowieku duszę, jeśli jest zmącona, trąci egoizmem, albo dawno jej nie czyściłeś - nie będzie Ci nic w życiu smakować.\nZiarno musi być świeże, najlepiej Arabica. Gorzka w smaku, trudno się ją uprawia, drożej się za nią płaci. Dla mnie jest symbolem wszystkiego, co przychodzi ciężko, ale jest drogie sercu, symbolem tego, co przykre, ale dobrze się kończy. Fakt, Robusta jest tańsza, szybko uderza, daje fantazyjną piankę na wierzchu, ale nadaje kawie kwaśnego posmaku. Gorycz, owszem, zniosę, ale kwas w kawie jest jak zamęt i wieczne narzekanie na swój los.\nJeśli można, to preferuję skspresy ciśnieniowe. Taki musi pracować, musi robić kawę, bez tego espresso będzie smakować metalem, plastikowymi rurkami. Espresso z kawiarni, gdzie pije się mało, nigdy nie będzie mistrzowskie. Bez wysiłku w życiu to samo. Czasem coś się uda, ale skradzione sukcesy nie mają smaku satysfakcji.\nBrudny ekspres robi brudną kawę, kwaśną. Amen.\nCiśnienie, z jakim ekspres pracuje ma duże znaczenie. Bez ciśnienia "esencja" nie wyjdzie z ziaren. Gdy jest zbyt mocne, razem z kawą popłyną fusy. Życie bez tej odrobiny ciśnienia, impulsu do działania, pasji, czy pragnienia po prostu nie jest życiem. Przesada zamienia się w ambicjonalizm, rozczarowanie swoimi porażkami, czy hipokryzję pt. "ja jestem ok, ale reszta to śmieci".\nI co? Nie mam racji. Espresso jest jak życie! Miłego czytania, postaram się wypić tyle kawy, żeby inspiracji na życie wystarczyło dla mnie i dla wszystkich miłośników małej czarnej. Smacznego.\nKiedy pościcie, nie bądźcie posępni jak obłudnicy - Mt 6, 1-6. 16-18\nAutor: Marzena Pestkowska\nJezus powiedział do swoich uczniów: "Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej bowiem nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie. Kiedy więc dajesz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy czynią w synagogach i na ulicach, aby ich ludzie chwalili. Zaprawdę, powiadam wam: ci otrzymali już swoją nagrodę. Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie. Gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy. Oni to lubią w synagogach i na rogach ulic wystawać i modlić się, żeby się ludziom pokazać. Zaprawdę, powiadam wam: otrzymali już swoją nagrodę. Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie. Kiedy pościcie, nie bądźcie posępni jak obłudnicy. Przybierają oni wygląd ponury


Premiera albumu LINDEMANN w nocnym klubie (ZDJĘCIA)\nStrona główna Fotorelacje Premiera albumu LINDEMANN w nocnym klubie (ZDJĘCIA)\n26 listopada 2019, 07:02\nfot. Show The Show\nW piątek 22 listopada ukazał się album „F & M” Lindemann, solowego projektu wokalisty Rammsteina. Na dzień przed oficjalną premierą wydawnictwa, Universal Music Polska oraz Antyradio zorganizowały ekskluzywny odsłuch dla grupy fanów i dziennikarzy. Wydarzenie odbyło się w Warszawie w nietypowym, lecz idealnie korespondującym z estetyką projektu miejscu – nocnym klubie Sofia.\nNiemiecko-szwedzki superduet – Till Lindemann (RAMMSTEIN) oraz Peter Tägtgren (Pain, Hypocrisy) – prezentują „F & M” – drugi album zespołu LINDEMANN. Jak mówi sam Till: – Nie mamy żadnych zasad. Możemy pisać zarówno ballady, jak i bardzo mocne utwory. Chodzi o emocje. Chcieliśmy stworzyć coś nowego, coś, czego nigdy wcześniej nie nagraliśmy, zarówno w ramach LINDEMANN, jak i innych naszych projektów.\nPeter Tägtgren dodaje: – Nie wiedzieliśmy, jak będzie brzmiał ostateczny rezultat, ale postanowiliśmy zaszaleć. Wiedzieliśmy, że to jest to, gdy słuchaliśmy danego kawałka i byliśmy zadowoleni.\nPierwszy album LINDEMANN, „Skills In Pills”, był nagrany w całości po angielsku. Tym razem słyszymy wyłącznie niemieckojęzyczne kompozycje, wyśpiewane niepodrabialnym głosem Tilla w towarzystwie warstwy muzycznej od multi-instrumentalisty, człowieka-instytucji, czyli Petera Tägtgrena. Obaj artyści są jeszcze bardziej wolni, schizofreniczni, źli i zachwycający niż kiedykolwiek przedtem!\n„F & M” narodziło się jako wynik współpracy Tilla Lindemanna z Hamburg Thalia Theater, który przygotowywał nowoczesną, mroczną adaptację „Jasia i Małgosi”. Pięć piosenek artyści napisali na potrzeby przedstawienia, reszta utworów to premierowe kompozycje. Łącznie na „F & M” trafiło 11 kawałków, w tym single „Steh Auf”, „Knebel” czy „Ich Weiß Es Nicht”.\nPremiera albumu LINDEMANN w nocnym klubie\nUczestnicy mieli okazję wysłuchać w całości albumu „F & M” i podziwiać widowiskowy pole dance w wykonaniu tancerek Alex i Bomba. Dodatkową atrakcją był konkurs, w ramach którego należało popisać się umiejętnością tańca na rurze przy dźwiękach singla „Steh Auf”. Zwycięzcy otrzymali promocyjne t-shirty oraz CD.\nW dniu premiery albumu ukazał się także trzeci singiel „Frau & Mann”, któremu towarzyszy kolejny mocny teledysk przeznaczony tylko dla pełnoletnich widzów.\nJak zwykle możemy spodziewać się ostrych scen, ale też sporej dawki humoru:


Poradnik Krzysztofa Oppenheima: Nadmierne zadłużenie? Kieruj się zawsze rachunkiem zysków i strat\nDodano: 26 października 2020, 10:16 0\nDlaczego metody działania proponowane w antywindykację cieszą się coraz większą popularnością wśród dłużników? Bo opierają się na prostych zasadach ekonomii. Jeśli więc osoba, która wpadła w tarapaty finansowe jest w stanie racjonalnie myśleć, czyli nie znajduje się na przykład w stanie ciężkiej depresji, zwykle można ją przekonać do technik przedstawianych w kolejnych odcinkach Poradnika\nMawia się, że emocje to zły doradca. Nie jest to puste hasło, w szczególności jeśli bierzemy pod uwagę podjęcie decyzji w sprawach finansowych. Problem w tym, że utrata płynności finansowej, wyzwala niemal zawsze skrajnie negatywne emocje u zadłużonej osoby. Najczęściej są to strach, panika, bowiem tracimy wtedy poczucie bezpieczeństwa. Tę kwestię omawiałem w poprzedniej części Poradnika\nAle to nie wszystko. Jeśli zaczyna nam brakować środków na spłatę kredytów, włączają nam się z tyłu głowy czerwone lampki z napisami: „moralność”, „utrata zaufania ze strony systemu”. Mam na uwadze naszą uwewnętrznioną potrzebę bycia w porządku wobec instytucji finansowych. Jeśli nie uda nam się tychże emocji opanować, tzn. za każdą cenę chcemy, aby nasze wybory nie stały w opozycji do uwewnętrznionych norm, finał może okazać się tragiczny w skutkach. Całe nasze działanie nakierowane będzie na to, aby zdobyć środki na kolejną ratę i nie zalegać z innymi płatnościami. Ale skoro nasze dochody na to nie pozwalają - bo o takiej sytuacji mowa - oznacza to, że miesiąc w miesiąc nasze zadłużenie będzie wzrastać.\nKiedy stoimy z boku, analizując opisane dylematy, sprawa wydaje się bardziej niż prosta. Zatem od czego zaczynamy? Posługując się żargonem piłkarskim:\nNa początku należy uspokoić grę\nZaczynamy od najprostszych działań arytmetycznych, takich na poziomie drugiej klasy szkoły podstawowej. Mam na myśli głównie dodawanie i odejmowanie. Jeśli widać, że kasy jest za mało aby pokryć wydatki konieczne, kolejnym punktem analizy jest zastanowienie się, czy deficyt w budżecie jest chwilowy, czy raczej trwały. W efekcie tych nieskomplikowanych analiz wychodzi nam, czy mamy do czynienia z poważnym problemem. Jeśli tak, to najgorszą rzeczą jest zamiatanie sprawy pod dywan, na zasadzie „jakoś to będzie”. Czyli pożyczy się tu, czy tam i jakoś miesiąc się przetrwa. A co w kolejnym?\nAby nieco przejść z teorii w kierunku praktyki, przeanalizujmy dwa przypadki, na pierwszy rzut oka bardzo podobne.\nDylemat frankowicza w 2016 roku\nWyobraź sobie, że jesteś frankowiczem, któremu grunt się nieco osunął pod nogami po „Czarnym Czwartku” (15 styczeń 2015 roku), kiedy to kurs franka poszybował do góry. Na szczęście „nieco”, a więc jeszcze dajesz radę. Pojawia się w maju 2015 roku szansa na pomoc systemową, którą wtedy obiecał ubiegający się o fotel prezydenta RP Andrzej Duda. Minęło miesięcy kilkanaście, mamy już środek 2016 roku, a ty wiesz, że z rządowej pomocy nic nie wyjdzie. Jednakowoż boisz się jak ognia zaprzestania spłaty toksycznego kredytu, do tej opcji jeszcze nie dojrzałeś. Pytanie: czy warto iść w proces sądowy, pozywając bank?\nTu nadmienię, że dokładnie wtedy (lipiec 2016) zająłem się na poważnie antywindykacją, wybierając tę dziedzinę jako tzw. core biznes w prowadzonej od 1995 roku działalności gospodarczej. Więc także ja musiałem ocenić sytuację oraz odpowiedzieć na pytanie: czy w owym czasie opłacało się frankowiczowi wejście w sądowy spór?\nPrawnicy od franków (w 2016 roku było to nie więcej niż kilkanaście rozpoznawalnych kancelarii) twierdzili, że jak najbardziej. Jak to tłumaczyli? Bo przecież racja jest po stronie frankowiczów. Statystyki wskazywały jednak, że w tamtym okresie, w zdecydowanej większość przypadków (było to ponad 80 proc.) wygrywały banki. Jaki jest wtedy twój rachunek zysków i strat? Bardzo prawdopodobne jest to, że nie wygrasz nic, a dołożysz do toksycznego kredytu nie mniej niż 50 tys. zł. W tym koszcie jest wynagrodzenie dla twojego prawnika plus opłaty sądowe oraz koszty zastępstwa procesowego, czyli tzw. KZP. Finalnie, kiedy już przegrałeś sprawę w drugiej instancji i masz do zapłaty ok. 20 tys. zł KZP, musisz te środki szybko znaleźć. Bo inaczej bank ci zlicytuje nieruchomość, więc stracisz dach nad głową, o który tak walczyłeś.\nDlatego w 2016 roku w tego typu sytuacjach głosiłem w wielu publikacjach: Frankowiczu, nie rób tego! Nie pozywaj banku, bo to trochę jak porywanie się z motyką na słońce. Właśnie ze względu na bardzo ujemny rachunek potencjalnych zysków i strat tej metody działania. Prawnicy „frankowi” byli odmiennego zdania i zagrzewali sfrustrowanych kredytobiorców do walki. Najczęściej z fatalnym skutkiem dla tych, którzy dali się skusić na tę nierówną walkę.\nKolejna sytuacja, niby bardzo podobna…\nDylemat frankowicza w 2020 roku\nTen sam frankowicz, czyli bojący się zaprzestania spłaty toksycznego długu. Dłużnik ten nie posłuchał „dobrych rad” kancelarii prawnych i do tej pory nie pozwał banku. Jakoś sobie radził ze spłatą, ale przyszedł COVID-19, skutkiem tego dochody kredytobiorcy się mocno obniżyły. Czy zatem warto teraz wchodzić w spór sądowy z bankiem?\nAleż oczywiście, że tak! Bowiem o 180 stopni zmienił się w sądach klimat wokół spraw frankowych: obecnie zwycięstwem kredytobiorców kończy się ok. 90 proc. postępowań, co jest efektem wyroku TSUE z 3 października 2019 roku. Więc dziś, przy tak dużej szansie na sukces, którym może być unieważnienie umowy (zysk czasem na poziomie kilkaset tysięcy złotych!), opłacalność takiego działania jest oczywista.\nCo do sprawy frankowych sporów: tę kwestię omówię szerzej w jednym z kolejnych odcinków Poradnika. Bowiem nie tylko jest ważne, czy wchodzimy w spór z bankiem, czy nie. Decyzję trzeba podjąć także w kwestii, jak ma ten spór wyglądać (są to co najmniej 3 różne formy) oraz jak frankowicz ma się zabezpieczyć przed przegraną.\nDwa opisane przypadki dotyczyły bojaźliwego dłużnika, tj. frankowicza, który nie zdecydował się na zaprzestanie spłaty długu. Ja jednak zachęcam dłużników nie radzących sobie ze spłatą rat, do analizy czysto ekonomicznej, gdzie emocji nie bierzemy pod uwagę. Wybór opcji „spłacam długi”, lub „nie spłacam” zależy wtedy jedynie od opłacalności danego wariantu działania, przy uwzględnieniu konkretnej sytuacji dłużnika.\nPrzyjmijmy więc, że dana osoba utraciła zupełnie płynność finansową, posiada jakiś majątek (np. mieszkanie, samochód) i ma sporo długów bankowych do spłacenia. Tu już nie ma znaczenia, czy tenże dłużnik jest frankowiczem, czy nie.\nZróbmy zatem rachunek zysków i strat takiej osoby, w obydwu opcjach.\n1. Opcja „spłacam długi”\nZadłużam się coraz bardziej\nŻyję w ciągłym stresie, w rytmie „od raty do raty”\nMoje lęki i problemy przenoszą się na rodzinę\nW konsekwencji: mogę stać się zupełnym bankrutem, utracić majątek\nUdało mi się przetrwać kolejny miesiąc: bez zaległości w bankach\n2. Opcja „nie spłacam długów”\nDziałam wbrew „systemowi”\nPojawia się we mnie lęk, odzywa się poczucie amoralności takiego działania\nTracę wiarygodność w bankach, nie mam szans na kredyt w przyszłości\nŚcigają mnie windykatorzy, a w przyszłości może także komornicy\nOdzyskuję płynność finansową\nMogę opracować sobie PLAN DZIAŁANIA na najbliższe kilka lat, bowiem nie koncentruję się na długach, ale na przychodach i na wyjściu z problemu, dzięki temu:\nOdzyskuję częściowo poczucie bezpieczeństwa\nJestem w stanie obronić majątek, także przyszłe dochody przed ewentualną egzekucją\nMam szansę na zapanowanie nad w miarę normalnym funkcjonowaniem rodziny\nW ten właśnie sposób wygląda analiza większości przypadków, kiedy mamy do czynienia z zadłużoną nadmiernie osobą. Decyzję każdorazowo musi podjąć dłużnik. Jak widać z powyższego, w wersji „spłacam”, finalnie i tak czeka nas przegrana. Na całej linii. Bowiem jest to droga, na końcu której znajduje się przepaść. A tym musisz cały czas iść do przodu…\nW wersji „nie spłacam”, największym minusem (czyli po stronie „Straty”) są przede wszystkim twoje negatywne emocje, trzeba więc z nimi walczyć. Także twój światopogląd – więc tenże trzeba zmienić! Prawda, że to proste? Bo dalej są już tylko korzyści, jeśli oczywiście zastosujesz odpowiednie techniki antywindykacyjne. Jest to więc jakby twoja wewnętrzna walka: emocje kontra ekonomia. Musisz sam dokonać wyboru, czym się będziesz kierował, aby się ratować przed finansowym upadkiem.\nW następnym odcinku Poradnika zmierzymy się z sytuacją bieżącą. Ta część ukaże się pod tytułem:\nJesteś „covidowym” bankrutem? Po prostu walcz!


Obraz do samodzielnego malowania Czujny lew - Zestawy do malowania dla dorosłych - Malowanie po numerach\nMalowanka po numerach dla dorosłych Czujny lew\nNr 127233 Autor: Koga\nwięcej Tagi: #natura, #kolorowy, #zwierzęta, #koty, #lwy, zwiń\nObraz do samodzielnego malowania "Czujny lew"\nWzór "Czujny lew" to wspaniały pomysł na spędzanie weekendu. Obraz do samodzielnego malowania ćwiczy koordynację, umiejętności plastyczne oraz cierpliwość. Jeśli od zawsze kochałeś plastykę, to ten produkt z pewnością przypadnie Ci do gustu. Obraz do samodzielnego malowania "Czujny lew" to zestaw składający się z obrazka z numerkami, farb akrylowych w niezbędnych kolorach oraz zestawu pędzelków o różnych wielkościach. Prosta instrukcja i oznaczenie farb numerkami sprawi, że malowanie po numerkach stanie się Twoim ulubionym sposobem spędzania wolnego czasu.\nPełen kolorów wzór do kolorowania po numerkach "Czujny lew" to zajęcie dla osób w każdym wieku. Jeśli bliska Tobie osoba ma uzdolnienia plastyczne, to malowanka po numerach dla dorosłych "Czujny lew" może być także oryginalnym pomysłem na prezent imieniny lub z powodu innej okazji. Po namalowaniu taki malunek idealnie sprawdzi się jako dekoracja ścienna. Obraz do samodzielnego malowania "Czujny lew" to jeden z kilkunastu wzorów w tej kolekcji, w galerii bimago zobaczysz rozmaite zestawy zarówno dla dzieci, jak i dorosłych.