Mali Bracia Jezusa przeżywają swoje życie kontemplacyjne uczestnicząc\ntak jak Jezus, w życiu tych, którzy są bez imienia\ni wpływów na tym świecie (Konstytucje).\nProsta, fizyczna praca, którą podejmują daje im możliwość pełnego uczestnictwa w środowiskach tak bardzo spragnionych obecności Kościoła. Przez konsekrację swojego życia przeżywanego pośród ludzi pracy, bracia pragną przedłużać w tych środowiskach misję Jezusa, który przyszedł, aby zbawić każdego człowieka. Wierząc w Jego moc mają nadzieję że ich wspólnoty staną się zaczynem jedności, wezwaniem do otwarcia się, miejscem spotkania.Wspó1noty mają różne oblicza w zależności od środowiska i kraju. Są obecne zarówno na wsi jak i w środowisku przemysłowym.\nW solidarności z osobami i środowiskami najbardziej poniżonymi\nbracia wybierają przede wszystkim prace najbardziej zwyczajne i najmniej cenione. (Konstytucje)\nBracia doświadczają, dzięki życiu i pracy wśród zwykłych ludzi, że pragną oni przede wszystkim być kochani, chcą by ich uznawano, traktowano jak ludzi, aby uszanowano wszystkie wartości, które jako osoby posiadają. Dlatego też nie wystarczy powiedzieć im, "kocham was". Nie wystarczy też praktykowanie wobec nich dobroczynności. Trzeba z nimi być, dzielić z nimi pracę i wszystkie proste czynności dnia codziennego, przebywać wobec nich w najgłębszym znaczeniu tego słowa.\nBracia na ogół pracują w prostych zawodach i nie chcą pełnić kierowniczych funkcji, by być z tymi którzy są bez imienia i bez wpływów na tym świecie. Pod koniec ciężkiego dnia pracy, pomimo fizycznego zmęczenia czują radość w sercu i w modlitwie mogą dziękować Panu, za wszystkie cudowne dary, którymi ich obdarza. Pamiętają słowa psalmu 127, które czasami recytują w modlitwie wieczornej:\n"Jeżeli Pan domu nie zbuduje, na próżno się trudzą ci, którzy go wznoszą. Jeżeli Pan miasta nie ustrzeże, strażnik czuwa daremnie. Daremnym jest dla was wstawać przed świtem i wysiadywać do późna - dla was, którzy jecie chleb zapracowany ciężko. A Pan i we śnie daje tym, których miłuje". "Bo On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi". Mt 5,45


GTX 660 Ti w układzie czterach kart na płycie asus MAXIMUS V EXTREME\n18 Styczeń 2022, 14:49\nNa kartach Nvidii (Moderator: AiDec) >\nAutor Wątek: GTX 660 Ti w układzie czterach kart na płycie asus MAXIMUS V EXTREME (Przeczytany 7621 razy)\n« dnia: 26 Marzec 2013, 15:12 »\nCzy macie jakieś doświadczenia w działaniu 4-Way SLI na komputerze ?\nCzy taki układ ma sens dla Boinc ?\nMoże ktoś z Was tak liczy i może coś na ten temat napisać...\nSkładam kompa i mam ochotę na 4x GTX 660Ti..\n« Odpowiedź #1 dnia: 26 Marzec 2013, 16:33 »\nNie wiem czy to ma sens w wydajności na Wat. Czy za tą cenę, nie lepiej kupić np 2xGTX670.\n« Odpowiedź #2 dnia: 26 Marzec 2013, 16:45 »\nNa dwie GTX 690 mnie nie stać...\nA GTX 670 ma tak niewielką ilość rdzeni więcej ze chyba to nie ma sensu...\nNie wiem jak się liczy na 660 Ti ...\nCzy jest jakieś porównanie..,\nCzy liczy ktoś w ogole na SLI razy trzy lub cztery ?\n« Odpowiedź #3 dnia: 26 Marzec 2013, 16:53 »\nWg mojej wiedzy GTX 670 i GTX 660Ti mają tyle samo rdzeni cuda: 1344.\nRóżnica jest tylko i aż w przepustowości pamięci 256-bit GDDR5 vs 192-bit GDDR5.\nW BOINC raczej różnicy między tymi kartami się nie zauważy. W wielu projektach nawet obniżenie taktowania pamięci nie wpływa znacząco na wyniki.\n« Odpowiedź #4 dnia: 26 Marzec 2013, 16:57 »\nRacja o tym właśnie chciałem napisać różnica w przepustowości pamięci...\nTo w takim razie jest sens 4 x gtx 660 ti ?\nCena za 4 x gtx 660 ti jest w okolicach jeden gtx 690..\nCo robić...mam duży apetyt na liczenie na gpu...\nPrąd mam gratisowy...\n« Odpowiedź #5 dnia: 26 Marzec 2013, 17:10 »\nsprawdź wydajność DP. 7870 a 7950 radeona tez sie nie wiele różnią a 7950 ma 4x tyle DP co 7870. Ogólnie GF ma mniejsze problemy ze sterownikami, ale jednoczesnie NV wywaliła praktycznie całe DP do serii tesla. Wiec w projektach gdzie jest ona wykorzystywana karta jest na poziome GTX460\nTu troszeczkę o tym, bo już byłem w posiadaniu podobnej karty GTX660\n« Odpowiedź #6 dnia: 26 Marzec 2013, 17:23 »\nWracając do głównego pytania to z lektury for boincowych projektów odniosłem kiedyś wrażenie, że łączenie kart w sli/crossfire się nie sprawdza. Karty oddzielnie potrafiły mieć lepsze wyniki niż połączone. Przewaga łączenia była tylko taka że nie było potrzebne podłączanie dodatkowego monitora lub vga-dummy aby system widział wszystkie karty. Nie wiem czy w SK@B nie były kiedyś testowane po dwie karty i też chyba wychodziło, że nie warto ich łączyć a i jakieś dodatkowe problemy się potrafiły przy tym pojawiać. Zapewne ktoś z kolegów, którzy mieli bliższy kontakt z liczeniem na multiGPU będzie w stanie coś podpowiedzieć bo ja osobiście doświadczenia nie mam tylko bazuje na tym co wyczytałem.\nAby nieco przybliżyć temat:\n« Odpowiedź #7 dnia: 26 Marzec 2013, 17:29 »\nJa używam systemu 2x GPU i szczerze nie polecam.\nStrasznie duży hałas, mnóstwo kurzu - może jakby było zwodowane to byłoby lepiej.\nWłaśnie jutro mam zamiar wyjąć jedną kartę i założyć do innego kompa.\nPOEM nie działa, generalnie wiele projektów sobie nie radzi.\nJak dla mnie to płyta z integrą do patrzenia na ekran i konkretne GPU do liczenia.\nJak komp ma tylko mielić boinc to lepiej kadłubki porobić.\nPorozmawiaj i popatrz na wątki Aidec'a z tego co kojarzę to on ma podobny kombajn tylko, że na ATI\n« Odpowiedź #8 dnia: 26 Marzec 2013, 18:22 »\nW SKB@P mamy kompy z 2x5850 i drugi 2x560Ti, ale GPU działają oddzielnie (nie SLI/CF).\n« Odpowiedź #9 dnia: 26 Marzec 2013, 18:56 »\nWięc wiem coraz mniej...\nOczywiście myślałem o 4 kartach bez sli...\nA co z GTX 690...\nJak to liczy...\n« Ostatnia zmiana: 26 Marzec 2013, 19:15 wysłana przez PawelJacekZ »\n« Odpowiedź #10 dnia: 26 Marzec 2013, 19:14 »\nJak wszystkie Keplery. Tam gdzie nie jest wymagana podwójna precyzja jest pięknie (tyle, że za pół ceny można Radeona kupić, który ją przebije) przy podwójnej precyzji niestety mizeria. Widać to dobitnie np w podprojekcie Genefer w PrimeGrid. Piszą o tym np tu:\nhttp://www.primegrid.com/forum_thread.php?id=4204#51978 a ten obrazek mówi wszystko:\nNiedawno przesiadłem się z cieniutkiego Fermi (gt 430) na cieniutkiego Keplera (gt 640) i szału nie ma poza zużyciem prądu.\n« Ostatnia zmiana: 26 Marzec 2013, 19:22 wysłana przez stiven »\n« Odpowiedź #11 dnia: 26 Marzec 2013, 19:23 »\nWięc moja koncepcja jedna płyta jeden procesor jeden zespół dobrych pamięci jeden dobry zasilacz..\nCztery karty graficzne nie jest dobry...\nTo proszę koncepcje najlepszego składu...\nJak mam powalczyć z Wami o jakieś miejsce w tej przygodzie z obliczeniami to potrzebuję życzliwej podpowiedzi...\n« Ostatnia zmiana: 26 Marzec 2013, 19:30 wysłana przez PawelJacekZ »\n« Odpowiedź #12 dnia: 26 Marzec 2013, 19:36 »\nNajlepszego nikt nie poda bo nie wiemy jakie będą inne zastosowania.\nJeśli na prądzie faktycznie Ci nie zależy i ma to być GF to seria 500 będzie zdecydowanie lepszym wyborem do BOINC niż 600.\n560 Ti znajdziesz spokojnie za 640-660zł. 2 sztuki zrobią więcej w BOINC w DP niż 2x 660Ti mimo iż ich teoretyczna wydajność zmiennoprzecinkowa wcale na to nie wskazuje.\nNadmiar kasy będziesz mógł wydać na zwodowanie wszystkiego\n« Odpowiedź #13 dnia: 26 Marzec 2013, 19:40 »\nKomputer tylko i wyłącznie dla BOINC...\nKonfiguracja dla jak największej ilości obliczeń pod cpu i gpu...\n« Odpowiedź #14 dnia: 26 Marzec 2013, 20:15 »\nJak jest miejsce to lepiej postawić kilka kompów np.\nMoBo 160 zeta\nXeon E3 800 zeta\nGPU 600 zeta\n« Odpowiedź #15 dnia: 27 Marzec 2013, 14:37 »\nCytat: Szopler w 26 Marzec 2013, 20:15\nI tak x 4


(23-07-2018, 10:49 )Rebeliusz napisał(a): Czy w tych miastach są jakieś zaskakujace architekturą budowle o ciekawych kształtach ? Jak wygląda rzeźba terenu ,czy cała płaska a może to miasta w górach ? Byłeś w metrze ,bardzo mnie ciekawi jego struktura a może jest tam podziemne miasto ? Na koniec powiem iż ten szpital katownia mnie intryguje. Wiecej szczegółów pls\nTak jest dużo niezwykłych budowli, szczególnie w miastach na północnym wschodzie w muzeów i magii architektura jest piękna, ale wygląda jakby nie stworzył jej człowiek z kolei dalej w starożytnym mieście świątyń jest dużo monumentalnych budowli tchnących swą starożytnością choć wyglądają jak nowe.\nOgólnie teren miast jest równinny z pagórkami np. w sennym Rzeszowie naprzeciw głównego dworca trzeba się wydrapać na spore wzgórze gdzie jest osiedle mieszkaniowe z blokami, w sennym Krakowie jest identyczna struktura koło akademików AR itd.\nNie w metrze ani w podziemnym mieście nie byłem choć raz byłem w podziemiach pod kościołem jak sobie przypominam.\nSzpital to grupa budynków otoczona zielenią, ale kiedy się tam wejdzie panuje atmosfera zagrożenia, w jednym śnie stoczyłem tam ciężką walkę aby uwolnić dziewczynę na której przerażający lekarz robił eksperymenty medyczne, ogólnie panuje tam przytłaczająca atmosfera rozpaczy, bezsilności i poczucia bycia ofiarą, najlepiej natychmiast wiać stamtąd jak się tylko da\nPółnocny wschód. Jestem w miejscowości gdzie miałem letniskowy domek. Widzę, że sąsiad rozkradł wszystko nawet belki tak, że nie pozostało nic. Patrzę na jego dom. Widzę, że również popadł w ruinę, jedyni kuchnia wygląda schludnie i jasno. Ogólnie sen jest w ciemnych kolorach, jakby w pochmurny dzień, choć wszystko jest wyjątkowo wyraziste.\nWracam przez pola, kiedy zbliżam się do po PGR – owskich bloków otacza mnie grupa dziewczynek i zarzucają mi romans z żoną sąsiada, mówią jakieś wierszyki na ten temat i są coraz bardziej natarczywe. Oczywistym jest, że musieli tak nastawić je rodzice choć nie ma to nic wspólnego z rzeczywistością. Zatrzymuję się i opieprzam dziewczynki, za brak wychowania i niewłaściwe zwracanie się do starszych, grożę im, że powiem o ich zachowaniu księdzu (bo w takiej sytuacji skarżyć się rodzicom nie ma sensu). Dziewczynki zostawiają mnie w spokoju i idę dalej.\nW końcu docieram do remizy, jest tam grupa młodzieży, która również robi jakieś nieprzyjemne uwagi i zachowuje się wyzywająco. Podobnie jak poprzednio na początku próbuję ich ignorować, a kiedy robią się zbyt natarczywi grożę, że poinformuję o ich zachowaniu Bogdana, który mieszka tuż obok i trzęsie tą wsią. Większości to wystarczy, ale jeden najbardziej natarczywy wychodzi za mną. Zaczynam zgniatać rękę i ciągnę go w stronę domu Bogdana, ale po chwili młodzian zaczyna płakać i robi mi się go szkoda, więc go puszczam.\nIdę w stronę swojego domu. Widzę szopę sąsiada a w niej fragmenty belek z mojego letniskowego domku. Idę dalej przez dzikie lasy, co jakiś czas widzę bardzo stare domy. Dochodzę do baru w lesie. Bar zrobiony jest w ogromnej starej beczce, byłby interesujący gdyby ta beczka nie była stara i zniszczona, a wokół nie stały kiczowate imitacje beczek ze stolikami. Nie zatrzymuję się tylko zmierzam w stronę domu.\nIdę z Jaśkiem do akademików od strony południowego zachodu. Mijamy sale wykładowe, jest tam dużo ludzi panuje jakiś chaos i rozprzężenie, jakby koniec roku akademickiego czy jakieś juwenalia. Mijamy sale wykładowe i idziemy alejką w stronę akademików. Tu jest spokojnie. Spotykamy trzech ludzi z roku Jaśka. Siedzą na jakiś schodach. Jasiek z nimi rozmawia, ja stoję boku. W pewnym momencie jeden z nich zabiera mi buta. Mówię mu, aby przestał się wygłupiać tylko oddał, ale jak grochem o ścianę. W końcu kiedy wszelkie próby porozumienia zawodzą obijam mu ryja.\nIdziemy dalej i dochodzimy do akademika. Tu taki sam chaos i rozprzężenie, jak przy salach wykładowych. Nie ma szans by się zakwaterować. Kręcę się chwilę po czym wychodzę na taras i kładę się przykrywając kocem by się zdrzemnąć zanim się to wszystko ustabilizuje. Już prawie zasypiam, kiedy jeden ze studentów zrywa mi koc. Nie chce mi się wstawać i brać udziału w głupich żartach więc decyduję się leżeć dalej. Głupi żartowniś nie ustępuje i zaczyna mnie ciągnąć za szal jaki mam na szyi więc muszę wstać. Gość nie popuszcza więc musze mu obić ryja.\nW drugim śnie znów idę do akademika, ale tym razem od strony północnego zachodu z Gapą. Idę przez jakieś futurystyczne miasto. Wszystko jest sterylne, dominuje biel i plastik. Gapa mówi, ze coś się zmieniło i nie może odnaleźć morza, ale to nieistotne. Dalej idziemy w stronę akademików, w pewnym momencie Gapa zostaje w tyle i się gubi. Idę teraz przez ulicę pomalowaną na różowo. Podchodzę do ściany i ciągnę po niej myszką komputerową. Myszka pokrywa się różowawą farbą, widać jest świeżo malowane. Mam nadzieje, że nie zniszczyłem myszki. Idę dalej i w końcu dochodzę do akademika. Akademik jest nowoczesny, przypomina raczej ekskluzywny hotel. Ide do swojego pokoju, ale okazuje się, że mieszka tam ktoś inny. Wychodzę i spotykam dziewczyny z roku. Mówię im, ze nie mogę znaleźć swojego pokoju, ale one tylko ogólnie pokazują mi kierunek. Po kolei sprawdzam pokoje i nadal nie mogę znaleźć swojego pokoju. W jednym z pokojów spotykam kolegę z roku więc pytam go o współspaczy, ale on mówi, że mieszka poza akademikiem i nie wie. Zastanawiam się co jest nie tak i szukam dalej. Idąc prosto korytarzem znów widzę tę różowawą farbę na podłodze, ale na szczęście ta jest wyschnięta choć nie pasuje tu zupełnie. Idę dalej i trafiam do części akademika gdzie są pralnie i łaźnie. Myślę, ze fajnie jeśli tu gdzieś jest mój pokój, ale nadal go nie znajduję. Wracam i widzę schody, barierka dochodzi niemal do ściany tak, ze trudno mi się przecisnąć, ale udaje się – idę nimi w górę.\nNa piętrze trafiam na oddział psychiatryczny, gdzie łapie mnie dziwny psychiatra, ma głęboki mocny głos, wygląda na starszego, ale na grzbiecie ma płyty jak dinozaur. Upiera się aby aplikować mi jakieś środki, dyskutujemy jakiś czas, ale żadne argumenty do niego nie trafiają. W końcu orientuję się, ze to jakiś robot. Walczę z nim i po ciężkim boju za pomocą młotka udaje mi się zniszczyć układy scalone. Metodycznie rozbijam je na drobne elementy, pomaga mi ordynator tego oddziału, który był zastraszony i sterroryzowany przez robota.\nW trzecim śnie znów jestem w akademiku, ale teraz jest to koniec roku akademickiego, jest luźno, spokojnie rozmawiam z kumplami z roku i zastanawiam się czy nie wrócić do domu. W końcu dochodzę do wniosku, że lepiej zostać bo i tak musiał bym wrócić. Kumple pytają po co miałbyś wracać to już koniec. Odpowiadam, że po odpis dyplomu, przyznają mi rację.\n(23-07-2018, 11:40 )incestus napisał(a): Tylko jedno miasto ? Jak bym miał robić mapę snów, to 30% powierzchni zajmowały by różne miasta, 30% kościoły / katedry i cmentarze, 20% różne wariacje lasów\nWidzę drogi @incestus, że od początku kontestujesz mapę i założenia hakerów snu Rozumiem Twoje wątpliwości, też na początku byłem sceptyczny i zdystansowany do tego, ale pomyślałem co mi zaszkodzi spróbować?\nKiedy zacząłem próbować przekonałem się, ze jest to gra warta świeczki co nie oznacza, że stałem się fanem mapy i łykam wszystko bezkrytycznie. Wręcz przeciwnie ja z natury jestem mocno sceptycznie do wszystkiego nastawiony. Jako iż można powiedzieć iż reprezentuję starą dobrą szkołę Adama Bytofa przed laty, kiedy zaczynałem przygodę z ld uznałem za bzdurę koncepcję znaków snu, dopiero po kilku latach zrozumiałem jak jest to pożyteczna metoda chociaż sam jej nie stosowałem z założenia negując. Dlatego mimo iż od razu pojawił mi się sceptycyzm do mapy to postanowiłem ją zrobić i zobaczyć co z tego wyjdzie. Nawet gdyby mapa nie miała żadnej innej wartości to i tak już jest dla mnie genialnym środkiem pogrupowania snów i orientacji się w całości sennego materiału.\nTeraz doszedłem do miasta choć to wydawało mi się trudne bo przecież bywałem w różnych miastach we śnie od New Deli przez Wiedeń do N.Yorku jednak coraz bardziej się przekonuję do koncepcji jednego miasta jako iż jest dużo zaskakujących podobieństw zarówno w topografii jak i nastroju emocjonalnym tych miast. Dlatego na razie przyjmuję roboczą tezę, ze jest jedno miasto, którego geografia to różne stany emocjonalne związane z kierunkami na sennej mapie. Uświadomiłem sobie, ze zdziwieniem, że moje miasto w snach to w sumie kilka punktów. Rzeszów to głownie dworzec i najbliższe okolice różne od jawy itd. Rzeszów czy Kraków to miasta, które we śnie dobrze mi się kojarzą i tam jest fajnie i ciekawie w przeciwieństwie do północy bo tam nie czuję się pewnie. Dlatego myślę, że spokojnie można to wszystko potraktować jako jedno miasto o różnych dzielnicach i dzięki tej mapie będę wiedział w którym kierunku się przemieszczać aby sen był przyjemniejszy i ciekawszy\nJak będziesz nadal tak ciekawie prowadził wątki to będzie plusowane i domyślam się, że w szybkim tempie wbijesz się w forumową topkę reputacyjna\nWpisy Onejronauty to jedne z ciekawszych i wartościowych wypowiedzi na forum jakie można znaleźć, niestety mało kto potrafi to docenić.\nW niedziele miałem przyjemne ld do którego nie przywiązałem specjalnej wagi, ale był w nim mój przyjaciel a akcja działa się w miejscu znanym mi z wcześniejszych snów, dopiero po dzisiejszym śnie wydaje się to nabierać znaczenia.\nMiałem niezwykły sen. Stoję przed mostem i bardzo się śpieszę – chcę się dostać na górę, którą widzę na horyzoncie - niezbyt daleko. Wiem, że jest tam miejsce mocy, pamiętam je z innych snów. Podjeżdża autobus, wsiadam choć boję się, że mogę przejechać przystanek, ściskam nerwowo bilet. Przede mną siedzą dwie dziewczyny, które miło zagadują do mnie, ale jestem zdenerwowany i rozkojarzony bojąc się przeoczyć przystanek. W końcu udaje mi się wysiąść na właściwym przystanku i zadowolony rozluźniam się idę szybkim krokiem lecz już jestem spokojny. Idę przez piękne miasteczko wyrosłe wokół miejsca mocy, wychodzę za zakręt czując moc i widzę na wzgórzu drewniany kościół - to miejsce mocy, wokół niego rozciąga się biały cmentarz. Uświadamiam sobie, że pomyliłem zakręty jestem nie przy tym miejscu mocy do którego zmierzałem, tamto jest dalej na prawo w wyższych górach. To Północny wschód.\nPierwsza część tego snu jest odbiciem mojej sytuacji, śpieszę się intensywnie medytuję pragnąc uspokoić swój umysł, osiągnąć stabilizację jaką znam z przeszłości, tak jak w tym śnie znam z wcześniejszych snów miejsce mocy do którego chcę się dostać.\nW moich snach wzgórza to był ciąg miejsc mocy do których wędrowałem w swoich snach, tak jak moja praktyka medytacyjna prowadziła do różnych doświadczeń stabilizacji umysłu.\nŚpiesząc się w moim śnie zależało mi na tym aby dotrzeć do określonego miejsca mocy, tak jak teraz mam ogólną wizję jakiego rodzaju stabilizację chcę osiągnąć i tak jak we śnie śpieszę się i obawiam się, że mogę „przejechać” to miejsce – śpieszę się, ale jestem rozproszony - mimo, iż medytuję obawiam się, że mam mało czasu i może mi się nie udać. Ten pośpiech jest problemem samym w sobie.\nW śnie kiedy docieram na miejsce, po pierwszym uniesieniu okazuje się, że nie jest to to miejsce do którego zmierzałem, przyczyną jest właśnie ten pośpiech. Jednym z przesłań tego snu było to, że powinienem zwolnić.\nMiejsce do którego dotarłem czyli ten kościół znany z wcześniejszych snów był w nich miejscem mocy, ale miejscem mocy nie budzącym do końca mojego zaufania. Góra na której stał też jest mi znana z wcześniejszych snów. W jednym z nich żyło tu wiele węży. Było ich tak dużo, że strach było postawić krok i dlatego w tamtym śnie bałem się zejść z podestu aż w nocy węże zaczęły świecić i można było je zobaczyć.\nW innym śnie, żyło tam magiczne zwierze coś w stylu Łasico – wężo-jaszczurki, świeciło ono własnym światłem i manifestowało się na innej płaszczyźnie istnienia nad tą górą. A w jeszcze innym śnie znalazłem zwłoki tego stworzenia koło starego ołtarza przy drodze co napełniło mnie smutkiem.\nWe wszystkich snach dotarcie na tą górę wiązało się z trudnościami i niebezpieczeństwami albo co najmniej trudną długotrwałą wędrówką. W dzisiejszym śnie było to blisko zaledwie jeden przystanek autobusem. Tylko, że nie do tego miejsca zdążałem.\nW tym śnie miejsce to było odmienione przede wszystkim przez miasteczko jakie rozsiadło się wokół miejsca mocy, było ono bardzo przytulne, emanowało spokojem i radością. W innej sytuacji chętnie bym po nim wędrował napawając się jego atmosferą w tym śnie jednak śpieszyłem się do miejsca mocy. W pierwszym miejscu poczułem uniesienie kiedy odczułem moc, ale kiedy uświadomiłem sobie do jakiego miejsca dotarłem pojawił się zawód i zdziwienie jak mogłem się tak pomylić.\nWokół kościoła w innych snach była leśna polana i skały, było to opuszczone miejsce na odludziu. W tym śnie było to radosne i tętniące życiem miasteczko, ale było jeszcze coś – wokół kościoła rozciągał się cmentarz.\nObie te rzeczy nie spodobały mi się bo nie powinno tu być ani miasteczka ani cmentarza mimo, że tak naprawdę to liczył się tylko ten kościół.\nTen cmentarz nie spodobał mi się bo po pierwsze nie powinno go tam być – widząc go czułem niesmak, że wszędzie muszą wtrynić cmentarz. Po drugie ten cmentarz absolutnie nie pasował do tego kościoła bo był to nowoczesny cmentarz z białymi lśniącymi krzyżami, kolorowy a kościół był stary drewniany. Ten cmentarz wyglądał na tanią dekorację i był zupełnie nie na miejscu, jakby był z innej bajki. Moje emocje związane z tym cmentarzem też były z innej bajki i epoki jako, że z jednej strony śniłem o podobnych cmentarzach w dzieciństwie i były to miejsca pozbawione mocy, nieprzyjemne dla mnie, ale raczej, że tak powiem z definicji. Z drugiej strony ten cmentarz lśnił jak z lukierkowego holiwudzkiego snu i to on mnie odrzucił.\nMyślę, że gdyby to miejsce wyglądało jak w innych snach to może zawód nie byłby tak wielki, ale szczególnie ten cmentarz mnie odrzucił i zniesmaczył. Nie chcę tego syfu tak można by określić myśl z jaką obudziłem się z tego snu i dotyczyła ona głównie tego cmentarza.\nW tym śnie jednak interesuje mnie bardziej inna kwestia, dlaczego trafiłem do tego miejsca a nie do miejsca do którego zmierzałem i co to może oznaczać?\nZ jednej strony to, że w ogóle trafiłem do miejsca mocy i poszło łatwiej niż sądziłem bo było ono blisko mogło by być bardzo pozytywne i świadczyć o tym, że moja medytacja da efekty szybciej niż przypuszczałem.\nZ drugiej strony może to być wskazówka, że zmierzam nie w tym kierunku w jakim zamierzałem, że jak we śnie o jedną przecznicę za wcześnie skręciłem :-)\nPo głębszym zastanowieniu dochodzę do wniosku, że to jednak ta druga odpowiedź jest istotniejsza bo co prawda dużo ostatnio medytuję, ale jednak powierzchownie. Więc sen wskazywał by, że czas zwolnić, przestać się śpieszyć skupiając się na pogłębianiu medytacji bo tylko wówczas może ona zaprowadzić we właściwe miejsce. A tym miejscem nie jest żadne z miejsc mocy występujących w tym śnie.\nZnalazłem stary ciekawy sen do mapy:\nDzisiaj w nocy po raz drugi udało mi się przekroczyć "geograficzną" granicę moich snów tym razem na pn-zach a było to tak:\nKręciłem się obok granicy znanej mi z wcześniejszych snów, tym razem kiedy znalazłem się na tych terenach postanowiłem zbadać co jest dalej. Kilkakrotnie wędrowałem przez bezkresne łąki granicy aż w końcu odkryłem jakąś miejscowość po drugiej stronie łąk. Pierwszym razem byłem w niej krótko, tylko tyle aby się rozejrzeć i zorientować w terenie. Za trzecim razem postanowiłem poznać dokładnie tą miejscowość.\nNa skraju stał dziwny intrygujący dom, był drewniany bielony i sprawiał wrażenie bardzo starego, był też nadzwyczaj duży i było w nim coś intrygującego. Początkowo pomyślałem, ze jest opuszczony i dobrze było by go kupić, kiedy jednak zacząłem go obchodzić przekonałem się, że ten budynek ma jakiś sakralny charakter.\nZ tył budynek łączył się z czymś co wyglądało mi na świątynię. Nie znając miejscowych obyczajów wolałem na razie za bardzo nie zbliżać się do tej budowli. Poszedłem na przystanek aby określić skąd i jak często przyjeżdżają tu autobusy. W pierwszej chwili dostrzegłem na rozkładzie tylko jeden autobus o północy - wydało mi się to podejrzane. Kiedy jednak przyjrzałem się uważnie zobaczyłem, że jest jeszcze kilka innych.\nKiedy wracałem idąc o kulach pod górę na mojej drodze staną, krepy bardzo szeroki w barach osiłek o wyglądzie wiejskiego bosa - pomyślałem, że mogę mieć kłopot. Nie czekając aż zbierze się ich więcej śmiało szedłem dalej z nadzieją, że może odpuści kalece (tak naprawdę to bardziej udawałem chorego w rzeczywistości nic mi specjalnie nie było).\nNiestety gość mnie zaczepił, powiedziałem aby poszedł ze mną na łąkę jeśli starczy mu odwagi (echa Lancelota) a tam przekonamy się kto ile wart.\nWyczułem, że nie jest on taki zły i jeśli będziemy z dala od innych jest szansa się dogadać, podczas gdyby pojawili się pozostali mogło by być niewesoło zwłaszcza, że gość nie wyglądał na mięczaka.\nPoszliśmy i znaleźliśmy się w drewnianym domu na skraju wsi. Były tam dwie kobiety jedna stara, druga młoda, obydwie miały dużą charyzmę i wszyscy odnosili się do nich z uniżonym szacunkiem. Wyczułem ich mądrość i moc więc odniosłem się do nich z dużym szacunkiem, starsza początkowo popatrzyła na mnie z powątpiewaniem, młodsza była bardziej życzliwa. W końcu i starsza uśmiechnęła się zaakceptowawszy mnie i rozpoczął się jakiś rytuał - być może wróżba, albo jakieś czary lub rytuał ochrony.\nWiązało się to z umieszczaniem wokół różnych kryształów, narastaniem ciepłych pozytywnych uczuć, oprócz kobiet i osiłka był tam jeszcze ktoś jakiś inny gość. Kobieta obejrzała moje biodro i powiedziała, że to tylko skurcz. Przyznałem się, że trochę symulowałem zademonstrowałem serię uderzeń, miałem tez pokazać kopnięcia, ale pomyślałem, że to już było by zarozumialstwo.\nKiedy ceremonia dobiegła końca podziękowałem im, zebrałem moje kryształy i zrozumiałem, że powinienem wracać. Poszliśmy z osiłkiem w stronę granicy do miejsca przypominającego stary amatorski klub sportowy gdzie zwykli zbierać się miejscowi młodzi rozrabiacy by wykazać się swoją siła i odwagą.\nKiedy już tam byliśmy niespodziewanie pojawili się miejscowi rozrabiacy, mój nowy przyjaciel pomógł nam się ukryć aby nie doszło do problemów po czym postanowiliśmy się przedrzeć przez granicę. Dołączył tez do nas dumny azjatycki wojownik, który miał coś z Sammo Hunga dzięki jego niezwykłej sprawności w miarę gładko udało nam się przekroczyć granicę - która przebiegała przez coś w rodzaju magazynu.\nSammo wskoczył na podest prowadzący do wyjścia zanim strażnicy (potężne byki w dziwnych kombinezonach sprawiający wrażenie azjatyckich zbirów) zdążyli zareagować. Później nas wciągną i niegroźnie obił czymś w rodzaju linijki jednego z nich bacząc by nie zrobić mu krzywdy.\nZałatwiliśmy nasze sprawy i pozostało nam tylko znaleźć przejście przez granicę. Na początek spróbowaliśmy zwyczajnie autobusem aby rozpoznać teren. Kiedy dojechaliśmy do granicy odkryłem, że ochrona została wzmocniona do pilnujących granicę dołączył olbrzymi złoty metalowy paw.\nDziewczyna, która z nami jechała wysunęła rękę przez okno aby zbadać jego zachowanie paw uderzył ją łamiąc jej rękę. Zrozumiałem, że tedy nie przejdziemy gdyż jest to zbyt niebezpieczne. Kiedy autobus się wycofał wysiedliśmy z Sammo i moim przyjacielem z tamtej strony po czym podjęliśmy próbę obejścia granicy z lewej strony. Kiedy jednak weszliśmy na wzgórze przedzierając się przez zarośla okazało się, że rozciąga się tu duża, zamaskowana od naszej strony osada kontrolowana przez mafię. Postanowiliśmy spróbować z drugiej strony poprzez wzgórze porośnięte lasem.\nKiedy doszedłem do leśnej ścieżki byłem sam i byłem Sammo, gdy zacząłem się wspinać zobaczyłem na wzgórz budynek przypominający pagodę. Kiedy do niego zbliżyłem się zaatakowały mnie dwie wojowniczki mówiąc, ze nikt tędy nie przejdzie jeśli ich nie pokona. Jako Sammo stoczyłem z nimi piękną i wesołą walkę Kung Fu dowodząc swego mistrzostwa. Wojowniczki pogratulowały mi kunsztu i zapewniły, że teraz leśne przejście przez granicę jest już otwarte i całkowicie bezpieczne. Wówczas pojawił się mój towarzysz mówiąc, że chciałby znaleźć mistrza Kung Fu, który by go uczył wszyscy roześmialiśmy się ja wskazując na wojowniczki a one na mnie. Obudziłem się w doskonałym nastroju.\nI jeszcze jeden znaleziony sen do mapy tym razem Północny Wschód sfera druga\nJest u mnie impreza imieninowa dostałem jakiś fajny prezent. Ktoś pyta czego tak zachwycam się tym prezentem. Odpowiadam, że nie tylko ważne jest co dostałem, ale też od kogo. A tan prezent dostałem od Mariana Koniecznego. Patrzę po gościach i widzę, że nic im to nie mówi, jeden z nich nazywa się Konieczny, ale poza tym nic im to nie mówi - rezygnuje z tłumaczenia.\nJestem u Ewy. Mieszka w starym drewnianym domku. Przypomina on chatkę czarownicy. Jest tam jakieś białe magiczne światło, jego centrum znajduje się gdzieś wysoko, aby się doń dostać potrzebujemy drabiny.\nIdę do szkoły pożyczyć drabinę, na piętrze znajduje ją biorę i idę z powrotem. Otwierają się drzwi i wychodzi z nich moja koleżanka ze studiów Renata - jestem zaskoczony, myślę czyżby tu uczyła?\nMówię jej cześć, a ona patrzy na mnie bardzo zdziwiona - jakby pytała jakim cudem tu się znalazłem. W tym wzroku jest coś co zniechęca mnie do rozmowy więc idę dalej, spotykam jeszcze jakaś kobietę, której też grzecznie mówię dzień dobry, chociaż nie jestem pewien czy ją znam.\nKiedy jestem już na dole zajeżdża samochód z którego wysiada "Mysza" i Ewa. Witam się z nimi serdecznie zaczynamy miłą pogawędkę. W końcu dziewczyny pytają co tu robię, w ich wzroku jest to samo co we wzroku Renaty mówiące, że jestem w miejscu w którym nie powinno mnie być. Jakby nigdy nic odpowiadam, że zaprosiła mnie tu znajoma - okazuje się, że to załatwia sprawę, a ja uświadamiam sobie, że jest to miejsce do którego te dwie jeździły kiedy znikały.\nZnowu jesteśmy na piętrze szkoły, siedzimy przy długim stole jest fajna impreza. Obok mnie siedzi "Mysza", oglądam jej klejnoty, które zawiesiła na złotym kieliszku, są bardzo ładne. "Mysza" mówi mi, że tutaj liczy się tylko ile kto ma. Pytam forsy?\n- Nie cukierków - odpowiada. Wyciągam torebkę cukierków i daję jej (mam ich cały wór) "Mysza" śmieje się i mówi, że druga zasada jest taka, że nikt nikomu nic nie daje, tylko każdy próbuje zabrać innym to co mają.\nWśród rzeczy myszy znajduje pudełko, w którym jest kulka zapewniająca jej pogodę ducha i powodzenie. Kradnę ją, ale szkoda mi się jej robi więc myślę zasady zasadami, ale oddam jej połówkę co też czynię.\nEwa mówi mi, że "Mysza" jest na czwartym roku medycyny, czuje się dotknięty, że nie powiedziała mi, że robi drugi fakultet bo mieliśmy go robić razem.\n"Mysza" jest jakaś nienaturalnie zdenerwowana - pytam co się stało. Dowiaduję się, że pracowała gdzieś i kiedy chciała się zwolnić pracodawca wyrzucił ją dyscyplinarnie z wilczym biletem. Pytam o szczegóły, kiedy je podaje tłumacze jej, że było to bezprawne więc nie musi się przejmować. Mysza podaje różne szczegóły więc proponuję aby skontaktowała się z moim kumplem z PIP.\nJesteśmy z "Myszą" u kumpla, kumpel jak zwykle jest bardzo miły a "Mysza" jest w ciąży. Pytam gdzie jest jego żona, kumpel smutnieje i mówi, że był zbyt oddany pracy i przez to ma chwilowe kłopoty z żoną.\nRozkłada papiery "Myszy" i zaczyna je studiować - mówi, że zna tą firmę i jej machloje więc nie powinno być problemów.\nW pewnym momencie widzę dwóch kumpli - jeden rozmawia ze mną drugi ogląda papiery, ale ten drugi zmienia się pojawiają się mu siwe wąsy i włosy, jakby ktoś nakładał na jego twarz inną. Orientuję się, że to czarna magia za pomocą której ten pracodawca chce ukryć swoje machloje.\nMówię kumplowi aby się nie przejmował - przyzywam swoją moc, która manifestuje się jak olbrzymia czarna łapa z pazurami zawisająca jak klatka nad kumplem rozpraszając wrogą magię. kumpel mówi, abym użył swojej mocy, aby całkowicie złamać ich moc.\nOdpowiadam mu, że nie umiem posługiwać się swoja mocą i aby na zawsze złamać ich magię muszę skontaktować się z kimś biegłym w magii, póki co nie musi się przejmować bo upłynie trochę czasu zanim będą znów mogli użyć magii.\nKolejny znaleziony sen do mapy - północny zachód sfera druga\nZnajomy zabrał mnie ze sobą aby pokazać mi swoja działkę. Okazało się, ze leży ona blisko, zaraz za wzgórzem po drugiej stronie rzeki. Mimo, że była ona niemal na skraju miasta teren wyglądał na całkowicie dziewiczy - wzgórze porośnięte trawą, rzeka rząd drzew i polna droga pnąca się pod górę. Działka była duża porośnięta jęczmieniem.\nPatrzyłem na ta działkę, zastanawiając się czy jej od niego nie kupić - wiedziałem, ze on chce się jej pozbyć. Z drugiej strony znając jego chciwość wiedziałem, że cena była by znacznie za duża w stosunku do wartości. Kiedy tak siedziałem zastanawiając się, zauważyłem, że przez rzekę ciągnie sznur ludzi idąc dalej polną droga w górę - uświadomiłem sobie, że jest to ważna trasa turystyczna. Spojrzałem w kierunku w którym szli ludzie i zauważyłem zapierający dech w piersiach widok.\nPrzy szczycie góry były wspaniałe formacje skalne, piękny las i cudowne stare budynki przypominające zamki i świątynie. Po drugiej stronie przełęczy dostrzegłem kilka innych równie niezwykłych budowli - pomyślałem, że to dziwne iż tak blisko mojego domu znajdują się tak wspaniałe rzeczy a ja do tej pory ich nie widziałem.\nPodziwiając te widoki i próbując zlokalizować je w stosunku do mojego domu sięgnąłem po papierosa i uświadomiłem sobie, że został mi tylko jeden i odłamany kawałek drugiego. Zapytałem znajomego czy nie ma tu gdzieś w pobliżu sklepu. Znajomy wskazał kierunek, zeszliśmy ze skarpy i zauważyłem mały wiejski sklepik i kilka budynków zlokalizowanych w zagłębieniu terenu sprawiające sielskie wrażenie.\nW sklepie poprosiłem o papierosy i karty do rozegrania tysiąca. Młoda dziewczyna, która tam sprzedawała potasowała karty i zaczęła rozdawać na trzy kupki - zastanawiałem się czy będę grał z sobą czy z nią, ale kiedy karty zostały rozdane podeszło dwóch starszych mężczyzn wzięło karty i zaczęliśmy licytację - przelicytował mnie ten z prawej mówiąc 200. Przyjrzałem się kartom i zrozumiałem, że nie jestem w stanie tyle ugrać, mogę jednak go złapać - co wkrótce potem nastąpiło.\nPo wyjściu ze sklepu pomyślałem, że czas wracać do domu. Zaproponowałem znajomemu spacer na skróty on jednak powiedział, że niedaleko jest przystanek i ruszyliśmy w zupełnie innym kierunku. W chwilę potem doszliśmy do jakiegoś miasteczka - było to dla mnie zupełnym zaskoczeniem ponieważ nie wiedziałem, że jest tu jakieś miasto.\nW zasadzie było to malutkie miasteczko jednak zbudowane z niezwykłym rozmachem. jakby ktoś wziął malutki fragment jakiejś metropolii i wkomponował w sielski krajobraz.\nZapytałem co to za miasto - to miasteczko Cud odpowiedział znajomy. Przeszliśmy przez olbrzymie skrzyżowanie z torowiskiem i po chwili znaleźliśmy się na wąskiej asfaltowej dróżce przy słupie przystanku.\nZaraz za przystankiem był duży stary drewniany dom. Czekając na autobus poszliśmy tam się rozejrzeć. Było tam pełno kurzu i pajęczyn - stara konstrukcja nie budziła zaufania więc wróciliśmy na przystanek. Były tam dwie miłe dziewczyny, z którymi chwile rozmawiałem. Wyciągnąłem z kieszeni kilka dziwnych monet - uświadamiając sobie, że nieświadomie pożyczyłem znajomemu znów pieniądze i jak zwykle z odzyskaniem ich będę miał kłopoty. Jedna z wyciągniętych monet okazała się niebieskim guzikiem chyba z modeliny z orzełkiem z jednej strony i kwiatem z drugiej - inna była bardzo niezwykła. Wyglądała jak z kamienia, kiedy się jej przyjrzałem okazało się, że jest tam coś w rodzaju kolorowego hologramu z białym gołębiem w okręgu w środku.\nKumplowi bardzo spodobała się tam moneta i zaczął coś mówić o sprzedaniu jej w Austrii - ubawiło mnie to zwłaszcza, że wiedziałem iż w rzeczywistości to nowy model dwuzłotówki - chociaż robił nieźle wrażenie.\nAutobusy przejeżdżały, próbowałem czytać nazwy miejscowości na tabliczkach, jednak nazwy nic mi nie mówiły.\nJest świt, jest jeszcze ciemno i zimno, jestem przed wejściem do swego domu. Widzę oblodzony patyk, przyglądam, się mu w końcu liże go jest słodki i nie jest tak zimny jak powinien być. Pojawia się kuzyn. Dziwię się co tu robi o tak wczesnej porze. Tłumaczy coś mętnie z czego zrozumiałem, że przyszedł, aby spróbować trawki, której mi dał. Mówię, że nie ma sprawy tylko niech podejdzie pod tylne drzwi i tam go wpuszczę aby rodzice nie widzieli. Kuzyn jednak decyduje, że wspólnie okrążymy dom. Kiedy okrążamy dom, zmienia się sceneria, staje się jasno, słonecznie pojawia się jakieś miasteczko i przestaje to przypominać okolice mojego domu. Jest tam gęsta zabudowa, jakieś uliczki, sklepy, całe miasteczko. Mimo to próbuję utrzymywać kierunek, ale w końcu się gubię. Pytam kuzyna czy wie jak dojść do domu. Odpowiada, że oczywiście, ze wie i zaczyna prowadzić.


Waszczykowski w dziwnej sytuacji na lotnisku. „Ktoś złapał za mój bagaż” – Kraj Wprost\nPiSWiadomościKrajPolitykaPremiumTylko u Nas\nDodano: 17 października 2021, 08:41 0\nWitold Waszczykowski, były minister spraw zagranicznych, ma poważne kłopoty ze zdrowiem. W niedawnej rozmowie z „Wprost” opowiedział, jak choroba odmieniła jego życie i co sprawia mu największe problemy. Europoseł PiS wyznał, że każdy źle postawiony krok może skończyć się bolesnym upadkiem.\nPolityk opowiedział nam, że zdiagnozowano u niego chorobę neuronu ruchowego. – To coś, co powoduje złe funkcjonowanie nerwów podtrzymujących kończyny głównie dolne, ale też górne. Mam niedowład, czasem coś mi wyleci z ręki, poruszam się o kulach, jeżdżę na wózku elektrycznym – wyjaśnił Witold Waszczykowski.\nWspomniał, że schorzenie jest nieuleczalne i może doprowadzić m.in. do choroby Parkinsona. – Czekam aż ktoś wymyśli latający dywan i znajdzie lekarstwo – mówi.\n– Póki mogę, wykorzystuje własne siły. Na szczęście reszta ciała działa, czasem jakiś nerw mi utrudnia wysłowienie się, ale nadal piszę, pracuję i chyba aż takich głupot jeszcze nie gadam? – zażartował w rozmowie z „Wprost” były szef MSZ.\nChoroba powoduje, że europoseł musi być bardzo ostrożny w chodzeniu: – Każdy źle postawiony krok, potknięcie się o dywan może skutkować bolesnym upadkiem. Nim rozejrzę się wokół, zacznę przewartościowywać życie, muszę się nauczyć funkcjonować z tym, co się dzieje, czy ja jestem w stanie gdzieś dalej dojść. Windy, schody, poręcze to kwestie, które są teraz dla mnie najważniejsze. Czy znajdzie się krzesło, na którym zdołam usiąść lub dam radę z niego wstać.\nPolityk nie ukrywa, że sporo skomplikowało się w jego życiu codziennym. – Wszyscy próbują mi pomóc, ale czasem wiążą się z tym kłopotliwe sytuacje. Na przykład na lotnisku ktoś ostatnio złapał za mój bagaż, który jest dla mnie podpórką, co mogło skończyć się dla mnie utratą równowagi. Ale to bardzo miłe – dodał.\nDeputowany do Parlamentu Europejskiego nie ukrywa, że najtrudniej radzi sobie z hejtem i komentarzami w internecie.\n– Piszą o mnie „Dobrze ci tak, dziadu”, „Zasłużyłeś sobie na to, PiS-owski chamie”. To jest okropne, ale nie odpowiadam na zaczepki i eliminuję takich ludzi ze swojego życia. Ignorowanie to jedyna skuteczna metoda na ograniczenie mowy nienawiści – podsumował.\nCzytaj cały wywiad z Witoldem Waszczykowskim:


Wakacyjny Kalejdoskop Kulturalny 2020 | Ośrodek Kultury w Czudcu\nStart / Wydarzenia / Wakacyjny Kalejdoskop Kulturalny 2020\nSierpień to czas, kiedy dzieci i młodzież odpoczywają od obowiązków szkolnych oraz uzupełniają siły na nowy okres nauki. Ośrodek Kultury w Czudcu stara się dostosować swoją ofertę zajęć tak, aby właśnie ta grupa wiekowa mogła z nich skorzystać w tym czasie.\nWzorem lat poprzednich, również i w tym roku w ramach Wakacyjnego Kalejdoskopu Kulturalnego, mimo trudnej sytuacji spowodowanej trwającym zagrożeniem epidemiologicznym, odbyły się zajęcia dla dzieci i młodzieży. Chętni mogli stworzyć własnego anioła w technice Powertexu, nauczyć się ciekawych układów tanecznych dzięki Pani Monice z Nowoczesnej Szkoły Tańca ze Strzyżowa, uszyć szmacianą laleczkę, posłuchać o kosmosie i zobaczyć kilka ciekawych eksperymentów wykonanych przez instruktora z Muzeum Techniki i Militariów z Rzeszowa oraz zrobić pszczółkę metodą origami modułowego. Dodatkowo wszyscy zainteresowani skorzystali z wyjazdów, z których pierwszy był do kina Helios na animowany film: „Turu. W pogoni za sławą”, a drugi do Bieszczadzkiej Szkoły Rzemiosła w Uhercach Mineralnych.\nW tej starej szkole uczestnicy wycieczki, w podziale na grupy, zaznajamiali się z zapomnianą już sztuką kaligrafii, pisząc list do rodziców, dziadków, siostry, brata lub kolegi. Uczyli się także robić pyszne proziaki, które po zakończonych zajęciach z chęcią pozjadali. Dodatkowo zapoznali się z pracą na kole garncarskim i gliną, wykonując własną miseczkę. W międzyczasie, wszyscy chętnie kupowali drobne pamiątki i robili sobie pamiątkowe zdjęcia w „beczce śmiechu”. Każdy z uczestników miał także możliwość uczestniczenia w zabawach na świeżym powietrzu.\nNa zakończenie, w dniu 26 sierpnia, instruktorzy z OK zorganizowali dla uczestników, we współpracy z księdzem Jakubem Gunią oraz Oazą, gry i zabawy na świeżym powietrzu. Można było zdobyć ciekawe nagrody za wygrane konkurencje. Dodatkowo każdy z uczestników otrzymał dyplom i gadżety ufundowane przez OK oraz ks. Jakuba.\nZarówno z zajęć, jak i z wyjazdów, dzieci wracały uśmiechnięte i zadowolone, co świadczyć może o tym, że oferta Ośrodka Kultury została dopasowana właściwie.\nDziękujemy serdecznie wszystkim dzieciom za udział w zajęciach, a zwłaszcza za ich zdyscyplinowanie, które było tak istotne w obecnym czasie. Jednocześnie życzymy wam sukcesów w nauce w rozpoczynającym się nowym roku szkolnym.\nZapraszamy za rok na jeszcze ciekawszy Wakacyjny Kalejdoskop Kulturalny.


You are at:Home»O czym?»Kultura»Imprezy, wydarzenia»Póki Polska żyje w nas\nAutor: Contributor opublikowane:\t 10 October, 2018 W kategorii:Imprezy, wydarzenia\nRozmowa z Maestro Andrzejem Rozbickim\nUrszula Marczak: Cieszę się że znalazł Pan chwilę czasu na rozmowę biorąc pod uwagę Pana zaangażowanie zawodowe rozciągające się od Atlantyku do Pacyfiku, a więc” łączące dwa olbrzymie kontynenty wraz z 100. rocznicą odzyskania niepodległości przez Polskę. To bardzo znaczące wydarzenie dla Polaków starej i nowej generacji, także dla licznej Polonii w Kanadzie. Nadchodzący Pana koncert “POLISH PRIDE Przeboje Niepodległej” zaprasza do głębokiego przeżycia tej uroczystości w bardzo szerokim i urozmaiconym repertuarze. Kiedy zdecydował się Pan na przygotowanie tego koncertu?\nAndrzej Rozbicki: Od ponad 20 lat organizuję koncerty w Toronto i Mississaudze, na które zapraszam najlepszych solistów z Polski i nie tylko z Polski. Ostatnio miałem koncert w styczniu w Living Arts Centre, kiedy przyjechali soliści z ośmiu krajów. Każdy z innego kraju. Trudno byłoby nie zrobić koncertu na 100-lecie Odzyskania Niepodległości jeśli robiłem koncerty na wiele innych okazji, może nawet tych mniejszych. Wiedziałem, że muszę to zrobić.\nU.M.: Pana pasja muzyczna pomaga nam oddać honor wielu wybitnym Polakom, którzy do powrotu Polski na mapę Europy się przyczynili. Jednoczy Pan w ten sposób miliony rodaków na świecie. Jaki ma to dla Pana wymiar zawodowy i osobisty?\nA.R.: Rzeczywiście tak jest. Od początku, od kiedy jestem w Kanadzie, a mieszkam tu już trzydzieści lat, prowadzę muzyczne zajęcia z młodzieżą kanadyjską i jestem założycielem orkiestry Celebrity Symphony Orchestra. W 1993 roku był w Toronto jeden z najsłynniejszych kompozytorów polskich, Witold Lutosławski. Poproszono mnie abym nagrał rozmowę i porozmawiał z profesorem Lutosławskim dla polskiej telewizji. Wtedy właśnie w rozmowie, prof. Lutosławski powiedział: “Panie Andrzeju, kto będzie promował polską muzykę za granicami kraju, jeśli nie my, absolwenci polskich akademii muzycznych”. Bardzo mi się to wtedy podobało, bo profesor powiedział: “my”. To tak jakby mnie bardzo wysoko postawił koło siebie. Od tamtej pory w każdym koncercie CSO mamy polską muzykę, a do grona solistów zawsze zapraszamy tych wszystkich największych. Występowali z nami w Toronto Wiesław Ochman, Piotr Paleczny, Konstanty Andrzej Kulka, Zofia Kilanowicz, Zbigniew Macias, Rafał Bartmiński, Jacek Wójcicki czy Krystian Krzeszowiak. Oczywiście wiele koncertów zagraliśmy z najwybitniejszymi solistami operowymi, a koncerty 5-krotnie zapowiadał legendarny już Bogusław Kaczyński. Dyrygowałem wielokrotnie koncertami w Chicago i w Nowym Jorku. Wykonywaliśmy po raz pierwszy na tym kontynencie wiele utworów Wojciecha Kilara, Henryka Góreckiego i wielu innych. Przygotowaliśmy koncerty z muzyką Jana Kantego Pawluśkiewicza. Światowa premiera “Nieszporów Ludźmierskich” odbyła się w Toronto w 1996 roku, a premiera oratorium “Woła nas Pan” Włodzimierza Korcza w roku 2004. To wszystko jest po to aby Polakom przybliżyć to co jest najpiękniejsze, a z muzyką jest może łatwiej bo nie ma bariery językowej. Na nasze koncerty przychodzi znakomita polonijna publiczność ale również coraz więcej mamy słuchaczy anglojęzycznych. Bardzo mnie cieszy entuzjastyczna reakcja widowni, widoczna radość również na twarzach naszych kanadyjskich orkiestrowych muzyków. Wiele osób po koncercie dzwoni, pisze komentarze na Facebooku i przeżywa te wydarzenia muzyczne razem ze mną. Nasze koncerty są jednorazowymi wydarzeniami artystycznymi. Teraz będzie inaczej bo z koncertem “Polish Pride” wystąpię wraz z solistami z Polski oraz West Coast Symphony Orchestra tydzień później, 3 listopada w North Vancouver Centennial Theatre.\nU.M.: Przedstawił Pan całą plejadę artystów o różnorodnym dorobku. Czy w tym koncercie, na który czekamy, ma Pan jakieś szczególne kryteria doboru wykonawców?\nA.R.: W tym koncercie – “POLISH PRIDE Przeboje Niepodległej” będą dwie części, a koncert rozpoczniemy słynnym poematem symfonicznym “POLONIA” Edwarda Elgara. Ten angielski kompozytor napisał “Polonię” w 1915 roku na prośbę Ignacego Jana Paderewskiego, oraz ówczesnego dyrektora Filharmonii Warszawskiej Emila Młynarskiego, którzy zwrócili się do niego z prośbą aby skomponował utwór, który by pobudzał Polaków do walki o niepodległość. Mógłbym długo mówić o programie koncertu, ale w skrócie to oczywiście będą utwory takie jak “Ułański Mazur”, “My Pierwsza Brygada”, “Zielone Lata”, “Tango na głos” itd. W programie usłyszymy największe przeboje z ostatnich 100 lat, między innymi piosenki Ewy Demarczyk, Mieczysława Fogga, Anny German, Piotra Szczepanika, Czesława Niemena, Zbigniewa Wodeckiego i innych.\nDwa lata temu byłem w maju w Filharmonii Narodowej w Warszawie na koncercie i uroczystości wręczenia nagród Jana Kiepury dla najwybitniejszych polskich solistów. Podczas spotkania po koncercie, zapytałem słynnego tenora i wykładowcę profesora Ryszarda Karczykowskiego który z tenorów, naszych polskich, ma największą szansę za kilka lat zabłysnąć nie tylko w Polsce, ale i w świecie. Podał nazwisko Wojciecha Sokolnickiego. W ten sposób dotarłem do Wojciecha Sokolnickiego i zaprosiłem go do Toronto dwa lata temu. Wtedy to również powstało trio tenorowe Tre Voci – które stanowią Wojciech Sokolnicki, Mikołaj Adamczyk i Miłosz Galaj. Znakomici trzej tenorzy młodej generacji, optymistycznie nastawieni do życia, którzy się bawią i to cieszy widownię. Każdy ich koncert jest wielkim wydarzeniem i myślę, że tak będzie w Toronto. Dyrygowałem w tym roku koncertem w Lidzbarku Warmińskim, moim mieście i do tego koncertu zaprosiłem Aleksandra Ładysza. Ten śpiewający basem solista jest synem Bernarda Ładysza, który żyje i ma się zupełnie nieźle, jak mi jego syn powiedział. Bernard Ładysz ma 96 lat. Piękny wiek, jak na śpiewaka.\nChciałbym też zapowiedzieć pierwszy występ Moniki Węgiel w Kanadzie. Jest to utalentowana piosenkarka młodego pokolenia, która jest absolwentką Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie. Występuje w Teatrze Współczesnym w Warszawie. W 2012 roku wydała swoją debiutancką płytę “CARTE BLANCHE”, na której znalazły się głównie przeboje Edith Piaf. Jest obdarzona silnym ekspresyjnym głosem. Śpiewa od 13. roku życia. Oto jeden z wielu komentarzy po wysłuchaniu występu Moniki Węgiel na YouTube: «…coś cudownego, ileż w tym piękna, melancholii i miłości… aż dreszcze w każdym zakamarku mej duszy czuję – jak dobrze, że są takie Artystki… płyń melodio i dawaj radość ludziom…«\nNastępną artystką, którą zaprosiłem do naszego składu solistów, jest Natalia Kovalenko, znakomita wykonawczyni utworów Anny German. Jest to wokalistka, która skończyła studia muzyczne w Kijowie, a specjalizuje się w utworach Anny German. Kiedy prowadziłem tutaj koncert w Toronto dedykowany Annie German bardzo popularny był słynny serial o życiu tej piosenkarki. Bardzo chciałem Natalie zaprosić, ale nie mogliśmy zgrać naszych terminów. Przyjechała wtedy Vladyslawa Vdovychenko, solistka z Odessy, która w filmie podkładała glos Anny German. Postanowiłem, że kiedyś za proszę Natalię, no i Natalia przylatuje. W koncercie również wystąpi Lechowia oraz młodzież Toronto Singing Strings, prowadzona przez Artura Lewinowicza i 100-osobowy chór młodzieży polonijnej przygotowywany przez Małgorzatę Lewinowicz.\nU.M.: Jestem przekonana, że sala koncertowa dorówna wielkością widowisku tej rangi.\nA.R.: Sala, w której odbędzie się koncert, Christian Performing Arts Centre znajduje się w południowym Etobicoke w Toronto i ma 2800 miejsc. To duża sala koncertowa, w której są rozmieszczone trzy wielkie ekrany filmowe. Na tych ekranach przygotowujemy krótkie montaże filmowo- zdjęciowe. Będzie to widowisko nie tylko muzyczne, ale wizualno-muzyczne. Myślę, że tym z Państwa, którzy przyjdą na ten koncert, pozostanie on na długo w pamięci, bo cóż, 100- lecie zdarza się raz na 100 lat. Przynieście Państwo na nasz koncert biało-czerwone flagi, te małe i większe, szaliki i wszystkie inne akcesoria. Celebrujmy 100-lecie wszyscy razem, radośnie złączeni.\nU.M.: Gdyby chciał Pan opisać swoją wymarzoną widownię, jaka by ona była?\nA.R.: Nasza widownia jest zawsze wymarzona bo jest to nasza widownia, jest bardzo elegancka, wrażliwa i gorąca. Cieszę się, że nam ta widownia dopisuje i że będziemy wspólnie celebrować to wielkie wydarzenie już 27 października w Toronto i 3 listopada w North Vancouver w BC, w Centennial Theatre w koncercie “Przeboje Niepodległej od Toronto do Vancouver”.\nU.M.: Życzę Panu aby cała sala koncertowa” mieniła się tymi kolorami.


Powrót opis produktów spożywczych\nCzeka mnie przetarg na dostawę artykułów spożywczych do placówek oświatowych.\nMam pytanie - jak radzicie sobie z opisem produktów tak, by w efekcie dostać to, co chcecie czyli produkty już sprawdzone dobrej jakości? Używacie nazw własnych mimo zakazu ustawowego?\nCzeka mnie przetarg na dostawę artykułów spożywczych do placówek oświatowych. Mam pytanie - jak radzicie sobie z opisem produktów tak, by w efekcie dostać to, co chcecie czyli produkty już sprawdzone dobrej jakości? Używacie nazw własnych mimo zakazu ustawowego?\n2016-08-23 12:25 0\nmyślę, że w pewnych postępowaniach , wykonawcy nawet by chcieli podpowiedź w formie "nazwa własna + dopisek lub równoważny", bo jak zaczniesz im opisywać serek po składzie, konsystencji itd. to spędza x czasu zanim zaświta im o co chodzi i co maja zaoferować . Biorąc pod uwagę wagę pozostałych kryteriów niż cena - to przy ocenie jakości - może się uda kupić dobre rzeczy.\nSpróbuj poszukać SIWZ na żywność z... Jednostek Wojskowych , może nie wszystkie ale większość ma ten temat obcykany, kiedyś swojego czasu miałam przyjemność parę takich SIWZ czytać i byłam zaskoczona ile można napisać o zwykłej marchewce lub pietruszce nie mówiąc o innym asortymencie. Niestety teraz ten temat jest już jakby za mną, ale pobuszuj po tych JW\nmyślę, że w pewnych postępowaniach , wykonawcy nawet by chcieli podpowiedź w formie "nazwa własna + dopisek lub równoważny", bo jak zaczniesz im opisywać serek po składzie, konsystencji itd. to spędza x czasu zanim zaświta im o co chodzi i co maja zaoferować . Biorąc pod uwagę wagę pozostałych kryteriów niż cena - to przy ocenie jakości - może się uda kupić dobre rzeczy. Spróbuj poszukać SIWZ na żywność z... Jednostek Wojskowych , może nie wszystkie ale większość ma ten temat obcykany, kiedyś swojego czasu miałam przyjemność parę takich SIWZ czytać i byłam zaskoczona ile można napisać o zwykłej marchewce lub pietruszce nie mówiąc o innym asortymencie. Niestety teraz ten temat jest już jakby za mną, ale pobuszuj po tych JW\n2016-08-23 15:14 0


w jesieni życia: Starosc?\nPoniewaz jestem sama a lubie jak mi czasem cos gada to ogladam telewizje sobie.Mam obyczaj ogladac do poludnia tv nederlandzka a wieczorem niemiecka. Ten podzial ma swoje podloze.A tym sa reklamy.W holenderskiej tv malo jest filmow nederlandzkich ,wiec musze sie skupiac bardzo ogladajac film,poniewaz holendrzy nie uznaja dabbingu i wszystko trzeba czytac.Wiec skupiam sie,czytam,sledze akcje i film leci pietnascie minut ,potem przychodzi reklama tez conajmniej 15 minut i moja koncentracje trafia szlak..wiec przerzucam sie na niemiecka tv,gdzie reklamy sa krotsze i nie musze nic czytac .\nI dzisiaj zadnego filmu nie obejrzalam bo jest program jakis pt.Ludzie 2012.\nSiedzac przy komputerze nie pale.Tv sobie leci ,ja cos podczytuje ,laze po moich ulubionych blogach ,kiedy przyszla mi ochota zapalic wiec ide do pokoju ,w ktorym pale i co widze w tv.?\nWidze starsza pania jak wywija na drazkach.Pani siwiutka,w okularkach i i w tych okularkach wywija jak 14 - latka rumunska.Popodziwialam i nagle slysze jak moderator mowi,ze pani ta ma 87 lat.Moj Boze.Chcialabym miec teraz taka figure jak ta pani ma w wieku 87 lat.I slysze,ze pani mowi,ze nie trenuje codziennie ,bo chodzi jeszcze plywac,uprawia aerobik i ma inne jeszcze zajecia.\nWpadlam w podziw.Nie zapamietalam jej nazwiska, dowiedzialam sie ,ze film z jej wyczynami zrobil furore na you tube .Ze odbywaja sie zawody pan uprawiajacych ten drazkowy sport w przedziale wiekowym od 50 do ....,ze ona bierze udzial w zawodach,ze na razie jest najstarsza ,i ze w tym roku zdobyla pierwsze miejsce.\nTak sobie mysle - starosc ma rozne oblicza.Pani Bunte zaczela swoja kariere po szescdziesiatce jak rowniez Agata Christie .Rozne rzeczy ludzie robia w pozniejszym wieku.To chyba jest sila charakteru.Bo przeciez tak latwo sobie powiedziec ,ze mi juz nie wypada,ze mi sie nie chce,nie bede sie osmieszac albo cos jeszcze innego.Sa ludzie jak mowila moja dawna szefowa z wysokim C - tzn,ze musza cos robic koniecznie.I jak patrzylam na te pania niemiecka pozazdroscilam jej tego wysokiego C.\nJak przyjechalam do Holandii w rozczulenie wprawily mnie staruszki szalejace na rowerach.W mojej miejscowosci byla grupa pan,ktore regularnie wybieraly sie na wycieczki rowerowe .Byly przez nas nazywane panienkami - starsze panie .,ktore na co dzien zajmowaly sie roznymi sprawami jezdzac przewaznie samochodami a raz w tygodniu rowerek a co..\nRower juz mi nie dziwny i sama teraz jestem starsza pani i nie wyobrazam sobie zycia bez tego pozytecznego sprzetu:))\nTa niemiecka gimnastyczke podziwiam.Na pewno nie zabiore sie za gimnastyke skoro nigdy tego nie robilam.Zycze sobie tylko zachowac umysl jako tako funkcjonujacy.Podziwiac mi wolno .Ta pani bez wzgledu na jej wyglad zewnetrzny(siwe wlosy,okularki i pewnie sztuczne zeby)jest mloda.\nWiec panie i panowie - starzenie sie jest nieuniknione ale ducha,ducha trzeba zatrzymac.Bo ten duch nas robi wiecznie mlodych:))\nAutor: Renata Klosowska o 22:45\nBrawo Reno, tak trzymać! Starość to przeżytek i nas nie dotyczy, prawda?\nRuszajmy intelektualnie i fizycznie się jak najwięcej aby nie zardzewieć.\nDzisiaj wlasnie rozpatrywalam w mojej glowie jak to jest dziwnie niesprzezone ze soba starzenie sie organizmu, ktory czasami w glowie ma wspaniale dzialajacy aparat mozgowy, a cialo zwiotczale i bezsilne.\nJednym slowem trzeba rownoczesnie dbac o umysl i cialo!\nO umysł mogę dbać, bo czytanie mi miłe, pisania też się nie wstydzę ale z ciałem to już gorzej. Na rower nie wsiądę, z kijkami nie pomaszeruję, a rozpłaszczać się na karimacie nie potrafię. Jednak jestem pełna podziwu dla tych, którzy żyją aktywnie.


TrailingStop (TreylingStop, połów) - Aby handlowiec 2019 - Forex\nTrailingStop (TreylingStop, połów)\nTrailingStop (TreylingStop, połów) - koncepcja ta pochodzi od zlecenia stop „stop loss”, który został zaprojektowany, aby zminimalizować straty, jeśli cena od początku składnika poruszać się w nierentownym kierunku.\nTreylingStop automatyzuje proces przenoszenia pozycji zatrzymania Aby strat tak, że między kosztem, poruszając się w kierunku lukratywnego zlecenia stop i danych został określony przez liczbę przedsiębiorcy punktów. Zatem spekulant jest w stanie maksymalizować zyski, ryzykując tylko określoną liczbę pipsów.\nNarzędzie to jest szczególnie przydatne, gdy silny ruch jednokierunkowy cena, a także, gdy jest to niemożliwe, aby stale monitorować zmiany stanu transakcji.\nTreylingStop zawsze przywiązany tylko do pozycji otwartej i jest przeprowadzane w terminalu klienta, a nie serwer pośrednika jako stop loss, więc w terminalu zamkniętym TrallingStop nie działa. Dla każdej otwartej pozycji można zainstalować tylko jeden TrailingStop.


Rękawiczki dla dzieci jednopalczaste na zimę w paski 4-6 – super-czapki.pl\nStrona główna / Dodatki / Rękawiczki / Rękawiczki dla dzieci jednopalczaste na zimę w paski 4-6\nRękawiczki dla dzieci jednopalczaste na zimę w paski 4-6\nRękawiczki dla dzieci na zimę niezwykle miłe w dotyku, wykonane z grubszej dzianiny w paski, wewnątrz ciepła polarowa podszewka. Sznureczki przy ściągaczach łączące rękawiczki. Pasują od 4 do 6 lat. Długość całkowita 17 cm.\nWersja kolorystyczna: szare w grafitowe paski\nCategories:Chłopiec, Chłopiec (5-15 lat), Dodatki, Dziewczynka, Dziewczynka (5-15 lat), Jesień, Mała dziewczynka (1-4 lata), Mały chłopiec (1-4 lata), Rękawiczki, Zima\n4-6 lat 5 cm 10 cm x 2 12 cm Tak\nNapisz pierwszą opinię o „Rękawiczki dla dzieci jednopalczaste na zimę w paski 4-6” Anuluj pisanie odpowiedzi


July 2017 – Studencki Klub Islandzki\nOko w oko z Egillem Skallagrímssonem\nZapewne podróżując po Islandii, szczególnie popularną Jedynką, nie wpadlibyśmy na to, żeby zatrzymać się w Borgarnes, miejscowości położonej około godzinę drogi na północ od Reykjaviku. A jeśli już się tam zatrzymamy, to nie skończmy naszej wycieczki na stacji benzynowej, ale spróbujmy dojechać do centrum (to tylko 3 min drogi!), gdzie czeka nas dużo niespodzianek. Jadąc główną Borgarbratu, po lewej stronie miniemy zjazd na darniowe domki – Hlíðartúnshús, które liczą sobie już sto lat! Warto tam podjechać, bo z tego punktu roztacza się piękny widok na zatokę.\nWystawa kończy się bardzo pomocnym drzewem genealogicznym, na którym znajdziemy postaci występujące w najstarszych sagach. Jedną z nich jest saga o Egillu, której poświęcona jest odrębna ekspozycja. W niej poznajemy treść sagi ilustrowanej współczesnymi płaskorzeźbami i instalacjami z drewna. To chyba właśnie one są atutem tej wystawy, bo w bardzo ciekawy sposób łączą starą historię z nowoczesnością. Numerowane stanowiska wprowadzają nas kolejno w historię Egilla, niepokornego skalda, który nie raz musiał stawić czoła nieprzychylnym członkom swojej rodziny czy potężnym królom europejskim. Niemal zawsze wychodził z opresji dzięki magii poezji -Egil uważany jest za najbardziej utalentowanego poetę swoich czasów, prekursora poezji skaldycznej na Isladnii, a nawet rymowanej poezji w północnej Europie. Poznajemy fragmenty jego wierszy, w tym choćby słynny Sonatorrek, poemat ułożony po stracie ukochanego syna Egilla, w którym padają nawet oskarżenia w kierunku niesprawiedliwych bogów.\nJeśli chcecie poznać pełną historię Egilla, koniecznie odwiedźcie Borgarnes. Przyjemną niespodzianką jest audioguide w języku polskim. Ten niezwykle sympatyczny głos wydaje się jednak skądś znajomy… Wszystko staje się jasne, pod koniec opowieści: “Nazywam się Jacek Godek…”.\nEmiliana Konopka/ utule_thule\n“Pamięć o nich nie zaginie”\nW Muzeum Morskim w Reykjaviku wciąż można jeszcze oglądać niewielką wystawę poświęconą pamięci członków załogi polskiego statku transportowego “SS Wigry”, którzy zginęli u brzegu Islandii dokładnie 75 lat temu, 15 stycznia 1942 roku. Ekspozycję przygotowało Stowarzyszenie Polonii Islandzkiej przy pomocy redakcji Iceland News Polska oraz władz Muzeum Miejskiego w Reykjaviku.\nMożna tu obejrzeć model statku w skali 1:100, specjalnie przygotowany na wystawę, a także zdjęcia dokumentacyjne, poznać historię statku i dzieje jego załogi.\nA historia ta jest naprawdę wzruszająca. Statek został zbudowany w jednej z angielskich stoczni w 1912 roku, a po wielokrotnym zmienianiu właściciela został zakupiony przez Bałtycką Spółkę Okrętową w 1939 roku. 23 maja 1939 roku otrzymał w Gdańsku polską banderę oraz nadano mu nazwę SS Wigry. Jako statek transportowy, pływał po wodach europejskich z różnymi towarami, a II wojna światowa zastała go w Antwerpii. Podczas wojny woził towary na północ; po raz pierwszy do Islandii wyruszył w maju 1941 z ładunkiem cementu.\nW grudniu 1941 roku SS Wigry po raz kolejny wyruszył z Anglii do Islandii. Kapitanem statku był Władysław Grabowski, a wraz z nim na statku znajdowało się jeszcze 26 osób. Okręt dotarł do Djupaviku z dostawą soli, w porcie załadowano mączkę śledziową. Po świętach Bożego Narodzenia obchodzonych w Islandii, 6 stycznia 1942 roku SS Wigry dołączyła do konwoju płynącego w kierunku Nowego Roku. Po 400 milach nastąpił silny sztorm (dziś nazywany wręcz sztormem stulecia), który zadecydował o powrocie do Reykjaviku. Awarie na pokładzie oraz silne fale uniemożliwiły dalszą podróż, ale też bezpieczne dopłynięcie do brzegów Islandii. 15 stycznia okręt znajdował się na wysokości Sandgerdi, ale załoga nie miała nadziei na osiągnięcie celu ze względu na złą widoczność i siłę sztormu.\nKapitan Władysław Grabowski oraz kucharz Julian Caroll (Brytyjczyk) pozostali na pokładzie. Do szalupy udała się pozostała część załogi, jednak dwie zginęły wypadając za burtę. Po spuszczeniu łodzi na wodzę, wywróciła się ona do góry dnem, a przy jej ratowaniu wywróciła się po raz kolejny. 5-godzinne mocowanie się z falami doprowadziło do skrajnego wyczerpania i śmierci większości marynarzy, więc pozostałych 5 próbowało dopłynąć do brzegu wpław. Ostatecznie do plaży na półwyspie Syðra-Skógarnes dotarły trzy osoby, ale dwie przeżyły: Ludwik Smolski, II oficer oraz starszy marynarz Bragi Kristjansson, Islandczyk. 18-letni wówczas Bragi pobiegł resztkami sił do pobliskiej farmy i przyprowadził jej właściciela, który zabrał wyczerpanego Ludwika Smolskiego konno do wioski.\nW ciągu następnych dni morze wyrzucało na brzeg martwe ciała. Zwłokami zajmowali się mieszkańcy okolicznych osad, jak czytamy, “zostały przez wodę odarte z obuwia i odzieży, dlatego siostra honorowego konsula Rzeczypospolitej Polskiej Finnbogi Kjartansona razem z sąsiadkami przez dwie doby szyła ubrania dla zmarłych.” Ciała zawieziono do Borganes, a uroczysty pogrzeb odbył się w katolickim kościele na wzgórzu Landakot. Jak podają źródła, ocalali Ludwik Smolski i Bragi Kristjansson nie byli w stanie brać udziału w uroczystościach pogrzebowych. Ciała pochowano na cmentarzu Fossvogur w Reykjaviku.\nPolonia Islandzka od lat czci pamięć zaginionych, szczególnie podczas listopadowego czuwania przy grobach. 27 maja tego roku, na 75. rocznicę katastrofy, odsłonięto pamiątkową tablicę w miejscu, do którego dotarli ocaleni. Podkreślano również zasługi farmera Kristjána Kristjánssona, który pomógł mężczyznom wyrzuconym na brzeg. Podczas uroczystości wrzucono również do morza 25 czerwonych róż, symbolizujących zmarłych w katastrofie.\nTą tablicą, jak również obecną wystawą, islandzka Polonia przywołuje wspomnienia katastrofy i sprawia, że pamięć o nich nie zaginie.\nNiezaprzeczalnie istotnym wydarzeniem tej epoki było przyjęcie chrześcijaństwa, Kristnitaka (1000), wraz z którym na Islandię przybyły nowe zwyczaje, nowe budownictwo oraz nowe przedmioty. Okres początków chrześcijaństwa reprezentują przede wszystkim szczątki drewnianych kościołów z pięknie rzeźbionymi motywami roślinnymi i zwierzęcymi, a także romańskie figury świętych. Cennym zabytkiem jest Ufsakristur, krucyfiks wykonany z drewna brzozy, pochodzący z kościoła z Ufsa, datowany na 1200 rok. Krzewienie chrześcijaństwa i związana z tym coraz silniejsza władza episkopatu (atedry w Hólar i Skálholt) to czas płacenia dziesięciny, Kirkjugoðaveldi (1097-1179), który w późniejszych czasach doprowadził do lokalnych sporów z biskupami – okres Staðamálin (1178-1275).


Yuji Ide - Świat samochodów | automax24.net.pl\nPomoc drogowa z wieloletnim doświadczeniem ma przewagę, dlatego holowanie zamawiam w Płońskim centrum auto lawet. Sezon dwa tysiące sześć był jak do tej pory zdecydowanie najgorszym sezonem w całej historii tegoż zespołu. Stajnia ta została s…\nZazwyczaj samochody małolitrażowe, rzadko zdobywają nagrodę Car of the Year. Jezt to prestiżowa nagroda przyznawane przez redakt…\nFrnack Montagny jest najsłabszym kierowcą sezonu dwa tysiące sześć. Na jego usprawiedliwienie przemawiają jednak dwa dość istotne fakty. Otóż po pierwsze Franck Montagny jeździł w zespole Super Aguri, które, jak wiemy, najlepszego samochodu nie posiadało. A po za tym, to zespołu Super Aguri w Formule Jeden już nawet nie ma. Drugim faktem, który przemawia na korzyść Francka Montagniego jest to, że wystartował on zaledwie w siedmiu wyścigach sezonu dwa tysiące siedem. Oba te fakty sprawiają, iż ostatnia pozycja Frnacka Montagniego w klasyfikacji generalnej sezonu jest jak najbardziej usprawiedliwiona. Jednak faktem jest również to, że gdyby kierowca ten był naprawdę dobrym kierowcą, to bez kłopotów znalazłby zatrudnienie jako etatowy kierowca zespołu. Aktualnie, w sezonie dwa tysiąc dziewięć Frnack Montagny jest kierowcą testowym w stajni Toyota. I w sumie, to absolutnie nic nie wskazuje na to, aby ta sytuacja miała ulec jakiejkolwiek zmianie. Jednak w niższych seriach wyścigowych ten francuski kierowca osiągał sukcesy.\nSakon Yamaoto jest przed ostatnim kierowcą w całej stawce Formuły Jeden w sezonie dwa tysiące sześć. Trzeba przyznać, iż absolutnie nie popisał się ten kierowca. Jednak za nim również (tak samo jak ze francuskim kierowcą Franckiem Motangnym) przemawiają dwa dość istotne fakty, które wręcz niezwykle skutecznie uniemożliwiły temu kierowcy zdobycie choćby jednego punktu i odbicie się od dna. Otóż po pierwsze, Sakon Yamamto jeździł w niezwykle słabym zespole Super Aguri, który już nawet nie istnieje. Super Aguri nigdy nie skonstruowało w miarę konkurencyjnego samochodu, aby mogli walczyć przynajmniej o jakieś punkty. Zawsze zajmowali miejsca na samym dnie stawki. Drugim dość istotnym argumentem, który przemawia za tym japońskim kierowcą jest to, że wystartował on w zaledwie siedmiu wyścigach sezonu dwa tysiące sześć. Przy tak małej ilości startów w tak słabym samochodzie po prostu nie da się absolutnie nic zrobić. Jest to absolutnie naturalna rzecz. Zatem myślę, iż Sakon Yamamoto jest już usprawiedliwiony.\nYuji Ide spisał się już nieco lepiej niż jego dwaj koledzy, czyli Skaon Yamamoto oraz Franck Montagny. Otóż kierowca ten zajął w generalnej klasyfikacji sezonu dwa tysiące sześć miejsce dokładnie dwudzieste piąte. Jemu również nie udało się uzyskać ani jednego punktu. Jednak za tym japońskim kierowcą również przemawiają dwa wręcz niezwykle istotne argumenty. Po pierwsze, Yuji Ide również w sezonie dwa tysiące sześć startował w zespole Super Aguri, który, jak wszyscy świetnie wiemy, nie dysponował zbyt dobrym samochodem. Ten czynnik jest absolutnie decydujący jeśli chodzi o tego zawodnika. Co również działa na jego korzyść, Yuji Ide wystartował w zaledwie czterech wyścigach sezonu dwa tysiące sześć. To zatem jest jeszcze mniej niż nawet w przypadku Sakona Yamamoto oraz Francka Montagny. Więc jego wyższa pozycja, niż pozycja jego kolegów już świadczy o tym, że kierowca ten w cale nie jest takim słabym kierowcą. Jego najwyższe miejsce w wyścigu to było miejsce trzynaste. Nie ma się zatem za bardzo czym pochwalić owy kierowca.\nTagi:f1,kierowca,wypadek | Struktura strony


Polityka prywatności ⋆ Developer Ryan\nSzanując Twój czas, przygotowałem dla Ciebie skróconą wersję najważniejszych zasad związanych z ochroną prywatności. Jeżeli jednak podstawowe informacje okażą się dla Ciebie niewystarczające, poniżej znajdziesz też szerszy opis, w którym wyjaśniam jak obchodzę się z powierzonymi mi przez Ciebie danymi osobowymi.\nAdministratorem danych osobowych na stronie developerryan.pl jestem ja, czyli: Krzysztof Lewicki, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Kamael Software Krzysztof Lewicki. Możesz się ze mną skontaktować w każdej chwili z wykorzystaniem adresu e-mail: kontakt@developerryan.pl\nAdministratorem danych osobowych strony internetowej: developerryan.pl czyli podmiotem odpowiedzialnym za zapewnienie bezpieczeństwa Twoim danym osobowym jest: Krzysztof Lewicki, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Kamael Software Krzysztof Lewicki.\nThe Camels Spółka Cywilna Kamil Porembiński, Adam Mirowski, adres: Wróblewskiego 18, 93-578 Łódź, NIP: 7282663234\nConvertKit – w celu korzystania z systemu mailingowego, w którym przetwarzane są Twoje dane, jeżeli zapiszesz się do newslettera,\niFirma – w celu korzystania z systemu do fakturowania, w którym przetwarzane są Twoje dane, o ile wystawiam dla Ciebie fakturę.\nprawidłowego działania pop-upów, formularzy i systemu komentarzy.


Klecel Marek - Dwaj „kultowi” pisarze wileńscy - Józef Mackiewicz\nTytuł: Dwaj „kultowi” pisarze wileńscy\nWydawca: “Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej”, 2004, nr 12 (47), s. 60-66\nDzieliły ich różne biografie i ranga dzieł literackich, łączyły zaś podobne postawy, wybory i poglądy. Losy dwóch pisarzy – Sergiusza Piaseckiego i Józefa Mackiewicza – przecięły się ze sobą gwałtownie w środku wojny, w okupowanym przez Niemców Wilnie. Decydujące spotkanie tych ludzi miało się skończyć śmiercią jednego z nich. Piasecki miał wykonać w imieniu władz Armii Krajowej wyrok śmierci na Mackiewicza.\nDla ludzi przewidujących, a doświadczonych już przez okupację sowiecką, znających zagrożenie komunizmu od rewolucji i wojny polsko-bolszewickiej 1920 r., zwycięstwo sowieckie, mimo wszelkich układów i gwarancji alianckich, oznaczało tylko jedno: Polskę tak czy inaczej sowiecką i komunistyczną. W 1943 r. Mackiewicz i Piasecki, nie mają co do tego żadnych złudzeń. Władze Armii Krajowej uznawały, chcąc nie chcąc, Stalina i Armię Czerwoną za “sojusznika naszych sojuszników”. Dylemat był w istocie tragiczny i bez dobrego wyjścia, zwłaszcza dla formacji niepodległościowych na wschodnich Kresach – walczyć z Niemcami, pomagając tym samym w sowieckim zwycięstwie i we wprowadzaniu komunizmu w Polsce, czy, widząc takie zagrożenie, godzić się raczej na okupację niemiecką, nie zwalczać Niemców, licząc na to, że tak czy inaczej, osłabią oni siły sowieckie. Zwłaszcza dla zbrojnej konspiracji zorganizowanej wojskowo był to nie tylko dylemat moralny i polityczny, ale także praktyczny – trzeba było podejmować decyzje walki i oporu, dokonując w istocie wyboru między dwoma wrogami.\nW tej sytuacji stałego zagrożenia, nieprzewidywalnej i nieprzejrzystej, gdy losy wojny jeszcze się ważyły, żadne wybory nie były jasne, pozbawione ryzyka i dających się przewidzieć konsekwencji, ostatecznie pewne. Przez trzy lata wojny Wileńszczyzna przechodziła z rąk do rąk, a jej ludność składająca się nie tylko z Polaków i Litwinów, ale i Białorusinów, Żydów i Rosjan, zachowywała się różnie pod kolejnymi okupacjami, zmuszana do wybierania jednych okupantów przeciw drugim, często na przemian przeciw poszczególnym grupom ludnościowym. W ten sposób rodziły się konflikty między różnymi narodowościami i grupami ludności miejscowej z powodu różnych interesów, zaszłości historycznych, a także zachowań podczas poprzedniej okupacji. Dla Polaków, przyzwyczajonych już do odzyskanego niedawno państwa, żadna okupacja nie była możliwa do przyjęcia, choćby była usprawiedliwiona historyczną koniecznością popierania “sojusznika naszych sojuszników. Dla ludzi takich jak Mackiewicz czy Piasecki ten sojusznik zmieniał się na ich oczach w śmiertelnego wroga. Litwini skonfliktowali się z innymi grupami narodowymi, przyjmując podarowane im na krótko przez Sowietów Wilno i okręg wileński, a wszyscy mieli za złe Żydom, że zbyt ochoczo witali jednych lub drugich okupantów, licząc na zmianę swej poprzedniej sytuacji, która – jak się później okazało – nie była taka najgorsza. W tym wojennym tyglu okupanci wykorzystywali różnice narodowościowe do utrzymywania konfliktów, podżegania jednych przeciw drugim, przygotowując się w ten sposób do zdobycia władzy.\n“Przez grzeczność nie zastrzelony”\nNa przełomie 1942 i 1943 r. Józef Mackiewicz został oskarżony przez nieznanych do dziś ludzi z kręgu władz wileńskiej AK o kolaborację z Niemcami, a prawdopodobnie na wiosnę 1943 r. przed Sądem Specjalnym Okręgu Wileńskiego AK zapadł na niego wyrok śmierci. Zarzucano mu współpracę z gazetą “Goniec Codzienny”, wydawaną po polsku przez Niemców, współwłasność w niej i czerpanie z tego dużych zysków. Niemcy rzeczywiście zaproponowali Mackiewiczowi wydawanie tej gazety i stanowisko naczelnego redaktora, ale on stanowczo odmówił. Opublikował natomiast kilka tekstów (ściśle cztery artykuły i felietony] od lipca do października 1941 r. na temat okupacji sowieckiej, swego przesłuchania w NKWD, tam też znalazł się artykuł krytyczny o polityce Sikorskiego wobec ZSRS. Zarzut kolaboracji dotyczył więc nie treści artykułów – może poza tym ostatnim – lecz miejsca publikacji w niemieckiej “gadzinówce”. Pojawił się, co zastanawiające, dużo później, gdy Mackiewicz już od ponad roku nie współpracował z tą gazetą. Już wcześniej naraził się Mackiewicz na podobny, choć słabszy zarzut współpracy z Litwinami podczas okupacji Wilna, gdy za zgodą władz litewskich założył “Gazetę Codzienną”. Byt to zarzut zdrady polskich interesów na Wileńszczyźnie, choć gazeta prezentowała także linię krytyczną wobec nacjonalizmu litewskiego, co z kolei przyczyniało się do coraz większych ograniczeń cenzuralnych i nacisków władz litewskich, uniemożliwiających prowadzenie pisma. Piasecki pisał o tym po wojnie: “Po raz pierwszy dowiedziałem się o Józefie Mackiewiczu za okupacji litewskiej, gdy w redagowanej przez niego “Gazecie Codziennej” ukazał się artykuł pod tytułem Zimny głos, gdzie Mackiewicz wystąpił zdecydowanie w obronie Polaków przed prześladowaniami Litwinów. Zaznaczył, że jest to karygodne nawet z punktu widzenia prawnego, bo podburza jedną część ludności przeciw drugiej, nawołując do zamętu. Artykuł ten był wówczas bardzo śmiały, mógł poważnie narazić Mackiewicza, i wywołał dobre wrażenie w polskim społeczeństwie Wilna”. W maju 1940 r. władze litewskie cofnęły Mackiewiczowi koncesję na wydawanie gazety. Wcześniej jednak napiętnował go sąd honorowy polskich oficerów internowanych przez Litwinów w Połądze.\nGdy rozpoznał zagrożenie sowieckiego komunizmu jako całkiem realne w najbliższej przyszłości, uznał za konieczne głosić je choćby na łamach gazety należącej do drugiego okupanta. Choć sam wycofał się szybko z publikacji w gazecie, to zarzut współpracy z Niemcami w tej mierze był pewnie słuszny, jednakże wyrok, który później zapadł, z uwagi na niejednoznaczność sytuacji, nie odpowiadał szkodliwości czynu. Na ów wyrok wpłynęły zapewne jakieś inne jeszcze okoliczności, których do końca nie znamy. Najwnikliwiej przebadał sprawę Mackiewicza Włodzimierz Bolecki, przedstawiając ją w książce Wyrok na Józefa Mackiewicza (wersja rozszerzona Ptasznik z Wilna), ale nadal pozostaje wiele pytań bez odpowiedzi. Dlaczego dopiero po ponad roku od zakończenia współpracy z “Gońcem Codziennym” pojawiły się zarzuty kolaboracji, kto je stawiał, jak doszło do wydania wyroku śmierci i jakie były jego koleje, w jakich okolicznościach wyrok ów odwołano? Organ Biura Informacji i Propagandy wileńskiej AK pt. “Niepodległość”, nieprzychylny Mackiewiczowi, zamieścił w końcu 1942 r. listę osób skazanych na śmierć za kolaborację z Niemcami i Sowietami (znaleźli się na niej m.in. Henryk Dembiński, Stefan Jędrychowski, Sztachelscy, Teodor Bujnicki), ale Mackiewicza nie wymieniono. Anonimowy wyrok Sądu Specjalnego Okręgu Wileńskiego AK zapadł więc później, zimą lub wiosną 1943 r. Zapewne jednak pod wpływem środowisk wspierających racje Mackiewicza został zawieszony czy raczej zakwestionowany przez komendanta okręgu gen. Aleksandra Krzyżanowskiego “Wilka”. Ponownie rozpatrywany przez sąd drugiej instancji, został jednak utrzymany i zatwierdzony w Warszawie przez Delegaturę Rządu na Kraj w składzie: Stefan Korboński, Czesław Wycech i Stanisław Lorentz. Wyrok śmierci został więc ostatecznie wydany w Warszawie, ale w Wilnie go nie wykonano.\nJednym z ludzi, którzy zapewne przesądzili o życiu Mackiewicza, był Sergiusz Piasecki. Odmówił wykonania wyroku śmierci. Był wtedy szefem egzekutywy wileńskiej AK i z podległą mu grupą ludzi wykonywał wyroki na skazanych kolaborantach. Musiał niewątpliwie współdziałać z gen. Krzyżanowskim “Wilkiem” i Zygmuntem Andruszkiewiczem, kierownikiem BIP wileńskiej AK. W marcu 1943 r. wykonano wyrok śmierci na Czesławie Ancerewiczu, redaktorze naczelnym gazety “Goniec Codzienny”, w której Mackiewicz opublikował kilka artykułów w 1941 r., a w czerwcu 1943 r. udzielił, znów za zgodą władz AK, wywiadu na temat Katynia. Później, w swej powieści Nie trzeba głośno mówić, napisał, że Ancerewicza zastrzelił Piasecki w przedsionku kościoła św. Katarzyny. Nie była to ścisłe, Piasecki prostował, że wyrok wykonał członek jego grupy, a stało się to w kościele, bo Ancerewicz zatrzymywał się tam, by obserwować, czy nie jest śledzony.\nIstnieje list Mackiewicza do Piaseckiego z podziękowaniami za dwukrotne uratowanie życia. Wiadomo już, że Piasecki odmówił wykonania wyroku, ale uratował także Mackiewicza z rąk niemieckich, dokonując brawurowej akcji wykradzenia archiwum konspiracji przechowywanego przez Andruszkiewicza, który został nagle aresztowany przez gestapo, mimo że był dobrze zakonspirowany jako urzędnik administracji litewskiej. W archiwum tym oprócz sprawozdania Mackiewicza z Katynia znajdowało się także jego odwołanie w sprawie wyroku śmierci. Jak sądzi Piasecki, Andruszkiewicz, przychylny Mackiewiczowi i jego kampanii antysowieckiej, został wydany w ręce Niemców przez agenta sowieckiego umieszczonego głęboko w strukturach AK lub w czasopiśmie “Niepodległość”. Torturowany, popełnił samobójstwo w więzieniu gestapo.\nMackiewicz po przesłuchaniach w NKWD przeniósł się z żoną Barbarą Toporską z Wilna na wieś, kilkanaście kilometrów od miasta. Zarabiał na życie jako drwal i woźnica. Opisze to później na tle okupacyjnych lat w Wilnie w powieści Droga donikąd. Wtedy nie był jeszcze znanym pisarzem, miał za sobą kilkanaście lat pracy reportera i publicysty w dzienniku “Słowo”, założonym i prowadzonym przez brata Stanisława Cata Mackiewicza. Zjeździł wzdłuż i wszerz całą Wileńszczyznę, znał jej mieszkańców, życie wszystkich jej narodowości, jak mało kto orientował się w specyfice i komplikacjach kresowych pograniczy. Nie mógł nie przestrzegać przed widmem nadciągającego komunizmu, który uważał za większe zło niż hitleryzm, wobec którego łatwiej było się określić i mu przeciwstawić. Sowiecki komunizm osaczał zewsząd, niszczył z zewnątrz i wewnątrz.\nPiasecki podczas kolejnych okupacji zarabiał dorywczo handlem, pracował jako robotnik rolny w okolicznych majątkach – w jednym z nich poznał swą przyszłą żonę – działał w konspiracji, najpierw w ZWZ, później w Kedywie AK. Obydwaj opisali swe wojenne losy, a także życie na okupowanej Wileńszczyźnie, w powieściach powstałych już na emigracji. Największe powieści Mackiewicza to przecież Droga donikąd i Nie trzeba głośno mówić. Swoisty dialog literacki z Mackiewiczem nawiąże Piasecki w cyklu powieściowym Wieża Babel (składającym się z utworów Człowiek przemieniony w wilka, Dla honoru organizacji i niedokończonego Upadku Wieży Babel) opisującym te same realia.\nAle już wcześniej biografie Mackiewicza i Piaseckiego, należących do tego samego pokolenia, przebiegają niemal równolegle, łączą ich także wcześniejsze doświadczenia. Mackiewicz jako młodociany ochotnik bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r., służąc w 10. Litewsko-Białoruskim pułku ułanów. Styka się m.in. z Kozakami kubańskimi i ochotnikami rosyjskimi walczącymi po stronie polskiej. Wykorzysta później te doświadczenia w powieściach Lewa wolna – o wojnie 1920 r. i Kontra – o Kozakach wydanych przez aliantów Sowietom przy końcu II wojny.\nPiasecki wychowany w środowisku białoruskim styka się jako młody człowiek z rewolucją sowiecką w Moskwie, walczy w białoruskim antysowieckim oddziale partyzanckim “Zielony Dąb”, bierze udział w obronie Mińska Litewskiego w 1919 r., zaciąga się jako ochotnik do oddziału białoruskiego przy armii polskiej. Kończy kurs podchorążych piechoty i walczy w obronie Warszawy w rejonie Radzymina. Te i wcześniejsze wydarzenia opisuje trylogia powieściowa Jabłuszko, Spojrzę ja w okno, Nikt nie da nam zbawienia, rozpoczęta przez Piaseckiego w Wilnie podczas II wojny, zaś początki jego działalności szpiegowskiej na terenie Sowietów po roku 1920 opisuje powieść Bogom nocy równi.\nWiosną 1944 r. Armia Czerwona wkraczała już na wschodnie tereny dawnej Rzeczpospolitej. Mackiewicz z żoną decydują się opuścić Wilno w obawie przed sowieckim “wyzwoleniem” i w końcu maja z grupą uchodźców uciekają do Warszawy. Tam pisarz próbuje zapoznać przedstawicieli polskiego podziemia z sytuacją w Wilnie i z sowieckim zagrożeniem. Spotyka się z płk. Wacławem Lipińskim, który ma podobne stanowisko, i przekazuje mu maszynopis swej książki o sowieckiej okupacji Wilna. Lipiński był również krytycznie nastawiony do polityki wschodniej rządu londyńskiego i zgadzał się z poglądem Mackiewicza “o inności psychicznego aspektu okupacji sowieckiej w zestawieniu z okupacją niemiecką”.\nW szkicu Koniec Wielkiego Xięstwa Czesław Miłosz wspominał: “Mackiewicz po przyjeździe do Warszawy wyraził życzenie spotkania się ze mną i z Januszem Minkiewiczem. Odbyliśmy długą rozmowę. Z jego strony było to powtarzanie na różne sposoby pytania “jak to możliwe?”. Więc teraz, kiedy jasne dla każdego, że alianci są daleko, nic? Żadnej próby dogadania się choćby w ostatnim momencie z przegrywającymi Niemcami, skłonnymi już do ustępstw? Teraz przecie można by było wydawać pismo, żeby mówić głośno prawdę o okupacji sowieckiej, tłumionej przez polskie podziemie na usługach Londynu, a pośrednio Moskwy. Słuchaliśmy go z niedowierzaniem, jak się słucha człowieka niespełna rozumu. I wyśmialiśmy go. […] Był to wówczas człowiek zrozpaczony i być może bardziej zrozpaczony niż Minkiewicz i ja, bo my zachowywaliśmy jakieś nadzieje”.\nWspomnienie Miłosza pokazuje, jaka była różnica, nawet przepaść między ludźmi z Kresów, którzy doświadczyli podwójnej okupacji niemieckiej i sowieckiej, a mieszkańcami [Polski cenralnej – dop. KK], którzy doznali “tylko” okupacji niemieckiej. Te różnice zadecydowały o stosunku do Sowietów w czasie wojny i po “wyzwoleniu”, co oczywiste, ale też w dużym stopniu o stosunku do wprowadzanego systemu komunistycznego w Polsce.\nW Warszawie zdążył jeszcze Mackiewicz sam wydać kilka numerów pisma “Alarm” ostrzegającego przed niebezpieczeństwem sowieckim. Jesienią już jednak wyjeżdża z żoną do Krakowa. Ma coraz mniej możliwości publikacji, ogłasza tylko jedną broszurę w duchu artykułów “Alarmu” – Optymizm nie zastąpi nam Polski. 18 stycznia 1945 r. opuszcza z żoną Kraków, pod którym stoi już Armia Czerwona. Swój eksodus opisze później w szkicu Na drogę do Kalwarii: “O tym, co się działo, rozmawiałem z pewnym znajomym w drodze, trochę później już siedząc nad rowem w śniegu. – Czemu się pan zżyma – powiedział. – Sam słyszałem, jak czekano na Niemców w roku 1941, żeby przepędzili bolszewików z Ziem Wschodnich. Tu czekają bolszewików, żeby przepędzili Niemców. To jasne i to zupełnie to damo. – Nie, to nie jest to samo, wtedy w roku 1941 wojna się dla nas rozpoczynała, otwierając nieobjęte horyzonty nowych możliwości, stwarzając nadzieje, chociażby były złudą tylko. Teraz, w roku 1945, wojna się kończy, zamykając horyzonty nowym możliwościom. Nie ma już nadziei, a złudzenia mogą mieć tylko ślepi albo głupcy”.\nPiasecki, wciąż zagrożony i ścigany, nie może się ujawnić. W późniejszym szkicu biograficznym napisze: “W Polsce moje książki były przez bolszewików niszczone. Chowano je. Krążyły nawet w odpisach ręcznych. Były poszukiwane przez organy UB i MGB [Ministierstwo Gosudarstwiennoj Bezopastnosti – Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego]. Aresztowano nawet ludzi, którzy mnie znali. Były wypadki aresztowania osób o identycznych z moim nazwiskach”. Nie ma innego wyjścia jak ucieczka na Zachód. Przygotowuje ją za zgodą i z pomocą Komendy Okręgu Wileńskiego AK na Wybrzeżu i jej komendanta Antoniego Olechnowicza. W tym czasie wiele jeździ po kraju i poznaje warunki powstawania systemu sowieckiego w Polsce. Pisze nawet rodzaj listu otwartego do redaktora naczelnego pisma “Odrodzenie” Karola Kuryluka Sto pytań pod adresem “obecnej” Warszawy, który pozostanie oczywiście bez odpowiedzi, choć pojawią się enuncjacje w prasie. Zostanie on ooublikowanv na emigracji w 1947 r.\n“Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej”, 2004, nr 12 (47), s. 60-66 pobierz tekst w pdf


G-40 - Gniazdo do mocowania czujek | w Napad.pl\nprzeznaczone do mocowania czujek\nczujek szeregów 40, 4043, 4046\nadaptera linii bocznej ADC-4001M\nśrednica żył dołączanych przewodów: max. 1mm\nGniazdo G-40 jest przeznaczone do mocowania czujek szeregów 40, 4043, 4046 i 6046 (np. DOR-40, DIO-4046) na suficie i dołączenia do nich przewodów linii dozorowej. Gniazdo, po zamontowaniu w dodatkowej podstawie PG-40, może być instalowane w pomieszczeniach, w których na sufitach skrapla się para wodna, jak również na linkach nośnych.\nGniazdo G 40 zawiera łączówkę kablową z bezśrubowymi zaciskami, pozwalającą na szybkie podłączenie przewodów instalacji. Konstrukcja gniazda umożliwia elastyczne mocowanie go do podłoża i estetyczne doprowadzenie okablowania. Zastosowano w nim oryginalną koncepcję łatwego naprowadzania i łączenia czujki z gniazdem. Gniazdo wyposażone jest w zatrzask, uniemożliwiający wyjęcie czujki bez zastosowania specjalnego klucza. Gniazda G40 pozwalają na dołączenie przewodów linii dozorowej prowadzonych podtynkowo lub natynkowo. Dodatkowe złącze umieszczone w gnieździe umożliwia łączenie ekranu przewodu linii dozorowej. Łączówka gniazda ma sześć zacisków, dwie pary oznaczone „+” i „-” do dołączenia przewodów adresowalnej linii dozorowej (wejście i wyjście) oraz dwa zaciski do dołączenia dodatkowego wskaźnika zadziałania WZ-31.\nŚrednica żył dołączanych przewodów\nPliki do pobrania dla Gniazdo czujek G-40\nInstrukcja instalowania i konserwacji Instrukcje 1.1 MB Pobierz\nCertyfikat zgodności Certyfikaty 786.7 KB Pobierz\nKarta katalogowa Karty katalogowe 113.8 KB Pobierz\nCopyright © 1999-2021 ALARM-TECH Gniazdo czujek G-40, systemy zabezpieczeń - sklep www.napad.pl. Wszystkie prawa zastrzeżone.


Na strażaków zawsze można liczyć. | Gazeta Pomorska\nNa strażaków zawsze…\nNa strażaków zawsze można liczyć.\n(FI) 21 września 2011, 13:00\nTeraz mamy okazję wybrać najlepszych z nich oraz wskazać wyróżniające się jednostki OSP.\nWybieramy najlepszych strażaków i wzorowe jednostki OSP\nChcecie wziąć udział w naszej zabawie, poznać jej regulamin oraz bohaterów, dowiedzieć się jak wysyłać SMS-y?\nPełne listy osób i siedzib OSP zakwalifikowanych do udziału w plebiscycie znajdują się na stronie www.pomorska.pl/strazak Poniżej tekstu prezentujemy przedstawicieli powiatów inowrocławskiego, mogileń-skiego i żnińskiego.\nGłosowanie odbywa się za pośrednictwem SMS-ów. Koszt wysłania jednego SMS-a, pod numer 71466, wynosi 1,23 zł z VAT.\nCo wpisać w treści SMS-a? Poszczególnym kandydatom przydzielone zostały numery porządkowe. Znajdują się one na listach w internecie i obok. I tak, w kategorii "strażak zawodowiec" w treści SMS-a wpisujemy: psp.nr kandydata (np.: psp.1), w kategorii "strażak ochotnik" wpisujemy natomiast: osp.nr kandydata (np.: osp.5), zaś w kategorii "jednostka osp" w treści SMS-a wpisać trzeba: jednostka.nr jednostki (np.: jednostka.7).\nZ jednego numeru telefonu można wysłać dowolną liczbę SMS-ów. Każdy z nich liczony będzie jako osobny głos.


Elon Musk przygotowuje się do wystrzelenia kolejnej rakiety. | e-magnes.pl : Technologie\nStrona główna » Nauka » Elon Musk przygotowuje się do wystrzelenia kolejnej rakiety.\nElon Musk przygotowuje się do wystrzelenia kolejnej rakiety.\nOdpalenie rakiety Falcon Heavy zależeć będzie od tempa, w jakim SpaceX wyprodukuje jej centralną część oraz od zapotrzebowania.\nPo udanym wystrzeleniu przez amerykańską firmę SpaceX najcięższej rakiety świata- Falcon Heavy, na pokładzie której znalazł się samochód Tesla krążący teraz w przestrzeni kosmicznej, wielu ucieszyły plany właściciela- Elona Muska.\nKolejny raz Falcon Heavy zostanie wysłany w kosmos za "trzy do sześciu miesięcy", powiedział Musk dla The Verge i będzie to zależało od dwu rzeczy m.in. tempa, w jakim firma będzie mogła wyprodukować centralną część rakiety oraz zapotrzebowania na loty komercyjne.\nZ zewnętrznymi boosterami nie będzie problemu, bo były już robione dla Falcon 9.\nCentralny rdzeń Falcon Heavy wykorzystuje te same silniki, co Falcon 9, ale reszta pojazdu musi być modernizowana przed każdym kolejnym lotem.\nDo Plutona bez przystanków\nParę startów zaplanowano na 2018 rok. Wśród nich jest start satelity komunikacyjnego należącego do Arabii Saudyjskiej i testowanie wyniesienia w przestrzeń kosmiczną ładunku armii amerykańskiej.\nFakt, że Falcon Heavy może wynieść w kosmos ładunek wprost do Plutona, a nawet dalej i to bez przystanków, wydaje się być nieprawdopodobny.\n"Świetną sprawą w związku z rakietą Falcon Heavy jest to, że do przenoszenia ładunku może wyciągnąć specjalną drabinę i jest w stanie wynieść w kosmos ładunek dwukrotnie cięższy, niż wynoszony dotąd przez wszystkie rakiety świata. Może lecieć do Plutona i dalej bez zatrzymywania się", chwali się Musk.\nW międzyczasie, firma będzie pracować nad rozwiązaniem problemów związanych z lądowaniem centralnego rdzenia rakiety.\nZdaniem Muska, w każdej rakiecie należy poprawić "przynajmniej dwa z trzech rdzeni”. Naprawa musi być bez zarzutu.\n„SpaceX kontroluje wszystkie problemy związane z lądowaniem centralnego rdzenia. By mogła polecieć kolejna rakieta, potrzeba trzech z dziewięciu silników, a jeden przecież się spalił. Od tego problemu zaczniemy”, powiedział szef SpaceX.\nKolejny Falcon Heavy nie będzie korzystał z ani jednej zasadniczej części, które szczęśliwie wróciły na Ziemię.\nDwa boczne boostery są już „w stanie spoczynku”, a ponieważ należą do starszej wersji Falcona 9, firma chce je zmodernizować.\nOznacza to, że kolejne rakiety będą wyposażone w zupełnie nowe centralne rdzenie i dwa nowe boostery.\nMusk powiedział również, iż ma nadzieję, że pierwszy lot Falcona Heavy zainspiruje konkurencję i rozpocznie międzynarodowe współzawodnictwo.\n„Chcę rywalizacji w kosmosie”\n"Myślę, że to doda odwagi innym krajom i firmom. Będą chciały udowodnić, że są większe i lepsze, i w ten sposób rozpocznie się współzawodnictwo”. Chcę nowej rywalizacji w kosmosie. Wyścigi są emocjonujące ! ".\nSpaceX planuje przewozić na pokładach statków kosmicznych również ludzi. Miejsce dla pasażerów byłoby gdzieś na górze Falcona 9. Musk powiedział, że zainwestuje w projekt, a dokładniej w produkcję Big Falcon Heavy, wszystkie swoje środki finansowe.\nJak donosi B92.net, właściciel SpaceX przewiduje, że testy nowej rakiety rozpoczną się w przyszłym roku w Teksasie, a za trzy-cztery lata będzie można wystrzelić na orbitę okołoziemską rakiety próbne.\nJeśli chodzi o SpaceX jedno jest pewne – niektóre, a może i wszystkie plany Elona Muska ulegną zmianie.\nMusk znany jest z tego, że respektuje terminy, ale również z tego, że rezygnuje ze wszystkich dotychczasowych planów i zaczyna od początku.\nZ całej tej dramaturgii zwykle wynika coś spektakularnego.


Sennik Anioł - SennikOnline.pl\nNasze interpretacje snu anioł sprawdzają się w 64%\nZnaczenie snu anioł\nAnioł - Dosłownie - boski posłaniec, pośrednik między Bogiem i rodem ludzkim, który ma moc interweniowania w ziemskie sprawy. Anioły w snach czasami zjawiają się po to, by wskazać drogę lub udzielić informacji. Są wysłannikami nieświadomości albo wyższej jaźni, kierując ku czemuś świadomą uwagę. Figury w białych, zwłaszcza powiewnych szatach, można interpretować jako anioły. Anioły ciemności, uosabiane przez ciemno- lub czarnowłose osoby albo ludzi ubranych w ciemne ubrania, mogą być wcieleniem „cienia".\nDosłownie, posłaniec Boga. We śnie ma wskazywać drogę lub informować. Są posłańcami z podświadomości albo superego, przynoszącymi różne informacje do obszaru świadomego myślenia. Nowina albo dobra albo zła lub poprawa zdrowia czy twórcze pomysły; Dla zamężnej kobiety - znak, że będzie miała liczną i kochającą rodzinę. Jeśli śni o dwóch aniołach - może mieć bliźnięta. Dla kochającej się pary - znak, że ich małżeństwo będzie bardzo zgodne i będą mieli dużo przyjaciół. Anioł w promieniach światła - zapowiedź bliskiej radości i miłej niespodzianki w rodzinie, a także otrzymania wiadomości od przyjaciół lub małego spadku.\nśniło mi się że jestem aniołem czarnym aniołem raz po raz zabiłam jakiegoś człowieka\nAlissa453 (Gość) 30 stycznia 2016\nAnioł z CZARNYMI skrzydłami\nŚniło mi się, że siedzę samotna na jakimś wzgórzu. Po chwili płaczu przychodzi do mnie anioł z czarnymi skrzydłami. Ociera moje łzy, przytula mnie i wznosimy się razem w powietrze. Widzę pod nami wzgórza, morze, a potem mój dom ( chociaż w pobliżu nie ma żadnych wzgórz). Czuję się z nim wyjątkowo bezpiecznie. Docieramy nad jakieś pomarańczowe skały wapienne, a na takowym wzniesieniu stoi jakiś budynek z takiego samego materiału. Lądujemy przy pięknym jeziorku, sadza mnie na kamieniu i łapie za rękę. Pytam się go, co to był za budynek, a on odpowiada, że to jest kościół, i że zaraz tam pójdziemy, bo tam będę bezpieczna. Przytulam się do niego, stoimy tak kilka minut , ale potem przychodzą jakieś dziwne istoty, a on wyciąga lśniące ostrze i z nimi walczy. Każe mi wejść do wody, najlepiej na środek. Wykonuję jego polecenie, ale zanim dochodzę na środek, dziwna istota łapie mnie za kostkę. Wtedy widzę sen z perspektywy anioła, czuję, że chce mnie bronić, że nie chce dać mnie skrzywdzić. Bolą go rany, ale dalej walczy, wznosi się w powietrze i łapie mnie w locie. Kiedy jego palce tylko delikatnie dotykają mojej talii, jestem sobą. Okropnie boli mnie kostka, za którą ciągnie mnie tamto coś, ale znów czuję się bezpieczna. Wznosimy się znowu w powietrze, a on szepcze mi do ucha, że nigdy nie pozwoli mnie skrzywdzić. Całuje mnie w policzek i wtedy się budzę.\nPrzez kilka następnych dni próbowałam wyśnić tamtego anioła, ale mi się nie udało. Był w moim śnie już kilka razy, zawsze ubrany w czarny T-shirt, czarne spodnie, nie ma butów, a jego włosy są czarne. Tylko oczy ma niebieskie. Nigdy nie udało mi się go wyśnić, pojawia się tylko wtedy, kiedy od dłuższego czasu o nim nie myślę. Żadne znaczenie na razie się nie sprawdziło, ponieważ wszystkie powiązane z aniołem o czarnych skrzydłach są złe, a po tych snach czuję się sczęśliwa i spotykają mnie same dobre rzeczy.\nniki (Gość) 24 lipca 2015\nMi się śniło , że jestem na basenie . Nagle diabeł mnie ciągnie na dół by utopić , a anioł ciągnie do góry .Wygrał anioł i zabrał mnie do nieba.\nxxilaxx (Gość) 24 sierpnia 2013\nśniło mi się że pojawił się przede mną anioł miał wygląd nastoletniego chłopaka i wcale nie pomyślałabym że to anioł gdyby nie jego siwe skrzydła. Ten anioł zakochał się we mnie a ja w nim .\nja (Gość) 11 maja 2013\nśniła mi się polana, na której stał posąg anioła z mieczem, który tak jakby pilnował innych posągów, których wystawały tylko dłonie spod ziemi. Posągi te (jak się we śnie dowiedziałam od mojej babci) "wyrosły" same z siebie na miejscu grobów kilkunastu egzorcyzmowanych dzieci.\nannonimus (Gość) 18 lipca 2012\nŚniło mi sie że niebo plunęło a z niego spadały czarne anioły z mieczami i mnie ścigały. kto wie co mógł oznaczać ten sen\nMichal_RAK 16 marca 2012\nAnioł dłoń zacisnięta mocno stado baranów byków itp.\nLudzie kochani miałem SEN o Aniole )))\nJestem Michał ur. 09 Lipca 1995r. Znak zodiaku RAK 17 lat\nMiałem Sen o Aniole.\nWięc tak poszyłem przespać się 10 minut drzemki bo byłem zmęczony.\nliczę na sensowną i dobrą oraz szybką odpowiedź )))\nŚniło mi się że szedłem ulicą PROSTO przez Świat, byłem odważny w śnie ponieważ otaczało mnie Stado Byków, Baranów, Owieczek i to Całe stado leciało NA MNIE (aż mi się na duchu źle zrobiło ale przejdź my do rzeczy) i Te zwierzęta biegły\nZA mną a ja się nie bałem szlem odważne Prosto aż TU nagle BIAŁO w oczach Ukazuje się WIELKI ANIOŁ z skrzydłami piór CAŁY Biały był Stanął na przeciwko mnie I Anioł pierwszy wyciągnął dłoń (rękę) i Ja mu podałem tą dłoń moją i Anioł bardzo mocno ucisnął Mi dłoń długo trzymał.\nAnioł-Pościł dłoń moją wtedy kiedy Stado zwierząt między innymi byki barany osły itp. itd. pobiegły dalej były bardzo daleko za mną to wtedy Anioł pościł moja dłoń.\nAnioł jak trzymał Dłoń To bardzo się do mnie uśmiechał )))\nJa tam w Takie Anioły nie wierze ale to był "Cud na Wisłą"\nJa jestem odważny i nie baje się nikogo ma silny charakter a Takie sny to nie zdarzają mi się na co-dzień.\nMała ciekawostka na temat mojego Snu\n"Kiedy Anioł mnie puścił moją zaciśniętą dłoń to odleciał i mama weszła w tym samym czasie kiedy ja się obudziłem".\nW śnie byłem ubrany w Garniturze w Takim jak nosi Barack Obama\nbyłem w bardzo fajny Garniturze ubrany i szedłem mocno i odważano przez świat,\nI jeszcze gdy się obudziłem pierw podszedłem do Okna i patrzyłem w Kwiatek a w Oczach miałem bardzo biało\nRękę którą Anioł wyciągnął była PRAWA a moje ręka którą ja wyciągnąłem też była Prawa - tyle pamiętam\nNarkotyków nie biorę nie pale nie biere nie pije alkoholu co to wo-gule oznacza mój Sen\nLicze na szybką odpowiedź z góry dziękuje.\nulalew 2 lutego 2012\nukazywal mi sie diabel i aniol,ucieszylam sie z obecnosci aniola,czujac ulgé ze béde chroniona,jednak aniol odwrocil sié do mnie i ujrzalam ze ma `zly` usmiech,i tnie sié po dloni,i zamarlam.\nevix 6 maja 2011\nCzęsto mojemu sparaliżowanemu Ojcu śni się że stoi nad łóżkiem i widzi siebie spiącego w łóżku


Stolarz meblowy - Oferty biur pracy - Belgia.net\nDodano 15 Lipiec 2019 - 166 wyświetleń\nDla naszego Klienta - firmy specjalizującej się w produkcji mebli i renowacji domów - poszukujemy osób chętnych podjąć pracę na stanowisku:\n· produkcja, montaż i instalowanie mebli na zamówienie klienta indywidualnego (meble kuchenne i łazienkowe, zabudowy meblowe, biurka, stoły, regały, schody, itp).\n· praca z wykorzystaniem drewna litego i płyt meblowych.\n· piłowanie, szlifowanie, wiercenie, klejenie elementów mebli.\n· praca w oparciu o rysunki techniczne.\n· dokonywanie (ewentualnych) poprawek w czasie instalacji mebli u klienta.\n· min. 2 lata doświadczenia w pracy na stanowisku stolarz meblowy.\n· komunikatywna znajomość języka angielskiego - WARUNEK KONIECZNY!\n· mile widziane prawo jazdy kat. B i własny samochód.\n· umiejętność pracy zarówno w grupie, jak i indywidualnie.\n· zatrudnienie na belgijskich warunkach.\n· stawkę: 13-15 € brutto/h (stawka zależna od doświadczenia; wynagrodzenie wypłacane tygodniowo).\n· dodatek wakacyjny - w skali przepracowanego roku wyniesie ok. 3800-4950€ brutto (15,38 % rocznych zarobków brutto).\n· premię roczną - w skali przepracowanego roku wyniesie ok. 2050-2690 € brutto ( 8,33 % rocznych zarobków brutto) - pod warunkiem przepracowania minimum 65 dni w okresie od lipca bieżącego roku do czerwca kolejnego.\n· gwarantowane 39 h pracy tygodniowo (nadgodziny sporadycznie).\n· pracę w godzinach 7.00-17.00.\n· pomoc w dopełnieniu formalności związanych z wyjazdem.\n· opiekę polskiego koordynatora.\n· możliwość skorzystania z firmowego zakwaterowania - 80 € / tydzień.\n· możliwość wykupienia dodatkowego ubezpieczenia zdrowotnego - 7,5 euro miesięcznie.\n· płatne święta.\n· pomoc w uzyskaniu belgijskiego zasiłku rodzinnego.\n· termin wyjazdu ustalany indywidualnie z kandydatem!