Pomniki czyli jak załatwiłem Edwarda Woyniłłowicza – Baśń jak niedźwiedź\nNie ukrywam, że jestem rozgoryczony. Nie ukrywam, że mam trochę dosyć. Powiem wprost, jeśli jeszcze raz zadzwoni do mnie ktoś z prośbą o sprzedanie mu II tomu tych wspomnień, nieważne czy to będzie ksiądz czy nie ksiądz, czy będzie z Białorusi czy nie, niczego ode mnie nie dostanie. Niech dzwoni do Chmielewskiej, niech ona mu da dobrą, właściwie wydaną książkę. Nie będę też słuchał pytań w rodzaju – a czy pan jest historykiem? Idźcie wszyscy do Chmielewskiej i do tego drugiego mędrca z Olsztyna, niech wam opowiedzą o Woyniłłowiczu i niech wam sprzedadzą jego wspomnienia. Nienawidzę dziadostwa, a dziadostwa odzianego w płaszcz aspiracji nienawidzę szczególnie. Tak więc nie macie już tutaj po co dzwonić i prosić mnie o cokolwiek. A książki można normalnie kupić w sklepie po cenach jakie tam widać. Nie udzielam żadnych rabatów nawet na duże ilości egzemplarzy i nie wzrusza mnie gawęda o tym, że trzeba Woyniłłowicza przypomnieć na Białorusi. Macie budżety, macie możliwości, przypominajcie…nie ma co czekać, czas leci.\nCzy ja w związku z tym zamierzam coś zmienić w metodzie jaką posługiwałem się do tej pory prowadząc działalność publicystyczną i wydawniczą? Absolutnie nic nie zmienię i będę to wszystko ciągnął dalej, dopóki nie padnę na pysk. Wszystkich czytelników proszę tylko o to, by czasem, kiedy jest trochę gorzej, brali poprawkę na to, że ja też mam jakieś deficyty, ambicyjki, słabości i nie jestem jednakowoż zrobiony z blachy ocynkowanej. Może na szczęście, ale z drugiej strony szkoda….\n145 komentarzy do “Pomniki czyli jak załatwiłem Edwarda Woyniłłowicza”\n1 września 2017 o 10:05\nProszę nie popadać w pesymizm. Niezbadane są wyroki!\nfantomas → @Marek (10:05 01.09.2017)\nwłaśnie. tylko trzeba działać. większość szanownych komentatorów dorobiła się rozległych włości na głowach w postaci łysin, niejeden z was ma już łysiejące dzieci, które mają własne. co robicie, by obalić socjalizm?\npanie Gabrielu, nie odpisał pan na moje pytanie. ale jeśli planuje pan książkę o czasach komuny (nie chodzi mi tylko o prl ale i cccp) to wyjdzie.\nRok temu na wakacjach byłem min w Mińsku i miałem okazję porozmawiać z proboszczem Czerwonego Kościoła. Nie był zainteresowany informacją o wydaniu drugiego tomu wspomnień E. Wojniłłowicza chociaż kościół był obstawiony popiersiem i podobiznami naszego bohatera. W sklepiku kościelnym nędzna broszurka o patronie. A tu Adbyła sia konferencyja „Edward Woyniłłowicz – ziamianin, obywatel, katolik” https://lm-wkl.livejournal.com/13281.html z udziałem Roman Jurkowskiego, który opracowuje wspomnienia.\nCo ja mogę powiedzieć? Tyle chyba, że trzymam za Pana kciuki, wspieram, jak mogę, odkrywam Pański blog i wydawnictwo wśród bliskich. Życzę zdrowia i wiele sił do dalszej pracy.\n„Dla czytelników, którym zależy na porządnym opracowaniu Woyniłłowiczowskich ws-pomnień, do których i ja należę mam dobrą wiadomość: jest szansa, aby ta publikacja, opatrzona rzetelną informacją naukową jednak znalazła się na rynku księgarskim. Prof. Roman Jurkowski z Uniwersytetu Mazursko-Warmińskiego przygotowuje pełną edycję wspomnień pierwszej i drugiej części. Pozostaje więc tylko cierpliwie czekać.”\nKrytyczna opinia pochodzi z roku 2016, obecnie mamy wrzesień 2017 roku. Gdzież jest więc to „porządne opracowanie”, tym bardziej, że źródła są na wyciągnięcie ręki i „ze znalezieniem ich naprawdę nie ma problemu”.\nCoś mi się zdaje, że p. Gizela poczuła się sfrustrowana, że Panu udało się to, na co tej pani zabrakło odwagi, zaś jej biografia Edwara Woyniłłowicza przepadła na rynku. Teraz się wyżywa. Natomiast rzekome „porządne opracowanie” nigdy się pewno nie ukaże.\nProszę się więc Panie Gabrielu nie przejmować, wykonuje Pan wspaniałą pracę, jak widać, działającą na układ nerwowy różnych osobników, którzy uważają, że mają na coś (na kogoś) wyłączność.\nO kurczę!! A ja wczoraj byłam na obchodach rocznicy Sierpnia.M.in na konferencji poświęconej książce wydanej przez IPN. I przechodziłam koło pomnika Waryńskiego. Z tym trzymaniem rączek koło rozporka to historia jest taka, że początkowo pomnik stał koło miejskiego szaletu a pomnik fikuśnie odwracał głowę , zapewne od zapachów. To jakieś 50 m na prawo od obecnego stanowiska. Więc ten pomnik Waryńskiego to była wtopa władz komunistycznych, bo narodowi ten rozporek też się ciągle kojarzył a i lokalizacja mało elegancka:))\nPS. Co do uwag wielce szanownej pani ekspert, to one mają znaczenie kurzu przydrożnego. Osoba, której naprawdę leżałaby na sercu sprawa popularyzacji ważnych dla naszej historii – treści napisałaby sympatyczną laurkę, co najwyżej lecz niekoniecznie wtrącając uwagę, że „wydawnictwo się nie ustrzegło drobnych usterek, ale to nic wobec wielkiej patriotycznej pracy”. Ale żyjemy w Polszcze. Kraju naukowców, którzy naukę a nauki historyczne w szczególności wtrącili – na dno. Tzw. odcinek kresowy to odcinek zamilczania i ta pani wywiązała się z tego zadania -perfekcyjnie. Coś tam niby wydała, coś tam rzewnie napisała, ale nawet źbło trawy się od tego nie poruszyło. No a skoro uznała, że za wydaniem wspomnień Woyniłłowicza nie stoi jakiś docent albo inny nadzwyczajny profesor, to poczuła w sobie -moc. I zaczęła liczyć przecinki, wnuków, odczytywać pracowicie zapis nazwisk czyli zajęła się „optymalizacją pracy studenta”.\nJa to znam z własnego doświadczenia zawodowego. Cała armia ludzi nie wie co i jak robić, ale jak ktoś coś zrobi – to oni natychmiast z rozkoszą wchodzą w rolę recenzenta i mówią, ŻE MOŻNA BYŁO LEPIEJ. Może można, ale oni byli za głupi, żeby nawet o tym pomyśleć a co dopiero zrobić.\nBycie recenzowanym przez zawistnych to dola każdego człowieka twórczego, który ma szczęście wdrażać swoje pomysły w życie. To Polska właśnie. Neo-kolonia z sierżantami kolonialnymi i ich pogardą dla ciemnego ludu:)))) PS2. Nie ważne co piszą, ważne, żeby nazwiska nie przekręcili:))) Podstawowa zasada promocji.\nhttp://4.bp.blogspot.com/-a4wjyeMpH00/UYaL4LjQeWI/AAAAAAABAv8/jpx952W3hGI/s1600/IMGP6768+Skwer+Niepodleg%C5%82o%C5%9Bci+Pu%C5%82awy+Pomnik+Ludwika+Wary%C5%84skiego.JPG hahahahahahahahahahaha xD\nCzujemy sie tutaj dobrze i to bardzo wiele. Jakiz inny bylby swiat bez tego miejsca.\nNie chcę sie powtarzać ale wiele razy pisalem, ze dzisiejsza Polska dla mnie, to to tutaj miejsce. A ze ona jest tak inna od tej rzeczywistej? Bo ona jest wlasnie tą prawdziwą Polską. I ja ją chłone calym soba.\nTak zadam głośno pytanie. Czy nadszedl lub zaraz nadejdzie czas, bysmy wreszcie sie jakoś zaczęli organizować. Nie, nie na plecach Coryllusa i by on to na nich nosil. Ma na nich wystarczajaco duzo. To musi wyjść od nas. Nie wiem na razie jak. Moze na poczatek jakas pielgrzymka polaczona z turystycznym wojazem w miejsca tutaj omawiane. Jestem w stanie logistycznie to opanować, tak mysle.\nOczywiście że jest Pan zrobiony z blachy ocynkowanej, a ten cynk okrywa znacznie szlachetniejszy kruszec.\nA ten Ludwik z kółeczkiem jakoś tak fajnie koresponduje z panią Gizelą i resztą towarzystwa.\nojoj, w nazwie wydawnictwo się pomyliło i bd zamiast poprawnej daty i nie zrobiło wydawnictwo łagodnego wstępu biograficznego.\nAle nie ma się co przejmować grupa tęgich głów się już tym zajmuje od roku.\nPiękna demaskacja – chyba robili grunt pod wrogie przejęcie praw do tekstu.\nPan zna te etapy: najpierw udają że nie widzą, potem zohydzają, potem na noże.\nMaria Ciszewska → @cbrengland (10:46 01.09.2017)\nMarek Natusiewicz → @cbrengland (10:46 01.09.2017)\nA po kiego chce się Pan „organizować” ?\npink panther → @rob0 (10:48 01.09.2017)\n1 września 2017 o 11:08\nChodzi o to, że pani dziennikarka ma pretensje o to, że Kandydat na Ołtarze został przedstawiony jako „biedny” a ona ustaliła ponad wszelką wątpliwość, że wcale „nie był biedny” a wręcz przeciwnie:))) Ale był „oszczędny” czytaj: „chytry”. Tak to widzi dziennikarka III RP. Żeby ludzie Go za bardzo nie żałowali i tego całego ziemiaństwa i się nie oburzali na politykę II RP wobec Kresów i ziemiaństwa. No to czekamy na profesora, co ma wydać „wspomnienia właściwie opracowane”.\nW opozycji do wspomnień Woyniłłowicza i Korwin-Milewskiego Rzeczpospolita Polska daje granty „Karcie” na wydanie „Dzienników” Michała Romera. Rozpustnika, antyklerykała, masona, kolesia Jana Piłsudskiego, żołnierza legionów. Człowieka, który po 1918 roku zadeklarował się jako Litwin. Profesor i rektorem uniwersytetu w Kownie. Umarł spokojnie w 1945 roku nie niepokojony ani wtedy, ani w 1940-1941 r. przez Sowietów… „Dzienniki” Romera już mają entuzjastyczne recenzje w internecie.\npink panther → @Radek (11:14 01.09.2017)\nI to jest cała prawda o polityce historycznej po roku 1989 r. Lożyści i postkomuniści mają fory a „reszty nie było”. A już w szczególności katolickiego ziemiaństwa z wielkim politycznym znaczeniem, które zostało „oddane na zaszlachtowanie” -bolszewikom. Jaka wspaniała kooperacja\n>że wcale „nie był biedny” .. Ale był „oszczędny” czytaj: „chytry”… Żeby ludzie Go za bardzo nie żałowali\nTak. Nie dość że strasznie okradziony, to ma być widziany jako choć częściowy „złoczyńca”.\nNa Pomorzu nie spotkałem się z myleniem tych słów, ale na Mazowszu/Lubelskim zauważyłem, że wiele ludzi słowa „chytry” i „oszczędny” traktuje jako synonimy. A tak naprawdę, to bez oszczędnych przedsiębiorców nie skończy się bieda w Polsce.\nBrzoza → @Brzoza (11:47 01.09.2017)\n1 września 2017 o 11:48\n>„reszty nie było”. A już w szczególności katolickiego ziemiaństwa\nSewlit → @pink panther (11:08 01.09.2017)\n„Z powodu pomyłek, ale i też z braku informacji czytelnik nie zorientowany ani w tragedii Kresów, ani w kontaktach rodzinnych i towarzyskich autora, czy w jego sytuacji materialnej może się pogubić.”\nWspomnienia Woyniłowicza nie są po to, żeby każdy bezkarnie mógł sobie przeczytać i sam wyciągnąć wnioski.\nMusi być komentarz światłego umysłu, w zasadzie to może nawet on ważniejszy jest. Ludziom by się we łbach poprzewracało jakby ich sam na sam z autorem wspomnień zostawić.\noczywiście @ Pink Panther\n1 września 2017 o 11:51\nNajwyraźniej problemem dla Pani Gizeli Chmielewskiej jest to, że Klinika Języka wydała II tom wspomnień Edwarda Woyniłowicza, a tymczasem powinna, zdaniem autorki artykuły, wydać polemikę z tymi wspomnieniami… To jakiś obłęd.\nMarek Natusiewicz → @pink panther (11:02 01.09.2017)\nPowalił mnie link. A szczególnie słowa: „O specyfice czasów, w których działał Woyniłłowicz, opowiedział dr Witali Makarewicz, historyk, wykładowca Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego. Główny archiwista Narodowego Archiwum Historycznego Białorusi Włodzimierz Dzienisow pogratulował wszystkim drugiego powrotu Woyniłłowicza na białoruską ziemię w postaci białoruskiej wersji książki Gizeli Chmielewskiej i opowiedział, że w czasach studenckich, chciał przeczytać wspomnienia Edwarda Woyniłłowicza, ale do lat 90. ta książka była w ZSRR zakazana. Historyk wyraził nadzieję, że książka „Cierń Kresów” to pierwsza jaskółka w sprawie badań białoruskich, dotyczących czasów, w których działał wybitny ziomek współczesnych mieszkańców Mińska, że zostanie wydany II tom Wspomnień Woyniłłowicza o trudnych dla niego czasach emigracji.”\nTak fałszuje się rzeczywistość. A co dopiero przeszłość…\nAutor rzeźby – Adam Procki. Miejscowa ludność zwała pomnik „sikaczem”. Rzeczywiście – ta rzeźba to gniot. A cokolik – to już przechodzi zwykłą, rzeźbiarską przyzwoitość. Ponoć jednak cokół był inny, a po przenosinach miasto postawiło sikacza na studzience. Ja myślałam, że to krasnoludki sikały do mleka za komuny, a to Ludwik sikał do wody! Do dzisiaj sika.\nMarek Natusiewicz → @Sewlit (11:48 01.09.2017)\n1 września 2017 o 11:55\n„Człowiek mógłby się pogubić”… No i na tej drodze potrzebuje „światłych” przewodników, takich co to i znają „koneksje”, i stan „finansów”, no i… co na obecnym etapie „w trawie piszczy…”\ndrzazga → @pink panther (11:20 01.09.2017)\nTo są rzeczy niewygodne więc należy je przemilczeć. Tak jest w każdej dziedzinie. Kilka dni temu firma Kulczyka została zmuszona do oddania Skarbowi Państwa nienależnych jej 800+ milionów. Jakoś nasi rządzący nie pieli w mediach z zachwytu, a wałek był gruby i pokazuje dość dobrze mechanizm wypompowywania naszych pieniędzy do prywatnych kieszeni.\nNo ale o zwrot wystąpił Grabarczyk a pieniądze kazała oddać Unia… a to przecież PiS się odgrażał latami jakie porządki zrobi.\nNo właśnie nie doprecyzowalem. Ja mialem na mysli Lourdes, Fatime i Santiago de Compostela, po drodze Joanna d’Arc, jej miejsce urodzenia, Teplariusze, Szampania, a potem Orleans i jeszcze raz Joanna d’Arc, dalej Tuluza, Katarzy, a potem juz Lourdes. Po drugiej stronie Pirenejow Aragonia i jej pustelnie ale tez i Saragossa, obok Navarre i Ignacy Loyola, potem Avila i sw.Teresa dalej Fatima, a dalej Santiago de Compostela i niedaleko Atlantyk. To takie miejsca, ktore we mnie siedza.\nDlaczego w te kierunki? A pokażmy sobie i swiatu, ze my, jak inni, tez jeździmy po świecie i to w takie miejsca, ktore sa nam drogie, tak, jak polskiemu Papiezowi, Janowi Pawłowi II\nZe za duzo i za drogo? Nie. Bo im wiecej nas bedzie, tym taniej przeciez. A podrozowac możemy samolotami, autobusami, czy jak ktos chce, jak ja, wlasnym samochodem. Byle to bylo w kupie, mosci panowie i panie ☺\n1 września 2017 o 12:12\nGdyby ktoś w Warszawie chciał obejrzeć Zerwany kłos, może się wybrać 1 października tu:\nkrycha → @pink panther (10:37 01.09.2017)\nTo jest clou problemu! Cokolwiek zrobisz , zawsze znajdą się tacy co zrobiliby to lepiej, ale tylko wtedy, gdy dostaną na projekt pieniądze!!Od lat uważam,że za całe nasze nieszczęście odpowiedzialni są tylko i wyłącznie pracownicy nauki! Nie naukowcy, bo to za duże nazwanie. Niestety, Ich nauczanie ma też odzwierciedlenie w umysłach nauczanych. Po pierwszej ” Baśni” zarzut młodych politologów i hist(o)ertyków był następujący: „za mało naukowych przypisów”.\nTyle naszego, że tu i tam pozostaną nasze dzieła. Ani sławy, ani kariery zatem nie będzie. Dłubiemy sobie na boku… /to za Michalkiewiczem/. Ale, zauważ, że podnoszona przez nas własność jednak jakoś zaistniała w tzw. narracji, owszem, szczelnie przykrywana narracją i polityką państwa.\n/Skądinąd od dawna to rozumiem i o tym wiem. Gdzieś tak na samym początku lat 90-tych, gdy pewna fundacja wysyłała artystów na stypendia do Nowego Jorku i zaproponowano mi to stypendium, musiałam podać w papierach /stypendialnych/ moje prawdziwe nazwisko, a nie tylko pseudonim artystyczny. I tu kontakt się zakończył, jak nożem uciął. Tymczasem po różnych galeriach dowiadywałam się, że jakieś artystki podawały się za mnie :)/\ncoryllus → @Wojciech (10:34 01.09.2017)\nBędzie sąd. Przeczytaliśmy za niego rękopis, którego nie chciało mu się odcyfrowywać, a on teraz będzie na tym bazował przy swoim „porządnym opracowaniu”. Poprawi trzy nazwiska, zerżnie indeks i będzie chodził w glorii i chwale. Będzie sąd jak nic, bo ja mu takich rzeczy nie odpuszczę.\ncoryllus → @Maria Ciszewska (10:47 01.09.2017)\n1 września 2017 o 12:37\ncoryllus → @pink panther (11:02 01.09.2017)\n1 września 2017 o 12:38\nTak, to jest cierń w tyłku Gizeli\nTrochę nie na temat, ale gazownie robią wrzutki bez pytania a ta jest dość podła.\ncoryllus → @Radek (11:14 01.09.2017)\nKarta poprosiła mnie ostatnio grzecznie o pozwolenie na przedruk części wspomnień Woyniłłowicza. W porównaniu z Gizelą i Jurkowskim zachowują się bardzo przyzwoicie. Oczywiście zgodziłem się\ndrzazga → @coryllus (12:40 01.09.2017)\nA biblioteki? Mamy w Polsce ponad 1000 bibliotek naukowych, nie ma zainteresowania właśnie pozycjami typu „Wspomnienia”?\nWojciech → @coryllus (12:35 01.09.2017)\nTak, też mi się wydaje, że po prostu skopiuje wszystko to nad czym Pan i Pana współpracownicy ciężko pracowali, a on na gotowe przyjdzie, natomiast pani Gizela poklepie go jeszcze po ramieniu.\nZNOWU „BIEDNY PAN”\nRed. Gizela, po pierwsze pokazała się jako typowa socjalistka. Zakuly ją w ślepia dobra jakie zostały Woynillowiczowi, najchętniej wszystko by wydarła. Zresztą kto wie, może o tym pozostałym majątku nazmyślała.\nNarzekał na kiepski stan swoich finansów, chociaż ciągle był zamożnym człowiekiem, tyle że skrajnie oszczędnym. Tymczasem we wstępie do „Wspomnień” – nie pierwszy zresztą raz, bo wcześniej robiło to już kilku „historyków” – przywołano opowieść o biednym panu z Sawicz, który musiał wnosić na trzecie piętro węgiel.\nA Coryllusie drogi, nie ma co liczyć na pochwały, bo to jest wojna. Jeśli dostali od Kliniki Języka pieprzem w oczy, to zawyli. Najważniejsze jest przecież utrzymanie niewiedzy o skutkach Traktatu Ryskiego oraz budowanie uwielbienia do Dziadka. I socjalizmu. Zdzieranie zasłon jest nie w smak strażnikom pieczęci.\nRed. Gizela napisała w tonie pelnym hipokryzji, że wspomnienia Edwarda Woynillowicza musiały czekać na wydanie aż 85 lat. No właśnie musiały czekać, a pewnie byłyby wydane kiedyś planowo z odpowiednią… tfu, narracją. A Ty się wyrwałeś i popsułeś plany. No i dobrze. Brawo.\nPS: Nic nie boli kawał soli.\nPołączył się komentarz z cytatem, może teraz będzie czytelnie\nPozazdrościć takiej „biedy”Przykłady? Woyniłłowicz narzekał na wielkie osamotnienie, chociaż prowadził bardzo intensywne życie towarzyskie, również na gruncie społecznym i politycznym.Narzekał na kiepski stan swoich finansów, chociaż ciągle był zamożnym człowiekiem, tyle że skrajnie oszczędnym. Tymczasem we wstępie do „Wspomnień” – nie pierwszy zresztą raz, bo wcześniej robiło to już kilku „historyków” – przywołano opowieść o biednym panu z Sawicz, który musiał wnosić na trzecie piętro węgiel.Ten „biedny pan” po 1920 r. był właścicielem prawie 100 ha ziemi, które wydzierżawiał, pracował w kilku radach nadzorczych, miał akcje banków, obligacje itd. I na pewno nie gnieździł się w skromnym mieszkanku.Uratował z pałacu w Sawi-czach cenne sprzęty, w tym XVII-wieczny kabinet, który po jego śmierci rodzina przekazała bydgoskiemu Muzeum Miejskiemu. Tylko pozazdrościć takiej „biedy”!\ncoryllus → @Rozalia (12:55 01.09.2017)\nUratował cenne sprzęty…? Nie będę używał wyrazów w odniesieniu do tej pani….powstrzymam się tym razem\n1 września 2017 o 13:09\nMamy fajny czas. Fajny… Znaczy pewna szansa, ktora jest tu i teraz. Kto wie, moze lepszej juz nie bedzie. Nalezy zwrocic na to tez uwage i przede wszystkim zaczac sie (panoszyc wszedzie).\nSadze, iz Polska odzyskuje powolutku swoj honor.\newarem → @Rozalia (12:52 01.09.2017)\nno właśnie, tylko 85 lat a przecież w ogóle nie powinny zostać wydane.\nfantomas → @aquitaine (13:09 01.09.2017)\n„Sadze, iz Polska odzyskuje powolutku swoj honor.”\no tym można pośnić. na razie „wszyscy” oczekują, że Polacy zginą(czemu nie od razu zdechną) za eurosocjalizm. zwróćcie uwagę, że zawsze gdy mówią o „ratowaniu ojropy” to chodzi o tyranie dla ue, a nie obronę wartości, które ue przecież zwalcza\nA ta cala kultuta to pewnie cos takiego tez.\naquitaine → @fantomas (13:25 01.09.2017)\n1 września 2017 o 13:28\nSny maja moc potezna tez. Chodzi o wiare raczej\nzona niewolnika → @pink panther (10:37 01.09.2017)\njak jestes taka madra – to stwierdzenie faktu (a nie bron Boze zlosliwosc!)\nto powiedz skad wyskoczyla ci informacja o tym, ze Adam konsultowal sie z „niejakim Michnikiem”? :\n1 września 2017 o 13:30\nMoze lepiej nie wypowiadajmy takich liter jak eu. Bedzie na pewno lepiej\nfantomas → @aquitaine (13:30 01.09.2017)\nsłuszne podejście z „władcy pierścieni”, tam też starano się nie wypowiadać imion wrogów\naquitaine → @fantomas (13:32 01.09.2017)\nIgnorancja to jedna z najstraszniejszych broni. Tez skuteczna\nNajbardziej wkurza to że te hieny mają już tekst od Ciebie przepisany z rękopisów i nawet się nie będą musieli trudzić. Czy prawa autorskie jeszcze istnieją do tego tekstu?\nCo za nędza! Mam na myśli ten artykuł Gizeli, wielkiej uczonej i perfekcjonistki.\nGdyby zapytać, co robią minusy w wyrazach Kostro-wicka, Woyniłło-wiczowi, Afta-nazego, Sawi-czach, ws-pomnień, to byśmy się pewnie dowiedzieli, że to korekta dostawiła, bo gdzieżby autorka sugerowała, że wyraz „wspomnienia” należy przenosić właśnie tak: ws-pomnienia. No chyba że to jakieś nowe odkrycie lingwistyczne tego profesora z Uniwersytetu Miejsko-Wiejskiego w Olsztynie (dawniej WYSROL), o którym my, prostacy, jeszcze nie wiemy.\nMówiłem Ci już to i powtórzę: jeśli powstanie partia, która będzie miała w programie likwidację uniwersytetów i oddanie budynków na hipermarkety lub jakąś inną pożyteczną działalność, to mają mój głos.\naquitaine → @Mr.White (13:38 01.09.2017)\nJestem za. Na szczescie nie udalo mi sie dostac do Torunia na „nauki o ziemi”\nJaka ulga po latach..\nbolek → @Brzoza (11:47 01.09.2017)\n„Chytry” ma jeszcze znaczenie „sprytny”. (w czeskim jak ktoś jest chytry tzn że mądry 😉\n„Chytry plan” na przykład. Nie wiem dlaczego ta „finansowa” konotacja jest popularniejsza? Ech te języki.\naquitaine → @aquitaine (13:45 01.09.2017)\nBadania geologiczne prawie wszedzie lipa. Prawdy szukac w tunelach we Finlandii szybciej\nFalszowane jest wszystko co tylko sie da. Wiecej. Falszuje sie juz zfalszowane dane..\nMaria Ciszewska → @coryllus (12:35 01.09.2017)\nBędę chodziła na rozprawy.\nCo do sadow obecnych to wcale sie nie dziwie, ze nikt z tych afer nie siedzi jeszcze bo jak?\nWyjda za pare miesiecy. Dobra tak zwana zmiana musi potrwac pare dych, zeby sie wyczyscic z czerwonego bagna. Bo sie mowi; dlaczego nikt nie siedzi? Spokojnie, kropla drazy skale.\nJarekBeskidy → @Wojciech (10:34 01.09.2017)\n1 września 2017 o 14:19\nPan profesor zagonił do darmowej roboty studentów i myślał, że błyśnie. Może i jakiś grant miał na oku na taką okoliczność.\n1 września 2017 o 14:26\nKurcze tak sobie spokojnie żyłem, nirwana definitywnie skończyła się po przeczytaniu I tomu baśni socjalistycznej.\nGodność → @cbrengland (10:46 01.09.2017)\n🙂 jak to jak? Od jakiegoś biznesu trzeba zacząć, który da wymierne zyski uczestnikom.\nMoże na początek coś prostego i dającego duża stopę zwrotu przy małym stosunkowo ryzyku? Np. przemyt alkoholu i tytoniu do GB? Załatw zbyt a my będziemy przyjeżdżać na „pielgrzymki”.\naquitaine → @Zbigniew (14:26 01.09.2017)\nJa tez sobie spokojnie zylem, az tu nagle obuch w czaszke!\nW telewizorze zaś, wieczorem, Krzysztof Ziemiec gadał coś o konieczności upamiętnienia polskich bohaterów i wymienił obok siebie Jana Pawła II i Kurię Skłodowską. Ja zaś zacząłem się zastanawiać na ile i w jakiś konfiguracjach potrzebne nam jest układanie zestawów postaci, które mają nas podnieść na duchu i wzmocnić nasze dobre samopoczucie.\nHitem byłoby postawienie pomniku ks. Popiełuszki obok wspomnianego L. Waryńskiego.\nAlbo Dmowski i Piłsudski pod drzwiami z napisem: „Lustrum”. W pozycjach sugerujących kłótnię, który pierwszy ma skorzystać.\naquitaine → @Tytus (14:37 01.09.2017)\nWystarczy teraz pomnik Angeli Joli. Bedzie tam wszystko, od prezerwatyw po sfastyczki. Pewnie wata cukrowa tez jak zwykle\nZbombardowany → @fantomas (10:44 01.09.2017)\nParis → @coryllus (12:35 01.09.2017)\nTak jest Panie Gabrielu…\n… trzeba dziada – tego calego Jurkowskiego, lokalnego grantojada i darmozjada wziazc za wsiarz i do sadu… i tego lokalnego „slizgacza”… te cala Gizele tez !!!\nUczyc dziadostwo rozumu… i niszczyc dziadostwo w zarodku !!!\nTo naprawde niebywala hucpa, ze takie lachy uniwersyteckie i smierdzace lenie… jak ten caly Jurkowski tak sobie pogrywaja… i kradna bezczelnie Pana ciezka prace i dorobek tworczy… do SADU z dziadem… ja tez nienawidze takiego dziadostwa !!!\nProponuje korekte : ” wszak nie jestem z blachy tytan – cynkowej” 🙂\nParis → @coryllus (12:38 01.09.2017)\nÀ le sobie lobuzeria „projekt” i okazje do przewalenia kasy wymyslila…\n… Gizela… profesurek Jurkowski… Angelika Borys ze zwiazku Polakow… i tv bielsat – w oddali… cala ta banda „zalurzonyh dzialaczy”… ewentualnie „gosci chonorowyh” do zakaszania w pierwszych krzeselkach uroczystych obchodow !!!\nPieknie ich Pan wystrychnal te cala lokalna swolocz !!!\n1 września 2017 o 16:09\nMusi być obok Maria Curia a najlepiej Magda Ogórek i tow. Płatek, bo to daje genialną modyfikację biografii św. JPII i podaje do wierzenia, że wielkim myślicielem był bo wielkim myślicielem był, niezrozumianym i prześladowanym przez katolickich fundamentalistów. Poza tym że jest koszerny. Emilia z domu Kaczorowska miała żydowskie pochodzenie i wszyscy już radykałowie wiedzą, że jej syn był żydem. I że pisał wiersze i listy do Tygodnika Powszechnego. Co tylko jeszcze bardziej podkreśla że wielkim myślicielem był bo wielkim myślicielem był prawie jak Marks i Engles, albo nawet sam Chaim Rumkowski.\nProf. Chmielewska też może tam stać obok św. JPII z dwoma tomami Woyniłłowiczami (wydanymi oczywista przez Klinikę Języka). No dopiero byłby Pańteon.\nwnuk.Kazimierza → @coryllus (12:35 01.09.2017)\nSłużę pomocą prawną pro bono.\nwnuk.Kazimierza → @Radek (11:14 01.09.2017)\nWielotomowe, fetowane wydanie.\nA propos sławy – czytałem ostatnio Feynmana, jego wspomnienie jak się pochwalił kumplowi-profesorowi, że „Time” chce o nim napisać artykuł. Kumpel powiedział tylko „Sława to dziwka!”, obrócił się na drugi bok i spał dalej.\n„Otóż nie przyjdzie i dobrze byłoby, żeby wszyscy zdali sobie z tego sprawę. Żadnej sławy nie będzie. Nasza przygoda zaś trwać będzie tyle tylko ile trwać będzie życie, moje i pozostałych autorów. Potem już wszyscy dobrze się postarają, żeby nasze imiona wyskrobać ze wszystkich twardych nośników jakie są na świecie.”\nTo już Jezus Pan nam to zapowiedział. Jeśli jego prześladowali, to i ciebie i kilku innych co najmniej sponiewierają i zamiotą pod trawnik. Jeśli prawdziwych proroków prześladowali, to i badaczy prawdy nie oszczędzą. I to będzie dar łaski. Największy byłby gdyby spalili na stosie i wysłali podanie o ekskomunikę jednocześnie. Ale nie bój nic. Jezus Król Miłosierdzia wyznaczy „mścicieli”, że tak powiem, miłosiernych i sprawiedliwych „mścicieli”. Zawsze się znajdzie kilku, którzy jak już pogłówkują, to im zawsze coś tu nie pasuje.\nOT: Wiem że była już dyskusja na ten temat ale nie mogę znaleźć, co trzeba wpisać w tytule przelewu jeśli chce się wesprzeć blog?\nwierzący sceptyk → @yesfan (16:50 01.09.2017)\nMasz ostatnio jakiś wisielczy humor\nA jest dobrze, to że kradną Twoje pomysły to było, jest i będzie\nCiasno Ci, chcesz więcej\nNie doceniasz tego co masz, a przecież niedawno, gdy budowałeś dom, to były Twoje marzenia\nWydawnictwo, mnóstwo ważnych książek napisanych przez Ciebie a jeszcze więcej wydanych\nPotrzeba Ci wygadania się przed kimś komu wierzysz, po prostu wypić trochę i się wygadać\nMaria Ciszewska → @wnuk.Kazimierza (16:30 01.09.2017)\nI oczywiście odpowiednio „zredagowane”. Nikt po Socjalizmie nie powtórzy błędów popełnionych przy wydaniu pamiętników Krzywickich, Jastrzębskich et consortes.\nOgrodniczka → @pink panther (10:37 01.09.2017)\n1 września 2017 o 18:00\nOgrodniczka → @yesfan (16:50 01.09.2017)\nPrzelew srodków, zasilenie konta, cokolwiek…\nPani Gizeli chodzi o to, że Ty jesteś prywaciarz z jakiegoś Grodziska i wydałeś wspomnienia bez bumagi i poparcia z „ośrodka akademickiego”. Jak w ogóle śmiałeś? Śmiałeś wchodzić na cudzy, to znaczy pani Gizeli oraz uznanych przez nią autorytetów, teren?\nGizela Chmielewska prawdopodobnie należy do grupy ludzi którzy od dawna wiedzieli o istnieniu drugiego tomu wspomnień Woyniłłowicza w rękopisie. Skoro swoje książki potrafi wydać w wydawnictwie LTW które ma duże zasługi dla historii Polaków (mam kilka książek przez nich wydanych) to nikt jej nie bronił wklepania tych wspomnień w worda i zaniesienia do tegoż wydawnictwa. Teraz cierń niekoniecznie kresowy ją w cztery litery kłuje bo ktoś ja uprzedził. Z tego co pamiętam drugi tom Woyniłłowicza został przepisany i wydany w dwa miesiące (niech mnie ktoś poprawi jeśli było inaczej) a pani Gizela żyje realiami gdy tzw. proces wydawniczy trwał dwa lata. No i ten co wydał nie ma prof.dr.hab przed nazwiskiem a na dokładkę nie nosi dwurzędowego garniaka i nie ma stylowo przyciętej brody. Tak przecie drzewiej bywało. A teraz… Co ten Coryllus narobił….?\n1 września 2017 o 18:40\nI tylko dodam znowu się powtarzając. To że Coryllus Woyniłłowicza wydał to jeszcze małe piwo. On go jeszcze musi sprzedać. Bez pomocy tu komentujących i tylko czytających to się nie uda. Założyć sobie jako namiastkę pokuty że tu na blogu pojawi się tylko jeden własny wpis ale na kilku innych stronach pojawi się kilkanaście innych ze słowami zachęty do kupienia lub chociaż przeczytania. Kupić Woyniłłowicza i Blizińskiego i zanieść do Biblioteki. Albo dać komuś o kim wiemy że czyta w ogóle książki.\nTrzeci wpis pod rząd i o tym samym. Pamiętajcie piszący i czytający. Od naszego tu komentowania i czytania Coryllusowi nic nie przybędzie. Jak ktoś ma dziesięć niepotrzebnych i dawno przeczytanych książek-opylić to na allegro czy olx. Za kasę kupić coś z Kliniki Języka. Dla siebie lub dla kogoś. Komentarze same w sobie są dobre ale kupiona u Coryllusa książka jest jeszcze lepsza. O dobrej wódce można dużo pisać ale lepiej ją wypić.\nRozalia → @rotmeister (18:29 01.09.2017)\nA jak na dokładkę ktoś ma konto w i Internecie w jednym czy kilku miejscach wkleić sobie w stopkę czy gdzie tam adresy:\nrotmeister → @Rozalia (18:59 01.09.2017)\nJuż w Bydgoszczy napisał swoje wspomnienia. Ich pierwsza część ukazała się w 1931 r. Druga spoczywa w rękopisie w Bibliotece Narodowej.\n2011 rok. Na co Pani czekała, Pani Gizelo?\nDrzewo Pitagorasa → @pink panther (11:08 01.09.2017)\n„a ona ustaliła ponad wszelką wątpliwość, że wcale „nie był biedny” a wręcz przeciwnie:)))”\nA w domyśle: przecież mogli mu wszystko zabrać a nie zabrali, czyli nie byli tacy źli ci socjaliści i bolszewicy.\nPo przeszło osiemdziesięciu latach druga część wspomnień Edwarda Woyniłłowicza, spisywanych przez niego w Bydgoszczy, wreszcie przestała być dostępna tylko w rękopisie w Bibliotece Narodowej.\nNareszcie… nareszcie nie tylko rękopisie. Kto zabraniał? No i na okładka drugiego tomu w tym artykule z podpisem „fot.Gizela Chmielewska”. Jakie fot? To okładka książki z konkretnego wydawnictwa i autorstwa konkretnego autora anie fot. Pani Gizeli.\nDzierżawca nie jest właścicielem dzierżawionego.\nNie miej dosyć\nlosy księdza, który odprowadzał na miejsce ostatniego spoczynku Edwarda.\nAquilamagna → @Mr.White (13:38 01.09.2017)\npink panther → @zona niewolnika (13:29 01.09.2017)\nSorry, dopiero teraz odpowiadam, bo cały dzień nadrabiałam zaległości na działce. Co do „info, która wyskoczyła”, to był jakiś akapit w jednym ze wspomnieniowych numerów w pdf – IPN lub jakiś biuletyn solidarnościowy ze Szczecina z ostatnich lat. Teraz wszyscy wspominają. Może to ma związek z niejaką Marią Borowską, co to wyemigrowała do Szwecji za „średniego PRL” i była bardzo aktywna w roku 1980 w sprawach solidarnościowych nawet na poziomie Olofa Palme i była obserwatorem z Zjeździe „S” w Oliwie w 1981 i znała się doskonale z Kuroniem i Michnikiem. Ta komunistka z „Grupy kontaktowej KOR Polska Szwecja” mi też „wyskoczyła”. Teraz tego nie widzę w bazie danych laptopa, więc będę uporczywie szukać linka i dam znać. Serdecznie pozdrawiam.\nOpisana tu historia wywoluje u mnie skojarzenia moich wlasnych doswiadczen, na roznych polach, w ostatnich 6 latach, po powrocie z 30-to letniej emigracji. Dwuletnia praca w instytucie, proby, a potem wydanie ksiazki, projektowanie, a potem usilowania zbudowania jachtu. Wszystko kieruje moje mysli w jednym kierunku, ze polskim problemem sa ludzie. Dokladniej procentowy sklad, czyli ilu jest ludzi z klasa, a ilu miernych. Jakie sa tego proporcje. I niestety dochodze do wniosku, ze ilosc ludzi marnych jest zbyt duza, a ludzi z klasa zbyt mala, aby Polska byla wzglednie normalnym krajem. Chcac cos zrobic, spotykam dobrych ludzi, z ktorymi realizuje przesiewziecie, ale jednoczesnie pojawia sie tez stosunkowo duza ilosc ludzi, ktorzy robia wszysto aby przeszkodzic. Z zawisci, glupoty, chciwosci, zazdrosci, otumanienia, niewiedzy, pychy, gnusnosci, zlosliwosci, niskiego iq…… Wyglada to tak, jakby ktos, cos, kiedys, usunal, zabil, wyemigrowal, znaczna liczbe dobrych, utalentowanych ludzi, i w pozostawiona opustke wstawil, badz sami weszli, ludzie marni. Struktura spoleczna jest rzecza stabilna i trudna do zmiany. A wiec problem trwa. Jak to zmienic, oto jest pytanie. Wielu moich kolegow, profesorow uniwersytetow, dobrych inzynierow, dokonywalo w ostatnich latach, rozeznania, czy mogliby wrocic do obecnej Polski. W wiekszosci przypadkow, badania daly wynik negatywny.\nPanie Gabrielu, niech Pan pamięta, że nawet jeśli „wszystko” się zawali i skończy, wydaniem wspomnień tych ludzi uczynił Pan coś, co pozostanie na zawsze. W tych paru set/tysiącach domów. Na tych półkach. Nikt tego nie odwróci.\nPeiper → @Rozalia (12:52 01.09.2017)\nCo się dziwić, dla takich jak ta Pani jak ktoś nie był biednym studentem mieszkającym w suterenie i umierającym na suchoty to już był bogaczem. Dla niektórych szczytem marzeń jak widać ciągle jest „adres w bloku i mały fiat”.\npink panther → @Drzewo Pitagorasa (19:12 01.09.2017)\npink panther → @pink panther (20:24 01.09.2017)\nJestem tak zmęczona, że nie zareagowałam na podpuszczanie pod hasłem „jesteś taka mądra”:))) Raczej „taka głupia to ja już nie jestem, może jestem głupia, ale taka to już nie”:))) Jeszcze raz pozdrawiam i idę szukać.\npink panther → @Brzoza (11:48 01.09.2017)\n1 września 2017 o 20:51\nNo właśnie. Coś z tego wynika. Np. blokada źródeł informacji oryginalnych a za to pompowanie „pulpy pół-produktowej” czyli „materiału obrobionego pod wymaganą tezę propagandową”. Czasem jest to przemilczenie, czasem rzewna opowiastka w miejsce dołujących wspomnień, które mogłyby zrodzić niepotrzebne dalsze „pytania i wnioski”.\npink panther → @Marek Natusiewicz (11:51 01.09.2017)\n1 września 2017 o 20:52\nGdyby nie awantura z panią redaktor Gizelą, nie dowiedzielibyśmy się o tym jak prowadzona jest „polityka jagiellońska” w wykonaniu „dojrzałej III RP”. I co z tego wynika.\npink panther → @Sewlit (11:48 01.09.2017)\n1 września 2017 o 20:54\nJasne:))) Najgorsze, gdybyśmy się „pogubili”. Zwłaszcza ci, co TAM byli albo byli tam ich przodkowie))) Ci, to już zupełnie mogliby się „pogubić”. I po to są te różne „oddolne i spontaniczne inicjatywy”.\npink panther → @krycha (12:13 01.09.2017)\nNadzieja twórców III RP była taka, że jak nie dadzą na coś kasy, to tego nie będzie:))) Wielu rzeczy oczywiście „nie ma”, ale akurat parę rzeczy np. wydanie książek albo swobodne dyskusje nie ograniczone przez „policję myśli” – jak najbardziej jest możliwe. Ku wyraźnemu żalowi tych, co rozdzielają kasę.\nzona niewolnika → @pink panther (20:24 01.09.2017)\nwiem o Mari Borowskiej 🙂\na Michal Borowski to jej syn:\nAdama znam od prawie pol wieku i wiem, ze moze i marzyl o takiej gazecie ale nie kontaktowal sie z Michnikiem!\nw latach 80-tych rysowal m.in. do szczecinskiej Jednosci\nzbieram wszystkie informacje z internetu\nchcialabym to wszystko zebrac do kupy i wydac ksiazke o Adamie\ndlatego bardzo zalezy mi na tym linku\nMnie najbardziej uderzyła „niewiedza” (a w zasadzie bucowatość) oraz dwulicowość pani Gizeli.\nDla czytelników, którym zależy na porządnym opracowaniu Woyniłłowiczowskich ws-pomnień, do których i ja należę mam dobrą wiadomość: jest szansa, aby ta publikacja, opatrzona rzetelną informacją naukową jednak znalazła się na rynku księgarskim. Prof. Roman Jurkowski z Uniwersytetu Mazursko-Warmińskiego przygotowuje pełną edycję wspomnień pierwszej i drugiej części.\nCo on tam może opracowywać, jak nie ma praw autorskich do wydania drugiej części. No albo to jest jakaś banda co nie ma pojęcia jak ma się sprawa z prawami autorskimi albo to są zwykłe buce co sobie myślą, że mogą tak po prostu ukraść i wydać (wątpię, że tu chodzi o jakieś solidne plecy).\nI to zakłamanie pełną gębą jak jej to los wspomnień Wołynniewicza leży na sercu. Już ta kwestia była poruszona, więc nie będę się powtarzał.\nWojciech → @pink panther (20:52 01.09.2017)\n1 września 2017 o 21:56\nBardzo słuszna uwaga na temat pani Gizeli…\nTemat Kresów Wschodnich oddanych zbrodniarzom marksistowskim boli tzw. naszych i nie naszych po dzień dzisiejszy. Cenzura w tej kwestii była nie tylko w II RP, ale jest tematem tabu nadal.\nBoli ich wydanie wspomnień. Nie mogą już pajacować, pisać swoich wypocin, interpretacji poprawnych politycznych w stylu „na pewno nie był biedny bo miał obligacje i coś tam sobie z tych kresów wziął”. Boli inny przekaz, narracja, interpretacja – i do TV nie zaproszą itd.\nSystem kształcenia jest tak skonstruowany aby kształcić na debili i jednocześnie wskazywać iż są dobrze wykształceni, a nawet wyśmienicie – ponieważ mają dyplom mgr (śmieszą mnie te tabliczki na drzwiach mgr itd. Kierownik itd. – bez tego mgr to goście dosłownie czują się jak matoły ale z mgr to już nie matoły ale dowartościowane istoty cielesne) a dr historii – no to jest gość – a to że formułuje przekaz dobry ale dla dzieci w piaskownicy, to już nie ważne. Złudzenie, zamiennik – zamiast wiedzy otrzymują dyplom. Dobre – przepraszam – dosłownie dla debili. Stosowane w krajach eksploatowanych.\nW krajach poważnych, jak Stany Zjednoczone – zapytają się co Pan/Pani potrafi. Natomiast w kraju gdzie marksiści kształtowali prawicowców (mogli tylko w jeden sposób – Ty będziesz prawica) – pytają się co Pan/Pani ukończył/a. Nie daj Boże, abyś zaczął myśleć i sam do czegoś dochodził i nad czymś się zastanawiał, zwłaszcza nad tym iż ktoś Cię w „rogi” wali (opowiada bzdury i herezje) i jeszcze opowiada że jest fajnie. Powie jakiś historyk (i jemu podobny) czy mgr, dr, prof. – (mało istotne) – to jest prawda objawiona.\nAle Uniwersytet Samokształcenie – coś nie dopuszczalnego. Bez kontroli koncesjonowanych przez państwo fachmanów. Bez zgody czy wskazania – ty się nadajesz a ty nie nadajesz itp. Jak tak można? To się nie liczy, to nie ważne. Przepraszam za określenie w ich rozumieniu, jakieś odpady społeczne będą wskazywały przekaz historyczny, toć są „fachowcy” – nie tkną tego co nie trzeba.\nTak więc Panie Gabrielu – jesteś normalny, rozwijasz się, kształcisz się, myślisz, analizujesz. Wyszedłeś z pod sztancy itd. Oni zostali.\nTo ich boli. To ich przeraża. Nie mieści im się w tych małych i zakompleksionych mózgach. Nie takich „prawicowych” postaw nauczyli Ich (ukształtowali) marksiści, fanatycy nienawidzący człowieka jako istoty osobowej, zjednoczonej – ciała i duszy.\nMyślę panie Gabrielu, jak Pan Bóg dożyjemy czasów, zapytają – Gdzie Pan taką wiedzę zdobył. A nie co Pan skończył.\nPanie Gabrielu, pomoc i olsnienie zrozumienia przychodzi w najglebszych momentach zwatpienia.\nStoi Pan na twardym gruncie i przedziera ciezkie nurty klamstw. Wszystko co Pan robi nie ginie a owoce przyjda choc niepredko. Ale zycia starczy.\nDrzewo Pitagorasa → @andrzej (22:00 01.09.2017)\nBardzo dobrze powiedziane. Podpisuję się obiema rękami.\npink panther → @zona niewolnika (21:16 01.09.2017)\n1 września 2017 o 23:27\nDzięki za linka do tego synka. To jest żywy obraz tego, po co był „rok 1980” i „rok 1989” – naprawdę. My naiwniacy:)))\nPS. Wzmianka o jakiejś rozmowie „w sprawie ogólnopolskiej gazety” była tylko jedna, więc nie jest wykluczone, że czyjaś pamięć po tylu latach szwankowała. Mnie zaintrygowała informacja, że „miały być oddziały” i to nadawało jakiejś wiarygodności tej informacji. Postaram się dotrzeć do niej jak najszybciej.\nBardzo się cieszę z tego, że ma powstać książka o tak wspaniałym Człowieku i Twórcy jak Niewolnik. To naprawdę wspaniała wiadomość.\nKOSSOBOR → @Rozalia (18:59 01.09.2017)\n2 września 2017 o 00:06\nZ tym to jest tak /piszę z własnego doświadczenia/: pojawia się pasjonat – rzeczywiście pasjonat i zaczynają się listowne i telefoniczne kontakty w sprawie ewentualnego udostępnienia archiwum rodzinnego, materiałów dotyczących interesującej pasjonata osoby, fotografii etc.. Gdy w rodzinie jest ktoś znaczny, a sam człowiek nie pisze o tym kimś, przeto w zasadzie cieszy się, że będzie publikacja i jest ktoś, kto tę pracę wykona. W tym nie ma niczego złego, czy „wkręcającego”, chociaż jest to może nieco krępujące. Gdy zostałam tzw. seniorem rodu, było oczywiste, że mam w tej mierze obowiązki. Które spełniłam. Przedtem badaczom życia pomorskich ziemian informacji udzielał mój śp. Mąż. Teraz spadło to na mnie. Jak rzekłam – nie ma w tym nic złego i nie jest to „wkręcające” ze strony badacza.\nKOSSOBOR → @ewarem (20:22 01.09.2017)\n2 września 2017 o 00:16\newarem → @KOSSOBOR (00:16 02.09.2017)\nI co na to pani Gizela?\nKOSSOBOR → @ewarem (00:28 02.09.2017)\n2 września 2017 o 00:42\nOna jest podpisana pod tym artykułem. Jest – jak gdzieś wcześniej napisała – Wielkopolanką.\nTEPAZ → @pink panther (23:27 01.09.2017)\n2 września 2017 o 02:08\nTo jest żywy obraz tego, po co był „rok 1980” i „rok 1989” – naprawdę. My naiwniacy:)))\nAle kierowała nami wiara w wartości przekazywane przez Rodziców i Kościół oraz potrzeba dotarcia do prawdy.\nMinęło trochę czasu i okazało się jak byliśmy naiwni. Dziś już złudzeń nie mamy. I to dobrze. Ale co się stało z takimi ludźmi jak Krzysztof Wyszkowski, Adam Borowski czy chociażby państwo Gwiazdowie. Oni wciąż jakby tkwią w stanie naiwności, a przecież ich wiedza jest dużo głębsza od mojej/naszej(?). Słuchając ich dzisiaj, nie wiem co o nich myśleć, szczerze mówiąc robi mi się coraz smutniej.\nPS. Wspomniała Pani o bazie danych w laptopie. Jeśli ma Pani możliwość to radziłabym przeniesienie jej na dysk zewnętrzny. Miałam nieskopiowaną bazę w swojej Toshibie, maszyna przed 2.tygodniami wzięła i wysiadła. Prawdopodobnie wszystkie skrzętnie zbierane informacje przepadły.\nBóg zapłać za wszystkie bardzo ważne artykuły i komentarze. Pozdrawiam serdecznie!\nqwerty → @fantomas (10:19 01.09.2017)\nRealizujemy konfrontacje na każdym polu gdzie tylko możemy bywa że wygrywamy\nqwerty → @TEPAZ (02:08 02.09.2017)\n2 września 2017 o 06:36\nMin. 3 kopie na niezależnych nośnikach\nqwerty → @coryllus (12:35 01.09.2017)\n2 września 2017 o 06:43\nDo bywania w sądach należy się przygotować pomożemy w taktyce i w metodologii\nqwerty → @fantomas (13:25 01.09.2017)\n2 września 2017 o 06:45\nqwerty → @magazynier (16:50 01.09.2017)\nMaria Ciszewska → @TEPAZ (02:08 02.09.2017)\nKrzysztof Wyszkowski wiele razy opowiadał publicznie, że działacze WZZ (lata ’70) wiedzieli, kim jest Wałęsa, i że gardzili nim. Jak oni musieli gardzić nami, Polakami, skoro sprzedali nam to bydlę.\nRoman Jurkowski, Listy Edwarda Woyniłłowicza do Mariana Zdziechowskiego z lat 1905-1928 Cz. I, „Echa Przeszłości”, 2007, t.. 8, 209-220.\nPrzez 10 lat Pan Jurkowski nie wpadł na pomysł wydania II tomu „Wspomnień”. Założę się, że niedługo dostanie grant na lata 2018-2023 w wysokości 250.000,00 zł na pracę nad I i II tomem „Wspomnień” z przypisami i indeksami.\nParis → @Woyniłowicz (11:13 02.09.2017)\nTeraz to juz jest „po herbacie”…\n… i temu grantojadowi Jurkowskiemu – dziekujemy… niech sie juz nie fatyguje i nadwyreza.\newarem → @Woyniłowicz (11:13 02.09.2017)\nciekawe, czy przez te 10 lat przeczytał II tom Wspomnień w rękopisie, czy bazował cały czas na pierwszym tomie?\njestnadzieja → @pink panther (11:02 01.09.2017)\nPani Gizela dopiero przy okazji przychrzaniania sie do „uchybien” w opracowaniu II tomu wydanego przez Kliniek Jezyka, laskawie zaczela mowic o „dramacie Kresow” (no bo juz wydano, wiec milczec sie nie da) Wczesniej (porownuje te dwa artykuly w Gazecie Pomorskiej) rozplywala sie nad rodzina, koneksjami, itp. Poglady Woynillowicza wlasciwie jej nie interesowaly. Szkoda gadac.\nPan Jurkowski zabral sie za „porzadne opracowywanie” dopiero jak mu wszystko podano na tacy. Po prostu szlag czlowieka trafia jak to widzi.\njestnadzieja → @fantomas (10:44 01.09.2017)\nNo, fakt:) zastanawialam sie jak udalo sie na monumencie pokazac, ze spodnie byly „sztuczkowe”.\npink panther → @jestnadzieja (13:52 02.09.2017)\nDr hab Jurkowski jak już napisał coś o Woyniłłowiczu to tylko w kontekście „ludu białoruskiego”, jak gdyby żadnego innego tam nie było. A tak to raczej nie widać zainteresowania.\nPani redaktor Gizela mogła mieć nadzieję zajęcia miejsca po pani Barbarze Wachowicz Polonistki w Fioletach, która w bardzo przyjemny sposób przybliżała ciemnemu ludowi Sienkiewicza Henryka i jego cztery Marysie oraz różne „Wigilie Adama Mickiewicza” lub Mickiewicza, Słowackiego i Orzeszkową. Stała się niezwykle popularna i miała całkiem ładne nakłady. No a teraz jest prawdopodobnie na emeryturze (ur. 1937 r.), więc może trwa jakiś konkurs o objęcie schedy. „Żeby było tak jak było”: trochę Kościuszki, trochę Żeromskiego, trochę Słowackiego w kolorystyce sypialniano- sentymentalnej. Ostatecznie można było zrobić inwentaryzację „kabinetów”:))) I żeby ludzie sami nie łazili i nie szukali na własną rękę różnych treści.\njestnadzieja → @wierzący sceptyk (21:06 01.09.2017)\nDzieki, nie znalam.\npink panther → @TEPAZ (02:08 02.09.2017)\nCo do Wyszkowskiego i Gwiazdów to nie wydaje mi się, aby nie zdawali sobie sprawy z tego, co się kroi. Ich milczenie WTEDY wystarczy za odpowiedź. Impreza toczy się dalej a oni mają przypisane role „szlachetnych odtrąconych” czy jak tam. Może jeszcze młodzi się na to biorą albo emeryci z PZPR nawróceni na patriotyzm, chociaż nie przypuszczam:)))\nDzięki za poradę w sprawie bazy danych. Już zdążyłam odczuć skutki „padnięcia laptopa” w zeszłym roku:)))\npink panther → @Woyniłowicz (11:13 02.09.2017)\nProszę zwrócić uwagę, że wśród wszystkich tytułów wymienionych w dorobku prof Jurkowskiego tylko 2 tytuły jakoś odnoszą się do Woyniłłowicza ale w bardzo wąskim kontekście. Sprawy naprawdę ważne nie są tam uwzględnione. Bo my mamy uprawiać tylko ping-ponga „Piłsudski-Dmowski”.\njestnadzieja → @pink panther (14:24 02.09.2017)\nBardzo, bardzo nie podoba mi sie ten artykul pani Gizeli sprzed roku na temat II tomu Wspomnien. Widac tam brzydka zazdrosc i wscieklosc, ze to nie oni byli pierwsi.\nW artykule o prezentacji ksiazki „Ciern Kresow” w Minsku (grudzien 2015) znajduje sie takie zdanie: „Dzienisow ufa też, że zostanie wydany drugi tom wspomnień Woyniłłowicza o trudnych dla niego czasach emigracji”\nCzy glowny archiwista Dzienisow ucieszyl sie kiedy Klinika Jezyka zaledwie kilka miesiecy pozniej je wydala?\n2 września 2017 o 15:52\nA p.Gwiazda już zapomniał co jemu i delegacji Solidarności powiedzieli ,w latach osiemdziesiątych,kongresmeni amerykańscy na temat przyszłości Polski.\nParis → @pink panther (14:42 02.09.2017)\nMlodzi sie nie nabiora…\n… ale Sakiewicz „sie nabral”… i na Gwiazdow… i Wyszkowskiego… i tego Borkowskiego z klubem gapol’a… tych cwaniakow od „solidarnosci” i dojenia panstwowych pieniedzy !!! Tyle tych koszulek, choragiewek „solidarnosciowych, patriotycznych, wykletych” i diabli wiedza jakich jeszcze naprodukowal, ze bedzie to ze wszystkich sil wypychal… bo przeciez takie pieniadze w to wpakowal… ten klamca smolenski !!!… przy wydatnym udziale „dobrej zmiany”… zeby im wszystkim zylo sie i bylo jak bylo…\n… gdzies to przeciez trzeba wypchnac… tyle „projektow” zawlaszczonych… tyle merdialnej zaklamanej sciemy przygotowywanej na te dete okazje w telewizorze… teraz to juz tylko zostanie Sakiewiczowi pompowanie tego syfu… na 11 listopada – narodowe swieto podleglosci socjalistycznej…\n… tak oto po kilkudziesieciu latach mit-legenda zlodziejskiej solidarnosci… kosztem milionow oszukanych… calego praktycznie pokolenia Polakow znowu sie rypla – na naszych oczach !!!… i po prostu ZDECHLA !!!\n… Impreza toczy sie dalej… tumanienia calego narodu we wszystkich przekaziorach… „a im pozostala rola szlachetnie odtraconych”… Gwiazdowie, Wyszkowski, senior Morawiecki… i reszta jeszcze zyjacych mastodontow… aktorow… zaprzancow !!!\nParis → @jestnadzieja (15:21 02.09.2017)\n2 września 2017 o 16:36\nBo to nie tak mialo byc…\n… jak sie Gospodarzowi albo nam wydawalo…\n… tam miala byc wieeelka dyplomacja i wieeelka polityka Sakiewicza… a w planach moze nawet i „majdan minski”… wprowadzanie „demokracji”… uszczesliwianie Bialorusinow na sile i na chama…\n… i to wszystko za ciezkie dotacje z EU !!!… albo za kase od bankruta Sorosa !!!\nTEPAZ → @Maria Ciszewska (08:36 02.09.2017)\nWłaśnie, ubrani w szatki bohaterów, używając wielkich słów – gardzili i gardzą.\nTEPAZ → @pink panther (14:42 02.09.2017)\nWiedzieli o bolku, o tym kto zaplanował i kto tak naprawdę tym wszystkim kieruje(?) Wtedy – tak mi się wydaje – mogli myśleć, że jeśli nas jest 10 milionów to nie straszne nam te wszystkie TW i inne badziewie. Ale dziś to tylko cynizm i koniunkturalizm przez nich przemawia. Ech, szkoda gadać, idę się leczyć z resztek naiwności.\nAquilamagna → @TEPAZ (02:08 02.09.2017)\n2 września 2017 o 19:27\nSłuszna rada co do zewnętrznego nośnika. Natomiast informacje w Pani Toshibie prawdopodobnie nie przepadły. Dysk jest dosyć niezależnym podzespołem od innych elementów laptopa. Można go wyjąć, wsadzić w specjalną kieszeń z kablem USB i odczytać w innym komputerze.\nKrzysztof → @qwerty (06:36 02.09.2017)\nPolecam Microsoftowy narządź – SyncToy.\nŁatwy w użyciu i wszystko pod kontrolą użytkownika, więc widać, co się dzieje.\nZ nośników – na rynku są od niedawna płyty CD na bazie mineralnej (kamień).\nTrwałość podobno szacowana na 1000 lat, cena ok.10zł/szt.\nGabrielu!! Pierdol to! (przepraszam wszystkich za bluzg)\nMr.White → @Aquilamagna (20:22 01.09.2017)\nMoja wina, bo zapomniałem! Będzie najpóźniej jutro wieczorem.\nTEPAZ → @Aquilamagna (19:27 02.09.2017)\n2 września 2017 o 23:52\n+ @qwerty + @Krzysztof\nWiem, że zapis na twardym dysku jest do odzyskania, ale zanim to nastąpi upłynie trochę czasu. Miałam kiedyś IT-Guru, ale już nie mam :-((( więc muszę poczytać trochę i zobaczyć co oferuje rynek, no i znaleźć specjalistę.\nMarek B.(ielany) → @auu (20:30 01.09.2017)\nTak jest. Niestety. Tak 30 lat emigracji, a tu to samo. Ehh\npink panther → @jestnadzieja (15:21 02.09.2017)\nUżycie terminu „lata emigracji” ma charakter wybitnie „geopolityczny”. Białoruś podkreśla, że śp. Woyniłłowicz „należy do Białorusi” a Rzeczpospolita to „tylko emigracja”. Co zakończyło się przeniesieniem ciała z Bydgoszczy do jakiegoś grobu w Białorusi.\nTom II nie miał być wydany, ale co szkodziło sobie pogadać. Gdyby profesor Denisow i „tutejsi naukowcy” mieli zamiar wydać „Wspomnienia” to byłyby one wydane lata temu. To tylko taka gadka.\npink panther → @TEPAZ (17:57 02.09.2017)\nRobimy swoje i nie zawracamy sobie głowy starymi remanentami:))) Ci, co się dali wkręcić w takie niejasne sprawy i sytuacje teraz żyją w zgryzocie a życie poszło do przodu. My mamy swoje zajęcia i jesteśmy zbyt zapracowani żeby robić coś więcej, niż wspominać dobrze naszych Kolegów z I „S”, którzy zmarli przed nami. Błędy lub zdrady ludzi z Gdańska nie złamały mi serca. Oni to wszystko wzięli na swoje sumienia i niech się martwią, że byli tak głupi lub lekkomyślni, że -podejrzewali, ale puścili go do obiegu politycznego bez szemrania – wtedy , zamiast głośno krzyczeć od razu.\nnebraska → @Gość (12:39 01.09.2017)\n3 września 2017 o 23:35\nPolki, 50+ są na wyspach paniami opiekunkami dla dzieciarni starozakonnego wyznania. Powierzysz dzieci, opiece podłych ludzi ? No nie. Sprawdź. Przejedź się np. metrem londyńskim, czarną linią do końca.\nWyborcza pisze co z brudnego palca wyssie.\nPrzepraszam, czy gdzieś jeszcze poza Kujawsko-Pomorską Biblioteką Cyfrową dostępny jest pierwszy tom wspomnień Edwarda Woyniłłowcza?\nCzym król Julian różni się od Jacka Międlara O ludziach


Mentalność Mamby. Jak zwyciężać - Kobe Bryant | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nSport Koszykówka NBA Kobe Bryant KB24 Afroamerykanie\nPo zakończeniu kariery zawodowego koszykarza Kobe Bryant zdecydował się podzielić z czytelnikami całą swoją wiedzą i rozumieniem gry, aby przedstawić źródła legendarnej "mentalności Mamby". Przeżyj podróż w głąb jednego z najbardziej bystrych, analitycznych i kreatywnych umysłów świata sportu. Po raz pierwszy Kobe w najdrobniejszych szczegółach zdradza kulisy swojego treningu, zarówno mentalnego, jak i fizycznego, który nie tylko pozwolił mu odnieść sukces, ale zagwarantował absolutną dominację na parkiecie. Z tej książki dowiesz się, jak Bryant przygotowywał się do spotkań z konkretnym przeciwnikiem, jak rozwijał swoją pasję do koszykówki i jak radził sobie z kontuzjami. Kiedy dzieci budziły się rano, byłem przy nich i nie miały pojęcia, że zdążyłem już wrócić z hali. Wieczorem mogłem kłaść je do łóżek, a potem iść na kolejny trening, nie odbierając im naszego wspólnego czasu. Połączenie narracji Bryanta ze zdjęciami Andrew D. Bernsteina sprawia, że Mentalność Mamby to wspaniała, wizualna podróż śladami jednego z najlepszych koszykarzy w historii NBA, ale i jednego z najwybitniejszych sportowców świata.\nNie jest to biografia w stylu Michaela Jordana czy Philla Jackson, z książki nie poznamy kolejnych etapów kariery Kobego. Za to można zobaczyć dużo zdjęć, poznać trochę wspomnień o największych rywalach, trochę o podejściu do koszykówki i chyba tyle. Dobrze się czyta, ale liczyłem na coś innego i czuje trochę niedosyt.\nZaskoczyło mnie, że ta książka-album jest stworzona z szacunkiem dla rywali i mentorów koszykarza. Nie potrafię opisać, co poczułem, gdy syn wszedł do pokoju i powiedział: „tata, Kobe nie żyje”. Mimo że nie mój klub i nie mój sposób myślenia, to łączył mnie i rocznik (ten sam) i uwielbienie tego, co robimy. Syn też gra ze mną w kosza. Dostał na urodziny to piękne wspomnienie.\nKrótka, ale treściwa biografia jednego z najlepszych koszykarzy w historii.\nKsiążka nie powala. W zasadzie jest to album ze zdjęciami i zbiór przechwałek śp. Kobe Bryanta. Mocną stroną książki jest fakt, że mogłem ją czytać ze swoim 6-letnim synem - za co daje +2.\nNiby to autobiografia, niby książka motywacyjna, niby album fotograficzny, niby...\nNo właśnie niby, a jednak czyta się jednym tchem. Fakt, ktoś nie będący fanem koszykówki, a tym bardziej w nią nie grający, nie dostrzeże smaczków, ukrytych przekazów, koszykówki.\nMamba na pewno z góry patrzy na nas czytających jego opowieść i cieszy się, że my mamy z niej radość i naukę.\n22 Stycznia 2006 r Kobe zdobył 81 punktów w wygranym meczy przeciwko Raptors.... let that sink in\nDla pięknego wydania i cudownych zdjęć warto.\nKobe Bryant, koszykarski idol, Bóg basketu żyjący w naszych sercach. Choć to dziwnie zabrzmi, ale chciałoby się powiedzieć, że: Kobe – uhonorowany w Galerii Sław, numer 24 drużyny Jeziorowców, LA Lakers - to ,,żywa legenda rozpalająca wyobraźnię” każdego entuzjasty NBA, każdego sportowca czy profesjonalisty, który bez względu na to czym się zajmuje, bezgranicznie poświęca się swojej pasji, pracy, przekuwając je w coś więcej niż tylko zajęcie i tą swego rodzaju powinność. Owszem Bryant to geniusz fizyczności i waleczności, chłodno kalkulujący sportowe ryzyko i możliwości organizmu profesor, ale i zarazem magik oraz mistyk w swej koszykarskiej profesji. To abstrakt wśród bóstw Olimpu reprezentujących kulturę sportu.\nSympatyczny, chwytający życie jak się da Kobe pozostanie dla nas jedynie, i naprawdę podziękujmy mu za to, po wsze czasy tą wieczną legendą sportu, która zakorzeniła się w zbiorowej świadomości milionów ludzi na całym świecie, pozostając tam na kolejne pokolenia w przód. Niestety, ,,wieczna i żywa” to w tym przypadku określenie o znaczeniu przenośnym, głęboko refleksyjnym. Wszystko za sprawą pewnego zdarzenia: 26 stycznia 2020 roku doszło do tragedii. Kobe Bryant zginął tragiczną śmiercią w wyniku wypadku śmigłowca, który rozbił się na wzgórzach w Calabasas w Kalifornii. Świat stanął w miejscu, dostał po twarzy, zaczął krwawić, trząść się i mentalnie płakać. Globalna myśl koszykarska straciła jednego z tych wielkich.\nGodzina 9:47 feralnego 26 stycznia anno domini 2020, od którego to nadejścia i przeraźliwych skutków, które przyniósł jego bieg, mija rok i jeden miesiąc, pozostanie tą niechcianą, trudną do wyobrażenia, i ciężko mówić tu o czymś symbolicznym - skazą w koszykarskim świecie. Ten dzień wraz z tak wczesną godziną pozostaną jakimś cholernie nieprawdopodobnym zbiegiem okoliczności; wpisał się on podstępnie do naszych myśli, jako dzień, który w ogóle nigdy nie powinien w naszym kalendarzu zaistnieć. Bo właśnie wtedy, tuż przed 10:00, o zdarzeniu z udziałem Koby’ego Bryanta i jego córki – dobrze zapowiadającej się młodej koszykarki - poinformowane zostały kalifornijskie służby lokalne, niedaleko Calabasas. Żadna z osób znajdujących się na pokładzie śmigłowca nie przeżyła katastrofy.\nTragiczna śmierć najsłynniejszego współczesnego koszykarza ,,Miasta Aniołów”, spotkała się z licznymi, wyjątkowo dramatycznymi reakcjami na całym świecie. Sportowcy, osobistości związane z NBA, a także osobowości medialne, jak i zwykli fani poprzez media społecznościowe - wszyscy oni zaczęli masowo wyrażać swój smutek i niedowierzanie na skutek śmierci Koby'ego. To zdarzenie zbiegło się z 62. ceremonią wręczenia Nagród Grammy; w jej trakcie uczczono jego pamięć minutą ciszy, a podczas rozgrywanych tego dnia spotkań ligi NBA, drużyny rozpoczynały je poprzez celowe popełnianie błędów 8 sekund i 24 sekund: w czasie gry w NBA Bryant nosił koszulki z numerami 8 i 24. 7 lutego 2020 natomiast Kobe Bryant wraz z córką spoczął na cmentarzu Pierce Brothert Westwood Village Memorial Park w Los Angeles. A co my fani, miłośnicy NBA, zwykli ludzie zapatrzeni w tę osobistość sportu możemy w związku z tą tragedią powiedzieć; jak na to zareagować? Chyba nic bardziej nie ciśnie się na słowa, niżeli powiedzieć skromne: ,,to nie miało mieć miejsca; to tragiczne coś nie powinno się wydarzyć – ,,coś", bo żadne słowa nie nazwą i nie opiszą tej tragedii, która momentalnie potrafiła wypaczyć pojęcie i ideę ,,tytanów sportu”, którzy dla swej pasji poświęcają siebie a także wiele aspektów swego życia prywatnego, aby osiągnąć mistrzostwo. Śmierć Bryanta i jego córki zatruły koszmarnym jadem, zalały go żółcią, nasz świat, podkreślając to, że nawet ,,Bogowie Koszykówki”, którzy zstąpili z niebios i zamieszkali w ciele zwykłego człowieka, są w końcu tylko ludźmi, i żadne życie ludzkie, czy byśmy tego chcieli czy nie, nie jest wieczne.\nBędąc na koszykarskiej fali lektur, którymi obecnie wypełniam swój czas zainteresowań i pasji, również szukając inspiracji, które pozwoliłyby mi stać się jeszcze lepszym sportowcem, jeszcze lepszym człowiekiem, postanowiłem nieco dłużej niż zwykle, jak to bywa podczas zapoznawania się z biografiami ikon światowego sportu, zaczytać się w pozycji tego rodzaju: "Kobe Bryant. Mentalność Mamby – Jak zwyciężać". Co istotne, wybór tej książki tylko częściowo był związany ze śmiercią najlepszego koszykarskiego numeru 24 w dziejach. To nie jest tak, iż nagłe odejście wielkiego sportowca kalibru Bryanta musi powodować u ludzi przemożną chęć sięgnięcia po książki czy biografie o takiej osobistości piszące, które to wydano za ich życia – a wszystko to, aby podsumować ich wielkość, całe to niesłychane dokładne mentalne i fizyczne ich podejście do profesji sportowej, której się poświęcają. Nie. Strata Koby’ego, za żadne koszykarskie skarby i świętości, nie powinna być przyczynkiem do tego byśmy my koszykarscy fani, sportowcy amatorzy i profesjonaliści, czy zwykli ludzi zaczęli doceniać kogoś, kto nie dawno zmarł, a który wyróżnił się ,,aż" tak za życia (jakby określenie ,,spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą” czy temu podobne, miało już nie obowiązywać). Bo ,,aż" oznacza tyle, że w tym przypadku żadne słowa, zdania, jakiekolwiek określenia z jakiegokolwiek języka świata nie opiszą wystarczająco dokonań na polu kultury, sportu tudzież życia publicznego, których autorem jest Kobe Bryant. Bo powiedzieć o nim ,,legenda”, ,,ikona”, ,,manifestacja koszykarskiego bóstwa”, to zdecydowanie za mało. Bryant był tak jak Michael Jordan – wybrańcem koszykówki: jako jeden na miliardy, który rodzi się do tego czym się staje w przyszłości.\n"Mentalność Mamby" została wybrana przeze mnie na lekturę, sądzę, w odpowiednim momencie, głównie ze względu na sytuację, gdy koszykówka w dobie globalnego ,,psikusa”, który sprawiła cywilizacji pandemia koronawirusa, zaczyna przechodzić przez własną ,,wewnętrzną krwawicę” - niełatwy do ogarnięcia kryzys, którego skutki najlepsza zawodowa liga tego sportu i jedna z najpotężniejszych organizacji sportowych na świecie będzie odczuwać przez pewien czas. Dodajmy do tego, iż sam wirus sprawił jakby świat z tego powodu zatrzymał się w miejscu – kultura i sport uległy regresji i stagnacji; dodajmy również to, że obecnie jestem w ,,koszykarskim cyklu czytelniczym”; nie zapomnijmy o tym, że w obecnych surowych czasach, każdy z nas potrzebuje odrobinę motywacji (drugą i tą ważną naturą niniejszym omawianej biografii jest filozofia motywacji, dodatkowo w ujęciu osoby, która ma określony status społeczny i wyrobiony wizerunek publiczny), a wszystko razem złoży się na czynniki wpływające na mój osobniczy wybór "Mentalności Mamby", jako pozycji do przeczytania i wyciągnięcia z niej czegoś więcej niżeli prostych wniosków z czasu spędzonego przy lekturze, oraz jako biografii motywacyjno-sportowej, która musiała znaleźć się na mojej półce fana NBA, po prostu musiała. I to, co na pierwsze skrzypce należy wyłożyć o tej publikacji to to, że za ciekawym kolażem fotografii autorstwa Andrew D. Bernsteina -który prawie przez 20 lat towarzyszył Koby'emu i Lakers - ze skromną ilością informacji, ale jakże pięknie i prosto przez osobę Bryanta uwydatnionych, kryje się w tych ponad 200 stronach książkowej objętości prawdziwa niebiańsko-koszykarska moc i wyrazistość przekazu, czyli wszystkiego tego ,,dlaczego, jak i w jakim celu” chciał nam przekazać Kobe Bryant. Sportowiec taki jak on, w takim stylu jak w przypadku tej autobiografii, powinien ukazywać siebie: bo przy tej skromności treści fizycznych – zapadające w pamięć, świetnie ,,chwycone” ręką fotografa zdjęcia - aż czuć tę tytułową ,,mentalność”, która wypływa z Koby’ego. Co niezwykłe, przez całą książkę, przez wszystkie jej tła, zdjęcia, tekst i rozdziały, przeziera duch tej postaci. I nie można powiedzieć o Bryancie (nawet mimo oskarżeń o gwałt, problemy rozwodowe etc.), jako o samolubie, zimnym, nastawionym na sukces wyrachowanym sportowcu. Z jego perspektywy, na zdobycie pięciu tytułów mistrzowskim – o czym on sam wspomina w niniejszej publikacji – złożyło się głębokie wielowarstwowe zrozumienie swojego miejsca w świecie zawodowego sportu: świecie ciągłej walki, presji z każdej strony, oczekiwań publiki, i wystawienia się na swego rodzaju ,,społeczny ostracyzm”, zwłaszcza gdy jest się kimś pokroju Koby’ego. Z kolei samo ,,zrozumienie”, co wykłada nam w publikacji Kobe, polegało na zapamiętaniu przez niego czterech najważniejszych słów, i tego, co dla sportu drużynowego, jakim jest koszykówka się z nimi wiąże, co z nich wypływa: energia, płynność, cel, medytacja. Słowa te zostały mu wpojone przez wybitność trenerską standardów NBA, Phila Jacksona. I wszystko to z Bryanta aż promieniowało… na całe jego życie. I to jest właśnie piękne: jak tak wielka osobistość, klasa sama dla siebie, jak Kobe, potrafi wykorzystać wartości prostych zasad, z których w życiu nie powinno się rezygnować.\nOprócz tego, że zaletą niniejszym omawianej autobiografii są cudowne, artystyczne i wyraziste grafiki z życia Koby’ego, także naturalność stylu narracji, którym opowiada o sobie sam bohater książki: wielki i wieczny ,,numer 24”, bezcenne wręcz stają się idee, treści refleksyjne, jak prawdziwe ,,do bólu zwykłe” słowa, w których Bryant zawiera wszystko to, co trzeba zrobić, co muszą zrobić także wokół ciebie twoi bliscy, aby osiągnąć wielkość. Warto zwrócić uwagę na to, że w drodze na szczyt ów koszykarz musiał się nauczyć słuchać tego, co podpowiada mu jego ciało (wskazówka dla każdego sportowca); musiał się nauczyć słuchać ludzi, a co za tym idzie umieć z nimi współpracować. Bo każdy ze zdobytych przez niego pierścieni / tytułów mistrzowskich NBA, to sukces przyznany setkom osób, które z nim oraz z jego drużyną współpracowały: od kilku fizjoterapeutów różniących się od siebie specjalizacjami pracujących przy jednym zawodniku począwszy, przez specjalistę od PR-u, a na dietetykach i coachach od przygotowania fizycznego skończywszy.\nPatrząc się na osiągnięcia Koby'ego Bryanta z punktu ujęcia tych wiktorii przez graczy z jego drużyny, należy podkreślić jedno: jego mistrzostwo to mistrzostwo całej drużyny. Nie mydlmy sobie oczu kłamstwami, nie zalewajmy swych umysłów półprawdami, że gwiazdy pokroju LeBrona Jamesa, Koby’ego, Stephena Curry, i tego, od którego zaczęła się współczesna koszykówka, Michaela Jordana, to indywidualności, które na ,,swoje szczyty weszli własną drogą”, zawdzięczając to wyłącznie geniuszowi jednostki. Nie, każdy z nich, co podkreśla Bryant, swój sukces zawdzięczają ostatecznie graczom z teamu, również trenerom, menadżerom klubów i setkom innych osób, dzięki którym wszyscy oni znaleźli się tu gdzie się znaleźli.\nSłuchajmy ludzi, dążmy do własnych celów, studiujmy sygnały wysyłane przez nasze ciało - tak radzi Kobe, tak postępujmy by wykorzystać ,,Mentalność Mamby" we własnym życiu. A ,,numerowi 24" pokłońmy się nisko; ceńmy takich ludzi póki są między nami. Świat potrzebuje tysiące takich Kobeich Bryantów, a wciąż będzie mało.\nKobe Bryant, koszykarski idol, Bóg basketu żyjący w naszych sercach. Choć to dziwnie zabrzmi, ale chciałoby się powiedzieć, że: Kobe – uhonorowany w Galerii Sław, numer 24 drużyny Jeziorowców, LA Lakers - to ,,żywa legenda rozpalająca wyobraźnię” każdego entuzjasty NBA, każdego sportowca czy profesjonalisty, który bez względu na to czym się zajmuje, bezgranicznie poświęca...\nJako nie-koszykarz życzyłbym sobie bardziej uporządkowanego układu książki zamiast przeplatania tematów mentalnych ze stricte technicznymi aspektami gry w basket. Pozycja warta polecenia pro koszykarzom i adeptom, na plus mała objętość.\nUwielbiałem Kobego, dla mnie tak jak dla milionów na całym świecie, był źródłem fascynacji koszykówką i ligą NBA.\nPrzepięknie wydana pozycja, opatrzona genialnymi zdjęciami Andrew D. Bernsteina - ukazująca człowieka o niesamowitej etyce pracy i samodyscyplinie - które doprowadziły Bryanta na sam szczyt. Podobnie jak autobiografia Michaela Phelpsa pokazuje, że jednostki wybitne, wykorzystują każdą możliwą chwilę do tego, aby stawać się jeszcze lepszymi.\nSmutno czytało się ostatnie fragmenty książki, informujące czytelnika, iż Bryant po zakończeniu kariery mieszka obecnie w Los Angeles z żoną i trzema córkami..\nPrzepięknie wydana pozycja, opatrzona genialnymi zdjęciami Andrew D. Bernsteina - ukazująca człowieka o niesamowitej etyce pracy i samodyscyplinie - które doprowadziły Bryanta na sam szczyt. Podobnie jak autobiografia Michaela Phelpsa pokazuje, że jednostki...\nDodaj cytat z książki Mentalność Mamby. Jak zwyciężać


Recenzja książki - Nowy święty Graal, Zibi Szelest , 2021\n28-09-2021 / Marta Ceglińska / Kategoria Recenzje\nNowy święty Graal to przygodowa opowieść z elementami kryminalnymi. Akcja toczy się w Turcji, gdzie urlop spędza Zibi Szelest. Spokój beztroskiego wypoczynku przerywa mu wiadomość o kradzieży DNA Chrystusa, które było przechowywane w uniwersyteckim laboratorium. Aby uniknąć skandalu i ocalić religię, Watykan, w pogoń za złodziejami, wysyła swoje tajne służby – Opus Dei. Zwracają się oni o pomoc do głównego bohatera.\nHistoria zapowiada się ciekawie. Pojawiają się czarne charaktery, tortury, pościgi i tajne służby. Powstrzymanie upadku religii chrześcijańskiej staje się kluczowym zadaniem Zibiego i jego kompanów. Stawka jest wysoka, ponieważ złodzieje planują sklonować DNA i „ożywić” Chrystusa. Rozwój akcji przynosi jednak rozczarowanie. Rozwiązania zagadek nie wymagają dużego skupienia, a właściwie stają się oczywistością...\nNa pochwałę zasługuje opis miejsc, ciekawostki dotyczące ludzi i religii, które są wplecione w całą opowieść.\nW mojej ocenie zabrakło efektu „BOOM”, a z czasem przebieg zdarzeń stał się schematyczny. To przyjemna, lekka opowieść dla niewymagających. Niestety, jeśli oczekujesz fabuły na poziomie twórczości Dana Browna, będziesz rozczarowany.