czytelnia książek wszelakich: marca 2016\nDiane Ducret, Kobiety dyktatorów, Znak, Kraków 2012, 359 s.\nZa każdym pomnikiem dyktatora stoi człowiek i rzadko kiedy człowiek ten, będąc na samym szczycie aparatu państwowego, jest tam zupełnie sam. Władza jest równie silnym afrodyzjakiem jak pieniądze czy uroda i chyba nie ma w tym nic dziwnego, że kobiety lgną do tych, którzy władzę sprawują. Tak było i za czasów starożytnych, i za czasów oświecenia, i później. Wiek XX wraz z całym rozwojem techniki i wysypem dyktatur (szczególnie w pierwszych dekadach) nie był inny. Nawet Hitler nie mógł przemawiać cały czas (choć wydaje się, że to go bardziej kręciło niż towarzystwo kobiet), kto wie, kim byłby Stalin, gdyby Kato Swanidze nie umarła tak wcześnie, Mussolini zaś lawirował i łączył władzę z miłością z mistrzostwem godnym południowca.\nDiane Ducret postanowiła zebrać i opisać życiorysy dyktatorów skupiając się na ich życiu prywatnym i kobietach, które ich otaczały. Kolejno opisuje: Benito Mussoliniego, Włodzimierza Lenina, Józefa Stalina, Antonio Salazara, Jeana-Bédela Bokassę, Mao Zedonga, Nicolae Ceauşescu i Adolfa Hitlera. Pomysł i ciekawy, i pracochłonny. Niestety, efekt nie jest zadowalający. Razi przede wszystkim chaotyczność opisywanych wydarzeń, nadinterpretacja niektórych faktów. Brakuje przy skokach w czasie dat, które sprawiłyby całość bardziej strawną. To znaczy, daty są, najczęściej miesiąc i dzień, acz Ducret tak gania po całym życiu swych bohaterów, że taka kotwica w postaci roku nie obciążyłaby tekstu, tylko sprowadziła czytelnika w odpowiedni czas.\nBardzo istotne jest wprowadzenie, w którym autorka cytuje listy zakochanych kobiet do Hitlera. Ja wiem, że ten wariat odznaczał się niesamowitą charyzmą, ale wyznania dorosłych kobiet żenująco przypominają egzaltowane listy do idolów popkultury z późniejszych dekad. Inny jest tylko styl pisania, sedno pozostało to samo: uwielbienie i ofiarowanie siebie. Zbiorowo pogłupiały Niemki w latach trzydziestych. Bo jak inaczej nazwać takie słowa: „Drogi Führerze Adolfie Hitlerze! Pewna kobieta z Saksonii bardzo pragnie mieć z Panem dziecko. Oczywiście jest to pragnienie dość niezwykłe, i obsesyjnie prześladuje mnie myśl, że Pan nie powinien mieć dzieci.”, „Szanowny Panie Hitler, nie bardzo wiem, jak rozpocząć ten list. Przez wiele, wiele lat było mi trudno, dręczyły mnie niepokoje i problemy moralne, brak zadowolenia z siebie, potrzeba odnowy... Jednak wszystko to uległo zmianie, gdy zrozumiałam, że moją odnową jest Pan, Panie Hitler.”, „Drogi Adi! Pewnie będziesz za mną tęsknił odrobinę. Pragnę Ci jeszcze posłać fotografię, jako symbol mojej miłości. Zatem dołączam moje maleńkie zdjęcie. Przypominam na nim Madonnę na nieboskłonie.” Czy wreszcie: „Mój Umiłowany, mój wierny, kochany, nasz wielki Führerze i genialny generale «Niech żyje zwycięstwo!», «Niech żyje zwycięstwo!», «Niech żyje zwycięstwo!».” Podobne wyznania słały Włoszki do swojego „Duce”, ale i on był kochliwy, kłamał kobietom, zaprzeczał prawdom oczywistym, byle tylko sobie dogodzić.\nNawet Lenin, szowinista twierdzący, że nie zna kobiety, która przeczytałaby „Kapitalizm” Marksa czy umiała grać w szachy, szukał wytchnienia od „rewolucyjnej roboty” u Inessy Armand. Pożądanie do Nadieży Krupskiej szybko się wypaliło, acz pozostała ona u jego boku aż do jego śmierci. Mało natomiast wiadomo o kobietach Stalina, oficjalnie miał dwie żony, a potem już cicho jest o jego życiu erotycznym. Pierwszą żonę kochał tak bardzo, że pisał dla niej wiersze, a po jej śmierci, próbował skończyć ze sobą. I powiedział: „To było jedyne stworzenie zdolne zmiękczyć moje kamienne serce. Umarła, a razem z nią wszystkie ciepłe uczucia, jakie miałem dla ludzkich istot." Braku uczucia doświadczyła druga żona Stalina, która wolała się zabić niż żyć u boku tyrana.\nAle nie tylko kobiety pełne poświęcenia i oddania łączą swe losy z tymi, którzy trzęśli całymi narodami. Jiang Qing – żona Mao i Elena – żona Nicolae Ceauşescu potrafiły doskonale wpasować się w życie na partyjnej górze i uszczknąć trochę władzy dla siebie. Jiang Qing pierwotnie miała być, jak jej poprzedniczki, też tylko zwykłą żoną i sekretarką, a jednak w końcu wywarła ogromny wpływ na „rewolucję kulturalną”, spiskowała i nie ukrywała, że chce być kimś więcej niż tylko żoną przywódcy Chin. Elena Ceauşescu to z kolei podręcznikowy wręcz przykład tego, jak miernota może osiągnąć szczyty: niedouczona i niekompetentna miała ostatnie zdanie odnośnie prowadzenia badań naukowych. Śmiano się za jej plecami z jej naukowych aspiracji i tytułu profesora, którego nigdy by nie zdobyła, gdyby nie była żoną przywódcy państwa. Co ciekawe, zarówno Qing, jak i Ceauşescu tak zżyły się przez lata z graną przez siebie rolą, że do końca nie potrafiły pojąć za co narody tak ich nie cierpią. Zdecydowanie rozdziały poświęcone tym kobietom są najlepsze w całej książce. Natomiast najsłabszy jest rozdział poświęcony kobietom Antonio Salazara, gdzie chaos sięgnął szczytu.\nOstatni rozdział poświęcony został Hitlerowi, temu narcyzowi, który tak zahipnotyzował Niemki i który nie potrafił poradzić sobie z własną seksualnością. Stłamszony katolickim wychowaniem uważał pozamałżeński seks za coś bardzo wstydliwego. A przecież nie tylko Ewa Braun była z nim do końca, również Magda Goebbels, która kochała bardziej go niż własnego męża.\nNie bardzo rozumiem, dlaczego Ducret zdecydowała się dołączyć do tej części kacyka Bokassę. Geograficznie i mentalnie zupełnie nie pasuje do pozostałych postaci. Za jego rządami nie stała żadna „idea”, czerpał z życia garściami, ba! nawet się koronował na cesarza i miał tak rozdęte ego, że uważał się za boga seksu i uroku.\nWszyscy opisani dyktatorzy żyli w oderwaniu od rzeczywistości i udowodnili, że słowa: „władza deprawuje” są do gruntu prawdziwe. Pozostawili po sobie setki, czasami miliony trupów. Trzymali się stołka zamieniając życie kolejnych setek i milionów w piekło. I najdziwniejsze jest nie to, że rozkochiwali w sobie kobiety, bo zawsze się takie znajdą, ale to, że do tej pory są ludzie uważający Lenina, Stalina czy Mao za polityków wybitnych, za ojców narodów z prawdziwego zdarzenia.\n„Kobiety dyktatorów” to dobry punkt wyjściowy do bliższego zapoznania się z sylwetkami niektórych kobiet i zrozumienia mechanizmu uroku dyktatury.\n D. Ducret, Listy miłosne w archiwum dyktatora, [w:] eadem, Kobiety dyktatorów, Znak, Kraków 2012, s. 14.\n Cyt. za: Eadem, Stalin – miłość, sława i dacza, [w:] eadem, Kobiety dyktatorów..., s. 129.\n1. Elena Ceauşescu: http://www.casapoporului.ro/article/17732/Elena-Ceausescu\n2. Ewa Braun: http://wiadomosci.onet.pl/swiat/100-rocznica-urodzin-ewy-braun/k1e6x\nAutor: kinzetka o 13:17 Brak komentarzy:\nEtykiety: 3.5, biografia, Ducret Diane, historia, Hitler Adolf, komunizm, Lenin Włodzimierz, Mao Zedong, nazizm, Stalin Józef\nElisabeth Åsbrink, W Lesie Wiedeńskim wciąż szumią drzewa, Czarne, Wołowiec 2013, 363 s.\nZ jednej strony jestem zła, bo wydawnictwo postanowiło wypromować książkę Åsbrink opisem niemającym nic wspólnego z treścią. Bo nie jest to książka ani o Ingvarze Kampradzie, ani o jego rodzinie, ani tym bardziej o tym, jak po wojnie zaczął rozkręcać firmę meblową. Antyżydowskie i prohitlerowskie uczucia potraktowane są marginalnie, niewiele więcej się o nich dowiadujemy ponad to, co już zostało napisane na tylnej okładce książki.\nZ drugiej jednak strony Åsbrink na podstawie listów i dokumentów ukazała los jednej z żydowskich rodzin mieszkających w Austrii. Odsłoniła największą z możliwych prywatność cytując listy pozostających w hitlerowskim Wiedniu, a potem w kolejnych miejscach deportacji rodziców, którzy z każdą wysłaną wiadomością cieszyli się coraz bardziej, że los był łaskawy chociaż dla ich syna i mieli świadomość, że ich przyszłość jest coraz bardziej niepewna. To, co przedstawia Åsbrink nie jest żadną fikcją, nie wymyśliła tego autorka. To napisało życie. I jeśli listy w pewnym momencie przestały przychodzić, oznaczać to mogło właściwie jedno – że rodzina Ullmannów już nie istnieje.\nW swojej książce Åsbrink porusza kwestie, o których do tej pory dużo się nie mówiło, bo i Szwedzi nie mają być z czego dumni: ich nastawienia do hitleryzmu, do idei głoszonych przez Hitlera, ich stosunku do Żydów. Szwecji podczas II wojny światowej udało się zachować neutralność. W kraju czuć jednak było wyraźne sympatie do poczynań Hitlera, rodziły się ruchy nazistowskie, a rząd oficjalnie zamknął granice nie chcąc, aby na tereny szwedzkie trafili niepożądani goście – Żydzi. Otto Ullmann trafił do Szwecji wraz kilkudziesięcioma innymi dziećmi za sprawą Szwedzkiej Misji dla Izraela. Od początku mieli stanowić raczej siłę roboczą niż stać się pełnoprawnymi członkami szwedzkiego społeczeństwa. Dodajmy do tego, że warunkiem wyjazdu było odżegnanie się od religii i przyjęcie chrztu. A ceną przeżycia była samotność.\nÅsbrink stawia przed czytelnikiem wiele pytań, na które każdy musi odpowiedzieć sobie sam. Pyta o pobudki ratowania Żydów przez członków Misji (czyż nie chodziło raczej o wykorzenienie judaizmu niż ratowanie istnień ludzkich?), o postępowanie Ingvara Kamprada, który swe nazistowskie przekonania głosił jeszcze w latach pięćdziesiątych, jak bardzo można usprawiedliwiać go sytuacją rodzinną, przekonaniami wyniesionymi z domu? Jak to się miało do jego przyjaźni z Ottonem Ullmannem?\n„W Lesie Wiedeńskim wciąż szumią drzewa” to przede wszystkim opowieść o dziecku, które nagle musiało dorosnąć, zmienić swe nastawienie do życia, rozstać się z najbliższymi i czuć, jak umiera nadzieja na spotkanie z rodziną, której nikt nie chciał pomóc, bo należeli do nieodpowiedniej rasy. To także opowieść o strachu Szwedów przed obcymi, przed „inwazją” obcej krwi.\nAutor: kinzetka o 16:33 Brak komentarzy:\nEtykiety: 4, Asbrink Elisabeth, historia, Holocaust, nazizm\nPaweł Smoleński, Oczy zasypane piaskiem, Czarne, Wołowiec 2014, 262 s.\nSmoleński próbuje uchodzić za eksperta od konfliktu palestyńsko-izraelskiego, kreuje się na osobę, która nie tylko rozumie ten konflikt, ale poprzez posługiwanie się językami hebrajskim i arabskim w stopniu komunikatywnym, potrafi również zgłębić problemy nurtujące tamten region.\nNa próbach i czynieniu dobrego wrażenia się kończy. Bo wiedza Smoleńskiego jest żałośnie powierzchowna i fragmentaryczna. Przedstawiane fakty interpretuje on zgodnie ze stanem swojej (niepełnej) wiedzy i wyraża opinie na tematy, które zna pobieżnie, czyni to jednak z pewnością siebie osoby, która na temacie izraelskim zęby zjadła.\nTymczasem... myli on nie tylko osoby, o których się wypowiada, ale nawet nie do końca wie, gdzie szukać na ich temat wiadomości. Po szczegóły odsyłam do recenzji książki Smoleńskiego na Erec Israel, gdzie punkt po punkcie wytknięto dziennikarzowi „Gazety Wyborczej” najważniejsze błędy, a dodatkowo udowodniono jego naiwność. Oficjalna postawa Hamasu, ich twarze ukazywane światu, a ich słowa do własnego narodu różnią się niczym dzień i noc. To co po angielsku zostało potępione, po arabsku zyskało ich całkowitą aprobatę. „Tym” był zamach z marca 2011 r., w którym zginęła trójka dzieci. Smoleński, podobnie jak większość kosmopolitycznych dziennikarzy, chociaż twierdzą, że są nastawieni proizraelsko, nadal widzą w Palestyńczykach tylko i wyłącznie ofiary. Ewentualnie ofiary, które muszą się bronić. Jak zwykle zaś wszystkiemu winni są Żydzi.\nDziwią mnie zachwyty nad książką Smoleńskiego, dziwi bezrefleksyjne przyjmowanie wszystkich tych bzdur, które napisał i przyklaskiwanie, że pisze dobrze, szczerze i rzetelnie. Czy ta rzetelność przejawia się w przekręcaniu faktów? Czy może w ich dopisywaniu, kiedy wiedzy nie starcza?\nNie uważam się za osobę nastawioną proizraelsko. Ale ostatnie miesiące ukazały jak mało wiemy o muzułmanach. Europa postanowiła przyjąć imigrantów. Oni „odwdzięczyli się” Niemcom gwałtami i molestowaniem. Pochylając się nad Palestyńczykami, żałując ich i broniąc, popatrzcie sobie, ich obrońcy, na zdjęcia uśmiechniętego mordercy, który dumny był z tego, że zabił troje dzieci (ponownie mam na myśli zamach z marca 2011 r.).\nNie ma mowy o porozumieniu, skoro górę nad zdrowym rozsądkiem bierze najgorszy z możliwych fanatyzmów: religijny. Skoro oszołomy zdolne są zabijać z imieniem swego boga na ustach. I nie ważne czy to Bóg chrześcijański, czy starotestamentowy, czy muzułmański. I tutaj kończę, bo kwestia moich przekonań nie ma nic wspólnego z książką Smoleńskiego.\nAutor: kinzetka o 17:34 Brak komentarzy:\nEtykiety: 0.5, Bliski Wschód, islam, linkownia, literatura faktu, Smoleński Paweł\nWilkie Collins „Tajemnica pałacu w Wenecji” aka „Nawiedzony hotel”\nWillkie Collins, Tajemnica pałacu w Wenecji, Akapit, Katowice 1992, 175 s.\nZagadkowa kobieta staje się przyczyną zerwania zaręczyn Agnieszki Lockwood z jej dalekim kuzynem, lordem Montbarrym, a następnie zostaje jego żoną. To początek historii, w której losy obu kobiet są ze sobą splecione, a udział w akcji biorą nawet duchy. Nadprzyrodzone wydarzenia, szybkie tempo akcji i mnożące się tajemnice to główne atuty tej klasycznej prozy.\nPo pierwsze – w 2015 roku Zysk i S-ka wydały tę minipowieść pod tytułem „Nawiedzony hotel”. Po drugie – nie należy się sugerować okładką (i serią) wydawnictwa katowickiego, ani też literówką w imieniu autora, bo jest to ten sam utwór. A po trzecie – nie jest to poziom „Kobiety w bieli”, jednak czyta się dobrze, choć początek przypominał mi nieco „Moją kuzynkę Rachelę” Daphne du Maurier, acz ta pani lubiła „inspirować się” cudzymi pomysłami, więc proszę się nie sugerować, bo „Tajemnica pałacu w Wenecji” aka „Nawiedzony hotel” powstał ponad 70 lat wcześniej.\nHrabina Narona od początku ukazana jest jako kobieta egzaltowana i nadwrażliwa. Nie przeszkadza jej to jednak zakręcić się wokół Herberta Westwicka – spadkobiercy tytułu Lorda Montbarry na tyle skutecznie, by odwieść go od planowanego ślubu ze skromną i spokojną Agnieszką Lockwood. Już jako Lady Montbarry wyjeżdża z mężem i bratem do Wenecji, gdzie niespodziewanie lord umiera. I tu zaczyna się druga część opowieści, gdzie kwestie towarzyskiego ostracyzmu schodzą na dalszy plan, a rodzina Westwicków przeżywa chwile przerażenia w nowo otwartym hotelu. Collins sięgnął do tradycji powieści grozy, zjawisk nadprzyrodzonych i połączył to z wątkiem romansowym i kryminalnym. Choć zazwyczaj zjawy pokazują się w starych zamczyskach, u Collinsa zjawiska paranormalne mają miejsce nie w jakiejś opustoszałej siedzibie, lecz w numerze hotelowym, gdzie wokół przewijają się może nie tłumy, ale jednak spore ilości gości. Jest to chyba pierwsza powieść, gdzie bohaterem jest właśnie hotel, miejsce równie wdzięczne do snucia intryg i na tyle anonimowe, by pozornie wydawać się nieszkodliwym.\nPostacie kobiece zarysowane są wyraźnie: ciemnowłosa Dalmatynka, hrabina Narona, jest postacią demoniczną, typową femme fatale, z kolei Agnieszka Lockwood, przez całą powieść ukazywana jako stworzenie szlachetne i wspaniałomyślne, to typowy angielski słowik. Ale to mieści w konwencji i jest to do wybaczenia. Jeśli chodzi o sceny przerażające, są one tak literacko dopracowane, że bardziej zwraca się uwagę na styl niż na strach. Sama zbrodnia jednak godna jest zwichrowanych umysłów Lisy Gardner czy Sharon Bolton, choć uprzedzam, że koniec nie jest klasyczny i można poczuć pewien niedosyt. Ale powieść Wilkiego Collinsa to dobry przykład dobrej literatury popularnej końca XIX wieku. Więcej jest w „Tajemnicy pałacu...” położonego nacisku na opisy stanów psychologicznych poszczególnych osób niż scen mrożących krew w żyłach. Innymi słowy jest to horror iście w wiktoriańskim stylu.\nAutor: kinzetka o 18:05 Brak komentarzy:\nEtykiety: 4, Collins Wilkie, horror, literatura angielska\nAgatha Christie, Morderstwo na polu golfowym, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2008, 219 s.\nTajemniczy list z wezwaniem o pomoc, owszem, zrobił wrażenie na Herkulesie Poirocie. Jednak o wiele większe wywarł na nim skreślony niewprawną ręką dramatyczny dopisek o treści: „Na litość boską, niech pan przyjedzie”.\nDetektyw wyrusza w podróż, jednak gdy dociera na miejsce, nadawca listu, pan Renauld, już nie żyje. Podejrzanych w tej sprawie nie brakuje - żona, syn, kochanka - jednak Poirot wątpi, by rozwiązanie było tak proste. Kolejna zbrodnia potwierdza jego obawy...\nTym razem mamy do czynienia ze zbrodnią bardzo dziwną, której przyczyny sięgają daleko w przeszłość. Jako że do zbrodni doszło na francuskiej ziemi, z Poirotem rywalizuje francuski gliniarz z Sûreté – Giraud. Poirot wierzy w „szare komórki”, Giraud – w dowody, a kapitan Hastings w końcu może czuć się szczęśliwy: obserwuje pracę „prawdziwego detektywa” i po raz kolejny się zakochuje, tym razem w tajemniczym Kopciuszku. I również po raz kolejny czytelnik ma okazję czytać o angielskiej rycerskości ocierającej się o skrajną naiwność. Ale cóż, Hastingsowi wiele można wybaczyć.\nChristie podrzuca mylne tropy, kieruje podejrzenia ku wszystkim po kolei osobom dramatu i w pewnej chwili można się już zupełnie pogubić kto korzystał na śmierci milionera. Co tu dużo mówić, dobrze się czyta „Morderstwo na polu golfowym”, jak większość kryminałów Angielki. Konkretna, logiczna acz pogmatwana zagadka – w sam raz na chwile odpoczynku, na podróż, na wakacje albo na chwilę oderwania się od przedświątecznej krzątaniny.\nAutor: kinzetka o 09:35 Brak komentarzy:\nSophie Hannah, Twarzyczka, G+J, Warszawa 2009, 470 s.\nAlice Fancourt po raz pierwszy wychodzi z domu bez swojego dwutygodniowego dziecka. Po dwóch godzinach wraca i zastaje męża śpiącego w łóżku na piętrze. Koszmar zaczyna się, kiedy wchodzi do pokoju córeczki. Oświadcza, że niemowlę nie jest jej dzieckiem. Mąż oskarża żonę o kłamstwa albo utratę zmysłów. Zostaje wezwana policja. Za kilka dni ma być przeprowadzony test DNA. Ale matka wraz z dzieckiem znikają. Rozpoczyna się śledztwo.\nSophie Hannah znana jest polskim czytelnikom głównie jako osoba odpowiedzialna za wskrzeszenie (na życzenie spadkobierców Agathy Christie?) postaci Herkulesa Poirota. Przyznam, że „Inicjałów zbrodni” nie czytałam i chyba nie będę czytać. Jednak kryminały Hannah, w których głównymi postaciami są Simon Waterhouse i Charlie Zailer to już zupełnie inna bajka. Powiedziałabym, że nawet całkiem dobra bajka, chociaż część pierwsza: „Twarzyczka” (wznowiona ostatnio jako „Buźka”) jest zdecydowanie najsłabsza.\nCała intryga opiera się na tym, że młoda matka uznaje, że podmieniono jej dziecko. Wszelkie zdjęcia zrobione tuż po porodzie – zniknęły i prawdziwość jej słów może tylko potwierdzić test DNA. Bez testu jest słowo matki przeciwko słowu ojca dziecka, który uznaje żonę za histeryczkę. U Sophie Hannah równie istotny, jak sam pomysł, są związki między bohaterami i emocje, które im towarzyszą. Powiedziałabym nawet, że bez tego nie byłoby książek Hannah. Sprawą Alice Fancourt zaczyna się interesować tyleż inteligentny, co zamknięty w sobie Simon Waterhouse, który z czasem zaczyna nawet czuć coś więcej do zdesperowanej matki. Sam musi współpracować z Charlie Zaidler, która swego czasu próbowała go uwieść i skończyło się to koszmarnym upokorzeniem. Pozostali policjanci są równie barwnie opisani, a nad wszystkimi nimi czuwa szef-półgłówek, który najchętniej wykopałby Waterhouse’a na drugi koniec Anglii, ale nie może, bo konstabl jest jedynym osobnikiem na komisariacie, który ma instynkt. Tak to z grubsza wygląda, plecie się chwilami przydługo, ze szczegółowymi opisami sytuacji osobistej i konstabla, i Alice.\nAkcja zaczyna przyspieszać gdzieś w połowie książki. Trochę późno. Ale od tej pory Hannah logicznie i przebiegle prowadzi czytelnika pomiędzy meandrami ludzkich skrzywień i dewiacji. Nagle wszyscy ukazują swe prawdziwe twarze i prawdziwe motywy.\nDebiut średnio udany, za to kolejne książki wynagradzają to ciut nudne wprowadzenie do serii.\nAutor: kinzetka o 20:11 Brak komentarzy:\nEtykiety: 4, Hannah Sophie, kryminał/thriller, literatura angielska\nAutor: kinzetka o 16:04 Brak komentarzy:\nSándor Márai, Zazdrośni, Czytelnik, Warszawa 2010, 251 s.\n„Zazdrośni”, drugi (po „Zbuntowanych”) tom sagi Sándora Máraiego poświęcony jest już bez reszty losom rodu Garrenów. Péter, najstarszy z braci, po wielu latach pobytu za granicą wraca do rodzinnego miasta, wezwany zawiadomieniem o ciężkiej chorobie ojca. Opuszcza Zachód Europy, by wrócić na Wschód. Tymczasem miasto, w którym się urodził i wychował, i które rozkwitło dzięki pracy pokoleń Garrenów i podobnych im rodów, znalazło się już w granicach innego państwa – rządzą w nim obcy.\nSándor Márai, Obcy, Czytelnik, Warszawa 2012, 246 s.\n„Obcy”, trzecia część nieformalnej sagi rodu Garrenów Sándora Máraiego. W „Obcych” autor cofa się w czasie w stosunku do poprzedniej części cyklu i ukazuje, jak doszło do zajęcia miasta przez obcych, jaki opór wewnętrzny stawiała ludność, nie pozwalając się zdominować moralnie i duchowo, i jak powoli kruszał ten opór. Jednocześnie gasła wola życia Gábora Garrena, jednego z dwóch - obok biskupa Jànosa - duchowych przywódców miasta, którego w końcu zmogła niedająca się do końca określić choroba. Śmierć seniora rodu stała się jednocześnie czymś w rodzaju wyroku dla miasta, po utracie „artysty”, który czuwał nad tradycją i kulturą, stanowiącymi ramy i sens życia, mieszkańcy prędko utracili siły do walki o zachowanie własnej tożsamości.\n„Zazdrośni” i „Obcy” byli kiedyś całością i tak zdecydowałam się potraktować te części. Trudno mówić o akcji w książkach Máraiego, treścią jest powrót synów na wieść o śmiertelnej chorobie ojca. Powracają znani już ze „Zbuntowanych” Péter i Tamás, oraz Albert z rodziną i Edgár z młodą żoną. Ich spotkanie po latach z siostrą, która jako jedyna pozostała w domu, daje Máraiemu pretekst do zastanowienia się nad stosunkami panującymi w tej rodzinie i nad tym, jak zmiana granic wpłynęła na ludność całego miasta.\nGarrenowie nie są typową mieszczańską rodziną, nie są ze sobą zżyci i właściwie łączy ich tylko osoba ojca - Gábora Garrena, który żenił się trzykrotnie i tyleż żon urodziło mu dzieci. Rodzeństwo czuwając przy umierającym ojcu jednocześnie stara się przyjrzeć bliżej dziełu swego ojca i przodków, odkurza zaśniedziałe relacje i przygląda się na nowo miastu, o którym więcej za chwilę. Każdy z młodych Garrenów prezentuje inny typ osobowości, co w sumie nie dziwi, skoro są tylko przyrodnim rodzeństwem. Co ciekawe, nijak nie mogłam dojść, kto u licha był matką Alberta! A akurat Albert jest najmniej garrenowski z nich wszystkich, jest typem dusigrosza, bez artystycznej duszy, z sakiewką zamiast mózgu. Właśnie on najbardziej materialistycznie podchodzi do zaistniałej sytuacji: „znajduje” różne ciekawe i wartościowe przedmioty z myślą, aby potem wziąć je jako pamiątkę po ojcu. Rodzeństwo przyjmuje to w milczeniu, nie potępia go, ale i nie naśladuje. Bardziej zajęci są stagnacją, w której się znaleźli i dochodzą w końcu do momentu, kiedy po prostu chcą, aby sytuacja uległa jakiejkolwiek zmianie. A zmiana może być tylko na gorsze, bo przede wszystkim ojciec już nie chce żyć, nie chce patrzeć na obcych, którzy zadomowili się w „jego” mieście, objęli wszelkie ważniejsze urzędy, wyparli rdzennych mieszkańców z posad i z ulic.\nPo traktacie w Trianon w 1920 roku Węgry straciły większą część swego terytorium na rzecz Czechosłowacji, Rumunii i Jugosławii (plus skrawki, które dostała Polska i Austria). Miasto, w którym urodził się i dorastał Márai, trafiło pod zarząd Czechosłowacji. Kassa (obecnie Koszyce) stała się pierwowzorem miasta Garrenów, jednakże Márai odrealnił je i uczynił bardziej abstrakcyjnym poprzez usytuowanie go nad morzem. Nie pada zresztą w powieściach ani razu nazwa Kassa, nie padają też przymiotniki: węgierski, czechosłowacki. Márai przeciwstawia mieszkańcom – obcych, nieproszonych i niechcianych, którzy wdarli się w spokojne życie tubylców i zachwiali ich poczuciem tożsamości. Gábor Garren wytrzymywał tę sytuację blisko dwadzieścia lat, podobnie jak inni, mając nadzieję, że jeszcze coś ulegnie zmianie, że miasto w końcu zostanie oczyszczone z obcych, ale wreszcie i on dochodzi do konkluzji, że przeszłość nie wróci. Próba powrotu do status quo sprzed wojny to mrzonka, która się nie ziści. Zmiany, do jakich doszło są nieodwracalne, podobnie jak nieodwracalna jest utrata dotychczasowej kultury i języka. Obcy narzucają swoją cywilizację, dominują nad mieszkańcami, relegują relikty przeszłości. I właśnie świadomość, że nie ma nadziei na powrót tego co było, doprowadza starego Garrena do choroby, a jego dzieci – do zastanowienia się nad tym, co pozostanie z dzieła ich ojca po jego śmierci.\nMárai oscyluje na granicy baśni i realizmu, opowieść o Garrenach daje mu pretekst do zastanawiania się nad kondycją nie tylko jednego abstrakcyjnego miasta, ale też nad kondycją całej Europy, dominowanej po Wielkiej Wojnie przez kulturę amerykańską. Pytanie o tożsamość, które stawiał Márai przed kilkudziesięciu laty, nabrało jeszcze większego znaczenia po przyspieszeniu komercyjnego wpływu Ameryki na Europę. Właśnie kwestia europejskości i bycia Europejczykiem okazała się tak bardzo istotna w kolejnych częściach sagi, a słowa pisarza zaskakująco aktualne.\nPolecam również teksty Teresy Worowskiej zamieszczone na końcu każdego tomu.\nMárai Sándor; Zazdrośni;\n(...) surowe i zazdrosne matki każą wkładać swoim dorastającym synom ubrania, z których wyrośli, i trzymają ich w pokojach dziecinnych, ponieważ nie potrafią się od nich oderwać i chciałyby ich ochronić przed książkami, sportem, kobietami, chorobami wenerycznymi i polityką; dlatego trzymają ich w tym specyficznym zamknięciu jak kobiety z afrykańskiego plemienia karłów, które chowają swoich mężczyzn w wielkich donicach.\nMárai Sándor; Obcy;\n(...) wiedział wreszcie, że w życiu liczyło się naprawdę tylko kilka gestów, uczynków i uczucia, które tym uczynkom towarzyszyły: kiedy człowiek zachował się odważnie i wreszcie czynił to, na co miał naprawdę ochotę i o czym zawsze wiedział, że daremnie od tego ucieka. Większość ludzi ucieka. Zawsze oznaczało to tylko tyle: trzeba było wypowiedzieć jakieś słowo lub wyciągnąć za kimś rękę – oznaczało chwilę, w której człowiek czuje, że coś przeskoczył. Ten skok, to słowo, ten gest jest sensem życia. Większość ludzi go nie poznaje.\nKażdy człowiek umiera, kiedy zostanie w nim uszkodzone to, w co wierzy, co dla niego ważne, co stanowi jego godność i dzieło w świecie.\nAutor: kinzetka o 20:29 Brak komentarzy:\nEtykiety: 6, cytat, literatura węgierska, Marai Sandor, powieść\nThomas Bernhard, Wymazywanie, W.A.B., Warszawa 2004, 539 s.\nOstatnia powieść Thomasa Bernharda, znanego w Polsce za sprawą głośnych spektakli Krystiana Lupy, przyjmuje formę autobiograficznego monologu bohatera, Franza-Josepha Muraua. Bohatera poznajemy w chwili, gdy dostaje wiadomość o śmierci rodziców, która budzi w nim wspomnienia dawno porzuconej rodziny. Rozpoczyna się monumentalna retrospekcja, podczas której Murau stopniowo wymazuje fałsz i nicość otaczającego świata, świadomie usuwając z pamięci obłudnych rodziców, karykaturalne rodzeństwo, znienawidzoną ojczyznę, rodzinną posiadłość Wolfsegg. Jednakże stopniowo narrator, poddany nieubłaganej presji objęcia rodzinnego majątku, zaczyna odczuwać, że on sam ulega wymazaniu, że jak inni samotni i nieszczęśliwi bohaterowie Bernharda skazany jest na klęskę w zmaganiu z zimną, wrogą rzeczywistością.\nZnając Bernharda tylko z „Partyjki”, nie spodziewałam się takiej zaciekłości w tonie jego ostatniej powieści. A zaczyna się dość niewinnie, zachwytami italofila nad Rzymem, gdzie odnalazł swoją przystań. Tym większy dysonans wprowadzają wszelkie uwagi o Wolfsegg, rodzinie i Austrii, dla których narrator nie znajduje słów usprawiedliwienia na całkowity upadek, unurzanie się w zakłamaniu i obłudzie.\nBohater uciekł od rodziny w poszukiwaniu rozwoju duchowego, „megalomańskiej samodzielności”, „bezwzględnej wolności”, od ludzi, którzy go nie kochali i których on nie kochał, nie rozumiał i nie szanował. Zresztą trudno było mu żywić jakieś cieplejsze uczucia względem osób, które były tak zupełnie inne od niego, nastawione konformistycznie do życia i okoliczności, na „jak największą eksploatację swojej własności”. Symbolem upadku kulturalnego rodziny są biblioteki. „Mieli wprawdzie tysiące książek w pięciu aż wolfseggskich bibliotekach i z absurdalną regularnością odkurzali te biblioteki trzy czy cztery razy do roku, ale nigdy nie czytali książek ze swoich bibliotek. Wszystkie te biblioteki były zadbane w najwyższym możliwym stopniu, żeby je mogli bez wstydu pokazywać gościom, chełpić się przed nimi i prezentować drogocenne druki, ale osobiście z wszystkich tych tysięcy, ba, dziesiątków tysięcy drogocennych druków nigdy nie robili użytku, jaki wydawałby się oczywisty.” Kult wiedzy, tak oczywisty dla ich przodków, zanika, chociaż rodzina nadal nie wychodzi z roli ludzi kulturalnych i oświeconych. Słowa prawdy zaś do nich nie trafiają, nie rozumieją przyczyn zdegustowania i niechęci jednego z nich.\nBernhard nie oszczędza też swojej ojczyzny, każda strona „Wymazywania” ocieka rozgoryczeniem i rozczarowaniem. Hipokryzja i obłuda towarzysząca mieszkańcom miasta to odzwierciedlenie sytuacji panującej w Austrii od chwili, kiedy straciła swą mocarstwową pozycję i została zepchnięta na margines wydarzeń politycznych. Bo Austria Bernharda to już właściwie prowincja niemiecka, a nie samodzielne państwo, z którego zdaniem i polityką liczą się inni. Jest też kwestia postawy Austriaków do wydarzeń w latach trzydziestych, zachłyśnięcia się ideami propagowanymi przez Hitlera i tego, że nigdy za to nie odpowiedzieli. I właśnie za to rozlicza ich Bernhard, dokonuje bezlitosnej wiwisekcji swego narodu, a im głębiej sięga, tym bardziej jest rozczarowany. Wydaje się chwilami, że autor wpada w przesadę, miota oskarżeniami niemalże na oślep, lecz w tym „przerysowaniu” jest metoda, pragnienie zwrócenia uwagi na upadek i zafałszowanie ludzi, pośród których przyszło mu urodzić się i dorastać.\nNie polubili Austriacy Bernharda za jego „Wymazywanie”, to pewne. Nikt nie lubi słyszeć smutnej czy przykrej prawdy o sobie, a tylko smutek i przykrość wylewają się z pisarza; strona po stronie, w jednym, wielkim monologu głównego bohatera słychać gorycz i zniechęcenie.\nWażna książka. Polecam.\n T. Bernhard, Wymazywanie, W.A.B., Warszawa 2004, s. 10.\nAutor: kinzetka o 19:11 Brak komentarzy:\nEtykiety: 6, Bernhard Thomas, literatura austriacka, powieść\nAmy Chua, Bojowa pieśń tygrysicy, Prószyński i S-ka, Warszawa 2011, 280 s.\nSzczerze mówiąc, gdybym mogła zacząć wychowanie swoich córek od początku, to kto wie, czy nie zainspirowałabym się przynajmniej niektórymi pomysłami Amy Chua. Owszem, ta kobieta wymaga (aż za) wiele od swoich córek, ale i z siebie daje wszystko.\nW „Bojowej pieśni tygrysicy” opisuje siebie jako „chińską matkę”, która „wychodzi z założenia, że (1) naukę stawiamy na pierwszym miejscu; (2) szóstka minus to zły stopień; (3) dziecko ma wyprzedzać resztę klasy w matematyce o dwa lata; (4) nie należy chwalić dzieci publicznie; (5) jeśli dziecko kiedykolwiek poróżni się z nauczycielem lub instruktorem, zawsze stajemy po stronie nauczyciela lub instruktora; (6) dzieci mogą uczestniczyć jedynie w zajęciach, w których jest szansa na zdobycie medalu, (7) złotego, oczywiście.” Przeczytałam ten fragment swojej starszej córce i nastąpiła typowa (zachodnia?) reakcja, że uważam ją za gorszą, że powinnam sobie zmienić dziecko, że mogę tak wychowywać młodszą etc. A przecież, chociaż nie zgadzam się z Chua, że szóstka minus to zły stopień, to jednak byłoby miło, gdyby te szóstki pojawiały się w dzienniku przy nazwisku mojej córki.\nChua jest kobietą zdeterminowaną, chwilami despotyczną. Z jednej strony pisze, że nie chce robić z dzieci chińskich zombie, z drugiej – sama wybiera im hobby i w chwili, kiedy dochodzi do buntu, nie odpuszcza. Odwrotnie – zwiększa stopień trudności. Ale czy ktoś zauważył, jak bardzo i sama matka przykłada się do tego, żeby córki ćwiczyły poprawnie? Jest taki fragment w książce, gdzie Chua cytuje swoje uwagi odnośnie tego, jak córka powinna grać dany utwór. Czy rodzice posyłający swe dzieci na lekcje fortepianu, skrzypiec interesują się tym, co ich pociechy ćwiczą? Czy starają się wskazać im słabsze punkty, które należy poprawić? Śmiem wątpić. W towarzystwie chwalą się umiejętnościami latorośli, sami jednak nie współtworzą ich sukcesu.\nTak sobie myślę, że „Bojową pieśń tygrysicy” powinny czytać sobie kobiety w ciąży jako lekturę poglądową, jak można wspomóc rozwój dziecka. I ile z siebie trzeba dać, aby to dziecko wyprawić w świat z jak najprzydatniejszym bagażem umiejętności. Kiedyś myślałam, że jestem matką wymagającą, bo uczyłam starszą córkę czytania, kiedy miała pięć lat. Potem się okazało, że znajomy uczył swego syna już w wieku lat dwóch. Ale i tak to wszystko pikuś przy determinacji Chua. „W przedszkolu [Sophia] nie miała sobie równych, zwłaszcza w matematyce. Podczas gdy inne dzieci uczyły się liczyć do dziesięciu w twórczy, amerykański sposób - za pomocą patyczków, koralików i liczydeł – nauczyłam Sophię dodawania, odejmowania, mnożenia, dzielenia, ułamków i dziesiętnych na nudną, chińską modłę.” Taaak... A ja chciałbym dodać, że moja pięciolatka nie jest w przedszkolu uczona nawet liczenia do dziesięciu, nie mówiąc już o literach i alfabecie.\nJa nie twierdzę, że Amy Chua ma we wszystkim rację i wszystko wie najlepiej, ale gdyby rodzice (w tym ja) przykładali więcej uwagi do edukacji już od najmłodszych lat, to może nie byłoby takiego psioczenia, że inni są lepsi, zdobywają lepsze miejsca pracy, osiągają więcej? Bo my zbytnio zgnuśnieliśmy. Kiedyś nie do pomyślenia było, żeby dziecko trzyletnie nosiło pieluchę, teraz widok ten staje się coraz częstszy. Tak jest wygodniej niż ruszyć się i przyuczyć malucha do nocnika. Pewnie, że są wyjątki, ale nikną one w powodzi tego, że najczęściej najpierw cieszymy się na dziecko, a potem sadzamy je przed telewizorem, żeby nie przeszkadzało. Albo obarczamy nadmierną ilością obowiązków, aby tylko nie siedziało w domu i... też nie przeszkadzało.\nI wyszła mi z recenzja wielka smuta o kondycji dzieci dzisiejszych. A chciałam tylko napisać, że Chua pisze nie tylko o swoich sukcesach wychowawczych, ale i nie wzdraga się wspominać swoich porażek. Bo chociaż starsza córka wydaje się bardziej ugodowa, to młodsza jest równie harda jak matka. I również potrafi postawić na swoim. Jednakże największą „porażką” okazały się psy – samojedy, które okazały się odporne na wszelkie bardziej skomplikowane formy tresury.\nOd blisko dwóch dekad pojawiają się autobiografie „zwykłych ludzi”, jednak w przytłaczającej większości są to wspomnienia związane z bólem, patologią, depresją. Wspomnienia Amy Chua są natomiast zapisem dobrze sytuowanej rodziny, w której egzekwowany jest chiński model wychowania. I można się z nim zgadzać lub nie, ale jedno przyznać trzeba: nie wydaje się, by ta rodzina była nieszczęśliwa. W styczniu tego roku córki Amy Chua wypowiedziały się o swoim dzieciństwie. Obie przyznały, że było szczęśliwe, przy czym starsza bardziej bała się zawieść ojca, a młodsza uznała, że owszem, bywało trudno. Obie studiują, a na zdjęciach nie widać, żeby ich uśmiechy były wymuszone. Może więc coś w tym chińskim wychowaniu jest?\n A. Chua, Bojowa pieśń tygrysicy, Prószyński i S-ka, Warszawa 2011, s. 14.\nŹródło zdjęcia: https://thedianerehmshow.org/shows/2011-01-12/amy-chua-battle-hymn-tiger-mother\nAutor: kinzetka o 14:19 Brak komentarzy:\nEtykiety: 4.5, autobiografia/wspomnienia, Chua Amy, linkownia\nWojciech Tochman, Eli, Eli, Czarne, Wołowiec 2013, 135 s.\nTakie są skutki, jak się książkę opisuje po miesiącach odczekania, a nie na gorąco. Najpierw byłam „Eli, Eli” oszołomiona, potem przyszła refleksja. Refleksja będzie na koniec, teraz postaram się wyważyć to, co czułam wcześniej i to, co czuję teraz.\nTochman wraz z fotografem Grzegorzem Wełnickim zapuszczają się w slumsy Filipin i starają się ukazać całą nędzę wegetujących tam ludzi, z zaznaczeniem, że nieopodal rozwija się konsumpcjonizm: banki, najdroższe hotele, atrakcje dla nieświadomych niczego turystów. Tochman opisuje sfotografowanych bohaterów z upartym sarkazmem, który ma zwrócić na nich uwagę czytelnika. Wyśmiewając ich, chce, aby czytelnik pochylił się nad ich losem. Tochman chce szokować i wstrząsnąć, ale wydaje się nie panować nad tym, co pisze. Za bardzo narzuca swój punkt widzenia, stylizuje się na Kapuścińskiego i... nie bardzo mu się udaje. Owszem, historie większości opisanych Filipińczyków są przejmujące, szczególnie chorej kobiety, dzieci mieszkających na cmentarzu, lub tych mieszkających przy Onyxie. Ale też i takie portrety najszybciej wzruszą, zwrócą uwagę. Czy to Tochmana, czy innych „ludzi z Jezusem na ustach”, którzy „dają dzieciom po lizaku i od razu chcą duszy”, czy wreszcie czytelników. Bo przy nich, Danilo Hernandez, co ma „wieczny wkurw w oczach, szkielet na wierzchu, piękne dziary” to tylko kolejny kryminalista, podobny do tych, których opisał Drauzio Varella w „Ostatnim kręgu”. Różnią ich kontynenty i kwestia bycia lub nie bycia na wolności. Bieda pozostała taka sama. I właśnie... czy Tochman musiał jechać aż na Filipiny, tłuc się kilkadziesiąt godzin samolotem, żeby tę biedę, smród i wyzysk pokazać? Bo gdyby się bardziej orientował w sytuacji Europy, pojechałby na południe kontynentu i znalazłby również rodziny wegetujące w skrajnym ubóstwie na wysypiskach śmieci, porzucone dzieci i ciągle obecną śmierć. Ale wówczas bieda straciłaby rys egzotyki.\nSą jeszcze fotografie Grzegorza Wełnickiego. Na pierwszych stronach „Eli, Eli” Tochman opisuje (nie podając nazwiska fotografa) słynne zdjęcie dziewczynki z sępem, które stało się w końcu przekleństwem Kevina Cartera (ja nazwisko podaję). Słowa autora ociekają sarkazmem i jadem, oskarżają i stają się jednocześnie usprawiedliwieniem dla statycznego stylu Wełnickiego. Jego prace niestety do mnie nijak nie przemawiają. Maniera ukazywania dosłownie nagiej prawdy w miękkim świetle, upozowanej, sztywnej i nieprawdziwej odstaje od prawdy, którą chciał ukazać Tochman. Spodobały mi się tylko dwa zdjęcia, to z junk shopu (s.108), za które przyszło autorom zapłacić i Josephine z perłą (s. 116), bo opowiada jakąś historię, chociaż poprzez nadmiernie rozwinięty przemysł filmowy i tak najpierw przychodzi na myśl Scarlett Johansson, a dopiero potem obraz Vermeera. Ale to już nie wina fotografa.\nMieszane mam uczucia, choć chcę wierzyć, że Tochman intencje miał wzniosłe.\n W. Tochman, Eli, Eli, Czarne, Wołowiec 2013, s. 16.\nAutor: kinzetka o 16:49 Brak komentarzy:\nEtykiety: 3, Indochiny, reportaż, Tochman Wojciech\nSándor Márai, Zbuntowani, Czytelnik, Warszawa 2009, 250 s.\nW mieście położonym z dala od frontów pierwszej wojny światowej, której obecność jest jednak odczuwalna każdego dnia, grupa chłopców stojących przed egzaminem dojrzałości w swoisty sposób buntuje się przeciw otaczającemu ich modelowi życia, którym zawiaduje pieniądz. Wiedzą, że po maturze zostaną zmobilizowani i wysłani na front, z którego jeden ze starszych braci już powrócił, utraciwszy rękę i wiarę w jakąkolwiek moralność. Odrzucają więc zachwalaną przez profesorów gimnazjalnych i własnych rodziców przyszłość i próbują stworzyć enklawę, w której mają obowiązywać inne prawa. Nie uświadamiają sobie jeszcze, że świat, przeciw któremu się buntują, rozpada się właśnie wokół nich. Dlatego niezależnie od egzaminu dojrzałości w krótkim czasie zmuszeni są dojrzeć. Ich mentorami stają się dwaj mężczyźni, aktor Amadé i właściciel miejscowego lombardu Havas, którzy z okrutną szczerością konfrontują ich ze światem dorosłych i ukazują ciemną stronę życia.\nNawiązując niejako do książki Johna Greena, buntu młodych nie wymyślili Amerykanie. Jak można przeczytać w „Zbuntowanych”, postawa ta nie była obca i młodzieńcom zdającym maturę pod koniec Wielkiej Wojny.\nSándor Márai okazał się moim wielkim odkryciem zeszłego roku. Zaczęłam co prawda od „Pierwszej miłości”, ale jako pierwszych mam zamiar przedstawić „Zbuntowanych”, pierwszą część „Dzieła Garrenów”, dalsze – właśnie prawie skończyłam i w końcu wiem, jak podzielić książki do recenzji. Mnie osobiście wydaje się, że pomysł wydawcy, aby Sándor Márai przerobił książki tak, by stworzyć cykl o Garrenach, nie był zbytnio trafiony. W „Zbuntowanych” wyraźnie daje się odczuć, że fragmenty z braćmi są dopisane, a chronologia „Zazdrosnych” i „Obcych” znacząco różni się od chronologii „Znieważonych” i „Maruderów”. Zanim Márai zabrał się za przeróbki, „Zbuntowani”, „Zazdrośni” i „Znieważeni” były odrębnymi powieściami i nawet gdyby tak zostało, nie umniejszyłoby to artyzmu węgierskiego pisarza.\nBo proza Węgra jest najwyższej próby, to trzeba zaznaczyć już na początku. Márai był niezwykle wnikliwym obserwatorem, umiał opisywać szczegóły sytuacji soczyście i wnikliwie. Chociaż akcja „Zbuntowanych” dzieje się w ciągu kilku dni, autor nie stroni od refleksji nad kondycją dorastających ludzi w przededniu ich dołączenia do rzeszy ludzi walczących w wojnie, kiedy przestają chronić ich mury szkoły, a matura dobitnie świadczy o ich dorosłości. Oczywiście, wszystko jest względne. Postępowanie Ábla, Tibora, Ernö, Béli (i dopisanych Pétera i Támasa Garrenów) dalekie jest od dojrzałości. Pierwsze miesiące 1918 roku to czas zawiązania się bandy i eskalacji jej najdziwniejszych wyczynów. To również tytułowa próba buntu przeciwko wojnie, zastanemu porządkowi, pokoleniu ojców, biedzie i kastowości klas.\nChłopcy przez ostatnie miesiące przed maturą wyczyniają najdziwniejsze rzeczy, aby udowodnić sobie po prostu, że mogą. Nie liczą się kradzione pieniądze ani rzeczy. Uprawiają sztukę dla sztuki a przy okazji oszukują się, że wszystko to, co dzieje się poza miastem, ich nie dotyczy. Odczuwają potrzebę bycia w grupie i nierówności społeczne nic do tego nie mają. Pozornie, bo właśnie już po egzaminach maturalnych dochodzą do głosu niższe pobudki, dochodzi zawiść, obawa przed śmiesznością. To wszystko umiejętnie wykorzystane przez podstarzałego artystę doprowadza do nieuchronnego upadku i rozpadu.\nŚwietnie napisana i przetłumaczona, jak zresztą wszystkie książki Máraiego, które do tej pory czytałam. Autorką przekładu „Zbuntowanych” (i pozostałych powieści Máraiego) jest Teresa Worowska, która udowadnia, że nie chodzi tylko o znajomość języka obcego, ale i umiejętność zachowania piękna stylu i zrozumienia intencji autora. Pani Worowska stara się przybliżyć nie tylko sam tekst, ale i okoliczności jego powstania w krótkim eseju wieńczącym „Zbuntowanych”. W „Stanie całkowitej niepewności” widać cały kunszt tłumaczki i znajomość prozy autora. Rzadko kiedy można się obecnie spotkać z takim profesjonalizmem, chyba jeszcze tylko Jamue Cabré ma w Polsce równie staranną interpretatorkę – Annę Sawicką. Co smutniejsze, najgorsze są obecnie tłumaczenia z języka angielskiego, które prawdopodobnie powstają w myśl zasady „tłumaczyć każdy może”. Acz to nie jest do końca tak.\nW każdym razie – „Zbuntowani” to powieść piękna i ciekawa. Polecam.\nAutor: kinzetka o 13:50 Brak komentarzy:\nEtykiety: 5.5, literatura węgierska, Marai Sandor, powieść\nWiesław Myśliwski, Ostatnie rozdanie, Znak, Kraków 2013, 447 s.\nNie lubię określeń skrajnych i tekst, że „Ostatnie rozdanie” to dzieło „totalne” odebrałam sceptycznie. I podczas lektury, i po jej zakończeniu nadal owej „totalności” nie pojmowałam. Ale też nigdy nie pretendowałam do tego, że wszystko wiem i wszystko rozumiem. Mogę jednak napisać, że najnowsza książka pana Myśliwskiego jest kawałkiem fantastycznej literatury.\nA przyjemność z czytania czerpie się już od pierwszych akapitów, gdzie narrator zaczyna kreślić swą przeszłość za punkt wyjściowy mając porządkowanie starego, sponiewieranego upływem lat notesu z adresami. Pomysł jest przedni. Sama nie korzystam z notesów, ale moje roczne kalendarze pęcznieją w ciągu roku korzystania z nich i zawierają tyle wspomnień, że może kiedyś, kiedy już będę siwą babuleńką z przyjemnością usiądę sobie i przyjrzę się ponownie mojemu życiu.\nGłównemu bohaterowi wystarcza notes z adresami, notes kupiony w chwili natchnienia, kiedy go jeszcze nie potrzebował, kiedy nie miał w sumie czego zapisywać a towarzyszący potem mu przez całe życie, dłużej niż trwały jego relacje z kobietami czy męskie przyjaźnie. Myśliwski opowiada o związkach damsko-męskich, o pierwszym zakochaniu, o poszukiwaniu miejsca w powojennej Polsce, o bezkompromisowości i cenie, jaką się za to płaci. I chociaż poznajemy życie narratora dość dobrze, do końca skrywa on przed czytelnikiem swe tajemnice, może więc faktycznie do „Ostatniego rozdania” należy wrócić drugi i trzeci raz?\nPorządkowanie notesu, podobnie jak porządkowanie życia, nie jest ani łatwe, ani owocne. Pomimo największych chęci narrator gubi się w gąszczu zapomnianych personaliów nie mogąc zdecydować się czy je pominąć, czy starać sobie przypomnieć. Oddzielenie tego, co było ważne w życiu jest równie trudne.\nMyśliwski nie prowadzi fabuły linearnie. To nazwiska dają pretekst do wspomnień i opisu poszczególnych zdarzeń, z których wyłania się przeszłość narratora. Autor pisze jednak z wielką precyzją, dba o szczegóły i pozorna chaotyczność składa się na opowieść o życiu, nie ma luk, nie ma niewyjaśnionych spraw, a wszystko ujęte jest w piękną polszczyznę, w styl iście mistrzowski. Piękna powieść.\nCo ja tu dużo będę pisała. Czegokolwiek bym nie próbowała wyjaśnić, opisać i tak nie dorównam nawet w ułamku talentowi pana Myśliwskiego. „Ostatnie rozdanie” po prostu trzeba przeczytać, bo jest to wspaniałe antidotum na tę grafomańską papkę serwowaną nam przez większość obecnie piszących „pisarzy”.\nMyśliwski Wiesław; Ostatnie rozdanie;\nTylko czy jakiekolwiek życie da się zmieścić w tym, co najważniejsze? I nie sądzę, aby do życia można zastosować hierarchię: najważniejsze, ważne, mniej ważne lub całkiem nieważne. To tak, jakby chcieć ustalić hierarchię ludzkich kalectw. Posłyszałem kiedyś taką rozmowę w pociągu, co by pan wolał, nie widzieć czy nie mówić. Okrutne i bez sensu. Ale w pociągu można usłyszeć najbardziej bezsensowne rozmowy. Zwłaszcza gdy się jazda dłuży, a zawsze się dłuży.\nPowie ktoś: a pamięć? Czyż nie jest strażnikiem naszego ja? Czyż nie zapewnia nam poczucia, że to my, nie kto inny? Czyż nie scala nas, nie nadaje nam znamienia? Otóż nie radziłbym ufać pamięci, jako że pamięć jest podległa naszej wyobraźni, więc nie może być wyrocznią prawdy o nas. Tak naprawdę kim jesteśmy, zawdzięczamy wyobraźni. A wyobraźnia nigdy nie idzie w parze z pamięcią, nie odróżnia prawdy od szaleństwa.\nMłodość nie jest tak pociągająca, jak się panu może wydaje. Młodość to zmarnowany czas. Zmarnowany na złudzenia. Jakby życie ofiarowując nam młodość, zadrwiło z nas, aby tym dotkliwiej nas potem doświadczyć.\nAutor: kinzetka o 10:36 Brak komentarzy:


styczeń 2020 - rezydencja Naruszewicza - apartamenty, opinie\nPosted By rezydencjanaruszewicza.pl on sty 30, 2020\nZakup mebli kuchennych zawsze wiąże się ze znacznym wydatkiem, więc decyzja ta powinna być zawsze dobrze przemyślana. W małych oraz nieco przycienionych wnętrzach doskonale prezentują się jasne meble. Czy są one praktyczne podczas użytkowania i czy białe meble kuchenne żółkną? Zmiany aranżacyjne wnętrz bardzo często dotyczą „serca domu”, a więc kuchni. Wiele osób wymienia meble na bardziej tradycyjne modele, z frontami w...\nPosted By rezydencjanaruszewicza.pl on sty 21, 2020\nOd pewnego czasu ogrzewanie podłogowe cieszy się coraz większą popularnością. Na tego typu rozwiązanie decyduje się mnóstwo właścicieli nowoczesnych mieszkań.Podłogi drewniane nie tylko cieszą oko, lecz także zapewniają wysoki komfort. Zatem jaka deska podłogowa do ogrzewania podłogowego nadaje się najlepiej? Jakie drewno wybrać na ogrzewanie podłogowe Decydując się na montaż w swoim domu ogrzewania podłogowego, warto zawsze...\nPosted By rezydencjanaruszewicza.pl on sty 19, 2020\nZalegający gruz potrafi być bardzo uciążliwy i dokuczliwy. Podczas jakiejkolwiek budowy bądź też remontu, nawet osoby prywatne mogą mieć z tym problemy. Jest kilka sposobów na pozbycie się gruzu, jednym z nich jest zakupienie wyspecjalizowanych kontenerów na gruz o różnych objętościach. W internecie znajdziemy mnóstwo ofert tego typu. Co zrobić jeśli gruzu jest zbyt dużo? Niestety, często dochodzi do sytuacji w których okazuje się, że...\nPosted By rezydencjanaruszewicza.pl on sty 12, 2020\nPięknie urządzona oraz dobrze wyposażona kuchnia nie tylko cieszy oczy, lecz także sprawia, że wykonywanie w niej poszczególnych czynności jest bardzo miłe oraz przyjemne. Jaki okap wybrać do kuchni, aby pozbyć się wszelkich nieprzyjemnych zapachów? Wybór okapów kuchennych na rynku jest ogromny. W szerokiej ofercie wielu sklepów dostępne są: – okapy podszafkowe – okapy kominowe – okapy wyspowe – okapy...\nPosted By rezydencjanaruszewicza.pl on sty 3, 2020\nWspółczesna technologia, korzystnie wpływa na jakość produkowanych przedmiotów oraz na ich żywotność. Tyczy się to również przedmiotów, używanych w budownictwie, jak instalacje wodno kanalizacyjne czy elektryczne. Ówczesne produkty, są nie tylko proste w użytkowaniu, ale również ich konserwacja, nie wymaga dużego nakładu pracy oraz poświęconego czasu. Zdecydowanie łatwiej, również naprawić ewentualne usterki, czy udrożnić rury. Choć...


Gospodarka | Rozrywka\nHome » Biznes » Gospodarka\nPosted by admin Posted on sty - 30 - 2016 Komentowanie nie jest możliwe\nJakakolwiek osoba, jaka wychodzi z liceum, stale zastanawia się nad tymże, którą w przyszłości powędrować ścieżką. Ten dobór przenigdy nie istnieje banalny. Bo wybitnie nagminnie trzeba selekcjonować między tym, co się ogromnie lubi, i tymże, co może się wybrać. By po dokończeniu uczelni posiadać zyskowne warunki na pracę. A tego rodzaju etaty wespół z biegiem lat modyfikują się. W dzisiejszych czasach, razem z wzmagającą się gospodarką, niezwykle znacząca jest ekonomia. Tedy jakikolwiek ruch, to naturalnie dzięki któremu wolno sprawnie zapoznać się z regułami, którymi zawiadują się aktualne finanse znajduje się właściwym wyborem. Bo po Akademii Ekonomicznej, student ma mnogie sposobności wyboru. Ma prawo postawić na biznes prywatny a też zapoczątkować pracę w 1 spośród setek firm, które pracują w kraju. I to czynią w każdej w tym momencie branży, bowiem niejako wszystko znajduje się współcześnie prywatne. Lecz będzie wstanie również podumać o pracy w urzędzie. Jaka czasami sprzęga się co prawda z mniejszymi zarobkami, pomimo tego za to gwarantuje inne przychody. W jaki sposób chociażby większy prestiż i poważniejszą stabilność etatu.\n2016/06/17Z jakich powodów każdego dnia upadają biznesy?\n2016/07/17Stal to artykuł stosowany\n2014/01/12Maszyny budowlane poleasingowe\n2016/07/18Szukając sposobu na to, by zyskać rozgłos\n2016/07/18mnóstwo osób poszukuje współcześnie\n2016/07/18Prowadząc sklep korzystamy z wielu urządzeń


CEBULA DAMAST 100T CEBULA DAMAST 100T - Centrala Nasienna Nasz Ogród\nStrona główna / Nasiona / Cebuła / Siedmiolatka / CEBULA DAMAST 100T CEBULA DAMAST 100T\nCEBULA DAMAST 100T CEBULA DAMAST 100T\nKategorie: Cebuła, Nasiona, Siedmiolatka Tagi: uprawa cebuli, warzywnictwo\nDAMAST cebula pęczkowa o ciemnozielonym, wzniesionym, szczypiorze średniej grubości i białej części cebulowej. Nie tworzy zgrubienia.Rośliny o zwartym pokroju wyjątkowo dobre do wiązania pęczków. Wyrównanie odmniany wpływa na jej wysokie plonowanie. Łatwa w czyszczeniu do sprzedaży. Długo zachowuje jakość zbiorczą. Nadaje się do uprawy polowej i całorocznej pod osłonami. Zachowuje dobrą zdrowotność. NIe zimuje w gruncie.\nNapisz pierwszą opinię o “CEBULA DAMAST 100T CEBULA DAMAST 100T” Anuluj pisanie odpowiedzi\nBROKUŁ SIRTAKI 2.5 T BROKUŁ SIRTAKI\nOdmiany holenderskie (24)\nOdmiany o czerwonej łusce (4)


CSI: Kryminalne zagadki Nowego Jorku: Zemsta Shane'a 3x11 (2006) - FDB\n58 z 197 odcinków\nCSI: Kryminalne zagadki Nowego Jorku: Zemsta Shane'a 3x11 2006\nHawkes zostaje uznany za zabójcę, który dokonał napadu rabunkowego oraz zastrzelił barmankę. Mimo iż odsunięci od tego śledztwa, koledzy starają się dowieść, że Sheldon został wrobiony. Tymczasem zespołowi zostaje przydzielone dochodzenie dotyczące martwego ćpuna, znalezionego w księgarni dla dorosłych. Wkrótce okazuje się, że… zobacz więcej\nZachary Reiter, Pam Veasey\njako Mac Taylor, detektyw\njako Stella Bonasera, detektyw\njako Danny Messer, detektyw\njako Lindsay Monroe, detektyw\njako Don Flack, detektyw\njako Dr Peyton Driscoll\njako Jessica Angell, detektyw\njako Stanton Gerrard, inspektor\njako Bobby Rossmore\njako Nick Davis\nHawkes zostaje uznany za zabójcę, który dokonał napadu rabunkowego oraz zastrzelił barmankę. Mimo iż odsunięci od tego śledztwa, koledzy starają się dowieść, że Sheldon został wrobiony. Tymczasem zespołowi zostaje przydzielone dochodzenie dotyczące martwego ćpuna, znalezionego w księgarni dla dorosłych. Wkrótce okazuje się, że przydzielona im sprawa powiązana jest nie tylko ze zbiegłym seryjnym zabójcą, ale również z Hawkesem. opis dystrybutora


Opis akumulatora - Hyde Park - Polskie Forum Modelarzy RC\nSeptember 12, 2007 in Hyde Park\nZobaczcie jaki rodzynek trafiłem na stronie e-hama.pl. Opis dotyczy akumulatora Li-Ion do aparatów Canon:\nDlaczego ładowarka ładuje tylko w 80% ? Powodem jest to, że ładuje się akumulatory, które jeszcze w pełni nie rozładowały się – np. ładujemy akumulator, który ma jeszcze 20% mocy. Gdy wkładamy akumulator do ładowarki ładuje ona niby do 100% mocy, ale w rzeczywistości jest to 80%. Na szczęście baterie litowo-jonowe nie posiadają już tego efektu.\nCo za bełkot i stek bzdur Sensowne jest jedynie pierwsze zdanie i na tym trzeba było skończyć jak się nie ma pojęcia\nParanoja... Nawet do tej pory w sklepach ery, plusa czy orange mówią o formatowaniu li-ionków i li-poli ... (a poza tym to powinni jak już to mówić o formowaniu ). Ale to co tu jest, to już jest szok ... To chyba jakiś nieobeznany z tematem 12-latek pisał ... Chciałbym mieć myślące akumulatory ... Jakbym taki przekonał, że jest cały czas w 100% naładowany, to bym miał perpetuum mobile . Już te "kilka złotych" na psychologa i psychiatrę odżałował :rotfl: :rotfl: :rotfl:\nJak widać stając się modelarzem nabywa się chcąc nie chcąc wiedzy która dla zwykłego śmiertelnika jest nie znana (nie ważna) i czasem jak widać można z tej wiedzy pożytek robić\nMożna powiedzieć że jest to dość przyjemny efekt uboczny naszych zainteresowań.\nDla mnie "przyjemnym efektem ubocznym" modelarstwa predzej bedzie spotkanie z modelarzami przy piwie\nAle co kto lubi... :twisted: :twisted: :twisted:\nto nie efekt uboczny, to sie wlicza w nasze hobby;)\npowiem tyle ze w wiekszosci laptopow baterie mysla np. w moim hp po trzech latach uzytkowania bateria padła, ale ogniwa dalej sa dobre. W elektronice zawartej w baterii, jest "mózg" czyli mikroprocesor ktory na bierzaco oblicza ile pradu weszlo, ile wyszlo, i na biezaco oblicza na ile starczy i jaka akumulator ma pojemnosc. Wedlug tej pojemnosci dobiera czas ladowania. Po 3 latach uzytkowania w pamieci mikroprocesora pojawila sie wartosc ok 500mAh zamiast 4400, laduje sie 15 minut i starcza na 8min. Lekarstwem wylutowac pamiec, w programator ją, wsad z nowej baterii, i jeszcze troche pochodzi\nLekarstwem wylutowac pamiec, w programator ją, wsad z nowej baterii, i jeszcze troche pochodzi\nO ile da sie odczytac wsad z nowej baterii\nZ czysto chemicznego (może fizykochemicznego-nie wiem) efektu pamięci ogniwa doszliśmy do pamięci w elektronice zarządzającej baterią\nSkoro tak, to jeszcze mała dygresja.\nNie wiem jak jest w aparatach, ale w baterii do mojego laptopa siedzi jakiś niereformowalny "mózg" :evil:\nPopytałem tutaj, poczytałem na Elektrodzie, podzwoniłem do serwisów baterii i niestety musiałem kupić nową.\nDzięki koledze z forum wyszło mnie to trochę taniej - jeszcze raz dziękuję\nNie wiem czy będę zbytnio uszczypliwy ale formatować to można dysk twardy a nie baterie .A co do formowania baterii to w wypadku li-ion czy li-pol nie istnieje coś takiego .\nA co do formowania baterii to w wypadku li-ion czy li-pol nie istnieje coś takiego .\nCiekawe jest to, że w instrukcjach np. telefonów komórkowych, producenci nadal przepisują stare nieaktualne wskazówki i zalecają formować współczesne aku litowe. To powoduje niezły bałagan informacyjny na różnych forach, gdzie ludzie dorabiają do tego teorię twierdząc, że Lity też trzeba formować, bo bez tego pojawi się efekt leniwej baterii (ang. lazy battery effect). To już kompletne pomieszanie teorii, bo to jest efekt wynikający z takiej eksploatacji ogniw, gdy mają one długie przerwy w pracy. Istotne znaczenie ma tu narażanie ogniw na zjawisko samorozładowywania, będące jednym z czynników ich "leniwienia".\nNa koniec warto może podsumować, że:\nPo pierwsze: Efekt pamięci jest związany z krystalizowaniem elektrolitu na elektrodzie niklowej, co zmniejsza jej efektywność. Siłą rzeczy to zjawisko nie dotyczy Litów. Przyczyną zjawiska może być nie tylko nie rozładowywanie ogniw do końca, ale także ich przeładowywanie, skutkujące utratą wody z elektrolitu.\nPo drugie: Ogniwa się formuje, a nie formatuje. Ktoś gdzieś trafnie napisał, że to mniej więcej takie samo kaleczenie języka jak używanie słowa "bynajmniej" zamiast "przynajmniej".\nPo trzecie: Formuje się ogniwa niklowe, ponieważ w pierszych cyklach ładowania (które powinne być powolne i pełne) aktywuje się w prawidłowy sposób chemia, bez wstępnej krystalizacji, co wpływa korzystnie na pojemność ogniw w ich dalszym użytkowaniu. Jeśli zależy nam bardziej na wydajności niż pojemności to zawodniczo formuje się wysokimi prądami, ale to nie zawsze ogniwa przeżyją. Litów się nie formuje. Ładuje się pakiet i lata.\nPo czwarte: formując pakiet niklowy (a nie pojedyńcze ogniwo) nie rozładowuje się go do końca, tylko do 0.6-0.9V/ogniwo, inaczej można mu zrobić kuku, bo początkowo ogniwa pakietu na pewno nie są idealnie równe.\nTo tyle błędów merytorycznych w tym tekście, pomijając majstersztyk wyjaśniający zasadę efektu pamięci :rotfl:\nNie wiem czy zauważyłeś ale napisałem że formatować to można HDD natomiast co do instrukcji faktycznie piszą takie bzdury nie wiem ale chyba je piszą zupełni laicy wzorując sie na wcześniejszych wydaniach .\nZauważyłem oczywiście. Chodziło mi o podsumowanie całości, skoro już wdaliśmy się w komentowanie poszczególnych elementów tego tekstu. To na wypadek, gdyby ktoś chciał się czegoś dowiedzieć, czytając kiedyś ten wątek\nTo ja podam ciekawostkę... gdzieś na stronie firmowej jednego z producentów ogniw LiPol, znalazłem informację że niektóre typy ichnich ogniw trzeba nijako uformować(rozładować i naładować, najlepiej 2x). Zdziwiło mnie to bardzo... zdziwiłem się jeszcze bardziej gdy znalazłem notę katalogową ogniwa LiPol z takim zaleceniem. Jak tylko odnajdę źródło tej informacji to zapodam. Nadal twierdzę że ogniw LiXXX się nie formuje, jednak takie zapiski na stronie i nocie producenta mnie mocno zdziwiły. Szkoda że nie mam pamięci do takich rzeczy(tj. skatalogowałem tą informację jako "bzdura" ;-) ).\nna elektrodzie do sciagniecia dla wiekszosci modeli baterii\nznalazłem informację że niektóre typy ichnich ogniw trzeba nijako uformować\nChodzi o to, aby cały materiał chemiczny przeszedł pełen cykl na początku użytkowania, jednak w przypadku modelarzy, takiemu procesowi poddajemy pakiety niejako z założenia. Jak często wylatujemy pakiet częściowo i idziemy do domu?\nTypowy proces formowania dotyczy tylko nikli, gdzie dobrze jest zrobić te pierwsze cykle niskim prądem, co pozwala wyrównać ogniwa w pakiecie. Ponadto ogniwa stabilizują się, w tym procesie co widać na wykresach lepszych ładowarek, gdzie przebieg napięciowy bywa bardzo poszarpany w pierwszym cyklu pracy (ładowarka potrafi nawet zgłupieć z tego powodu), a potem wyrównuje się ładnie w drugim i trzecim. Jednocześnie wyraźnie rośnie pojemność. W przypadku litów nic się nie zmienia w kolejnych cyklach, ponadto litów nie da się wyrównać powolnym rozładowaniem i ładowaniem, czyli cała procedura nie ma sensu i tylko marnuje cykle pracy ogniwa.\nReasumując: nikle wymagają rzeczywistego formowania w warunkach omiennych od warunków późniejszej pracy, a Lity uformują nam się same w modelu Zamiast pisać o formowaniu Litów należałoby co najwyżej zalecić przeprowadzenie pełnego cyklu pracy w pierwszej fazie użytkowania.\nZamiast pisać o formowaniu Litów należałoby co najwyżej zalecić przeprowadzenie pełnego cyklu pracy w pierwszej fazie użytkowania.\nNo właśnie. Ale tam wyraźnie było o formowaniu ;-)\nSzukam nadal, może znajdę to zapodam i się wszyscy pośmieją ;-)\nIMO jest tu trochę cennych informacji i ten wątek nie powinien się znajdować w Kaszana zone :wink:\nElektronika do tego pasuje, poza tym łatwiej będzie to tam odnaleźć


« Ciastka czekoladowe z kremem ...\nHerbata Teekanne Fresh Orange »\nponiedziałek, 16 stycznia 2012, mayme\nTagi: Wawel Michałki czekolada biała Michaszki cukierki mieszko\nDo kolekcji Michałków - moich ulubionych cukierków czekoladowych - dokładam dzisiaj Michałki czerwono-białe Wawel kupione w Biedronce. O tym, że Białe Michałki\nOooo,muszę je koniecznie spróbować!:)Ogromnie jestem ciekawa smakowej różnicy miedzy Michaszkami a Michałkami\nSkład zachęcający (ta czekolada zamiast polewy), ale przy Michałkach malutkie są (a Michałki i tak nie są ogromnymi cukierkami)\nYamilo, moim zdaniem to przede wszystkim ta czekolada oraz ilość orzechów. Samo nadzienie jest bardzo podobne.\nV, niestety. Gdyby miały rozmiar jak Michałki, na pewno kupowałabym je częściej :))\nWstyd się przyznać ale nigdy nie jadłam białych michałków, weszły podczas mojej diety... :(\njeszcze ich nie jadłam (a kuszą, kuszą), więc najwyższy czas złamać dietę ;-)\nWidzę, że postanowienia noworoczne w toku realizacji ;))\njuz mam ciastka do sprobowania z poprzedniego wpisu a teraz jeszcze Michaszki! Szaleństwo!:D musze sie wybrac do sklepu na poszukiwania. Koniecznie :) Ja-fanka Białych michałków -musze ocenic konkurencje:))\nLuizo, polecam! Na początku miałam problem z ich kupnem, ale tak od połowy grudnia widzę je w coraz większej ilości sklepów :))\nGość: dulcy, *.dynamic.gprs.plus.pl\nja mam postanowienie noworoczne zrobić w domu pralinki 'białe michałki' ;) chęci są, składniki też, tylko czasu brak\nJak za małe są, to trzeba jeść 2 na raz! Nie widziałam, ale się skuszę chętnie. Ja w ogóle lubię michaszki, te zwykłe - są jak jabol, dobre i tanie, bo tanie i dobre. :)\nsuper, że nareszcie i Mieszko wypuścił białą wersję Michałków. Ja jestem zwolenniczką ich Michaszków, więc pewnie i te cukierki lepiej trafią w mój gust. A tak swoją drogą - Wawel wprowadził kolejne dwa warianty - Michałki kawowe i pomarańczowe, już zakupiłam, czekają na wypróbowanie:) może pojawią się u Ciebie na blogu\nChyba się na nie skuszę! :)\nChociaż rozmiar tego cukierka na zdjęciu nie jest zachwycający w porównaniu do firmy Wawel, no ale czymś się trzeba wyróżnić od konkurencji ;) zaletą Michałków (Wawel) jest własnie to, że są duże i ciężkie, a przez to aż miło się je :)\nV, to ja poproszę o przepis i wrażenia jak wyjdą :))\nPierniku, obrazowe porównanie ;)) Hmm, ale to właśnie chodzi o tę przyjemność delektowania się dużym cukierkiem, chyba że dwa Michaszki bym skleiła ;))\nLolu, o tych kawowych słyszałam. A pomarańczowe to na pewno Michałki, czy ichnie cukierki pomarańczowe?\nMleczna Alejko, pełna zgoda :))\nMuszę spróbować, skoro jest więcej orzechów i biała czekolada. Jutro koniecznie poszukam. Ach, wspominałam Ci ostatnio o Michałkach kawowych- kilka dni temu znalazłam również Michałki pomarańczowe. ;) Jadłaś już może?\nPaulo, już tu w komentarzach pisano o tych nowych Michałkach. Sprawdziłam na razie tylko stronę Wawel, bo nie chciało mi się wierzyć, że zaraz po tych średnio udanych pomarańczowych cukierkach wypuścili Michałki w tym smaku. Ale rzeczywiście. Na pewno puszkami i jednych i drugich :))\nTeż się dziwię, że wypuścili pomarańczowe, bo mimo że lubię Michałki to dziś było kategoryczne nie dla pomarańczowych (ale kupiłam kilka sztuk kawowych - smak przypomina mi kawową chałwę, więc dla mnie są całkiem ok)\nMmm, mam ochotę na te kawowe!\nJa mam dylemat, oba mi smakują! :)\nSkradłam dzisiaj jednego ze stoiska samoobsługowego w carefourze. Dla mnie lepsze niż Wawela ( w ogóle w moim odczuciu z Wawelem coś się złego stało na przestrzeni ostatnich miesięcy. Kryzys? ) Tak dobrze, że istotnie je trzeba jakoś pozlepiać w pary, bo takie maleństwa, że ledwo się da posmakować. Albo po prostu trzeba zjeśc ich 2 razy więcej. :)\nNo to widzę, że albo remis albo wygrywają Michaszki, nikt nie opowiada się jednoznacznie za Michałkami. :))\nJa mam takie odczucie co pierniklukrowany: coś się z Wawelem stało ostatnio, te słodycze były lepsze ;)\na Michałki z Michaszkami porównam... kiedyś... bo na razie mam pełno słodyczy w domu (nawet takie kupione pod koniec listopada), a kiedyś to zjeść trzeba :D\nmayme gdybys nie zamiescila tego zdjecia to nawet nie pomyslalabym o tym, ze one sie az tak roznia wielkoscia;) Duzy plus dla Michalkow za wielkosc ale za smak i sklad dla Michaszkow.\nDzis szukalam tych kawowych ale w realu nie bylo:(\nEsti, były w Tesco, kupiłam wczoraj pomarańczowe ale kawowe skończyły się chwilę wcześniej i więcej nie mieli (tak mi powiedziała pani na stoisku z cukierkami na wagę)\nV, ja też tak myślę. Wawel zaczął się rozdrabniać, kiedyś nie było tak, ze co chwilę wypuszczał coś nowego. Człowiek nie zdąży kupić jednej rzeczy a oni już atakują kilkoma nowymi. Jedne przestają produkować, wchodzą inne. A jakość przez to leci w dół. Kiedyś mieli tylko Michałki Zamkowe, potem wprowadzili Złote, później Białe i do tego momentu było ok. Ale od czasu gdy Białe odniosły sukces, zaczęli wpadać na coraz gorsze pomysły. Jogurtowe cukierki są jeszcze ok, ale pomarańczowe i miętowe to porażka. Smakowała mi Chrupanka, ale teraz już nie darzę jej takim entuzjazmem. Wprawdzie Michałki pomarańczowe są dobre ale nie wybitnej jakości. Przypomina mi to tego marnego Wedla, który niemal co tydzień wypuszcza jakieś dziwolągi, zamiast skoncentrować się na porządnej produkcji tego, co ludzi w nich cenili (forma przeszła zamierzona).\nMi się wydaje ostatnio, że nawet Michałki Zamkowe (czy Białe) się popsuły (pod względem nadzienia). Najbardziej mnie denerwuje, gdy w paczce cukierków połowa jest bez opakowań (opakowania osobno, cukierki osobno).\nZ Wawelu kilka lat temu smakowała mi czekolada z nadzieniem czekoladowym (Danusia to nie to samo), którą wycofali bardzo szybko - nawet pani w Pijalni Czekolady Wawelu przyznała, że to był udany produkt i wiele osób o niego pytało.\nmayme dzis kupilam oba smaki:]\nMoga byc ale bez rewelacji jak dla mnie nie pobija bialych;)\nKawowe sa bardzo kawowe maja nawet takie czarne ziarenka kawy widoczne na polewie. No a pomaranczowe sama juz jadlas to wiesz jak smakuja;)\nJa jak ostatnio jadłam michałka zamkowego, tego w folii nie w sreberku, to miałam chwilę refleksji: Czy tam zawsze było tak mało czekolady?\nGość: Gościniec 462, *.neoplus.adsl.tpnet.pl\nCzytam Twój blog od co najmniej siedmiu miesięcy:) Z niecierpliwością oczekuję Twoich ocen (recenzji). Często sugeruję się Twoim zdaniem, ponieważ w wielu kwestiach mam zbliżone oceny. Miałabym pytanie: jakie słodycze (nie tylko czekolady i pralinki) oddają prawdziwy smak pistacji - mogą być również te, które zawdzięczają swój smak wyłącznie aromatom. Szukam od dłuższego czasu prawdziwych orzeszków, ale niestety z miernym skutkiem... Pamiętam, jak byłam dzieciakiem, zielone lody pistacjowe z Ice Mastry, miały świetny smak... Szkoda, że to co było kiedyś już dzisiaj takie nie jest:(\nP.S. Próbowałam czekolady od Lindta, ale nie do końca mi smakowała.\nV, chyba nie kojarzę tej czekolady nadziewanej, o której piszesz. A Danusia to od dawna jeden z ulubionych batoników mojej Mamy :))\nEsti, dziś też szukałam kawowych ale bez sukcesu. A po tym jak napisałaś, że są mocno kawowe i drobinkami kawy, to pewnie będą mi smakować (a już na pewno mojemu M., który niby za słodyczami nie przepada, ale tym z nutą kawy nie potrafi się oprzeć ;))\nPierniku, ja mam czasami wrażenie, ze to zależy od partii. Ale nie zmienia to faktu, że powinni trzymać równy poziom.\nGościńcu, przede wszystkim bardzo dziękuję za przemiłe słowa i ogromnie cieszę się, że podoba Ci się blog :)) Jeśli chodzi o pistacjowe słodycze, to kiedyś już pisałyśmy z dziewczynami w komentarzach, że ciężko w Polsce o dobre rzeczy o tym smaku. Chyba nie będę potrafiła Ci pomóc. Oprócz tych kilku pistacjowych słodyczy opisywanych na blogu: praliny Mieszko, praliny Solidarność, czekolada Terravita, baton Deli, itd. nie jestem w stanie wymienić innych. Ale fakt, ze lody pistacjowe potrafią być dobre. Kiedyś kupowałam zielonej budki bodajże, albo na gałki. Natomiast jeśli Ty masz jakieś typy, to chętnie poczytam :)) Pozdrawiam serdecznie!\njadłam jednego po drugim białe michaszki i białe michałki. różnicy w rozmiarze nie odczułam tak bardzo, więc aż mnie zatkało na widok twojej fotki porównawczej! smak jako taki wydał się zbliżony, natomiast wyraźnie czułam różnicę w konsystencji: michaszki są miększe. i tak jakby ciut mniej słodkie. reszta tak jak napisałaś. ja preferuję michaszki.\nte kawowe z pewnością są pyszne, o ile nie są przesłodzone. ale pomarańczowe? już chrupanka jest z pomarańczą, hm. czy to aby nie to samo?\nKarobi, Michałki pomarańczowe nie przypominają w smaku Chrupanki. Postaram się w przyszłym tygodniu umieścić recenzję. Poza kolejnością ;)\nZ tymi nowymi smakami Michałków to chyba idą za ciosem i chcą jak najwięcej sprzedać, póki ludzie dobrze kojarzą markę. Jak dorwę to spróbuje.\nBadz co bądz ... kupiłam biale Michaszki i ... dobre! Co więcej kupilam też dla porównania Michałki Białe! W smaku wygrywają Michaszki (ku memu zdziwieniu!), różnica wielkości mi nie przeszkadza. Poza tym ... zaważyłam Michałki i michaszki i jest tylko 2g różnicy! :)\nDziękuje za wyklarowanie sprawy, dla mnie takie ,,szczegóły" sa bardzo istotne, dzięki Tobie wiem czym się będe opychać :)))\nLuizo, z ciekawości sama zważyłam, na mojej wadze 3g różnicy pokazuje na korzyść Michałków ;))\nVanillo, pozdrawiam serdecznie :))\nGość: aghni, *.jmdi.pl\nmuszę spróbować tych michaszków\na tobie polecam o ile jeszcze nie jadłaś, wawel wyprodukował michałki kawowe i pomarańczowe, są na stoisku na wagę, o ile kawowe jak dla mnie takie sobie, to pomarańczowe są super , a dodam że nie lubię ogólnie pomarańczy i nie przepadam za rzeczami pomarańczowymi ;)\nAghni, gdybyś przeczytała choć kilka komentarzy powyżej, wiedziałabyś, że owszem wiem, że są te nowe Michałki i pomarańczowe już jadłam. Natomiast kawowych nie udało mi się kupić. Pozdrawiam :))\nteraz te pamarańczowe jeszcze bardziej mnie ciekawią, bo tak jak aghni nie lubię smaku pomarańczy - tzn. nie lubię połączenia pomarańczy i czekolady, a jednak bardzo mi smakowała chrupanka.\na przy okazji - jadłam świetne ciasteczka, tym razem naprawdę zwyczajnie pyszne,bez udziwnień he he, a smak masła wyraźnie wyczuwalny i wogóle wszystko świetnie wyważone:\ni bezpośrednio u źródła:\np.s. - ona są cieniuchne, tak że można je kłaść na język i od razu wiotczeją, co ja akurat uwielbiam.\nJa stawiam na Michaszki, bo mają czekoladę, a nie polewę. Do Michałków bialych jestem uprzedzona po tym jak kupiłam tę godną pożałowania "czekoladę" Białe Michałki. Rozpadła mi się w rękach. Od tamtej pory nie jadam białych Michałków.\nno i skusiłam się wczoraj na nie ;-) dzięki Bogu wzięłam tylko dwie sztuki, bo... są przepyszne. mniej 'sypkie' od Michałków Wawel, wręcz rozpływają się w ustach. ale wielkość rzeczywiście powalająca ...\ngrzechu warte :-D\nKarobi, te ciasteczka widziałam, ale zupełnie mnie nie zaciekawiły, ze względu na trywialność i brak dodatków np. w postaci kremu :D Ale skoro tak dobrze o nich piszesz, muszą być ok :))\nHusqvarno, Aniu, czyli Michaszki prowadzą zdecydowanie!\nmayme przepraszam, staram się czytać, ale wiesz 4 miesięczne dziecko na rękach nie zawsze pozwala na uważne czytanie, no i przeoczyłam te informacje, ale widzę że recenzja pomarańczowych już jest, więc biegnę czytać ;)\nA moim zdaniem w konkurencji Michałki Białe a Michaszki w białej prowadza Michałki Białe;) Pomimo,że Michaszki są oblane białą czekoladą i % mają więcej orzeszków.Czegoś mi jednak w Michaszkach brakuje.Michaszki w składzie maja alkohol,a Michałki herbatniki.Może to o te pokruszone herbatniki chodzi?:)\nHmm, a Michaszki nie miały herbatników? Nie mam teraz żadnego opakowania, więc nie mogę sprawdzić.\nNa pewno Michaszki herbatników nie miały.\nGość: rr, *.nplay.net.pl\nMi bardziej smakują Michaszki ze względu na różnicę smaku - masz rację, czekolada nie polewa i to czuć. pozdrawiam ;)\nWitam raz kolejny:) Wcześniej nie odpisałam, bo nawał obowiązków na mnie w ostatnim czasie spadł i nie miałam czasu zbyt wiele :( Jeśli chodzi o słodycze. To wiem, że Vobro od jakiegoś czasu produkuje czekoladki Pistachio (vobro.pl/pistachio-czekoladki-o-smaku-pistacjowym) sprzedawane na wagę oraz Choco Party Pistachio (vobro.pl/choco-party-pistachio) w Bombonierkach, bądź na wagę (vobro.pl/4-quartet-2800g). W Rossmannie kiedyś widziałam czekoladę Exquisite Pistacjową. Aha. Baron (www.baron.pl/produkty/praliny-mieszanka-wielosmakowa-2-kg) również sprzedaje praliny pistacjowe - czekam aż na Wielkanoc zaleją rynek jajkami, bo wiem że kiedyś były również jajka m.in. o tym smaku. Niestety, mimo usilnych poszukiwań, w mojej okolicy nie mogę nigdzie znaleźć tych słodyczy z Vobro ani Barona - może Ty je próbowałaś, jeśli tak to napisz proszę, czy są warte zachodu.\nP.S. Jeśli chodzi o Michałki, to te kawowe nawet mi smakują. Oczywiście bez rewelacji, bo gdyby dali cappuccino, to bardziej byłyby znośne w smaku. No ale trzeba się cieszyć z tego co jest;)\nbiale zamkowe moga bialym michaszkom co najwyzej wypolerowac polewe.\nmajac teraz porownanie jestem w szoku, ze drzewiej spalaszowalem tyle toreb zamkowych. te orzechy...bleeeeh smakuja jakby byly stare, zlezale czy w inny sposob wybrakowane, a chyba na pewno sa przeprazone. michaszki to przy nich poezja smaku.\njednoczesnie wcisnalem worek ciemnych michaszkow i...niestety juz mi nie smakuja, a stawialem je wyzej niz zamkowe. musi sie przejadly?\nJa mam efekt odstawienia jeśli chodzi o wszystkie cukierki Wawelu i Mieszko. Nie sądziłam, ze mi się przejedzą! Nawet jak sobie o nich pomyślę, to zaczyna mnie mdlić ;))\nCzy to możliwe aby 1 Michaszek Biały miał 75 kcal (tak jak pisze Autorka bloga), skoro sporo większy od niego Michałek Biały ma 73 czy 78 (dokładnie nie pamiętam).\nWszystkie informacje są zaczerpnięte z opisu producentów a nie z wymysłów autorki bloga :))\nNajlepsze! Strasznie uzależniają;)\nGość: wiktoria, 217.96.3.*\njadłam michaszka a tu nagle wupałza mi robal z michaszkuw ale lubie michałki\nOjej, może to wina sklepu...\nGość: milka9m, *.neoplus.adsl.tpnet.pl\nCukierki fakt dobre, lecz jestem oburzona, że były w nich robaki !!


Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna w Rzeszowie / Filie i oddziały / Filia nr 3 / Archiwum wydarzeń 2008\nKolejne z cyklu spotkań z dziećmi z ZPOW „Mieszko” poświęciłam zbliżającym się Świętom Bożego Narodzenia. Wprowadzeniem do zajęć była rozmowa z uczestnikami o tradycjach świątecznych u nas w Polsce, ale również w innych krajach....\nNa zajęciach poświęconych Świętom Bożego Narodzenia dzieciaki z kl. 0a i b ze SP Nr 27 oraz przedszkolaki z Gr. IV z Przedszkola Nr 19 dowiedziały się jak te piękne Święta obchodzone są zarówno w Polsce, ale też w innych krajach europejskich: we Francji...\nWędrówki po świecie książki\nWędrówki po świecie książki to cykl zajęć tematycznych realizowanych co dwa tygodnie dla uczniów klas 0 z Publicznego Przedszkola Nr 19 oraz Szkoły Podstawowej Nr 27. Inauguracyjne spotkania w nowym roku szkolnym 2008/2009 miały miejsce w październiku,...\nPierwsze powakacyjne spotkanie z dziećmi z Zespołu Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych „Mieszko” pt. Witajcie w bibliotece poświęcono Jesieni. Z kolekcji Kubusia Puchatka dzieci wysłuchały opowiadania Jesień oraz bajki Puchatkowa sterta liści....\nWraz z nadejściem jesieni biblioteka przy Krzyżanowskiego wznowiła cykl spotkań z bajką dla najmłodszych dzieci z Publicznego Przedszkola Nr 19 oraz Publicznego Przedszkola Nr 21 : Bajkowi bohaterowie z wizytą u przedszkolaków Przedszkola odwiedza...\nJak napisała Halina Bechlerowa: Czy to jutro, czy to dziś, Wszystkim jest potrzebny miś! Bajkowe niedźwiadki znają i kochają dzieci na całym świecie. Z okazji Urodzin Książkowego Misia, które odbywały się w naszej bibliotece w ubiegłym tygodniu...\nWakacje to dla dzieci czas radości i wypoczynku. Oferta codziennych zajęć – „Słońcem malowane”, przygotowana przez bibliotekę przy Krzyżanowskiego dodatkowo urozmaiciła i uatrakcyjniła ten czas. Mimo, iż zajęcia miały charakter wolny dokładnie określono...\nVII Ogólnopolski Tydzień Czytania Dzieciom – CAŁA POLSKA CZYTA DZIECIOM rozpoczął się w bibliotece przy Krzyżanowskiego uroczystym Pasowaniem na czytelnika uczniów klasy 0 z gr. V z Publicznego Przedszkola Nr 19...\nW ramach Tygodnia Bibliotek przypadającego w br. pod hasłem Biblioteka miejscem spotkań Filia Nr 3 gościła Pana prof. Kazimierza Ożoga, językoznawcę, kierownika Zakładu Języka Polskiego w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Rzeszowskiego, członka...\nŚwiatowy Dzień Ziemi był okazją do spotkania w naszej bibliotece z dziećmi z Przedszkola Nr 19. W lekcji bibliotecznej pt. „Moja Ziemia - Mój Świat”....