Zatkany nos - 7 możliwych przyczyn | Strona 1 | Babyonline.pl\nBeata Turska | aktualizacja: 22.11.2013 | 1\nZatkany nos nie może pełnić swojej funkcji, to znaczy oczyszczać, ogrzewać i nawilżać przepływającego przezeń powietrza. Co sprawia, że nie jest drożny?\nNie jest tak błahą sprawą, jak nam się często wydaje. Szczególnie mocno daje się we znaki niemowlętom, które kiepsko radzą sobie z oddychaniem przez usta. Jest uciążliwy również w przypadku starszych dzieci. Co gorsza, może przejść w stan przewlekły i doprowadzić do powikłań, na przykład zapalenia ucha środkowego, krtani czy tchawicy.\nDokładnie oczyszczaj nos dziecku. Niemowlę nie poradzi z tym sobie samo, dlatego trzeba mu pomagać przy pomocy wody morskiej i aspiratora. Gdy dziecko ma mniej więcej dwa lata, Może zacząć robić to samodzielnie. Tu przeczytasz, jak nauczyć dziecko wydmuchiwać nos w chusteczkę.\nStosuj odpowiednie do wieku krople. To bardzo ważne, ponieważ zbyt wysokie stężenie leku może uszkodzić śluzówkę.\n2. Wiotkość chrząstek\nZdarza się czasem, że skrzydełka noska niemowlęcia są tak wiotkie, że przy wdechu przysysają się do przegrody.\nNawilżaj nos... Możesz to robić preparatami wody morskiej dla niemowląt.\n...i powietrze w mieszkaniu. Zbyt suche utrudnia oddychanie. Często wietrz mieszkanie, jeśli trzeba, nawilżaj powietrze (możesz np. powiesić na kaloryferze zmoczoną pieluchę).\nCzekaj. Z czasem chrząstki twardnieją i problem rozwiązuje się sam.\n3. Przerośnięty trzeci migdał\nMigdałek gardłowy to skupisko tkanki chłonnej, które jest jednym z elementów systemu obronnego organizmu. Gdy jest zbyt duży, nie broni go jednak przed drobnoustrojami. Przeciwnie: staje się ich siedliskiem. W efekcie malec często choruje, chrapie i jest ciągle zmęczony.\nTrzeci migdał daje się we znaki na ogół dopiero kilkulatkom, ale może się nadmiernie rozrosnąć już u 10-12 miesięcznego niemowlęcia.\nUsuwa się go najczęściej dopiero trzylatkom. Wcześniej można jedynie dbać o to, by nie doszło do dalszego rozrostu.\nLecz do końca wszelkie infekcje. Nie lekceważ nawet tych niegroźnych.\nUdrażniaj nos. Dzięki temu przepływające przezeń powietrze może masować go od środka i tym samym trzymać trzeci migdał w karbach.\nWięcej na temat : katar zatkany nos\nAnonim | 2013-03-07 19:54 Zgłoś komentarz do moderacji\nGdy byłam mała i miałam zatkany nos, babcia kazała mi wąchać chrzan :))) Uuuh, koszmar, do dziś to czuję!


Niespodzianka! Rachunek za internet w samolocie\nZnacie to wspaniałe uczucie, kiedy wasza podróż się kończy i docieracie wreszcie do portu? Teraz wyobraźcie sobie, że wychodzicie z samolotu, włączacie telefon i dostajecie rachunek na 1200 dolarów za używanie samolotowego wifi.\nJeremy Gutsche, prezes kanadyjskiej firmy consultingowej Trend Hunter, nieświadomie nabił sobie spory rachunek podczas lotu z Londynu do Singapuru liniami Singapore Airlines. Gutsche kupując na pokładzie pakiet 30 MB internetu za 28,99$ potwierdził kliknięciem, iż rozumie, że przekroczenie tego limitu będzie się wiązało z naliczeniem dodatkowych opłat. Ale osłupiał, gdy po wylądowaniu zdał sobie sprawę z tego, że przejrzenie 155 stron, w większości e-maili i ściągnięcie jednego dokumentu PowerPointa zaowocuje rachunkiem na 29 plus 1142 $ — pisze Gutsche na swoim blogu.\nZnacie to wspaniałe uczucie, kiedy wasza podróż się kończy i docieracie wreszcie do portu? Teraz wyobraźcie sobie, że wychodzicie z samolotu, włączacie telefon i dostajecie rachunek na 1200 dolarów za używanie samolotowego wifi. To właśnie spotkało mnie podczas podróży liniami Singapore Airlines.\nCóż więc takiego spowodowało windowanie rachunku za internet do kwoty 1200 $? W moim przypadku odsłona 155 stron, w większości z poczty elektronicznej. Wiem to z całą pewnością, bo pierwszy raz w życiu policzyłem odwiedzane strony internetowe, by sprawdzić na co poszły te wszystkie pieniądze. Żałuję, że nie mogę winić mojego uzależnienia od NetFlix czy innych intelektualnych skarbnic, co z pewnością uczyniłoby mnie o te 1200 dolarów mądrzejszym. Niestety, internet na pokładzie Singapore Airlines był boleśnie wolny, więc nie mógłbym nawet próbować obejrzeć jakiegoś filmu wideo. Co oznacza, że raczej nie stałem się dzięki tym 1200 dolarom mądrzejszy, oprócz wiedzy praktycznej jak ściągnąć duże pieniądze za nic. Tego się akurat dobrze nauczyłem.\nW istocie rzeczy spędziłem mniej więcej godzinę próbując załadować dokument programu PowerPoint. Kosztowało mnie to zapewne około stu dolarów. Myślę, że mój zespół będzie tym zachwycony. Czekając, aż się załaduje załącznik wysłałem moim ludziom informację, że sporo czasu minie, nim będę mógł się zapoznać z ich prezentacją. Ten email prawdopodobnie kosztował mnie kolejne 10 dolarów.\nOczywiście, nic mnie nie usprawiedliwia, bo cena za każdy megabajt była wyraźnie napisana podczas logowania. Ale przecież wykupiłem pakiet 30 MB, większą część lotu przespałem i nigdy bym nie przypuszczał, że przekroczę jakikolwiek limit, i to o grubo ponad tysiąc dolarów.\nW oświadczeniu, które opublikował rzecznik firmy OnAir, dostawcy internetu, stwierdził z całą mocą, że cały proces kupowania usług na pokładzie samolotu jest „jasny i przejrzysty”. Pasażerowie mogą w każdej chwili przerwać połączenie lub ustawić blokadę, by odłączyć internet po osiągnięciu zakładanego limitu wydatków.\nZgodnie z badaniami firmy Euroconsult, jedynie 6% pasażerów na świecie korzysta podczas lotu z płatnych serwisów. Jeremy Gutsche z pewnością wolałby podczas lotu Singapore Airlines, należeć do tych pozostałych 94%.\nGdańsk: 3 miliony pasażerów lotniska w...\nSimple Express oferuje przejazdy do Berlina, Pragi i Wilna za pół ceny


Marek Kamiński na szlaku wartości | nowinki.be\nPonad 4000 kilometrów, około 100 dni, tyle samo spotkań i pytań o najważniejsze w życiu wartości. 16 marca 2015 roku Marek Kamiński wyruszy w pieszą podróż z Kaliningradu do Santiago de Compostela – przemierzy szlak Św. Jakuba, znany potocznie jako Camino, po to, by inspirować i skłonić do refleksji. Co ważniejsze, tę podróż można przebyć razem z nim!\nBieguny. Wszystko zaczęło się od tego, że jako pierwszy i jedyny człowiek na świecie zdobył dwa bieguny Ziemi w tym samym roku, a następnie wyczyn ten powtórzył w roli przewodnika z niepełnosprawnym chłopcem Jasiem Melą. Od tamtej pory zdobywa nowe „bieguny” i pomaga innym osiągać własne. W oparciu o te doświadczenia stworzył 10 kroków, które ułożył w motywacyjną metodę Biegun. Pisze książki, bierze udział w spotkaniach i wykładach w Polsce i za granicą. Za każdym razem podkreśla, że najważniejsza podróż to ta, którą każdy może odbyć w głąb siebie – poznając własny potencjał i siłę, pokonując ograniczenia i znajdując radość z samego faktu tej podróży.\nBieguny – wiara i rozum. Najnowszy projekt Marka Kamińskiego – 3 Biegun – będzie miał przede wszystkim wymiar duchowy. Nie bez powodu za miejsce początkowe wyprawy wybrał Kaliningrad, a koniec Santiago de Compostela – finał najsłynniejszej w Europie drogi pielgrzymkowej, szlaku Św. Jakuba. – Ta klamra to kolejne „dwa bieguny” do zdobycia i poznania – podkreśla Marek Kamiński. Kaliningrad, miejsce, z którym związany był Immanuel Kant, to symboliczny „biegun rozumu”, Santiago de Compostela to „biegun wiary”.\nKamiński wyrusza w podróż „szlakiem wartości” – podczas swojej wędrówki będzie spotykał się z różnymi ludźmi i rozmawiał o tym, co w dzisiejszej, pogrążonej w duchowym kryzysie, Europie jest najważniejsze. Poznanych ludzi będzie pytał o to, jakie znaczenie współcześnie mają takie pojęcia jak: prawda, dobro, szczerość, uczciwość, duchowość, miłość, szacunek czy uważność. O tym, komu te pytania postawi, zdecyduje często przypadek, jednocześnie podróżnik chętnie przyjmie propozycje spotkań i zaproszenia – tę wyprawę można więc współtworzyć razem z nim.\nStrefa Biegun. „Szlakiem wartości” będą mogli wyruszyć również uczniowie polskich szkół podstawowych, gimnazjalnych i liceów. Jeszcze przed rozpoczęciem projektu uruchomiona zostanie platforma internetowa z modułem edukacyjnym (Strefa Biegun) skierowanym do uczniów i nauczycieli. Oprócz wiedzy z zakresu historii i kultury znajdą się tam scenariusze lekcji przygotowane w oparciu o metodę Biegun, e-learning dla nauczycieli z metody, ćwiczenia i tematy do dyskusji pozwalających odkrywać wartości ważne w kontekście całego społeczeństwa europejskiego.\nWartości udokumentowane. Efektem ponad 100-dniowej podróży Marka Kamińskiego będzie film dokumentalny, którego reżyserem i scenarzystą będzie Jan Czarlewski – mieszkający we Francji artysta młodego pokolenia, nagradzany wielokrotnie na festiwalach w Locarno, Amsterdamie i European Film Awards. Film zobrazuje najważniejsze rezultaty projektu i utrwali kluczowe przemyślenia na temat wartości, które Marek Kamiński odnajdzie w drodze do Santiago de Compostela, a które każdy z nas może odnajdować w swoim życiu na co dzień.\nCamino, czyli Droga do Santiago de Compostela przeżywa swój renesans. Ten średniowieczny szlak pielgrzymkowy narodził się w IX wieku. Jego trasa wiedzie m.in. przez południe Belgii: okolice Liège, Namur i takie miejscowości jak Fléron, Liège, Huy, Namur, Bois-de-Villers, Philippeville, Roly, Mariembourg, Rocroi.\nPrzez kilkaset lat rzesze pielgrzymów ze wszystkich stron świata zmierzały do Santiago de Compostela, aby odpokutować swoje grzechy, umocnić wiarę lub wyprosić szczególne łaski. Wędrowali bogaci i biedni, pieszo lub konno, poznając inne kraje, ludzi tam żyjących, ich kulturę i zwyczaje. Rodziły się korzenie Europy.\nObecnie znów co roku dziesiątki tysięcy ludzi przemierza caminowe szlaki. Wyruszają w drogę, kierując się różnymi motywacjami. Jedni idą ze względów religijnych, niosą ze sobą intencje i modlitwy, inni chcą sprawdzić się na szlaku, czy dadzą radę przejść długą trasę z plecakiem. Jeszcze inni, żeby poznać kraj, ludzi, przeżyć ciekawą przygodę… albo dlatego, że inni już tam byli i z zachwytem opowiadali o cudach Camino. Jest tyle motywacji, ilu wędrowców. Często wyruszają ludzie zmęczeni pracą, po trudnych przejściach, będący na życiowych zakrętach lub przed podjęciem jakiejś ważnej decyzji. Wierzą, że Camino coś zmieni w ich życiu, uporządkuje, przewartościuje.\nPodróżnik, polarnik, przedsiębiorca. Pierwszy i jedyny człowiek na świecie, który zdobył oba bieguny Ziemi w ciągu jednego roku bez pomocy z zewnątrz: 23 maja 1995 roku wraz z Wojciechem Moskalem dotarł na biegun północny, 27 grudnia 1995 roku zdobył samotnie biegun południowy. Uczestniczył w wyprawach na Antarktydę, Grenlandię, dwa razy przepłynął jachtem Ocean Atlantycki, przeszedł Pustynię Gibsona, w 2004 roku dotarł na obydwa bieguny z niepełnosprawnym chłopcem – Jaśkiem Melą.\nUrodził się 24 marca 1964 roku w Gdańsku. Studiował filozofię i fizykę na Uniwersytecie Warszawskim. Jest absolwentem programu AMP (Advanced Management Program) IESE Business School (Barcelona).\nEkspert w dziedzinie motywacji i przywództwa. Założył w 1996 Fundację Marka Kamińskiego zajmującą się realizowaniem dużych projektów społecznych, skierowanych do wybranych grup potrzebujących, ze szczególnym uwzględnieniem osób niepełnosprawnych. Fundacja organizuje Europejskie Obozy Zdobywców Biegunów dla dzieci chorych, niepełnosprawnych i w trudnej sytuacji życiowej.\nLaureat wielu nagród: za wybitne zasługi dla promocji Polski w świecie; Explorer 2000; Super Kolos 2004; polskiej edycji konkursu „World Young Business Achiever”; wpis do księgi Guinnessa. Oznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Medalem Ministra Sportu, Medalem Św. Wojciecha.\nMarek Kamiński jest autorem licznych książek, takich jak: „Moje Bieguny. Dzienniki z wypraw 1990-1998”, „Razem na Bieguny”, wywiadu rzeka: „Dotykanie świata” oraz książki dla dzieci „Marek – chłopiec, który miał marzenia”.\nObecnie Marek Kamiński rozwija autorską Metodę Biegun, opartą na samorozwoju, uczącą osiągania celów. Planuje wcielać ten program w życie podczas wyprawy do Santiago de Compostela w 2015 roku.


Firmy w powiecie brzeskim dostaną list z ZUS - Teraz Grodków 24\n22 lutego 2018\t347 Views\nOd początku roku opolski ZUS zaksięgował prawie 52 tys. wpłat na indywidualne numery rachunków składkowych (NRS) na kwotę ponad 377 mln zł. Teraz rozpoczął akcję informowania płatników o rozliczeniu wpłat i wysokości opłaconej składki na ubezpieczenie zdrowotne i ubezpieczenia społeczne. Przedsiębiorcy, którzy nie interesowali się zmianami w opłacaniu zusowskich składek a do tego nie rozliczali się na bieżąco, mogą być zdziwieni, jak Zakład podzielił ich styczniową wpłatę na indywidualny numer rachunku składkowego. ZUS wpłacone pieniądze rozliczy na najstarsze zaległości, a dopiero to co zostanie – zaksięguje na składki bieżące. Zatem właściciele firm i osoby samozatrudnione dowiedzą się z listu, czy mają niedopłatę na swoim koncie, na jakim ubezpieczeniu i jak wysokie są zaległości.\nPrevious Odbudują piętrzenia w okolicach Kopic i Głębocka\nNext Bezpłatny profil zaufany (eGo)


Podsumowanie projektu LOK Puszcza Dziewin | News\nZ możliwości bezpłatnego treningu strzeleckiego skorzystało blisko 600 osób. W czasie 36 trzygodzinnych (w sumie ponad 108 godzin) treningów na strzelnicy wystrzelono z karabinków i pistoletów pneumatycznych około 32000 śrutów zużywając około 2700 tarcz i 30 kapsuł CO2 z zakupionych.\nZorganizowano w tym czasie dwa turnieje strzeleckie o Puchar Wójta Gminy Drwinia. Pierwszy w czasie ferii zimowych a drugi z okazji Dnia Dziecka 02 czerwca br. pn. “III Turniej Strzelecki o Puchar Wójta Gminy Drwinia w strzelectwie pneumatycznym” w którym wzięło udział 51 zawodników. Zwycięzcy rywalizujący w czterech kategoriach otrzymali okolicznościowe puchary, medale i dyplomy.\nW ramach programu ze środków przekazanych do realizacji zadania zakupiono; śruty, tarcze treningowe (kartonowe), pojemniki CO2, materiały biurowe oraz puchary, medale, dyplomy.\nPonadto uczestnicy treningów wzięli udział również w;\n“I Turnieju Wiosennym FHU Madej Pak”,\n“Turnieju o Puchar Prezesa Oddziału Powiatowego LOK” w Bochni zajmując pierwsze miejsce drużynowo i trzecie indywidualnie, a także w Otwartych Zawodach Wojewódzkich Młodzieży Szkolnej zajmując w klasyfikacji końcowej drużynowo miejsce trzecie, natomiast drużyna dziewcząt tzw. dwuboju obronnym zajęła pierwsze miejsce w województwie małopolskim (pierwszy raz w historii reprezentacja powiatu bocheńskiego zajęła tak wysoką lokatę).\nZ uwagi na duże zainteresowanie Klub złożył ofertę kontynuacji programu od września do końca roku i uzyskał zapewnienie Wójta Gminy Drwinia na sfinansowanie i realizację programu.\nW czasie wakacji treningi będą się odbywać dla członków zrzeszonych w Klubie Strzeleckim LOK “PUSZCZA” Dziewin.\n14,958,920 unikalne wizyty


Położna w świecie kobiet Sukuma: marca 2011\nŚwiadomość że już minął cały miesiąc od ostatniego wpisu na blogu oraz naciski znajomych zmobilizowały mnie do zrobienia nowego wpisu:) Tylko ja tu teraz streścić to wszystko co się wydarzyło, co było mi dane zobaczyć, usłyszeć, doświadczyć, w kilku zdaniach?\nTak się złożyło, że było mi dane ostatnio dużo podróżować choć bynajmniej nie w celach turystycznych:) Tydzień na przełomie lutego i marca był tygodniem wagarów. Najpierw musiałam pozałatwiać różne dokumenty w Bugisi więc wybrałam się tam autobusem – w sumie ok. 7h drogi z przesiadką w Shinyandze, na szczęście beż żadnych przygód. Nie licząc tego że pod koniec podróży straciłam cierpliwość kiedy godzinę jeździliśmy dala dala po Shinyandze szukając pasażerów bo nie możemy jechać dopóki dala dala nie będzie PEŁNA! I jeździliśmy prawie godzinę pomimo że jak wsiadałam to kierowca powiedział że już startujemy. Po prawie godzinie zdesperowana biegnącym czasem i opóźnieniem „poprosiłam” o zwrot pieniędzy (była to prośba ale moją desperacje i wściekłość mógł kierowca wyczytać z twarzy:) ) i wysiadkę. To go ruszyło bo po 2 minutach byliśmy już w drodze do Bugisi. Jak to wspaniale wrócić do swojego drugiego domu!! Choć tylko na chwilę ale jaka radość z zobaczenia znajomych, przyjaciół, znajomych miejsc. Obeszłam w sobotę domy wszystkich znajomych, przyjaciół i żałowałam, że już jutro wyjeżdżam. Ale wracam, już wkrótce wracam!!!!! I się doczekać nie mogę:) Bugisi w porze deszczowej jest przepiękne, choć zieleni wkoło nie jest za dużo-w końcu półpustynia. Następne dni spędziłam w Mwanzie gdzie odbyło się oficjalne zgromadzenie wszystkich członków SMA regionu Tanzania. Więc było debatowanie, praca w grupach, ustalanie priorytetów na dalszą pracę misyjną. Udało mi się też wtedy pojechać do jedynego fryzjera w Mwanzie, który „umie” obcinać włosy „białych” osób. I nie chodzi raczej o talent do obcinania a po prostu o to inny rodzaj włosów. W każdym bądź razie nadszedł czas na ścięcie dreadów i po raz pierwszy w życiu (poza narodzinami) nosić krótkie włosy. I czuję się w nich bardzo komfortowo a ponadto są oszczędne w tych warunkach: mało wody, mało szamponu, szybko schną, nie jest w nich gorąco no i no nie trzeba się martwić jak je ułożyć i spiąć.\nNastępnie wróciłam do szkoły na tydzień, podczas którego więcej nadrabiałam to co opuściłam przez ostatni tydzień. Minęło strasznie szybko a w piątek zaczynaliśmy już przerwę semestralną. Ja postanowiłam spędzić ten czas w Arushy, na Parafii SMA Moita Bwawani. Jest to dosyć daleko od miejsca w którym obecnie przebywam. Były 3 opcje dojazdu: 1. autobusem drogą przez 2 Parki Narodowe ( ze względu na parki-płaci się też bilety wstępu więc w sumie wychodzi ok. 250$ i droga trwa ładnych kilka godzin), 2.opcja to także autobusem ale ze względu na kondycję tej drogi, autobusów na tej trasie, częstość wypadków – nie mogłam nią jechać – tym bardziej, że byłam sama a podróż trwałaby ok. 14 godzin (bez żadnych niespodzianek). 3 opcja – godzina lotu samolotem- co wychodzi taniej niż autobusem przez parki narodowe ( paradoks?) .\nJa wybrałam tą ostatnią opcję więc wpierw musiałam się dostać do Mwanzy w piątek popołudniem. Pojechaliśmy we trójkę – Ja, Krystina z USA oraz Stefano z Włoch. Dojechaliśmy na dworzec autobusowy w Musomie w ostatniej chwili i okazało się że są ostatnie 3 miejsca wolne na końcu autobusu. Potem się okazało, że w sumie dosiadły się do nas kolejne 3 osoby więc siedzieliśmy ściśnięci jak banany ( chyba się nie używa określenia jak banany jak ktoś jest ściśnięty ale ja to pożyczam zawsze z j.suahili bo ściśnięcie tłumaczy się na „tunabanana”. Pod nogami gdakały kury sąsiadów a te które się nie zmieściły lądowały w luku bagażowym. Już po pierwszych kilometrach zorientowaliśmy się że kierowcę chyba trochę ponosi fantazja bo nie hamował na tzw.bumpach czyli po prostu leżących policjantach, których na tanzanijskich ulicach pełno. Stworzone są po to by właśnie tacy idioci jak nasz kierowca nie pędzili z zawrotną szybkością przez wioski i miasteczka gdzie na ulicach bawią się dzieci a stada, po co najmniej 100 krów, przechodzą co chwila przez jezdnię. Jak widać – na takich idiotów nie ma mocnych. Wracając do bumpów, powinny się raczej nazywać „jumpy” (jump – ang. skakać) bo autobus i wszystko w nim skakało. Szczególnie my – na ostatnim siedzeniu. Na nic zdały się narzekania ludzi by zaczął zwalniać na bumpach. Na jednym z nich wyskoczyliśmy w górę i spadając na siedzenie rozcięłam sobie łokieć o blaszaną ramę otwartego okna. Na szczęście jako położna mam ze sobą zestaw opatrunkowy więc tą na pozór niegroźną a jak się potem okazało głęboką ranę udało się zaopatrzyć i zatrzymać krwawienie . W polskich warunkach może bym pojechała na zszycie ale tu o tym nawet nie myślę. O bólu nie wspomnę, bo jeszcze teraz po 2 tygodniach nie mogę siedząc opierać się na tym łokciu. Odetchnęłam z ulgą kiedy znaleźliśmy się w Mwanzie. Nie wiedziałam jednak, że to dopiero początek moich przygód w podróżowaniu. Noc spędziłam w naszym domu w Mwanzie a w sobotę leciałam zgodnie z planem do Arushy. Podczas lotu wszystko było w porządku dopóki nie zbliżaliśmy się do Arushy. W okolicach góry Meru weszliśmy w takie turbulencję, które sprawiły że przestałam lubić to „bujanie się” w samolocie. Dobrze, że trzymały mnie pasy bo w kilkakrotnie wszyscy wyskoczyli do góry i gdyby nie one to oprócz łokcia miałabym jeszcze rozbitą głowę. Następne atrakcje nie były tak ekscytujące – spotkałam się z Johnem, który odebrał mnie z lotniska, pojechaliśmy potem po Arka i Dorotkę, która właśnie przyleciała do Tanzanii i razem z Arkiem jechali autobusem z Dar Es Salaam. Wieczorem zajechaliśmy do Moita Bwawani czyli Parafii Johna i Arka SMA , którzy pracują tam już od 6 lat a ja spędzę tam najbliższy tydzień, starając się choć trochę dotknąć kultury i życia plemienia Masajów.\nW niedzielę pojechałam z Arkiem i Dorotą na 2 wioski dojazdowe na 2 Msze Święte. Szczególnie ta druga wioska jest oddalona bardzo daleko od centrum Parafii – mijając kolejne bezdroża sawanny zastanawiałam się nad życiem Masajów w tym regionie – tak cichym, tak oddalonym od „cywilizacji” ale przecież to wcale nie przeszkadza im być szczęśliwym. Wręcz przeciwnie – o ile wspanialsi i szczęśliwsi są oni, nie mający tych wszystkich dobrodziejstw cywilizacji, które czasem bardziej psują życie niż je polepszają. Druga Msza zgromadziła może mniej ludzi niż ta pierwsza parę kilometrów ale wystarczyło by zapełnić po brzegi wybudowaną kapliczkę oraz ożywić przepięknym tańcem i śpiewami w języku masajskim Mszę Świętą.\nPo Mszy najpierw poszliśmy na miejsce budowanej właśnie przychodni zdrowia, w której już wkrótce ma zacząć pracę pielęgniarka. Ma tam być mały gabinet zabiegowy mogący służyć także jako sala porodowa dla Masajek. Patrząc póki co na tą konstrukcję przypomniały mi się słowa piosenki: „Tu na razie jest ściernisko, ale będzie San Francisco….” :)\nPośród Masajów :)\nWróciliśmy do domu dosyć późno, zmęczeni upałem i podróżą ale szczęśliwi ze spotkania z parafianami. Szczególnie dla mnie to był pierwszy kontakt, pierwsze zetknięcie się z kulturą i życiem Masajów.\nPoniedziałek spędziliśmy także na wioskach, tym razem odwiedzając parafian w domach, znajomych Dorotki, która w Moita Bwawani była już 2 raz i jak się to mówi, stara miłość nie rdzewieje :) więc odwiedziny starych znajomych były konieczne.\nMusiałoby mi braknąć pokory a i chyba zdrowego rozsądku by po tych paru dniach napisać tu piękny esej o kulturze plemienia Masajów. I chociaż Arek podczas tych kilku dni opowiedział mi dużo o tym plemieniu to było to za dużo by to wszystko zapamiętać a tym bardziej przekazać Wam na blogu. Poza tym ta kultura jest tak bogata, że nawet po miesiącu czy po roku nie ośmieliłabym się powiedzieć że „ZNAM” Masajów. Nie znam… dotknęłam tylko cząstki. Dowiedziałam się, że to lud obecnie pół-koczowniczy. Żyją w grupach kilkunastoosobowych w gospodarstwie gdzie centralnym miejscem jest zagroda dla krów. W koło niej są domki dla żon Masaja, Masajowie z natury są poligamistami. Kobiety nie są o siebie zazdrosne tym bardziej, że i tak bogactwem każdego Masaja są nie żony lecz krowy. Im ich więcej tym bardziej bogaty jest Masaj. Masajowie uważają, że są wybrani przez Boga jako opiekunowie bydła. Oprócz bydła hodują także kozy. Kur ani innego ptactwa nie hodują ponieważ ptactwo, inaczej niż bydło nie pójdzie w stadzie za swym właścicielem. W sytuacji zmieniania miejsca gospodarstwa kury trzeba by nieść na rękach by je wciąż zatrzymać w swoim gospodarstwie. Więc po co takie zwierzę, które nie pójdzie za mną a ja muszę je jeszcze nosić? Krowy… krowy są najważniejsze. Jeszcze kiedyś podstawowym pożywieniem Masajów było mleko, a napojem herbata z mlekiem. Nie uprawiali ziemi – mleko pochodzące od krów było najważniejsze. Dziś to się zmienia – spożywają też inne posiłki. A w co wierzą? W Boga – jedynego ( są monoteistami) ale w postaci kobiety, ponieważ w gramatyce języka Maa którym się posługują, Bóg odmienia się tylko w rodzaju żeńskim. Ponadto jest czarny – bo chmury przynoszące deszcze są czarne, deszcz to trawa, trawa to życie krów, życie krów to życie Masajów.\nDom Masaja zwany bomą ulepiony jest z … oczywiście krowiego łajna :) Budową ścian zajmują się Masajki a dachem Masajowie. Boma ma kształt okręgu, w jego centrum zazwyczaj jest małe palenisko, a wokół ścian miejsce do spania dla kobiet z dziećmi a drugie dla mężczyzny. Miejsce do spania to czasem łóżko, czasem stelaż z patyków przykryty skórą lub jakimś materiałem, a czasem jakieś klepisko na podłodze.\nSpotkałam też kilku chłopaków, młodych Masajów którzy są Wojownikami, tzw Moranami. Obrzezania dotyczy w tym plemieniu zarówno chłopców jak i dziewcząt, choć zdarzają się już przypadki odmowy obrzezania ale w takiej sytuacji trzeba raczej uciekać bo tradycja a w związku z tym ludzie, starszyzna potępiają osobę, a także czasem i rodziców którzy nie chcą obrzezać swojego dziecka.\nCo do porodów bo i o tym się troszkę usłyszałam, kobiety zazwyczaj rodzą w swoich domach; przy porodzie towarzyszą jej najbliższe kobiety i zazwyczaj jedna z nich, akuszerka, mająca jakieś doświadczenie w przyjmowaniu porodów, przyjmuje na świat dziecko. Po porodzie kobieta przez 6 miesięcy zostaje w swoim domu i zajmuje się TYLKO nowonarodzonym dzieckiem. Wszystkie codzienne sprawy pomagają jej robić inne kobiety. Ponadto przez te 6 miesięcy kobieta nie obcina włosów. Bo zazwyczaj Masajowie mają ogoloną głowę. (Włosy długie mogą mieć tylko w 2 przypadkach: po urodzeniu dziecka oraz młodzi wojownicy. ) Dziecko po urodzeniu jest opluwane przez zgromadzone przy porodzie kobiety. Oplucie jest w kulturze Masajów błogosławieństwem. Podobnie jak położenie reki na głowie dzieci. Na początku swojego pobytu wśród Masajów zastanawiałam się czemu dzieci podchodzą zawsze ze spuszczoną głową - Arek szybko wytłumaczył że przychodzą po rękę czyli by przywitać się z nimi kładąc rękę na głowę, jako także ich błogosławieństwo.\nPo prawej, z dłuższymi włosami i bez biżuterii - młoda mama.\nMasajowie dziś często migrują w inne części Tanzanii – za pracą oczywiście. Już kiedyś tu pisałam, że ze względu na swoją wrodzoną niebywałą czujność są zatrudniani jako mlinzi (swh) czyli stróże. Niestety wciąż są przez inne plemiona, albo ludzi z miasta uważani za „podludzi” bo „śmiesznie wyglądają, śmiesznie się ubierają, śmieszny mają język, śmierdzi od nich krowami i itd. Itd.” Dla mnie jednak czas wśród nich spędzony, ta możliwość dotknięcia ich kultury , ich życia była dla mnie niesamowitym doświadczeniem, lekcją ale i wielką radością bo mimo że mieszkam od nich tylko kilkaset kilometrów, wśród ludzi Sukuma to wydaje mi się że to jest jakby inny świat. I pełna podziwu jestem dla nich, tak mocno utwierdzonych w swojej tradycji i świadomych swojej wartości. Bo mimo, że przez wielu pogardzani, Masajowie dumni są z tego że są Masajami !\nKrater Shimo la Mungu - tzw. Dziura Boga\nTo chyba skrót tego co udało mi się usłyszeć oraz zapamiętać. Wiem, że wiele rzeczy zapomniałam być może coś lekko przekręciłam-jeśli tak to Arek wybacz i popraw mnie proszę :) jako autorytet i znawca „masajowa” :)\nŚrodę i czwartek zostałam sama w domu bo Arek, Dorotka i John wspinali się na Górę Meru. Środowe i czwartkowe przedpołudnia spędziłam w misyjnym przedszkolu masajskim. Dzieciaki przywitały mnie pierwszego dnia słowami: Good morning Father John! :)\nDzięki balonom które dostałam, od Dorotki, Radka i Dawidka ( pozdrowienia! ) zorganizowałam kilka prostych zabaw z dzieciakami. Balony chyba na całym świecie wyzwalają w dzieciakach masę radości – ten kto wymyślił balony niech będzie błogosławiony!\nW piątek mieliśmy się spotkać w Arushy wieczorem, przenocować a w sobotę rano już wracałam z powrotem do Mwanzy. Moita Bwawani znajduje się ok. 25 km od Arushy. Droga najpierw 20 km, prosta, utwardzona, przystosowana do wywrotek, które jeżdżą tą trasą po piach wydobywany niedaleko. Po 20 km jest skręt do Moita Bwawani i droga przez kolejne 6 km przecina raz po raz wyschnięte koryta rzek. Oprócz tego że jest nieutwardzona to jest chyba na najgorszym rodzaju z możliwych gleb – w czasie pory suchej jest ok. Ale gdy tylko spada deszcz staje się jak bagno, lub jak smoła, która przylepia się do samochodu, czy do butów tak że człowiekowi trudno przejść a o jeździe można w ogóle zapomnieć.\nZ jak wielkim przerażeniem więc obserwowałam deszcz? ulewę? oberwanie chmury? a może po prostu początek pory deszczowej, który przyszedł w czwartek wieczorem i LAŁO nieprzerwanie przez 5 godzin? Zasypiałam z modlitwą na ustach by jakoś dostać się do Arushy. Gdy wstałam rano zaniemówiłam patrząc na mokrą całkowicie wkoło ziemię i ogromne kałuże. Ale wyjścia innego nie było – musiałam się dziś dostać do Arushy W drogę do Arushy wyruszyło ze mną 2 chłopaków – znajomych z Parafii, bardzo zaufanych i pomocnych oraz Mama Helenka, Masajka, sąsiadka która jechała do Arushy na zakupy. Potem dołączyli do nas inni, którzy próbowali się dostać tego dnia do Arushy więc byliśmy grupą ok. 10 osób. Emmanuel, jeden z chłopaków zaproponował, że pożyczy mi od sąsiadów kalosze. To było chyba jego natchnienie od Ducha Świętego bo gdyby nie to, to po moich sandałkach by tylko paragon został:)\nRuszyliśmy o godzinie 9 rano nie wiedząc ile nam ta wyprawa zajmie czasu. O ile pierwszy odcinek na górce był w porządku o tyle po zejściu z górki rozpoczęła się prawdziwa zabawa w błocie po kolana. Kalosze obciążone przyklejonym błotem przybrały na wadze a całą uwagę trzeba było skupić by się nie przewrócić, poślizgnąć przemierzając sawannę po deszczu. Poszliśmy skrótem, ale nie ominęło nas przejście wpław 4 rzek - dzięki Bogu nie było głęboko więc można było przejść a nie przepływać bo jako że pływać nie umiem to bym utknęła przed rzeką i czekała aż woda opadnie. Po 5 km dotarliśmy do miejsca którym mieliśmy złapać ciężarówkę. Bo w tym miejscu jak się okazało publicznym środkiem transportu jest ciężarówka z piachem, średnia częstość jazdy: co pół godziny. Nie myślcie jednak że miejscówki są w kabinie – pasażerowie podziwiają piękno otaczającej przyrody z wywrotki z piachem a bardziej odważni – z dachu kabiny  Przygotowałam się psychicznie na ta pierwsza opcję ale jak doszliśmy na miejsce zobaczyliśmy, że stoi jakaś dala dala więc przygoda z ciężarówką z piachem mnie ominęła:)\nPrzed samym miejscem postoju dali dali czekała nas do przeprawy jeszcze jedna rzeczka w której ponadto musieliśmy umyć wpierw pożyczone kalosze a potem siebie. Nie, nie – prysznica nie brałam ale doprowadzić do czystości moje nogi i ręce musiałam. Zresztą – wszyscy się myli. Po tej wymagającej trasie nie starczyło mi już odwagi i wyciągnąć aparat i zrobić zdjęcie – to byłoby chyba nie na miejscu patrząc na moich współtowarzyszy zmęczonych 2-godzinnym pokonywaniem terenów masajskich. Ja także miałam już dosyć. Ale kolejne 20 km przejechaliśmy wspomnianą dala dalą, potem zmieniając jeszcze 3 krotnie dala dalę dojechałam do domu Pana Edwarda – Polaka, który od ponad 60 lat mieszka w Tanznani. W młodości służył w armii generała Andersa a potem wraz z mamą przyjechał do Tanzanii i pracował w Tangeru obok Arushy, w obozie dla polskich uchodźców z Syberii. Dla wielu Polaków to człowiek historia, legenda, ostatni z żyjących obecnie Polaków pracujących kiedyś w Tangeru. W jego domu spędziłam całe popołudnie, słuchając jego historii, opowieści, poznając jego własnej roboty masarnie i wędzarnie. Wieczorem wrócili moi bohaterowi którzy przez 3 dni w deszczu zdobyli górę Meru. John zabrał nas tego wieczora do cyrku, który przyjechał z Dar es Salaam – przyjeżdżają raz do roku na kilka dni do Arushy. Show trwało jakieś 3 godziny i była to tylko akrobatyka ale chyba był to najlepsze szow cyrkowe jakie widziałam w życiu ! Wszystko w oprawie iście afrykańskiej bo cyrk się nazywa Mama Africa.\nSobota to już powrót do samolotem do Mwanzy – na samolot zdążyłam, turbulencji jak ostatnio nie było. W niedzielę powrót autobusem do szkoły – teraz też sobie nic nie uszkodziłam no i kierowca był normalny :) A więc witaj szkoło! Jeszcze kilka tygodni i wracam do Bugisi!!\nAutor: MonikaNowicka o 20:49 1 komentarz:


Myślałam, że to oni – Kura Pazurem\nAnna 18 grudnia 2013 Brak komentarzy\n– O, przepraszam – mówię, kiedy już poziom emocji równa się zeru. – Pomyliłam pana z kimś innym. – I wtedy widzę, że rejestracja nie ta, że to nie oni.\nZa chwilę wysiada pasażerka z siedzenia obok kierowcy. Patrzy na mnie zdziwiona. I słyszę za sobą tylko pytanie „Kto to?” Ale już mnie nie ma, już drepczę do domu. Serducho się uspokoiło, a już myślałam, że rodzice taką niespodziankę mi zrobili. I niby nie, nie przyjadą, a jednak wsiedli w auto i bach, są. Ale nie, to nie oni.\nI jakoś tak smutno mi się zrobiło. Kto mnie pocieszy???!!!!!!!!!!!!!!\nOpublikowany w refleksje egzystencjalneOtagowane nadzieja, rodzice, rozczarowanie, samochód, smutek, święta\nComiesięczne rytuały bezrobotnych\n0 myśli na “Myślałam, że to oni”\n18 grudnia 2013 z 06:51\nPrzyjadą, może nie tym razem, ale przyjadą. 🙂\n18 grudnia 2013 z 10:03\nPewnie tak. W lutym Jajo ma 18, więc wtedy nie będą mieć wyjścia. 🙂\n19 grudnia 2013 z 22:03\nOoo serio? Anka to ile Ty miałaś lat jak urodziłaś? 13??\nWiem co czujesz… przykre to.\nale .. Starego drzewa nie przesadzisz\n20 grudnia 2013 z 07:50\nHa, ha 🙂 Dziesięć miałam. 😉 🙂\n20 grudnia 2013 z 09:45\nJa się nie śmieję. poważnie mówię. byłam pewna,że..\n20 grudnia 2013 z 09:55\nHa, ha 🙂 A tak naprawdę miałam 24 lata. 🙂\n18 grudnia 2013 z 07:04\nNo i facetowi przekichałaś 😉 “nie wiem, nie znam tej pani i to nie jest tak jak myślisz” 😉\n18 grudnia 2013 z 10:04\nHa, ha. 🙂 Na miejscy żony też bym się zaniepokoiła, gdyby jakaś kobitka z taką radochą biegła do auta. 🙂\n18 grudnia 2013 z 07:06\nA może jednak ich zaprosisz?\n18 grudnia 2013 z 10:05\nZapraszałam i to nie raz, nie dwa, a prawie codziennie. Ale zaparli się. Może do brata pójdą? Nie wiem.\n18 grudnia 2013 z 07:58\nNa pocieszenie wsiadajcie w auto i Wy zróbcie niespodziankę rodzicom. Ale bedzie radosci. 🙂\nDobry 🙂 Niestety nie da się. Do nas przychodzą synkowie Mężusia. 🙂\n18 grudnia 2013 z 23:21\nAle mi się kobiety podoba to wasze przywitanie! Klik dobry. Dobry. 😀 😀 😀\n19 grudnia 2013 z 07:07\nTo alElli wizytówka. 🙂 🙂\n18 grudnia 2013 z 08:36\nJa też jestem takiego zdania- wsiadaj w auto i…do rodziców.Pozdrawiam\n18 grudnia 2013 z 10:06\n18 grudnia 2013 z 08:42\nNo to ładnie podniosłaś ciśnienie tej pani;).Pan teraz ma przechlapane.Pewnie że w autko-i do rodziców!\nHa, ha 🙂 Żeby to było takie proste.\n18 grudnia 2013 z 08:43\nW sumie to może racja, może to Wy pojedziecie do rodziców? Nie martw się, pomyłki zdarzają się każdemu:)\n18 grudnia 2013 z 10:07\nTak się zapatrzyłam na ten samochód, że nie spojrzałam na rejestrację. 🙂\n18 grudnia 2013 z 09:16\nCzasem tak bywa właśnie, że nam mózg sprawia pewne takie niemiłe niespodzianki. Albo podświadomość sprawia, że widzimy to, co byśmy zobaczyć chcieli…\n18 grudnia 2013 z 09:35\nAnulka, biedulka, nie płacz, jeszcze przyjadą może do świąt jeszcze trochę….\nNie no, płakać nie płaczę, tylko tak jakoś mi się smutno zrobiło.\n18 grudnia 2013 z 09:39\nDobrze rozegrane. Rodzice czytają tego bloga, prawda? Serdecznie Państwa pozdrawiam 🙂 Spryciula z tej Państwa córki 😉\n18 grudnia 2013 z 10:02\nWłaśnie nie czytają. 🙁 Mają zepsuty modem i oddali go do reklamacji.\n18 grudnia 2013 z 10:29\nOczami widziałam tą scenkę a scenka niczym z kadru filmowego Ścigająca:) Facet musiał mieć niezłą minę, Ty nie lepszą, nie mowiąc o kobiecie z auta.\nTyle, że jak tęsknimy i chcemy by było tak jakoś po naszej myśli to tak jakoś potrafimy się zaplątać w tych myślach, że widziym to co chcemy.\nCzasami ja tak miałam patrząc na parking – jejku ten kolor samochodu i tam marka. Perzyjechał?! Lecę do domu i………..pustka. Rejestracja wtedy nie istnieje 🙂\nA może jednak przyjadą?! Wiesz Świąteczny czas potrafi mieć swoje zaskoczenia 🙂\n18 grudnia 2013 z 10:51\nChyba jednak w tym roku pójdą do brata. I w sumie już się z tą myślą pogodziłam, przecież do niego też muszą, tym bardziej że on nie ma wolnego przez wszystkie dni. No, ale przyjadą w lutym. 🙂\n18 grudnia 2013 z 10:40\nScenka niezła… widzę minę tej Pani i jej wizję w wyobraźni… A tak poważnie nasza podświadomość potrafi spłatać figle… Tym bardziej że łatwo jest zamazać obraz faktu gdy człowiek bardzo czegoś chce i intensywnie o tym myśli…\nRacja. I wtedy szczegóły się zacierają. 🙂\n18 grudnia 2013 z 11:09\nAutentycznie tak było. Jadę samochodem, w oddali przejście dla pieszych przy którym stoi jakaś kobieta. Naprawdę niezła myślę podjeżdżając bliżej i wtedy zauważam ,że to moja własna żona. Zaśmiałem się z siebie ale i lekka duma mną zatargała ,że lata lecą a gust się nie zmienia. Ten przykład pokazuje ,że pomyłki zdarzają sie w obie strony więc się Aniu uśmiechnij.\n18 grudnia 2013 z 13:16\nUśmiecham się, bo właśnie dowiedziałam się, że PUP pieniędzy nie ma i nie wiadomo kiedy będzie miał. Oj, jak ja się uśmiecham! 😉\n18 grudnia 2013 z 14:30\nTo były złe nowiny a teraz będą dobre, zobaczysz\n18 grudnia 2013 z 14:49\nMam nadzieję. 🙂 Bo jeszcze ostatni maraton po lekarzach z Jajem trochę mi podciął skrzydełka. 😉\n18 grudnia 2013 z 17:00\nJajo młode to się łatwiej leczy i organizm silniejszy. Będzie dobrze, zobaczysz.\n18 grudnia 2013 z 17:27\nMusi być dobrze. Nie ma wyjścia.\n18 grudnia 2013 z 21:43\n18 grudnia 2013 z 11:16\nPocieszam jak mogę. A może wybierzecie się do rodziców w weekend po świętach 🙂\nMiałam podobną pomyłkę, tylko ja nie chciałam pewnego niepożądanego gościa na urodzinach syna a miałam przeczucie, że ten człowiek się uprze i przyjedzie. Goście zaczęli się zjeżdżać, nagle podjeżdża znany mi model samochodu w dość charakterystycznym kolorze. Przybrałam minę gradową i chciałam przegonić intruza, ruszyłam sycząc pod nosem, jaki to ktoś ma tupet, aż mąż mnie zatrzymał, czy nie widzę że to tato jednego z chłopców. A ja faktycznie nie widziałam bo bez okularów byłam 🙂\n18 grudnia 2013 z 13:18\nHa, ha 🙂 Dobrze, że go nie pogoniłaś. 😉\n18 grudnia 2013 z 12:10\nAneczko przytulić Cię i mocno ukochać na pocieszenie ? 😉\n18 grudnia 2013 z 13:19\nTak, poproszę. 🙂 🙂\n18 grudnia 2013 z 14:22\nPrzytulam Cię wirtualnie i mocno. Poczułaś ? 😉\nCo roku mam podobną sytuację. Moi teściowie szumnie zapowiadają się, że przyjadą. Moje dzieciaki nakręcą się, doczekać się nie mogą (bo dodatkową atrakcją jest przyjazd kota – pupilki babci) i w ostatniej prawie chwili coś zakręcą zachachmęcą i nie przyjeżdżają. Niby zawsze powód jest, wszystko legalnie, ale … mam nieodparte wrażenie, że podstawowym powodem jest to, że … im się nie chce. I może nawet bym to zrozumiała. Przejechać trzeba pół kraju, wiek już też swoje robi, ale po co w takim razie robią nadzieję dzieciom? I w tym roku znowu muszę maluchom powiedzieć, że dziadków na skypie zobaczą…\n18 grudnia 2013 z 14:25\nTaka komunikacja przez skypa w święta jest smutna. 🙁\nA przytulanie oczywiście, że poczułam, od razu człowiekowi cieplej na serduchu. 🙂 🙂\n18 grudnia 2013 z 14:41\nMoże jednak zrobią niespodziankę 🙂 A ode mnie uścisk niemal niedźwiedzi na pocieszenie 😉\nA ten chłop co go pomyliłaś…. O matko, pewnie miał przekichane. może ta jego kobita kochankę wietrzyła, labo co 😉\n18 grudnia 2013 z 14:51\nTeż o nim potem pomyślałam, ale mam nadzieję, że kobitka mu odpuści. 😉\n18 grudnia 2013 z 15:24\nPocieszam jak tylko umiem najmocniej i najskuteczniej.\nBędzie dobrze, będzie świetnie! – zobaczysz 🙂\n18 grudnia 2013 z 15:27\n18 grudnia 2013 z 18:02\nTrzymaj się, do lutego szybko czas minie, a radość będzie jeszcze większa! Uściski!!!\n18 grudnia 2013 z 18:38\nDzięki. 🙂 🙂 Ściskam również. 🙂\n18 grudnia 2013 z 19:31\nA może jeszcze przemyślą i będzie niespodzianka .U nas będzie komplet czyli cała wataha , z Francji też. Mój francuski zięć uwielbia podglądać przygotowania potraw świątecznych nie mówiąc o jedzeniu wnuki będą szaleć ,będzie nas 14 niezle co? ale tyle >bab< damy rade . Pozdrawiamy i ślemy buziaczki\n18 grudnia 2013 z 20:33\n14 to dużo, ale przynajmniej będzie wesoło. 🙂 Uściski dla wszystkich. 🙂\n18 grudnia 2013 z 21:07\nPocieszymy się w piątek. A miemie wyślij link do tego artykułu. Buziak!\n19 grudnia 2013 z 07:04\nTo piątkowe pocieszenie jest jak najbardziej wskazane. 🙂 🙂\n18 grudnia 2013 z 21:49\nojjj…. nie lubię takich rozczarowań:/ chyba wiem co poczułaś ….\n19 grudnia 2013 z 07:06\nBo jak już człowiek się na coś napali jak głupi, to potem jakoś tak dziwnie.\n19 grudnia 2013 z 00:45\nMocno przytulam i głaskam po główce. I jeszcze chusteczką łzy z oczu obetrę, jeśli jeszcze nie obeschły.\nA z drugiej strony, to ciekawa jestem, czy temu panu żona mocną awanturę zrobiła, czy jednak jest z tych normalnych kobiet, co to nie w każdej widzą rywalkę.\nA może było to tak:\nOna: Co, myślisz, że nie wiem, że to twoja kochanka? No nie udawaj, przecież widziałam jak się cieszyła na twój widok i tylko jak mnie zobaczyła to jej mina zrzedła?!?!?!?\nOn (ze smutnym westchnieniem): Chciałbym, żeby tak było. Niestety, ja naprawdę nie znam tej pani…\n19 grudnia 2013 z 07:08\nHa, ha 🙂 Mam nadzieję jednak, że nie narobiłam facetowi kłopotów. 😉 🙂 Z kobietami różnie bywa.\n19 grudnia 2013 z 14:36\noj facet pewnie ma przechlapane – że niby nie znam tej kobiety i nie wiem o co jej chodzi 😉\na na pocieszenie wirtualnie przytulam – jeszcze trochę i się z Rodzicami spotkasz 😉\n19 grudnia 2013 z 15:45\nDzięki za przytulenie do serducha. 🙂 🙂


Auditor Wewn�trzny ISO 9001 - TERMIN PEWNY - WOLNE MIEJSCA\nData: od 28-11-2019 do 29-11-2019\nUczestnicy szkolenia zapoznają się z praktycznym rozumieniem wymagań normy i sposobami pozyskiwania dowodów na ich spełnienie (lub nie spełnienie). Szkolenie obejmuje "powtórkę" z normy przeprowadzoną przez trenerów posiadających wieloletnie doświadczenie we wdrażaniu i optymalizowaniu systemu zarządzania jakością w firmach i instytucjach w tym również administracji publicznej. Szkolenie ułatwia zrozumienie wymagań normy z punktu widzenia ich przydatności dla osiągania celów strategicznych, a więc ich praktycznego zastosowania. Oprócz porad dotyczących zasad i technik auditowania, uczestnicy szkolenia zostają zapoznani z socjotechnikami niezbędnymi w działaniach auditowych. W programie szkolenie przewidziane są ćwiczenia mające ułatwić praktyczne stosowanie omawianych zasad.\n8. Auditorzy - wymogi, zadania, utrzymywanie kwalifikacji.


Artykuł: Ustawa o zarządzie sukcesyjnym - Transport: Przepisy, prawo. zarząd sukcesyjny, spadkobierca firmy, dziedziczenie firmy. Log24.pl - Logistyka. Transport. Zakupy. Floty.\nlog24.pl > Artykuły > Ustawa o zarządzie sukcesyjnym\nTransport : Przepisy, prawo | zarząd sukcesyjny | spadkobierca firmy | dziedziczenie firmy\n23 kwietnia adw. Katarzyna Wojarska-Aleksiejuk, r.pr. Piotr Aleksiejuk\nWśród przewoźników nie brakuje firmy rodzinnych. Praktycznie we wszystkich rozwiniętych gospodarkach świata stanowią większość ogólnej liczby podmiotów, sięgając nawet 90 procent. Historia wielopokoleniowych firm rodzinnych funkcjonujących w Kraju Kwitnącej Wiśni, Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, czy też Europie Zachodniej nie pozostawia wątpliwości - od prawidłowo przeprowadzonego procesu sukcesji zależy ich byt w kolejnych pokoleniach. Aby właściciele mogli implementować długofalowy projekt transferu międzypokoleniowego, niezbędne jest również stabilne i sprzyjające otoczenie legislacyjne ze strony ustawodawcy.\nNiestety, rzeczywistość prawna polskich firm rodzinnych w aspekcie sukcesji jest alarmująca. Zdecydowana większość polskich podmiotów prowadzonych przez familie została założona w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Ich właściciele są z reguły pierwszym pokoleniem, które powołało do życia, następnie utrzymało i rozwinęło te przedsiębiorcy, problematyka sukcesji stała się palącym problemem ostatnich lat. W szczególności z trudnościami w kontynuowaniu działalności mają do czynienia głównie przewoźnicy prowadzący biznes w formie indywidualnej działalności gospodarczej lub spółki cywilnej – a zatem obecnie około 78 procent wszystkich firm rodzinnych w Polsce.\nProblemy z działalnością\nW przypadku nagłej śmierci właściciela i przedłużającego się postępowania w sprawie stwierdzenia nabycia spadku oraz przy sporach między następcami prawnymi przedsiębiorcy, dalsze funkcjonowanie przedsiębiorstwa jest bardzo utrudnione. Mało tego, a w większości przypadków wręcz to niemożliwe, z uwagi na brak przepisów pozwalających na szybkie przejęcie firmy nabytej w drodze spadku. Analogiczne do indywidualnej działalności gospodarczej, problemy występują w przypadku spółek cywilnych, pozostających wciąż jedną z najpopularniejszych form prowadzenia działalności gospodarczej. Również wtedy śmierć wspólnika, szczególnie, gdy nie przewidziano w umowie spółki mechanizmu przejęcia praw i obowiązków przez spadkobierców, prowadzi częstokroć do rozwiązania spółki i zakończenia jej funkcjonowania.\nDotychczasowe działania polskiego ustawodawcy w zakresie stworzenia legislacji sprzyjającej firmom rodzinnym w aspekcie sukcesji były marginalne. Jedynym wartym odnotowania przedsięwzięciem było ogłoszeniu pakietu ustaw regulacyjnych z marca 2011 roku, na podstawie których została wprowadzona do polskiego systemu prawnego instytucja zapisu windykacyjnego oraz możliwość przekształcenia przedsiębiorcy prowadzącego indywidualną działalność gospodarczą w spółkę kapitałową. Dopiero w efekcie nacisku różnego rodzaju organizacji skupiających firmy rodzinne, ustawodawca zdecydował się podjąć działania adekwatne do rangi narastającego problemu. W konsekwencji umożliwiono następcom prawnym przedsiębiorcy kontynuowanie działalności zmarłej osoby fizycznej działającej w oparciu o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej „CEIDG”).\nZachowanie ciągłości działań\nJak wskazuje Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości „adresatem nowych rozwiązań są ponad 2 mln przedsiębiorców zarejestrowanych w CEIDG, z czego 60 procent stanowią firmy rodzinne, które zatrudniają około 50 procent pracowników w gospodarce. Ponad 230 000 z tej grupy ukończyło już 65 lat. Co miesiąc z CEIDG z powodu śmierci wykreślanych jest 800 osób. W perspektywie 10-20 lat problem sukcesji będzie dotyczył coraz większej liczby przedsiębiorców. Formę jednoosobowej działalności wybiera około 80 procent początkujących firm. Warto zwrócić uwagę na to, że przedsiębiorcy wpisani do CEIDG to nie są tylko firmy mikro i małe, często osiągają one bowiem wielomilionowe obroty.”\nGłównym celem przyświecającym ustawie o zarządzie sukcesyjnym jest zapewnienie przedsiębiorcom będącym osobami fizycznymi warunków służących zachowaniu ciągłości funkcjonowania przedsiębiorstwa po ich śmierci. Kontynuowanie działalności pozwoli na dalsze generowanie zysku, a co za tym idzie regulowanie na bieżąco zobowiązań wobec kontrahentów oraz zobowiązań publicznoprawnych. Poza tym zachowane zostaną miejsca pracy, zwiększą się szanse na dalsze funkcjonowanie firmy, często budowanej latami przez całą rodzinę.\nDotychczas nagła śmierć właściciela firmy rodzinnej powodowała (co do zasady) wygaśnięcie firmy, zablokowanie je rachunku bankowego, wykreślenie przedsiębiorcy z rejestrów, natychmiastowe wypowiedzenie umów z kontrahentami, bankami, towarzystwami leasingowymi. Do tego następował obowiązek natychmiastowej spłaty kredytów, leasingów, zwrotu środków pozyskanych z dotacji wraz z odsetkami od dnia jej wypłaty przez instytucję finansującą̨, wygaśnięcie decyzji administracyjnych - m.in. pozwoleń́, licencji, koncesji, wygaśnięcie umów o pracę i obowiązek zapłaty odpraw.\nRozwiązaniem, przynajmniej tymczasowym, powyższych problemów ma być możliwość ustanowienia przez przedsiębiorcę prowadzącego we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową na podstawie wpisu do CEIDG, zarządcy sukcesyjnego. Ustawa nie definiuje wprost czym jest zarząd sukcesyjny, niemniej biorąc pod uwagę całość regulacji należy uznać, że jest to zarząd tymczasowy przedsiębiorstwem, który następuje po śmierci przedsiębiorcy, co ma pozwolić na kontynuację jego działalności gospodarczej.\nZarząd wykonuje zarządca sukcesyjny (osoba fizyczna), który od chwili śmierci przedsiębiorcy (przy ustanowieniu zarządcy sukcesyjnego za jego życia) bądź od chwili dokonania wpisu do CEIDG zarządcy sukcesyjnego (powołanego po śmierci właściciela przez jego następców prawnych), realizuje prawa i obowiązki wywodzące się z prowadzonej przez firmę działalności gospodarczej – prowadzi tzw. przedsiębiorstwo w spadku. Przez instytucję zarządu sukcesyjnego, przedsiębiorstwo w spadku uzyskuje ciągłość cywilnoprawną, administracyjnoprawną i podatkową.\nJeśli członkom rodziny zależy na kontynuowaniu działalności gospodarczej po śmierci właściciela, a nie udało się zaplanować przekazania przedsiębiorstwa innej osobie (tj. ustanowić sukcesora, wskazać zapisobiercy windykacyjnego przedsiębiorstwa) powinny dopilnować ustanowienie zarządu sukcesyjnego, by po śmierci właściciela, firma dalej sprawnie funkcjonowała. Rynek i otoczenie gospodarcze cechuje bowiem duża dynamika, potrzeba ciągłej aktywności i operatywności, wymaganie podejmowania szybkich decyzji celem utrzymania przewagi konkurencyjnej. Z chwilą śmierci właściciela zaczyna się okres, kiedy wspomniane procesy nie mają swojego wykonawcy. Dlatego tak ważne, by każdy przedsiębiorca co najmniej w minimalny sposób zapewnił ciągłość swojej działalności poprzez wskazanie w CEIDG zarządcy sukcesyjnego.\nPowołanie zarządcy sukcesyjnego nie rozwiąże wszystkich problemów firmy, które wystąpią po śmierci właściciela, ale niewątpliwie ułatwi kontynuowanie działalności gospodarczej. Po analizie ustawy o zarządzie sukcesyjnym nasuwa się również wniosek, że, aby maksymalnie zabezpieczyć podmiot gospodarzy przed brakiem ciągłości funkcjonowania, właściciel powinien zaplanować sukcesję i ją wdrożyć jeszcze za życia. Ustawa nie zawiera obowiązku sporządzania testamentu w celu określenia do kogo po jego śmierci ma trafić przedsiębiorstwo. Jednak wskazanie do kogo konkretnie ma trafić określony składnik majątku, w tym głównie przedsiębiorstwo, jest bardzo pożądanym rozwiązaniem, które powinno być rekomendowane każdej osobie prowadzącej indywidualną działalność gospodarczą.\nW obecnym stanie prawnym tylko za pomocą zapisu windykacyjnego możliwe jest wskazanie, do kogo ma trafić określony składnik majątku spadkodawcy, dzięki czemu w chwili otwarcia spadku będzie on wyłączony z masy spadkowej. Co ważne przedmiotem takiego zapisu windykacyjnego może być przedsiębiorstwo. Ponadto zapis windykacyjny wywołuje bezpośredni i natychmiastowy skutek, co z pewnością stanowi jego ogromny atrybut, ponieważ już z chwilą śmierci spadkodawcy osoba, na rzecz której zapis windykacyjny został ustanowiony, nabywa określoną rzecz.\nZ punktu widzenia przedsiębiorcy prowadzącego indywidualną działalność gospodarczą, ustanowienie zapisobiercy windykacyjnego przedsiębiorstwa wraz z powołaniem zarządcy sukcesyjnego, stanowi obecnie, najbardziej efektywne rozwiązanie, które ułatwi dalsze funkcjonowanie firmy po śmierci właściciela. Jeśli zarządca sukcesyjny ma być powołany dopiero po śmierci, spadkobiercy muszą wręcz działać jednomyślnie i zgodnie, a w przypadku, gdy zabraknie dotychczasowej głowy rodziny, może być o ten konsensus bardzo trudno.\nTylko działania prewencyjne, poprzedzone świadomymi decyzjami, skonsultowanymi z doświadczonymi doradcami w zakresie projektów sukcesji pozwolą uniknąć chaosu prawnego i potencjalnych konfliktów pomiędzy członkami rodziny. Dlatego właściciele każdej firmy rodzinnej za życia powinni zadbać o prowadzenie działalności gospodarczej w odpowiedniej formie prawnej, a także posiadać testament opisujący wszelkie, potencjalne stany faktyczne.\n Dzięki uchwaleniu ustawy o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej z dnia 05 lipca 2018 r., która weszła w życie z dniem 25 listopada 2018 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1629).\nPoleć artykuł - Ustawa o zarządzie sukcesyjnym\nPolecam artykuł 'Ustawa o zarządzie sukcesyjnym'\nSkok w 15 lat, a teraz...\n2019/07/09 oprac. cza\nWedług NIK, PKB od momentu wstąpienia Polski do Unii Europejskiej wzrosło o około 20 proc. Jednym z trzech największych...\nAlimenciarze zza kółka przechodzą na uboższą dietę\n2019/06/27 Witold Zygmunt\nSkuteczniejsza niż dotychczas egzekucja, a także wzmożone kontrole. W ten sposób rząd chce walczyć z nieuczciwymi...\nTruck Forum 2019 alfabetycznie\n2019/06/06 Tomasz Czarnecki\nAlfabet zna każdy, niektórzy nawet w kilku wersjach językowych. Postanowiliśmy stworzyć swój własny, na okazję...\nAlimenty a delegacja kierowcy\n2019/05/20 Dawid Korczyński, PrawnicyTransportu.pl\nPołowa diet przysługujących z tytułu podróży służbowych podlega zajęciu przez komornika. Nowy przepis obowiązuje niemal...\nCzwarta zmiana – cyfrowa jednostka do zadań specjalnych\n2019/05/06 źródło: OCRK\nPowstał, by usprawnić walkę inspektorów transportu drogowego z manipulacjami czasem pracy kierowców zawodowych. Ma za...


Świat moich marzeń - Sciaga.pl\nsatysfakcja 53 % 104 głosów\nŚwiat moich marzeń jest bardzo różnorodny. Nie ma w nim jednostajności, nie ma powtórzeń i nie ma tego, czego nie chcę. Czasem chcę uciec w ten świat, uciec na zawsze, tak aby nikt mi już nie przeszkodził. Ale nie mogę, i choć czasami żałuję, to jednak lepiej jest, kiedy nie mogę przenieść się na stałe do krainy wyobraźni. W końcu ile uroku straciłyby moje marzenia, gdybym mogła marzyć bez przerwy, wszędzie z zawsze!\nAle świat moich marzeń dostosowuje się niemal do pory dnia i sytuacji, w jakiej się znajduję lub ostatnio znajdowałam. Kiedy jestem smutna, moje myśli są melancholijne, i często myślę o tym, czego na razie nie mogę dostać. Kiedy zaś jestem wesoła i szczęśliwa, w krainie marzeń panuje wiosna lub lato, albo czasem ląduję w miejscu, które bardzo lubię. Natomiast kiedy jestem zła, nigdy nie marzę, nigdy nie zastanawiam się, co by było, gdyby...\nCzęsto zastanawiam się, czy gdybym nie była taką marzycielką, moje życie miałoby jakikolwiek sens? W końcu większość wolnego czasu poświęcam spełnianiu moich marzeń... Na przykład moim marzeniem była szóstka z matematyki. A kiedy się przyłożyłam do nauki, spełniły się moje marzenia.\nJednak nie wszystkie moje marzenia da się spełnić. Marzę o wspaniałym chłopaku, i nawet go znam, ale co to ma za znaczenie, skoro i tak on nie zwraca na mnie uwagi? Ale chyba lepiej, że nie wszystkie marzenia da się spełnić. Przecież gdyby każda moja zachcianka mogła się urzeczywistnić, to opływałabym w luksusy, miałabym chłopaka, mnóstwo przyjaciół i normalną rodzinę... A tak, kiedy mam jeszcze o czym marzyć, świat jest o wiele piękniejszy...\nNie mogę przytoczyć żadnego przykładu moich marzeń, bo ostatnio moje myśli krążą wokół tego jedynego i nie pamiętam, o czym marzyłam wcześniej. Są to sprawy bardzo osobiste i gdyby to opowiadanie dostało się w niepowołane ręce, a zawarte w nim były moje marzenia, chyba skoczyłabym do Wisłoka. Na szczęście nie mam takiej potrzeby.\nSzkoda tylko, że nigdy nie potrafię wyłapać tego momentu, kiedy odchodzę w krainę wyobraźni... Bardzo chciałabym wiedzieć, jak to jest: czy zapadam się na chwilę w ciemność, a potem wkraczam w świetlistą kulę, czy może zamykając oczy coś mnie wciąga w wybrane miejsce... Nie wiem. Ale to chyba nawet lepiej, bo wydaje mi się, że taka podróż jest bardzo przyjemna, a ja wolę skupić się na marzeniach.\nWiem tylko, że chętnie przenoszę się do krainy marzeń w każdej wolnej chwili. Wiem jeszcze jedno: marzenie jest bardzo przyjemne! To jest lek na depresję, chandrę i dołki psychiczne. Każdy może spróbować!\n33% Podróż moich marzeń\n50% ”Jakich marzeń jestem ambasadorem?”\n45% Moje magiczne miejsce\nŚwiat moich marzeń marzenia moje marzenia jaki jest świat moich marzeń spełnienie marzeń kraina wyobraźni spełnianie marzeń marzenia się spełniają warto mieć marzenia o czym można marzyć WSZYSTKIE\nPRACA ZAJEBISTA KTO TERAZ NA TYM SIEDZI NIECH PRZYZNA KCIUKA\nLee9313 Praca nawet dobra gratuluje pomysłu\narek1971 Praca tragiczna tylko dobry początek .


Nowoczesne biuro to również uporządkowane archiwum. Jak powinno wyglądać? - Fakteo.pl\nNowe przepisy dotyczące ochrony danych osobowych zdecydowanie wymusiły na wszystkich firmach zdecydowanie mocniejsze dbanie o firmowe archiwa. Te, w ciągu ostatnich miesięcy przeszły niekiedy prawdziwą rewolucję. Im większa firma, tym oczywiście większe archiwum, a także konieczność jego aranżacji. Jak powinno wyglądać firmowe archiwum?\nIm większa firma, tym większa liczba dokumentów. Zdecydowanie. Mimo rozwoju technologii cyfrowych i powszechnego przenoszenia dokumentów z formy tradycyjnej na elektroniczną, zawsze występuje pewna część dokumentacji, która jest w formie papierowej. To generuje oczywiście procesy, które muszą zmierzać do zapewnienia takiej dokumentacji bezpieczeństwa.\nNowoczesne archiwum musi być przede wszystkim odpowiednich rozmiarów, uporządkowane, wyposażone w nowoczesne ogrzewanie, oświetlenie, regały, kontrolę dostępu. Warto również pomyśleć o takiej usłudze, jak niszczenie dokumentów. Usługa ta dotyczy dokumentów, które nie są już nam potrzebne, ewentualnie zostały przeniesione na formę cyfrową.\nZobacz także: http://www.dailynet.pl/organizujemy-prace-biura-co-zrobic-z-duza-iloscia-surowcow-wtornych/\nOdpowiednie wyposażenie archiwum\nWyposażenie archiwum chociażby w nowoczesne regały, szafy oraz stoły to podstawa. Dzięki temu będzie możliwe profesjonalne segregowanie dokumentów, według wybranego, ściśle określonego klucza, łatwe opisanie segregatorów czy teczek, a co za tym idzie ich przechowywani.\nTakie utrzymanie porządku sprawi, że w razie konieczności będzie można w łatwy sposób dotrzeć do tych dokumentów, które aktualnie nas interesują.\nNiszczeniem dokumentów niepotrzebnych\nNiszczeniem dokumentów zajmują się wyspecjalizowane firmy, jak np. https://medienpartner.pl/. Dzięki temu mamy stałą kontrolę nad tym, w jaki sposób dokumenty są niszczone i co się z nimi dzieje. Przede wszystkim w archiwum lub innym wybranym miejscu powinniśmy mieć przygotowane pojemniki z tworzywa sztucznego, które są w odpowiedni sposób zabezpieczone, np. plombą lub kłódką, a do których można wrzucać niepotrzebne dokumenty. W ten sposób nikt niepowołany nie ma do nich dostępu.\nNastępnie pojemniki są przez wykonawcę transportowane na miejsce niszczenia. Do niszczenia dokumentów wykorzystuje się specjalną niszczarkę, która ma oczywiście odpowiednią klasę. Dokument są niszczone w taki sposób, który całkowicie uniemożliwia odczytanie danych. Cały proces może zostać uwieczniony na zdjęciach lub filmie, nagrany na płycie i przekazany następnie do biura.


Podkategoria: odzież - strona 2 - Świat zakupów - najlepsze sklepy internetowe!\nW tych sklepach kupisz: odzież\nSklep specjalizuje się w sprzedaży używanej odzieży dziecięcej. Asortyment obejmuje body niemowlęce, śpioszki, pajacyki, kaftaniki, bluzy, kurteczki, spodenki, sukienki. W sprzedaży rozmiary od noworo...\nSwiat chrztu ubranka do chrztu dla chłopca i dziewczynki »\nSklep " Świat chrztu" zajmuje się sprzedażą odzieży do chrztu świętego, wszystkie produkty są wykonywane pod zamówienie klienta.\nKażde ubranko znajdujące się w naszym sklepie wyk...\nButy bartek sklep internetowy »\nNiewątpliwie każdej dziewczynce pasuje zwiewna i puszysta sukieneczka z tiulu. Dodaje ona wdzięku, bardzo dobrze się nosi i pasuje na wiele okazji. Jeśli spojrzymy na ofertę sklepu internetowego Picco...\nSzczegóły 07 06 2014\n"GUGUSIE” to firma zajmująca się produkcją i sprzedażą ręcznie robionych ubranek i zabawek dla dzieci.W ofercie znajdują się:- ubranka „na co dzień”,- ubranka do Chrztu Świętego,- kolorowe zabawk...\nNasza firma to generalny sprzedawca najlepszych na rynku czapek dla dzieci oraz dla młodzieży. Swoją ofertę firma Galo buduje w oparciu o niepowtarzalną jakość produktów, która daje się zauważyć w dłu...\nspódniczki tutu, buty bartek, chustki, odzież dla dziecka, bluzki, ubrania dla dzieci, obuwie dla dzieci, sukienki komunijne, ubranka dla niemowląt, chrzest, bolerka, , szaliki, akcesoria, płaszczyki, dziecięca odzież używana odzież używana używana odzież dziecięca odzież używana dla dzieci, ubranka dziecięce, paski, opaski., zaproszenia komunijne\nDRAGO - Skórzane dodatki do wnętrza Kuchenne filtry wody Meble biurowe FONTANNY CZEKOLADOWE Młoty Fotografia ślubna, weselna, okolicznościowa Kraków Sklep Ecco, Nike, Adidas, Reebok Plimplam.pl - planszowe gry edukacyjne dla dzieci Okularymarkowe.pl-okulary markowe ray-ban Instrumenty muzyczne


Skórzane trampki męskie za kostkę Bata - Wszystkie buty - Bata - ubieramy świat w buty\nSkórzane trampki męskie za kostkę\nNumer artykułu: 846-9606\nMęskie trampki za kostkę z cholewką wykonaną ze skóry o lekko znoszonym wyglądzie. Zapiętek ozdobiono oryginalną fakturą. Po wewnętrznej stronie butów wszyto zamki dla ułatwienia zakładania. Lekko ocieplany model nadaje się również na chłodniejsze jesienne dni. Interesujący akcent nadają mu również brązowe przeszycia, podkreślające oryginalność butów.


Bardugo, Leigh - "Królestwo kanciarzy" - katedra.nast.pl\nBardugo, Leigh - "Królestwo kanciarzy"\nTytuł oryginału: Crooked Kingdom\nRetvenko oparł się o kontuar i wetknął nos do brudnej szklaneczki. Whisky jakoś go nie rozgrzewała. W tym zapomnianym przez świętych mieście nic nie było w stanie człowieka rozgrzać. A na dodatek nie sposób było uciec od smrodu, dławiącego w gardle zapachowego koktajlu z małży, wody z zęz i mokrych kamieni, który zdawało się przenikał przez pory w głąb skóry, jakby brodziło się w esencji miasta niczym w filiżance najgorszej na świecie herbaty.\nNajgorzej było w Baryłce, szczególnie w takiej żałosnej spelunce jak ta – norowatej tawernie wciśniętej w parter jednej z najbrudniejszych czynszówek w slumsach. Byle jak wzniesiony strop obwisł pod wpływem niesprzyjającego klimatu, a belki poczerniały od sadzy z kominka, który od dawna nie działał, odkąd śmieci zatkały przewód kominowy. Rozsypane na podłodze trociny chłonęły rozlane piwo, wymiociny i inne płyny, nad którymi klienci nie zdołali zapanować. Ciekawe, kiedy ostatnio ktoś tu zamiatał, pomyślał Retvenko i wsadził nos jeszcze głębiej w szklankę, żeby ponapawać się słodką wonią kiepskiego alkoholu. Wyciskała łzy z oczu.\n– To się pije, nie wciąga. – Barman parsknął śmiechem.\nRetvenko odstawił szklankę i zmierzył go spojrzeniem przekrwionych oczu. Szeroka pierś, gruby kark – prawdziwy zabijaka. Retvenko nieraz widział, jak wyrzucał za drzwi awanturujących się klientów, trudno jednak było go traktować poważnie, gdy ubierał się zgodnie z niedorzeczną modą obowiązującą młodych mężczyzn z Baryłki: w różowej koszuli z rękawami tak opiętymi na potężnych bicepsach, że omal nie pękły, i kamizelce w krzykliwą czerwono-pomarańczową kratę wyglądał jak wysztafirowany krab.\n– Powiedz no mi... – zagaił Retvenko. Jego kercheński, który na co dzień pozostawiał wiele do życzenia, po paru głębszych był jeszcze gorszy. – Dlaczego to miasto tak cuchnie? Jak zepsuta zupa; jak zlew pełen niepozmywanych naczyń...\nBarman się roześmiał.\n– Taki już jest Ketterdam. Przyzwyczaisz się.\nRetvenko pokręcił głową. Nie chciał się przyzwyczajać do tego miasta i jego smrodu. Praca dla radnego Hoede była nudna, ale przynajmniej mieszkał w suchych i ciepłych pokojach; jako cenny grisza kontraktowy mógł liczyć na wszelkie wygody i zawsze miał pełny brzuch. Wtedy przeklinał Hoedego w duchu, miał serdecznie dość nadzorowania transportu jego bezcennych morskich ładunków i nie podobały mu się warunki kontraktu, niemądrej umowy, która pozwoliła mu się wyrwać z Ravki po zakończeniu wojny domowej – ale dzisiaj? Dzisiaj nie mógł się opędzić od myśli o pracowni griszów w domu radnego, o ogniu płonącym wesoło w kominku, o brązowym chlebie podawanym z osełką masła i grubymi plastrami szynki. Po śmierci Hoedego Kercheńska Rada Kupiecka pozwoliła Retvence brać udział w rejsach, żeby w ten sposób mógł wykupić swój kontrakt. Pieniądze były żałosne, ale czy miał inne wyjście? W obcym mieście był zwykłym szkwalnikiem pozbawionym wszelkich umiejętności, któremu został tylko przyrodzony dar.\n– Jeszcze? – Barman skinął na opróżnioną szklaneczkę.\nRetvenko się zawahał. Nie powinien szastać pieniędzmi. Gdyby nimi rozsądnie gospodarował, wystarczyłoby się nająć do pracy jeszcze na jeden rejs, góra dwa, żeby mógł wykupić swój kontrakt i nabyć bilet trzeciej klasy na statek płynący do Ravki. Niczego więcej nie potrzebował.\nZa niecałą godzinę miał się stawić na przystani. Zapowiadano sztorm, więc załoga statku będzie na niego liczyć, że okiełzna morskie prądy i doprowadzi statek bezpiecznie do portu docelowego. Nie wiedział, jaki to będzie port – i nic go to nie obchodziło. Kapitan poda współrzędne, a on, Retvenko, wypełni żagle wiatrem albo poskromi niebiosa. Po czym odbierze wypłatę. Na razie jednak wiatr się nie wzmagał; może uda się przespać pierwszą połowę rejsu.\nPostukał w kontuar i skinął głową. Cóż innego mu pozostało? Zasłużył na odrobinę otuchy.\n– Nie jestem chłopcem na posyłki – mruknął pod nosem.\n– Że co? – zainteresował się barman, napełniając mu szklankę.\nRetvenko zbył go machnięciem ręki. Taki pospolity prostak i tak go nie zrozumie. Robił swoje, harował niezauważony przez nikogo – w nadziei na co? Parę miedziaków ekstra? Życzliwe spojrzenie ładnej dziewczyny? Nie miał pojęcia, co to bitewna chwała i uwielbienie tłumów.\n– Jesteś z Ravki?\nRetvenko otrząsnął się z wywołanej działaniem whisky mgiełki.\n– Nic. Po prostu masz ravkański akcent.\nRetvenko w duchu nakazał sobie spokój. Mnóstwo Ravkańczyków przybywało do Ketterdamu w poszukiwaniu pracy. A on nijak nie wyglądał na griszę.\nWłasne tchórzostwo napełniło go niechęcią do samego siebie, do barmana, do całego miasta.\nMiał ochotę po prostu posiedzieć i spokojnie sączyć drinka. W barze nie było innych klientów, nikt nie mógł go znienacka zaskoczyć, a z barmanem – choć nie zamierzał lekceważyć jego muskułów – w razie konieczności z łatwością by sobie poradził. Kiedy jednak byłeś griszą, nawet stanie nieruchomo mogło być proszeniem się o kłopoty. Ostatnio sporo mówiło się w Ketterdamie o zaginięciach: griszowie znikali z ulic i własnych domów, prawdopodobnie uprowadzeni przez handlarzy niewolników i przeznaczeni do sprzedaży temu, kto zaoferuje najwyższą cenę. Ale jemu się to nie przytrafi, o nie. Nie teraz, kiedy jest tak blisko powrotu do Ravki.\nJednym haustem dopił whisky, rzucił monetę na kontuar i wstał ze stołka. Nie zostawił napiwku. Każdy musi zapracować na swoje utrzymanie.\nWyszedł z tawerny na nieco chwiejnych nogach; odór wilgotnego powietrza niezbyt mu pomagał. Ze zwieszoną głową powlókł się do Czwartej Przystani z nadzieją, że spacer rozjaśni mu w głowie. Jeszcze dwa rejsy, powtarzał sobie w duchu. Jeszcze kilka tygodni na morzu, kilka miesięcy w tym mieście. Jakoś to zniesie. Zastanawiał się, czy w Ravce będą czekać na niego jacyś starzy przyjaciele. Młody król rozdawał ponoć ułaskawienia jak tanie cukierki, tak mu śpieszno było do odtworzenia Drugiej Armii złożonej z griszów i zdziesiątkowanej podczas wojny.\n– Jeszcze dwa rejsy – powiedział na głos sam do siebie, przytupując, by się rozgrzać i otrząsnąć z wiosennej wilgoci.\nJak to możliwe, żeby o tej porze roku nadal było tak zimno i mokro? Życie w tym mieście przypominało uwięzienie pod pachą lodowego olbrzyma. Przeszedł wzdłuż Grafcanal, drżąc z zimna na widok wciśniętej w jego zakole wyspy zwanej Czarnym Woalem. To tam zamożni mieszkańcy Kerchu chowali dawniej swoich zmarłych, w małych kamiennych domkach powyżej lustra wody. Wskutek jakiegoś kaprysu klimatycznego wyspę stale spowijały przepływające mgły; niektórzy mówili, że jest nawiedzona.\nPrzyśpieszył kroku. Nie był przesądny – człowiek obdarzony taką mocą nie miał powodów bać się niebezpieczeństw kryjących się w cieniu – ale chyba nikt nie lubi przechodzić obok cmentarza, prawda?\nOpatulił się płaszczem i żwawo przeszedł Havenstraat, wyczulony na wszelkie podejrzane poruszenia w bocznych zaułkach. Niedługo wróci do Ravki, gdzie bez lęku będzie mógł chodzić po ulicach. O ile tylko zostanie ułaskawiony.\nPoruszył się niespokojnie pod osłoną płaszcza. W wojnie, w której griszowie stanęli przeciw griszom, on i jego sojusznicy wyróżniali się brutalnością. Zabijał swoich dawnych towarzyszy, cywilów, nawet dzieci... Trudno – co się stało, to się nie odstanie. Król Nikolai potrzebował żołnierzy, a Retvenko był bardzo dobrym żołnierzem.\nSkinął głową strażnikowi w budce przy wejściu do Czwartej Przystani i obejrzawszy się przez ramię, upewnił się, że nikt go nie śledzi. Wyminął stosy kontenerów, zszedł na przystań, znalazł właściwe stanowisko cumownicze i ustawił się w kolejce do pierwszego oficera, żeby się zameldować. Znał go już z poprzednich rejsów – wiecznie znękany, nie w humorze, z chudą szyją sterczącą z kołnierza płaszcza trzymał w ręce gruby plik dokumentów; na jednym z nich Retvenko rozpoznał fioletową pieczęć lakową jednego z członków Kercheńskiej Rady Kupieckiej. W tym mieście taka pieczęć była warta więcej od złota: gwarantowała najlepsze stanowiska postojowe i uprzywilejowany dostęp do portu. A dlaczego radni cieszyli się takim poważaniem i mieli takie wpływy? Dzięki pieniądzom. Dzięki temu, że Ketterdam bogacił się na ich przedsięwzięciach. W Ravce władza oznaczała coś więcej – tam żywioły były posłuszne woli griszów, a krajem rządził król z prawdziwego zdarzenia, a nie gromada handlarzy-parweniuszy. Owszem, Retvenko próbował wprawdzie zdetronizować ojca aktualnego króla, ale w niczym nie zmieniało to faktów.\n– Nie jesteśmy jeszcze gotowi na przyjęcie reszty załogi – oznajmił mu pierwszy oficer, gdy Retvenko mu się przedstawił. – Możesz iść się zagrzać do kapitanatu portu. Czekamy na sygnał od Rady Pływów.\n– To się wam chwali – odparł niewzruszony Retvenko.\nSpojrzał na jedną z czarnych wież górujących nad portem jak obeliski. Gdyby istniał choć cień szansy, że potężni i wpływowi członkowie Rady Pływów zobaczą go ze swojej wieży obserwacyjnej, kilkoma starannie dobranymi gestami dałby im do zrozumienia, co o nich myśli. Byli ponoć griszami, ale czy kiedykolwiek kiwnęli choćby palcem, żeby pomóc innym griszom w mieście? Wesprzeć tych, których szczęście opuściło i którym przydałaby się odrobina ich łaskawości?\n– Nie – odpowiedział sam sobie – nie kiwnęli.\n– Na Ghezena, Retvenko... – Oficer się skrzywił. – Piłeś?\n– Cuchniesz whisky.\nRetvenko pociągnął nosem.\n– Kropelkę – zgodził się.\n– Wytrzeźwiej. Zrób sobie kawy albo weź trochę mocnej jurdy. Ta bawełna musi w dwa tygodnie dotrzeć do Djerholmu, a my nie płacimy ci za leczenie kaca pod pokładem. Zrozumiałeś?\n– Tak, tak... – Retvenko machnął lekceważąco ręką.\nZawrócił w stronę kapitanatu, ale po paru krokach strzepnął dłonią. Malutka trąba powietrzna wyrwała pierwszemu oficerowi papiery z dłoni i poniosła w powietrze nad portem.\n– Do licha! – zaklął oficer i rzucił się na deski pomostu, usiłując złapać fruwające stronice, nim wylądują w morzu.\nRetvenko uśmiechnął się z ponurą satysfakcją... i nagle ogarnął go smutek. Był olbrzymem wśród ludzi, utalentowanym szkwalnikiem, znakomitym żołnierzem – a tutaj stał się zwykłym wyrobnikiem, smutnym, starym Ravkańczykiem, który za dużo pije i kaleczy kercheński.\nDom, przypomniał sobie. Niedługo wracam do domu. Dostanie ułaskawienie i jeszcze raz udowodni swoją wartość. Będzie walczył w obronie ojczyzny. Będzie spał pod dachem, który nie przecieka, i nosił keftę z niebieskiej wełny podbitą srebrnym lisim futrem. Znów będzie Emilem Retvenką, a nie jego żałosnym cieniem.\n– Jest kawa – oznajmił recepcjonista, gdy Retvenko wszedł do biura kapitana portu, i wskazał mu stojącą w kącie miedzianą misę.\n– A herbata?\nRetvenko napełnił kubek ciemną breją, głównie po to, żeby mieć od czego zagrzać ręce. Nie znosił smaku kawy, zwłaszcza bez solidnej domieszki cukru, którego kapitanat już nie zapewniał.\n– Wiatr się wzmaga – odezwał się recepcjonista, gdy na dworze zadźwięczał dzwon targnięty podmuchem wichury.\n– Słyszę – odburknął Retvenko.\n– Tutaj pewnie za mocno dmuchać nie będzie, ale w porcie...\n– Cicho! – warknął Retvenko. Zerwał się na równe nogi i nadstawił ucha.\n– Ale o co chodzi? To...\nRetvenko przytknął palec do ust.\n– Ktoś krzyknął.\nTen krzyk dobiegł z okolic miejsca, w którym cumował jego statek.\n– To tylko mewy. Niedługo wzejdzie słońce, więc...\nRetvenko uniósł rękę. Podmuch powietrza pchnął recepcjonistę na ścianę i przyparł go do desek.\n– Powiedziałem: cicho.\nZawieszony na ścianie recepcjonista rozdziawił bezradnie usta.\n– Ty jesteś tym griszą, którego ściągnęli na statek?\nNa wszystkich świętych, naprawdę musi chłopakowi wycisnąć powietrze z płuc i go udusić, żeby się uciszył?\nPrzez mętne okna było widać jaśniejące o brzasku błękitne niebo. Słyszał też krzyki mew przepatrujących fale w poszukiwaniu śniadania. Czyżby trunek zmącił mu umysł?\nUwolnił recepcjonistę, który osunął się na podłogę. Rozlał kawę, ale nie chciało mu się ponownie napełniać kubka.\n– Mówiłem, że to nic takiego – mruknął chłopak, wstając. – Nie ma co się gorączkować. – Otrzepał się i wrócił za biurko. – Pierwszy raz widzę jednego z was. Znaczy griszę.\nRetvenko prychnął. Na pewno nie był to pierwszy raz – po prostu o innych chłopak nie wiedział.\n– Dobrze wam płacą za rejsy?\n– Nie dość dobrze.\n– Bo ja...\nCokolwiek jednak recepcjonista zamierzał powiedzieć, utonęło w zgiełku, gdy drzwi wejściowe eksplodowały fontanną drzazg. Retvenko odruchowo zasłonił twarz rękami, uskoczył i przeturlał się za biurko. Do biura weszła kobieta: czarne włosy, złote oczy... Była z Shu Hanu.\nRecepcjonista chwycił przypiętą pod blatem strzelbę.\n– Przyszli po pieniądze na wypłatę! – zawołał. – Nie oddam ani kruge!\nNa oczach wstrząśniętego Retvenki cherlawy urzędniczyna wyprostował się niczym jakiś wojownik-mściciel i zaczął strzelać. Na wszystko, co święte, nic tak nie motywuje Kerchenów jak gotówka!\nWyjrzał zza biurka w samą porę, żeby zobaczyć, jak wystrzelony ze strzelby ładunek trafia kobietę prosto w pierś. Odrzucona wstecz uderzyła plecami o framugę drzwi i osunęła się na ziemię. W powietrzu rozeszła się gryząca woń prochu wraz z cierpkim metalicznym zapachem krwi. Żołądkiem Retvenki targnął żenujący skurcz. Sporo czasu upłynęło, odkąd kogoś postrzelono na jego oczach – w dodatku wtedy była wojna.\n– Ani kruge – powtórzył z satysfakcją recepcjonista.\nZanim Retvenko zdążył zareagować, kobieta z Shu Hanu zakrwawioną dłonią złapała się framugi, podciągnęła się i wstała.\nRetvenkę zamurowało. Ileż wypił tej whisky?!\nKobieta ruszyła naprzód. Spod strzępów rozdartej bluzki przezierała krew, podziurawione śrutem ciało... i coś, co połyskiwało jak metal.\nRecepcjonista usiłował pośpiesznie przeładować, ale była dla niego za szybka. Wyrwała mu strzelbę i jednym zadanym ze straszliwą siłą ciosem powaliła go na ziemię, po czym odrzuciła broń i zwróciła spojrzenie złotych oczu na Retvenkę.\n– Weź pieniądze! – wykrzyknął, próbując się odczołgać do tyłu. Wyciągnął z kieszeni niemal pusty portfel i rzucił go w jej stronę. – Bierz, co chcesz!\nUśmiechnęła się wtedy lekko. Z litości? Z rozbawienia? Tego Retvenko nie wiedział, ale nagle zdał sobie sprawę, że wcale nie przyszła po pieniądze. Przyszła po niego.\nNie miało znaczenia, czy jest handlarką niewolników, najemniczką czy kimś jeszcze innym. Teraz stawi czoło żołnierzowi, nie jakiemuś tchórzliwemu słabeuszowi.\nZerwał się na równe nogi. Mięśnie niechętnie go słuchały, ale przyjął postawę bojową i wyciągnął przed siebie ręce. Wichura zawyła w pomieszczeniu, poderwała najpierw krzesło, potem biurko, na koniec parującą misę z kawą i po kolei cisnęła nimi w napastniczkę. Kobieta bez większych emocji odbijała kolejne pociski, jakby odgarniała pajęczyny.\nRetvenko skupił moc i gwałtownym ruchem wyprostował ręce. W uszach mu strzeliło, gdy ciśnienie nagle opadło i rozpętał się istny orkan. Może intruzka była niewrażliwa na kule; zobaczymy, jak sobie poradzi z wściekłym huraganem.\nWarknęła gardłowo, zanim pochwycona w szpony wichury została niemal wyrzucona na zewnątrz. W ostatniej chwili złapała się futryny, próbując do tego nie dopuścić.\nRetvenko się roześmiał. Zapomniał już, jakie to wspaniałe uczucie, kiedy się z kimś walczy.\nNagle za plecami usłyszał głośny huk, jęk wyrywanych gwoździ i trzask rozdzieranego drewna. Obejrzał się przez ramię. Mignęło mu jaśniejące o świcie niebo, fragment nabrzeża... Ściana zniknęła.\nSilne ręce złapały go i przycisnęły mu ramiona do boków, uniemożliwiając użycie mocy. Wznosił się, szybował w powietrzu, a w dole malał port. Zobaczył dach kapitanatu, bezwładne ciało pierwszego oficera na przystani i statek, na którym miał odpłynąć: z pokładu została sterta potrzaskanych desek, u stóp złamanych masztów piętrzyły się zwłoki. Napastnicy zaczęli od statku.\nOwionęło go zimne powietrze. Uszy wypełniło nierówne bicie własnego serca.\n– Proszę... – błagał, gdy wznosili się coraz wyżej, niepewny, o co właściwie prosi.\nBojąc się poruszyć zbyt mocno lub zbyt gwałtownie, wykręcił szyję i spojrzał na swojego prześladowcę... Z gardła wyrwał mu się jęk zgrozy, coś pomiędzy szlochem a panicznym skomleniem zwierzęcia w potrzasku.\nTrzymający go mężczyzna pochodził z Shu Hanu. Miał czarne włosy upięte w ciasny kok, mrużył złote oczy dla ochrony przed podmuchami powietrza... a z pleców wyrastała mu para potężnych skrzydeł łopoczących na tle nieba, wieloprzegubowych, zbudowanych z płótna rozpiętego na filigranowych łukach z kutego srebra. Anioł? Demon? Jakiś niezwykły ożywiony mechanizm? A może Retvenko po prostu postradał zmysły?\nTkwiąc w uścisku porywacza, Emil Retvenko zobaczył cień, jaki wspólnie rzucali na skrzącą się daleko w dole taflę morza: dwie głowy, dwoje skrzydeł, cztery nogi. Stał się wielką bestią, a teraz ta bestia go pożre. Jego prośby przeszły w krzyki, ale jedne i drugie pozostały niewysłuchane.\nDodano: 2017-04-11 18:31:21


Ochrona antykorozyjna dla rur stalowych - Scoda Tubes Ltd.\nOchrona antykorozyjna dla rur stalowych\nCzym jest "korozja"?\nTechnicznie, korozja jest naturalnym procesem, który przekształca rafinowany metal w bardziej stabilną postać, taką jak tlenek, wodorotlenek lub siarczek. Jest to stopniowe niszczenie materiałów (zwykle metali) przez reakcję chemiczną i / lub elektrochemiczną z ich otoczeniem. W świecie rur stalowych ochrona przed korozją odnosi się na ogół do tego, aby nie przekształcać stalowych rur w tlenek żelaza (rdzę).\nOgólnie rzecz biorąc, korozja metali występuje, gdy metal jest narażony na działanie wilgoci i innych pierwiastków lub chemikaliów. Ponieważ jest to na ogół naturalny proces, może prowadzić do poważnego zmniejszenia funkcjonalności i estetyki wyrobów metalowych. Dlatego uważa się, że udany program kontroli korozji jest niekończącą się praktyką. Rozpoczyna się od efektywnego projektowania i instalacji rurociągu, wykonywania metod kontroli korozji oraz utrzymywania i monitorowania linii.\nOchrona przed korozją może przybierać różne formy w zależności od konkretnych okoliczności korozji metalowej rury. Tutaj, jako profesjonalny producent rur stalowych w Indiach, chcielibyśmy przedstawić kilka użytecznych metod zabezpieczania rur przed korozją w następujący sposób:\nZamień na nieagresywne metale, takie jak aluminium i stal nierdzewna.\nUtrzymuj obszar wokół metalowej powierzchni w stanie suchym.\nUżywaj środków suszących i produktów barierowych dla wilgoci.\nUpewnij się, że podziemne rury są ułożone w warstwie zasypki, takiej jak wapień.\nUpewnij się, że wszystkie elementy elektryczne są regularnie czyszczone\nW prawdziwym życiu korozja i naprawa uszkodzeń spowodowanych korozją to problemy wielomiliardowe. Szacunki wskazują, że korozja stali kosztuje Stany Zjednoczone około X XUM miliarda rocznie lub około 297% PKB. W związku z tym wyjaśnia, że wysokie koszty produkcji spowodują stosunkowo wysoką cenę rur stalowych na rynku rur.\nAby uzyskać więcej informacji, zapoznaj się z poniższym artykułem, aby dowiedzieć się, która stal rdzewieje więcej i dlaczego.\nRóżnice między rurami ze stali węglowej i ze stali nierdzewnej\nRóżnica między stalą nierdzewną a stalą łagodną


Dostawa aparatu do pomiaru otoemisji akustycznej | SPZOZ\nDostawa aparatu do pomiaru otoemisji akustycznej\nNumer ogłoszenia: 114873 – 2013; data zamieszczenia: 17.06.2013\nII.1.1) Nazwa nadana zamówieniu przez zamawiającego: dostawa aparatu do pomiaru otoemisji akustycznej.\nII.1.4) Określenie przedmiotu oraz wielkości lub zakresu zamówienia: Przedmiotem zamówienia jest dostawa aparatu do pomiaru otoemisji akustycznej , zgodnie z opisem technicznym zawartym w załączniku nr 4 do SIWZ.\nO udzielenie zamówienia mogą ubiegać się wykonawcy, którzy spełniają warunki, dotyczące posiadania wiedzy i doświadczenia. Ocena spełniania warunków udziału w postępowaniu będzie dokonana na zasadzie spełnia/nie spełnia, na podstawie oświadczenia wykonawcy.\nIV.4.4) Termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu lub ofert:25.06.2013 godzina 11:00, miejsce: w siedzibie Zamawiającego pokój nr sekretariat.


WOŚP 2021. Pierwsza strona 'Tygodnika Lublin' wylicytowana za 1477 zł! Dziękujemy\n27 stycznia 2021 | 11:40\nWOŚP. Licytacja okładki 'Tygodnika Lublin' (Jakub Orzechowski)\nWOŚP 2021. W niedzielę przed północą dobiegł końca 29. Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. W tym roku dowodzona przez Jurka Owsiaka fundacja zbierała pieniądze dla oddziałów dziecięcej laryngologii, otolaryngologii i diagnostyki głowy. Jak zawsze „Gazeta Wyborcza” przyłączyła się do finału i zagrała razem z Orkiestrą. Zaprosiliśmy Czytelników „Wyborczej” do wyjątkowej licytacji na rzecz WOŚP.\nDzięki tej akcji każdy miał szansę zostać bohaterem lub bohaterką pierwszej strony piątkowego tygodnika „Gazety Wyborczej”. To była świetna okazja, by zaprezentować swoją twórczość, przedstawić działalność firmy, a może też pokazać, z czego najbardziej jest się dumnym.\nTeraz we współpracy z dziennikarzem i fotoreporterem powstanie artykuł, w którym zwycięzca zabierze czytelników w swoje ulubione miejsce lub też opowie o ludziach, którzy są ważni w jego życiu. Licytacja pierwszej strony „Tygodnika Lublin” już się zakończyła.\nZwycięzca wylicytował kwotę 1477 zł.\nWięcej na ten temat: WOŚP, WOŚP 2021


Strefa czytania: Córka dymu i kości - Laini Taylor "\nAutor: Laini Taylor Ocena: 9/10\nSeria/cykl: Córka dymu i kości - część pierwsza\nLaini Taylor, finalistka National Book Award 2009, pisze książki dla młodzieży, ale jak sama mówi, mogą je czytać i dorośli.\nKreacja bohaterów - wspaniała! Taylor odwaliła kawał dobrej roboty! Postać Karou, głównej bohaterki - podbiła moje serce już od pierwszych kartek. Karou, młoda artystka z niebieskimi włosami mieszkająca w Pradze. Ten krótki opis brzmi już nieźle! Do tego ta postać nie jest słaba, ani tchórzliwa. Co prawda, nie do końca wie, kim tak naprawdę jest i choć ma nieco dziwną rodzinę, pozostała wesoła i silna. Sprawia wrażenie kogoś, kto potrafi dużo znieść - i faktycznie tak jest! I jeszcze Akiva, anioł... Ach... Kolejna męska postać, do której będę wzdychać. :P Jego osobowość... Z całego serca życzę sobie i innym dziewczynom, byśmy spotkały kiedyś takiego faceta gotowego tak mocno kochać. Postacie drugoplanowe - rodzina Karou i jej najlepsza przyjaciółka - jak najbardziej na plus. Te osoby wniosły dużo życia do tej powieści i bez nich ta książka straciłaby na wartości. ^_^\nJestem pod wrażeniem! Fabuła była... doskonała! Teraz rzadko można spotkać oryginalną historię, a ta - właśnie taka była! Wspaniałym pomysłem również było umieszczenie akcji w Pradze - jej klimat, a do tego klimat zimy, aż sączył się z kartek. Książka wciąga już od pierwszej strony, na samym początku wszystko wygląda normalnie - jest sobie dziewczyna, która idzie do szkoły. Z czasem dowiadujemy się o niej coraz więcej dziwacznych rzeczy (bardziej dziwnych niż naturalne niebieskie włosy czy tatuaże oraz blizny). Pojawia się też więcej tajemnic... Człowiek się tylko zastanawia, kim, do cholery, jest ta Karou?! I co chodzi ze sklepem z zębami?! (tak, z zębami - niezły pomysł, co nie? masz jakieś niepotrzebne zęby? teraz jest miejsce, gdzie możesz je sprzedać :P). Ach... tajemnic jest coraz więcej, a ich rozwiązanie następuje zupełnie na końcu książki. Co jest, według mnie, dobrym posunięciem, bo przez resztę lektury jesteśmy tak wciągnięci i zafascynowani światem, że ja odczułabym rozczarowanie, dowiadując się o wszystkim, np. w środku czytania.\nDość istotną rolę odgrywa tu wątek miłosny - nie ma co ukrywać. Jak zapewne wiecie, jestem fanką tychże wątków, więc mi to nie przeszkadzało, ale obok tych wszystkich tajemnic i dziwnych rzeczy, jest on bardzo ważny, więc niektórym może to się nie spodobać. Ogólnie sama ta relacja nie jest może najoryginalniejsza na świecie, ale opisana w tak cudowny i subtelny sposób, że nie można się nie rozpływać nad nią. ;) Styl pisania Taylor - tak jak wszystko inne - cudowny! Lekki, przyjemny, wciągający. I humor też był! Najśmieszniejsza była Zuzana, przyjaciółka Karou - uwielbiam ją. XD Co mi się nie spodobało...? To, kim w końcu okazała się Karou. Ogólnie przewidziałam to już gdzieś w środku czytania, a potem tylko modliłam się, bym się myliła... Ale niestety! Jak ja byłam niezadowolona z takiego posunięcia! Choć, nie ukrywam, jest to pomysłowe, tylko mnie po prostu jakoś się nie spodobało...\nPodsumowując - Córka dymu i kości jest wspaniała. Oryginalna. Bohaterowie zostali wykreowani na wysokim poziomie, każdy był niesamowicie barwną postacią, a do tego fabuła... Dopracowana do samego końca! I jeszcze powieść ta posiada specyficzny klimat, który sprawia, że książkę czyta się jeszcze przyjemniej. ;)\nA Wy? Macie coś do powiedzenia na jej temat? :P\nAutor: Meredith o 20:54\nTenebris 11 października 2015 20:59\nSłyszałam o tej książce, ale raczej nie miałam jej w planach. Zachęciłaś mnie :) Co prawda nie jestem pewna, czy będzie to książka w moim typie, ale spróbuję. :)\nultramaryna 11 października 2015 21:01\nO, na pewno przeczytam. Mam na nią ochotę już od jakiegoś czasu, słyszę o tej książce same dobre rzeczy ;) Bardzo podoba mi się też, że akcja jest umiejscowiona w Pradze!\nMeredith 11 października 2015 21:06\nJa też uważam, że to świetny pomysł! Jak już pisałam w recenzji - nadało to powieści bardzo specyficznego klimatu. ^_^\nUpadły czy Anioł 11 października 2015 21:30\nOd dawna mam książkę na półce, ale jakoś nie mam ochoty czytać. Jednak po twojej opinii ta niechęć jakoś się zmniejszyła :)\nAda Puszkarska 11 października 2015 22:31\nZ chęcią się zapoznam z powyższą pozycją.\nDżejEr Carmen 12 października 2015 06:38\nJedna z dojrzalszych, najpiękniejszych i najbardziej niesamowitych serii młodzieżowych, które miałam okazję poznać. Ostatni tom najlepszy, całe szczęście, że wydano go u nas ;)\nMeredith 13 października 2015 16:59\nRównież bardzo się cieszę, że wydano u nas ostatni tom, bo teraz będę mogła w pełni poznać tę historię! ^_^\nElenkaa _ 12 października 2015 09:41\nTa okładka jest mi oczywiście bardzo znana, jednak na samą książkę nie mam ochoty ;)\nKittyAilla 12 października 2015 14:12\nWiesz, ten główny wątek miłosny... :D Jakoś nie mogę się przez niego przekonać do tej pozycji ^^\nMeredith 13 października 2015 17:00\nRozumiem cię doskonale, ale wiesz - i tak polecam. :D\nJust yśka 12 października 2015 15:26\nMnie osobiście ta książka w ogóle nie zaciekawiła :D\nAle czytając Twoją recenzję pewnie bym się na nią skusiła bo sam tył okładki zachęca do tego ;D\nAleja Czytelnika 12 października 2015 15:33\nSłyszałam o tej książce i jestem jej ogromnie ciekawa. Po Twojej recenzji widzę, że może to być naprawdę świetna powieść ;)\nMeredith 13 października 2015 17:01\nMojej zdaniem jest. ^_^\nAnn Wars 12 października 2015 19:03\nUwielbiam tę historię! Przeczytałam ''Córkę dymu i kości'' już dwa razy, niemniej do przeczytania drugiego tomu jakoś mnie nie ciągnie. Za dużo naczytałam się negatywnych opinii ''Dni krwi i światła gwiazd'' i boję się popsuć sobie zdanię o serii pani Taylor.\nMeredith 13 października 2015 17:04\nJa chyba dotychczas słyszałam tylko jedną opinię o drugiej części - opinię mojej koleżanki, która pożyczyła mi tę książkę. XD I jej się podobało. ^_^ Także jestem ciekawa, jak ta historia potoczy się dalej i mam nadzieję, że się nie zawiodę... ;o\nKarolina W. 12 października 2015 19:43\nJedna z moich ulubionych książek. Nie raz do niej wracałam:)\nwerka777 13 października 2015 17:35\nGenialna recenzja. Książkę naprawdę chcę przeczytać, bo wciąż tego nie zrobiłam.\ndobra.ksiazka 14 października 2015 08:15\nPowiem tylko tyle że cała trylogia znajduje się na mojej książkowej liście :D\nJulia Alaska 14 października 2015 12:28\nWidziałam gdzieś tę książkę na przecenia za 10 zł i ją odłożyłam. Ale jestem na siebie zła! Mam nadzieję, że kiedyś będę miała okazję sięgnąć po tę serię, bo słyszałam o niej tyle dobrego... <3 :* Świetny blog, obserwuję i coś czuję, że będę częstym gościem ;)\nTetiana xd 16 października 2015 13:12\nHej kochana! :D\nJa ciągle myślałam nad przeczytaniem jej i to już dość długo chyba ze 2 lata i tak do tej pory jakoś nie mogę po nią sięgnąć. Kompletnie mnie nie kusi. Oj tam trudno nie wszystko musi się podobać no nie? :D\nMeredith 16 października 2015 18:04\nRacja, nie wszystko musi się podobać. :P Jeśli nie gustujesz w takich książkach, to po co się męczyć? :P\nPatty 16 października 2015 18:22\nMam do powiedzenia tyle, źe muszę przeczytać i nic mnie nie powstrzyma przed sięgnięciem po nią! Aha, piąteczka *high five*, bo również jestem miłośniczką wątków miłosnych (haha, miłośniczka miłosnych) i jakoś tak odnoszę wrażenie, że tam, gdzie ja uważam go za subtelny, inni dostrzegają coś banalnego i schematycznego. Ale jeżeli bohaterka jest w miarę okej i nie denerwuje mnie swoim zachowaniem, to oczywiście akceptuję każdy jej wybór <3\nMeredith 18 października 2015 20:53\nWątki miłosne rządzą! Jej! XD :P\nGłówna bohaterka była dla mnie nawet bardzo ok. :D Polubiłam ją. ^_^\nCynka 18 października 2015 19:02\nNaprawdę ta książka jest aż tak dobra? Ja jakoś jestem do niej dziwnie uprzedzona i na razie nie potrafię się do niej przekonać ;D\nMeredith 18 października 2015 20:56\nMnie się bardzo podobała. :D Jeśli lubisz książki tego typu - to powinnaś spróbować porzucić uprzedzenia i przeczytać! ^_^


Dromin - ulotka (dawkowanie, zastosowanie, interakcje) - Encyklopedia Leków\nwitamina B1 (tiamina), witamina B2 (ryboflawina), cynk, drożdże, fosfor, magnez, wapń\nWłaściwości przeciwtrądzikowe, poprawiające wygląd paznokci i skóry, przemianę materii, zapobiegające wypadaniu włosów.\nPrzy problemach z cerą, dokuczliwych zajadach w kącikach ust, a także trądziku młodzieńczym. W przypadku egzem, osłabienia cebulek włosowych i wypadania włosów, w celu wzmocnienia paznokci. W okresie intensywnego wzrostu młodzieży, w okresach osłabienia wynikającego z niezrównoważonej diety i przemęczenia (preparat przywraca równowagę układu nerwowego).\nSposób użycia: Stosować doustnie 20 ml toniku (2 łyżki stołowe) przed posiłkami i przed snem. Działania niepożądane: mogą wystąpić zaburzenia żołądkowo-jelitowe i nadwrażliwość na światło. Ostrzeżenia: Należy poinformować lekarza w przypadku nadwrażliwości na składniki preparatu, zaburzeń metabolizmu żelaza, choroby Lebera, chorób wątroby, padaczki, ciąży, podejrzenia ciąży lub karmienia piersią, a także przyjmowania tetracykliny i fluorochinolony, leków zobojętniających sok żołądkowy.


Klub Seniora w Błędowie – Towarzystwo Rozwoju Gminy Płużnica\n30 grudnia 2018 12 marca 2020 Redaktor TRGP\nMiesiąc grudzień był bardzo radosny w klubie, gdyż każdy z nas opowiadał jakie tradycje świąteczne są u niego w domu, jak przygotowujemy się do tych świątecznych dni. Z tych wspólnych opowieści stworzyliśmy w klubie taki inny klimat i mimo chłodnych dni w klubie panował taki spokój i chęci do wspólnego działania, wspominaliśmy jak ten rok nam minął we wspólnym gronie i już niedługo każdy z nas będzie o rok starszy. Wspólne mikołajki i wspólna wigilia z drobnymi upominkami przebiegła bardzo radośnie, że ciężko było się rozstać na te kilka dni. Zakończenie roku uczciliśmy tradycyjnie z lampką szampana i z podrygami do tańców.\nListopad upłynął w klubie dość szybko, a mimo zmiennej pogody chętnie gościmy się przy wspólnym stole przy śniadankach z ciepłą herbatką. Wymieniamy się różnymi doświadczeniami, których uczymy się przez całe życie. Czasami musimy tupnąć nogą i przekazać swoje racje. Pieczenie, gotowanie i ćwiczenia to nasza werwa na cały dzień i z uśmiechem na twarzy planujemy kolejne dni spędzone wśród „kolegów”. Uczestniczyliśmy w obchodach setnej rocznicy odzyskania niepodległości i wspólnie śpiewaliśmy nasz hymn narodowy i pieśni patriotyczne. Wieczór upłynął w bardzo miłej atmosferze i z dumą mogliśmy powędrować do swoich domów.\nMiesiąc październik w Klubie Seniora w Błędowie rozpoczęliśmy od dwudniowego wyjazdu do Ciechocinka do hotelu „Teo Dorka”. Mimo deszczowej i chłodnej pogody udało nam się zwiedzić wspaniałe i ciekawe miasto, a także kupić wiele pamiątek. Na zajęcia chodzimy bardzo chętnie gdyż śmiechu jest co niemiara i przynajmniej ciepła herbatka lepiej smakuje w gronie „kolegów”. Mamy rozruszane kości dzięki Arkowi (sportowiec) i rozruszany umysł dzięki Asi (psycholog). Pod koniec miesiąca gościliśmy u siebie Seniorów z Hagen (Niemcy), z którymi wymienialiśmy się doświadczeniami z funkcjonowania Klubów Seniora. Wszyscy bardzo byli zadowoleni i z uśmiechami na twarzy przypieczętowaliśmy to wspólnym zdjęciem na pamiątkę.\nPoprzednia wiadomość: Klub Seniora w Uciążu\nNastępna wiadomość: Klub Seniora Wiewiórki


WSCHOWA. Druhowie z OSP proszą o finansowe wsparcie [ZDJĘCIA] | Wschowa Nasze Miasto\nWSCHOWA. Druhowie z OSP proszą o finansowe wsparcie [ZDJĘCIA]\nKarolina Bodzińska 23.07.2019 Zaktualizowano 23.09.2019\nDruhowie z Ochotniczej Straży Pożarnej we Wschowie założyli zbiórkę w internecie. Potrzebują pieniędzy na wymianę sprzętu i umundurowania. Potrzebują 8 tysięcy złotych. Do tej pory udało im się zebrać nieco ponad 800 zł.\nTeoretycznie można by szukać funduszy zewnętrznych np. unijnych, ale – jak zauważa Dominik Fedyczkowski, prezes OSP we Wschowie – druhowie nie mają pieniędzy nawet wkład własny, który w takim przypadku jest niezbędny.\nLink do zbiórki: TU MOŻESZ WESPRZEĆ OSP WSCHOWA\nMali podopieczni z Domu Pomocy Społecznej dla Dzieci we Wschowie, dzięki wsparciu wielu wspaniałych ludzi, miały cudowne wakacje. Jednak wraz z rozpoczęciem nowego roku szkolnego, zrodziły się nowe potrzeby.


Kobiety Do Flirtu W Przemkow\nAle jakos srednio flirtowanie mi wychodzi i w efekcie majac 24 Kobiety do flirtu w Przemkow lat.., Randki online Szukam Pani Shemale w Wielka Brytanii z kobietami w Ksiezpol jesli chodzi o wyglad to normalny ze mnie facet. Mlodo wygladajacy 24 latek szuka Pani/ dziewczyny na mile chwile u mnie w aucie/w domu/ hotelu, hej wszytskim. Jestem chetny Kobiety do flirtu w Przemkow na wszystko. Najlepiej z autem.... Czy jakies Kobiety do flirtu w Przemkow fotki pisz na maila l.., najlepiej jakbys mial wlasne mieszkanie ;) po wiecej info west michigan bike holland.\nKtory szuka odwaznej kobiety, jestem niesmialym 19 latkiem. Szukam chetnej panj do pisania sms Kobiety do flirtu w Przemkow mmsow lib maili moze byc mila mezatka bez zobowiazan... Hej, mam 18 lat, tak jak w opisie, szukam kogos na seks.


Cymbergaj-wynajem.pl - Katalog Stron Internetowych\nID tego wpisu to 17075\nSzczegóły strony Cymbergaj-wynajem.pl:\nWitryna internetowa cymbergaj-wynajem. pl to strona, której motywem przewodnim są tematy związane z aranżacją wnętrz. Na stronie regularnie publikowane są teksty pisane przystępnym językiem, niedługie, a jednocześnie wyczerpujące każdy temat. Autor dokłada wszelkich starań, aby ułatwić użytkownikom korzystanie z serwisu. Stąd obecność wyszukiwarki, przygotowanie listy najnowszych wpisów, a także archiwum dotychczasowych wpisów. Całości dopełniają stonowana kolorystycznie szata graficzna oraz tematyczne zdjęcia.\nDomy, aranżacja wnętrz, oświetlenie, aranżacja małych przestrzeni


Strona 180 - Monitor Polski - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych\nMonitor Polski z 12 sierpnia 2015\nOBWIESZCZENIE MINISTRA OBRONY NARODOWEJ z dnia 23 lipca 2015 r. w sprawie wykazu jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych Monitor Polski rok 2015 poz. 710\nMonitor Polski z 11 sierpnia 2015\nUCHWAŁA PAŃSTWOWEJ KOMISJI WYBORCZEJ z dnia 3 sierpnia 2015 r. w sprawie zasad drukowania i przekazania kart do głosowania dla obwodów głosowania utworzonych na polskich statkach morskich w referendum ogólnokrajowym zarządzonym na dzień 6 września 2015 r. Monitor Polski rok 2015 poz. 709\nKOMUNIKAT MINISTRA INFRASTRUKTURY I ROZWOJU z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianach wprowadzonych do Szczegółowego opisu osi priorytetowych Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014–2020 Monitor Polski rok 2015 poz. 708\nOBWIESZCZENIE MINISTRA FINANSÓW z dnia 4 sierpnia 2015 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2016 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym Monitor Polski rok 2015 poz. 707\nMonitor Polski z 10 sierpnia 2015\nOBWIESZCZENIE PREZESA NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO z dnia 23 lipca 2015 r. o wolnym stanowisku sędziego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Monitor Polski rok 2015 poz. 706\nUCHWAŁA NR 100 RADY MINISTRÓW z dnia 30 czerwca 2015 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany Kontraktu Terytorialnego dla Województwa Śląskiego oraz określenia zakresu i warunków dofinansowania Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Śląskiego na lata 2014–2020 Monitor Polski rok 2015 poz. 705\nUCHWAŁA NR 99 RADY MINISTRÓW z dnia 30 czerwca 2015 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany Kontraktu Terytorialnego dla Województwa Opolskiego oraz określenia zakresu i warunków dofinansowania Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Opolskiego na lata 2014–2020 Monitor Polski rok 2015 poz. 704\nMonitor Polski z 7 sierpnia 2015\nOBWIESZCZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY I ROZWOJU z dnia 24 lipca 2015 r. w sprawie wykazu umów międzynarodowych dotyczących międzynarodowego transportu drogowego, z których wynika zwolnienie z obowiązku uiszczania opłaty paliwowej Monitor Polski rok 2015 poz. 703\nUCHWAŁA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 24 lipca 2015 r. w sprawie upamiętnienia polskich lotników walczących w czasie II wojny światowej Monitor Polski rok 2015 poz. 702\nOGŁOSZENIE PRZEWODNICZĄCEGO KRAJOWEJ RADY RADIOFONII I TELEWIZJI z dnia 30 lipca 2015 r. o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego Monitor Polski rok 2015 poz. 701\nKOMUNIKAT MINISTRA INFRASTRUKTURY I ROZWOJU z dnia 21 lipca 2015 r. w sprawie wytycznych Ministra Infrastruktury i Rozwoju w zakresie rewitalizacji w programach operacyjnych na lata 2014–2020 Monitor Polski rok 2015 poz. 700