Krótkie Buty Motocyklowe - Duży Wybór - 4motos.pl\nOdzież motocyklowa dla laików przede wszystkim efektownie się prezentuje, ale fani dwóch kołek dobrze wiedzą, że w przypadku takich produktów dużo ważniejsza jest ochrona, jaką zapewniają. Ważne jest więc, by dobrze wybrać takie artykuły, także jeśli chodzi o buty motocyklowe. W naszej ofercie można znaleźć bogaty wybór takiego obuwia.\nKrótkie buty motocyklowe, jakie proponujemy dla kobiet i mężczyzn, znakomicie chronią stopy i kostki podczas jazdy, a także są odporne na różnego rodzaju warunki. Dokładamy wszelkich starań, by oferować naszym Klientom tylko najlepsze na rynku produkty, buty z naszej oferty są więc bardzo trwałe oraz świetnie się prezentują.


Wyróżnione sklepy oznaczone tagiem biżuteria\nWszystkie sklepy oznaczone tagiem biżuteria\nWieloryb to pierwsza w Polsce inicjatywa, która pragnie aby przedmioty, zamiast kończyć swój żywot na wysypisku, znalazły swojego Człowieka, któremu będą służyć przez kolejne lata. Zajmujemy się skupem, wymianą i sprzedażą wszystkiego, co komuś przestało się podobać, znudziło się, lub przestało być potrzebne, a właśnie Tobie, może się to przydać, podobać, lub mogłeś o tym marzyć. Bez dymu, bez CO2, bez śmieci i bez zużycia wody. To właśnie jest Wieloryb. A dlaczego Wieloryb? Bo to zwierzę bardzo wrażliwe i podatne na zmiany środowiska naturalnego.


Czasem słońce, czasem deszcz czyli testy kamerki sportowej SJ6000 | Tomasz Paweł Puchalski Photography\nGdyż GoPro porwał ocean…\nJak pisałem ostatnio, szybko i bezboleśnie straciłem kamerkę GoPro Hero. Mając sporo sesji wymagających posiadania sprzętu mieszczącego się w kieszeni sportowej koszulki, podjąłem decyzję o kupnie następcy.\nTym razem, postanowiłem zaryzykować i za mniej więcej 50% ceny podstawowego, najtańszego GoPro kupić “chińczyka”. Po krótkiej analizie dostępnych modeli na Allegro, wybór padł na kamerkę SJ6000 brandowanej jako RECO.\nJak to bywa z produktami “Made in China”, jest bogato. Dużo wszystkiego, bonusy, gratisy i zasadniczo full wypas. Ciągle w cenie, która nie zabija. Żeby nie być gołosłownym, poniżej zdjęcie tego co nabyłem za niecałe 300 zł.\nO ile pamiętam, kiedy chciałem dokupić sobie do GoPro akcesoria jak np. uchwyt do statywu fotograficznego czy na kierownicę roweru to były pojedyncze dziesiątki złotych, a zestawy o podobnej zawartości dochodziły do okolicy stu złotych. Tu większość tego co potrzebne w zestawie, a na dokładkę pilot, 2 dodatkowe baterie i kijek do selfie 🙂\nZdecydowanie na bogato.\nJeśli chodzi o parametry kamerki, to też posłużę się obrazkiem, na którym to wszystko syntetycznie producent przedstawił. Jest więc Full HD, jest matryca 12 Mpx, jest ekranik kolorowy. Na tym poziomie – dużo więcej niż GoPro Hero, tam bez ekranika, bez HD, matryca 5 Mpx. Czy więcej w tym przypadku oznacza lepiej, to napiszę poniżej 🙂\nJest też fajna sprawa sterowania czy podglądania obrazu przez komórkę (funkcja WiFi i dostępne apki na iOS i Android) czy wyzwalanie kamery/aparatu zdalnie dołączonym pilotem. To zdecydowanie daje ciekawe możliwości podczas pracy bardziej studyjnej, kontrolowania np. nagrania video do bloga.\nPonieważ najbardziej mi zależy na funkcji “aparat fotograficzny”, niespecjalnie testowałem jakość nagrywanego video. Wg mnie, bardzo przyzwoita, na poziomie GoPro. Kamerka nie posiada funkcji redukcji drgań (podobnie jak Hero), więc pod tym względem można uznać, że to przyzwoita kamera Full HD i tyle.\nPrawdziwe testy dotyczyły zastosowania SJ6000 jako sportowego, zabezpieczonego przed warunkami atmosferycznymi, prostego w obsłudze i mieszczącego się w kieszonce koszulki kolarskiej aparatu fotograficznego.\nZdjęcia które prezentuję poniżej i obok pochodzą z dwóch sesji – jednej popołudniowej ale jeszcze z ostrym, bezpośrednim słońcem, drugiej podczas treningu w pochmurny, a nawet deszczowy dzień.\nOd strony warunków fotograficznych, to dwa różne światy. Jak może wiecie, najlepsze zdjęcia robimy wtedy gdy niebo zakrywają chmury, światło jest miękkie, rozproszone, łatwo dobrze naświetlić nasze cyfrowe “klatki”. Kto tego nie wiedział, a się zaciekawił, zapraszam na kurs weekendowy do AFA, rozwiniemy temat 🙂\nDobrze zrobić zdjęcie w ostrym słońcu praktycznie nie sposób. Nawet drogie lustrzanki nie podołają wyzwaniu jakie stoi przed zapisaniem bardzo kontrastowej sceny – mamy przecież bardzo jasne i często bardzo ciemne obszary do zarejestrowania. Rozpiętość tonalna najczęściej przekracza pojemność matrycy.\nDlatego świadomy fotograf walczy o brak prześwietleń, bo z niedoświetloną częścią obrazu łatwiej sobie poradzić podczas późniejszej obróbki na komputerze. I najczęściej – jeśli może, pracuje w formacie RAW, który daje większe możliwości manipulacji informacją zdjęcia niż JPG.\nNiestety, jak się domyślacie, kamerka sportowa za kilkaset złotych nie ma zbyt wyszukanych opcji fotograficznych, nie wspominając o dostępności formatu RAW. Jest JPG. Co z tego wynika?\nAno tyle, że zdjęcia w pełnym słońcu, kontrastowe sceny zawierają sporo prześwietleń i wypalonych obszarów. Nic się z tym juz nie zrobi, nawet w profesjonalnym programie z Adobe.\nWniosek jest taki – pokochaj to albo kupuj za tysiaka lepszą kamerę, z formatem RAW i matrycą od Sony – bo są i takie. A mając SJ6000, po prostu uważaj na jakość światła, im mniej bezpośredniego, im mniej “lampy” – tym lepiej.\nZdecydowanie lepiej zdjęcia wychodzą podczas fotografowania w pochmurny dzień. Tak było wczoraj, na koniec jeszcze nieźle popadało więc kamerka zdała test “fotografujemy w trudnych warunkach progodowych”. Bez żadnego problemu zresztą.\nPrzy okazji – zdecydowaną przewagą nad GoPro Hero jest możliwość wymiany baterii. Wczoraj po 1.5 godziny, wymieniłem na zapasową i można było fotografować dalej.\nPochmurna pogoda to dużo mniejsza skala ekspozycji do zapisu na matrycy cyfrowej. Nie ma aż tak dużych kontrastów, wszystko się “mieści” i na zdjęciu nie ma bardzo jasnych i bardzo ciemnych obszarów.\nSzybka porada: pamiętaj, że nawet w słoneczny dzień możesz znaleźć cień i tam zrobić lepsze zdjęcie. Oczywiście nie zawsze będzie to łatwe jak jedziesz rowerem, ale z własnego doświadczenia wiem, że to się da zrobić.\nWyciągaj kamerkę pod jazdy w lesie, w cieniu…\nCzas na podsumowanie i porównanie do GoPro.\nNa korzyść SJ6000:\nwyposażenie dodatkowe zestawu\nNa korzyść GoPro:\njednak chyba lepsza jakość obrazu\nquick start, fenomenalna opcja robienia zdjęć “na ślepo”\nWychodzi na to, że SJ6000 zupełnie nieźle się obroniła. Tak też jest – jako tania i przyzwoita kamera sportowa to świetny wybór.\nPewnie w zakresie cenowym ok. 300 zł znajdzie się sporo innych modeli, ale ich przecież nie kupię i Wam nie napiszę co o nich myślę 🙂\nCzy zostanę z SJ6000 na zawsze? Raczej nie, będę szukał kamerki z matrycą Sony, z możliwością zapisu zdjęć w RAW. Bo zdjęcia z Waszych sesji sportowych mają być pro, i tyle 🙂\nKategorie fotografia sportowa, testy sprzętu Tagi gopro, GoPro Hero, kamera sportowa SJ6000, SJ6000, SJ6000 jako aparat fotograficzny, testy kamery sportowej, testy SJ6000 Nawigacja wpisu\n2 komentarze do “Czasem słońce, czasem deszcz czyli testy kamerki sportowej SJ6000”\nPingback: Bo najlepiej kiedy czarne chmury na horyzoncie | Tomasz Paweł Puchalski Photography\nPingback: 315 kilometrów zapisanych na kliszy… | Tomasz Paweł Puchalski Photography


Jong AZ Alkmaar - Volendam na żywo - transmisja live stream online - Meczyki 24\nJong AZ Alkmaar - Volendam\nJong AZ Alkmaar - Volendam 19.10.2020 21:00\nZobacz za darmo spotkanie Jong AZ Alkmaar - Volendam, który rozpocznie się 19.10.2020 21:00. Ten mecz na żywo możesz legalnie zobaczyć na stronie bukmachera Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Transmisja live stream online. Darmowe mecze na żywo online Jong AZ Alkmaar - Volendam z kategorii Holandia 2 Liga.\nW dniu 19.10.2020 21:00 odbył się mecz między Jong AZ Alkmaar i Volendam. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.


Mama Przedszkolaka •28 grudnia 2020 o 21:03 Że tak się wyraze ,tobie się płyta zaciela, że co roz piszesz.....Że brawo PIS? Oczywiscie …\nŚwinia Pepa•28 grudnia 2020 o 11:26\nMama Przedszkolaka Świnia Pepa•28 grudnia 2020 o 21:03\nŻe tak się wyraze ,tobie się płyta zaciela, że co roz piszesz.....Że brawo PIS? Oczywiscie nie toreluje Pisu ale wszystkie partie to sami idioci\nniezależny obserwatorMama Przedszkolaka •29 grudnia 2020 o 09:51\nMamuśka. Ktoś tych ***ów wybiera, ktoś się z nimi identyfikuje oddając na nich głos. Ktoś nie uczestniczy w wyborach akceptując to wszystko. O tym nie pomyślałaś? Zawsze winni ONI, a nie JA??\nMamuśka. Ktoś tych idiotów wybiera, ktoś się z nimi identyfikuje oddając na nich głos. Ktoś nie uczestniczy w wyborach akceptując to wszystko. O tym nie pomyślałaś? Zawsze winni ONI, a nie JA??\nMama Przedszkolaka niezależny obserwator•29 grudnia 2020 o 11:41\nJa nie twierdzę że oni winni czy nie winni, ja na zadna partie nie glosowalam i dobrze się z tym czuje, twierdze że wszyscy politycy z każdej partii to idioci


Doskonała powieść romantyczno - szpiegowska, a zarazem ponadczasowy portret kobiety. Bardzo dobra literatura oraz świetna rozrywka! Szalone lata 30-te dwudziestego wieku. Miłość, zdrada, wielki świat, szpiegowskie afery. Wiele interesujących spostrzeżeń o relacjach damsko - męskich. Ciekawa lekcja dla ludzi interesujących się szarmanckim uwodzeniem kobiet czy też, z drugiej strony, uwodzeniem skazanym na porażkę. Autor doskonale wgłębia się w umysł płci przeciwnej, jest świetnym obserwatorem. Do takiego stopnia, że możemy zapomnieć, iż dzieło to nie jest twórczością żadnej damy, a napisał je mężczyzna.\nHanka Renowicka jest zadowoloną z życia żoną znanego dyplomaty. Jej życie polega na udziale w przyjęciach, przygotowaniach do nich, plotkowaniu z przyjaciółkami na temat innych przyjaciółek i uroczych (albo i nie) mężczyzn oraz na tym podobnych czynnościach. W "Pamiętniku pani Hanki" znajdujemy klimat okresu przedwojennego. Główna bohaterka styka się z czołowymi postaciami życia politycznego i wojskowego (uczestniczy na przykład w polowaniach z Göringiem czy też bywa na przyjęciach zaproszona przez księcia Monaco czy inne wybitne postaci tamtych lat). Chwali się także znajomością z pisarzami takimi jak Gombrowicz, Iwaszkiewicz i, oczywiście, sam autor, czyli Dołęga-Mostowicz. Dzięki temu zabiegowi literackiemu, autor książki może opatrzyć zapiski Hanki swoimi przypisami, co dodaje dziełu aury autentyczności.\n"Pamiętnik pani Hanki" jest powszechnie uznawany za najlepszą powieść Tadeusza Dołęgi-Mostowicza.\nCzyta się jednym tchem - polecam!\n( 2020-01-30 14:52:24 )


Profesjonalne domki nad jeziorem - Hotex\nProfesjonalne domki nad jeziorem\nHome » Turystyka » Hotele i Noclegi » Profesjonalne domki nad jeziorem\n2019-06-05|Kategoria: Turystyka / Hotele i Noclegi\nJak możesz najsprawniej kupić dla siebie doskonały wypoczynek? Może wszelkie twoje wymagania spełnią domki nad jeziorem? Obecnie na polskim rynku działają już takie przedsiębiorstwa, które realizują projekty związane z dostarczaniem fantastycznych opcji w zakresie wyboru domków, dlatego możesz nam zaufać – jesteśmy w stanie zaproponować ci najwięcej możliwości, jeśli chodzi o takie domki nad jeziorem. Nasza firma działa w Polsce od bardzo dawna i ma dla ciebie wiele opcji, jeśli chodzi o domki nad jeziorem. Wejdź koniecznie na naszą stronę internetową, na której bez problemowo odnajdziesz wiele wspaniałych opcji w zakresie wyboru nieruchomości dla siebie. Działamy w taki sposób, żeby dawać ci wiele opcji wyboru, które od ręki jesteś w stanie wykorzystać. Wystarczy sprawdzić naszą stronę WWW, na której bardzo łatwo znajdziesz dla siebie ciekawe informacje na temat tego, jak mogą wyglądać i działać właśnie takie domki nad jeziorem. Skorzystaj więc koniecznie z możliwości naszej firmy i przekonaj się jak wiele dzięki nam zyskujesz!\nZnakomite recenzje na temat aparthotelu\nNie trzeba trafić do wielkiego ośrodka miejskiego albo do miejscowości znanej z przyjmowania tysięcy turystów, by napotkać obiekty noclegowe o podwyższonym standardzie. Wybierając się w sprawach służbowych bądź zupełnie prywatnych nie ma więc potrzeby wyszukiwania miejsc do przenocowania w samej stolicy....\nOdpocznij na Kaszubach\nGdzie na urlop na Kaszubach? Najlepiej wybrać się do obiektu, który pozwoli Ci w pełni doświadczyć niezwykłego uroku tego niezwykłego regionu. Nasze siedlisko umiejscowione jest w lokalizacji, w której nie brakuje pięknej natury. Dlatego też u nas można odetchnąć świeżym powietrzem i nacieszyć oczy pi�...\nA może w tym roku wybierzemy się na wakacje w Szczyrku Hotel Skalite? W końcu nie możemy wciąż jeździć w to samo miejsce, ponieważ nam się znudzi. Poza tym na pewno chętnie zobaczymy coś nowego. Dlatego warto wybrać się w góry, gdzie możemy dobrze odpocząć blisko na natury. W takim razie nie pozostaje...\nZnakomita oferta na wyjazd w alpy na narty\nWyjazd w alpy na narty to jedna z najbardziej atrakcyjnych ofert naszego biura na spędzenie zimowego odpoczynku po stresującej całorocznej pracy w biurze. Nasza konkurencyjna cenowo i jakościowo propozycja w pełni cię zadowoli, niezależnie od tego, czy wykupisz u nas wczasy już teraz, czy skorzystasz z opcji la...\nGdzie znajdziemy komfortowe noclegi w Krakowie?


Barbara Dziuk: O MIŁOŚCI KU OJCZYŹNIE… | Fronda.pl\nBarbara Dziuk: O MIŁOŚCI KU OJCZYŹNIE…\nTo co się dzieje nie zostało jeszcze przez nas oswojone. Zamknięci w domach z niedowierzaniem dowiadujemy się, że śmierć być może siedzi tuż pod naszymi drzwiami, z trudem przyjmujemy nowe obostrzenia i staramy się każdego ranka budzić licząc, że to tylko zły sen. Rzeczpospolita choruje. Gospodarka stanęła. Na barki rządzących spadła odpowiedzialność za los 34 milionów obywateli. Nie pierwszy raz Ojczyzna źle się miewa, w swojej historii przeszła wiele stanów zawałowych i stanów agonii – wydawało się, że już ze śmiertelnego łoża nie powstanie.\nCzy w kontekście tej sytuacji Kazania sejmowe ks. Piotra Skargi się zestarzały? Język Kazań jest anachroniczny, a zatem trudny, nie jest jednak tak trudny, by nie pokusić się o pytanie czy może być dziś aktualny.\nNiektóre z chorób Rzeczypospolitej, o której pisze w swojej teologii dziejów, są nadal naszymi, współczesnymi chorobami:\npierwsza jest - nieżyczliwość ludzka ku Rzeczypospolitej i chciwość domowego łakomstwa – tę obserwujemy codziennie,\ndruga - niezgody i roztyrki sąsiedzkie, i ta choroba nie jest nam obca,\ntrzecia - naruszenie religiej katolickiej i przysada heretyckiej zarazy – tu też nie jesteśmy stuprocentowo czyści, godząc się milcząco, na to co dalekie jest od podstawowych zasad wiary chrześcijańskiej i dziesięciorga przykazań,\nczwarta - dostojności królewskiej i władzej osłabienie – a i osłabienie władzy poprzez niezgody i intrygi dziś również obserwujemy,\npiąta - prawa niesprawiedliwe – prawa nie tyle niesprawiedliwe, ile wykonywane wbrew poczuciu sprawiedliwości obserwujemy,\nszósta - grzechy i złości jawne, które się przeciw Panu Bogu podniosły i pomsty od niego wołają – ano widząc świętokradztwo i brak szacunku do naszego Boga odwracamy często oczy.\nNasz kaznodzieja wypowie też słowa, które w dziejach narodu niejednokrotnie padały. Nie tak dawno do miłości ku bliźnim głośno nawoływał w Polsce Jan Paweł II, a Skarga już w 1597 roku napisał:\nMiłość ku bliźnim, im jest szersza, tym jest lepsza. Dobrze miłować sąsiada; lepiej wszytkie, którzy w mieście jednym są, a pogotowiu jeszcze lepiej wszytkie obywatele królestwa tego, gdy im dobrego co czynim abo dla nich co cierpim. Także dobra zgoda i pokój między pospolitym ludem, ale lepsza między pany, którzy ludźmi rządzą abo o nich radzą, a nalepsza między królmi, którzy wszytkiemu światu pokój zgodą swoją przynoszą. Do tej szerokiej i przestronej miłości przywodzić się macie(…) jakoby lud wszytek nie ginął, a wasza ku Rzeczypospolitej miłość gorąca i szczera pokazać się mogła. Odwoła się tu do Pan Jezusa: A jeszcze więtszą miłość pokazał, gdy zdrowie i żywot swój dał nie za jedno królestwo, ale za wszytkie na świecie ludzie, chcąc, aby każdy, kto weń wierzy, nie ginął, ale miał żywot wieczny.\nDziś, w dobie pandemii, przytoczone słowa jezuity wybrzmiewają szczególnie:\nSłusznie też do was mówić tak nań, przezacni obmyślaczedobra pospolitego, wszytkiej tej Korony, to jest ludzi i dusz, ile ich jest w Polszcze, (…) oczy do was obracają i ręce do was podnoszą, mówiąc jako i oni Egiptcyjanie do Józefa: Gene. 47 [25|. "Zdrowie nasze w ręku waszych". Wejźrzycie na nas, abyśmy nie ginęli i w domowej niesprawiedliwości, i w pogańskiej niewolej. (…)Wyście jako góry, z których rzeki i zdroje wytryskają, a my jako pola, które się onymi rzekami polewają i chłodzą.(…) Was Pan Bóg podniósł na wysokie urzędy: nie dla was, abyście sami swoich pożytków pilnowali, ale dla ludu, który wam Pan Bóg powierzył, abyście nam sprawiedliwość i pokój, który od Pana Boga bierzecie, spuszczali.\nI nadal aktualne jest jego nawoływanie, zwłaszcza w kontekście współczesnych waśni partyjnych i w dobie szalejącej zarazy:\nMiłujcie ojczyznę tę swoje i to Hieruzalem swoje, to jest Koronę tę i Rzeczpospolitą, a mówcie tak z serca z Dawidem: Psal. 136 [5-6]. ,,Jeśli cię zapomnię, ojczyzno miła moja i Hieruzalem moje, niech zapomnię prawice ręki swojej. Niech język mój przyschnie do ust moich, jeśli pomnieć na cię nie będę a jeśli cię na czele wszytkich pociech moich nie położę.\nI nie są to słowa skierowane do jednego stronnictwa, ale do wszystkich posłów zasiadających w ławach…\nWskazuje też ks. Piotr Skarga na otrzymane od Ojczyzny dary. O, jakże to jest aktualne:\nTa miła matka podała wam złotą wolność, iż tyranom nie służycie, jedno bogobojnym panom i królom, które sami sobie obieracie. (…)żadnego wam bezprawia nie czyni, żadnego i od postronnych panów, i od swoich uciśnienia nie cierpicie. Samiście tyło sobie tyranami, gdy praw nie wykonywacie a do sprawiedliwości fałszywą wolnością, abo raczej swowolnością, przeszkody sami sobie czynicie. (…)Patrzcie, do jakich dostatków i bogactw, i wczasów ta was matkaprzywiodła, a jako was ozłociła i nadała, iż pieniędzy macie dosyć, dostatek żywności, szaty tak kosztowne, sług takie gromady, koni, wozów; takie koszty, dochody pieniężne wszędzie pomnożone. (…)Pokój bogaty dała ojczyzna.\nSą jednak w narodzie tacy, co gdy trzeba iść ławą i podczas ciężkich chwil Ojczyzny bronić, swojego dobytku doglądają:\nGdy okręt tonie, a wiatry go przewracają, głupi tłomoczki i skrzynki swoje opatruje i na nich leży, a do obrony okrętu nie idzie, i mniema, że się sam miłuje, a on się sam gubi. Bo gdy okręt obrony nie ma, i on ze wszytkim, co zebrał, utonąć musi. (…)Gdy się z okrętem źle dzieje, gdy dziur jego nie zatykamy, gdy wody z niego nie wylewamy, gdy się o zatrzymanie jego nie staramy, gdy dla bezpieczności jego wszytkim, co w domu jest, nie pogardzamy: zatonie, i z nim my sami poginiemy.\nNasi przeciwnicy polityczni nadal bronią swoich tłumoczków i patrzą jak na piekielnym ogniu pandemii upiec swoją pieczeń, i po raz kolejny uderzają słowa ks. Piotra Skargi:\n… ale łakomstwo i ciasne a tylo do swoich własnych pożytków przywiązane serce wszytkie dobre rady rozprasza.\nZaś zdrajców kaznodzieja określa dobitnie:\nSą drudzy, co mówią: co mnie po królestwie i Rzeczypospolitej, kiedy się ja mam źle, a tego nie mam, czego pragnę. To złodziejskie serce, które z szkodą drugich chce być bogate. (…)Boże, abych się takich, jako monstrów jakich, mało najdowało, którzy sroższej niźli bestyje nieludzkości i krwie rozlania pełni są.\nKto ojczyźnie swej służy, sam sobie służy: bo w niej jego wszytko się dobre, jako się rzekło, zamyka.\nZ nadzieją kończy swoje kazanie:\nGdyż to jest nawiętsze szczęście każdego królestwa, gdy ma w sobie ludzie w poczciwości się kochające, wstyd i trzeźwość, i mierność miłujące, posłuszne, karne, mądre i mężne, a miłością jeden ku drugiemu zaprawione. Do tego wszytkie prawa, jako do celu, skłaniać się i zmierzać mają, wiedząc, iż cnotami takimi każda Rzeczpospolita stoi, a przeciwnymi niewstydy i niepowściągliwościami i swowoleństwem wszelakim upada.\nByć może słowa ks. Piotra Skargi, który na długo przed rozbiorami namawiał do zmiany sposobu myślenia i ostrzegał, i dziś kogoś otrzeźwią. Wszak kiedy Ojczyzna traci, tracą wszyscy – i my, i wy.\nskarga to watykanski sługus ! obrzydliwy zdrajca\nPolitycy, ONI trują nas jak i wasze rodziny i dzieci? ONI opryskują nas metalami ciężkimi i grzybami? Czy jest to wam obojętne? POWRÓT CHEMTRAILS NAD POLSKĄ www.youtube.com/watch?v=yj9VTMmgQmI\nNie jestem patriotą - podobnie jak miliony Polaków, którzy opuścili tę przyklasztorną wioskę nad rzeką i pracują, płacą podatki i mieszkają w innym - bardziej normalnym kraju.\nRenata Zych2020.04.18 8:06\nCha, cha, cha. A który to kraj jest tym normalnym, bo na pewno żade z zach. Europy.\nAmerica f*****g first yeah!2020.04.17 0:11\nhehe Leszku https://www.fronda.pl/a/ognisko-koronawirusa-w-domu-pomocy-spolecznej-zakazonych-przynajmniej-39-osob,142499.html\nIQ deficiency is really kicking your saggy ass2020.04.16 19:56\nhehe Stachu It is I America, a unique opportunity for you shit sniffer to kiss my proud, white and hairy butt-hole. Young and firm ...only 243 years old. Where would you rather be unemployed; in shihole Detroit or dump Szczecin? Just curious?\nNajwiększym nieszczęściem historii Polski była nieudana reformacja. A były już takie sejmy, w których więcej było posłów protestanckich niż katolickich. Gdyby wtedy się udało, to szlachta wzięłaby się do pracy i zarabiania pieniędzy, zamiast chlać i sejmy zrywać. I bylibyśmy dzis w zupełnie innej sytuacji.\nKs. Skarga 20202020.04.16 20:57\nCo dobrego ta reformacja przyniosła? Patrz Francja i Niemcy. Tylko lewactwo, urojenia praworządności, rozpustę obyczajową, podwójną moralność albo żadnej, wyzysk socjalistyczny i ostatnio deformację i odwrócenie pojęć wartości chrześcijańskich, genderyzm i wykluczenie inaczej niż czerwoni myślących. Monopol liberalnego lewactwa przybiera przez opanowane media i globalistów Sorosza na sile.\nCóż, jeśli spojrzeć na ostatnie 500 lat, tyle właśnie minęło od początków reformacji, to państwa, które wtedy Rzymowi uciekły - Anglia, Holandia, Prusy, Stany Zjednoczone itp. - miały się jednak troszkę lepiej, niż te, którym się nie udało - Hiszpania, Austria, księstwa włoskie państwa Ameryki Łacińskiej, o Polsce nawet nie ma co wspominać. Nie sądzisz?\namerica america my country tis of thee2020.04.16 18:50\nKolejne 5 milionów Amerykanów złożyło w ostatnim tygodniu wnioski o zasiłki dla bezrobotnych. Od początku kryzysu spowodowanego przez koronawirusa pracę straciły 22 miliony mieszkańców Stanów Zjednoczonych. Tak gwałtownego wzrostu bezrobocia nie było w USA od czasu Wielkiego Kryzysu lat 30-tych ubiegłego wieku. W ciągu ostatniego miesiąca amerykańska gospodarka straciła tyle miejsc pracy, ile stworzono w ciągu ostatnich 10 lat.\nPO - polityczny, cuchnący trup2020.04.16 18:44\nLewacy, przynajmniej od ks. Skargi - wielkiego patrioty się odczepcie.


00176 003432 20997231 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Kathryn Croft Liczba stron: 386\nISBN: 9788380535428 Data wydania: 2019-02-27\nPrologNie mam pojęcia, kim jestem. Nie do końca. Gdyby ludzie o tym wiedzieli, litowaliby się nade mną, ale to mi nie przeszkadza – dzięki temu mogę być, kimkolwiek zechcę, mogę sprawić, żeby inni uwierzyli, w cokolwiek im powiem. Co w tym smutnego? Zresztą czy nie cały świat działa teraz w ten sposób? Ludzie żyją w mediach społecznościowych, tworzą fałszywą rzeczywistość, w której wszystko jest idealne. Niewiele się to różni od tego, co ja robię. Od niechcenia przeglądam Tindera, gdy zauważam jego twarz: jasne, niebieskoszare oczy, powieki nieco spuszczone, nieśmiało i kusząco; kosmyk ciemnych włosów opadający na czoło. Czuję poruszenie, jego widok mnie zniewala. Coś takiego jeszcze nigdy mi się nie przytrafiło ani w internecie, ani w prawdziwym życiu. Zbyt długo wpatruję się w jego zdjęcie, chłonę każdy szczegół, ignoruję głos wzywający mnie do zejścia na dół. – Za momencik – wołam. – Chwileczkę! – Potrzebuję jeszcze minuty, by popatrzeć na osobę, która odmieni moje życie. Przeciągam palcem w prawo. Mam nową parę. Czuję motyle w brzuchu na myśl o pierwszych słowach, jakie wymienimy. Niemal zapominam o tym, że muszę zejść na dół, gdy zaczynam sobie wyobrażać scenariusze znacznie barwniejsze od samej rozmowy z nim.\n1ZoePowinnam już do tego przywyknąć, do brzemienia ciszy, która zawsze wypełnia dom, nawet gdy wszyscy w nim jesteśmy. Minęły trzy lata, a jednak wciąż pogłaśniam telewizor albo puszczam muzykę w tle i często mówię zbyt głośno, żeby tylko przypomnieć sobie, że wciąż żyję, że nie jestem błąkającym się w stanie zawieszenia duchem kobiety, która straciła dziecko. Nic nie może cię na to przygotować. Zamykam oczy i widzę Ethana. Nie potrafię stwierdzić, ile dokładnie lat ma w tej scenie, która odgrywa się w moim umyśle – prawdopodobnie dziesięć – ale pamiętam ją wyraźnie. Obserwuję ich, jak bawią się w ogrodzie; Ethan z ożywieniem i szerokim uśmiechem na twarzy opowiada coś Harleyowi. Nie słyszę, o czym rozmawiają, ale Harley odrzuca głowę do tyłu i śmieje się ze słów brata. Potem obejmuje go w niedźwiedzim uścisku i przewracają się na trawę. Cały Ethan. Zawsze nas rozśmiesza. Wkrótce Jake staje u mego boku i ujmuje moją dłoń. Uśmiechamy się do siebie, bo czujemy się błogosławieni. Obraz wyparowuje równie szybko, jak się pojawił. Ethana już nie ma, a ja stoję tutaj sama, w innym domu, w innym czasie. Harley przekracza próg kuchni i przerywa ciszę. – Czy tata jest w domu? – pyta, mrużąc oczy. Jego mina podpowiada mi, że już zna odpowiedź. Początkowo jego rozczarowanie faktem, że Jake pracuje do późna, wynikało z tego, że potrzebował obecności ojca. Kiedyś, gdy byliśmy jeszcze kompletną rodziną, Jake zawsze był przy nas, zawsze można było na nim polegać. Ale to się skończyło. Harleyowi musiało być trudno przyzwyczaić się do nagłej zmiany, jaka zaszła w ojcu. Jednak teraz, gdy ma już dziewiętnaście lat, jestem pewna, że bardziej żal mu mnie. – Ma ważne spotkanie z Liamem – wyjaśniam. Nie jestem jakąś zahukaną kobietą, która pozwala, by jej mąż ledwie zaglądał do domu; po prostu wiem, jak ciężko Jake pracuje nad rozkręceniem swojej firmy zajmującej się projektowaniem graficznym. Wiem również, że w taki sposób radzi sobie z nieobecnością, którą wszyscy odczuwamy, chociaż mieszkamy w innym domu – a nawet w innym mieście. Często zastanawiałam się, czy Londyn leży wystarczająco daleko od Guildford, żeby to robiło różnicę, ale przenieśliśmy się tutaj, żeby Jake mógł założyć biznes do spółki z przyjacielem ze studiów. Poza tym, gdybyśmy wyprowadzili się jeszcze dalej, czułabym, że w jakiś sposób zdradzam Ethana. Harley unosi brwi. – Kolejne spotkanie? Okej. Mieszam gulasz wołowy, który na szybko przyrządziłam. Harley i ja nieraz odbywaliśmy tę rozmowę i wielokrotnie go przekonywałam, że musi zrozumieć tatę. A jednak wciąż wracamy do punktu wyjścia. Tym razem próbuję obrócić jego uwagę w żart. – Och, będziesz taki sam, jak już zostaniesz lekarzem, Harley. Właściwie to będziesz pracował na noce i brał podwójne zmiany. Początkowo nie znajdziesz zbyt wiele czasu na życie towarzyskie. – Klepię go po ramieniu. Uśmiecha się. – Wiem o tym. Ale warto się poświęcić, żeby ratować ludzkie życie, prawda, mamo? Właśnie dlatego jestem taka dumna z mojego syna. Po wypadku Ethana Harley załamał się do tego stopnia, że musiał sobie zrobić rok przerwy, nim zaczął się przygotowywać do egzaminów końcowych w liceum. Ale jakoś wziął się w garść i teraz chce wnieść trochę dobra do świata, który potrafi być tak okrutny. Podziwiam jego siłę i determinację; nie sądzę, bym w jego wieku potrafiła tak się skupić. Chyba właśnie w ten sposób radzi sobie ze stratą. – Jak się miewa Melanie? – pytam, świadoma tego, jak głośno brzmi mój głos w porównaniu z jego łagodnym tonem. Harley podchodzi do lodówki i nalewa sobie szklankę mleka; nigdy nie rozumiałam, jak może go tyle pić. – Możesz ją nazywać Mel, wiesz? Nikt nie zwraca się do niej Melanie, nawet jej rodzice – śmieje się. – Wiem. Przepraszam. – Prawda jest taka, że nie mam pojęcia, dlaczego traktuję ją tak formalnie; sprawia wrażenie przemiłej dziewczyny i jest kompletnie zadurzona w Harleyu. – A więc jak się mają sprawy między wami? – Nie planujemy jeszcze potajemnego ślubu w Las Vegas, więc nie masz się czym przejmować. Śmieję się, bo wiem, że o coś takiego raczej nigdy nie będę musiała się martwić. Harley ma za bardzo poukładane w głowie, żeby zrobić coś tak impulsywnego. – A może zaprosisz ją do nas na kolację jutro wieczorem? Przygotuję coś specjalnego, no i jest sobota, więc tata powinien dać radę wrócić wcześniej. Co ty na to? Ledwie wypowiedziałam te słowa, zaczęłam się zastanawiać, czy nie wywieram na niego za dużej presji. Może nie są jeszcze na tym etapie związku, żeby chcieli spędzać czas z rodzicami partnera. Zresztą czy jakakolwiek młoda osoba jest na to gotowa? Ale są razem już kilka miesięcy, więc muszą się naprawdę lubić. Badawczo przyglądam się twarzy Harleya, ale nie zauważam śladów zwątpienia czy skrępowania. – Zapytam ją – mówi, wzruszając ramionami. – Ale nie jestem pewien, jakie ma plany na weekend. – Cóż, daj mi znać. A teraz lepiej wrócę do gotowania, bo nie będziemy mieli co jeść dziś wieczorem. – Pomóc ci w czymś? To kusząca oferta, ale Harley spędził cały dzień na nauce i jestem pewna, że przydałaby mu się chwila relaksu. – Może pomożesz mi jutro? – proponuję. Gdy patrzę, jak rusza na górę, czuję ten znajomy ból. Nie miał być jedynakiem. Jake wraca do domu tuż po dziesiątej wieczorem i znajduje mnie śpiącą na sofie. – Tak mi przykro, Zoe – szepcze. – Mieliśmy mnóstwo rzeczy do omówienia i nie mogłem się wcześniej wyrwać. Podnoszę się i wtulam w niego, wdychając dodający otuchy zapach. W takich chwilach zawsze sobie przypominam, jakie mamy szczęście, że udało nam się wspólnie przetrwać te najczarniejsze miesiące. – Nic się nie stało. Jadłeś coś? Chciałam ci zostawić coś z kolacji, ale Harley był wyjątkowo głodny i pożarł twoją porcję. Jake nie uśmiecha się na te słowa, mimo że powinien. Kiedyś by się uśmiechnął. – Zamówiliśmy z Liamem pizzę – mówi. – Ach, teraz rozumiem, dlaczego nie wróciłeś do domu na kolację. Pizza zawsze przebije gulasz wołowy, czyż nie? Oboje chichoczemy, ale chwila beztroski nie trwa długo. Niemal jakbyśmy mieli wyrzuty sumienia, że dobrze się bawimy. Nawet po trzech latach pilnujemy, żeby nie śmiać się z niczego zbyt długo. Ethan by tego nie chciał. Miał szelmowskie poczucie humoru. Gdyby mógł nas teraz zobaczyć, powiedziałby, że jesteśmy nudni. Kazałby nam się śmiać tak dużo, jak tylko możemy. – Myślę, że wezmę prysznic przed snem – oznajmia Jake, wstając. Nie musi wyjaśniać dlaczego; dzięki temu oszczędza czas rano i może jak najlepiej wykorzystać dzień. – Powinieneś od czasu do czasu wziąć wolny weekend – mówię. – Moglibyśmy pojechać dokądś z Harleyem. Gdy jesienią zacznie studia medyczne, ile jeszcze okazji będziemy mieli, żeby zrobić coś wspólnie jako rodzina? To słowo zawsze brzmi dziwnie w moich ustach, od kiedy nie ma z nami Ethana. Jesteśmy rodziną, ale niekompletną. Jake kiwa głową. – Masz rację, powinniśmy to zrobić. Wyjedziemy gdzieś na weekend. Wymyślę coś. – Żadne z nas nie musi podkreślać, że będzie to miejsce z dala od rzeki, jeziora czy plaży. – A poza tym zaprosiłam Melanie, to znaczy Mel, na kolację jutro wieczorem. Mógłbyś wrócić do domu w miarę wcześnie? Przez chwilę myślę, że Jake zaprotestuje, że poda mi sto powodów, dla których to po prostu nie jest możliwe, ale on mnie zaskakuje. – Tak, powinienem dać radę. A więc to coś poważnego między nimi? – Znasz Harleya. Niewiele mówi, ale myślę, że bardzo się lubią. – A w każdym razie ona lubi jego. – Co to ma znaczyć? Jake się krzywi. – Och, nic. Ale czy nie jest tak z młodą miłością, że jedna osoba zawsze jest bardziej zakochana niż druga? Za każdym razem, gdy widzę ich razem, mam wrażenie, że ona do niego lgnie, tymczasem on jest trochę bardziej wyluzowany. Mówię mu, że się z nim nie zgadzam. – Jest po prostu odrobinę bardziej powściągliwy, to wszystko. Zawsze taki był. W każdym razie chyba nie mówisz z własnego doświadczenia? Z nami tak nie było, prawda? Pamiętam, że byliśmy sobą równie zainteresowani. Jake uśmiecha się, a ja się cieszę, że myśl o naszych początkach wciąż wywołuje w nim radość. – Tak, masz rację – mówi. – Mieliśmy szczęście, prawda? Rzeczywiście, randka w ciemno zorganizowana przez moją przyjaciółkę mogła się zakończyć katastrofą. Leanne długo musiała mnie przekonywać, zanim się zgodziłam, ale Jake szybko podbił moje serce dobrocią i poczuciem humoru. Jednak to, co przyszło potem, gdy nawet nie wiedział, co mi powiedzieć, gdy ledwie był w stanie patrzeć mi w oczy, już od dawna kładzie się cieniem na szczęściu i beztrosce naszych pierwszych wspólnych lat. – W każdym razie – ciągnie dalej Jake – Mel to miła dziewczyna i cieszę się, że Harley z nią jest. – Całuje mnie w czoło, po czym idzie pod prysznic. Gdy wchodzę na górę, przypominam sobie, że nie sprawdzałam poczty, od kiedy wróciłam do domu. Nie powinny na mnie czekać żadne ważne wiadomości; nie mam dziś wieczorem dyżuru i zawsze sprawdzam skrzynkę tuż przed wyjściem z pracy, na wypadek gdyby jakaś pacjentka miała do mnie pilne pytanie. Posada pielęgniarki w klinice leczenia bezpłodności wiele dla mnie znaczy i chcę jak najlepiej wspierać kobiety i mężczyzn, którzy przechodzą przez tak wiele, żeby założyć rodzinę. Na iPhonie moje konta e-mailowe są połączone i wszystkie wiadomości wpadają do jednej skrzynki odbiorczej. Zauważam e-mail od Lynette, trzydziestolatki, która próbuje zajść w ciążę od czterech lat. To dla niej pierwsza próba sztucznego zapłodnienia i niepokoi się, że mogła się nie powieść. Odpisuję, żeby postarała się zrelaksować, że prawdopodobnie przez jakiś czas nie zauważy żadnych objawów, a nawet jeśli jakieś zauważy, mogą oznaczać cokolwiek. Doradzam jej, żeby po prostu wytrzymała do dnia testu, ale nawet w chwili, gdy wysyłam tę wiadomość, wiem, że nic, co powiem, jej nie pomoże. Oczekiwanie to piekło dla wszystkich. Następny e-mail pochodzi od pacjentki imieniem Gemma. Właśnie skończyła czterdziestkę, a w tym wieku szanse na skuteczne zapłodnienie in vitro są wyjątkowo niskie, więc kiedy czytam jej słowa, czuję, jak serce skacze mi z radości. Udało się, Zoe! Zrobiłam dziś test i jestem w ciąży! W końcu będziemy mieli dziecko! Właśnie dla takich chwil żyję. Dla świadomości, że pośród wszystkich tych porażek i cierpienia zdarzają się na świecie niesamowite rzeczy. A historie mają szczęśliwe zakończenia. Pozostaje mi do przeczytania już tylko jedna wiadomość, która została przysłana na moje prywatne konto przez kogoś, o kim nigdy nie słyszałam: m.cole@gmail.com. Brakuje tematu, więc podejrzewam, że to spam, ale muszę sprawdzić na wszelki wypadek. Słowa przeszywają mnie jak nóż wbity w pierś. Musisz odkryć prawdę o tym, co przytrafiło się twojemu synowi nad rzeką trzy lata temu. Nie wierz w kłamstwa. To nie był wypadek.\n2JakeGdy Jake wchodzi do sypialni owinięty w ręcznik, od razu się orientuje, że z Zoe jest coś nie tak. Jego żona siedzi na podłodze przy łóżku, wlepiając wzrok w telefon. Twarz ma bladą, a ręce jej się trzęsą. W pierwszej chwili Jake myśli, że to musi mieć związek z jedną z jej pacjentek. Ale to niemożliwe. Zoe jest zbyt silna, żeby się załamać złą wiadomością. Widział ją w takim stanie tylko jeden raz – gdy stracili syna. Nigdy wcześniej ani później nie była niczym aż tak wstrząśnięta. Jake siada obok niej i przyciąga ją do piersi. – Zoe, co się stało? O co chodzi? Ona patrzy na niego szeroko otwartymi oczami i wciska mu do ręki telefon. – Masz, przeczytaj. Bierze od niej aparat, marszcząc brwi, ale słowa są zamazane. – Chwileczkę. – Sięga po leżące na stoliku nocnym okulary do czytania i je zakłada. Musisz odkryć prawdę o tym, co przytrafiło się twojemu synowi nad rzeką trzy lata temu. Nie wierz w kłamstwa. To nie był wypadek. Jake jest zdezorientowany. – Co to ma znaczyć, do cholery? Zoe mówi mu, że nie ma pojęcia, kto przysłał tę wiadomość. Nie zna nikogo nazwiskiem Cole. Jake też nie. – Ta osoba mówi o Ethanie? Dlaczego? Nie rozumiem. – O co tu, kurwa, chodzi, Jake? O co tu, kurwa, chodzi? Zoe nigdy nie przeklina. A już zwłaszcza nie używa słowa na „k”. Jake ściska jej dłoń i próbuje myśleć racjonalnie. – Słuchaj, to tylko jakiś żart. Jakiś dupek postanowił namieszać nam w głowach. Nic więcej się za tym nie kryje. Po prostu usuńmy tę wiadomość. – Już ma to zrobić, ale Zoe wyrywa mu telefon z dłoni. – Nie! Nie możemy. To… to może być… – Co? Prawda? Zoe, chyba w to nie wierzysz? Wiemy, co przytrafiło się Ethanowi. Ale Jake musi przyznać przed samym sobą, że tylko przez sekundę – nie, nawet krócej, przez ułamek sekundy – on też poczuł zwątpienie, gdy czytał te słowa. Jednak to niemożliwe. Próbuje wyjaśnić to Zoe i stara się być przy tym tak taktowny, jak to możliwe. – Zoe, posłuchaj. To był wypadek. Ethan i Josh utonęli, bo wygłupiali się nad rzeką. To było okropne i bezsensowne i nie powinno ich tam być, zwłaszcza o tej porze. Ethan z pewnością wiedział bardzo dobrze, że nie powinien się nocą wykradać z domu. Nic więcej się za tym nie kryje, nie może. Policja nie miała co do tego wątpliwości, a przecież przeprowadziła rzetelne śledztwo. Jake pamięta ten dzień, jakby to było wczoraj. Josh miał u nich nocować i chłopcy poszli do pokoju Ethana około dziewiątej. On i Zoe nie mieli najmniejszych powodów, aby podejrzewać, że wykradną się z domu w środku nocy. Żadne z nich niczego nie słyszało. Zoe nigdy by tego nie przyznała, ale Jake jest przekonany, że jej zdaniem to Josh namówił Ethana do wyjścia. A jeśli Jake ma być szczery, to on chyba też w to wierzy. Ale żadne z nich nie powie tego na głos, bo ostatecznie rodzice Josha cierpią tak samo jak oni, więc po co szukać winnych? Chłopcy dobrze wiedzieli, że nie należy robić takich rzeczy. Wspomnienia atakują go ze zdwojoną siłą i zadają mocne, szybkie ciosy, które odbierają mu dech. Wraca do niego wszystko, co tak bardzo starał się ignorować, co schował w przegródce umysłu zamkniętej na cztery spusty. Chociaż nigdy nie przyznałby się do tego Zoe i sam próbuje o tym nie myśleć, ma świadomość, że od lat nieustannie ukrywa się przed swoim cierpieniem. Tylko praca chroni go przed przytłaczającymi uczuciami i sprawia, że nie dusi się poczuciem winy. Nie był w stanie uratować swojego dziecka. Zawiódł syna w najgorszy możliwy sposób. – Czasami policja też się myli – mówi Zoe. – To się zdarza. Jake stara się być głosem rozsądku. – Zastanówmy się nad tym przez chwilę – mówi i czeka, aż Zoe zaprotestuje, ale ona tego nie robi, tylko wbija w niego spojrzenie pięknych, szeroko otwartych oczu, jakby chciała, żeby z jego ust popłynęły słowa, które wszystko wyjaśnią i zakończą sprawę. – Minęły trzy lata – zaczyna Jake. – Jeśli nadawca tej wiadomości mówi prawdę, dlaczego czekałby tak długo? Zdarzają się chorzy ludzie, którzy uwielbiają zadawać innym ból i robią, co mogą, żeby namieszać im w głowach. To wszystko. Nie możemy pozwolić, żeby ten ktoś zalazł nam za skórę. Zoe w milczeniu rozważa jego słowa, a potem powoli kiwa głową. Spokojna, racjonalnie myśląca kobieta, którą tak dobrze zna, wróciła. – Wiem, że prawdopodobnie masz rację, ale co, jeśli w tych słowach jest chociaż ziarnko prawdy? Myślę, że powinniśmy pokazać tę wiadomość policji, tak na wszelki wypadek. A jeśli ktoś rzeczywiście próbuje mnie nękać, to też należy zgłosić, prawda? Jake myślał, że już nigdy nie będzie musiał mieć do czynienia z policją – a w każdym razie taką miał nadzieję. Funkcjonariuszka przydzielona do opieki nad ich rodziną, Jody, była miłą kobietą, ale krępowało go to, że tak dużo z nimi przebywała, czuła się u nich jak u siebie w domu i nieustannie zadawała im pytania. Jednak był jej wdzięczny, bo mimo wszystko bardzo pomogła Zoe i Harleyowi, podczas gdy on – musiał to przyznać – nie był w stanie tego zrobić. – W porządku – zgadza się. – Możemy pójść na posterunek jutro wcześnie rano, przed moją pracą. Zoe kręci głową. – Nie, pójdę sama. Dam sobie radę. Jeśli to rzeczywiście żart, dlaczego mielibyśmy pozwolić tej osobie, żeby wywracała nasze życie do góry nogami? Musisz wrócić wcześniej do domu na kolację z Melanie, więc nie możesz się spóźnić do pracy. – Okej. Tylko zadzwoń do mnie od razu po spotkaniu z nimi i daj znać, co powiedzieli. – Jake czuje się z tym okropnie, ale wie, że Zoe ma rację i że sobie bez niego poradzi. Jest niezależna i uparta, czasami aż za bardzo. Może i miała chwilę słabości, ale do rana weźmie się w garść. Mimo wszystko Jake oferuje jej słowa wsparcia. – Przejdziemy przez to razem, Zoe. Tak jak daliśmy radę wcześniej. Ledwie. Gdy wypowiada te słowa, czuje, jak jego myśli próbują zboczyć na inny tor. Na coś, o czym nawet nie pozwala sobie myśleć.\n3HarleyCzasami nie czuje się jak dziewiętnastolatek. Ma wrażenie, jakby był znacznie starszą osobą uwięzioną w młodym ciele. Chyba takie są skutki utraty młodszego brata, myśli sobie, chociaż nie pamięta, by kiedykolwiek czuł się inaczej. Siedzi przy komputerze, wlepiając wzrok w stronę internetową uczelni medycznej, na którą aplikował. Kolorowe zdjęcia pełne uśmiechniętych młodych twarzy każą mu wierzyć, że wszystko jest możliwe, że czeka go przyszłość, w której nie będzie młodszego brata, a on gładko wtopi się w tłum tych radosnych ludzi i stłumi swoje cierpienie. Ethan. Był wszystkim, czym Harley nie był: pewny siebie, odważny, stanowił duszę towarzystwa. Ale nie miał najlepszych ocen, przypomina sobie Harley. Z nich dwóch to on lepiej się uczył, chociaż nigdy nie wytykał tego bratu. Nie rywalizowali ze sobą. „Byłoby lepiej, gdybyśmy się nienawidzili, gdybyśmy nie byli sobie tacy bliscy. Może wtedy nie pozostawiłby w moim życiu takiej ziejącej dziury”. Można powiedzieć, że jego rodzina daje sobie teraz radę. Jakoś udało im się przejść przez piekło i po prostu żyją dalej. Próbują zachowywać się normalnie. Ale blizny pozostały. Harley drży na myśl o tamtych mrocznych dniach, gdy stali się zupełnie innymi ludźmi, i miał wrażenie, że mama nienawidzi taty, tata nienawidzi mamy, a on nienawidzi wszystkich. Teraz stworzyli dla siebie nową rzeczywistość, spokojniejszą, chociaż Ethan zawsze będzie im towarzyszył. A Harley z optymizmem patrzy w przyszłość. Wierzy, że z czasem będzie im łatwiej. Tata musi po prostu przewartościować priorytety i znowu stać się osobą, jaką był wcześniej: tym ojcem, który zabierał ich na wycieczki w każde sobotnie popołudnie. Do kina. Na minigolfa. Gdzie tylko zechcieli. Jednak dziś rano mama zachowywała się dziwnie – była rozkojarzona i wytrącona z równowagi. Zdołała nawet przypalić jajecznicę. Zawsze gotuje idealnie, niczym Jamie Oliver, więc Harley od razu zrozumiał, że coś jest na rzeczy. – Wszystko w porządku, mamo? – zapytał, gdy wyrzuciła zwęglone resztki do kosza i zaczęła rozbijać nowe jajka. Odpowiedziała krótko i rzeczowo. – Nic mi nie jest, skarbie. Po prostu bierze mnie przeziębienie. Nie trzeba być przyszłym studentem medycyny, żeby zauważyć, że nie ma żadnych objawów. To pewnie ma jakiś związek z tatą. Mama musi być taka samotna, gdy wraca z pracy i nie ma z kim porozmawiać, bo jego nigdy nie ma w domu. Nie narzeka, oczywiście, ale Harley to widzi. Wie o tym. Zamyka stronę internetową i kładzie się na łóżku. Sięga po słuchawki i włącza Coldplay na cały regulator. „Przepraszam, Ethan – myśli. – Wkrótce zacznę studia, zacznę własne życie. Wciąż nie daje mi spokoju to, że ty nigdy nie będziesz mógł zrobić niczego podobnego. To nie wydaje mi się sprawiedliwe”. Na szczęście Mel przysyła mu esemesa i odciąga jego uwagę od tych ponurych myśli. Pyta, czy kolacja jest aktualna, i kończy wiadomość trzema buziakami. Harley się uśmiecha. Jest taka ciepła i czuła. Czasami trudno mu uwierzyć, że naprawdę się nim interesuje. Odpisuje jej, że już nie może się doczekać, aż ją zobaczy, chociaż to nie do końca prawda. Obawia się kolacji z rodzicami. To wszystko wydaje się takie oficjalne i niepotrzebne. No i o czym będzie rozmawiał z Mel jego tata? Ledwie potrafi zamienić kilka zdań z własnym synem, więc Harley nie wyobraża sobie, że będzie w stanie podtrzymać konwersację z jego dziewczyną. Ale mama najwyraźniej cieszy się na to spotkanie, a Harley nie chce jej zawieść. Nie po tym wszystkim, co przez niego przeszła po śmierci Ethana. Nie tylko straciła młodszego syna, lecz także starszy załamał się na jej oczach. Harley żałuje, że nie był silniejszy, że nie potrafił się nią zaopiekować, chociaż miał wtedy zaledwie szesnaście lat. Mel przysyła mu kolejną wiadomość. Tym razem jest to zdjęcie, na którym uśmiecha się sugestywnie. Chociaż Harley jest pewien, że ma coś na sobie, fotka jest tak skadrowana, że wygląda, jakby była topless. Odpisuje jej, że jest niegrzeczna, i dodaje kilka uśmiechniętych buziek. Dobrze wie, czego ona chce, i raczej nie powinien dłużej kazać jej czekać. Pomimo jego obaw kolacja bardzo się udała. Ten jeden raz tata wrócił do domu wcześniej i zdołał przeprowadzić przyzwoitą rozmowę z Mel. Właściwie to zarówno on, jak i mama byli pod wrażeniem jego dziewczyny. Cóż, to chyba zrozumiałe, prawda? Jest opanowana i rzeczowa, a przy kolacji zdołała kilka razy rozśmieszyć jego mamę. To był miły widok. Teraz leżą na łóżku w jego pokoju, a Mel przytula się do niego tak mocno, że przenika go ciepło jej ciała, jakby się ze sobą stapiali. Całuje go w usta, a potem się odsuwa. – Podoba ci się w Londynie? – pyta. – Zawsze się zastanawiam, co myślą o tym miejscu ludzie, którzy się tu nie urodzili i nie wychowali. – Surrey nie jest tak daleko. To prosta trasa drogą A3. Ostatecznie nie przeprowadziliśmy się tutaj z drugiego krańca kraju. – Och, wiem. Ale nawet niektóre dzielnice Londynu potrafią się wydawać człowiekowi obce, jeśli jest przyzwyczajony do innej części miasta. Harley wie, co Mel ma na myśli. Mieszkają w Putney, w południowo-zachodnim Londynie, a on czuje się dziwnie, gdy wybiera się w inne rejony stolicy niż West End. – Londyn jest fajny – mówi. – To takie miejsce, w którym każdy czuje się mile widziany i może się tu prędzej czy później zadomowić. – „Nawet ja”, dodaje w myślach. Nie wspomina, że wcale nie chciał tu przyjeżdżać, że opuszczając hrabstwo Surrey, czuł, jakby zdradzał Ethana. Jakby zostawiał go samego. Ale mama i tata potrzebowali się odciąć od tamtego miejsca. Dobijało ich mieszkanie w tamtym domu, na tamtej ulicy. Wszystko przypominało im o Ethanie. Ich małżeństwo ledwie to przetrwało. Chyba wszyscy byli trochę zaskoczeni, gdy po całej tej wielkiej przeprowadzce odkryli, że tak naprawdę niewiele się zmieniło. Ale teraz całkiem nieźle sobie radzą. Muszą. – Masz rację – mówi Mel, głaszcząc go po policzku. Jej wzrok pada na oprawione w ramkę zdjęcie przedstawiające Harleya z bratem, które stoi na jego biurku. – Opowiedz mi o Ethanie – prosi. – To znaczy, o ile jesteś w stanie. Zrozumiem, jeśli nie chcesz o nim mówić. Ale wygląda na naprawdę rozrywkowego chłopaka. Atmosfera w pokoju się zmienia. Mel nigdy wcześniej nie poruszała tego tematu. Nie chodzi o to, że Harley nie chce rozmawiać o bracie, ale zapytała o niego tak nagle. Harley bierze głęboki wdech. – On był… fajny. Naprawdę popularny w szkole i pełen energii. Pewny siebie. Zupełnie się od siebie różniliśmy. Był rozrywkowy, jak powiedziałaś. Mel uśmiecha się i ściska jego dłoń, żeby dodać mu otuchy. – Chcesz powiedzieć, że był zawadiaką? – Można tak to ująć. Nie rozrabiał, ale miał, sam nie wiem, żywiołowe poczucie humoru. – Gdy jej to mówi, zastanawia się, czy z upływem czasu zmienia się i wypacza sposób, w jaki ludzie postrzegają tych, których utracili. Wprawdzie pamięta, że zawsze się śmiał w towarzystwie Ethana, ale czy jego wspomnienia o bracie są zgodne z rzeczywistością, czy też zamazały się i wymieszały z żalem, smutkiem i bólem? Dzieli się swoimi przemyśleniami z Mel, a ona się uśmiecha. – Lubisz filozofować, Harley. Nie sądzę, abyśmy naprawdę potrafili zapomnieć, jaki ktoś był, chociaż może faktycznie z czasem skupiamy się tylko na jego zaletach. Ale czuję się nie w porządku, mówiąc o tym, bo sama jeszcze nikogo nie straciłam, nawet dziadków. W każdym razie kocham to w tobie, że tak głęboko rozmyślasz o różnych sprawach. Serce niemal zamiera mu w piersi. Co ona takiego powiedziała? Z pewnością nie miała na myśli, że kocha jego? Ignoruje jej słowa i tylko ją całuje. – Tak jak mówiłem, Ethan bardzo się ode mnie różnił. Pamiętam, że ja zawsze miałem książkę w dłoni, tymczasem jego bardziej fascynowały rowery, deskorolki czy co tam akurat było modne. – Harley czuje ucisk w gardle, gdy przed oczami staje mu obraz roześmianego Ethana. A potem sam zaczyna chichotać. Mel patrzy na niego pytająco. – Przepraszam, właśnie sobie przypomniałem, że śmiał się jak koń. Serio, naprawdę rżał. To było przezabawne. Im bardziej próbował się powstrzymać, tym bardziej brzmiał jak zwierzę. Ale chwila beztroski mija szybko i Harley znowu czuje tępy ból ogarniający całe ciało. – Gdy dorastałam, zawsze chciałam mieć brata albo siostrę – mówi Mel. – To samotne uczucie, być jedynakiem. Wiem, że brzmi to banalnie, ale to prawda. Myślę, że spędzałam za dużo czasu z rodzicami, byłam całym ich światem. To nie jest zdrowe. – Kręci głową, ale po chwili przytyka dłoń do ust. – O Boże, Harley. Przepraszam. To było bezmyślne z mojej strony. Tak mi przykro. Harley obejmuje ją ramieniem. – Nic się nie stało. Ethan zginął, gdy miałem szesnaście lat, więc dzieciństwo rzeczywiście spędziliśmy wspólnie. Nie przejmuj się tym; nie musisz obchodzić się ze mną jak z jajkiem. Mel odpręża się i znowu go całuje. Jej miękkie usta przywierają do jego warg. – Przepraszam – szepcze, wtulając się w niego. Harley na moment zatraca się w pocałunku, ale już po chwili się odsuwa. – Może pójdziemy na spacer? Naprawdę chętnie bym się przeszedł. Właśnie to robił po śmierci Ethana, żeby oczyścić umysł, gdy czuł, że wariuje. Spacerując, udawał, że brat wciąż żyje, i planował, o czym mu opowie, gdy wróci do domu. Zawsze uwielbiał opowiadać Ethanowi o wszystkim, co działo się w szkole, i chociaż przez większość czasu pewnie zanudzał go tym na śmierć, Ethan zawsze słuchał uważnie i skupiał się na każdym słowie. – Och, w porządku – mówi Mel. Wydaje się zaskoczona tą propozycją. Harley wie, że ją rozczarował, że jest na niego bardziej niż gotowa, ale gdyby sprawy zaszły za daleko, na pewno by ją zawiódł i rozczarował jeszcze bardziej. A nie chce, by zniknęła z jego życia. Potrzebuje jej. Gdy wraca do domu po odwiezieniu Mel, znajduje mamę w salonie. Siedzi zwinięta w kłębek na sofie, z podkulonymi nogami i książką w dłoni. Jest molem książkowym tak jak on. Ludzie zawsze komentowali, że Harley przypomina mamę, a Ethan jest bardziej podobny do taty. Mama patrzy na niego i się uśmiecha. – Melanie, to znaczy Mel, jest urocza, Harley. Taka miła dziewczyna. Bardzo się cieszę, że poznałeś kogoś tak sympatycznego. Och, wiem, że wciąż jesteś młody i tak dalej, ale ja miałam zaledwie dwadzieścia jeden lat, gdy poznałam twojego tatę. – Wiem, wiem i to była miłość od pierwszego wejrzenia czy coś w tym stylu. – Harley uśmiecha się na wszelki wypadek, żeby mama na pewno zrozumiała, że tylko się z nią droczy. – Cóż, tego bym nie powiedziała. Zresztą najlepsza miłość to taka, która rodzi się stopniowo. W każdym razie ja tak myślę. Ale co ja tam wiem. „Bardzo dużo”, myśli sobie Harley. Jego mama jest mądra, lubi się nad wszystkim głęboko zastanawiać, tak jak on. – Myślisz, że zostaniecie razem, gdy rozpoczniecie studia? Harley wie, że Mel ma to pytanie zawsze na końcu języka. Wzrusza ramionami. – Jeśli będzie chciała. Trudno planować z takim wyprzedzeniem. Chcę po prostu zdać egzaminy i cieszyć się wspólnymi wakacjami. A potem zobaczymy, co będzie. – Zawsze byłeś rozsądnym chłopcem – mówi mama. – Przepraszam, raczej młodym człowiekiem. Jestem z ciebie taka dumna, wiesz o tym? – Dzięki, mamo. – Tylko nie bądź zbyt surowy dla taty. On stara się, jak może. Mama pewnie ma rację, ale jak Harley ma zapomnieć o tych latach, kiedy tata właściwie ich ignorował, jakby nie istnieli? Pozwolił, żeby jego małżeństwo i rodzina prawie się rozpadły. Może w taki sposób radził sobie z utratą Ethana, ale jego zachowanie tylko wszystko pogarszało. – Próbuję, mamo. Naprawdę próbuję. – Wiem. Harley siada obok niej, a ona przesuwa nogi, żeby zrobić mu więcej miejsca. – Mamo, czy wszystko jest w porządku? – Och, tak – zapewnia ona. – Nie pozwolę, żeby głupie przeziębienie mnie pokonało. Harley mógłby jej wytknąć, że nie ma nawet kataru, wydusić z niej prawdę, ale to nie byłoby sprawiedliwe. Mama też ma prawo do prywatności. Jak każdy. – Dzięki, że się o mnie troszczysz – dodaje. – Wielu nastolatków nawet nie zwróciłoby na to uwagi. Jej słowa sprawiają, że Harley wraca do wcześniejszej myśli. Jest starszą osobą uwięzioną w młodym ciele.\n4ZoeW poniedziałek w pracy udaje mi się jakimś cudem odsunąć na bok myśli o tej wiadomości i skupić się na pacjentach. Pokazałam e-mail policji i na razie nie mogę zrobić nic więcej. Chociaż obiecali, że to zbadają i spróbują wyśledzić nadawcę, odniosłam wrażenie, że nie potraktowali sprawy poważnie, zupełnie jak Jake. – To zapewne jakiś chory żart – skwitowała młoda posterunkowa, ale zapewniła mnie, że skontaktuje się z policją w Surrey. – Najlepsze, co może pani zrobić, to nie okazywać tej osobie niepotrzebnej uwagi. I zdecydowanie proszę nie odpowiadać na tę wiadomość. Właśnie tak dochodzi do eskalacji. Opuściłam posterunek z postanowieniem, że nie pozwolę, by ta osoba zalazła mi za skórę, ale nie potrafiłam zapomnieć o jej słowach. W końcu uznałam, że nie mogę po prostu siedzieć z założonymi rękami. To wtedy podjęłam decyzję, że pojadę do Guildford i złożę wizytę mamie Josha, Robercie. Jeśli nadawca tego e-maila mówi prawdę, to z pewnością ona też otrzymała podobną informację. Zamierzam udać się tam dziś wieczorem po pracy, chociaż nie mam pojęcia, czy Butlerowie wciąż mieszkają pod tym samym adresem. – A więc co pani o tym myśli? – pyta Annette, jedna z moich pacjentek. U jej boku siedzi zdenerwowany mąż. Zazwyczaj to mężczyźni bywają bardziej zrelaksowani podczas takich wizyt, jednak potrafię zrozumieć, dlaczego Nathan się stresuje. Właśnie zademonstrowałam mu, w jaki sposób ma robić żonie zastrzyki, i chociaż ćwiczyliśmy z pustą strzykawką, wciąż trzęsły mu się ręce. – Akupunktura może przynosić korzyści w trakcie cyklu leczenia bezpłodności – odpowiadam, pakując strzykawki do torebki. – A w każdym razie zdecydowanie pomaga się odprężyć. Annette patrzy na mnie z nadzieją i szerzej otwiera oczy. – Czyli to zwiększyłoby moje szanse? Chciałabym móc jej powiedzieć, że akupunktura stanowi odpowiedź na wszystkie jej modlitwy, że tym razem właśnie to zadecyduje o sukcesie, ale nie mogę jej niczego obiecać. Jak wiele rzeczy w życiu, również to jest tylko loterią i jedyne, co można zrobić, to poddać się procesowi i trzymać kciuki. – Cóż, istnieją badania sugerujące, że to bywa pomocne, więc zdecydowanie bym to polecała – wyjaśniam. Nathan uśmiecha się do niej. – Zróbmy to. Warto przynajmniej spróbować. Bierze ją za rękę, a ja podziwiam to, że pary potrafią się nawzajem wspierać w trakcie tego inwazyjnego i często przygnębiającego procesu. W myślach odmawiam zwyczajową modlitwę, prosząc, by im się udało. W porze lunchu Leanne dzwoni na moją komórkę. – Jak leci? – pyta. Słyszę, że przewraca jakieś papiery. – Naprawdę powinnyśmy nadrobić zaległości. Leanne jest radczynią prawną, a długie godziny pracy sprawiają, że ma mało czasu na życie towarzyskie, nawet na spotkania z najlepszą przyjaciółką. – Zdecydowanie. – Może dziś wieczorem? Mogłabym do ciebie wpaść z butelką wina. Jake chyba nie będzie miał nic przeciwko, prawda? Zresztą pewnie wciąż będzie w pracy. – Chichocze, żartując z niego bez skrępowania, ale wolno jej; zna go dłużej niż ja i to ona wyswatała nas tyle lat temu. – Właściwie to dziś nie mogę. Muszę się z kimś spotkać. Przykro mi. – To nie do końca kłamstwo; chociaż nie jestem oficjalnie umówiona z Robertą Butler, spotkam się z nią, gdy pojawię się na jej progu, czyż nie? – To brzmi intrygująco – mówi Leanne. Jestem w kropce. Nienawidzę ukrywać przed nią czegokolwiek, ale nie mogę jej powiedzieć, co robię – jeszcze nie. Wiem dokładnie, co by powiedziała – zrobiłaby wszystko, żeby odwieść mnie od tego pomysłu. – Och, to nic takiego, po prostu spotkanie ze starą znajomą. – Nie wdaję się w szczegóły, świadoma faktu, że chociaż Josh i Ethan byli najlepszymi przyjaciółmi, między mną a Robertą nigdy nie zrodziła się bliższa więź, nawet po tym, co się stało. – Szkoda – wzdycha Leanne. – No trudno. Zajrzę do kalendarza i wyślę ci esemesem inne daty, w porządku? Zanim się rozłączy, pytam o Rossa. Spotyka się z nim od kilku miesięcy i to pierwszy mężczyzna, którym się zainteresowała od czasu rozwodu. – Jest… miły. Tak, lubię go. Ale nie spieszę się. Nie zamierzam się znowu sparzyć. – To rozsądne z twojej strony – mówię. Gdy już się rozłączymy, zdaję sobie sprawę, że to określenie zupełnie nie pasuje do prywatnego życia Leanne. W całkowitym kontraście do jej etyki zawodowej, gdy chodzi o związki, kieruje się sercem, nie głową. Właśnie przez to skończyła z takim dupkiem jak Seb. Rozmyślania przerywa mi esemes od Melanie, która dziękuje za sobotnią kolację. Musiała poprosić Harleya o mój numer telefonu. Odpisuję, że nie ma za co, a ona natychmiast odpowiada. Mam nadzieję, że następnym razem będą państwo mogli wpaść do nas. Mama i tata bardzo chcieliby państwa poznać. x To miłe, że ta dziewczyna tak bardzo się stara. Wracam do Guildford po raz pierwszy, od kiedy wyprowadziliśmy się do Londynu, i nie jestem przygotowana na przytłaczający zalew emocji, który temu towarzyszy. To tutaj się urodziłam i wychowałam, ale wszystkie szczęśliwe wspomnienia z dzieciństwa zostały przesłonięte i zduszone przez śmierć mojego syna. Zmuszam się, żeby jechać dalej, i unikam dróg biegnących w pobliżu rzeki. Raz jeszcze zastanawiam się, czy Butlerowie też się przeprowadzili, wypędzeni ze swojego domu przez wspomnienia, podobnie jak my. Nie mam pojęcia, co zrobię, jeśli rzeczywiście tak będzie. Gdy docieram na miejsce, niemal czuję, jakby chłopcy wciąż tam byli, jakbym po prostu przyjechała odebrać Ethana. Ale potem, kiedy pukam do drzwi, znowu dopada mnie rzeczywistość i muszę wziąć głęboki wdech, żeby się nie załamać. Otwiera mi Adrian Butler i wlepia we mnie wzrok, marszcząc brwi. Pamięta mnie, ale chyba nie może uwierzyć, że stoję na progu jego domu. Prawie się nie zmienił, od kiedy widziałam go po raz ostatni trzy lata temu, tymczasem ja sama wyraźnie się postarzałam, wiem o tym. – Zoe – mówi w końcu po długiej chwili milczenia. – Cześć, przepraszam, że pojawiam się tak bez zapowiedzi… to musi być dla ciebie szok. Kiwa głową. – Owszem. – Robi krok do tyłu, ale nie otwiera drzwi szerzej, żeby mnie wpuścić. – Roberta! – krzyczy, po czym odwraca się do mnie plecami i znika w głębi domu. Chociaż mogłabym policzyć na palcach jednej ręki, ile razy zetknęłam się z Adrianem – to zawsze Roberta odbierała od nas Josha albo podrzucała go w miejsce spotkania chłopców – jego zachowanie mnie zaskakuje. Z holu docierają do mnie stłumione szepty. Nadstawiam ucha, ale nie jestem w stanie rozróżnić słów. Wyłapuję tylko swoje imię. W końcu Roberta staje w drzwiach, ciasno otulając się swetrem, mimo że jest już czerwiec i wieczory są ciepłe. – Zoe? – Wpatruje się we mnie i ewidentnie próbuje zrozumieć, co ja tu robię. Być może jest również zaskoczona moim wyglądem; moje niegdyś długie włosy teraz sięgają zaledwie podbródka i są ufarbowane na ciemny kolor. – Co… co tutaj robisz? – Przepraszam, że pojawiam się tak niespodziewanie, ale numer telefonu, który do ciebie miałam, był nieaktualny. – Zmieniłam go wieki temu – mówi, jakby to powinno być oczywiste, dlaczego to zrobiła. – Po prostu chciałam zmienić wszystko, wiesz? Też byśmy się stąd wyprowadzili, tak jak wy, gdyby było nas na to stać. – Czy mogłabym wejść? Tylko na kilka minut. Naprawdę muszę z tobą porozmawiać. Roberta mierzy mnie wzrokiem od stóp do głów i nie spieszy się z podjęciem decyzji. Wie, że może chodzić tylko o jedno. – W porządku. W takim razie wejdź. Chociaż Ethan tak blisko przyjaźnił się z Joshem, byłam w tym domu zaledwie kilka razy i nigdy na dłużej. Szybko przekonałam się, że lepiej czekać na Ethana w samochodzie, że moja obecność krępuje Robertę. Mimo wszystko, gdy wchodzę teraz do środka, przeżywam wstrząs. Niemal słyszę śmiech chłopców, tupot ich stóp na schodach. Zawsze gdzieś pędzili, przepełniała ich niewyczerpana energia, której nikt nie potrafił – ani nie chciał – pohamować. Roberta prowadzi mnie przez wąski hol do salonu i gestem zaprasza do środka. Spodziewałam się, że zastanę tu Adriana, ale pokój jest pusty, chociaż w telewizji leci mecz piłkarski, który musiał oglądać. – Wyłączę to – mówi Roberta, sięgając po pilota. Palce jej drżą, gdy próbuje odnaleźć właściwy przycisk. – Nie chcę przeszkadzać Adrianowi w oglądaniu meczu – mówię. – Może mogłybyśmy pójść do kuchni? – Nie, nie przejmuj się – odpowiada cichym głosem. – Mecz prawie się skończył, a on i tak zaraz wychodzi. Umówił się z kolegami w pubie. – Wydawał się nieco zszokowany moim widokiem. Mam nadzieję, że nie postawiłam go w niezręcznej sytuacji? Roberta kiwa głową. – Tak, to ogromne zaskoczenie dla nas obojga. Siada na sofie, a ja idę za jej przykładem. Wiem, że czeka na wyjaśnienia, ale teraz, gdy już tu jestem, zaczynam się zastanawiać, czy nie popełniam błędu. Ona ewidentnie nie otrzymała wiadomości podobnej do mojej, w przeciwnym razie już by o tym wspomniała. – Chodzi o chłopców, prawda? – pyta. – Musi o to chodzić, w przeciwnym razie by cię tu nie było. Można by pomyśleć, że śmierć chłopców, którzy się ze sobą przyjaźnili, zbliży do siebie ich matki. To ma sens, prawda? Ale nie w naszym przypadku. Jeśli już, to tylko podkreśliła, jak bardzo się od siebie różnimy, i zaczęłyśmy odczuwać w swojej obecności jeszcze większe skrępowanie. Gdy tylko poznałam Robertę, od razu się zorientowałam, że jest stłamszona przez męża i syna, którzy kontrolują wszystkie jej działania. Josh najwyraźniej zawsze dostawał to, czego chciał, i robił, co chciał. Żadnych granic, żadnych zakazów. Przyszło mi kiedyś do głowy, że ona się go boi. Ale mimo wszystko to dobra kobieta i ma wielkie serce. – Tak, chodzi o chłopców. To naprawdę dziwne, ale kilka dni temu dostałam e-mail od osoby, której nazwiska nie rozpoznaję: M. Cole. Szczerze mówiąc, nie wiem, co o tym myśleć, i zastanawiałam się, czy ty przypadkiem nie otrzymałaś podobnej wiadomości. Roberta marszczy brwi. – Nie znam nikogo o takim nazwisku. – Ja też nie. Podejrzewam, że prawdopodobnie jest fałszywe, ale musisz usłyszeć, co ta osoba do mnie napisała. Roberta marszczy brwi, podczas gdy sięgam po telefon i otwieram skrzynkę odbiorczą. Odczytuję wiadomość, a mój głos brzmi obco, jakbym była prezenterką wiadomości. – Nie rozumiem. O czym ta osoba mówi? Kto mógłby ci wysłać coś takiego? – Nie mam pojęcia. Zgłosiłam to na policję i spróbują wyśledzić nadawcę, chociaż nie liczę zbytnio na to, że im się uda. Ktokolwiek to wysłał, musiał wiedzieć, że jakoś zareaguję, więc pewnie zadbał o to, żeby nie można go było odnaleźć. Gdy wpisałam to nazwisko w wyszukiwarkę, nie wyświetliło się nic konkretnego. Roberta kręci głową, a na jej czole pojawiają się głębokie zmarszczki. – Kto mógłby zrobić coś takiego? To nie ma sensu. Jakie kłamstwa? Chłopcy utonęli w rzece przypadkiem. Wiemy to, prawda? Dlaczego ten ktoś odezwał się właśnie teraz? – Nie wiem, Roberto. Po prostu musiałam tutaj przyjechać, żeby się przekonać, czy ty też nie dostałaś takiej wiadomości, a poza tym chciałam cię zapytać, co o tym myślisz. Roberta znowu kręci głową. – Niczego takiego nie dostałam. Pozwól, że jeszcze raz sprawdzę. Mój telefon jest w kuchni. – Opuszcza salon i po chwili znowu słyszę stłumione głosy. Zapewne powtarza Adrianowi to, co właśnie jej powiedziałam. Z pewnością zmusi go to do wyjścia z ukrycia i dołączenia do nas. Ostatecznie sprawa dotyczy również jego syna. Przypominam sobie, że Roberta powiedziała kiedyś, że Adrian nie chciał mieć więcej dzieci, chociaż ona marzyła o dużej rodzinie. Jej słowa tylko potwierdziły moje podejrzenia, że to on miał kontrolę w tym związku i zawsze stawiał na swoim. Teraz nabieram przekonania, że nic się nie zmieniło. Roberta wraca do salonu sama, z wypiekami na twarzy. – Wszystko w porządku? – pytam. – Tak, tak. Po prostu nie wiem, co o tym wszystkim myśleć. Kłamie. Jej stan ma więcej wspólnego z tym, co właśnie powiedział jej Adrian, niż z czymkolwiek innym. Rozlega się trzask drzwi frontowych, a ona wygląda, jakby jej ulżyło, i wyraźnie się odpręża. – Tak mi przykro – mówi. – Adrian nie przyjął tego zbyt dobrze. On… Długo to trwało, nim pogodził się ze śmiercią Josha. Nie żeby kiedykolwiek można było się pogodzić do końca z czymś takim. On po prostu… cóż, zrobił się trochę wycofany. Nie jest zbyt towarzyski. To miałoby sens, gdyby kilka minut wcześniej nie wspomniała, że umówił się z kolegami w pubie, ale nie wypominam jej tego; ostatecznie to nie moja sprawa, jak ludzie radzą sobie z żałobą. Jake też nie poradził sobie z tym wszystkim za dobrze. – Czy mogę zobaczyć ten e-mail? – pyta Roberta, pochylając się ku mnie. – Po prostu nie jestem w stanie tego pojąć. Ja też nie, a miałam na to więcej czasu. Podaję jej komórkę, a ona ujmuje ją długimi, szczupłymi palcami i wbija wzrok w ekran. Chciałabym poznać jej myśli, a przynajmniej zyskać pewność, że jest ze mną szczera, bo od chwili, gdy przekroczyłam próg tego domu, czuję, że coś jest nie tak. Może to dlatego, że znalazłam się tu znowu po tylu latach, w miejscu, w którym nie zmieniło się nic, a jednak wszystko. W końcu Roberta oddaje mi telefon. – Możemy tylko czekać, aż policja wyśledzi tę osobę – wzdycha, unikając patrzenia mi w oczy. – Ale co o tym myślisz? – pytam. – Czy to tylko jakiś chory żart? Policja najwyraźniej tak uważa. Roberta kiwa głową. – To musi być żart. Wiemy, co się wydarzyło tamtej nocy, choć nie mamy pojęcia, dlaczego tam byli ani jak skończyli w rzece. Policja sprawdziła wtedy wszelkie tropy i nie znalazła niczego podejrzanego. Chociaż słyszę ten argument po raz kolejny, instynkt podpowiada mi, że kryje się za tym coś więcej. – Ale dlaczego ten ktoś wziął sobie za cel tylko mnie? Dlaczego nie wysłał tego samego tobie? Nie żebym ci tego życzyła, ale jakkolwiek na to patrzeć, sprawa dotyczy obu chłopców. Roberta rozważa to przez chwilę. – Może ktoś się na ciebie uwziął? Bez obrazy, ale nie wiem nic na temat twojego życia prywatnego, prawda? Może narobiłaś sobie wrogów. – Te słowa brzmią dziwnie w ustach tak bojaźliwej kobiety. Być może powtarza tylko coś, co powiedział jej Adrian. Milczenie wypełnia salon, podczas gdy próbuję znaleźć odpowiedź. Nagle dociera do mnie, że może istnieć logiczny powód, dla którego Roberta nie dostała takiego e-maila. Ktokolwiek był jego nadawcą – jeśli mówi prawdę – skupił się na mnie nie bez powodu. Może dlatego, że to Josh był winny temu, co się stało. Jednak nie zamierzam wspominać o tym Robercie; muszę wyciągnąć z niej każdy szczegół dotyczący okresu sprzed wypadku. – Wiesz, trudno mi sobie przypomnieć te ostatnie dni z Ethanem. To znaczy, jakoś nie potrafię sobie wyobrazić dokładnie jego twarzy, niezależnie od tego, jak bardzo się staram. Pamiętam wcześniejsze wydarzenia, nawet z czasów, gdy był małym chłopcem, a jednak te dni przed wypadkiem widzę jak przez mgłę. Roberta odchyla się do tyłu i kładzie dłonie na kolanach. – Ja mam odwrotny problem. Nawet teraz, trzy lata później, mam wrażenie, jakby to wszystko stało się zaledwie wczoraj. Czasami rano, gdy schodzę na dół, wyjmuję z szafki trzy miski na płatki śniadaniowe. Możesz w to uwierzyć? Po trzech latach! To brzmi, jakbym była szalona, prawda? – Nie – protestuję. Żałoba to bardzo indywidualna sprawa. – Pamiętam nawet, jak szykował się do wyjścia, żeby zanocować u was – ciągnie. Łzy stają mi w oczach i nie mówię jej, jak niewiele pamiętam z tamtego dnia. To był po prostu normalny wieczór, nie działo się nic nadzwyczajnego i nic nie zapowiadało tego, co miało się wydarzyć. Nie miałam pojęcia, że to ostatnie godziny życia Ethana. Nie pamiętam nawet ostatnich słów, jakie do niego wypowiedziałam. Gdy tracisz dziecko, zaczynasz kwestionować wszystko, co kiedykolwiek zrobiłeś i powiedziałeś. Czy byłeś wystarczająco dobrym rodzicem? Czy byłeś za surowy? A może zbyt pobłażliwy? Czy w ostatecznym rozrachunku to ty byłeś odpowiedzialny za to, co się stało? – Tak mi przykro, Roberto. Powinnam była wiedzieć, że chłopcy się wymknęli. Coś powinno było mnie obudzić i zaalarmować, że grozi im niebezpieczeństwo. Nigdy sobie tego nie wybaczę. Ona milczy i unika mojego wzroku. – Roberto, jest coś, o co muszę cię zapytać… i proszę, bądź ze mną szczera. Czy obwiniasz mnie za to, co się wydarzyło? Ostatecznie chłopcy byli pod moją opieką, więc… czy uważasz, że jestem za to odpowiedzialna? Zrozumiem, jeśli tak jest. Pospiesznie kręci głową, chociaż wciąż na mnie nie patrzy. – Nie, oczywiście, że nie. Początkowo byłam na ciebie zła, bo chyba potrzebowałam kogoś, na kogo mogłabym zrzucić winę, ale szybko zdałam sobie sprawę, że równie dobrze to mogło się wydarzyć pod moim dachem. No i bądźmy szczere, spacer nad rzekę w środku nocy to był prawdopodobnie pomysł Josha, prawda? Jestem jednocześnie zaszokowana i wdzięczna, że głośno potwierdziła moje podejrzenia. – Ethan był dobrym chłopcem… – zaczyna, ale szybko milknie. Wbija wzrok w puchaty beżowy dywan, który wygląda, jakby nigdy nie widział choćby pyłku kurzu. – Roberto, o co chodzi? Czy jest coś, czego nie wiem? – To… nieważne. – Macha ręką. – Po prostu przypomniałam sobie coś, co zdarzyło się niedługo przed wypadkiem. Dreszcz wstrząsa moim ciałem, chociaż w salonie jest duszno i gorąco. – Co? Co takiego się wydarzyło? – Pamiętasz, jak kilka dni wcześniej Ethan był u nas? Mieli w szkole dzień sportu i żadnemu z nich nie chciało się przebrać z powrotem w normalne ubrania. – Mów dalej. – Byli na górze, w pokoju Josha, i pamiętam, że usłyszałam podniesione głosy. To nie była kłótnia, ale najwyraźniej prowadzili zażartą dyskusję. Prostuję plecy. To dla mnie nowość. Nie przypominam sobie ani jednej sytuacji, w której widziałabym, że się ze sobą nie zgadzają. – O czym rozmawiali? – Ciężko było stwierdzić, bo mieli włączoną muzykę, więc słyszałam tylko niektóre słowa, ale najwyraźniej Ethan próbował przekonać Josha, żeby coś zrobił albo żeby czegoś nie robił, nie wiem. – Kręci głową. – To pewnie nie było nic ważnego. Może niektóre matki na moim miejscu weszłyby na górę, żeby podsłuchać, ale ja taka nie jestem. Wierzyłam, że powinnam dawać Joshowi trochę prywatności. Miał czternaście lat, dorastał, nie chciałam wtykać nosa w ich sprawy. Poza tym byli najlepszymi przyjaciółmi, więc wiedziałam, że na pewno wkrótce się pogodzą. – Jestem pewna, że masz rację – mówię, przypominając sobie, do ilu błahych sprzeczek dochodziło między Ethanem a Harleyem. Zazwyczaj po dwóch minutach znowu byli w jak najlepszych stosunkach. Rozlega się trzask drzwi frontowych i Adrian staje w progu salonu. – Wróciłeś – mówi Roberta, natychmiast zrywając się z miejsca, jakby została przyłapana na robieniu czegoś zakazanego. – Zmieniłem zdanie. Nie mam nastroju na siedzenie w pubie – oznajmia Adrian, po czym zwraca się do mnie: – Zoe, to miłe z twojej strony, że wpadłaś z wizytą, ale jeśli nie masz nic przeciwko, uważam, że powinnaś już sobie pójść. Nie chcę, żeby całe to rozgrzebywanie przeszłości jeszcze bardziej zdenerwowało Robertę. Odbiera mi mowę. Irytuje mnie to, że nie będę w stanie zadać Robercie więcej pytań. Ruszam do wyjścia, a ona idzie za mną. Na szczęście Adrian zostaje w salonie, więc szybko wyławiam skrawek papieru z torebki i gryzmolę na nim swój numer. – Pozostańmy w kontakcie – szepczę, podając go jej. – Możesz na mnie liczyć, gdybyś kiedyś potrzebowała z kimś porozmawiać. W drodze do domu czuję mętlik w głowie, analizuję wszystkie możliwości. A co, jeśli to nie jest żart? I czy to możliwe, że Josh miał coś wspólnego ze śmiercią Ethana?\n5Kiedyś, jeszcze zanim stwardnienie rozsiane uniemożliwiło jej wchodzenie po schodach na górę, często myszkowała po moim pokoju. Nie miała do tego prawa i podczas karmienia czy ubierania jej nieraz nachodziła mnie ochota, żeby na nią nawrzeszczeć, że nie jestem już dzieckiem. Przynajmniej teraz nie jest w stanie tego robić. A to oznacza, że ten pokój w końcu stał się moją prywatną przestrzenią. Myśl o wyprowadzce towarzyszy mi od dawna, w moim wieku to zrozumiałe, ale kto by się nią wtedy zajął? Z jednej strony matka zachęca mnie do znalezienia własnego mieszkania i ustatkowania się, ale z drugiej – w jej słowach pobrzmiewa rozpaczliwy smutek, który mnie tu uwiązuje. Nieważne. Mam coś, na czym mogę się skupić. On od tygodni przysyła mi e-maile, powtarza, jak seksownie wyglądam na swoim zdjęciu profilowym, jak bardzo chciałby dotknąć moich długich, jedwabistych włosów. Gdy myślę o tym, kładę się na łóżku i wyobrażam sobie wszystkie inne rzeczy, które moglibyśmy zrobić. Nigdy wcześniej nie spotkałem nikogo takiego jak ty – napisał w ostatnim mailu. – Serio. Jesteś niesamowita. Zachciało mi się śmiać na te słowa. Jest taki młody, ile niby kobiet zdążył spotkać w swoim życiu? Ale nie wytykam mu tego. Nie chcę traktować go z góry, a zresztą na tym zdjęciu profilowym nie wyglądam dużo starzej niż on. Minęły trzy dni od mojej ostatniej wiadomości. On zapewne odchodzi od zmysłów. To nie jest tak, że nie chcę się z nim kontaktować – wręcz przeciwnie – ale muszę zachować ostrożność. Najpierw powinna połączyć nas więź, która przetrwa wszelkie problemy, jakie mogą się potem pojawić. Które z pewnością się pojawią. On musi mnie pragnąć rozpaczliwie – tak, żeby nie wyobrażał sobie życia beze mnie. Niełatwo osiągnąć taki efekt wyłącznie drogą e-mailową, ale mam swoje sposoby. Nie brakuje mi wymówek: moja matka jest chora, nie mogę jej zostawiać bez opieki (co po części jest prawdą); dopadło mnie paskudne przeziębienie; mam takie urwanie głowy w pracy, że muszę robić na dwie zmiany. Jest tak niewinny, że przyjmuje to wszystko za dobrą monetę, nie kwestionuje moich słów i próbuje ukrywać rozczarowanie. Wiem, że nie mogę tego przeciągać w nieskończoność; mam tylko nadzieję, że kupię sobie w ten sposób wystarczająco dużo czasu. A może chociaż porozmawiamy przez FaceTime? – zapytał ostatnio. Niemożliwe, wi-fi ledwo mi działa, a zresztą kamerka w moim komputerze jest zepsuta. Odebrał to sceptycznie, ale przekonało go wyjaśnienie, że nie chcę, żeby znowu ktoś mnie skrzywdził, a zrobiło to już kilka osób poznanych online. Po prostu daj mi trochę czasu. Wkrótce będziemy razem. To najwyraźniej trochę go uspokoiło. Żeby podtrzymać jego zainteresowanie, wysyłam mu zdjęcie, tylko górną połowę ciała, bez twarzy. Jesteś taka piękna – odpowiada natychmiast. Wyślij mi swoje – piszę. Ten pomysł mnie podnieca. Ale on tego nie robi – jest na to zbyt nieśmiały. Wszystko w swoim czasie.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Nie_pozwol_mu_odejsc-ebookRO/p1098947i1253152" target="_blank" title="Nie pozwól mu odejść [Kathryn Croft] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Nie pozwól mu odejść [Kathryn Croft] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Wiedzieć jak, czyli (nie tylko) o szkoleniach z Customer Experience - Klientomania\nAutor: Piotr Merkel8 września 20168 min. czytaniaDołącz do dyskusji\nWg statystyk i raportów zdecydowana większość firm widzi przyszłość w Customer Experience. Mamy raport Gartnera, głoszący tezę: W roku 2016 (czyli już dziś?) 89% firm będzie konkurować przede wszystkim w oparciu o doświadczenie klienta (czyli CX). Mamy i raport firmy Walker Information, ze stwierdzeniem, że do roku 2020 CX stanie się podstawowym wyróżnikiem marki[w walce konkurencyjnej na rynku].\nRodzi się pytanie: czy i w jakim stopniu firmy są przygotowane do takiej rzeczywistości. Oraz, czy menedżerowie tychże firm – zarówno ci z górnych pięter organizacji, jak i zwykli liniowi, rzeczywiście „wiedzą jak”.\nPamiętam, że w czasach, kiedy tworzone były podwaliny nowoczesnej gospodarki w naszym kraju, jednym z istotnych źródeł wsparcia był brytyjski fundusz rządowy „Know How”. Jego zadaniem było m.in. dostarczenie praktycznej wiedzy i kompetencji w zakresie prywatyzacji, ale także – przy okazji – przekazanie dobrych praktyk zakresu zarządzania. Nie o samym funduszu jednak chciałem pisać, ale o transferze wiedzy i doświadczeń, czyli „know how” właśnie. A konkretnie, czy w przypadku CX – które jawi się jako zjawisko obiektywne, niezależny, szerszy trend, oddziaływujący niewątpliwie także i na naszą lokalną część globalnego rynku – wiemy i umiemy taką wiedzę pozyskać i przyjąć.\nZastanawiam się nad tym bardzo praktycznego powodu – jako doradca i trener próbuję z taką wiedzą i przykładami dotrzeć do decydentów, którzy za chwilę – czy im się to podoba czy nie – będą zmuszeni grać w „CXową grę”, według reguł ustalonych już nie tylko przez konkurencję, ale także przez klientów!\nJeśli chodzi o szkolenia biznesowe, proces szkoleniowy (podobnie jak proces doradczy), ma swoją specyficzną naturę. Po pierwsze, specyfika taka wynika z samej natury dydaktyki dla dorosłych. Po drugie, z odmiennych niż w przypadku np. edukacji szkolnej wymagań i oczekiwań odbiorcy i zamawiającego.\nUpraszczając (może nadmiernie) można by rzec, że podstawowe kryterium oceny szkoleń i doradztwa w biznesie to pytanie o wskaźnik zwrotu z inwestycji. Samo w sobie takie pytanie o wartość i korzyści jest jak najbardziej zasadne, trudność – jeśli już – leży w znalezieniu i udzieleniu dobrej odpowiedzi. Bo wbrew pozorom „dostawca szkoleń” nie jest w stanie – w pełni sensownie i rzetelnie – udzielić odpowiedzi na pytanie o wartość korzyści ze szkoleń. Podobnie, jak firma doradcza nie jest w stanie zapewnić, że realizacja projektu przyniesie określone korzyści.\nDlaczego? Choćby dlatego, że to nie szkolący (czy doradca) podejmuje decyzje odnośnie sposobu wykorzystania przekazanej wiedzy (czy wykorzystania zidentyfikowanego lub stworzonego w ramach działań projektowych potencjału korzyści). Sam pamiętam, kiedy będąc po drugiej stronie i wspierając zamawiającego, usłyszałem od bardzo szacownych i rzetelnych (bez ironii!) doradców: „jeśli nie uwzględnicie uzyskanych oszczędności i nie wpiszecie ich do przyszłorocznego budżetu, to te korzyści się tam same nie pojawią”. Oczywiście, był to skrót myślowy, ale każdy praktyk organizacji wie, że sprawny menedżer, o ile nie dostanie innych wytycznych i ograniczeń, umie efektywnie wykorzystać swój zaplanowany budżet do ostatniej złotówki…\nDrugi problem ze szkoleniami i doradztwem to problem definicji „punktu dojścia”. Skoro zakładamy, że zamawiający nie ma wiedzy i kompetencji, bo te dopiero pozyskuje, to trudno oczekiwać, że będzie w stanie precyzyjnie określić „docelowy poziom posiadanej wiedzy i kompetencji”, ale także co konkretnie – po szkoleniu – „będzie umiał robić”.\nTak jak w przypadku oceny korzyści, ocena punktu docelowego – już na poziomie startu czy zamówienia – jest naprawdę wyzwaniem dla obu stron. Nb. często po zakończeniu projektu można usłyszeć, że w zasadzie to zamawiający „wszystko to” już wiedział i rozumiał, i że generalnie „niczego nowego się nie dowiedział”. Stąd bardzo praktyczna rada, aby każdy tego typu projekt czy przedsięwzięcie zaczynać od audytu czy ustalenia „co wiemy” i „co mamy”. Nie tylko po to, aby uniknąć opisanych nieporozumień, ale także po to, aby wiedzieć i potwierdzić punkt startowy. A tym samym spozycjonować uczestników szkoleń i określić ich rzeczywiste potrzeby. (Vide „test pozycjonujący” wykorzystywany powszechnie w nauce języków obcych.)\nDo tej pory było raczej ogólnie, teraz będzie bardziej CXowo.\nOtóż jednym z wyróżników i fundamentów podejścia klientocentrycznego, które stworzyło i usadowiło w biznesie koncepcję „doświadczenia klienta”, jest uwzględnienie w dyskusji na temat strategii biznesu i jego efektywności – jako głównego kryterium – perspektywy klienta. Oraz uwzględnienie realnych korzyści klienta z „obcowania” z firmą i jej produktami / usługami.\nTakie postawienie sprawy przypomina przewrót kopernikański w geografii i astronomii.\nTeoria, że to jednak nie Ziemia (w dodatku kulista), ale Słońce stanowi centrum wszechświata (co zresztą też nie do końca okazała się prawdą), zmieniała cały model i układ odniesienia. Sam fakt przyjęcia postulowanych założeń był wyzwaniem intelektualnym dla wielu współczesnych. Zastosowanie teorii miało daleko idące konsekwencje praktyczne. Skutek był taki, że pojawił się naturalny opór, którego przezwyciężenie trwało kilkadziesiąt (?) lat. Nadal zresztą nie wszyscy dali się przekonać …\nDlatego w przypadku Customer Experience szkolenie musi zacząć się od fazy wcześniejszej –wyjaśniającej „o co chodzi z całym tym klientocentryzmem” i pokazującej „dlaczego takie podejście się opłaca”.\nTu znowu można odwołać się do często ostatnio przytaczanego Simona Sineka, i jego koncepcji „The Golden Circle”. Wspomniany Sinek postuluje rozpoczęcie dyskusji na każdy temat strategiczny nie od pytania „Jak?”, ale od pytania „Dlaczego/Po co?”. Innymi słowy, zanim zaczniemy przekazywać tytułowy „know how”, w szczególności dawać wskazówki „co konkretnie robić”, powinniśmy zrozumieć z czego w ogóle potrzeba takich działań wynika. Powinniśmy wiedzieć i rozumieć „co” i „dlaczego” chcemy osiągnąć. Zrozumieć szerszy kontekst problemu, aby znalezione rozwiązanie było rzeczywiście adekwatne.\nNiestety, to także praktyczna obserwacja, większość zapytań o Customer Experience wynika raczej z potrzeby oswojenia się z modą i nowinkami. Rzadko kiedy potrzeba działania „w tym zakresie” wynika z przekonania, że mamy do czynienia z biznesową rewolucją, porównywalną do przewrotu kopernikańskiego. I konstatacji faktu, że jeśli nie rozumiemy co się zmienia w globalnym biznesie i dlaczego, to nie pomoże nam raczej żadne naśladownictwo czy powielanie rozwiązań.\nZ jednej strony fascynujemy się – jako menedżerowie i eksperci – firmami takimi jak np. Apple, Harley Davidson, Ritz Carlton, Zappos, Disney. Z drugiej strony nie zawsze i niezbyt chętnie przyjmujemy do wiadomości, że działania tych firm i ich menedżerów wynikają z odmiennego wzorca czy strategii. Firmy te umiały odpowiedzieć na pytanie: „Po co jesteśmy”, i nadać tej odpowiedzi sens i brzmienie w poetyce: „jakie konkretne korzyści i wartości oferujemy naszym obecnym/ potencjalnym klientom” i „dlaczego jesteśmy dla nich naturalnym i oczywistym wyborem”.\nA teraz, wracając do szkoleń i transferu „know how”. Nie twierdzę, że przekazywanie wiedzy bardziej szczegółowej i konkretnej jest bez sensu. Wręcz przeciwnie. Uważam, że tylko dobre przyswojenie metod, narzędzi, itp. czyli całej „technologii CX” jest efektywne i pozwala budować przewagę. Tym bardziej, że – patrząc na przytoczone wcześniej statystyki – inni też mają świadomość, nie czekają i szkolą się intensywnie. W dobie przyspieszenia zmiany są dynamiczne, w czasach globalizacji dotykają nas bardziej niż byśmy chcieli. Ale praktyka klientocentryzmu dopiero się tworzy, co więcej firmy i eksperci są bardzo otwarci i gotowi do wymiany doświadczeń czy dzielenia się wiedzą. Korzystajmy z tego.\nPostuluję jednak, aby zamawianie i korzystanie z wiedzy odbywało się „z głową”, wg pewnej logiki. Decydenci powinni inwestować swój czas, podobnie jak czas swoich menedżerów i pracowników mądrze i starannie. Zanim zaczną wtłaczać do organizacji nową wiedzę, i stosować nowe narzędzia, zanim zaczną wymyślać i wdrażać nowe KPIs i wymuszą osiąganie wysokich wartości wskaźników NPS, powinni zastanowić się „co i dlaczego” chcą osiągnąć – STRATEGICZNIE.\nPoświęćmy trochę czasu na zrozumienie i potwierdzenie (a może jednak przedefiniowanie) misji i wizji, jakie chcemy realizować. Popatrzmy na nie „oczami klientów” – czy rzeczywiście i dlaczego ci właśnie klienci (obecni, potencjalni) będą nas i naszą ofertę postrzegać jako naturalny i oczywisty wybór. Zastanówmy się czy znamy i rozumiemy ich potrzeby i motywy. Taka refleksja i „przegląd wojsk” mogą okazać się dobrym punktem wyjścia do opracowywania potrzeb i wymagań szkoleniowych.\nPrzede wszystkim jednak przyjmijmy i zrozummy, że wdrożenie CX i/lub budowa organizacji klientocentrycznej, o ile mają być trwałe i skuteczne, powinny być postrzegane i realizowane systemowo. Wynika to choćby z faktu, że „doświadczenie klienta to suma wszystkich doświadczeń, emocji i przeżyć klienta, jakie wiążą się z daną marką produktu lub firmą”. A „firma to powiązany układ współpracujących ze sobą systemów, procesów i ludzi, który generuje określone zdarzenia, których klient doświadcza”.\nPrzystępujmy do wdrożenia CX ze świadomością i konsekwencją działań długofalowych, wielopoziomowych, systemowych.\nW znanej anegdocie wezwany do naprawy zepsutej maszyny fachowiec za eksperckie uderzenie młotkiem wystawia rachunek na kwotę 10,000. Jak potem tłumaczy, na taką wysokość wynagrodzenia składa się: 1 jest za samo wykonanie uderzenia, a 9,999 za wiedzę fachową. Wiedzę na temat „jak uderzać młotkiem” pozyskać i przekazać wszystkim w organizacji jest stosunkowo łatwo … Ale, czy o to chodzi?\nTagged as:customer experiencekonferencjaszkoleniezarządzaine


http://www.wroclaw-na-dyche.pl/ - Polski spis stron internetowych\nUdostępniany przeze mnie portal internetowy o Wrocławiu to zbiór treści dotyczących tego aglomeracje, jego atrakcji i wszystkiego co może zainteresować mieszkańców. Piszemy o tym jak i gdzie spędzac czas zarówno w trakcie specjalnych okazji jak na przykład Walentnyki, , a ponadto po prostu gdzie dobrze zjeść i mile spędzić czas wolny. Przedstawione przez moją firmę tematy dotykają zagadnień związanych z miastem Wrocław, listujemy według nas najciekawsze puby, hotele, romatyczne miejsca. Decydując się na odwiedziny naszego serwisu internetowego każda z jego użytkowniczek otrzymuje do spersonalizowanej dyspozycji możliwość bycia na bieżąco z panującymi wydarzeniami o Wrocławiu.\nSerdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszymi usługami. Pracownicy, którzy z wielkim zaangażowaniem organizują wszystkie imprezy firmowe Trójmiasto to grupa zgranych i przyjaźniących się codziennymi osób. Idealnie wiemy, że jedynie dzięki współpracy i indywidualnemu podejściu do...


hoho ale porazka\nWysłany: Śro 23:20, 04 Kwi 2007 Temat postu:\nChyba dzika karta tak jak planuje Astoria to jedyne sensowne rozwiązanie, żeby awansować Pomimo, że to był mecz o "pietruszkę" to słabo widzę dobijanie się Instalu do II ligi i nie wnioskuję tego tylko po tych 2 wynikach, ale po grze wcześniejszej w lidze i w sparingach z Turem. Obym był złym prorokiem\nWysłany: Czw 0:18, 05 Kwi 2007 Temat postu:\nco mnie wcale nie dziwi ... nie zdarzyli wejsc do II ligi nawet a juz sie uklady zaczynaja nie myslcie sobie ze Jurek dalby im tak przegrac ... musieli to przegrac zeby jechac na pol finaly gdzies blizej bo komus tam bedzie wygodniej... niektore rzeczy sie nie zmieniaja ...\nWysłany: Czw 6:12, 05 Kwi 2007 Temat postu:\nA miała być druga liga z palcem w..... Zobaczymy co będzie na półfinałach...\nWysłany: Czw 7:43, 05 Kwi 2007 Temat postu:\nZ "Twoim" Turem to walczyli jak rowny z rownym a nawet raz wygrali . I nie mow ze grali rezerwowi bo w lidze Andrzej robi takie same zmiany i roszady w skladzie jak wtedy .\nWysłany: Czw 7:51, 05 Kwi 2007 Temat postu:\nW polfinale rywalami Instalu beda :\n- Obra Koscian\n- Osemka Skierniewice\n- Trojka Olsztyn ( zastapi Basket Kwidzyn )\nSa duze szanse ze turniej polfinalowy odbedzie sie w B-stoku.\nNie napisałem, że nie wejdą tylko droga do awansu będzie bardzo ciężka. Z zapowiedzi wcześniej czytałem, że będzie łatwiutko, bo jest kasa. Kasa to tylko przystawka do awansu w sportowy sposób...\nChyba zapomniałeś, że ten sparing wygrany był 2 dni po ciężkim meczu wyjazdowym w Sopocie, a że w Bielsku na hali w której trenują były szkolne choinki i żeby nie tracić zbędnie czasu to do tego służył ten "sprawdzian" wcześniej jakoś Instal sobie nie radził, a ambitnie podchodził do tych spotkań z Turem. Walczył bardziej niż w 3 lidze. Wiem, bo bylem i widziałem jak się wznosił na wyżyny i co Karpiuk wyrabiał na ławce, żeby z wszelką cenę wygrać rywalizację z Andrzejem Sinielnikowem. Na razie trzeba tyko trzymać kciuki, ale droga będzie bardzo trudna...\nZ Obrą i Basketem to Tur grał i wygrał ale pozostaje tylko Obra więc Instal też powinien z "nią się uporać" i może jeszcze kimś to zagra w turnieju finałowym\nWiem, bo bylem i widziałem jak się wznosił na wyżyny i co Karpiuk wyrabiał na ławce, żeby z wszelką cenę wygrać rywalizację z Andrzejem Sinielnikowem.\ntak to prawda Karpiuk spinal sie i wiszczal, jak to Karpiuk, bo chcial wygrac to wiadomo. Gdyby Instal wygrywal to Simielnikow by wrzeszczal bo te sparingi to nie tylko sprwawdzian to takie jakby derby na przyszlosc i przewage psychiczna. Tak czy inaczej wierze ze Instal wyjdzie z tych polfinalow dlatego dostali sie do tej grupy bo Karpiuk mial w tym plan jak zwykle zreszta. Jezeli polfinaly beda u nas bedzie bardzo ciekawie miejmy tylko nadzieje ze nie na tej "hali" w sp9 bo tam to nie ma zabardzo miejsca niewspominajac juz o psujacym sie zegarze 24sek i krzywych obreczach\nWysłany: Czw 12:46, 05 Kwi 2007 Temat postu:\nJezeli polfinaly beda u nas bedzie bardzo ciekawie miejmy tylko nadzieje ze nie na tej "hali" w sp9 bo tam to nie ma zabardzo miejsca niewspominajac juz o psujacym sie zegarze 24sek i krzywych obreczach\n"Ściany mają pomagać gospodarzom" więc nierozsądnie będzie organizować turniej w innej hali niż w której ciągle się grało i trenuje.\nWysłany: Czw 13:12, 05 Kwi 2007 Temat postu:\nZwłaszcza że pogięte obręcze wygrały już niejeden mecz, niejednej drużynie:)\nWysłany: Czw 14:34, 05 Kwi 2007 Temat postu:\nJuż raz był rozgrywany na tej sali turniej półfinałowy więc chyba w tej materii nic się nie zmieni\nWysłany: Czw 15:02, 05 Kwi 2007 Temat postu:\nTorontos czy starasz sie przewidzieć powtórke z rozrywki...z tego co stalo sie na tamtym turnieju?\nCiasno zaczyna się robić w naszej grupie, do tego OSSM i zostały tylko dwa miejsca dla tych co wejdą po walce, może zbraknąć miejsca dla Instalu jeśli chcieli by pójść na skróty\nWysłany: Sob 17:41, 07 Kwi 2007 Temat postu:\nZ turnieju finalowego awans uzyskuja 3 druzyny . Liga w przyszlym sezonie ma liczyc 16 zespolow .\nWysłany: Sob 19:55, 07 Kwi 2007 Temat postu:\nno to moze byc ciekawie w przyszlym roku miejmy nadzieje ze weekendow starczy na te mecze\nWysłany: Śro 19:44, 11 Kwi 2007 Temat postu:\nZespol Zks Instal turniej polfinalowy rozegra w Skierniewicach . Rywalami Bialostoczan beda :\n- AZS POLITECHNIKA Koszalin\n- MKS ÓSEMKA Skierniewice\n- AZS UWM TRÓJECZKA Olsztyn\nWysłany: Pią 18:10, 20 Kwi 2007 Temat postu:\nW pierwszym spotkaniu na turnieju półfinałowym Instal pokonał Politechnikę Koszalin 96-83\nsuper !! niezle calkiem wysoka przewaga go go instal\nWysłany: Pią 18:48, 20 Kwi 2007 Temat postu:\nBrawo. Macie awansować . Za rok znowu będą derby Podlasia w II Lidze.\nDo Boju INSTALOWCY\nA jak pozostałe wyniki w naszej grupie ? Wie ktoś może czy jest jakaś stronka na której w miarę na bieżonco można śledzić wyniki tego turnieju?\nJAk ktoś będzie znał wynik jutrzejszego meczu Instalu to niech napiszę na forum będę wdzięczny.\nWysłany: Sob 16:01, 21 Kwi 2007 Temat postu:\nInstal - Olsztyn 71-77 (po 3 kwarcie Instal prowadził 16-oma punktami)


Policjanci z Komisariatu Wodnego uratowali pijanego mężczyznę, który chciał wskoczyć do wody - Aktualności - Policja.pl\nPolicjanci z Komisariatu Wodnego uratowali pijanego mężczyznę, który chciał wskoczyć do wody\nPolicjanci z Komisariatu Wodnego interweniowali wobec mężczyzny, który mając blisko 2,5 promila alkoholu w organizmie chciał wskoczyć do wody. Całe zdarzenie miało miejsce przy Jazie Opatowice we Wrocławiu. Nietrzeźwy wszedł na barierki przy spiętrzeniu wodnym z zamiarem skoku. Na szczęście jeden z policjantów zdążył po wyjściu z łodzi dobiec do tego człowieka i w ostatniej chwili zdjął desperata z elementu konstrukcyjnego tamy, ratując mu w ten sposób życie. Pamiętajmy, że alkohol i woda to duże zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego.


Strony związane z hasłem: księgowość online - strona 1 - Skrobak - moderowany katalog stron internetowych\nProwadzimy biuro rachunkowe wyspecjalizowane w obsłudze podmiotów z branży medycznej, a także sektora IT. Proponujemy pełną obsługę rozliczeń online na bardzo atrakcyjnych warunkach. Gwarantujemy fachowe wsparcie samozatrudnionym. Udostępniamy bezpłatny panel do fakturowania. Generujemy podatkową księgę przychodów i rozchodów. Ze względu na specjalizację oferujemy naprawdę niskie ceny – 50 zł standardowo. ...\nData dodania : 07 07 2018 · szczegóły wpisu »\nMobilna faktura to znany i ceniony bardzo praktyczny program do wystawiania faktur online. Nasza aplikacja do fakturowania online spełni Wasze oczekiwania i zadba o sprawne i proste wystawianie faktur. Wystawianie faktur online jeszcze nigdy nie było tak dobre i skuteczne. Dzięki nam będziecie mieli satysfakcję z korzystania oraz dobrze wystawione rachunki sprzedaży, faktury itp. Na naszej stronie istnieje możliwość darmowego pobrania wersji demo. Dzięki temu sprawdzisz swoją aplikację i będzies ...\nBiuro rachunkowe Anna Smaluch dba o kompleksować obsługę księgową klientów prywatnych i biznesowych. Wśród oferowanych przez biuro usług znaleźć można prowadzenie ksiąg, dokumentacji kadrowej, terminowe składanie wniosków i deklaracji, doradztwo podatkowe i wiele innych, a co najważniejsze wszystkie usługi w ofercie naszego biura świadczymy nie tylko w Krakowe, ale i na terenie całego kraju dzięki księgowości online. Szczegóły oferty dostępne są na stronie www biura. ...\nPotrzebny Ci dobry księgowy? Postaw na nowoczesne ogólnopolskie biuro księgowe InFakt.pl obsługujące online klientów – małe firmy, jednoosobowe działalności, płatników VAT i innych. Profesjonalny program księgowy dostępny 24 godziny na dobę, możliwość konsultacji z księgowym przez 6 dni w tygodniu, do późnego popołudnia lub wieczoru, możliwość przesłania dokumentów skanem lub kurierem. Sprawdź szczegóły już teraz i skorzystaj z okresu próbnego za darmo! ...\nDzięki temu, że klientami firmy Liczyk są przedstawiciele różnych segmentów znamy i wiemy jak działają różne, nawet specyficzne branże. Co więcej obsługujemy firmy posiadające różne formy prawne czyli między innymi spółki, fundacje, stowarzyszenia oraz inne. Posiadamy w naszej firmie dział prawny, który pomaga w założeniu działalności gospodarczej doradza w kwestiach prawnych a także, podejmuje się obrony Państw w sądach. W naszej firmie gwarantujemy Państwu rzetelną i profesjonalną obsługę księ ...


Chromatografia cieczowa LC MS spektrometria mas\nNumer szkolenia: LK/19/15\nChromatografia cieczowa sprzężona ze spektrometrią mas - Kraków, maj\nUsystematyzujesz swoją wiedzę na temat chromatografii cieczowej\nDowiesz się jakie są podstawy teoretyczne techniki spektrometrii mas\nSzkolenie adresowane jest do pracowników laboratoriów badawczych, którzy chcą rozpocząć lub właśnie rozpoczynają swoją pracę z chromatografią cieczową i spektrometrią mas oraz dla tych, którzy w swojej pracy wykorzystują tą nowoczesną technikę, chcą poszerzyć swoje wiadomości i umiejętności oraz chcą się dowiedzieć, jak w praktyce rozwiązać problemy napotykane w trakcie rozwoju metody bądź w trakcie codziennej pracy.\n- rodzaje oraz fizyko-chemiczne podstawy chromatografii cieczowej; mechanizm rozdzielenia; współczynnik podziału; pojęcie półki teoretycznej\n- rodzaje faz stacjonarnych dobór kolumny chromatograficznej do zadania analitycznego; wpływ różnych parametrów na czasy retencji\n- detektory stosowane w chromatografii cieczowej\nWielkości retencyjne: czas retencji, czas martwy, współczynnik retencji, współczynnik selektywności\nOmówienie problemów związanych z rozdzielaniem metodą chromatografii cieczowej – jak ustrzec się najczęstszych błędów\nRozwiązywanie przykładowych zagadnień związanych z rozdzielaniem chromatograficznym i SST-warsztaty obliczeniowe\nChromatografia cieczowa sprzężona ze spektrometrią mas:\n- podstawy spektrometrii mas\n- metody jonizacji\n- spektrometry masowe wysokiej rozdzielczości oraz kwadrupolowe\n- analiza jakościowa metodą LC/MS\n- różne tryby pomiarów stosowane w LC-MS ( monitorowanie wybranego jonu, fragmentacja jonów, określanie jonu pseudomolekularnego)\nRozpoczęcie zajęć: 14.05.2015 od godz. 09:00\nWarsztaty laboratoryjne. Praktyczne zastosowanie metod chromatografii gazowej oraz GC-MS - Warszawa, maj\nChromatografia gazowa i cieczowa dla zaawansowanych. Teoria chromatografii w praktyce - Rozwiązywanie problemów\nASA z atomizacją w płomieniu (FAAS). Rozwiązywanie problemów analitycznych. Porady praktyczne - Wrocław, kwiecień\nSpektrofotometria UV-VIS – specyfika metody - Warszawa, maj


Ubezpieczenie w Anglii | Forum Odzyskaj.info\n4 marca 2008 o 10:11 #200850\nMam problem. Nie za bardzo wiedziałem do jakiej kategorii go opisać a tu pasował najbardziej więc piszę o co chodzi. 10.03.2008r wyjeżdżam do Walii pracować na stanowisku barmana. Mam zamiar tam zostać ok. pół roku. W umowie jest napisane:\n„Warunki ubezpieczenia społecznego oraz od nieszczęśliwych wypadków: Zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwie pracodawcy: koszty ponosi pracownik w ramach przysługującego pracownikowi wynagrodzenia, o którym mowa w pkt.5. Składka na ubezpieczenie zdrowotne w Wielkiej Brytanii przy prezentowanej stawce na godzinę (5,52 Pounds) wynosi 11%. Pracodawca nie jest zobligowany do wykupienia ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków, w związku z czym zalecane jest, aby pracownik wykupił takie ubezpieczenie indywidualnie.\nMoje pytanie brzmi: co w związku z tym przysługuje mi na terytorium tego kraju? Czy warto wykupic ubezpieczenie od nast.(…) (czy lepiej w Polsce czy tam- gdzie się to bardziej opłaca). Czy od stawki 5,52 zostanie odliczone mi 11%? Czy w razie problemu z zębami czy chorobą będę zwolniony z opłat nie wykupując tego ubezpieczenia (czy w ramach tych 11% jestem ubezpieczony w tym zakresie?). Bardzo proszę o odpowiedź.\n4 marca 2008 o 12:24 #261005\nkażdy pracodawca w Anglii ma obowiązek wykupić ubezpieczenie OC firmy, to z niego pokrywane są koszty, odszkodowania wynikłe z zaniedbań pracodawcy wobec pracowników.\n4 marca 2008 o 19:55 #261006\n4 marca 2008 o 20:16 #261007\nJak sama nazwa mówi Odpowiedzialność Cywilna , na zachodzie jest to standar i nic w tym dziwnego.\nPrzykładowo jedziesz wózkiem z zakupami, i na parkingy zarysowałeś przypadkowo lakier na samochodzie innego klienta, w tym przypadku dajesz nr polisy OC, i nie płacisz z własnej kasy tylko pokrywa twój ubezpieczyciel\n4 marca 2008 o 21:06 #261008\nA co z nieszczęśliwymi wypadkami, kiedy to mi się coś stało. Co z pokryciem kosztów leczenia w szpitalu itp.?