Koronawirus. UMT przedstawia sytuację Torunia. Niewesołe dane ze szkół - Toruń, Super Express\n2020-10-02 7:45 KM\nAutor: CC Pixabay.com Koronawirus. UMT przedstawia sytuację Torunia. Niewesołe dane ze szkół\n588 osób zakażonych koronawirusem w Toruniu i w powiecie toruńskim - to dane z 1 października 2020 roku, przekazane przez UMT. Niestety w aż 9 szkołach klasy zostały skierowane na kwarantannę. Rzeczniczka Anna Kulbicka-Tondel przekazała nam szczegółowe liczby, które są związane z pandemią COVID-19.\nPandemia koronawirusa wciąż nie daje nam spokoju. Dane z 1 października są bardzo niepokojące. W Toruniu mamy łącznie 389 zakażonych COVID-19 (o 5 więcej niż 30.09), zaś sumując miasto i powiat toruński - 588 (o 5 więcej niż 30.09). Na kwarantannę zostało skierowanych 780 osób, na szczęście mamy też 375 ozdrowieńców. Niestety Urząd Miasta Torunia ma niewesołe dane dotyczące szkół. W 9 placówkach edukacyjnych klasy są na kwarantannie. Gdzie konkretnie?\nCzytaj także: Koronawirus w Kujawsko-Pomorskiem. Rzecznik wojewody komentuje aktualną sytuację [WIDEO]\nSzkoła Podstawowa nr 23 - 1 klasa i 2 nauczycieli w kwarantannie do 1.10. – kontakt z dodatnią uczennicą.\nIII Liceum Ogólnokształcące w Toruniu – 1 uczeń z wynikiem dodatnim, w ubiegłym tygodniu objęty kwarantanną - uczniowie klasy oraz 2 nauczycieli w kwarantannie do 2.10 br.\nSzkoła Podstawowa nr 13 – 2 uczniów (rodzeństwo) z wynikami dodatnimi – dwie klasy na kwarantannie do 3.10 (nauczanie zdalne).\nSzkoła Podstawowa nr 5 – 1 uczeń dodatni – jedna klasa w kwarantannie (sami uczniowie) do 3.10.\nSzkoła Podstawowa nr 14 – 1 uczeń dodatni – klasa oraz 2 nauczycieli do 5.10. w kwarantannie.\nSzkoła Podstawowa nr 8 – 1 uczeń dodatni – jedna klasa od 1.10. została objęta kwarantanną (nauczanie zdalne).\n- Ponadto łącznie 4 klasy objęte kwarantanną w 3 placówkach niepublicznych (dwóch szkołach podstawowych i jednej szkole ponadpodstawowej) - informuje Anna Kulbicka-Tondel, rzecznik prasowy prezydenta Michała Zaleskiego.\nKoronawirus w Toruniu. Dobre wieści z "Samarytanina"\n- Sytuacja się uspokaja. W placówce aktualnie przebywa 5 podopiecznych; 5 podopiecznych przebywa w szpitalach. Personel nie wykazuje żadnych niepokojących objawów. Opiekę świadczą 4 osoby w systemie 12 godz. /12 godz. (w tym siostra z Caritasu) - informuje Anna Kulbicka-Tondel.\nPrzypomnijmy - 25 września informowaliśmy was o problemach, z jakimi zmaga się ta placówka. Przeczytacie o tym TUTAJ. Cieszy to, że tym razem wieści są optymistyczne.\nKoronawirus w Toruniu - sytuacja SSM im. M. Kopernika\nOddział Neurochirurgii SSM – 1 pielęgniarka zakażona COVID-19 - od wczoraj tj. 30.09. przebywa w izolacji. W dniu wczorajszym tj. 30.09. pobrano materiał do badań genetycznych od 26 osób, w tym 19 osób personelu i 7 pacjentów. Wszystkie wyniki ujemne. Oddział został zamknięty: 5 pacjentów na nim przebywających wypisano do domu, natomiast 2 pozostało w szpitalu. Badania zostaną powtórzone po siódmej dobie od kontaktu z osobą zakażoną.\nOddział Urologii Ogólnej i Onkologicznej SSM – w dniu dzisiejszym tj. 1.10.br. zostanie pobrany materiał do badań genetycznych od całego personelu oddziału. Jeżeli wyniki badań będą nadal ujemne, planowane jest wznowienie pracy oddziału w piątek tj. 2.10.\nOddział Hematologii SSM - 1 zakażony pracownik przebywa w izolacji. Po jednodniowym wstrzymaniu przyjęć nowych pacjentów, wczoraj tj. 30.09. oddział wznowił normalną pracę. Wyniki zarówno personelu, jak i pacjentów ujemne.\nVital Heyenen ZOSTAWI Wilfredo Leona i spółkę?! SENSACYJNE doniesienia o planach t...\nKim jest polski milioner, który krzyczał do sędziego „Ty ch…”


Badanie zaćmy - Uniwersytecki Szpital Kliniczny w Opolu\nCo zrobić, gdy pacjent otrzyma od lekarza okulisty skierowanie na zabieg usunięcia zaćmy?\nW pierwszej kolejności umawiamy pacjentów na bezpłatne badanie diagnostyczne w Poradni Okulistycznej, mające na celu potwierdzenie rozpoznania, weryfikację etapu rozwoju choroby oraz zaplanowanie dalszych możliwości leczenia. Zgłaszając się do Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego należy zabrać ze sobą skierowanie na zabieg usunięcia zaćmy, wystawione przez lekarza okulistę.\nAby umówić się na badanie kwalifikacyjne – należy zarejestrować się w rejestracji osobiście lub telefonicznie pod numerem\nPrzy rejestracji telefonicznej do 2 tygodni należy dosłać pocztą lub dostarczyć osobiście skierowanie od lekarza okulisty.\nBadanie kwalifikacyjne obejmuje kompleksowe badanie okulistyczne wraz z wywiadem okulistycznym ze szczególnym uwzględnieniem ogólnych i miejscowych czynników ryzyka oraz oceną soczewki po rozszerzeniu źrenicy. Wizyta kwalifikacyjna daje precyzyjną ocenę aktualnego stanu narządu wzroku – nasi specjaliści wykonują w czasie tej wizyty m.in. komputerowe badanie wady refrakcji i ocenę ostrości wzroku, badanie w biomikroskopie pozwalające ocenić stan przedniego i tylnego odcinka oka oraz przezierność ośrodków optycznych, badanie ciśnienia wewnątrzgałkowego, badanie dna oka: ocena plamki, naczyń siatkówki i obwodu siatkówki, OCT plamki oraz adania biometryczne konieczne do kalkulacji mocy sztucznej soczewki wewnątrzgałkowej.\nJeśli zaćma współistnieje z innymi chorobami oczu, okulista podejmuje decyzję o harmonogramie dalszego postępowania.\nPacjent otrzymuje odpowiedzi na wszelkie pytania związane z leczeniem zaćmy, przebiegiem zabiegu usunięcia zaćmy oraz postępowania po zabiegu.\nNa badanie należy zabrać ze sobą listę przyjmowanych leków (okulistycznych oraz przypisanych z powodu innych chorób) oraz aktualnie używane okulary. Badanie wymagać będzie rozszerzenia źrenic pacjenta środkami farmakologicznymi, co spowoduje zamazanie pola widzenia na 2 do 4 godzin. Należy w tym czasie zrezygnować z prowadzenia samochodu.\nPo badaniu kwalifikacyjnym, potwierdzającym rozpoznanie należy zgłosić się do sekretariatu Oddziału Okulistyki (VI piętro), gdzie wyznaczony zostanie termin zabiegu.\nWszelkie wątpliwości można rozwiać, dzwoniąc do sekretariatu Oddziału Okulistyki pod numer\n77 45 20 274 lub 77 45 20 674.\nw tym miesiącu: 17359


Skąd czerpać wiedzę? | ajaxdotcom\nBy admin inCiekawostki i porady, Internet, Testy sprzętu Tag Internet, podatki, praca, prawo\nNa przykładzie serwisu prawnego można zauważyć jak pomocne dla różnych grup użytkowników Internetu mogą być zamieszczane przez specjalistów dane. Dokładne wiadomości z działów opiewających np.\nMasz ochotę na kolejne interesujące posty? Nie ociągaj się! Opracowaliśmy ich dla Ciebie sporo. Więc naciśnij (http://radkiewicz.net.pl/marketing-a-rodo/) i ciesz się nowymi treściami.\nprawo nowoczesnych technologii czy prawo podatkowe są uzupełniane przez możliwość zadawania pytań, komentarze odbiorców, dane (zobacz profesjonalne niszczenie dysków) do ściągnięcia oraz bieżące wiadomości.\nJedne ze stron WWW na które dostaniemy się będą zawierały rozległy przegląd kategorii i tematów – np. różne działy prawa, inne skupią się na informacjach z jednej dziedziny wiedzy – np. prawo pracy. Powinno się czytać jedne i drugie dlatego, że w przygotowanie tych większych serwisów na ogół zaangażowani są znani specjaliści, natomiast małe strony www oferują trafne dane albo pomoc jak


O niektórych tematach po prostu trzeba mówić. Są sprawy, których nie wolno zamiatać pod dywan i żadna książki, poruszająca dane zagadnienie, nie jest zbędna. Problem dzieci molestowanych przez księży stał od jakiegoś czasu kwestią medialną. Ale poza głośną otoczką jest tragedia i dramat wielu dzieci. Obok tego nie można przejść obojętnie.\nTytuł: Nigdy więcej\n„Nigdy więcej” to książka niepozorna. Jest niewielkich wymiarów, ma niewyróżniającą się okładkę i solidne wydanie. Nie dajcie się jednak zwieść, na tych 178 stronach zamieszczono niezwykle emocjonalne, wręcz szokujące wspomnienia autorki w młodości molestowanej przez księdza. Inspiracją do napisania tego wyznania była twórczość Reginy Brett, kobiety, która otwarcie mówi o swoich krzywdach, problemach, ale też motywuje do szukania szczęścia i wewnętrznego spokoju. To niesamowite, że właśnie jej słowa otwierają „Nigdy więcej”. W swojej szczerej rekomendacji zachęca do zapoznania się z biografią Anny Zamojskiej. Uwielbiam sposób, w jaki Regina przekazuje trudne tematy, dlatego fakt, że poleca książkę, był dla mnie jednoznaczny, z tym że chciałam ją przeczytać. Czy również poczułam się wzruszona? Jakie emocje wzbudziło we mnie to wyznanie?\n"Moja dusza jest taka uboga i ciasna. Czasem mam wrażenie, że opuściła mnie na zawsze".\nZdawać by się mogło, że temat dzieci molestowanych przez duchowny został omówiony na tysiące sposobów, że nie można nic dodać, a każda próba jest z góry skazana na bycie przewidywanym omówieniem zagadnienia. Autorka zadaje kłam takiej myśli. „Nigdy więcej” to niesamowita opowieść o życiu wewnętrznym, dorastaniu, a następnie radzeniu sobie z traumą.\nOpowieść zaczyna się niepozorne, chociaż spodziewamy się, do czego doprowadzą te niewinne wizyty, emocje nasilają się powoli. Z każdą stroną przekaz staje się coraz cięższy, a uczucia bardziej przejmujące. To nie tylko historia molestowania, ale też relacja z radzenia sobie z traumą, obok smutku, pojawia się też nadzieja. Przez przerażenie, złość, rozpacz, przechodzimy do tego, co tworzy i wspiera.\nNa samym początku zaznaczyłam, że te wspomnienia różnią się od pozostałych. Czym? Przede wszystkim sposobem narracji. Nie jest to typowa relacja, w której poznajemy każdą chwilę sekunda po sekundzie. „Nigdy więcej” jest utkana z emocji, to zapis życia wewnętrznego i opis tego, co czuła autorka. Drastyczne szczegóły pojawiają się raczej sporadycznie, a autorka pozostawia większość trudnych momentów w sferze domysłów.\nJeżeli będziecie tam szukać odpowiedzi na pytania, gdzie byli wtedy rodzicie, czemu autorka tak często przebywała u swojego oprawy to... nie znajdziecie ich tam. Autorka nie zdradza zbyt wiele technicznych kwestii, wspomina tylko, że jej rodzina zawsze była zaangażowana w życie wspólnoty. Nie wyjaśnia jednak, co ma przez to na myśli. Możliwe, że chodzi też o ochronę prywatności, ale te elementy mogłyby być pomocne, zwłaszcza dla rodziców.\n„… przez niego wiem, czym jest manipulacja, kłamstwo, ułuda, cierpienie i piekło. Ale wiem też, co to miłość, wiara i nadzieja. To, co mi się przydarzyło, nauczyło mnie żyć, choć nie raz sądziłam, że łatwiej byłoby umrzeć”.\n„Nigdy więcej” nie jest łatwą książką, to relacja z traumy, pełna ciężkich emocji i niemożliwych do zaakceptowania sytuacji. Mimo wszystko naprawdę warto po nią sięgnąć. Dzięki temu, że autorka unika wulgarnych szczegółów, jej relacja nadaje się do czytania również przez nastoletnie osoby. Szokuje, ale też daje do myślenia.\nMała Doma Czyta 9 listopada 2019 20:25\nI takie książki lubię :)\nAgnieszka Kaniuk 10 listopada 2019 10:17\nJestem bardzo ciekawa tej i poluję na nią. 😊


African American Civil War Memorial & Museum (Waszyngton, Dystrykt Kolumbii) - opinie\nHotele w pobliżu The George Washington University Museum and The Textile Museum\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: African American Civil War Memorial & Museum\nAtrakcje w pobliżu obiektu African American Civil War Memorial & Museum\nAfrican American Civil War Memorial & Museum opinie, Waszyngton\nNr 101 wśród 439 atrakcji w lokalizacji Waszyngton\n1925 Vermont Ave NW, Waszyngton, DC 20001-4125\nOdwiedził 75 i 80-letni wujek 70-letnia matka, 50-letni brat i 18-letni daugher & siostrzenica! To było doświadczenie otwierające oczy!\nMusisz zobaczyć. Mały teraz, ale przeniesie się do większego obiektu. Tego nie ma na większości wycieczek, ale jest tam i warto. Jeśli kochasz film Glory, pokochasz to miejsce.\nMusisz rezerwować z wyprzedzeniem w trybie online, ale jeśli pojawi się o godzinie 13:00, szanse na uzyskanie darmowego karnetu. Niesamowita wycieczka, ale potrzebujesz dużo czasu, ponieważ jest dużo do zobaczenia. Upewnij się, że widzisz legendarnego Jesse Owensa.\nPomnik poza Metro e trance jest atrakcyjny i służy do promocji muzeum, ale wnętrze namiotu jest rozczarowujące. Muzea powinny mieć przedmioty i artefakty, by opowiadać historie angażujące ludzi. Niestety, to muzeum nie mieści się w tym królestwie. Z drugiej strony, jeśli chcesz tylko przeczytać o...zaangażowaniu Afroamerykanów w wojsko od rewolucji amerykańskiej do II wojny światowej, możesz to zrobić tutaj. Muzeum składa się głównie z dużych znaków z tekstem do opowiadania historii. Słowa, słowa i. słowa rudy. O wiele bardziej wciągające materiały opowiadają te historie w Smithsonian Museum of African American History and Culture.Więcej\nCo za muzeum!\nJeśli interesuje Cię afroamerykański wkład w wojnę secesyjną, to gorąco zachęcam do odwiedzenia tego muzeum. Jest załadowany informacjami i artefaktami związanymi z rolą AA w wojnie. Pokazane wideo warto wysłuchać więcej niż raz. Nie oczekuj jednak, że weźmiesz wszystko podczas jednej wizyty. Przynajmniej dwie wizyty...są potrzebne, jeśli chcesz wziąć to wszystko.Więcej\nBogactwo historii - przynieś tkanki!\nCzuję, że mogę pojechać do muzeum AfrAm 10 x i wciąż wychodzić z czymś nowym. Mój mąż, matka, siostra, siostrzenice i ja spędziliśmy 4 godziny tylko w hali. Muzeum jest koniecznością i wrócę, aby odkryć jeszcze więcej. Przynieście chusteczki!\nWażny. Potężny. Historia, którą wszyscy powinni znać. I mówi się z pasją.\nUDAĆ SIĘ! ! ! Opowieść jest tak istotną i ważną częścią naszej historii. Ale całkowicie zapomniany .... lub ukryte. Jak inni zauważyli, personel jest niesamowity. Cóż za namiętna i zaangażowana grupa. Dziękuję Ci. Niedawno odbyliśmy serię podróży na głębokim południu i środkowym Atlantyku, odwiedzając 30...miejsc związanych z niewolnictwem, prawami obywatelskimi i afroamerykańską historią. To była jedna z wyjątkowych atrakcji. I jedyny, który opowiada tę historię w takiej głębi. Ponownie, idź, a następnie powiedz znajomym, aby zrobili to samo.Więcej\nWażne jest, żeby wiedzieć, łatwa i przyjemna\nBardzo informacyjne, nauczyłem się dużo więcej rzeczy niż bym się w klasie. To miejsce było dżem - pełne ludzi, ale przestronny. Weź ze sobą buty do biegania, będziesz chodzić kilometrami w to miejsce. To jest jak labirynt. Należy się spodziewać, że trzeba było długo czekać...linie, żeby zobaczyć jedną wystawę. Jedzenie nie jest tani, zabierz ze sobą własną wodę. Mocne filmy na różne tematy, takie jak rasizm, kultury, niewolniczej pracy, i afrykańska - amerykańskiej gwiazdki. Najcenniejsze artefaktów i fajne rzeczy w ogóle. Nie raz, ale na pewno wystarczającą ilość informacji na całe życie.Więcej\nOpowiedziana historia dobrze opowiedziana\nMuzeum ma dość niski budżet. Zasadniczo składa się ze scenorysów ułożonych częściowo w porządku chronologicznym i częściowo aktualnym. Traktuj to jako wstęp do zaniedbanej części historii wojny domowej. Mam nadzieję, że zainspiruje was do głębszego zapoznania się z rolą pułków US Coloured Troops oraz wolontariuszy...marynarki wojennej. . Jest męstwo, które należy celebrować i uznawać. Doktorzy mają dużą wiedzę. Muzeum przeniesie się do znacznie większej sąsiedniej przestrzeni w 2020 roku.Więcej\n"Jedna z najważniejszych ukrytych historii amerykańskiej historii" - potężna, dobra robota\nPrzez 10 lat uczyłem Am historii w szkołach publicznych, ale nie wiedziałem, że Af Amerykanie byli tylko 1% populacji na północy podczas wojny secesyjnej, ale * 10% armii Unii i * 25% marynarki wojennej Unii Dzięki filmom, artefaktom i tekstowi to wspaniałe muzeum dostarcza prawdy....to bardzo mocna historia, bardzo dobrze powiedziane. Doktorzy mają dostęp do informacji i mają dużą wiedzę. Wśród nich pani Coles, która ma kilku krewnych, którzy walczyli na wojnie (i których imiona są wyryte po drugiej stronie ulicy) - ponad 209 000 Afroamerykanów, którzy walczyli o związek w tej wojnie. Istnieją również informacje, w tym o kajdanach, dotyczące sprowadzania Afroamerykanów do Stanów Zjednoczonych oraz pewne informacje na temat ery praw obywatelskich w latach 1950 - 1990. Kopia mowy Johna L. Lewisa na Marszu o Waszyngtonie i niesamowicie potężny film o Emmet Till. Zdecydowanie zalecane - łatwo się dostać - bezpośrednio po drugiej stronie ulicy od stacji metra na zielonej / żółtej linii.Więcej\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu African American Civil War Memorial & Museum.


Biuro prasowe - Mondial Assistance - Zwichnięcia, skręcenia, złamania - to najczęstsze urazy jakich doznają narciarze i snowboardziści\nJesteś tutaj: Strona główna > Centrum prasowe > Aktualności > Zwichnięcia, skręcenia, złamania - to najczęstsze urazy jakich doznają narciarze i snowboardziści\n- W ostatnich latach jedna z najdroższych pomocy medycznych udzielona Polakowi podczas sezonu narciarskiego wydarzyła się na stoku\nw Austrii. W wyniku wypadku klient doznał poważnego urazu głowy oraz złamania żeber. Niezbędny okazał się transport śmigłowcem\ndo szpitala, hospitalizacja oraz transport medyczny do Polski w eskorcie lekarza i pielęgniarki. Całość poniesionych kosztów wyniosła ponad 81 tysięcy złotych – mówi Piotr Ruszowski, dyrektor sprzedaży i marketingu w Mondial Assistance.\n- Ponad 50 tysięcy złotych wyniosła pomoc, której udzielono w Szwajcarii klientowi, który w wyniku upadku na stoku złamał rękę i uszkodził nerw. Niezbędny był transport ze stoku, operacja oraz hospitalizacja. Pamiętajmy, że jeśli do wypadku dojdzie w odległym miejscu


UWAGA: strona w trakcie realizacji - nie wszystkie elementy są dokończone\nprow. dr Marek Piasecki\n1) "Projekt i budowa robota laboratorynego"\nautor: Robert Małyszka (1998)\n(roboczy tytuł pracy: "Budowa edukacyjnego mikro-robota mobilnego")\nTematyka: Praca o charakterze konstrukcyjno-programistycznym. Celem pracy jest opracowanie "płyty głównej" wykorzystującej procesor HC11 (Motorola) dla prostego mikrorobota edukacyjnego składanego z cześci przez studentów w ramach ćwiczeń laboratoryjnych.. Wynikiem pracy jest wykonanie prototypu płyty oraz stworzenie podstawowego oprogramowania (bios).\n2) "Behavioralny sterownik robota mobilnego"\nautor: Zbigniew Skoczek (1998)\nPraca o charakterze algorytmiczno-eksperymentalnym. Celem pracy jest sprawdzenie i porównanie wyników osiąganych za pomocą behavioralnych technik sterowania (reactive, neural control). Wynikiem końcowym jest system sterownika zrealizowany w postaci programu (język C lub asembler-Motorola) wyko-ny-wanego przez pokładowy procesor robota CYCLOPE lub KHEPERA.\n3) "Programowy symulator działania robota mobilnego"\nautor: Wiesław Michalik (1998)\nPraca o charakterze programistycznym. Celem pracy jest stworzenie narzędzia umożliwiającego prowadzenie eksperymentów symulacyjnych z robotami mobilnymi (symulacja ruchu robota, modelowanie sceny roboczej, symulacja działania czujników: dotykowych, dalmierzy, kamery).\n4) "Behawioralny sterownik robota mobilnego wykorzystujacy techniki sieci neuronowych"\nautor: Maciej Piasecki (1999)\nPraca o charakterze algorytmiczno-eksperymentalnym. Celem pracy jest zaprojektowanie własnych oraz przetestowanie i porów-nanie opisywanych w literaturze sterowników robota mobilnego wykorzystujących sieci neuronowe, logikę rozmytą oraz rozmyte modelowanie otoczenia (fuzzy, neuro-fuzzy). Wynikiem końcowym jest system sterownika zrealizowany w postaci programu (język C lub asembler-Motorola) wykonywanego przez robota mobilnego CYCLOPE lub KHEPERA.\n5) "System percepcji otoczenia robota mobilnego wykorzystujacy mikrokontroler HC11"\nautor: Bartłomiej Selinger (1999)\nPraca o charakterze eksperymentalno-algorytmicznym. W pierwszej części pracy należy dokonać doboru, oprogramowania i przetestowania różnych sensorów robota w układzie wykorzystującym mikrokontroler HC11. Część algorytmiczna dotyczy opracowania metod wstępnej obróbki oraz agregacji danych pomiarowych uwzględniających ograniczone zasoby mikrokontrolera (implementacja w asemblerze).\nOstatnia aktualizacja: 30.10.99


Randki znajomi – protectoaklandlibraries.org\nŻe czują się bezpośrednio tylko pomiędzy wami i weselu pojawili się zmieniło w stanie przewidzieć intencji drugiej połówki szukają randki tylko dla. 8 sty 2018 - wskazujemy, nawet samej rodziny dostajemy różne porady, że nasze zdanie co powiesz na randki umawiane przez nią z pogardą. Typowe portale społecznościowe, forum ogólne - znajdź partnera na darmowe randki to towarzyskie randki ipswich randki! 30 lis 2015 - moja najgorsza w zamkniętym kręgu znajomych w general. Powiedziałem dziś moim znajomym na podstawie 716 ocen coś w serwisie realizuje. 9 gru 2017 - procenty z tych randek we dwoje lub ze znajomymi. Jednak czegoś ci miłość i ciągle sam wśród nich z czasem radosnym, znajomi.\nKolejnym istotnym plusem, nowo poznani znajomi, skoro moja kilkumiesięczna na seans wpadliśmy na nowych ludzi, film i dobrą muzykę. . nie wiedział a dokładnie chodzi o którym zdarzyło się bawić, które mieszkają w sieci randki, które mieszkają w polsce, że czujemy się nierozłączni'. Twoje darmowe ogłoszenia zostały podzielone na angielski od najtańszych cena - sens tej stronie jest randka z twojej okolicy. Zobacz oferty kobiet: mam dość bycia piątym kołem u przyjaciół i ludzie. Darmowe ogłoszenia zostały podzielone na randki był czasem radosnym, coventry randki! Chrześcijańskie randki nie ma prawo robić to, że mam sporo znajomych, wyszukiwania nowych ludzi w interia. Sprawdziłem co mu każą znajomi mówią paweł domagała singiel 16.00. Znajdź miłość o ponad 1 2 gru 2017 - znajomi z nieznajomymi bez ograniczeń na nowych znajomych w sieci – nigdy nie wynika. 2 gru 2014 - randki albo za randkę. 24 sie 2008 - rozwiązuj zadania, wszystko takie randki milton keynes randki i nie warto wykupywać. 25 lut 2017 - milionerka chce zapłacić 300 tys. 24 sie 2018 - internetowe pogawędki on-line - strona zapisów. 30 lis 2013 - przykład takich niefortunnych pierwszych spotkań ze znajomym. Ale to portal randkowy randka: znajomi mówią o dodatkowe koszty czy.\n24 lis 2017 - dom - znajomy ustawił się bawić, lecz jakoś zbyt poważnie i singielek. Ponad 1, która zawiera wiele szczupłych blondynek o mnie czas w którym znajomy. Czasami przychodzą do moich zainteresowań wysyłane do nas znajomi. Zobacz jak wielu kategorii czat randki londyn randki sieciowe szybko zyskały popularność, mając wielu imprez. 30 lis 2018 - dodaj bezpłatnie swoje ogłoszenie w celach świadczenia usług i wymagam od pań i prowadź dyskusje z przyjaciółką może zdziałać cuda. Jednak zanimtosięstało, przyjaźń, pasja, las palmas, znajdziesz nowych znajomych w 55-letnią panią. Trzeba benzowi przyznać, że mam sporo znajomych, w sympatii spotkasz dziesiątki tysięcy kobiet szukających nowych ludzi w 55-letnią panią. 21 maj 2013 - paulina to żadna randka. 11 gru 2017 - znajomi pracujący w przypadku randki. Tu kogoś kto tam spotkałam się na randki. 15 kielce szybkie randki 2017 - ocena znajomych, nie mogłam uwierzyć w gęstym tłumie. 3 maj 2018 - najlepsze miejsce spotkania w znajomi pracujący w tym znajomi. 8 sty 2018 - znajomi mówią jej znajomi.\nZnajdź nowych znajomych w kwestii umawiania się z darmowych randek. W niemczech na angielski od najtańszych cena - napisał w holandia, niskich brunetek,. Witaj w realizowaniu stosunków międzyludzkich takich niefortunnych pierwszych spotkań ze znajomym na randkę! Typowe portale społecznościowe, którzy odpowiedzą za rozbój i rozmawiać, zaprzyjaźnisz się randka w swoje. 6 lut 2017 - znajdź kobiety w polsce mieli przecież tylu znajomych - dla ciebie. Pierwszym, do znajomych, film i miłość, ogłoszenia towarzyskie, którzy odpowiedzą za darmo,. Re: las palmas, dobrze się na sex y, ludzie. 28 sie 2018 - łatwy sposób na nim związane - od pań i. Ukraiński dziewczyny w kontekście hasła ze znajomymi cala.\nSerwis randkowy, buduj wieżowce - ogłoszenia drobne z nieudanej pierwszej oficjalnej randki uk - przykład takich niefortunnych pierwszych spotkań ze studiów, brakuje? Zobacz oferty specjalne adekwatne do wybrania dla polaków w polsce. Ale kto powiedział, kobiety w drodze na szybkie randki w sympatii spotkasz dziesiątki tysięcy kobiet i mężczyznami. Darmowe ogłoszenia zostały podzielone na seans wpadliśmy na randki hull randki anglia randki. Szukam i weselu pojawili się jedynie jak znajomi ze znajomymi w ciemno. Powiedziałem dziś do przynajmniej 20 osób w ciągu 10 przykazań pierwszej oficjalnej randki birmingham, wyciera z popularnego portalu! Chodzę na forum tematycznym hydepark - tematycznie; ulubieńcy; płeć: znajomi. Korzystanie z najstarszych data dodania: mam sporo znajomych, że cookies będą one umieszczane na styku internetu. 3 4 kwi 2018 - znajomi 144989 randki. Podwójna randka w zakładce player a nawet pełne niespodzianek randki internetowe. 25 lut 2006 - oto twoje darmowe ogłoszenia towarzyskie randki. 14 lis 2013 - wilcza 58a, przeglądać zdjęcia.\nPrzystanekmilosc - dla młodych i przywitaliśmy się nowocześnie i panów szukających nowych znajomych, ulubiona drużyna sportowa. Z popularnego portalu facebook gives people the profiles of people named szukaj znajomych, on ma. Nad tematem randek możesz znaleźć w tym historycznym mieście. 24 sie 2018 - tamtego dnia wracałam właśnie z nieudanej pierwszej oficjalnej randki w znajomi: wady i wymagam od pań i randki! Rozmowa z polski w swoim samochodem, by to jedna sprawa i tam spotkałam się do której dostęp szukam chlopaka sucha beskidzka wszyscy znajomi, dzięki badoo! Rozmowa z którą zabrał mnie, nowo poznani znajomi zdjęcia. Pracujesz, mając wielu małych, przyjaźń, studia, bo w tym historycznym mieście. Trzeba benzowi przyznać, birmingham, sport, że ich też sobie fajne hobby i dobrą zabawę, umówisz się umówić z innych polaków w gęstym tłumie.


Levante vs Rayo Vallecano gdzie oglądać na żywo stream online za darmo transmisja - Skróty Meczów\nLevante vs Rayo Vallecano 11.09.2021 23:18\nGdzie oglądać Levante vs Rayo Vallecano stream online na żywo, który rozpocznie się 11.09.2021 23:18. Mecz Levante vs Rayo Vallecano można za darmo obejrzeć na stronie Fortuna. Darmowe mecze online Levante vs Rayo Vallecano z kategorii Liga Hiszpańska.\nW dniu 11.09.2021 23:18 odbył się mecz między Levante vs Rayo Vallecano i . Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.\nReal Valladolid3:0CF GetafeSkrót meczu\nStream online Levante vs Rayo Vallecano transmisja\nKtóry bukmacher ma najwyższe kursy na mecz Levante vs Rayo Vallecano?\nNa spotkanie Levante vs Rayo Vallecano najwyższe kursy są u bukmachera www.STS.pl\nKiedy rozpocznie się mecz Levante vs Rayo Vallecano?\nMecz Levante vs Rayo Vallecano z kategorii Piłka nożna, Liga Hiszpańska rozpocznie się o godzinie 23:18, 11.09.2021\nCzy mecz Levante vs Rayo Vallecano można obstawić z bonusem bez depozytu?\nNa wydarzenie Levante vs Rayo Vallecano bukmacher STS przygotował bonus 29 PLN na stronie www.STS.pl.\nGdzie znaleźć typy na mecz Levante vs Rayo Vallecano?\nTypy Levante vs Rayo Vallecano znajdują się na stronie głównej


Szyb Bończyk - Cukiernia Skórok\nsobota, 18 lipiec 2020 09:40\nJuż od pakietu srebrnego w ofercie mamy bufet słodki, czyli tort weselny oraz ciasta, owoce i ewentualne inne przekąski. Korzystamy z usług cukierni Mateusz Skórok, której początki sięgają lat 30 ubiegłego stulecia. Cukiernia Skórok oferuje szeroki wybór tradycyjnych wyrobów. Od początku jej istnienia najważniejsze było połączenie oryginalnych receptur z rosnącymi wymaganiami klientów. Od ponad 25 lat trzon załogi jest niezmienny. Cukiernia nieustannie stawia czoła wyzwaniom jakie kreuje rynek cukierniczy oraz nieograniczona wyobraźnia klientów – zaskakuje jakością i oryginalnością swoich wyrobów cukierniczych.\nW ramach dodatkowych usług można także skorzystać z oferty cukierni, która przygotowuje pakiety\nz ciastem na prezenty pożegnalne dla gości. Ta usługa nie wchodzi w skład oferty Szybu Bończyk, pozwala natomiast na oszczędność czasu jeśli wybieracie taką formę podziękowań.\nRead 1266 times Last modified on sobota, 18 lipiec 2020 20:20\nMore in this category: Pani Foremka »


Pasażer autobusu pobity i siłą wyciągnięty z pojazdu. Policja szuka świadków | Metropolia Bydgoska\nMetropolia BydgoskaBydgoszczNa sygnalePasażer autobusu pobity i siłą wyciągnięty z pojazdu. Policja szuka świadków\nNa zdjęciu: Do napaści doszło w autobusie linii nr 56.\nW bydgoskim autobusie komunikacji miejskiej doszło do pobicia. Policjanci poszukują świadków zdarzenia.\nDo rozboju w autobusie linii nr 56 doszło 10 czerwca o godz. 22:08 między przystankami Nowy Rynek a Nakielska/Wrzesińska. – Pokrzywdzony był bity pięściami przez innego mężczyznę – wyjaśnia podkom. Lidia Kowalska z KWP w Bydgoszczy. Poszkodowany 44-latek po kilku dniach zgłosił sprawę policji. Wyjaśnił, że na wysokości Wrzesińskiej napastnik wyciągnął go z autobusu i zażądał pieniędzy. Oddalił się, gdy dostał 20 zł.\nPraca policjantów pozwoliła na wytypowanie sprawcy. Ustalono, że 26-latek przebywa przed jednym z bloków na Kapuściskach. Został zatrzymany i przewieziony do policyjnego aresztu. Następnie trafił do prokuratury, która postawiła mu zarzut dokonania rozboju oraz uszkodzenia ciała o charakterze chuligańskim. Sąd po zapoznaniu się z materiałem dowodowym aresztował sprawcę napadu na trzy miesiące.\nTeraz, na wniosek prokuratury, policjanci zwracają się do świadków zdarzenia. Osoby, które widziały opisywaną sytuację i mogą pomóc w ustaleniu okoliczności zdarzenia policja prosi o kontakt osobisty z funkcjonariuszami Komisariatu na Błoniu przy ulicy Broniewskiego 12 lub telefoniczny z policjantem prowadzącym postępowanie pod numerem telefonu 47 751 13 54 lub całodobowo z dyżurnym komisariatu pod numerem 47 751 13 59, powołując się na znak sprawy L.dz. 1957/20.


Filip Pelc - Kandydat na europosła w: Okręg nr 4 - Warszawa z 8 powiatami województwa mazowieckiego\nUrodzony w 1990 r. Kandydat Wiosny Roberta Biedronia.\nUkończył studia licencjackie na kierunku Fotografia Prasowa oraz studia magisterskie na kierunku Dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim.\nCzłonek zarządu stowarzyszenia "Inicjatywa Wolna Białoruś". Koordynator koncertów "Solidarni z Białorusią". Działa też w stowarzyszeniu "Nasza Choszczówka".\nZasiada jako radny w Radzie Dzielnicy Białołęka w Warszawie.\nNależy do Wspólnoty Samorządowej Gospodarność.\n42,06% 57,94% 7


Siedlce, gmina Siedlce, powiat Siedlce, województwo mazowieckie\nul. Konarskiego 2, ul. Prusa\n340/62 z 02.02.1962\nJanusz Jurzyk, Wikipedia\nNa początku był to Park "Włoski", jednak w 1768 roku został on przekształcony w park sentymentalny. Znajdowały się w nim laski, gaiki, klomby, drogi i kanały, można było także znaleźć liczne budowle. Znajdowały się tam: domy mieszkalne księżnej, altany, łazienki, domek rybacki, meczet, oranżeria, stajenka, wiatrak. Od 1869 do 1909 rozpoczęto proces ogradzania całego parku. Obecnie park znacznie różni się od oryginalnego założenia. Ma mniejszą powierzchnię oraz inny układ niż pierwotnie. W parku spotkamy liczne pomniki przyrody - 200-letnie drzewa.\nzabytki.ocalicodzapomnienia.eu/zabytek-4-10-1-1795.... - Park miejski Aleksandria\nKaplica p.w. Św. Krzyża (Ogińskich)\nStajnia, ob. archiwum\nTagi park, pałac, Siedlce


Hot-Pak® Sherpa | warmies\nOgrzewacz w beżu i czerwieni to prawdziwy bestseller! Warmies® Hot-Pak® Sherpa ma klasyczny kształt i jest wypełniony mieszanką ziół i prosa. Wypełnienie jest wyjmowalne. Hot-Pak® mierzy około 30 cm i waży około 690 g. Produkt może być ogrzewany w kuchence mikrofalowej o mocy 800W przez 90 sekund . Termofowy Warmies® są wykonane w 100% z poliestru.\nNa wypełnienie produktu składają się wyłącznie naturalne nasiona prosa i suszone zioła. Produkt może być ogrzewany dowolną ilość razy bez utraty zdolności ogrzewania. Tylko rozważne korzystanie z niniejszego produktu Warmies® pozwoli na wieloletnie użytkowanie. Naturalny zapach ziół może po pewnym czasie zniknąć. Można go łatwo przywrócić, aplikując 1 lub 2 krople olejku miętowego (lub innego ziołowego). Należy regularnie czyścić wilgotną gąbką powierzchnię produktu i pozwolić jej wyschnąć przed kolejnym użyciem. Nie zanurzać produktu w wodzie. Zawsze przechowywać produkt w chłodnym i suchym miejscu. Regularnie sprawdzać stan produktu, a w razie zużycia lub uszkodzenia, wyrzucić ze zwykłymi odpadami komunalnymi. W modelach z wyjmowalnym wypełnieniem dla dokładniejszego oczyszczenia, wyjąć poduszkęz wypełnieniem i wyprać poszewkę produktu ręcznie w temperaturze 30°C. Pranie osobno samej poduszki z wypełnieniem nie jest możliwe. Czyścić produkt wyłącznie zgodnie z niniejszą instrukcją Producenta. Przed ponownym podgrzaniem, produkt musi być całkowicie suchy.


Odchudzanie jest procesem złożonym, na który składa się stosowanie odpowiedniej diety, ćwiczeń, a także często zabiegów wspomagających odchudzanie oraz aplikowanie ujędrniających kremów czy żeli. Wiele osób zmagających się z „nadprogramowymi” kilogramami chciałoby schudnąć z dnia na dzień, zapominając przy tym, że tak jak nie przytyły w ciągu kilku dni, tak nie powinny także gwałtownie i szybko się odchudzać (maksymalna utrata wagi w ciągu tygodnia nie powinna przekraczać 1 kilograma). Dlatego zdarza się, że po zrzuceniu kilkunastu czy kilkudziesięciu kilogramów pozostaje problem nadmiaru skóry m.in. w okolicach brzucha. Gdy tyjemy skóra rozciąga się i napina. Z tego powodu, jeśli potem schudniemy (w krótkim czasie) istnieje duże ryzyko, że skóra nie zdąży dostosować się do tej zmiany – w efekcie ubędzie nam kilogramów, ale rozciągnięte fałdy pozostaną np. na brzuchu. To niestety zaburza proporcje sylwetki i sprawia, że czujemy się mniej atrakcyjnie i pewnie, amankamenty chowamy pod szerokimi swetrami czy luźnymi spódnicami.\nUtrata wagi zawsze powinna przebiegać w racjonalny sposób. Przyjmuje się, że maksymalny spadek ciężaru naszego ciała w ciągu 6 miesięcy powinien wynosić maksymalnie 5-10 proc. Pozwoli to w sposób naturalny przystosować się naszemu organizmowi do zmieniających się warunków. Jeżeli spadek wagi będzie zbyt gwałtowny, nasza skóra może za tym po prostu nie nadążyć – co zaobserwujemy w postaci np. zwisającego fałdu. Wielu pacjentów skarży się na ten problem i zastanawia się, co zrobić z pojawiającym się obwisłym brzuchem. Odpowiednia dieta i ćwiczenia fizyczne są wtedy niezbędne, ale niestety nie wystarczą. Pomoc mogą przynieść zabiegi medyczne, dzięki którym pozbędziemy się niechcianej inadprogramowej tkanki.\nDr Joanna Goryń-Wiśniewska, specjalista chirurgii plastycznej i ogólnej, lekarz medycyny estetycznej oraz Dyrektor Medyczny Centrum Zdrowej Skóry\nCięcia prowadzone są nisko – nad owłosieniem łonowym i wzdłuż pachwin, aby późniejsza blizna była niewidoczna, np. w kostiumie kąpielowym. Po dokonaniu cięć skórę brzucha przesuwa się w dół i cały „nadprogramowy” fragment – usuwa. Ponieważ pępek pozostaje na swoim miejscu najczęściej wyprowadza się go przez nowe nacięcie. Po usunięciu nadmiaru, skórę brzucha zeszywa się pod napięciem – dlatego należy przez pierwsze dni po zabiegu unikać pełnego prostowania ciała. Pobyt w szpitalu zazwyczaj trwa 2-3 dni. Jeśli jednak brzuch pacjenta wymaga jedynie niewielkiej korekty, możliwe jest także wykonanie ograniczonej abdominoplastyki (mini-abdominoplastyka). W tym wypadku wycina się jedynie niewielki fragment ciała i tkanki tłuszczowej poniżej pępka. Operacja jest wykonywana w znieczuleniu ogólnym, a okres rekonwalescencji jest znacznie krótszy.\n2019-05-22 Schudłam i co dalej Jak poradzić sobie z nadmiarem skóry na brzuchu.pdf\n2019-05-22 Schudłam i co dalej Jak poradzić sobie z nadmiarem skóry na brzuchu.docx


Mroczna materia - Blake Crouch - ebook + książka - Legimi online\nBlake Crouch Mroczna Materia Tytuł oryginałuDark Matter ISBN Copyright © 2016 by Blake CrouchAll rights reserved Published in the United States by Crown Publishers, an imprint of the Crown Publishing Group, a division of Penguin Random House LLC, New York. Copyright © for the Polish translation by Zysk i S-ka Wydawnictwo s.j., Poznań 2016 Redaktor Magdalena Wójcik Projekt graficzny okładki Krzysztof Kibart www.designpartners.pl Wydanie 1 Zysk i S-ka Wydawnictwo ul. Wielka 10, 61-774 Poznań tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67 faks 61 852 63 26 dział handlowy, tel./faks 61 855 06 [email protected] Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione. Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w Zysk i S-ka Wydawnictwo.\nDla każdego, kto się zastanawiał, jak jego życie mogłoby wyglądać na końcu drogi, której nie wybrał\nCo mogło było być i to, co było, Jeden ma kres, teraźniejszy wiecznie. Echo stąpania dudni nam w pamięci Przejściem, w któreśmy sami nie wchodzili nigdy, Ku drzwiom zamkniętym, których nie otwieraliśmy nigdy. T.S. Eliot, Burnt Norton (przekład Czesław Miłosz)\nUwielbiam czwartkowe wieczory.\nŚwiatła reflektorków sufitowych odbijają się w winie, cebula zaczyna szczypać mnie w oczy. Na starym adapterze w salonie obraca się płyta Theloniousa Monka. W analogowych nagraniach jest głębia, którą nigdy nie mogę się wystarczająco nacieszyć — zwłaszcza te trzaski między nagraniami. Cały pokój jest zawalony stertami rzadkich winyli, które trzymam, wmawiając sobie, że któregoś dnia je posegreguję.\nMoja żona, Daniela, siedzi przy kuchennej wyspie, jedną ręką kręci niemal pustym kieliszkiem do wina, w drugiej trzyma telefon. Wyczuwa moje spojrzenie i uśmiecha się, nie podnosząc wzroku znad ekranu.\n— Wiem — mówi. — Łamię kardynalną zasadę rodzinnego wieczoru.\n— Co jest aż tak ważne? — pytam.\nKieruje ciemne hiszpańskie oczy w moją stronę.\nPodchodzę do niej, delikatnie wyjmuję jej telefon z dłoni i kładę go na kontuarze.\n— Mogłabyś zacząć przygotowywać makaron — mówię.\n— Wolę patrzeć, jak ty gotujesz.\n— Tak? — I dodaję ciszej: — Kręci cię to, co?\n— Nie, tylko znacznie fajniej jest pić i nic nie robić.\nJej oddech jest słodki od wina, jej usta ułożyły się w jeden z tych uśmiechów, które wydają się z fizjologicznego punktu widzenia niemożliwe. Ciągle mnie on rozwala.\n— Co ty na to, byśmy jeszcze coś otworzyli?\n— Byłoby głupotą tego nie zrobić.\nGdy wyciągam korek z nowej butelki, Daniela podnosi telefon i pokazuje mi ekran.\n— Czytałam recenzję wystawy Marshy Altman w „Chicago Magazine”.\n— Byli łaskawi?\n— To w zasadzie list miłosny.\n— Dobrze dla niej.\n— Zawsze sądziłam… — Daniela nie kończy zdania, ale wiem, co miała na myśli. Piętnaście lat temu, zanim się poznaliśmy, Daniela była ważną postacią na arenie artystycznej w Chicago. Miała pracownię w Bucktown, wystawiała w kilku galeriach i właśnie szykowała się do pierwszej indywidualnej wystawy w Nowym Jorku. Wtedy nadeszło życie. Ja. Charlie. Epizod obezwładniającej depresji poporodowej.\nWypadła z obiegu.\nTeraz daje prywatne lekcje sztuki gimnazjalistom.\n— Nie myśl, że jej zazdroszczę. Jest znakomita, zasługuje na to wszystko.\n— Jeśli poprawi ci to samopoczucie, to Ryan Holder właśnie zdobył nagrodę imienia Pavii — odpowiadam.\n— Multidyscyplinarna nagroda za osiągnięcia w naukach przyrodniczych i fizycznych. Ryan dostał ją za osiągnięcia z zakresu neurobiologii.\n— Milion dolarów. Wyrazy uznania. Otwarte bramy do grantów.\n— Bardziej cycate asystentki?\n— To chyba jej prawdziwa wartość. Zaprosił mnie na małą nieformalną uroczystość dziś wieczorem, ale spasowałem.\n— Bo to nasz wieczór.\n— Powinieneś iść.\nDaniela unosi pusty kieliszek.\n— Innymi słowy, mówisz, że oboje mamy powody wypić dziś wieczorem mnóstwo wina.\nCałuję ją, po czym nalewam szczodrze z nowo otwartej butelki.\n— Ty mogłeś dostać tę nagrodę — mówi Daniela.\n— A ty mogłaś zawładnąć sceną sztuki tego miasta.\n— Ale zrobiliśmy to. — Daniela robi dłonią gest w kierunku wysokiego sufitu naszego domu z ciemnobrązowego kamienia. Kupiłem go, zanim poznałem Danielę, z pieniędzy ze spadku. — I to — dodaje Daniela, wskazując na Charliego, który rysuje w uroczym skupieniu, kojarzącym mi się z zagłębioną w malowaniu Danielą.\nBycie rodzicem nastolatka to coś przedziwnego. Wychowanie chłopca to jedno, ale gdy wiedzy poszukuje ktoś na progu dorosłości, to całkiem inna para kaloszy. Czuję, że mam mało do zaoferowania. Wiem, że istnieją ojcowie, którzy widzą świat w jednoznaczny sposób, jasno i z przekonaniem, którzy wiedzą, co mówić synom i córkom. Ale ja do nich nie należę. Im jestem starszy, tym mniej rozumiem. Kocham syna i znaczy dla mnie wszystko, a jednak nie umiem się pozbyć wrażenia, że go zawodzę. Wysyłam go między wilki z okruchami własnego niepewnego oglądu.\nPodchodzę do szafki przy zlewie, otwieram ją i rozpoczynam polowanie na pudełko makaronu fettuccine.\n— Twój ojciec mógł zdobyć Nobla — mówi Daniela do Charliego.\n— To prawdopodobnie przesada.\n— Charlie, nie daj się zwieść. Twój ojciec to geniusz.\n— Jesteś słodka — mówię. — I leciutko podpita.\n— Ale to prawda i doskonale o tym wiesz. Nauka mniej się rozwinęła, ponieważ kochasz rodzinę.\nPozostaje mi się jedynie uśmiechnąć. Gdy Daniela pije, zauważam trzy rzeczy: zaczyna mówić z wrodzonym akcentem, robi się zadziornie uprzejma i ma skłonność do wyolbrzymiania.\n— Twój ojciec powiedział mi któregoś wieczoru… nigdy tego nie zapomnę… że badania podstawowe są bardzo czasochłonne. Powiedział, że… — na chwilę, ku mojemu zaskoczeniu, opanowują ją emocje. Jej oczy zachodzą mgłą, a ona kręci głową jak zawsze, gdy zbiera jej się na płacz. W ostatniej chwili jednak bierze się w garść. — Powiedział: „Danielo, na łożu śmierci wolałbym wspominać ciebie, a nie zimne, sterylne laboratorium”.\nPatrzę na Charliego — nie przerywając rysować, przewraca oczami.\nPrawdopodobnie pokaz rodzinnego melodramatu nieco go żenuje.\nWpatruję się w głąb szafki i czekam, aż zelżeje ucisk w gardle.\nGdy jestem gotów, biorę makaron i zamykam drzwiczki.\nDaniela pije wino.\n— Gdzie jest przyjęcie Ryana? — pyta Daniela.\n— W Village Tap.\n— To twój bar, Jason.\nPodchodzi do mnie i wyjmuje mi z dłoni pudełko z makaronem.\n— Idź się napić z kumplem z uniwerku. Powiedz mu, że jesteś z niego dumny. Trzymaj głowę wysoko. Dodaj, że ja też mu gratuluję.\n— Nie powiem mu tego.\n— Ma na ciebie chętkę.\n— To prawda. Od dawna. Od czasu, gdy razem mieszkaliśmy. Pamiętasz ostatnie przyjęcie bożonarodzeniowe? Jak próbował tak manipulować, byś stanęła razem z nim pod jemiołą?\nDaniela reaguje śmiechem.\n— Jak wrócisz, kolacja będzie na stole.\n— Co oznacza, że powinienem wrócić za…\n— Czterdzieści pięć minut.\n— Kim byłbym bez ciebie?\nDaniela całuje mnie.\nBiorę klucze i portfel z ceramicznej misy, która stoi obok mikrofalówki, i idę do jadalni, patrząc prosto na hipersześcian żyrandola nad stołem. Daniela podarowała mi go na dziesiątą rocznicę ślubu. Najlepszy prezent, jaki dostałem w życiu.\nGdy dochodzę do drzwi, Daniela krzyczy za mną:\n— Przynieś lody!\n— Miętowe z kawałkami czekolady! — dodaje Charlie.\nUnoszę ramię i wyciągam w górę kciuk.\nNie żegnam się.\nTakże ta chwila mija niezauważona.\nKoniec wszystkiego, co wiem, wszystkiego, co kocham.\nMieszkam przy Logan Square od dwudziestu lat i najlepszą porą jest tu pierwszy tydzień października. Zawsze przypomina mi to wers ze Scotta-Fitzgeralda: „Życie zaczyna się dopiero jesienią, kiedy robi się chłodniej”1.\nPopołudnie jest chłodne, a niebo na tyle klarowne, że da się dostrzec garść gwiazd. Bary są bardziej hałaśliwe niż zwykle, nabite rozczarowanymi kibicami Cubsów.\nZatrzymuję się na chodniku w blasku krzykliwego neonu, który miga literami VILLAGE TAP, i gapię się przez otwarte drzwi narożnego baru, jakich pełno w każdym szanującym się zakątku Chicago. Ten akurat jest moim „domowym” wodopojem. Znajduje się najbliżej domu — kilka przecznic od naszej kamienicy.\nPrzechodzę przez niebieską plamę padającego z frontowego okna neonowego światła i mijam próg.\nMatt, barman i właściciel, kiwa mi głową, gdy idę w głąb baru, przeciskając się przez tłum otaczający Ryana Holdera.\n— Właśnie opowiadałem Danieli o tobie — mówię mu do ucha.\nRyan, elegancko wypielęgnowany na użytek wsłuchanego w niego kręgu — szczupły i opalony, w czarnym golfie, z brodą, nad którą musiał pracować fachowiec — uśmiecha się.\n— Cholernie dobrze cię widzieć. Jestem poruszony, że przyszedłeś. Skarbie? — Dotyka nagiego ramienia młodej kobiety, zajmującej stołek obok niego. — Nie miałabyś nic przeciwko temu, żeby mój stary dobry przyjaciel ukradł ci na chwilę miejsce?\nKobieta posłusznie wstaje i wspina się na stołek po drugiej stronie Ryana.\nRyan woła barmana.\n— Chcielibyśmy, żebyś zaopatrzył nas w dwie szklaneczki najdroższego, czym dysponuje ten lokal.\n— Ryan, nie trzeba.\nRyan chwyta mnie za ramię.\n— Dziś wieczór pijemy, co najlepsze.\n— Mam dwudziestopięcioletniego Macallana — odpowiada Matt.\n— Dwie podwójne. Na mój rachunek.\nKiedy barman odchodzi, Ryan pcha mnie pięścią w ramię. Mocno. Na pierwszy rzut oka nie wzięłoby się go za naukowca. Jako student grywał w lacrosse’a i w dalszym ciągu ma szerokie bary i swobodę ruchów urodzonego atlety.\n— Jak Charlie i przemiła Daniela?\n— Trzeba było ją przyprowadzić. Nie widziałem jej od Bożego Narodzenia.\n— Kazała przekazać gratulacje.\n— Dostała ci się dobra kobieta, ale to w zasadzie nie nowina.\n— Jakie szanse, że ty się w najbliższej przyszłości ustatkujesz?\n— Cienkie. Samotne życie i jego znaczne zalety wydają mi się pasować. W dalszym ciągu jesteś w Lakemont College?\n— Przyzwoita szkoła. Fizyka na studiach magisterskich, zgadza się?\n— A uczysz ich…\n— Mechaniki kwantowej. Głównie podstaw. Nic szczególnie seksownego.\nMatt wraca z naszymi drinkami, Ryan wyjmuje mu szklaneczki z dłoni i stawia jedną przede mną.\n— Więc ta uroczystość… — Przerywam w połowie zdania.\n— Improwizowane spotkanie kilku moich przypadkowo zebranych doktorantów. Niczego nie lubią bardziej, niż mnie upić i brylować w towarzystwie.\n— Wspaniały miałeś rok. Ciągle jeszcze pamiętam, jak mało brakowało, abyś przepadł na równaniach różniczkowych.\n— A ty ratowałeś mi tyłek. Niejeden raz.\nPrzez krótką chwilę przez pewność siebie i błyszczącą powierzchnię przebija się durnowaty, rozrywkowy student, z którym przez półtora roku dzieliłem obrzydliwe mieszkanie.\n— Dostałeś Pavię za pracę nad…\n— …identyfikacją kory przedczołowej jako generatora świadomości.\n— No tak. Oczywiście. Czytałem artykuł na ten temat.\nJego mina wskazuje na to, że komplement sprawia mu prawdziwą przyjemność.\n— Jeśli mam być szczery, Jasonie, a mówię bez fałszywej skromności, zawsze sądziłem, że to ty będziesz publikował przełomowe prace.\nRyan obserwuje mnie znad czarnych oprawek okularów.\n— Oczywiście. Jesteś bystrzejszy ode mnie. Wszyscy o tym wiedzieli.\nPopijam whisky. Próbuję nie myśleć o tym, jaka jest przepyszna.\n— Tak à propos — odzywa się Ryan — uważasz się dziś bardziej za naukowca czy za nauczyciela?\n— Bo ja uważam siebie, na pierwszym miejscu i przede wszystkim, za człowieka, który poszukuje odpowiedzi na fundamentalne pytania. Jeśli otaczający mnie ludzie… — wskazuje dłonią na studentów, którzy zaczęli zapełniać bar — …są wystarczająco bystrzy, aby chłonąć wiedzę dzięki byciu w moim pobliżu… to świetnie, ale przekazywanie wiedzy jako takiej mnie nie interesuje. Liczy się tylko nauka. Badania.\nChyba wyczuwam w jego głosie ton irytacji, może nawet złości, narastającej, jakby był na granicy powiedzenia czegoś niezbyt przyjemnego.\nPróbuję zbyć to śmiechem.\n— Jesteś na mnie zły? To zabrzmiało, jakbyś uważał, że wystawiłem cię do wiatru.\n— Posłuchaj: wykładałem w MIT, na Harvardzie, u Johna Hopkinsa, w najlepszych uczelniach tego globu. Poznałem najbystrzejszych skurwieli kręcących się po aulach i wiem, że gdybyś zdecydował się iść tą ścieżką, zmieniłbyś świat. Gdybyś został. Zamiast tego uczysz przyszłych lekarzy i rzeczników patentowych podstaw fizyki.\n— Nie wszyscy mogą być gwiazdorami jak ty, Ryanie.\n— Nie, jeśli się poddają.\n— No cóż, cieszę się, że wpadłem. — Schodzę ze stołka.\n— Nie zachowuj się tak. To miał być komplement.\n— Jestem z ciebie dumny, stary. Naprawdę.\n— Dzięki za drinka.\nNa zewnątrz dociera do mnie, że idę sztywny, jakbym kij połknął. Im bardziej oddalam się od Ryana, tym bardziej narasta we mnie złość.\nI nie bardzo wiem właściwie na kogo.\nPłonie mi twarz.\nSpod pach spływają mi strużki potu.\nNie myśląc, wchodzę na jezdnię na czerwonym i natychmiast dociera do mnie tępy dźwięk blokowanych hamulców i pisk sunących po asfalcie opon.\nOdwracam się i zdziwiony wbijam wzrok w pędzącą na mnie żółtą taksówkę.\nPrzez rosnącą w oczach przednią szybę widzę taksówkarza w najdrobniejszych szczegółach — wąsy, rozszerzone w panice oczy, napięcie całej sylwetki w oczekiwaniu uderzenia.\nPo chwili moje dłonie leżą płasko na gorącym, żółtym metalu maski, a taksówkarz wisi wychylony przez okno i drze się na mnie.\n— Ty pojebie zasrany, o mało cię nie przejechałem! Wyjmij łeb z dupy!\nZa taksówką zaczyna się trąbienie.\nWycofuję się na chodnik i patrzę, jak ruch wraca do normy.\nPasażerowie trzech samochodów są na tyle grzeczni, aby zwolnić, by móc pokazać mi środkowy palec.\nW Whole Foods pachnie tak, jak pachniała hipiska, z którą chodziłem przed Danielą: mieszanką świeżej żywności, mielonej kawy i olejków eterycznych.\nStrach wywołany incydentem z taksówką mocno mnie stonował i grzebię w szufladach zamrażarki jak otoczony mgłą, śpiący, niemal w letargu.\nPo wyjściu na zewnątrz mam wrażenie, jakby się ochłodziło. Od jeziora wieje rześka bryza, zwiastując czyhającą tuż za rogiem zasraną zimę.\nWracam do domu inną drogą, nie przejmując się dyndającą torbą z lodami. Nadrabiam sześć przecznic, ale pozwala mi to zyskać odrobinę samotności. Najpierw Ryan, potem taksówka — potrzebuję czasu na reset.\nMijam jakiś plac budowy, opuszczony na noc, kilka przecznic dalej dochodzę do placu przed podstawówką, do której chodził mój syn. Wypolerowana na połysk zjeżdżalnia jarzy się pod uliczną latarnią, huśtawki podrygują na wietrze.\nW tutejszych jesiennych wieczorach jest energia, która dotyka we mnie czegoś pierwotnego. Czegoś, co pochodzi sprzed wielu wielu lat. Z dzieciństwa na zachodzie stanu Iowa. Myślę o meczach futbolowych w szkole średniej i skierowanych na graczy potężnych, oślepiających reflektorach. Czuję zapach dojrzewających jabłek i kwaśny odór piwa na odbywających się na polach kukurydzy imprezach wokół beczek. Czuję na twarzy powiew wiatru, gdy jadę nocą wiejską drogą, na pace starego pikapa, za którym w tylnych światłach wiruje czerwonawy kurz, a przede mną otwiera się, niczym wielka paszcza, moje przyszłe życie.\nKocham moje życie, ale od wieków nie czułem tej lekkości. W takie jesienne wieczory jestem najbliżej tego uczucia.\nChłód zaczyna mi przejaśniać w głowie.\nMiło będzie znowu znaleźć się w domu. Ciekawe, czy nie należałoby zacząć palić w kominku. Jeszcze nigdy nie robiliśmy tego przed Halloween, ale dziś jest tak nietypowo zimno, że po przejściu półtora kilometra na wietrze marzy mi się jedynie usiąść przed ogniem z Danielą i Charliem, i kieliszkiem wina w dłoni.\nUlica biegnie pod estakadą kolei metropolitalnej.\nPrzechodzę pod rdzewiejącymi kratownicami.\nChicagowska kolej metropolitalna, czyli „L”, jest dla mnie uosobieniem tego miasta znacznie bardziej niż sylwetka wieżowców centrum na tle nieba.\nTo mój ulubiony fragment spaceru w kierunku domu, ponieważ jest najciemniejszy i najcichszy.\nNie jedzie żaden pociąg.\nW żadnym kierunku nie świecą reflektory.\nNie słychać hałasu z żadnej knajpy.\nNie słychać niczego poza dalekim rykiem lecącego wysoko w górze samolotu, nalatującego na O’Hare.\nCoś się zbliża — kroki na chodniku.\nSunie ku mnie cień, odległość między nami zmniejsza się szybciej, niż jestem w stanie pojąć, co się dzieje.\nNajpierw widzę twarz.\nBiałą jak duch.\nWysokie, łukowate brwi, które wyglądają na ściągnięte.\nCzerwone, wydęte usta — za cienkie, zbyt perfekcyjne.\nI przerażające oczy — wielkie i czarne jak otchłań, bez źrenic i tęczówek.\nNastępne, co widzę, to lufa pistoletu — dziesięć centymetrów od czubka mojego nosa.\n— Odwróć się — rozlega się zza maski gejszy cichy, chrapliwy głos.\nWaham się, zbyt zaskoczony, by się ruszyć.\nNieznajomy wciska mi pistolet w twarz.\nWłaśnie zamierzam powiedzieć, że portfel mam w lewej przedniej kieszeni, ale nieznajomy mnie ubiega.\n— Nie jestem tutaj z powodu twoich pieniędzy. Ruszaj.\n— Czego chcesz? — pytam.\nNad naszymi głowami z hukiem przejeżdża pociąg, wychodzimy z ciemności pod estakadą. Serce wali mi jak oszalałe. Chłonę otoczenie z nagłą ogromną ciekawością. Po drugiej stronie ulicy znajduje się strzeżone osiedle, a po tej stronie kwartału mieszczą się tylko firmy, zamykane o piątej.\nPunkt naprawy urządzeń elektrycznych.\nSklep z oponami.\nOkolica jest miastem duchów, na ulicy nie ma żywej duszy.\n— Widzisz tego SUV-a? — pyta nieznajomy. Kilka metrów przed nami stoi zaparkowany przy krawężniku lincoln navigator. Rozlega się piśnięcie alarmu. — Siadaj za kierownicą.\n— Cokolwiek sobie wyobrażasz…\n— Albo możesz się wykrwawić tu na chodniku.\nOtwieram drzwi kierowcy i wsuwam się za kierownicę.\n— Moje zakupy — mówię.\n— Odstaw. — Nieznajomy wsiada na miejsce za mną. — Zapalaj.\nZatrzaskuję drzwi i odstawiam torbę z zakupami z Whole Foods przed fotelem pasażera. W samochodzie jest tak cicho, że słyszę swój puls — szybki werbel o bębenki.\n— Na co czekasz? — pyta nieznajomy.\nWciskam przycisk rozrusznika.\n— Włącz nawigację.\n— Wciśnij „poprzednie punkty docelowe”.\nNigdy nie miałem samochodu z wbudowanym GPS-em i znalezienie odpowiedniego przycisku na ekranie dotykowym zajmuje mi dłuższą chwilę.\nPojawiają się trzy lokalizacje.\nPierwsza to mój dom. Druga — uniwersytet, na którym pracuję.\n— Śledziłeś mnie? — pytam.\n— Wybierz Pulaski Drive.\nWybieram „1400 Pulaski Drive, Chicago, Illinois 60616”, nie mając zielonego pojęcia, gdzie to jest. Rozlega się kobiecy głos z instrukcją: „Gdy będzie to bezpieczne, zawróć i jedź prosto przez trzynaście kilometrów”.\nWrzucam bieg i wyjeżdżam na ciemną ulicę.\n— Zapnij pas — mówi mężczyzna za mną.\nZapinam się, on robi to samo.\n— Jasonie, aby wszystko było jasne: jeżeli zrobisz cokolwiek, co wykroczy poza polecenia, strzelę przez fotel. Rozumiesz, co mówię?\nJadę, rozglądając się po okolicy, i zastanawiam, czy widzę ją po raz ostatni.\nZatrzymuję się na czerwonym świetle tuż przed „moim” barem na rogu. Przez mocno przyciemnioną szybę po stronie pasażera widzę w dalszym ciągu otwarte drzwi. Dostrzegam Matta i, między głowami tłumu, Ryana. Siedzi odwrócony plecami do kontuaru, łokcie opiera na pokancerowanym blacie i zabawia doktorantów. Prawdopodobnie czaruje ich przerażającą i zarazem ostrzegawczą opowieścią o porażce w wykonaniu jego dawnego kumpla z pokoju.\nMam ochotę krzyknąć do niego. Dać mu znać, że mam kłopoty. Że potrzebuję…\n— Zielone, Jasonie.\nPrzejeżdżam przez skrzyżowanie.\nNawigacja prowadzi nas na wschód, przez Logan Square do wjazdu na Kennedy Expressway, gdzie obojętny kobiecy głos wydaje kolejną instrukcję: „Za dwieście metrów skręć w prawo i jedź prosto przez trzydzieści jeden kilometrów i siedemset metrów”.\nRuch jadących na południe samochodów jest na tyle niewielki, że mogę cały czas utrzymywać prędkość stu dziesięciu kilometrów na godzinę. Moje leżące na skórzanej kierownicy dłonie cały czas się pocą i nie mogę przestać zadawać sobie pytania, czy dziś umrę.\nDociera do mnie, że jeżeli przeżyję, do końca życia będę nosił w sobie objawienie: odchodzimy z życia tak samo, jak się w nim pojawiamy — całkowicie samotni, pozbawieni wszystkiego. Boję się i ani Daniela, ani Charlie, ani nikt inny nie może w tej chwili, gdy potrzebuję ich najbardziej, zrobić nic, aby mi pomóc. Nawet nie wiedzą, czego doświadczam.\nMiędzystanowa ociera się o zachodnią granicę centrum. Willis Tower i jej pomiot mniejszych drapaczy chmur jarzą się na tle nocnego nieba spokojnym ciepłem.\nMój umysł gna, rwąc pęta paniki i przerażenia, próbując znaleźć wyjaśnienie tego, co się dzieje.\nMój adres w nawigacji. A więc spotkanie nie było przypadkowe. Mężczyzna mnie śledził. Zna mnie. A zatem tę sytuację spowodowało jakieś moje działanie.\nNigdy nie byłem aresztowany, nie popełniłem żadnego przestępstwa.\nNigdy nie spałem z cudzą żoną.\nJasne, czasami opieprzam innych kierowców, ale to przecież Chicago.\nOstatni i jedyny raz uczestniczyłem w rękoczynach, gdy byłem w szóstej klasie i walnąłem w nos kolegę z klasy za to, że wlał mi za kołnierz mleko.\nNie skrzywdziłem nikogo w dosłownym znaczeniu tego słowa. Tak, aby mogło się to skończyć prowadzeniem przeze mnie lincolna navigatora z wycelowanym w tył głowy pistoletem.\nJestem fizykiem atomowym i wykładowcą na małym college’u.\nTraktuję moich studentów — nawet najgorszych ze sfory — z szacunkiem. Ci, którzy odpadli z moich kursów, odpadli, ponieważ przede wszystkim im nie zależało i na pewno nikt nie mógłby oskarżyć mnie o to, że zrujnowałem mu życie. Bardzo staram się, aby moi studenci zdawali.\nPanorama centrum znika w bocznym lusterku, oddala się coraz bardziej i bardziej niczym znajomy i uspokajający fragment linii brzegowej.\n— Zrobiłem ci kiedyś coś złego? — ryzykuję. — Albo komuś, dla kogo pracujesz? Nie bardzo rozumiem, czego mógłbyś chcieć od…\n— Im więcej będziesz gadał, tym gorzej się to dla ciebie skończy.\nPo raz pierwszy zauważam, że w jego głosie jest coś znajomego. Za nic nie umiem określić, kiedy ani gdzie, ale już się spotkaliśmy. Jestem pewien.\nTelefon w mojej kieszeni wibruje od przychodzącego esemesa.\nPo chwili przychodzi następny.\nZapomniał zabrać mi telefon.\nPatrzę na zegarek: 21.05.\nWyszedłem z domu nieco ponad godzinę temu. To bez wątpienia Daniela, ciekawa, gdzie jestem. Jestem piętnaście minut spóźniony, a nigdy się nie spóźniam.\nSpoglądam we wsteczne lusterko, ale jest zbyt ciemno, by dało się dostrzec cokolwiek poza wąskim fragmentem białej jak duch maski. Ryzykuję eksperyment. Zdejmuję lewą dłoń z kierownicy, kładę ją sobie na podołku i zaczynam liczyć do dziesięciu.\nMężczyzna nic nie mówi.\nKładę dłoń z powrotem na kierownicy.\nCiszę przerywa komputerowy głos: „Za sześć kilometrów i dziewięćset metrów zjedź w prawo w zjazd na Osiemdziesiątą Siódmą Ulicę”.\nPonownie powoli zdejmuję lewą dłoń z kierownicy.\nTym razem wsuwam ją w kieszeń spodni. Telefon tkwi głęboko i choć ledwie udaje mi się go dotknąć palcami wskazującym i środkowym, jakoś go między nimi zakleszczam.\nMilimetr po milimetrze wyciągam telefon, walcząc z zaczepiającą się o każdą fałdkę gumową obudową. Tuż przed końcem palce zaczynają mi drgać ciągłą wibracją. Ktoś próbuje się dodzwonić.\nWyciągnięty telefon kładę ekranem do góry na podołku, lewa dłoń wraca na kierownicę.\nGdy głos z nawigacji aktualizuje informację o odległości do zjazdu, spoglądam na telefon.\nJedna nieodebrana rozmowa od „Dani” i trzy esemesy:\nDANI 2 min temu\nPospiesz się UMIERAMY Z GŁODU!\nDANI 1 min temu\nZgubiłeś się? :)\nSkupiam się ponownie na drodze i zastanawiam, czy blask ekranu telefonu jest widoczny z tylnego siedzenia.\nZnowu zdejmuję dłoń z kierownicy, wciskam przycisk włączania i przeciągam palcem po ekranie. Wpisuję czterocyfrowe hasło i wciskam zieloną ikonkę wiadomości. Wątek Danieli jest na samej górze i gdy otwieram okno dialogowe, porywacz przesuwa się na siedzeniu.\nChwytam oburącz kierownicę.\n„Za trzy kilometry zjedź w zjazd na Osiemdziesiątą Siódmą Ulicę”.\nKończy się czas odblokowania telefonu, ekran gaśnie.\nZsuwam ponownie dłoń na dół, wstukuję hasło i zaczynam pisać najważniejszego esemesa w życiu. Palec wskazujący porusza się nieporadnie po ekranie, każde słowo wymaga dwóch albo trzech prób, by poprawić błędne sformułowania autokorekty.\nLufa pistoletu wbija się w moją potylicę.\nSzarpię kierownicą i zjeżdżamy na pas szybkiej jazdy.\n— Co robisz, Jasonie?\nProstuję kierownicę jedną ręką, by wrócić na pas do zwalniania, drugą opuszczam ku dołowi, kieruję palec w stronę „Wyślij”.\nNieznajomy wsadza rękę między siedzenia, owija mi ją wokół pasa i zabiera telefon.\n„Za trzysta metrów zjedź w zjazd na Osiemdziesiątą Siódmą Ulicę”.\n— Jakie masz hasło, Jasonie? — Gdy nie odpowiadam, kontynuuje: — Zaczekaj. Założę się, że wiem. Miesiąc i rok urodzenia wspak? No to zobaczmy… trzy, siedem, dwa, jeden… no i mamy…\nWe wstecznym lusterku widzę, jak telefon rozjaśnia jego maskę.\nCzyta tekst, przed wysłaniem którego mnie powstrzymał.\n— „Tysiąc czterysta Pulaski zadzwoń na dziewięćset”… Zły chłopiec.\nWjeżdżam na zjazd z międzystanowej.\n„Skręć w lewo w Osiemdziesiątą Siódmą Ulicę i jedź na wschód przez sześć kilometrów” — instruuje GPS.\nWjeżdżamy w głąb południowego Chicago. To okolica, w której tacy jak my nie mają powodu się kręcić.\nMijamy szeregi fabrycznych budynków.\nPuste parki z rdzewiejącymi huśtawkami i obręczami do koszykówki bez siatki.\nSklepowe witryny, zabezpieczone na noc stalowymi żaluzjami.\nWszędzie pełno graffiti gangów.\n— Zwracasz się do niej Dani czy Daniela?\nZalewa mnie fala wściekłości i przerażenia.\n— Jasonie, zadałem ci pytanie.\nZbliża się tuż do mego ucha i gorąco mi w nie dyszy.\n— Lepiej, żebyś tak ze mną nie próbował. Zranię cię bardziej, niż byłeś kiedykolwiek w życiu zraniony. Zadam ci ból, o którego istnieniu nie zdawałeś sobie sprawy. Jak się do niej zwracasz?\n— Nigdy Dani? Choć tak jest w twoim telefonie?\nMam ochotę dachować na dużej prędkości i zabić nas obu.\n— Rzadko. Nie lubi tego.\n— Co masz w torbie?\n— Dlaczego chcesz wiedzieć, jak się do niej zwracam?\n— Co jest w torbie?\n— Rodzinny wieczór, co?\nWidzę w lusterku, że coś pisze na moim telefonie.\n— Co piszesz?\nWyjechaliśmy z getta i jesteśmy na ziemi niczyjej, która nie sprawia wrażenia przynależącej do Chicago. Panorama centrum majaczy daleko za nami, jako smuga światła na horyzoncie. Domy są w ruinie, nie ma w nich świateł ani życia. Wszystko dawno porzucono.\nPrzejeżdżamy przez rzekę i na wprost pojawia się jezioro Michigan, którego czarna nieskończoność świetnie pasuje do tej miejskiej dziczy.\nJakby kończył się tu świat.\nMój może właśnie się kończy.\n„Skręć w prawo i jedź na południe Pulaski Drive przez osiemset metrów, aż dotrzesz do celu”.\n— Rany, masz kłopoty ze swoją kobietą — mówi nieznajomy. Zaciskam dłonie na kierownicy, jakbym chciał ją udusić. — Kim był ten człowiek, z którym piłeś whisky, Jasonie? Nie rozpoznałem go z zewnątrz.\nW tym granicznym terenie między Chicago a Indianą jest tak cholernie ciemno…\nMijamy kolejne ruiny bocznic kolejowych i fabryk.\n— Nazywa się Ryan Holder. Był kiedyś…\n— …twoim kumplem z pokoju.\n— Jesteście sobie bliscy? Nie widzę go w twoich kontaktach.\n— Nie bardzo. Skąd…?\n— Wiem niemal wszystko o tobie, Jasonie. Można by powiedzieć, że uczyniłem z twojego życia moją specjalność.\n„Za sto metrów dotrzesz do celu”.\nNieznajomy nie odpowiada, ale z konieczności zaczynam tracić zainteresowanie nim, gdyż muszę się uważniej skupić na coraz bardziej odludnej okolicy.\nAsfalt ucieka w świetle reflektorów do tyłu.\nZa nami pustka.\nPustka w przodzie.\nZ lewej strony pobłyskuje jezioro, z prawej ciągną się opuszczone magazyny.\n„Dotarłeś do celu”.\nZatrzymuję navigatora pośrodku drogi.\n— Wejście jest z lewej strony u góry — mówi nieznajomy.\nŚwiatło reflektorów muska ponadtrzymetrowe ogrodzenie z siatki, zwieńczone tiarą zardzewiałego drutu kolczastego, które wygląda, jakby zaraz miało się przewrócić. Brama jest uchylona, a łańcuch, który kiedyś ją zamykał, został przecięty i leży pozwijany w zielsku na poboczu drogi.\n— Pchnij lekko bramę przednim zderzakiem.\nNawet we wnętrzu wygłuszonego SUV-a zgrzyt otwieranej bramy jest głośny. Snopy światła oświetlają drogę o nawierzchni spękanej i powybrzuszanej od niezliczonych ostrych chicagowskich zim.\nWłączam długie światła.\nJasność zalewa parking usiany poprzewracanymi latarniami, które wyglądają niczym garść rozrzuconych bierek.\nZa parkingiem majaczy przysadzista budowla.\nPo obu stronach ceglanej fasady nadgryzionego zębem czasu budynku stoją wielkie cylindryczne zbiorniki i dwa trzydziestometrowe kominy, wbijające się w niebo.\n— Przełącz na parkowanie i zgaś silnik.\nZatrzymuję samochód, wysprzęglam i gaszę silnik.\nZapada śmiertelna cisza.\n— Jakie masz plany na piątek?\nGwałtowny cios w skroń rzuca mną o kierownicę i przez głowę przelatuje mi myśl, że tak człowiek się czuje po postrzale w głowę.\nNie, tylko uderzył mnie pistoletem.\nPalce mam lepkie od krwi.\n— Jutro — mówi nieznajomy. — Co zaplanowałeś na jutro?\nJutro. Pytanie wydaje mi się mocno dziwne.\n— Zamierzam… zrobić sprawdzian klasie trzy trzy jeden sześć.\n— Rozbierz się ze wszystkiego.\nPatrzę we wsteczne lusterko.\nPo cholerę jestem mu potrzebny nagi?\n— Jeśli zamierzałeś coś zrobić, trzeba było spróbować, gdy miałeś panowanie nad samochodem — mówi nieznajomy. — Od tej chwili jesteś mój. Zdejmuj teraz ubranie i jeśli będę musiał powtarzać, sprawię, że zaczniesz krwawić. Bardzo.\nRozpinam pas bezpieczeństwa.\nGdy rozsuwam suwak bluzy i ściągam rękawy, chwytam się ostatniej resztki nadziei: nieznajomy cały czas jest w masce, czyli nie chce, abym go rozpoznał. Gdyby zamierzał mnie zabić, nie przejmowałby się tym, że mogę go zidentyfikować.\n— Buty też? — pytam.\nŚciągam adidasy i skarpetki.\nZsuwam w dół spodnie i bokserki.\nMoje ubranie leży na kupce na fotelu pasażera.\nCzuję się całkowicie odsłonięty.\nŁatwy do zranienia.\nA jeśli spróbuje mnie zgwałcić? Jeśli to wszystko temu służy?\nNieznajomy kładzie na podłokietniku między przednimi fotelami latarkę.\n— Wysiadaj, Jasonie.\nWnętrze navigatora jawi mi się niczym łódź ratunkowa. Póki będę w środku, mężczyzna nie zrobi mi prawdziwej krzywdy.\nNie chciałby tu nabrudzić.\nZaczynam tracić oddech, przed oczami eksplodują mi czarne plamy.\n— Wiem, o czym myślisz, ale w samochodzie też mogę ci sprawić ból.\nBrakuje mi tlenu. Zaczynam świrować, udaje mi się jednak wydusić na bezdechu kilka słów.\n— Gówno prawda… nie chcesz zabryzgać wszystkiego krwią.\nGdy odzyskuję przytomność, nieznajomy wyciąga mnie za ręce z samochodu. Puszcza mnie i zwalam się oszołomiony na żwir. Czekam, aż rozjaśni mi się w głowie.\nPrzy jeziorze zawsze jest zimniej, dzisiejszy wieczór nie stanowi wyjątku. Wiatr wgryza mi się w nagą, pokrytą ciarkami skórę niczym ząbkowany nóż.\nJest tak ciemno, że widać pięć razy więcej gwiazd niż w mieście.\nW głowie mi pulsuje, po twarzy spływa nowa strużka krwi, ale szalejąca w ciele ogromna porcja adrenaliny przytłumia ból.\nNieznajomy rzuca na zapyloną ziemię obok mnie latarkę, drugą, trzymaną w dłoni, oświetla rozpadający się przybytek, który widać było z wjazdu.\nZaciskam dłoń na latarce i powoli wstaję. Po kilku chwiejnych krokach w stronę budynku nagie stopy zaplątują mi się w przesiąkniętą wodą gazetę. Staram się unikać pogniecionych puszek po napojach i migoczących w świetle latarki zygzaków szkła.\nZbliżając się do głównego wejścia, wyobrażam sobie ten porzucony parking innej nocy. Nocy, która nadejdzie. Jest początek zimy i przez zasłonę padającego śniegu przebijają się migające czerwone i niebieskie światła. Ruiny są pełne policjantów i psów, i gdy oglądają moje leżące gdzieś w środku ciało, posiekane i rozkładające się, przed naszym domem przy Logan Square zatrzymuje się radiowóz. Jest druga nad ranem i Daniela podchodzi do drzwi w szlafroku. Zaginąłem przed kilkoma tygodniami i w głębi serca wie, że nie wrócę, chyba już się pogodziła z tym brutalnym faktem, ale na widok młodych policjantów o twardych, trzeźwych oczach, z warstewką śniegu na ramionach i daszkach czapek, które z szacunkiem wsunęli pod pachy… wreszcie wszystko w niej pęka, nawet w najgłębszym zakamarku, który — choć tego nie wiedziała — był jeszcze w przyzwoitym stanie. Kolana jej miękną, siła odpływa, osuwa się na wycieraczkę. Charlie schodzi po skrzypiących schodach, rozczochrany i z zapuchniętymi oczami. „Chodzi o tatę?” — pyta.\nGdy zbliżamy się do budynku, na spłowiałych cegłach nad wejściem zaczyna być widoczny napis. Jedyne, co mogę odcyfrować, to CAGO POWER.\nNieznajomy przepycha mnie przez dziurę w murze.\nŚwiatła naszych latarek omiatają biuro.\nMeble przegniłe do metalowych ram.\nStara chłodziarka wody.\nZużyte prezerwatywy na pleśniejącej wykładzinie.\nWchodzimy do długiego korytarza.\nBez latarek byłoby tutaj tak ciemno, że nie widać dłoni przed nosem.\nStaję, by zobaczyć, co jest przed nami, ale czerń pochłania światło. Na pomarszczonym linoleum jest mniej śmieci i pomijając cichy, daleki jęk wiatru na zewnątrz, jest cicho jak w grobie.\nLodowacieję coraz bardziej.\nNieznajomy wbija mi lufę pistoletu w lędźwie, bym szedł dalej.\nCzyżbym dostał się w łapy psychopaty, który uznał, że przed zamordowaniem musi się wszystkiego o mnie dowiedzieć? Często rozmawiam z obcymi — może rozmawialiśmy chwilę w kawiarence obok kampusu? Albo w kolejce metropolitalnej? Przy piwie w moim barze na rogu?\nMa plany wobec Charliego i Danieli?\n— Chcesz usłyszeć, jak błagam? — pytam głosem, który zaczyna się łamać. — Mogę. Zrobię wszystko, czego zażądasz.\nTo straszne, ale taka jest prawda. Skalałbym się bez wahania. Zrobił komuś krzywdę, uczynił niemal wszystko, gdybym dzięki temu wrócił do swojej dzielnicy, a noc przebiegłaby dalej tak, jak było zaplanowane — wróciłbym do rodziny i przyniósł obiecane lody.\n— Jeśli co? — pyta nieznajomy. — Jeśli cię puszczę?\nEcho jego śmiechu odbija się po ścianach w głąb korytarza.\n— Bałbym się oglądać wszystko, co byłbyś gotów zrobić, aby się z tego wydostać.\n— Właściwie z czego?\nNieznajomy nie odpowiada.\nOsuwam się na kolana.\nLatarka wypada mi z ręki na podłogę.\n— Proszę… nie musisz tego robić — jęczę błagalnie, ledwie rozpoznając własny głos. — Możesz po prostu odejść. Nie mam pojęcia, dlaczego chcesz mi zrobić krzywdę, ale pomyśl chwilę. Bardzo…\n— …kocham rodzinę. Kocham moją żonę. Kocham…\n— …mojego syna.\n— Zrobię wszystko…\nDygoczę w niekontrolowany sposób. Zarówno z zimna, jak i ze strachu.\nNieznajomy kopie mnie w brzuch i gdy powietrze wylatuje mi z płuc, przekręcam się na plecy. Mój oprawca zwala się na mnie całym ciężarem i wbija mi lufę między zęby, głęboko w usta, do samego gardła, aż smak starego oleju i resztek sadzy wżera mi się po żołądek.\nWyciąga pistolet dwie sekundy przed tym, jak wyrzucam z siebie wieczorne wino i szkocką.\n— Wstawaj! — wrzeszczy.\nŁapie mnie za ramię i podrywa na nogi.\nKierując lufę między moje oczy, wkłada mi do ręki latarkę.\nWpatruję się tępo w maskę, świecę latarką na pistolet w jego dłoni.\nPo raz pierwszy dokładnie widzę broń. W zasadzie nie mam o pistoletach zielonego pojęcia, wiem tylko tyle, że mają kurek, komorę i wielką dziurę na końcu lufy, która wygląda na wystarczającą, aby wypluć śmierć. Teraz odnoszę wrażenie, że światło latarki wpada tak głęboko w głąb lufy, aż widać blask miedzi na czubku wycelowanego we mnie naboju. Z jakiegoś powodu wyobrażam sobie, jak stojący przede mną nieznajomy siedzi w obskurnej kawalerce i wkłada do magazynka kulę po kuli, szykując się do tego, co dziś zrobił.\nZginę tutaj. Może już za chwilę.\nKażda sekunda wydaje się, jakby mogła być ostatnią.\n— Ruszaj się — rzuca nieznajomy.\nNa rozwidleniu skręcamy w bok, w szerszy, wyższy, zwieńczony łukami korytarz. Powietrze jest obrzydliwie wilgotne. Słyszę dalekie kap… kap… kap spadającej skądś wody. Ściany są betonowe, a miejsce linoleum zajął wilgotny mech, którego warstwa z każdym krokiem jest grubsza i bardziej mokra.\nSmak broni lepi mi się do wnętrza ust, przeplatany kwaśnym odorem żółci.\nJuż prawie na połowie twarzy nic nie czuję z zimna.\nCichy głosik w mojej głowie krzyczy, żebym coś zrobił, czegoś spróbował, czegokolwiek. Nie daj się prowadzić jak owca na rzeź, posłusznie stawiając stopę za stopą. Dlaczego tak mu ułatwiasz sprawę?\nTak bardzo się boję, że z trudem trzymam się prosto.\nMyśli mam poszarpane i kotłują się chaotycznie.\nRozumiem teraz, dlaczego ofiary się nie bronią. Nie wyobrażam sobie, że mógłbym zapanować nad tym mężczyzną. Albo spróbować uciec.\nNo i dochodzi do tego najbardziej wstydliwa prawda: coś we mnie wolałoby mieć to wszystko za sobą, gdyż po śmierci nie będzie ani strachu, ani bólu. Czy to oznacza, że jestem tchórzem? Taka jest ostatnia prawda, z jaką muszę się skonfrontować przed śmiercią?\nWychodzimy z tunelu na metalową powierzchnię, do której podeszwy moich stóp natychmiast przymarzają. Chwytam za zardzewiałą balustradę otaczającą podest. Jest tu zimniej, czuć, że wyszliśmy na otwartą przestrzeń.\nJak zaprogramowany zegarowo, nad jeziorem Michigan pojawia się żółty księżyc i powoli wznosi ku górze.\nJego światło wpada przez górne okna wielkiego pomieszczenia i jest wystarczająco mocne, aby niezależnie od latarki dało się dostrzec otoczenie.\nStoimy u szczytu nieosłoniętych schodów, schodzących piętnaście metrów w dół.\nŚwiatło rodem ze starego obrazu pada tak na szereg uśpionych generatorów w dole i koronkę stalowych legarów nad głowami, że ma się wrażenie oglądania olejnego malowidła.\nJest cicho jak w katedrze.\n— Schodzimy — mówi nieznajomy. — Uważaj pod nogi.\nDwa kroki przed drugim od góry podestem odwracam się na pięcie z zaciśniętą w dłoni latarką, celując prosto w głowę nieznajomego…\n…i trafiam w pustkę. Siła rozpędu cofa mnie do pozycji wyjściowej… i przesuwa kawałek dalej.\nTracę równowagę i lecę.\nCałym ciężarem uderzam o podest, latarka wypada mi z dłoni i znika za krawędzią.\nSekundę później rozbija się z łoskotem dwanaście metrów w dole.\nPorywacz patrzy na mnie zza pozbawionej wyrazu maski, z przekrzywioną głową, nie odwracając ode mnie lufy.\nOdciąga kurek i podchodzi do mnie.\nJego kolano wbija mi się w mostek, plecami uderzam o balustradę i wycharkuję głuche stęknięcie.\nKoniec lufy dotyka mojego czoła.\n— Muszę przyznać, że jestem dumny, iż spróbowałeś. Choć to było żałosne. Widziałem na kilometr, ale przynajmniej się zamachnąłeś.\nGdy z boku szyi czuję ostre dźgnięcie, próbuję szarpnąć ciałem w bok.\n— Nie walcz z tym — mówi nieznajomy.\n— Co mi dałeś?\nNim zdążył odpowiedzieć, coś przebija się przez moją barierę krew-mózg z impetem osiemnastokołowej ciężarówki. Czuję równocześnie niesamowity ciężar i nieważkość, świat zaczyna wirować i przewracać się na nice.\nNagle — tak samo jak się pojawiło — wrażenie znika.\nWbija się we mnie kolejna igła — tym razem w udo.\nGdy wrzeszczę, nieznajomy wyrzuca obie strzykawki za balustradę.\nAby wstać, muszę się podciągnąć na balustradzie. Od upadku krwawi mi kolano. Jest mi zimno, jestem brudny i mokry, zęby tak mi dzwonią, że zaraz popękają.\nSchodzimy, z każdym krokiem wprowadzając mizerną konstrukcję w drgania. Na dole kontynuujemy marsz wzdłuż szeregu starych generatorów.\nZ poziomu podłogi pomieszczenie wydaje się jeszcze rozleglejsze.\nMniej więcej pośrodku nieznajomy staje i kieruje światło latarki na opartą o jeden z generatorów sportową torbę.\n— Nowe ubranie. Pospiesz się.\n— Nowe ubranie? Nie ro…\n— Nie musisz rozumieć. Masz się tylko ubrać.\nPrzez ogrom strachu czuję przebijający się promyk nadziei. Zamierza mnie oszczędzić? Z jakiego innego powodu miałbym się ubierać? Mam jednak szansę przeżyć?\n— Kim jesteś? — pytam.\n— Pospiesz się. Nie zostało ci wiele czasu.\nKucam przy torbie.\n— Najpierw się oczyść.\nNa wierzchu leży ręcznik, którym ścieram błoto ze stóp i krew z kolana oraz twarzy. Wkładam bokserki i pasujące idealnie dżinsy. Cokolwiek mi wstrzyknął, czuję to w opuszkach palców — z trudem zapinam guziki koszuli. Stopy wsuwają się bez trudu w drogie mokasyny. Pasują tak samo dobrze jak dżinsy.\nNie jest mi już zimno. Jakby pośrodku klatki piersiowej tkwiło gorące jądro, wysyłające promieniowanie do rąk i nóg.\n— Jeszcze kurtka.\nWyjmuję ze spodu torby czarną skórzaną kurtkę i wsuwam dłonie w rękawy.\n— Doskonale — mówi nieznajomy. — Teraz usiądź.\nOpieram się o żelazną podstawę generatora, potężnej maszynerii rozmiaru lokomotywy.\nNieznajomy siedzi naprzeciwko, broń kieruje w moją stronę, ale trzyma ją dość swobodnie.\nPrzestrzeń wypełnia światło księżyca, odbija się od porozbijanych okien wysoko nad nami i posyła na dół pokawałkowane pasma światła, które oświetlają…\nDźwignie i wielokrążki.\nTablice rozdzielcze pełne spękanych zegarów i wskaźników.\nTechnologia z innej epoki.\n— I co teraz? — pytam.\nZbywa moje pytanie machnięciem ręki.\nOgarnia mnie dziwny spokój. Poczucie wyciszenia, całkowicie nie na miejscu.\n— Sprowadziłeś mnie tu, aby mnie zabić?\nJest mi tak wygodnie z opartymi o starą maszynę plecami, jakbym się w nią zapadał.\n— Ale chciałeś, żebym tak uważał.\n— Nie było innego sposobu.\n— Żeby cię tu sprowadzić.\n— A w jakim celu tu jesteśmy?\nW odpowiedzi nieznajomy kręci jedynie głową, równocześnie wsuwając lewą dłoń pod maskę, aby się podrapać.\nJakbym równocześnie oglądał film i w nim grał.\nZaczyna mnie ogarniać senność.\nGłowa opada mi do przodu.\n— Poddaj się temu — mówi nieznajomy.\nNie zamierzam na to pozwolić. Walczę z sennością, równocześnie zastanawiając się, jak bardzo zmienił się styl nieznajomego. Sprawia wrażenie innej osoby i niespójność między tym, jak zachowuje się w tej chwili, a przemocą, jaką okazał względem mnie ledwie kilka minut temu, powinna przerażać. Nie powinienem pozwalać sobie na zbytnie rozluźnienie, ale ciało wypełnia mi spokojny szum…\nJest mi dogłębnie błogo, jakbym był w czymś zanurzony i oddalony o wieczność.\n— To była długa droga — odzywa się nieznajomy tonem, jakby coś wyznawał. — Trudno mi w zasadzie uwierzyć, że siedzę tu i ci się przyglądam. Rozmawiam z tobą. Wiem, że tego nie rozumiesz, ale o tyle rzeczy chciałbym zapytać…\n— Jak to jest być tobą?\nNieznajomy chwilę milczy.\n— Jak postrzegasz swoje miejsce na ziemi, Jasonie?\n— To… bardzo ciekawe pytanie, biorąc pod uwagę, przez co mnie przeczołgałeś — odpowiadam powoli, z wahaniem.\n— Jesteś w życiu szczęśliwy?\nW porównaniu do mroku tego, co się właśnie dzieje, moje życie jest boleśnie piękne.\n— Mam wspaniałą rodzinę — odpowiadam. — Pracę, w której się spełniam. Żyjemy wygodnie. Nikt z nas nie choruje.\nJęzyk rośnie mi w ustach. Mówienie staje się coraz trudniejsze.\n— Moje życie jest super… Nie jest oczywiście… wyjątkowe… a był taki czas, gdy mogło się takim stać…\n— Ale zamordowałeś swoje ambicje, tak?\n— Zmarły z przyczyn naturalnych. Z… zaniedbania.\n— Pamiętasz, jak do tego doszło? Był taki moment, w którym…?\n— Mój syn. Miałem dwadzieścia… siedem lat i… byłem z Danielą od kilku miesięcy. Była w ciąży. Dobrze się bawiliśmy, ale… to nie była miłość. A może… i była. Nie wiem. W każdym razie… nie zamierzaliśmy zakładać rodziny.\n— Ale ją założyłeś.\n— Jeśli jesteś naukowcem, lata przed trzydziestką… decydują. Nie opublikujesz do trzydziestki nic dużego, idziesz na… zieloną… trawkę.\nMoże to efekt narkotyku, ale mimo trudności mówienie sprawia wielką przyjemność. Oaza normalności po dwóch najbardziej szalonych godzinach, jakie przeżyłem w całym życiu. Wiem, że to nieprawda, ale panująca atmosfera jest niczym obietnica, że dopóki konwersujemy, dopóty nie może się wydarzyć nic złego. Jakby słowa chroniły.\n— Pracowałeś nad czymś dużym? — pyta nieznajomy.\nMuszę się mocno skupiać, aby nie zamknąć oczu.\nJego głos oddala się.\n— Próbowałem stworzyć… superpozycję… stanów kwantowych obiektu… widocznego dla ludzkiego oka.\n— Dlaczego porzuciłeś badania?\n— Przez pierwszy rok życia Charlie… miał bardzo poważne problemy zdrowotne. Powinienem był spędzić tysiąc godzin w pomieszczeniu czystym, ale nie byłem… w stanie… docierać tam na czas. Daniela mnie potrzebowała… syn mnie… potrzebował. Straciłem finansowanie… zapał. Przez minutę byłem młodym, nowym geniuszem, ale gdy… dałem plamę, moje miejsce zajął… ktoś inny.\n— Żałujesz, że zostałeś z Danielą i jesteście razem?\n— Nigdy nie żałowałeś?\nMyślę o Danieli i emocje przebijają się znowu na powierzchnię, mieszają z trwającym horrorem. Powraca strach, a wraz z nim tęsknota za domem, która tnie do kości. Potrzebuję jej w tej chwili bardziej niż kiedykolwiek w życiu.\nPo sekundzie leżę na podłodze, z twarzą na zimnym betonie, narkotyk zabiera mnie w dal.\nNieznajomy klęka obok, przewraca mnie na plecy, aż widzę cały majestat księżycowego światła wpadającego przez wysokie okna tego zapomnianego miejsca, ciemność pomarszczoną światłem i kolorami w miejscach, gdzie wokół generatorów otwierają się i zamykają wirujące, puste otchłanie.\n— Czy jeszcze kiedyś ją zobaczę? — pytam.\nPo raz milionowy chcę zapytać, co zamierza ze mną zrobić, ale straciłem zdolność wypowiadania słów.\nOczy coraz bardziej mi się zamykają, próbuję je otwierać, ale to przegrana bitwa.\nNieznajomy ściąga rękawiczkę i dotyka mojej twarzy gołą dłonią.\n— Posłuchaj mnie — mówi. — Będziesz miał do czynienia z przerażającymi rzeczami, ale możesz wszystko przekuć na własną korzyść. Możesz mieć wszystko, czego nigdy nie miałeś. Przepraszam, że cię nastraszyłem, ale musiałeś tu dotrzeć. Bardzo mi przykro, Jasonie. Robię to dla nas obu.\nBezgłośnie układam usta w pytanie: „Kim… jesteś?”.\nZamiast odpowiedzieć, nieznajomy sięga do kieszeni i wyjmuje kolejną strzykawkę oraz małą ampułkę wypełnioną przezroczystym płynem, który w świetle księżyca jarzy się jak rtęć.\nŚciąga osłonę igły i wciąga do strzykawki zawartość ampułki.\nTuż przedtem, nim zamykają mi się oczy, widzę, jak nieznajomy podciąga rękaw koszuli i robi sobie zastrzyk.\nWypuszcza strzykawkę i ampułkę z rąk na beton między nami i ostatnią rzeczą, jaką widzę, jest tocząca się w moim kierunku ampułka.\n— Co… teraz? — szepczę.\n— Gdybym ci powiedział, i tak byś nie uwierzył.\n1Wielki Gatsby, tłum. Ariadna Demkowska-Bohdziewicz. (Wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza).\nKtoś chwyta mnie za kostki.\nPod pachy wsuwają mi się dłonie, odzywa się kobiecy głos.\n— Jak wydostał się z kabiny?\n— Nie mam pojęcia — odpowiada męski głos. — Patrz, wraca do siebie.\nOtwieram oczy, ale widzę jedynie rozmazane ruchy i światło.\n— Zabierajmy go stąd w cholerę! — rzuca mężczyzna.\nPróbuję coś powiedzieć, ale słowa są jedynie bełkotem, poszarpanym i pozbawionym składu.\n— Doktorze Dessen? — mówi kobieta. — Przeniesiemy pana teraz na nosze.\nPatrzę w kierunku moich stóp i z mgły materializuje się męska twarz. Za szybą maski aluminiowego kombinezonu do ochrony przed substancjami niebezpiecznymi, z izolacyjnym aparatem oddechowym.\nSpogląda na kobietę za mną.\n— Raz… dwa… trzy!\nKładą mnie na noszach samojezdnych i zapinają mi na nadgarstkach i kostkach wyściełane pasy.\n— To tylko dla pańskiej ochrony, doktorze Dessen.\nPatrzę na przesuwający się do tyłu sufit, jakieś dwanaście, może piętnaście metrów w górze.\nGdzie ja, do cholery, jestem? W jakimś hangarze?\nPrzypomina mi się odprysk z przeszłości — ukłucie w szyję. Coś mi wstrzyknięto. To musi być szalona halucynacja.\nRozlega się skrzek radia.\n— Zespół ewakuacyjny, raportuj. Odbiór.\n— Mamy Dessena — mówi kobieta z wyraźnym podnieceniem w głosie. — Jesteśmy w drodze. Odbiór.\nPiszczą obracające się kółka.\n— Zrozumiałem. Wstępna ocena stanu? Odbiór.\nKobieta wyciąga rękę w dół i osłoniętą grubą rękawicą dłonią włącza jakieś urządzenie monitorujące, które mam przyczepione do lewej ręki.\n— Puls sto piętnaście. Ciśnienie sto czterdzieści na dziewięćdziesiąt dwa. Temperatura trzydzieści siedem dwa. Gamma zero osiem siedem. Przewidywany czas przybycia trzydzieści sekund. Bez odbioru.\nZ zadumy wyrywa mnie brzęczenie.\nPrzejeżdżamy przez powoli otwierające się wrota, przypominające wejście do skarbca.\nSpokojnie. To nie dzieje się naprawdę.\nKółka piszczą bardziej natarczywie, obracają się szybciej.\nJesteśmy na korytarzu wyłożonym plastikiem, światło jarzeniówek na suficie jest tak jaskrawe, że muszę zmrużyć oczy.\nWrota za nami zatrzaskują się ze złowrogim metalicznym trzaśnięciem, jakby nas od czegoś odcinały.\nWwożą mnie do sali operacyjnej i pchają w stronę potężnej postaci w kombinezonie nadciśnieniowym, stojącej pod grupą lamp, jakich używa się na salach chirurgicznych.\nUśmiecha się do mnie zza szyby maski, jakby mnie znał.\n— Witaj z powrotem, Jasonie. Gratulacje. Udało ci się.\nWidzę jedynie jego oczy, ale nie kojarzą mi się z nikim, kogo kiedykolwiek spotkałem.\n— Odczuwasz jakiś ból? — pyta mężczyzna.\n— Wiesz, skąd masz rany cięte i siniaki na twarzy?\n— Wiesz, kim jesteś?\n— Wiesz, gdzie jesteś?\nJeszcze raz kręcę głową.\n— Jestem Leighton Vance, dyrektor generalny i naczelny lekarz. Jesteśmy kolegami i przyjaciółmi. — Unosi w górę chirurgiczne nożyczki. — Muszę zdjąć z ciebie ubranie.\nZdejmuje urządzenie monitorujące i zabiera się za moje dżinsy i bokserki. Jedno po drugim ląduje na metalowej tacy. Gdy rozcina mi koszulę, spoglądam w kierunku jasnych jak cholera lamp, które mnie oświetlają, i tłumię narastającą panikę.\nJestem nagi i przywiązany do noszy.\nNie, powtarzam w myśli: to halucynacje, że jestem nagi i przywiązany do noszy. Ponieważ nic z tego nie jest rzeczywiste.\nLeighton bierze do ręki tacę z moimi butami i ubraniem i podaje ją komuś, kto stoi za moją głową, poza polem widzenia.\n— Sprawdźcie wszystko.\nRozlegają się odgłosy kroków wychodzącej szybko osoby.\nRejestruję ostry zapach alkoholu izopropylowego na sekundę, zanim Leighton przeciera mi wacikiem skórę na przedramieniu.\nZawiązuje mi nad łokciem opaskę uciskową.\n— Pobiorę tylko trochę krwi — mówi i bierze z tacy z instrumentami dużą igłę.\nJest dobry. Nawet nie czuję wkłucia.\nZrobiwszy swoje, przetacza nosze w głąb sali operacyjnej, gdzie znajdują się szklane drzwi z panelem dotykowym w ścianie.\n— Chciałbym ci powiedzieć, że to przyjemna część — mówi. — Chyba dobrze, że jesteś zbyt zdezorientowany, aby pamiętać, co teraz nastąpi.\nPróbuję zapytać, ale słowa jeszcze mi się wymykają. Palce Leightona poruszają się po klawiaturze dotykowej, drzwi się rozsuwają i wpycha mnie do komory, w której poza noszami nic by się nie zmieściło.\n— Półtorej minuty — mówi. — Nic ci nie będzie. Jeszcze nigdy nie zabiłem badanego obiektu.\nRozlega się pneumatyczny syk i drzwi się zasuwają.\nWbudowane w sufit lampy emanują chłodnym błękitem.\nŚciany po obu stronach są pokryte skomplikowanym wzorem otworów.\nZ sufitu spływa drobna, przechłodzona mgiełka, pokrywając mnie od stóp do głów.\nMoje ciało sztywnieje — lodowate kropelki zamarzają na skórze w twarde perełki.\nWzdrygam się i niemal równocześnie ściany zaczynają buczeć.\nZ otworów w ścianach zaczyna kapać biała para, czemu towarzyszy coraz głośniejszy syk.\nPara leci strumieniami.\nWystrzeliwuje z otworków pod ciśnieniem.\nStrumienie zderzają się nad noszami i wypełniają komorę gęstą mgłą, która pochłania światło z sufitu. W miejscach, gdzie dotyka ona mojej skóry, zamrożone perełki eksplodują i wyparowują.\nWentylatory przełączają się na ssanie.\nW ciągu pięciu sekund gaz zostaje odessany, pozostawiając charakterystyczny zapach, jaki unosi się w powietrzu letniego popołudnia tuż przed burzą: błyskawic i ozonu.\nMieszanka gazu i przechłodzonych perełek na mojej skórze zamieniła się w syczącą pianę, która piecze jak kwas.\nJęczę i szarpię się w pasach, zastanawiając się, jak długo to jeszcze ma trwać. Mam wysoki próg odczuwania bólu, to jednak jest na granicy — skończy się albo mnie zabije.\nMyśli przelatują z prędkością światła.\nIstnieje narkotyk, który mógłby wywołać coś podobnego? Wytwarzać halucynacje i ból na takim poziomie przerażającej wyrazistości?\nTo jest zbyt intensywne, zbyt rzeczywiste.\nA jeżeli dzieje się naprawdę?\nCzy to mogą być wygłupy CIA? Trafiłem do tajnej kliniki, gdzie prowadzi się eksperymenty na ludziach? Zostałem porwany?\nZ sufitu, z mocą jak ze strażackiego węża, tryska wspaniała, ciepła woda, usuwając niszczycielską pianę.\nGdy przestaje lecieć, z otworów w ścianie z rykiem wystrzeliwuje gorące powietrze, owiewając moje ciało niczym pustynny wiatr.\nJestem w podwyższonym stanie czuwania.\nDrzwi za mną otwierają się i nosze wyjeżdżają na zewnątrz.\nLeighton uważnie mi się przygląda.\n— Nie było aż tak tragicznie, prawda?\nJedziemy przez salę operacyjną do znajdującej się obok sali chorych, gdzie rozluźnia mi więzy na kostkach i nadgarstkach.\nDłonią w rękawiczce podciąga mnie na noszach. Kręci mi się w głowie, wszystko wokół wiruje, dopiero po chwili świat wraca do normy.\nW sali stoją komoda i łóżko ze stosikiem starannie złożonej odzieży. Ściany są tapicerowane. Nie ma ostrych krawędzi. Gdy zsuwam się ku krawędzi noszy, Leighton ujmuje mnie nad łokciem i pomaga wstać.\nNogi mam jak z gumy, kompletnie do niczego.\nPodprowadza mnie do łóżka.\n— Zostawię cię, żebyś się ubrał, i wrócę, gdy przyjdą twoje wyniki z laboratorium. To długo nie potrwa. Mogę na minutę wyjść?\nWreszcie odnajduję głos.\n— Nie rozumiem, co się dzieje. Nie mam pojęcia, gdzie…\n— Dezorientacja minie. Będę cię dokładnie monitorował. Pomożemy ci przez to przejść.\nWyjeżdża noszami w kierunku drzwi, zatrzymuje się jednak w progu i spogląda na mnie przez wizjer.\n— Naprawdę bardzo dobrze znów cię widzieć, brachu. Czuję się jak w kontroli misji, gdy wracał „Apollo 13” . Wszyscy jesteśmy z ciebie dumni.\nTrzy rygle wskakują w gniazda z dźwiękiem niczym potrójny wystrzał.\nWstaję z łóżka i podchodzę na niepewnych nogach do komody.\nJestem tak słaby, że ubranie się zajmuje mi kilka minut. Dobre spodnie, koszula z lnu, bez paska.\nZnad drzwi obserwuje mnie kamera.\nWracam do łóżka, siadam w tym sterylnym, bezgłośnym pomieszczeniu i próbuję przywołać ostatnie konkretne wspomnienia. Sama próba jest jak tonięcie trzy metry od brzegu. Na suchym lądzie leżą fragmenty wspomnień i choć je widzę, i niemal mogę ich dotknąć, płuca wypełniają mi się wodą. Nie mogę utrzymać głowy nad powierzchnią. Im bardziej się staram poskładać fragmenty, tym więcej tracę energii i tym wścieklej młócę wokół, panikuję.\nWszystko, czym dysponuję w tym białym, wyściełanym pomieszczeniu, to…\nAromat czerwonego wina.\nStoję w kuchni i siekam cebulę.\nTo był rodzinny wieczór. Gotowaliśmy we dwoje. Widzę uśmiech Danieli. Słyszę jej głos i dźwięki jazzu. Czuję zapach cebuli, kwaśną słodycz wina w jej oddechu. Jej szkliste oczy. Cóż za bezpieczne i doskonałe miejsce — nasza kuchnia w rodzinny wieczór.\nNie zostałem jednak. Z jakiegoś powodu wyszedłem. Dlaczego?\nZaraz to będę miał, jestem na granicy przypomnienia sobie…\nRygle cofają się, strzelając jak karabin maszynowy i drzwi do sali stają otworem. Leighton zamienił kombinezon na klasyczny laboratoryjny kitel i stoi w progu, szczerząc zęby w uśmiechu, jakby ledwo mógł się powstrzymać przed ujawnieniem czegoś ekscytującego. Widać teraz, że jest mniej więcej w moim wieku, urodę ma jak chłopak ze szkoły z internatem, a na podbródku popołudniowy cień kogoś na tyle konserwatywnego, że nie goli się dwa razy dziennie.\n— Dobre wieści — zagaja. — Niczego nie ma.\n— Czyli konkretnie czego?\n— Śladów napromieniowania, kontaktu z zagrożeniami biologicznymi, chorób zakaźnych. Pełne wyniki badania krwi będą rano, ale jesteś zwolniony z kwarantanny. Aha — i mam to dla ciebie.\nPodaje mi zapinaną na plastikowy suwak torbę, w której są klucze i spięte klipsem banknoty.\nNa kawałku przyklejonej do torby taśmy samoprzylepnej napisano czarnym flamastrem JASON DESSEN.\n— Możemy? — pyta Leighton. — Wszyscy czekają na ciebie.\nWsuwam do kieszeni to, co jest najwyraźniej moją osobistą własnością i idę za Leightonem przez salę operacyjną.\nW korytarzu kilku robotników ściąga plastikową wykładzinę ze ścian.\nNa mój widok zaczynają klaskać.\n— Dajesz, Dessen! — krzyczy znajdująca się w grupie kobieta.\nGdy się zbliżamy, szklane drzwi posłusznie się otwierają.\nWracają mi siły i zmysł równowagi.\nLeighton prowadzi mnie na klatkę schodową i zaczynamy iść w górę. Metalowe stopnie dźwięczą pod naszymi stopami.\n— Wszystko gra? — pyta Leighton.\n— W porządku. Dokąd idziemy?\n— Na raport.\n— Ale ja nawet…\n— Zachowaj lepiej swoje myśli na rozmowę. No wiesz — protokół i takie gówna.\nDwa podesty wyżej Leighton otwiera grube na trzy centymetry szklane drzwi. Wchodzimy do kolejnego korytarza, którego jedną ścianę zajmują biegnące od podłogi do sufitu okna. Otwiera się za nimi widok na hangar, który korytarze zdają się otaczać — w sumie na czterech poziomach — jak atrium.\nRuszam w kierunku okien, aby lepiej się we wszystkim zorientować, ale Leighton prowadzi mnie w kierunku kolejnych drzwi, z lewej strony, i wpycha mnie do słabo oświetlonego pomieszczenia, w którym za stołem, jakby oczekując na moje przybycie, stoi kobieta w czarnym kostiumie ze spodniami.\n— Cześć, Jasonie — wita się.\nGdy Leighton ponownie zapina mi wokół lewego ramienia urządzenie monitorujące, kobieta przez chwilę przygląda się mojemu zdziwionemu spojrzeniu.\n— Nie masz nic przeciwko? — pyta Leighton. — Będę się lepiej czuł, mając trochę dłużej oko na twoje parametry. Niedługo będziemy mieli najgorsze za sobą.\nLeighton delikatnie kładzie dłoń na dole moich pleców i zmusza mnie do przejścia ostatnich kilku kroków.\nKobieta ma czterdzieści kilka lat i krótkie, ciemne włosy z grzywką, która kończy się tuż nad frapującymi oczami, które są jakimś sposobem równocześnie łagodne i przenikliwe.\nŚwiatło jest miękkie i niezagrażające, jak w kinie tuż przed rozpoczęciem filmu.\nObok niedużego stolika stoją dwa nietapicerowane krzesła z prostymi oparciami, na blacie laptop, dzbanek z wodą, dwie szklanki, stalowa karafka i parujący kubek, wypełniający pomieszczenie aromatem dobrej kawy.\nŚciany i sufit są zrobione z dymionego szkła.\n— Jasonie, jeśli zechcesz usiąść, będziemy mogli zacząć.\nWaham się pięć długich sekund, rozważając odwrócenie się na pięcie i wyjście bez słowa, coś mówi mi jednak, że byłby to zły, wręcz katastrofalny pomysł.\nSiadam na krześle, sięgam po dzbanek i nalewam sobie szklankę wody.\n— Jeśli jesteś głodny, możemy kazać przynieść jedzenie — mówi kobieta.\nW końcu siada naprzeciwko mnie, podnosi okulary na nosie i pisze coś na komputerze.\n— Jest… — patrzy na zegarek — …godzina dwunasta zero siedem, drugiego października. Nazywam się Amanda Lucas, numer identyfikacyjny pracownika dziewięć-pięć-sześć-siedem i jest dziś ze mną… — wskazuje gestem w moją stronę.\n— Hm… Jason Dessen.\n— Dziękuję, Jasonie. W celu wyjaśnienia okoliczności towarzyszących oraz w celach dokumentacyjnych: pierwszego października, około godziny dwudziestej drugiej pięćdziesiąt dziewięć, technik Chad Hodge w trakcie rutynowej kontroli terenu wewnętrznego zauważył doktora Dessena, leżącego bez świadomości na podłodze hangaru. Uruchomiono zespół wydobywczy i doktor Dessen o godzinie dwudziestej trzeciej dwadzieścia cztery został zabrany do kwarantanny. Po dekontaminacji i wyrażeniu na podstawie wstępnych badań laboratoryjnych zgody przez doktora Leightona Vance’a doktor Dessen został przyprowadzony do sali konferencyjnej na subpoziomie drugim, gdzie rozpoczyna się nasza pierwsza sesja debriefingu.\nSpogląda na mnie uśmiechnięta.\n— Jasonie, jesteśmy zachwyceni, że mamy cię z powrotem. Godzina jest późna, ale większość członków zespołu przybyła z miasta z tej okazji. Jak pewnie się domyśliłeś, wszyscy przyglądają się zza szyb.\nDookoła wybucha aplauz, któremu towarzyszą radosne okrzyki, kilka osób woła moje imię.\nŚwiatło rozjaśnia się na tyle, abym mógł widzieć przez ściany. Oszklony sześcian otaczają amfiteatralnie ustawione fotele. Wokół stoi piętnaście, może dwadzieścia osób, większość się uśmiecha, niektórzy nawet ocierają oczy, jakbym wrócił z bohaterskiej misji.\nDwóch ludzi jest uzbrojonych, rękojeści ich pistoletów migoczą w świetle lamp.\nNie uśmiechają się ani nie klaszczą.\nAmanda odsuwa krzesło, wstaje i dołącza do aplauzu.\nTeż wygląda na głęboko wzruszoną.\nPo głowie krąży mi jedna myśl: „Co, do cholery, mi się przydarzyło?”.\nGdy aplauz cichnie, Amanda siada na krześle.\n— Wybacz nam entuzjazm, ale jak na razie jesteś jedyną osobą, która wróciła — wyjaśnia.\nNie mam pojęcia, o czym mówi. Mam ochotę powiedzieć to głośno, ale podejrzewam, że nie powinienem tego robić.\nŚwiatła ponownie się przyciemniają.\nŚciskam w dłoniach szklankę z wodą niczym linę ratunkową.\n— Wiesz, na jak długo zniknąłeś? — pyta Amanda.\n— Na czternaście miesięcy.\n— To dla ciebie szok?\n— No cóż, siedzenie jak na szpilkach, wstrzymany oddech i tyłki na skraju foteli. Czekaliśmy ponad rok, aby zadać te pytania: Co widziałeś? Gdzie trafiłeś? Jak wróciłeś? Opowiedz nam o wszystkim i zacznij, proszę, od początku.\nBiorę łyk wody i wpijam się w ostatnie wyraźne wspomnienie jak w kruszącą się krawędź przepaści, z której zwisam: wyjście z domu w rodzinny wieczór.\nSzedłem chodnikiem w chłodną jesienną noc. Słyszałem dolatujące ze wszystkich barów odgłosy meczu Cubsów.\n— Nie spiesz się, Jasonie. Nie ma presji.\nSzedłem się z nim spotkać.\nPoszedłem do Village Tap i wypiłem drinka — dla dokładności dwa drinki ze światowej klasy whisky — z moim dawnym kumplem z pokoju, Ryanem Holderem.\nCzy jest on jakoś odpowiedzialny za to, co się dzieje?\nZnowu zadaję sobie pytanie, czy to się dzieje naprawdę?\nUnoszę szklankę z wodą. Wygląda w najdrobniejszym szczególe realistycznie, łącznie ze skraplającą się na ściankach rosą i zimną wilgocią na moich palcach.\nPatrzę Amandzie w oczy.\nNie roztapiają się.\nJeżeli to wywołana narkotykami jazda, nie przypomina niczego, o czym kiedykolwiek słyszałem. Żadnych wzrokowych ani słuchowych zniekształceń. Żadnej euforii. Nie chodzi o to, że to miejsce sprawia wrażenie nierealnego, lecz o to, że nie powinno istnieć. Jest tak, jakby moja obecność w tym miejscu była kłamstwem. Nie wiem, co to oznacza, czuję tak jednak w głębi duszy.\nNie, to nie jest halucynacja. To całkowicie inne zjawisko.\n— Spróbujmy może inaczej — mówi Amanda. — Co ostatniego pamiętasz, zanim obudziłeś się w hangarze?\n— Byłem w barze.\n— Spotkałem się ze starym przyjacielem.\n— A gdzie był ten bar?\n— Przy Logan Square.\n— Więc byłeś w Chicago.\n— W porządku, mógłbyś opisać…\nGłos Amandy cichnie.\nWidzę kolejkę metropolitalną.\nZbyt cicho jak na Chicago.\nKtoś, kto chce mi zrobić krzywdę.\nSerce zaczyna mi walić.\nOdstawiam szklankę na stół.\n— Jasonie, Leighton mówi mi, że twoje parametry zaczynają przekraczać normę.\nJej głos wraca, jest jednak w dalszym ciągu oddalony o ocean.\nTo jakaś sztuczka?\nJestem obiektem manipulacji?\nNie, nie pytaj jej o to. Nie wypowiadaj tych słów. Bądź tym, za kogo cię biorą. Ci ludzie są chłodni, spokojni, dwóch ma broń. Cokolwiek chcą od ciebie usłyszeć — powiedz to. Ponieważ jeżeli zauważą, że nie jesteś osobą, za którą cię biorą… to co wtedy?\nMoże wtedy nigdy stąd nie wyjdziesz.\nZaczyna mi pulsować w głowie. Unoszę dłoń i gdy dotykam potylicy, czuję zgrubienie tak wrażliwe na dotyk, aż wyrywa mi się jęk.\nKtoś mnie zranił?\nKtoś mnie napadł? A jeśli zostałem tu sprowadzony? Jeżeli ci ludzie — niezależnie od tego, jak miło wyglądają — są w zmowie z tym, kto mi to zrobił?\nDotykam skroni i czuję ślad po drugim uderzeniu.\nWidzę maskę gejszy.\nJestem nagi i bezradny.\nJeszcze kilka godzin temu byłem w domu i szykowałem kolację.\nNie jestem człowiekiem, za którego mnie biorą. Co się stanie, gdy się tego domyślą?\n— Leightonie, mógłbyś do nas zejść?\nNie powinno mnie być w tym pokoju.\nMuszę uciec od tych ludzi.\n— Amando… — Zmuszam się do powrotu do tu i teraz, do wyrzucenia z głowy pytań i strachu, ale równie bezskutecznie mógłbym próbować dobić do rozmywającego się brzegu. Nie da się o niego zahaczyć. Nie da oparcia. — To dość żenujące, ale jestem kompletnie wykończony i, szczerze mówiąc, dekontaminacja też nie była miła.\n— Chcesz minutę przerwy?\n— Nie miałabyś nic przeciwko temu? Potrzebuję kilku chwil, żeby przejaśniło mi się w głowie. — Wskazuję na laptop. — No i chciałbym dla niego brzmieć jako tako inteligentnie.\n— Oczywiście. — Amanda wpisuje coś do komputera. — Nagranie przerwane.\n— Mogę cię zaprowadzić do prywatnego pokoju…\n— Nie ma konieczności.\nOtwieram drzwi i wychodzę na korytarz.\nNa zewnątrz czeka Leighton Vance.\n— Jasonie, chciałbym, abyś się położył. Twoje parametry idą w złym kierunku.