Dodane przez Aga Leśny, w dniu - 10-01-2008 17:40\nDoskonale, wreszcie ktoś to napisał (i to o dziwo mój redakcyjny kolega ;])\nSerdecznie zapraszam harcmistrzynie i harcmistrzów aby raz na 5 lat pojechali z młodymi instruktorami na kwaterkę, pionierkę lub część obozu! Może choć raz, będę miała nie "p.o komendanta" starszego ode mnie o rok lub młodszego o dwa - a kogoś doświadczonego. Może ktoś wreszcie nauczy mnie robić superowe mosty linowe ponieważ na 5 ostatnich obozach nie było nikogo kto by umiał!!!\n2 Dodane przez Lech Najbauer, w dniu - 14-01-2008 12:50\nBardzo ciekawy i inspirujący tekst o wizytacji obozu. Zwłaszcza poruszył mnie fragment dotyczący pionierki obozowej (solidna, ale jednak na niskim poziomie technicznym). I tak sobie myślę, że może warto zorganizować jakieś specjalne szkolenia dla drużynowych/przybocznych z technik harcerskich. O ile wiem, to na kursach drużynowych/instruktorskich np. pionierka jest traktowana jako coś co się już zna ze swojej drużyny i nie ma specjalnych szkoleń, pokazów, czy innej formy nauczania dobrego budownictwa czy zdobnictwa itp., może poza zadaniami, które jednak trzeba zrealizować własnym pomysłem, a więc ma to charakter twórczy, rozwijający, a nie poznawczo-utrwalający. Marabut ma rację - jeśli ktoś był w kiepskiej drużynie to do końca życia nie będzie wiedział co to zacios i tę swoją (nie)wiedzę będzie przekazywał następcom, a oni swoim następcom itd. Dlatego proponuję, żeby w ramach szkoleń robić specjalne warsztaty z technik harcerskich, ale nie polegające na tym, że każdy ma wykonać krzesełko i potem porównujemy i sprawdzamy, które się rozleci, a które nie, jak na nim, powiedzmy, Szwejk usiądzie, tylko, żeby przyjechał jakiś mistrz w danej technice, opowiedział, pokazał jak się to robi, zorganizował warsztaty (nawet jeśli będą bardziej odtwórcze niż twórcze). Na forum ZHR toczy się krótka dyskusja na temat propozycji nowej sprawności \_"ogniowiec\_". Mniejsza o szczegóły, to co jest ważne to to, że autor propozycji tak opisuje różne metody rozpalania ognia (np. bez użycia zapałek, w trudnych warunkach pogodowych), że aż zazdrość bierze - takiego \_"mistrza\_" trzeba by sprowadzić na kurs, żeby chłopaki nie tylko nauczyli się pisania programów pracy, czy rozwiązywania problemów wychowawczych, ale także poznali nowe aspekty starych, oklepanych i często przez lata złej praktyki zdeformowanych technik, żeby je potem propagowali w swoich drużynach, a i sami, będąc posiadaczami wiedzy tajemnej - byli w oczach swoich podopiecznych kimś (kto może rozpalić ognisko w ulewnym deszczu, czy też bez zapałek!). Ileż taka nauka technik stwarza wyśmienitych sytuacji wychowawczych dla słuchaczy kursów! A ileż potem, ktoś kto posiadł takie umiejętności, może sam osiągnąć jako wychowawca!\nTe same elementy szkoleń z zakresu technik można by wprowadzić jako element obowiązkowy we wszelkich zlotach hufców i chorągwi. Nie chodzi tylko o pionierkę (budownictwo), choć to może najbardziej spektakularny przykład, ale także o terenoznawstwo (tu akurat \_"nowości\_" może być niewiele), gotowanie (nie tylko obiadów \_"na gazie\_", choć to też, ale również gotowanie bez użycia garów - np. jak upiec ciasto nad ogniskiem bez patelni? itp.), puszczaństwo (zachowanie w lesie, zaradność terenowa, studnie cygańskie, szałasy), wędrówki (przygotowanie, spakowanie plecaka, umiejętność planowania trasy), \_"lekka stopa\_" (np. pokonywanie przeszkód terenowych, włażenie na wysokie drzewa, przeprawy), samarytanka/ratownictwo (HOPR - wiadomo) itd. (sygnalizacja raczej odpada, bo tu można się tylko doskonalić w szybkości). Stawiamy na metodykę, bo jest najważniejsza w kształceniu drużynowych, ale, o ile zrozumiałem to, co pisał Marabut, zapominamy, że autorytet drużynowego, poziom drużyny i skuteczność oddziaływania na chłopaków, to konglomerat różnych czynników, w tym także możności i umiejętności skorzystania z technik harcerskich. I jeśli nie ma się dobrych wzorców wyniesionych ze swojej drużyny, to się ich już nigdy nie dorobi, bo nawet długotrwały proces dochodzenia metodą prób i błędów do jakiegoś standardu jest w gruncie rzeczy klęską, a nie sukcesem, ponieważ po drodze popełnia się zbyt dużo błędów i przekazuje wzorce nie do końca właściwe swoim podopiecznym. Dlatego proponowałbym, żeby w szkoleniach zwiększyć nacisk na techniki (doskonalenie istniejących i poznawanie nowych), ale nie tylko na zasadzie wymiany doświadczeń między kursantami (bo mogą być niewarte żadnej wymiany) czy warsztaty w stylu \_"a teraz macie godzinę i zbudujcie krzesełko\_", ale właśnie poprzez szkolenia prowadzone przez mistrzów technik i warsztaty organizowane pod ich okiem. Nie wiem, czy to się zmieści w programie kursu, ale sądzę, że warto nie tylko stawiać na inwencję drużynowych, która często owocuje prowizorką, tymczasowością i potem taki nawyk przekazywany jest następcom (a więc de facto działa demoralizująco), ale także pokazać im gotowe rozwiązania, zwyczajnie \_"po szkolnemu\_" - nauczyć ich jak się rozpala ogień w trudnych warunkach, jak ugotować posiłek bez garów, jak się przeprawić przez rzekę, jak zbudować dobre urządzenie obozowe czy namiotowe. Można oczywiście wesprzeć taką działalność szkoleniową licznymi podręcznikami, ale nie zastępowałbym nimi żywych szkoleń. Co o tym sądzicie?\n3 może po prostu książka - jako forma spis\nsłuszne uwagi, czytałem różne minima i nie znalazłem tam pionierki (a w szkole już tego nie uczą, w stopniach sie nie wymaga wbicia gwoździa 3 uderzeniami itd) Jako inżynier oglądałem już różne cuda stojące o dziwo i niewalące się, co jest wystarczającym dowodem na istnienie istot nadprzyrodzonych - fizyka klasyczna nie miała tam zastosowania.\nKonkluzja (oprócz tego co napisała Agnieszka (praktykowałem, ale wszyscy mówili, że się czepiam i że teraz się robi inaczej )powinna być taka, że należy wziąść te wszystkie prehistoryczne podręczniki z pionierką, dodać coś aktualnego i wydać ponownie - może pomoże.\nCo do reszty, cóż tu jest gdzieś grzech pierworodny szkolenia instruktorów - być może efekt "unitarki" - zamiast szkoły krytycznego podejścia do zagadnień. I co gorsza coraz częściej mam wrażenie, że jest to trend nieodwracalny - zadałem drużynowym w zeszłym roku czemu nie zrobią obozu w innych namiotach niż "10-chy" - skoro jest z nimi aż taki problem?\nJak to ? Przecież się nie da/ nie moża/ to nie po harcersku ---- skąd to się bierze?\n4 a może marazm?\nDodane przez Dorota Chęcińska, w dniu - 24-01-2008 18:17\nPrzyłączę się tu do pozytywnych opinii na temat artykułu. Ajakże. Wydaje mi się, ze z główną myślą się zgadzam. Zastanawiam się jednak nad rozwiązaniem.\nMoje doświadczenie jest takie, ze na moim kursie drużynowych (jakieś 5-6 lat temu) miałyśmy położony nacisk na naukę i zrozumienie form, technik, choc raczej uczyłyśmy się wzajemnie np. pionierki. Myślę, ze kadra wyszła z założenia, ze wśród nas są takie co umieją jednego więceja drugiego mniej. (Aczkolwiek byli zapraszani tez mistrzowie )\nPrzy czym wydaje mi się, ze nie tu leży problem. W sensie - nie w samej organizacji kursów, zajęć. Mam nieodparte wrażenie, że większość drużynowych juz najzwyczajniej nie ma czasu na chodzenie na kolejne kursy. Żalą się nawet, jak na konferencji są jakieś " bezsensowne zajęcia" wymagające znajomości topografii. Oczywiście nie wszyscy. Uważam, ze istotne jest nauczenie ludzi po pierwsze myślenia i zadawania pytania "po co?" oraz bardzo silne stawianie na walkę z "bylejakością". Jeśli człowiek będzie chciał sie kształcić, zadawać pytania (po co? jak? dlaczego? a moze inaczej? a kto tak powiedział?...), znał swoje dobre i gorsze strony, to dopiero wtedy bardzo istotne staną się kursy/inne formy dokształcania.\nOczywiście swoją drogą trzeba starać się pokazywac "jak" i zdecydowanie polecam wybranie się po kilku latach na kwaterkę/pionierkę\n5 Dodane przez Monika Kozon, w dniu - 28-01-2008 18:37\nPamiętam, że na na kursie drużynowych jedynie przerabiałyśmy prycze, które pozostały z poprzedzającego obozu. I nie tylko dlatego, że szkoda żerdzi, gwoździ itd., ale powodem było także to - że szkoda czasu. Czas należało spożytkować na inne zagadnienia, przede wszystkim teoretyczne(choć nie tylko). Ale przecież ktoś, kto ma później prowadzić drużynę powinien być bezsprzecznym mistrzem technik harcerskich.\nNa pewno nauka tych technik przez kogoś byłaby ułatwieniem, ale uważam, że równie cenne jest dochodzenie do tej wiedzy samemu. Metodą prób i błędów. I poprawek. Wskazówki na pewno byłyby miłym dodatkiem.\nI jeszcze jedno - o ile łatwiej byłoby działać i funkcjonować młodym instruktorom, gdyby w swoich działaniach mieli wsparcie, gdyby nie pozostawiało im się nagle wszystkiego na głowie (w ten sposób napędza się pewne koło - młodzi instruktorzy nie otrzymują wsparcia, przez co szybko się zniechęcają - przez co następnie oni sami nie mają ochoty wspierać).\n6 Braki w szkoleniu\nDodane przez grzegorz, w dniu - 30-01-2008 15:42\nkażdego rodzaju to kwestia błędnych założeń.\nNo bo np mimo, żę większość kursantów kursów pwd czy phm jest w harcerstwie od kilku lat to zwykle robi się zajęcia "o strukturze związku" - po to aby usystematyzować wiedzę. Zakłada się, że każdy coś wie i słyszał mimo to robi się takie zajęcia (czy one są przydatne w bieżacej pracy harcerskiej - czasem tak)\nNatomiast odnośnie technik harcerskich zakłada się, że kursant już to umie i wie - i byłoby to prawdą gdyby np każdy miał odpowiednią sprawność mistrzowską - ale na sprawności uczestników kursu raczej się nie zwraca uwagi, a przecież to jest sedno harcerstwa - działanie!!! Więc niewiedza staje się standardem - niestety i drużynowy jest wykwalifikowany, i owszem lecz powinien posiadać w zasadzie "ograniczone uprawnienia" - no bo jak to wygląda jak jedzie sobie obóz wszyscy jakość "rzeźbią" swoje prycze a prycza kadry dalej sobie rośnie w młodniku....\nPowiedziałbym, że jest to elementarne niezrozumienie metody i co tu dalej pisać o rzeczach bardziej zawiłych...\nTechniki harcerskie to również wiedza ! -\nOrganizacja obozu to również wiedza ! - powiedziałbym nawet NAUKA. I tak się zastanawiałem nie jeden raz czy nie lepiej zamiast obozu "naukowego" - kursu drużynowych czy instruktorskich nie powinno się zorganizować obozu w "stylizacji harcerskiej" ???\nWracamy do podstaw, jeśli obóz jest tak ważny - a chyba nikt nie twierdzi inaczej, to każdy jego element musi być w pełni zrozumiały dla przyszłego instruktora. Musi on w pełni świadomie wykorzystywać jego mozliwości. Oczywiście organizacja zbiórki, biwaku, wycieczki również jest ważna , ale obóz jako zbiórka trwająca nie 2-3 godziny lecz 2-3 tygodnie jest dużo bardziej skomplikowanym zagadnieniem wychowawczym , nie wspominając o aspektach logistycznych i formalnych\nChętnie nawiąże z druhem kontakt należę do ZHP i u nas mało takich obozów.\nW tym roku Organizujemy taki obóz i takie uwagi się przydadzą w dodatku nikt mnie pionierki nie nauczył jeszcze.(tyle co sam i ostatnio konsultowane z zaprzyjaźnionymi druhami z ZHR)


Treviso - co zobaczyć w jeden dzień || Poszli-Pojechali\nStrona główna Tematycznie Na weekend Treviso w jeden dzień\nTreviso kojarzy się większości, pragnącej zobaczyć Wenecję, z małym lotniskiem, dzielnie przepychającym przez siebie tysiące ludzi dziennie. Samo miasto zostaje w cieniu swojej słynnej sąsiadki, cierpiąc na tym i zyskując jednocześnie.\nTreviso – to dla mnie przyjemna plątanina uliczek, mostów, kanałów w odbudowanym po II Wojnie Światowej mieście, którego historia sięga jeszcze czasów plemion celtyckich.\nW mieście praktycznie nie ma turystów. Po południu byliśmy chyba jedynymi osobami z aparatami, budząc wręcz zainteresowanie przechodniów. Rano, następnego dnia, spotkaliśmy się z jedną organizowaną wycieczką, która raczej nie spacerowała, a jeździła od atrakcji do atrakcji, zamierzając wkrótce miasto opuścić. To by było na tyle.\nDodam na marginesie, że Treviso polubiły liczne marki odzieżowej, prowadzące tu filie swoich biznesów w zupełnym spokoju – Benetton, Sisley, Stefanel i parę innych. Co prawda, ja w Treviso nabyłam jedynie trampki, zupełnie innej firmy, ale darzę je sympatią szczerą i głęboką.\nMy wybraliśmy się do Treviso z 3 powodów.\nPo pierwsze – jest to ojczyzna mojego ukochanego Prosecco. Tylko w tym rejonie rośnie ten gatunek winogron, tylko tu robią tak fantastyczne bąbelki, serwowane potem nota bene w każdej knajpie, winotece i barze. Ze względu na brak czasu, tym razem nie udało nam się pojechać do żadnej winnicy, ale obiecaliśmy sobie nadrobić przy kolejnej okazji.\nPo drugie – prawdopodobnie właśnie tu (trochę nadużywany ostatnio zwrot), został wymyślony cudo-deser – Tiramisu! O to spiera się Siena i jeszcze parę innych regionów, wolę wersję z Wenecją Euganejską. Kto chce przepis na najlepsze tiramisu – idzie na Kalejdoskop Renaty.\nPo trzecie – ze względów czysto praktycznych. Mieszkaliśmy tym razem po przeciwnej od lotniska, południowej stronie Wenecji. Kombinowanie z kilkugodzinnym dojazdem na lotnisko o 6-7 rano nie należy do naszych ulubionych zajęć. Postanowiliśmy zatem znaleźć nocleg w pobliżu.\nPo jednym dniu w Treviso mogę wystosować tylko do was apel – nie spieszcie się do Wenecji, zostańcie tu na chwilę, albo skróćcie o jeden dzień pobyt w turystycznych molochach i dajcie się porwać Treviso. Nie będzie tu efektu „wow”, ale zanurzycie się w prawdziwe życie włoskiego miasta, bez tłumów i turystycznych kramów z tandetą. Przyniesie to spokój i ukojenie oczom i sercu po miejscami „przesadnej” Wenecji.\n2 Treviso po południu…\n2.1 …dobre na zakupy\n2.2 …dobre na wino, prosecco albo grappę\n2.3 …dobre na spacery\n2.4 …dobre na pogłębienie wiedzy\n2.5 …dobre na obiad\n3 Treviso rano…\n3.1 …jest dobre na kawę\n3.2 …na zwiedzanie kościołów\n3.3 …dobre na lunch\n3.4 Przeczytaj także:\nMam dla was prawdziwą gratkę. Dojazd autokarem (shuttle bus) z lotniska w Treviso do Wenecji kosztuje 12 EUR od osoby, niezależnie od okienka, czy kierowcy autokaru, do którego podejdziecie. Bilet na autobus komunikacji miejskiej (przystanek tuż przy lotnisku, przy drodze w prawo, wystarczy wyjść z parkingu autobusowego) – przejazd do centrum Treviso kosztuje 1,25 EUR (i trwa jakieś 25 minut). Autobus ten dowiezie Was prosto na dworzec kolejowy, z którego praktycznie co chwilę odjeżdżają pociągi do Wenecji – 3,35 EUR (około 30 minut).\nTeraz zabiorę was na dwa spacery. Do zwiedzania miasta bilet absolutnie nie będzie potrzebny. Najważniejsze atrakcje można spokojnie obejść spacerując. Jednak jeśli nogi zmęczone dają się we znaki, to nie ma problemu – miasto jest dobrze skomunikowane, autobusami podjechać w dowolny punkt miasta. Są również rowery do wynajęcia dla bardziej aktywnych.\nTreviso po południu…\nPrzyjechaliśmy do miasta o najbardziej nieszczęśliwej możliwie godzinie – o 16, czyli pora lunchu już minęła, a restauracje są zamknięte na trzy spusty aż do 19-20. Mimo wszystko, ruszamy z uśmiechem na twarzy w uliczki.\n…dobre na zakupy\nOsłabieni z głodu, jesteśmy bardziej podatni na bodźce uliczek handlowych. Argumenty, by wejść i „zobaczyć”, znajdują się same – 1. i tak czekamy, aż otworzą się trattorie, 2. mamy jeszcze miejsce w walizce, 3. są tak ładne, że musisz je mieć (buty). Dwa razy nie powtarzać. Chwilę później jestem szczęśliwą posiadaczką trampek. Zmęczenie znika, jak ręką odjął.\n…dobre na wino, prosecco albo grappę\nCzas na aperitif i tramezzino, które szczęśliwie wyhaczyliśmy w jednej z uliczek. Panie są przemiłe i przeurocze, a kieliszek z Aperol Spritz w tym upale brzmi jak zbawienie. Co ciekawe, zamiast Aperolu można zamówić Spritz z kilkoma innymi likierami, w tym ziołowym. Jestem tradycjonalistką i wolę Aperol, ale doświadczenie jak najbardziej ciekawe – raz można spróbować.\nNadal wolę oliwki jako przystawkę. Jednak zupełnie wyleczyłam się z kompleksów podawania rzeczy „niepasujących” do drinków i wina ;)\nTramezzino, zazwyczaj w formie trójkącików\nDosyć szybko uczymy się odróżniać kawiarnie od barów z winami lub winotek.\nW kawiarniach można zamówić wino i drinki. W jednym z barów, za ladą którego stał Włoch w dość poczciwym wieku, otoczony półkami z winami, niektórymi z podobnego, co on rocznika, na pytanie o Aperol Spritz energicznie zamachał na nas rękami i pokazał gestem kilkadziesiąt otwartych butelek wina do wyboru, do koloru. Wina, na które od wejścia zwróciłam uwagę, które mnie tak bardzo kusiło, nie otworzył, ale dał potrzymać i przeczytać etykietkę – okazało się, że jest to jakiś bardzo wyjątkowy, jubileuszowy trunek, na który i tak nie byłoby nas stać. Panowie (właściciel i goście, z którymi dobrze się znał) czytali gazety, gadali o znajomych, po włosku celebrowali popołudnie. Nie mówili ni w ząb po angielsku, ale bardzo chcieli wiedzieć skąd jesteśmy. Pogadaliśmy krótko, acz sympatycznie. Potwierdza to tylko moją teorię, że jeśli bardzo się chce, to można dogadać się nawet gestami, szczególnie przy winie.\nWnioski i nauczkę zapamiętaliśmy i o drink pytaliśmy już z ostrożnością – albo wypatrując charakterystycznych butelek na półkach, albo bezpiecznie zamawiając znakomite prosecco.\n…dobre na spacery\nKierunek zwiedzania nie ma praktycznie żadnego znaczenia. Centrum miasta jest dość małe – z lewej czy prawej, prędzej czy później traficie na główny rynek miasta.\nMiejsce spotkań – pod fontanną. W okolicach godziny 16 jeszcze prawie pusto, wieczorem cały plac jest oblężony przez umówionych na spotkanie mieszkańców niczym dachy przez gołębie.\nUlice powoli zaczynają się zapełniać. Młodzi szukają miejsc w barach i kawiarniach na popołudniową kawę lub wino, spieszą się do domu z zakupami, szybkimi krokami pokonując kolejne metry oddzielające ich od upragnionego wypoczynku.\nCoraz częściej zaczynamy spotykać zadbane, eleganckie starsze panie, które umawiają się na mieście na najświeższą porcję plotek lub spacer z psem. Już kolejny raz, siedząc w kawiarni jako niemy obserwator, cichutko sobie życzę, żebym miała tylu wigoru i chęci w ich wieku i być w takiej samej formie. Modne fryzury, obowiązkowa szminka, piękna sukienka, często obcas, stylowa torebka – i w miasto.\nSpotykamy też starsze pary. Ona – opis jak wyżej, z psem/parą malutkich szczekaczy, ciągnących smycz, szukając wszędzie nowych zapachów. On – wyprasowana biała lub jasna koszula, spodnie w kant, uśmiechnięty, akceptujący, delikatnie służący swojej pani jako oparcie i słuchacz. Powoli przemierzają ulice, wchodzą czasem na kieliszek wina lub po prostu odpoczywają na świeżym powietrzu od popołudniowego upału. Psy się plączą wokół słupów na ulicach, ciągną smycze, by się przywitać z innymi przedstawicielami swojego gatunku, często spotykanymi na ulicach włoskich miast. Pan przepraszająco się uśmiecha, starając się psy rozplątać, by nie zakłócić rytmu spaceru małżonki.\n…dobre na pogłębienie wiedzy\nCo chwilę napotykamy się na małe (ale i większe) smaczki, ukryte w zakrętach, poza głównymi szlakami, kryjące się w cichych uliczkach.\nJeśli kroczyć ulicami powoli i kręcić głową dookoła, pod arkadami, za siatkami, nad drzwiami można zobaczyć pozostałości fresków.\nHistoryczne centrum miasta otacza siatka kanałów. Może nie jest ona zbytnio rozbudowana, jak w Wenecji i spektakularnego wyjścia na kanał Grande nie będzie, ale woda i mostki robią swoje.\nNiektóre mosty w mieście – jak np. most Św. Franciszka, zbudowano jeszcze w XVI wieku. Nadal służy i ma się dobrze – niepojęte, prawda?\nW kilku miejscach natknęliśmy się na młyny wodne – działające! Kręcąc się powoli, działają hipnotycznie. Pewnie dlatego w okolicach jest tyle ławeczek, na których można pogrążyć się w myślach, patrząc jak woda z lekkim szumem podąża swoją drogą.\nMożna po prostu pogapić się na instalacje artystyczne, wyraziste pomniki i witryny sklepowe, których jest dość sporo – z różnych okresów.\nA wieczorem jak każde miasto, ulice Treviso zapełniają się magią. Zazwyczaj trwa nierówna walka pomiędzy zmęczeniem a chęcią zrobienia jeszcze paru kroków.\n…dobre na obiad\nTak, właśnie otworzyli osterię, która wpadła nam w oko podczas spacerów – Antica Osteria ai Carraresi. Nie jest to jedyna Antica Osteria w mieście, bardziej nowoczesne też się znajdą. Restauracje również. Doceniłam tu lokale za brak turystów, czasem brak angielskiego (powtórzę się – nikt tu na turystów nie czeka, sami swoi, ale młodsze pokolenie kelnerów i kelnerek mówi perfekcyjnym angielskim) oraz swojski klimat. Chwilę później w osterii zabrakło wolnych miejsc przy stolikach – więc byliśmy w sumie zadowoleni z siebie i swojego wyboru.\njest lekko senne, niespieszne i powoli wchodzi w rytm kolejnego dnia.\n…jest dobre na kawę\nPlac, na którym wieczorem rządziły rodziny i beztroska młodzież, rano przejmują seniorzy – do porannej kawy z gazetą…\n…albo do kawy z plotkami i towarzystwem. Najlepsze miejsca obserwacyjne są zajęte. Nie śmiem nawet (w sumie nie wiedzieć czemu) usiąść obok. Trochę jakby to terytorium o poranku było zarezerwowane wyłącznie dla swoich. Co ciekawe, kawałek dalej jest strefa kobiet. Może dlatego, że schowały się od słońca w cieniu kamiennych arkad. A może wolą po prostu odpocząć od swoich mężczyzn i omówić sprawy po swojemu.\nTrattorie, osterie, restauracje odpoczywają po długiej nocy i dopiero przygotowują się na porę lunchową.\nJeśli się poszczęści, można jeszcze zdążyć na poranny targ. Przed wylotem na te jaskrawe kolory owoców można tylko patrzeć z udręką i utęsknieniem.\n…na zwiedzanie kościołów\nTym razem padło na kościół Św. Franciszka z XIII wieku. Przechodząc obok, wieczorem, zobaczyliśmy pomnik Świętego, który nawet przez brąz przebijał radością i dobrocią. Obiecaliśmy sobie wrócić rano, by wejść do środka. Było warto…\nOprócz znanych rodów Treviso, pochowany tu jest też syn Dante Alighieri – Pietro i nieślubna córka Petrarki – Franceska.\nDuomo zostawiliśmy na następny raz – kolumny podtrzymujące budynek, całe we freskach robiły wrażenie.\n…dobre na lunch\nNo chyba nie myśleliście, że wyjedziemy bez oficjalnego pożegnania z miastem?\nPani z Osteria Trevisi, patrząc na nasze zmagania się z liczeniem ostatnich EUR, spytała ile możemy wydać na lunch. Naskrobaliśmy 10 EUR – i za tyle nas nakarmiła. Nie narzekaliśmy.\nDrogie Treviso, do zobaczenia za…\nCzy teraz też ominiecie Treviso, spiesząc się z lotniska w kierunku Wenecji?..\ntagico zobaczyćgdzie na wakacjegdzie na weekendmiasta WłochproseccoTrevisoWenecja Euganejskazwiedzanie\npoprzedni artykuł Moskiewskie metro – ciekawostki i legendy\nnastępny artykuł Okolice Wenecji: Burano – wyspa kolorów\n12 września 2018 at 9:48 pm\nSuper opowieść, super miasto, super wyprawa. Ciekawie, z sercem, interesująco i intrygująco. Zazdraszczam i podziwiam.\n12 września 2018 at 9:59 pm\n27 lutego 2018 at 10:42 am\nCzy mogłabym prosić o polecenie jakiegoś miejsca na nocleg w Treviso, tak na jeden dzień? Dziękuję :)\n27 lutego 2018 at 11:01 am\nDzień dobry :) A sprawdzała Pani noclegi na Airbnb? My właśnie tam wynajęliśmy pokój (i oferta była, z tego co pamiętam, dość szeroka). Jeśli Pani nie ma konta i zarejestruje się przez link => http://www.airbnb.com/c/tbelenkova otrzyma Pani zniżkę na pierwszy nocleg.\n9 kwietnia 2018 at 9:14 am\nWłaśnie wróciliśmy z Treviso.\nJeśli chodzi o noclegi – tylko Casa del Sisi – https://www.booking.com/hotel/it/a-casa-di-sissi.pl.html\nCeny akceptowalne (około 50 EURO za pokój dwuosobowy/na kwiecień 2018) , śniadanie ogromne, lokalizacja bliska dworca (10 min – ok 900 m), parking na miejsu, transfer na/do lotnisko w cenie. Czysto i elegancko w środku.\nAle te wszystkie rzeczy choć ważne – nie są najważniejsze.\nGospodarze (Peter/Annamaria) są największym plusem tego miejsca.\nSerdeczni, dają taką energię i atmosferę że masz wrażenie że przyjeżdżasz do przyjaciół a nie jesteś kolejnym klientem.\nNa dodatek posiadają ogromną wiedzę tak że oglądanie miasta i regionu Veneto jest dużo łatwiejsze.\n9 kwietnia 2018 at 6:39 pm\nBardzo dziękujemy za polecenie noclegu – też popatrzyłam na ofertę, same pozytywne komentarze, super lokalizacja. Następnym razem sami chętnie skorzystamy z polecenia!\n22 września 2018 at 3:51 pm\nPolecam pokój u Filippa https://toskania.org.pl/treviso/ Pozdrawiam!\n10 sierpnia 2017 at 3:49 pm\nlecę do Wenecji i mam przylot do Treviso. Czytając Twój wpis zainspirowałem się i zamierzam spędzić dzień w tym mieście. Mam tylko jeden problem – najprawdopodobniej będę z dość sporą walizką, która uniemożliwia zwiedzanie miasta. Orientujesz się może gdzie można byłoby ją zostawić, np. jakieś szafki na dworcu?\nAkurat nocleg mam w samej Wenecji :)\n10 sierpnia 2017 at 9:16 pm\nCześć :) muszę się przyznać, że nie mogę sobie przypomnieć :/ przez to, że mieliśmy nocleg, to wyszliśmy z dworca nie rozglądając się po stronach… wydaje mi się, że jakaś przechowalnia powinna być – przynajmniej na różnych stronach piszą, że w Treviso są lockersy (trzeba mieć przy sobie drobne). p.s. a jeśli walizkę zamienić na plecak, z którym można chodzić?\n31 stycznia 2018 at 1:52 pm\nNa dworcu jest tradycyjna przechowalnia bagażu. Po wyjściu przed budynek dworca na stronę peronów trzeba iść w lewo prawie do końca. Czynna do 20-tej, opłata 3 euro/szt. za pierwsze 12 godzin. Ponieważ pracownik przechowalni może mieć na głowie swoje sprawy, można go chwilowo nie zastać i trzeba go ściągać dzwonkiem lub telefonicznie. Lepiej więc zaplanować na odbiór bagażu pewną rezerwę czasową.\n1 lutego 2018 at 1:00 pm\nOoo – bardzo dziękujemy za cenne wskazówki! Dobrze wiedzieć – i może sie przydać wszystkim!!!\n12 lipca 2017 at 10:21 pm\nBardzo dziękujemy za tak miły choć wirtualny spacer… Właśnie się wybieramy do Wenecji z 6 letnim synem i teraz jestem pewna że zmienimy plany i zostaniemy w Treviso!\n13 lipca 2017 at 2:12 pm\n:))) Bardzo się cieszę! Mam nadzieję, będziecie mieli udany pobyt – uwielbiam Wenecję, o każdej porze, niezależnie od ilości turystów. Z takich miast w okolicach Wenecji polecam też zobaczyć Padwę! Pozdrawiam serdecznie\n1 czerwca 2017 at 12:32 am\nBardzo fajny opis. Dzięki. Teraz mam pewność że dobrze wybrałam planując urlop w Treviso. Kocham takie klimaty.\n18 października 2016 at 9:18 am\nWenecja nigdy nie wywoływała u mnie „wow”, powiem więcej – średnio mi się podoba. Patrzę jednak na Wasze zdjęcia i czytam o Treviso i zastanawiam się dlaczego mnie tam jeszcze nie było?! Przepięknie, przepysznie, bez turystów :) No i na zakupy pierwsza klasa!\n15 października 2016 at 8:41 pm\nCoś w tym jest, że gnając za największymi i najpopularniejszymi atrakcjami omijamy czasem miejsca magiczne, klimatyczne. Za Waszą radą, kiedy wybiorę się do Wenecji, z przyjemnością spędze dzień lub dwa w Treviso :)\n15 października 2016 at 6:29 pm\nWłoscy staruszkowie są niesamowici!\n14 października 2016 at 3:45 pm\nJa nie ominę! :) Treviso wygląda na idealne miasto do „odsapnięcia” po turystycznej bieganinie (czego nie lubię, ja raczej się snuję niż biegam i zaliczam zabytki). I powiem Ci szczerze, dużo bardziej pociąga mnie takie niepozorne Treviso niż Wenecja… :)\n13 października 2016 at 9:22 pm\nto już wiem, gdzie jechać, jak będę w okolicach Wenecji. Mam jakieś dziwne wrażenie, że Wenecja mniej mnie ciągnie, niż właśnie takie Treviso czy inne włoskie miasteczko. Fajne miejsce! :)\n13 października 2016 at 7:39 pm\nMam wrażenie, że jednym z ważniejszych atutów Treviso jest właśnie brak tłumów, dzięki czemu można w pełni zakosztować we włoskiej atmosferze. W Wenecji jeszcze nie była, ale powodem tego była właśnie niechęć przed ogromnymi ilościami turystów, jakie się przez nią przewijają. A Treviso jest uosobieniem wyobrażeń na temat „typowego” włoskiego miasta. Jeśli w końcu uda mi się wrócić do Włoch, to zapisuję je sobie wysoko na mojej liście miejsc do zobaczenia. :)\n12 października 2016 at 7:49 pm\n12 października 2016 at 7:34 pm


W Koninie można już studiować pedagogikę specjalną\nDzisiaj jest środa 15 lipca 2020, imieniny: Włodzimierza, Henryka, Egona WIADOMOŚCI OGŁOSZENIA (17362) SPORT FORUM FIRMY (5513) PRACA (28) KINA IMPREZY WIDEO\nDodano: 19.09.2018 13:41\n– W promieniu stu kilometrów od Konina nikt dotąd nie prowadził studiów I stopnia na kierunku pedagogika specjalna – mówi dr Waldemar Urbanik rektor Wyższej Szkoły Humanistycznej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Szczecinie odpowiadając na pytanie „dlaczego Konin i dlaczego ten kierunek studiów?”. – Ponadto – kontynuuje nasz rozmówca – rok wcześniej uruchomiliśmy w Koninie Wydział Zamiejscowy Uczelni i studia pierwszego stopnia kryminologia, które spotkały się z ogromnym zainteresowaniem. W tym roku dokonaliśmy naboru na kolejny rok akademicki, co tylko przekonuje nas o słuszności decyzji.\nCo oprócz zapotrzebowania rynku zdecydowało o ulokowaniu w Koninie waszego wydziału i uruchomienie kolejnego kierunku studiów?\n– Przede wszystkim dobry i sprawdzony partner, jakim jest Wyższa Szkołą Kadr Menedżerskich kierowana przez pana doktora Marka Waszkowiaka. Jej zakorzenienie i współpraca z otoczeniem lokalnym zdecydowało o sukcesie tego projektu.\nDo kogo uczelnia kieruje ofertę?\n– Nasza propozycja wynika przede wszystkim z szerszego kontekstu, w jakim funkcjonują lokalne społeczności i problemy z jakimi się spotykają. Wiemy, że w obszarze publicznym dla obywateli ważne jest bezpieczeństwo własne i najbliższych. Sami nie jesteśmy w stanie tego zapewnić, dlatego liczymy na służby publiczne takie, jak policja, straż miejska, straż pożarna, ale i prywatne przedsięwzięcia jakimi są agencje ochrony. Wielu młodych ludzi chce w tym procesie zapewnienia bezpieczeństwa uczestniczyć zawodowo. Dajemy im możliwość zdobycia kwalifikacji na najwyższym poziomie, bo w procesie uczenia wykorzystujemy doświadczonych praktyków.\nJakie znaczenie ma kształcenie pedagogów specjalnych? To jest nieco inny obszar niż bezpieczeństwo.\n– Owszem, ale nie mniej ważny. Odnotowujemy coraz więcej dzieci i młodzieży z ogromnymi deficytami w rozwoju, z niedostosowaniem do życia i problemami społecznymi. Są to niedostatki związane z procesem myślenia, mówienia, odnajdywania się w różnych zaskakujących dla dziecka sytuacjach i okolicznościach. Proces dostosowania ich do życia przekracza możliwości rodziców. Pedagodzy specjalni są w założeniu wsparciem w zakresie diagnozowania sensoryki, motoryki, słyszenia i widzenia itp. Im więcej pedagogów specjalnych, tym mniej problemów w rodzinach i społecznościach.\nGdzie znajdą pracę absolwenci pedagogiki specjalnej?\n– Przede wszystkim w przedszkolach integracyjnych i przedszkolach z oddziałami integracyjnymi, placówkach realizujących wczesne wspomaganie rozwoju dziecka, domach małego dziecka, poradniach psychologiczno-pedagogicznych, czy ośrodkach wczesnej interwencji.\nCzytaj więcej na temat:wskm, edukacja, nauka, pedagogika specjalna


Piętno na całe życie – Blogarytm.\nFot. Örlygur Hnefill / Foter.com / CC BY\nSą takie momenty, które odciskają się piętnem na całym naszym życiu. Zwłaszcza, gdy mają miejsce w dzieciństwie. Pisałam tu kiedyś o moich dziadkach ze strony Ojca. Otóż Janina i Bronisław Piekarscy – rodzice mojego Taty – wzięli w czasie okupacji hitlerowskiej na wychowanie uratowane z transportu śmierci dziecko Zamojszczyzny. Ojciec opisał to w swoich wspomnieniach z czasów wojny, które już tu na blogu cytowałam. To dziecko, które dziś jest już na emeryturze, to mój Stryj.\nI nie ma znaczenia, że nie jest to „krew z krwi naszej”, a jedynie łata. To taka łata, która jest do nas bardzo mocno przyszyta. To dzięki Stryjowi w dzieciństwie dotykałam świni (a i mój syn mógł świni dotknąć), właziłam okrakiem na krowę, podbierałam kurom jajka. Gdyby nie Stryj, być może myślałabym, jak podobno dziś myślą amerykańskie dzieci, że mięso rośnie na drzewach, a mleko produkuje się i to od razu w kartonach. To spotkanie z wsią miało dla mnie ogromne znaczenie. Nie brzydzę się mleka prosto od krowy ani końskiego czy krowiego łajna. Umiem ręcznie wiązać snopki.\nMimo, że nie żyją ani moi dziadkowie, ani moi rodzice, ze Stryjem mam cały czas kontakt. Odwiedziłam go, gdy byłam w czarnej rozpaczy i czułam się zdradzona, opuszczona i samotna. Wtedy rozmowa z nim – prostym, ale życiowo mądrym człowiekiem – przyniosła ulgę. Był na naszym ślubie z Ulubionym, my byliśmy u niego jadąc w podróż poślubną. I tak dalej. Przedwczoraj Stryj przyjechał do Warszawy na groby. Chciał choć raz spokojnie przed Zaduszkami zapalić znicze u mojej babci i dziadka – swoich przybranych rodziców i u mojego Taty i stryjów – przybranych braci. Zawsze, kiedy przyjeżdża, rozmawiamy o tym, co z tamtego warszawskiego okresu swojego życia pamięta. Stryj urodził się w 1941 roku. Gdy trafił do moich dziadków miał 2,5 roku. Gdy odjeżdżał po wojnie w swoje rodzinne strony, miał niewiele ponad cztery lata.\nZ traumatycznymi historiami z dzieciństwa jest jednak tak, że jeśli jakieś za sobą mamy – to je pamiętamy. Dzieje się tak nawet wtedy, kiedy przytrafiły się w okresie życia, w którym jeszcze nie umiemy nazywać świata. Stryj wielokrotnie opowiadał mi, że Niemcy potrafią mu się śnić do dziś. Przez 20 lat po zakończeniu wojny potrafił moczyć się w łóżko lub zrywać w nocy zlany potem. Ci Niemcy prześladowali go, jak za życia, kiedy przemocą oderwali dwuipółlatka od matki i więzienną karetką wywieźli, by zamknąć w bydlęcym wagonie wchodzącym w skład transportu śmierci.\nTagi: wojna, Niemcy.


Myczków 24h - Kapliczka ,,Na Bagnie''\nKapliczka ,,Na Bagnie''\nNajstarszą kapliczką na terenie Myczkowa jest ta, która stoi przy drodze prowadzącej do Berezki i do Leska na tzw. „bagnie”. Miejsce, na którym się znajduje należy również do dość wcześnie wymienianych w dokumentach. W 1376 roku Benedik starosta sanocki przeprowadza rozgraniczenie między wsiami: Terpiczów Jacka, Jurka i Iwanka, a Myczkowce Oleśka m.in. z góry Berdo przez Myczków, Berdce a Perednemu Potokowy.\nSamo określenie „bagno” wymieniane jest w dokumentach z 1519 roku jako miejsce na górze między wsiami: Berezką a Soliną. Tędy w 1519 roku przeprowadzono rozgraniczenie między dobrami Piotra i Stanisława Kmitów (Myczkowce, Solina i inne), a wsiami Mikołaja Bala (oba Terpiczowy, Berezka i inne) ...ad locum dictum Bagno, następnie wierzchołkiem góry alias rozdzyalem, , od tego miejsca aż do drogi na górze Bagno, prowadzącej z wsi Bereska do wsi Soliny.\nNie ma w Myczkowie potoku o nazwie „perednyj potok” ale zachowała się nazwa części pól w sąsiedztwie granicy ze wsią Polańczyk w okolicy istniejącej krzyżówki drogi do Soliny i Leska określana zwyczajowo jako „perednyj horb” z dziś już małym strumyczkiem lub „między peredniami”. Ponieważ tereny wsi Berezka przed II wojną światową sięgały aż do kapliczki na „bagnie” i drogi, która istnieje do dziś i prowadzi obecnie do leśniczówki dalej na tzw. „Berce” – (gzie również przed wojną znajdowały się prywatne ośrodki wczasowe, o których wspominałem) i biegnie dalej w kierunku góry Berdo lub skręca do nieistniejącej, spalonej przez oddziały WP w 1946 wsi Bereżnicy Niżnej, można przypuszczać, że jej istnienie i powstanie jest zwyczajowo związane z oznaczeniem granic i skrzyżowań dróg, ale są to tylko pewne wnioski. Według legendy, którą zanotował w 1936 roku ówczesny nauczyciel w Myczkowie p. Michał Trelka, kapliczka powstała dzięki właścicielce Myczkowa p. Eulalii Zatorskiej (wsp. O niej Słownik Geograficzny królestwa Polskiego z 1885 r.) Istnienie kapliczki w 1852 roku potwierdzają mapy katastralne.\nWłaścicielka wsi pani Eulalia Zatorska miała 11 dzieci, lecz żadne z tych nie dochowało się. Mając dwunaste dziecko w intencji by to przynajmniej modła wychować, kazała postawić kapliczkę. Kapliczkę wystawiono, a narodzone dziecko pani Eulalii było dziedzicem wsi i majątku (Jan Nepomucen Wit Zatorski – późniejszy fundator cerkwi i kościoła). Podczas wojny (I światowej) kapliczkę zupełnie zniszczono, nikt jednak przez dłuższy czas nie myślał o jej odnowieniu, aż ówczesnej właścicielce Myczkowa p. Sorger (notabene Helenie Sorger córce P. Zatorskiego) przyśniło się, że ś. p. Jan Nepomucen Zatorski klęczy w kapliczce i modli się, ale z niezadowoleniem patrzy na ruinę . Pani Sorger kazała więc kapliczkę odnowić, wstawić figurę Pana Jezusa, wazony i świeczniki.\nKolejna legenda o tej kapliczce mówi, że zbudowano ją w miejscu gdzie właściciel Myczkowa i właściciel Berezki ustalili granicę, a było to tak:\n... właściciele sąsiednich wiosek umówili się, że wstaną o jednakowej porze i wyruszą ze swych dworów w Berezce i Myczkowie wspólną drogą, w którym miejscu się spotkają tam będzie granica. Właściciel Berezki jako lepszy gospodarz wstał wcześniej, szybko zjadł co nieco i wyruszył w kierunku Myczkowa. Ówczesny właściciel naszej wioski lubił dłużej pospać i dobrze zjeść, nie dość że wstał „trochę” później, to jeszcze zażyczył sobie gotowanej kury na śniadanie. No gdy w końcu wyruszył z domu okazało się, że jego sąsiad z Berezki dociera już do pierwszych zabudowań wioski. Tu też się spotkali i ustalili granicę...\nTak kapliczkę i jej powstanie widzą zachowane i zapisane legendy. Kapliczka jest murowana z kamienia, ma ścięte boczne narożniki (niewidoczne obecnie – po ostatnim remoncie w latach 1989/90 zostały zatynkowane).Wielokrotnie remontowana również po II wojnie światowej. Wtedy zasadzono koło niej 3 sosny amerykańskie, z których do 1998 roku zachowała się jedna. Właśnie w tym roku w wyniku dużej wichury złamała się i zwaliła na dach kapliczki, ale o dziwo nie uczyniła poważniejszych szkód. W kapliczce znajdowała się figura Jana Nepomucena z 1937 roku wykonana przez rzeźbiarza z Średniej Wsi.\nOstatni generalny remont przeprowadzono w latach 1989/90 i jak wspomina ówczesny proboszcz ks. Józef Kasiak,...dłuższy czas kapliczka stała po zdjęciu dziurawego dachu bez zabezpieczenia i przedstawiała dość opłakany widok jako wizytówka wsi. Ks. Proboszcz liczył, że przejeżdżający tędy na wypoczynek nad Jezioro Solińskie i do Polańczyka konserwator zabytków z Krosna albo inny urzędnik odpowiedzialny za te sprawy nałoży może jakąś karę na niego i parafian, a przy okazji da jakieś fundusze na remont. Ale nic takiego się nie stało... widocznie gdy tędy przejeżdżał odwracał głowę w drugą stronę... .\nRemont kapliczki ukończono w maju 1990 roku, prace prowadzone były pod kierunkiem p. Piotra Rafalskiego z Myczkowa. Zmieniono więźbę dachową i pokrycie, wykonano nowy sufit obity boazerią, wstawiono drzwi i okna, położono posadzkę i otynkowano wewnątrz i zewnątrz. Poświęcenia odnowionej kapliczko dokonali misjonarze ks. Franciszek Boguń i ks. Michał Józefczyk, którzy prowadzili pierwsze misje parafialne. Pierwszy z nich podarował do wnętrza kapliczki nową płaskorzeźbę Jezusa Frasobliwego. Odnowienie było votum – świadectwem wiary nowo zaistniałej parafii. Według wspomnień i relacji mieszkańców Myczkowa oraz innych osób z sąsiednich wiosek, jeżeli ktoś miał trudną sprawę czy problem, lub wyjeżdżał (albo był wywożony jak w latach powojennych) i właśnie tu szczerze przy kapliczce się pomodlił, to zawsze jego prośby były wysłuchane, a trudne sprawy przyjmowały właściwy obrót.\nCzas powstania kapliczki, szczególnie rok budowy jest trudny do ustalenia. Oprócz istnienia zapewne już w 1885 roku potwierdzonego zapisaną legendą, występowanie jej ok. 30 lat wcześniej, w 1852 roku potwierdzają mapy katastralne Myczkowa i okolic z tego okresu.\nDziś odnowiona kapliczka jest piękną wizytówką naszej wioski i pierwszym obiektem, który przyciąga oko turystów gdy przyjeżdżają do Myczkowa, dobrze świadcząc o nas i naszej miejscowości.


Mamy taras :))))))))))\nWitajcie! Od dość dawna zamierzaliśmy się do skończenia surowego stanu domu w całości. Jest on tak usytuowany, że zeszłego roku podczas budowy na plac wjeżdżały różne wielkie pojazdy - koparki, wywrotki, betoniarki itd. W związku z tym, że taras byłby dla nich sporą przeszkodą, odłożyliśmy go na później. No i w końcu się udało :)\nZrobiliśmy TARAS :)))))))\nNa początek wykopanie dołu pod fundament,\netap zalania fundamentów umknął mi, więc następnym było postawienie bloczków - betonitów,\nzagęszczenie gruzem, piaskiem, siatka ze stali,\nno i zalanie betonem! Ta dam! Oto nasz piękny dwubrzuszkowy taras, dość duży....\n.... ale taki, o jakim marzyłam :))))\nmoni.ka20 września 2015 19:38Ciekawa jestem efektu końcowego:)OdpowiedzUsuńOdpowiedziAgnieszka F.20 września 2015 19:42No cóż... my też! ;)))))UsuńOdpowiedzJula20 września 2015 19:54Świetny kształt :)OdpowiedzUsuńOdpowiedziAgnieszka F.20 września 2015 22:17My też jesteśmy zafascynowani kształtem :)))UsuńOdpowiedzBeata21 września 2015 21:54Wiesz czego najbardziej zazdroszczę właścicielom domów? Właśnie tarasu!:) Pięknie!OdpowiedzUsuńOdpowiedziAgnieszka F.21 września 2015 22:54Dziękujemy Beatko! :)UsuńOdpowiedzMarta22 września 2015 19:04Ksztalt super a ja jestem juz ciekawa calosci i kibicuje Wam oby jak najszybciej udalo sie zakonczyc budowe :).OdpowiedzUsuńOdpowiedziAgnieszka F.22 września 2015 22:36Myślę Martuś, że to dopiero przyszły rok, mamy taką głęboką nadzieje ;)))Cieszymy się, że nam kibicujesz!UsuńOdpowiedzdomek przy lesie28 września 2015 20:51Już, już widać efekty pracy :) Taras piękny!Pozdrawiam, MartaOdpowiedzUsuńOdpowiedziAgnieszka F.28 września 2015 21:30Dziękujemy :)))UsuńOdpowiedzanna studio29 września 2015 21:58Kochana, taras i d e a l n y !!!Wcale nie jest za duży. Zobaczysz, jak postawicie stół...może foteliki albo leżak...parę donic...To ta przestrzeń będzie w sam raz. Widzę już tę biel i zieleń na tarasie :)OdpowiedzUsuńOdpowiedziAgnieszka F.30 września 2015 19:36Ach, jak Ty to potrafisz Aniu pięknie opisać - dokładnie jak w moich myślach:) Nic dodać, nic ująć :)UsuńOdpowiedzTrajbajowa12 października 2015 21:01Dawno mnie tu nie było, ale powiem Ci, że piękny ten domek i taras! :) Też uważam, że jest w sam raz :)OdpowiedzUsuńOdpowiedziAgnieszka F.12 października 2015 22:46Dziękuję serdecznie za miłe słowa :))))))UsuńOdpowiedzMig25 października 2015 12:22Myk, tak sobie wskoczyłam aby zobaczyć postępy no i Agula, aż serce rośnie jak Wam dom rośnie!Fajniusio!Piękny Taras- w sam raz! :))))OdpowiedzUsuńOdpowiedziAgnieszka F.25 października 2015 16:52Dzięki! Trzymaj kciukasy za dalsze postępy! :)))UsuńOdpowiedzDodaj komentarzWczytaj więcej...


Malá Úpa, Karkonosze, Czechy - informacje, opis, mapa tras narciarskich, ceny skipassów, apres ski, kontakt\nMalá Úpa to jedna z najpiękniej położonych miejscowości karkonoskich. Mimo, że miejscowe tereny narciarskie są raczej skromne w porównaniu z innymi stacjami narciarskimi w okolicy, to jednak ze względu na zabytkowa zabudowę, niesamowity klimat górskiej wioski i piękne krajobrazy warto odwiedzić tę miejscowość, nawet jeżeli jest się już narciarskim „wyjadaczem”.\nNarciarze mają tu do dyspozycji dwa tereny zjazdowe, pomiędzy którymi kursuje darmowy skibus. Bliżej granicy i głównej drogi znajduje się długi orczyk, który oferuje jazdę na nartach po jednej z najwyżej położonych tras w Republice Czeskiej. Drugi teren, położony bliżej wspomnianego kościoła, obejmuje trasy na stoku Pomezní hřeben, z którego rozciąga się wyjątkowy widok na najwyższą górę Czech – Śnieżkę. Dla narciarzy są do dyspozycji 4 wyciągi narciarskie o długościach od 300 do 1000 m oraz wyciąg dla dzieci. Łącznie jest tu ponad 3,5 km tras obsługiwanych przez 8 wyciągów.\nBardzo bogata jest za to baza noclegowa, składająca się przede wszystkim ze stylowych schronisk, których jest tu najwięcej (na tak małej przestrzeni) w Karkonoszach. Również liczba restauracji i barów jest w pełni satysfakcjonująca. Dodatkową atrakcją jest możliwość jazdy na sankach, a także ponad 14 km tras biegowych w okolicy. Malá Úpa może być też punktem startowym bardzo pięknej wycieczki na najwyższy szczyt Karkonoszy (i całych Czech) – Śnieżkę.\nDługość tras biegowych: 14 km\nWysokość: 850 - 1250 m n.p.m.\nHotele w ośrodku narciarskim Malá Úpa\nOśrodek: SkiMu Malá Úpa R.O.D. STAV a.s.\nAdres: Nábřežní 87, 155 00 Praha 5\nTelefon: +420 499 891 010


Besiktas z Williamsem gromi na inaugurację – Enbiej Akszyn\nprzez bargnani7 · 16/10/2011\nZa nami pierwsze w tym sezonie spotkania w lidze tureckiej. Oczy wszystkich fanów zwrócone były na Besiktas, czyli europejski symbol lockout. W jego składzie pojawili się Semih Erden i co najważniejsze – Deron Williams.\nPierwszym rywalem drużyny ze Stambułu był zespół Bandirma Kirmizi, który od razu przekonał się o sile rywala. Williams nie zachwycał, bo z gry trafił ledwie 2 na 10 rzutów. Łącznie zdobył 11 punktów do czego dołożył 5 asyst i zbiórkę. Mimo spędzonych na parkiecie zaledwie 23 minut nie ominęły go kłopoty z faulami, których zanotował aż 4. Z kolei center Cavaliers nie miał najmniejszych kłopotów z przestawieniem się na europejski styl gry i w 20 minut popisał się 13 punktami i 8 zbiórkami (w tym 4 ofensywne). Pierwsze skrzypce w ekipie Besiktasu grali jednak zupełnie inni gracze. Marcelus Kemp rzucił dla zwycięzców 27 punktów, a 22 wspomógł go David Hawkins (do tego 4 zbiórki i 4 asysty). Besiktas ostatecznie wygrał 107-69. Kibice z postawy zespołu mogą być jak najbardziej zadowoleni, wygląda jednak na to, że minie trochę czasu zanim w pełni cieszyć będzie ich gra nowego gwiazdora.\nInna drużyna z największego miasta Turcji – Anadolu Efes rozgromiła 89-53 Erzemir. Warto wspomnieć, że w wygranym zespole pokazał się Ersan Ilyasova. Power forward, który właśnie ze Stambułem wiąże swoją przyszłość rzucił 10 punktów i zebrał 3 piłki w niecałe 19 minut.\nNa boiskach TBL zaprezentował się także Zaza Pachulia. Gruziński center był jednym z liderów Galatasaray w spotkaniu z Olin Edirne. Coach Galaty również nie eksploatował swojej gwiazdy w łatwo zwyciężonym (98-71) spotkaniu. W 18 minut Zaza zanotował 11 oczek i 5 zbiórek. Świetnie zagrał były zawodnik 76ers Darius Songaila. Litwin wyróżnił się 19 punktami (7/8 z gry) do czego dodał 5 zebranych piłek i 2 asysty.\nMersin – Tofas (61-72) – 8 asyst 16 letniego Kenana Sipahi\nTURK Telekom – Antalya (94-85)\nAliaga – Hacettepe (65-75)\nBanvir – Pinar Karsiyaka (71-79)\nFenerbahce – Trabzonspor (88-63)\nTagi: Anadolu EfesBesiktasDarius SongailaDavid HawkinsDeron WilliamsErsan IlyasovaGalatasarayKenan SipahiMarcelus KempSemih ErdenTurcjaZaza Pachulia\n17/10/2011 o 07:00\nLekko modyfikując pewny okrzyk stadionowy – „NBA grać, ku*wa mać!”\nNastępny post Starcie Tytanów (cz.2)\nPoprzedni post Mecz na wieczór: Magic – Pacers w Finale Wschodu ’95 G4


Eclipse IDE - użytkowanie | Kurs Java i Android\n/ / Wprowadzenie i instalacja\n/ / Eclipse IDE - użytkowanie\nNadszedł czas na (na razie) ostatnią lekcję poświęconą eclipse IDE. Wiemy już jak zainstalować i skonfigurować środowisko, a także jak stworzyć pierwszy projekt i jak go uruchomić. Warto więc zrobić krótki przegląd największych zalet jakie daje nam ten jakże cudowny twór.\nPrzede wszystkim w pierwszej kolejności przyjrzymy się nieco skrótom. Pozwalają one w bardzo wygodny sposób podglądać metody i pola konkretnych obiektów, co znacznie uprzyjemnia pracę, gdyż nie musimy już przeglądać dokumentacji - wszystko mamy w jednym miejscu.\nEclipse daje także możliwość prostej refaktoryzacji kodu (ang. refactoring). Do czego jest to użyteczne? Wyobraźmy sobie, że stworzyliśmy klasę liczącą kilka tysięcy linii kodu, użyliśmy w niej zmiennej, którą bardzo często wykorzystujemy. W pewnym momencie zdajemy sobie sprawę, że jej nazwa, lub typ powinny zostać zmienione. Co robimy w takiej sytuacji? Albo piszemy program, który zrobi to za nas, albo zmieniamy wszystko ręcznie, licząc na to, że nic nie pominęliśmy. Eclipse udostępnia nam taką możliwość w kilku kliknięciach. W podobny sposób możemy zmienić parametry metod, czy konstruktorów, a środowisko odwali za nas robotę związaną za zmianę kodu w każdym miejscu, gdzie były one wykorzystywane.\nPodstawowe skróty, które każdemu przypadną do gustu to:\nCtrl + spacja - pozwala on na podgląd wszystkich dostępnych metod i pól, które możemy wywoływać na rzecz jakiegoś obiektu. Jest też dużo bardziej użyteczna funkcja tego skrótu. Dzięki niemu nie będziemy już zmuszeni do pisania całych nazw metod, wystarczy wpisać sam początek, wcisnąć ctrl+spacja, a dalsza część zostanie za nas automatycznie dokończona. Co więcej eclipse posiada pewne najczęściej wykorzystywane szablony, które po wpisaniu kilku liter dokończą za nas całą frazę. Najbardziej popularne to na przykład - wpisanie syso i wciśnięcie ctrl+spacja powoduje dodanie do kodu System.out.println();, nullp - NullPointerException. W przypadku pisania servletów bardzo wygodna edycja plików .xml zarówno dokończenie znacznika jak i utworzenie znacznika domykającego.\nCtrl+1 - Quick Fix. Pozwala na automatyczną poprawę kodu (fragmentu oznaczonego warningiem, lub jako error) w sposób automatyczny. Szczególnie przydatne w przypadku, gdy jakaś z metod generuje wyjątek, po wciśnięciu Ctrl+1 automatycznie zostanie wygenerowany blok try catch.\nCtrl+M - wciśnięty w jednym z okien, np. oknie edycji kodu powoduje jego rozciągnięcie na całe okno eclipse, tym samym skrótem wracamy do domyślnej perspektywy\nCtrl+Shift+M - dodanie importu do klasy, która będzie podkreślona jako nieznana\nCtrl+Shift+O - automatyczna organizacja importów - usunięcie niepotrzebnych, dodanie niezbędnych\nCtrl+"/" - zakomentowanie linii, w której właśnie się znajdujemy\nCtrl+Shift+F - auto formatowanie kodu\nShift+Alt+R - zmiana nazwy zmiennej w każdym miejscu, gdzie została wykorzystana\nCtrl+D - usuwa cały wiersz w którym się znajdujemy. Szczególnie przydatne, gdy wygenerujemy szablon klasy ze sporą ilością automatycznych komentarzy.\nitd... Nie ma oczywiście sensu wypisywania wszystkiego, do większości z opcji można się dostać z menu, lub prawego przycisku myszy, a przy opcjach są napisane skróty, więc jeśli jakaś opcja będzie przez nas szczególnie często użytkowana, to na pewno się z nią bliżej "zaprzyjaźnimy".\nLink do następnej strony się chyba pomylił, bo wyświetla się lekcja "Grafika - AWT i Swing".\ndokładnie ten sam problem co agachocz\nTo nie problem, tylko kurs jest tak skonstruowany, że eclipse jest wprowadzony w jego środku. Na początku programy są wywoływane z konsoli.\nSpędziłem sporo czasu nad próbami wyświetlenia w Eclipse w konsoli wyników wyjściowych ze skryptów java ale cały czas jest puste pole konsoli. Czy wybrać inną wersję Eclipse, czy może ktoś wie jak ustawić poniższą wersję?\nEclipse Java EE IDE for Web Developers. / Version: Kepler Release / Build id: 20130614-0229\nW konsolach są opcje: 1. Java Stack Trace Console / 2. Maven Console / 3. Host OSGi / Console / 4. CVS / 5. New Console View\nTak mi się spodobał ten kurs, że wyłączyłem na tej stronie Adblocka... :d\nZa dużo reklam to raczej tutaj nie ma, większość w zasadzie pousuwałem, te, które są, pozostały z lenistwa :)


Rozszerzenie pliku .ZGL - Jak otworzyć plik ZGL? File Extension ZGL - FileTypes\nJeżeli trafiłeś w to miejsce, to wysoce prawdopodobne jest, że masz problem z plikiem ZGL. Jeżeli chcesz otworzyć plik ZGL, bądź rozwiązać inny problem dotyczący tego typu pliku, zapoznaj się szczegółowo z informacjami na tej stronie.\nInformacje o pliku ZGL\nNajczęstszy problem, który występuje w momencie gdy nie możesz otworzyć pliku ZGL jest kuriozalny - brak zainstalowanej opdpowiedniej aplikacji na Twoim urządzeniu. Rozwiązanie jest badzo proste, wystarczy wybrać i zainstalować jednen (bądź kilka) program do obsługi ZGL z listy którą znajdziesz na tej stornie. Po poprawnej instalacji koputer powinien sam powiązać zainstalowane przed chwilą oprogramowanie z plikiem ZGL którego nie możesz otworzyć.\nProgramy, które otworzą plik ZGL\nInne problemy z plikiem ZGL\nPobrałeś i poprawnie zainstalowałeś jeden z programów a problem z plikiem ZGL nadal występuje? Może być kilka przyczyn takiej sytuacji - przedstawiamy kilka powodów, które tworzą najwięcej problemy z plikami ZGL:\nplik ZGL którego dotyczy problem jest uszkodzony\nw "Rejestrrze Windows" nie istnieje odpowiednie powiązanie pliku ZGL z zainstalowanym programem do jego obsługi\naplikacja, która obsługuje plik ZGL nie posiada odpowiednich zasobów komputera, albo nie zostały zainstalowane odpowiednie sterowniki które pozwolą programowi się uruchomić


W kryzysie lat 2007-2008 rządy błyskawicznie zużyły amunicję fiskalną. Od kilku lat wypatrują ratunku w polityce monetarnej. Banki centralne podjęły wyzwanie. Amerykański FED i Bank Anglii na wielką skalę zastosowały niekonwencjonalne rozwiązania i stały się „kupcami ostatniej instancji” - pisze Andrzej Rzońca, członek RPP.\nNiekonwencjonalne rozwiązania polityki pieniężnej to przede wszystkim stopy procentowe bliskie zera, z zapowiedzią wieloletniego ich utrzymywania oraz luzowanie ilościowe, polegające m.in. na zasilaniu systemu finansowego w płynność poprzez skup obligacji rządowych i innych papierów wartościowych z rynku. Andrzej Rzońca opublikował właśnie obszerną książkę, w której udowadnia, że ta polityka niesie z sobą wysokie koszty dla uprawiających ją banków centralnych i gospodarek ich krajów.\nFED obniżenie podstawowej stopy procentowej do poziomu 0,25 proc. ogłosił w grudniu 2008 roku. EBC do poziomu 1 proc. – w maju 2009 r. Potem EBC miał krótki epizod ich podwyższenia w 2011 roku, za który jednak został powszechnie skrytykowany przez większość rządów państw strefy euro i ekonomistów. W latach 2012-2014 stopniowo więc je obniżał; główna stopa refinansowa wynosi obecnie 0,05 proc., stopa depozytowa jest ujemna (0,2 proc.).\nPierwszą zapowiedź wydłużonego czasu stosowania bliskich zera stóp procentowych FED złożył w marcu 2009 r. i potem wielokrotnie ją powtarzał, do dziś nie zmieniając stóp. EBC taką zapowiedź złożył w maju 2013 roku.\nLuzowanie ilościowe FED rozpoczął też w marcu 2009 roku (QE1). Potem kilkakrotnie wznawiał i rozbudowywał programy QE. EBC prowadzi już skup niektórych papierów wartościowych, ale nie ma wśród nich obligacji skarbowych – dotychczas dla utrzymania całości strefy, obok programów ratunkowych dla Grecji, Cypru, Portugalii i Irlandii oraz restrukturyzacji części długu Grecji, wystarczała słynna „interwencja otwartych ust” (operacja „open mouth” zamiast „open market”) Mario Draghiego z lipca 2012 roku: „Within our mandate, the ECB is ready to do whatever it takes to preserve the euro. Believe me, it will be enoug” („W ramach swoich uprawnień EBC jest gotów uczynić wszystko, co będzie potrzebne, by zachować euro. Wierzcie mi, to wystarczy”).\nCoraz wyraźniejsza różnica w skali ożywienia gospodarczego, wynikająca z bardziej skutecznej polityki pieniężnej FED i Banku Anglii w porównaniu z polityką EBC, skłania jednak Europejski Bank Centralny do rozszerzenia skali programów skupu aktywów i wprowadzenia do nich obligacji rządowych. Od kilku tygodni dość powszechne były oczekiwania, że pomimo oporu Niemiec, Draghi ogłosi decyzję w tej sprawie, co się potwierdziło 22 stycznia.\nWychodzenie z kryzysu było powolne i długotrwałe, a w Europie jeszcze się nie skończyło. Wzrost gospodarczy poza niektórymi państwami Azji i Afryki pozostaje anemiczny. Mimo to banki centralne mają na ogół dobrą opinię i odzyskały reputację, którą podważył kryzys, za dopuszczenie do którego były obwiniane. Główny nurt ekonomii, nie mówiąc o politykach gospodarczych, docenia wymienione wyżej nowe rozwiązania polityki monetarnej. Słabiej słyszane są głosy sceptyków, zaniepokojonych rozdęciem bilansów banków centralnych, ogromną podażą pieniądza bazowego, groźbą inflacji i nowych baniek na rynkach aktywów.\nAndrzej Rzońca, członek Rady Polityki Pieniężnej też jest krytyczny, ale akcent kładzie na inne kwestie, przede wszystkim na takie skutki, jak opóźnienie restrukturyzacji w gospodarce i wzrost niepewności. Właśnie ukazała się jego książka „Kryzys banków centralnych”, w całości poświęcona negatywnym skutkom nowej polityki pieniężnej i niekonwencjonalnych działań. Nie wiemy, czy członkowie Rady Polityki Pieniężnej już ją czytali (z podziękowań wynika, że na pewno czytał prof. Jerzy Hausner), ale faktem jest, że zatrzymali obniżki podstawowej stopy NBP na poziomie 2 procent, dokładnie na tym, który postuluje w swojej książce Rzońca.\n– Obniżanie stóp procentowych poniżej dzisiejszego poziomu – niektórzy twierdzą, że to i tak jest poziom za niski – nie przyniesie korzyści, a może przynieść szkodę. Samo to, że nie przyniesie korzyści nie jest argumentem, ale że przyniesie szkody, jest już poważne – powiedział w połowie stycznia Marek Belka, prezes NBP.\nRzońca zwraca uwagę, że rezultatem obniżenia stóp procentowych blisko zera jest najdłuższy od lat siedemdziesiątych okres realnie ujemnych stóp procentowych w gospodarkach zachodniej Europy, USA i Wielkiej Brytanii, natomiast skutkiem luzowania ilościowego – trzykrotny wzrost sum bilansowych banków centralnych.\nNiekonwencjonalna polityka monetarna oznacza poważne koszty dla gospodarki – twierdzi Rzońca. Wynikają one przede wszystkim z braku lub powolności procesów restrukturyzacyjnych w firmach i bankach przy zerowej lub bardzo niskiej stopie procentowej (schemat powyżej). A także z podtrzymywania istnienia słabych podmiotów i z osłabienia bodźców do podnoszenia produktywności. Dwa schematy (poniżej) pokazują jak niekonwencjonalna polityka pieniężna łączy się z podtrzymywaniem kredytowania nadmiernie zadłużonych podmiotów i jak to zjawisko wpływa na dynamikę produktywności.\nJak pisze Rzońca „podtrzymywanie kredytowania nadmiernie zadłużonych podmiotów, w tym złych kredytobiorców, uruchamia dziesięć (! – P.A.) z jedenastu kanałów negatywnego wpływu stopy procentowej bliskiej zera na korzystanie z kredytu”. Po czym oczywiście skrupulatnie je wylicza. Banki komercyjne przy ultraniskich stopach procentowych subsydiują firmy, zaś banki centralne luzowaniem ilościowym subsydiują w istocie niewypłacalne banki komercyjne.\nAutor opisując negatywne skutki zbyt niskich stóp procentowych równocześnie pokazuje, na jakie zjawiska wskazywali ich wcześniejsi krytycy. Ten przegląd literaturowy, bardzo obszerny i dokładny, jest wartością samą w sobie.\nDrugie negatywne zjawisko, na którym skupia się uwaga autora, to pogłębiona niepewność. Niepewność jest rozumiana jako sytuacja – pisze Rzońca – w której podmioty gospodarujące, dokonując określonego wyboru mogą, w zależności do okoliczności, osiągnąć bardzo różne wyniki, przy czym nie są w stanie przypisać tym okolicznościom obiektywnych prawdopodobieństw.\nSpowolnienie lub brak procesów restrukturyzacyjnych zwiększa niepewność. „Podmioty nie wiedzą, kiedy nastąpią poważne zmiany w strukturze gospodarki, oddziałujące na sytuację finansową (ich i partnerów) oraz jaki przybiorą kształt. (…) Podwyższona niepewność co do przyszłej sytuacji finansowej partnerów, dotychczasowych i potencjalnych, zniechęca przedsiębiorstwa do inwestowania w relacje, co skutkuje osłabieniem specjalizacji i utrudnia dyfuzję wiedzy, jak wytwarzać efektywniej oraz transfer technologii z zagranicy. Odkładane są przede wszystkim inwestycje innowacyjne, które w mniejszym stopniu niż inwestycje rutynowe są odwracalne, i których wyniki są trudniejsze do przewidzenia”. Niepewność, już podwyższona przez kryzys, zwykle jest krótkotrwała, ale teraz staje się uporczywa.\nLuzowanie ilościowe i ultraniskie stopy procentowe ułatwiają też gwałtowny wzrost deficytów budżetów i długów publicznych. Łatwe i mniej kosztowne zadłużanie się rządów zmniejsza ich skłonność do reform strukturalnych i ogranicza wzrost gospodarczy. Rzońca pokazuje, że niekorzystny mechanizm jest dwustronny. Niekonwencjonalna polityka pieniężna skłania do chronicznego deficytu, a wysoki chroniczny deficyt zmusza do wydłużenia okresu niekonwencjonalnych działań (schematy poniżej).\nRzońca opisując w kolejnych rozdziałach swojej książki koszty niekonwencjonalnej polityki pieniężnej sugeruje, że są one wysokie i mogą przewyższać płynące z nich korzyści. Zastrzega, że potwierdzenie tej hipotezy wymagałoby badań empirycznych i większego materiału dowodowego. Bez względu na to, jakie są te koszty, można jednak starać się tak prowadzić politykę monetarną, by były mniejsze.\nAutor „Kryzysu banków centralnych” przedstawia konkretne rekomendacje. Uważa, że banki centralne są w stanie uchronić system finansowy przed załamaniem po pęknięciu banki spekulacyjnej w taki sposób, by równocześnie nie opóźniać powrotu gospodarki do stanu sprzed kryzysu. Działania te powinny opanować panikę na rynkach finansowych, nie hamować restrukturyzacji i nie wydłużać okresu podwyższonej niepewności. Przeprowadzenie restrukturyzacji umożliwia powrót do stóp procentowych sprzed kryzysu. Polityka pieniężna nie powinna ułatwiać podtrzymywania przez podmioty gospodarcze status quo. Jeżeli podmioty gospodarcze zostaną zmuszone do szybkich dostosowań, okresy niepewności będą krótsze.\nKonkretne rekomendacje są takie:\nPo pierwsze – bank centralny powinien tak obniżać stopy procentowe w odpowiedzi na wzrost premii za ryzyko, by ciężar zaburzenia został podzielony między pożyczających i oszczędzających, a nie przerzucony w całości na oszczędzających. To w istocie oznacza obniżenie nie do ultraniskiego poziomu, ale wyraźnie powyżej zera, jak pisze Rzońca do „powiedzmy 2 procent” (tyle jak pamiętamy wynosi dziś stopa podstawowa NBP). Te 2 procent nie pojawia się przypadkowo – odpowiada najniższemu poziomowi stopy procentowej zarejestrowanemu w Wielkiej Brytanii od XVII wieku do czasu wybuchu globalnego kryzysu finansowego.\nPo drugie – jeżeli bank centralny znacząco obniża stopy procentowe, to powinien to czynić nie szybko, lecz względnie powoli, tak by wcześniej uruchomione zostały w gospodarce procesy restrukturyzacyjne (o ile nie musi opanować w trybie awaryjnym paniki na rynkach finansowych).\nPo trzecie – jeżeli nawet zrobi to szybko opanowując panikę, nie powinien zapowiadać, że obniżone w pobliże zera stopy są trwałą sytuacją.\nPo czwarte – powinien wycofać się bez zwłoki z tej części obniżek, do których skłonił go wywołany kryzysem wzrost premii za ryzyko. W praktyce może się okazać, że do szybkiego wycofania się z redukcji stopy procentowej potrzebna jest zmiana osób odpowiadających za politykę pieniężną, gdyż nowym osobom łatwiej będzie odciąć się od polityki poprzedników.\nRównież w krajach, których nie dotknął kryzys finansowy i gospodarki nie wymagają restrukturyzacji, banki centralne powinny przyjąć dolną granicę stopy procentowej wyraźnie wyższą od zera, ale tym razem przesłanką jest uniknięcie w ten sposób groźby napompowania kolejnej banki spekulacyjnej.\nJeśli chodzi o luzowanie ilościowe, to jego celem powinno być opanowanie paniki w tych segmentach rynku finansowego, w których stwarza ona zagrożenie dla jego stabilności (i całej gospodarki). Taki cel luzowania ilościowego oznacza spełnienie wymogu wystrzegania się działań zwiększających niepewność. Wymaga też samoograniczenia się przez bank centralny. Horyzont luzowania ilościowego powinien być krótki i powinno być ono przerwane, gdy panika zostanie opanowana. Samoograniczenie powinno polegać także na nieskupowaniu skarbowych papierów wartościowych, gdyż taki skup wypychałby z rynku część inwestorów. Zaburzenia cen tych papierów przenosiłyby się na inne aktywa.\nOgraniczenie luzowania ilościowego do opanowania paniki oznacza też – zdaniem Rzońcy – że powinno być ono stosowane bezpośrednio po jej wybuchu i to nawet przed obniżeniem stopy procentowej. Na koniec autor wszystkie swoje rekomendacje (jest ich w sumie 11) sprowadza do jednego zalecenia: „w reakcji na wybuch kryzysu finansowego bank centralny powinien działać według konwencjonalnych recept dostosowanych do sytuacji kryzysowej”.\nCzy te wszystkie postulaty i rekomendacje dałyby lepsze rezultaty, niż polityka luzowania ilościowego i na długo zbliżonych do zera stóp procentowych – tego nie wiemy. Ale jak zauważa Rzońca są przesłanki, by tak uważać. Wystarczy porównać efekty dwóch typów polityki pieniężnej i fiskalnej prowadzonych po wybuchu kryzysu w grupie krajów PIIGS i BELL (Bułgaria, Litwa, Łotwa, Estonia).\nKraje BELL, które miały narodowe waluty sztywno powiązane z euro, nie zdewaluowały ich, utrzymały wyższe stopy procentowe mimo, że premia za ryzyko bardzo wzrosła w nich z obawy przed dewaluacją, a wsparcie płynnościowe pozostało ograniczone. Wsparcie pochodziło bowiem tylko od zagranicznych właścicieli banków i było uwarunkowane restrukturyzacją i poprawą ich bilansów. Inaczej niż w krajach PIIGS, które otrzymały wsparcie płynnościowe po niskich kosztach z EBC i gdzie oprocentowanie kredytów spadło bardzo, a stymulacja fiskalna sprzyjała, podobnie jak niskie stopy procentowe, odwlekaniu restrukturyzacji. Dopiero napięcia w finansach publicznych i wzrost premii za ryzyko wymusiły zmiany w krajach PIIGS i dostosowania w tych gospodarkach, ale efekty jeszcze nie są zbyt widoczne. Tymczasem kraje BELL już w 2012 roku osiągnęły poziom PKB na mieszkańca taki, jak w 2008 roku.\nKsiążka Andrzeja Rzońcy nie jest lekturą dla każdego. Niżej podpisany też nie przeczytał jej w całości. Dla nie specjalistów od polityki monetarnej szczególnie ciekawe są, jak się wydaje, rozdział I (syntetyzujący wstęp), III – wpływ stopy procentowej na restrukturyzacje i niepewność, VI – kwestia deficytu i długu publicznego przy stopach procentowych bliskich zera, VII – pokazujący analogie z sytuacją Japonii po pęknięciu bańki z lat 90. i VIII – rekomendacje.\nNie amatorom oceniać, czy Rzońca ma rację, a jego analizy teoretyczne są słuszne. Bardziej uprawniony jest profesor Stanisław Gomułka, który kilka dni temu rozesłał memo pod hasłem „Informacja o ważnej książce” : „Andrzej Rzońca, jeden z najzdolniejszych ekonomistów młodego pokolenia, obecnie także członek RPP NBP, opublikował właśnie obszerne dzieło pt. „Kryzys banków centralnych: Skutki stopy procentowej bliskiej zero”. To praca akademicka, w dużym stopniu teoretyczna, ale poświęcona niezwykle ważnemu problemowi praktycznemu: ocenie nowych zagrożeń dla stabilności gospodarki światowej z racji wyjątkowo ekspansywnej polityki monetarnej głównych banków centralnych (…). Ta monografia powinna spotkać się z zainteresowaniem nie tylko akademicznych ekonomistów, ale także analityków rynków finansowych oraz decydentów w obszarze polityki monetarnej”.\nIstotnie – powinna, inaczej grozi, że niekonwencjonalne metody polityki monetarnej przy kolejnych kryzysach staną się konwencjonalnymi, prowadząc do następnych kryzysów wraz z ich kosztami gospodarczymi.


Poranna rozmowa w RMF FM w aplikacji Apple Podcasts\n4,4 • Ocen: 153\n„Los obszedł się ze mną łagodnie. Chciałem podziękować lekarzom, chciałem podziękować ludziom, którzy mnie wspierali (…). Dostałem od ludzi prawdziwe wsparcie, po wyjściu ze szpitala również, w każdym miejscu jak spożywczak, czy poczta, czy na ulicy – i do dziś dostaję, pytają o zdrowie, to jest fajne” – tak Muniek Staszczyk mówił w Porannej rozmowie w RMF FM o udarze, który przeszedł w lipcu 2019 roku. „Na pewno byłem w sytuacji granicznej. Jak człowiek przejdzie taką sytuację graniczną, to ma pewną refleksję. Jechałem jakieś 205 na godzinę, nie szanowałem siebie” – przyznał.\n„Mamy progres gry w reprezentacji. Będziemy reprezentacją, która w najbliższych czasach może zrobić krok do przodu i grać bardziej odważny futbol” – tak o ostatnich latach polskiej piłki nożnej mówił w Porannej rozmowie w RMF FM wiceprezes PZPN Marek Koźmiński. Komentując występ Polaków na Euro 2020 działacz powiedział, że powinniśmy przyjrzeć się grze defensywnej. „Nasza gra w defensywie wyglądała bardzo źle, w trzech meczach straciliśmy 6 bramek, niektóre kuriozalne” – mówił. Dodał, że problemem jest zróżnicowanie poziomów piłkarzy w drużynie. „Polska reprezentacja składa się z zawodników wybitnych, ale również zawodników, którzy zdecydowanie grają na niższym poziomie. Nie jesteśmy jednolitą reprezentacją, to w jakiś sposób rzutuje na wyniki” – powiedział. Zaznaczył, że kiedyś było inaczej. „Te reprezentacje przez ileś lat poprzednich były bardziej wyrównane. Dzisiaj mamy 2-4 osoby światowego formatu, przez których pryzmat oceniamy możliwości kadry. I to troszeczkę mydli nam oczy” – komentował Koźmiński.\n„Donald Tusk wraca (do polskiej polityki), bo taką podjął decyzję. (...) Bardzo bym chciała, żeby wrócił do Platformy tak na 100 procent, dlatego że przed nami bardzo trudna batalia i właśnie od Platformy będzie bardzo zależało, czy opozycji uda się pokonać PiS” - mówiła w Porannej rozmowie w RMF FM Małgorzata Kidawa-Błońska. Pytana o obecnego szefa PO, stwierdziła, że Borys „Budka wykonał wielką robotę i wykonuje tę pracę, ale (...) życie nie jest zerojedynkowe”.\n„Nie szykuję się na wcześniejsze wybory, bo uważam, że wybory będą w terminie” – mówił w Porannej rozmowie w RMF FM Włodzimierz Czarzasty. Odnosząc się do nowego programu PiS, Polskiego Ładu, i szerokiej akcji promowania go, stwierdził: „Myślę, że cała ta akcja PiS-u jest raczej po to, żeby odbudować swoje notowania, żeby wzmocnić partię, nie przypuszczam, że będą (wcześniejsze) wybory. (…) Pan Kaczyński ma większość do tego, żeby rządzić, natomiast nie ma większości, żeby wprowadzać wszystkie ustawy”. Czarzasty zaznaczył również: "Ja nie wierzę w to, że pan Ziobro odda prokuraturę. Gdyby Ziobro oddał wpływ na prokuratorów i na sędziów i te wszystkie haki, to byłby nikim".\n„Spór w Porozumieniu to jest wina głównie Jarosława Gowina i jego działań” – mówił w Porannej rozmowie w RMF FM poseł nowo powstającej Partii Republikańskiej Kamil Bortniczuk. „Pokłóciliśmy się o to, że my chcemy być centrowym lub centroprawicowym skrzydłem Zjednoczonej Prawicy. I to deklarujemy jasno. A Jarosław Gowin chce być centrowym skrzydłem, nie powiedział czyim. Równie dobrze może być centrowym skrzydłem rządu z Lewicą” – dodał.\n"Donald Tusk musi zadecydować, czy wróci - jeżeli chce wrócić, to musi wrócić na 100 procent" - tak o ewentualnym powrocie byłego premiera do szefowania PO mówił w Porannej rozmowie w RMF FM Aleksander Kwaśniewski. "Przestrzegam, że żadne wchodzenie na ćwierć gwizdka, pół gwizdka jako patron nie ma sensu - brakuje tego realnego wpływu" podpowiadał były prezydent. "Na ile Donald Tusk chce zamienić styl działania, który miał przez ostatnie lata na uporczywą walkę partyjną i wewnątrzpartyjną - to jest jego decyzja, bardzo trudna jak sądzę dla niego, bo to jest zupełnie inny świat" zauważył gość Roberta Mazurka.\ngrzesiolek , 27.04.2020\nProszę się postarać na bieżąco umieszczać, no może nie traktować polityków jak baranów chodź może i nimi są, ale czasem strojenie żartów w tak poważnym programie nie przystoi🙂\nstachno , 25.02.2021\nMazurek, dziennikarz, który nie daje sobie wciskać kitu i robi to kulturalnie i bez napastliwości!\nNoc zn , 18.02.2021\nŚwietny program.Pozdrawiam Pana prowadzącego jestem wielkim fanem-lubię sposób prowadzenia przez pana rozmów z politykami i nie tylko, jest Pan konkretny i nie owija w bawełnę(bredni i bajek Pana Dworczyka to już nie mogę słuchać, arogant!)U Pana w programie się miotał jak Jasiu przy tablicy.Brawo,Pozdrawiam!\nNajpopularniejsze podcasty w kategorii Wiadomości


Kulinarne szaleństwa pod okiem mistrzów - powiatstarogard.pl\nKulinarne szaleństwa pod okiem mistrzów\nNatalia Witakowska, Klaudia Hasse oraz Martyna Milewska to uczennice z klasy gastronomicznej w Technikum w Owidzu, które – dzięki udziałowi w ogólnopolskim majowym spotkaniu szefów kuchni i cukierni - „ChefsOnly“ – mogły rozwijać swoje kulinarne umiejętności pod bacznym okiem szefów kuchni w Warszawie i Gdyni.\nMożna śmiało stwierdzić, że spełniło się jedno z ich marzeń. Swój kulinarny talent Natalia i Klaudia szlifowały w warszawskiej restauracji N31 (restaurant&bar by Robert Sowa), pod opieką Krzysztofa Kopcińskiego, a Martyna w restauracji GåRD Nordic w Hotelu Mariott w Gdyni pod kierunkiem szefa kuchni Przemysława Woźnego. Jak zgodnie twierdzą – gotowanie w takiej klasy obiektach i w jednej kuchni w ramię w ramię z tak znakomitymi szefami i ich zespołem było dla nich ogromnym wyróżnieniem i nielada wyzwaniem, ale jednocześnie niezwykle cennym i rozwijającym doświadczeniem.\nW N31 Klaudia i Natalia mogły pracować na nietypowych produktach, m.in. polędwica ze strusia, foie gras czy ośmiornica. Pod bacznym okiem szefa cukierników nauczyły się także nowych sposobów tworzenia deserów, których wcześniej nie miały okazji poznać.np. fondant z czekoladą korzenną z pistacjami, pianą wasabi i sorbetem śliwkowym z trawą cytrynową. - W trakcie stażu zobaczyłyśmy, że praca na kuchni jest trudna, stresująca, ale i pełna wyzwań, jednak szybko odnalazłyśmy się i brałyśmy udział w przygotowaniu wysmakowanych i wymyślnych potraw - przyznaje Natalia.\nRestauracja GåRD Nordic to jedna z niewielu restauracji w Trójmieście stawiająca na kuchnię skandynawską. Dla Martyny ogromnym zaskoczeniem była karta dań restauracji, gdyż zamiast klasycznej papierowej kelner wręcza tam gościom tablet z interaktywną listą dań, ze zdjęciami i opisami poszczególnych potraw. - Pierwszego dnia przyszłam dość zdenerwowana - mówi Martyna. - Jednak od razu przekonałam się, że nie miałam powodu. Zostałam przedstawiona całemu zespołowi wszyscy mnie bardzo miło przywitali. Zastanawiałam się od czego zacznę prace, myślałam, że bedę zmywać czy sprzątać jednak od razu dano mi zadanie jak doświadczonemu pracownikowi, co mnie zaskoczyło, miałam pomóc w przygotowaniu menu śniadaniowego. Bardzo istotna była dla mnie radosna atmosfera panująca między pracownikami. Nauczyłam się wielu sposobów dekorowania potraw jak i zaskakujących połączeń smakowych. Świetnym deserem były jagody z kruszonką, przyprawione rozmarynem i jałowcem. Wielką radością były dla mnie wszekie pochwały kierowane pod moim adresem. Zostałam nagrodzona za swoją ciężką pracę propozycją pracy wakacyjnej, a po zakończeniu szkoły stałej pracy, co dla mnie jest nie lada zaskoczeniem.\nJak widać, staże wzbogaciły nasze uczennice nie tylko o nowe doświadczenia i umiejętności zawodowe, ale także są ogromną szansą na dalszy rozwój i karierę w gastronomii. W tym miejscu chciałabym serdecznie podziękować szefom kuchni panu Krzysztofowi Kopcińskiemu i panu Przemysławowi Woźnemu za zaproszenie uczennic na staż – podsumowuje Elżbieta Piskorska, opiekunka uczennic, nauczycielka przedmiotów gastronomicznych w Technikum w Owidzu.


Lotnisko Syangboche Syangboche - Tickets.pl\nSyangboche Syangboche (Nepal) - Port Lotniczy\nBilety lotnicze / Nepal / Syangboche / Port lotniczy Syangboche\nBilety na samolot na Syangboche\nZarezerwuj tanie loty na Syangboche. Za pomocą usługi wyszukiwarki lotów Tickets.pl możesz łatwo znaleźć najlepszą ofertę przelotu do Syangboche. Musisz tylko wskazać kierunek lotu, datę, liczbę dorosłych pasażerów i dzieci. Wygodna forma wyników wyszukiwania oferuje harmonogram lotów z/do Syangboche i wszystkie możliwe opcje przelotu. Pozostaje wybrać najbardziej odpowiednią opcję i kupić bilet na żądany lot. Bardzo łatwo jest zamówić bilety online samodzielnie i bez pomocy postronnych osób!\nInformacja o lotnisku Syangboche\nKod IATA -SYH. Syangboche obsługuje zarówno loty krajowe, jak i międzynarodowe. Przyjazny personel pomoże pasażerom w procesie kontroli celnej i paszportowej, odprawie bagażu i bagażu podręcznego. Poczekalnie z wygodnymi fotelami, bary, restauracje, sklepy wolnocłowe, bezpłatny Wi-Fi pomogą Ci wygodnie czekać na swój lot. Większość głównych lotnisk posiada salon biznesowy, w którym można skorzystać z telefonu, przesłać faks lub zorganizować spotkanie biznesowe. A dla pasażerów z małymi dziećmi - pokój dziecięcy.\nDostać się na/z lotniska Syangboche, Nepal najwygodniej jest taksówką lub można skorzystać ze specjalnego autobusu lub pociągu.\nHava Limanı Sianqboçe\nOro Uostas Sjangbočė\nPort Lotniczy Syangboche\nUnikalny identyfikator Twojej sesji. Wykorzystaj go w wyniku jakichkolwiek trudności podczas korzystania z portalu: 1601309695


Jeb Bush: Nie będę głosował na Trumpa | Dziennik Związkowy\nJeb Bush: Nie będę głosował na Trumpa\nFormer Florida governor Jeb Bush. Photos: EPA/THAIS LLORCA\nJeb Bush, który już wcześniej zrezygnował z ubiegania się o nominację Partii Republikańskiej w wyborach prezydenckich, zapowiedział w piątek, że w listopadzie nie będzie głosował na Donalda Trumpa.\n„Trump nie ma respektu dla konstytucji i nie jest konserwatystą” – napisał na Twitterze Jeb Bush.\n„W listopadzie nie zagłosuję ani na Donalda Trumpa, ani na Hillary Clinton” – podkreślił były gubernator Florydy.\nTym samym Bush dołączył do grona prominentnych polityków Partii Republikańskiej, którzy zapowiedzieli, że w listopadowych wyborach nie poprą Trumpa, choć ma on już praktycznie zapewnioną nominację Republikanów w wyścigu do Białego Domu.\nW nadchodzących wyborach Trumpa nie poprą także ojciec i brat Jeba Busha, byli prezydenci USA, George Bush i George W. Bush.\nJeb Bush był jednym z 17 kandydatów i faworytem do nominacji prezydenckiej Partii Republikańskiej, ale już w lutym zrezygnował po niepowodzeniach w prawyborach.\nDonald Trump zaskał rozgłos kontrowersyjnymi wypowiedziami – jak stwierdzenie, że z Meksyku imigrują do USA głównie gwałciciele i handlarze narkotyków. Pochwalał stosowanie tortur w walce z terrorystami, złożył zapowiedź niewpuszczania do USA muzułmanów i wyraził poparcie dla karania kobiet za aborcję.\nWśród Demokratów zdecydowaną faworytką w walce o partyjną nominację jest była sekretarz stanu Hillary Clinton. (PAP)\nTags:\tDonald Trump, Jeb Bush, wybory\nProtesty uliczne przeciwko wygranej Trumpa w wyborach prezydenckich\nFed pozostawia niezmienioną główną stopę procentową\nLiczba nowych bezrobotnych spadła bardziej od oczekiwań\nRozmowy Obamy z Abbasem o pokoju na Bliskim Wschodzie\nPo masakrze w Las Vegas. Co dalej?\nByły oficer z Chile uznany winnym zbrodni sprzed 40 lat\nJan 10 maja, 2016, 16:16\nJa wraz z żoną już głosowałem na Trumpa w IL i zamierzamy w listopadzie tak samo go poprzeć! Przez komunistów a głównie ich program ubezpieczeniowy Obamacare straciłem kilka tysięcy$,a leczę się i tak za własne pieniądze! Precz z komuną panie Jeb!!!!\nRysiu 11 maja, 2016, 16:46\n„Gratulacje” Jan, Wiesz tyle, co puste wiadro lub nasz troll eNormals.\nNic tak nie boli, jak niewiedza, ktora sie popisales.\nStraciles „kilka tysięcy$,a leczę się i tak za własne pieniądze!” – pytanie za sto punktow – na co sie leczysz? I pytanie pomocnicze – Komu placiles, prywatnym ubezpieczalniom?\nNormals 11 maja, 2016, 17:16\nGrunt ,ze wiejski glupek Rysio urwal sie z pastwisko od swojej kozy z Pacanowa ,o ktorej tak chetnie pisze i blyszczy intelektem.Kiedy chce poprawic humor moim inteligentnym znajomym to pokazuje wpisy Rysia i juz mamy beke i lezymy ze smiechu.Tak jak pisalwm wczesniej gdyby idiota wiedzial ,ze jest idiota ,to by nim przestal byc.\nRysiu 11 maja, 2016, 19:34\neNormals i jego „inteligetni znajomi” pokazuja sobie moje wpisy, Hehehehe.\nO ktorej macie cisze nocna?\nNormals 12 maja, 2016, 16:14\nO tym wlasnie pisalem.No dajesz Rysiu ,pokaz co potrafisz ,jeszcze sie dzis nie zdazylem z zadnego imbecyla usmiac.Pokaz swoj intelekt ,niech caly Dziennik Zwiazkowy ma zabawe a na koniec i tak Ci pokaze twoje miejsce w szeregu Rysiu tak jak robie to zawsze z takimi zerami jak ty.Wczesniej byl tu taki idiota Telewizja Radom ,ktory ze mna zadzieral .Byl i juz go nie ma .Tak koncza wszystkie zera ,ktorym wydaje sie ze pozjadali wszystkie rozumy swiata.\nRysiu 12 maja, 2016, 18:04\nJedno pytanko eNormals – czy ty kiedykolwiek czytasz wlasne wpisy?\naldona 10 maja, 2016, 17:23\nPan Trump bez jego glosu wygra bo ma miliony swoich zwolennikow! A tego mu z calego serca zyczymy i bedziemy na Niego glosowac! Powodzenia!\nRysiu 11 maja, 2016, 16:48\nZ pewnoscia „wygra”, bo jak widac czarno na bialym, ma poparcie meskiej wiekszosci, LOL.\nEmil 10 maja, 2016, 17:51\nPolonia nic dodac nic ujac\nBona 10 maja, 2016, 19:03\nbardzo dziekuje za saga BUSH LUB Clinton , a Obama to jeden z najgorszych prezydentow ,jego obamacare zniszczylo emerytow ,tez wlasnie im ucieto emerytury ,by latynowskie i inne lenie mogly z tego darmo korzystac i produkowac dzieci ,jak w krajach 3- trzeciego swiata, dosyc mamy chinczyzny ich,NIC NIE WARTYCH BUBLI,\nktore niszcza amerykanska ekonomia i produkcja, chcemy dobrej i bezpiecznej Ameryki bez brudasow arabskich i muzumanskiej religii. ,ktora jest niebezpieczna tu w USA , BO KAZE IM ZABIJAC ,TO Z STAMTANT JEST ISIS I TERRORYSCI.\nzza kałuży 11 maja, 2016, 10:23\n„chcemy dobrej i bezpiecznej Ameryki bez brudasow arabskich”\nKto był głównym architektem Willis Tower?\nZ pewnością prawdziwy Polak-katolik. 😉\nSłyszałaś o Dame Zaha Mohammad Hadid?\nZ pewnością byle polonijna rasistka nie ma pojęcia o tym, kim ta pani była.\nPokaż mi jakiegoś polonijnego architekta, prawdziwego Polaka-katolika, który dostał tyle profesjonalnych nagród co ona.\nzza kałuży 11 maja, 2016, 10:31\n„bez muzumanskiej religii. ,ktora jest niebezpieczna tu w USA , BO KAZE IM ZABIJAC ”\nChrześcijańska religia – ta ze Starego Testamentu – to niby nie „karze zabijać”?\nNowy Testament „karze” miłować bliźniego a popatrz ile milionów ludzi wymordowali – i dalej mordują – chrześcijanie.\nPopatrz sobie na amerykańskie (i europejskie, np. francuskie) zbrodnie w krajach arabskich tylko w ostatnich latach.\nNormals 11 maja, 2016, 17:26\nBo religie to zlo ,ludzie od zawsze mordowali sie w imie religii bo ich Bog byl lepszy niz Bog ich sasiadow .Spojrz co wyprawia w Polsce kosciol katolicki ? Czy to ma cos wspolnego z Bogiem czy wspanialym czlowiekiem jakim jest Papiez? Islam mimo iz mial wspolne korzenie z chrzescijanstwem wyrosl na kult zla i indoktrynuje stopniowo caly swiat .Odsylam do ksiazek na ten temat jak np ta :\nzza kałuży 12 maja, 2016, 03:48\nzza kałuży 11 maja, 2016, 10:33\nOczywiście każe a nie karze.\nRysiu 11 maja, 2016, 16:49\nTak Bona, Tobie zabrali z PANSTWOWEJ Emerytury i dali nielagalnym. Na co sie leczysz?\nBona 11 maja, 2016, 17:50\nTwoje pytanie jest kompletnie glupie , jestem jeszcze zdrowa i nic mi nie dolega. ale zal mi tych co nie maja za co isc do odpowiedniego lekarza ,ty tez nie bedziesz mial na stare lata, jak zlodzieje demokraty zostana przy wladzy,co roku jestes starszy i czas swoje robi, jak choroba i bol przycisnie, to przestaniesz wypisywac bzdury i zadawac CHAMSKIE BESENSOWNE PYTANIA..\nRysiu 12 maja, 2016, 18:20\nBona, kazdy czlowiek, co roku jest starszy, nawet dzieci. A to, ze ludzie „co nie maja za co isc do odpowiedniego lekarza” to nie wina Obamy, ktory prawnie zmienil „boskie” prawo, prywatnych firm ubezpieczeniowych do odmowy ubezpieczenia z bylejakiego powodu. Proponuje tobie Bona, najpierw zasiegnac wiedzy i faktow aby pozniej wpisywac komentarze, bo jak tak dalej pojdzie wyjdziesz na idiote (czytaj eNormals).\nSowa 12 maja, 2016, 11:47\npojedynek Normals z konfliktowym Rysiu, fajna rozrywka Normals z idiotami sie nie dyskutuje ,ignorancja\nale jest z kogo sie posmiac. a alahowe plemie mnie nie imponuje,tam to kobiety sa jak niewolnice ze sredniowiecza, kozy wiecej sa warte u arabow ,jak kobiety. islamska religia to stek bzdur ,zabijesz Amerykanina , to napewno pojdziesz, prosto do nieba i bedzie mial 17- dziewic od Islamskiego Boga,trzeba byc oblakanym by wierzyc w takie bajki.\nNormals 12 maja, 2016, 16:24\nMasz racje bo Islam to w tej chwili najwieksze zagrozenie cywilizacyjne.Ja pisze o tym od kilku lat ,teraz ludzie zaczynaja to dostrzegac .Chyba tylko buddyzm nie jest religia agresji i zla i oni tez wojuja z Islamem bo Islam nie toleruje nikogo i niczego ,kto nie podziela ich religii.Ja odbieram Islam jak zlo w czytej postaci ,indoktrynuja powoli caly swiat .Tocza jak gangrena a wszedzie gdzie pojawi sie Islam pojawiaja sie patologie .\nNormals 12 maja, 2016, 16:28\nCo do Rysia idioty ,to ja wiem ze Paulo Coelho powiedzial – Nie walcz z idiotami – sa w przewadze liczebnej ,ale ja nie potrafie obojetnie przejsc obok ludzkiej glupoty nic nie mowiac .Sorry – taki juz jestem :).Pozdrawiam.\nRysiu 12 maja, 2016, 18:12\nAle tam zaraz „konfliktowy” Sowa czyli eNormals. Musisz sie nauczyc jednego, ludzie maja inne zdanie na rozne tematy. Tylko inteligetny czlowiek potrafi cos takiego zrozumiec i najwyrazniej ty nie masz inteligencji. Dorabianie sobie nickow nie zmieni NIC jesli chodzi o twoja INTELIGENCJE.\nSowa 13 maja, 2016, 11:28\noczywiscie ze jestes pelen nienawisci i konfliktowy ,czepiasz sie kazdego ,jak rzep psiego ogona,ja jestem kobieta a nie eNorlmas,masz obsesje czy co ,poziom twojej inteligencji jest mierny,zachowujesz sie jak pyskata wiejska baba,co do Obamcare ,jest to dostepne obecnie dla takich jak ty , tyle ze nie pokrywa wielu zabiegow lekarskich ,powaznych i drogich operajci ,czyli jest malo warte, szczegolnie dla przewlekle chorych z ciezkimi chorobami ,my mamy ubezpieczenie uniwerstyteckie ,co pokrywa wszystko i nigdy nie kupimy obamacare, bo to pic na wode.\nNormals 13 maja, 2016, 15:33\nPrzepraszam ,ze dostalo Ci sie od ” inteligentnego inaczej ” Rysia przeze mnie .Ten gosc jest jak wrzod na dupie i tak tez nalezy go traktowac.My dalej robmy swoje nie ogldajac sie na ujadajacych Rysiow ,takich burkow zawsze wszedzie pelno.Pozdrawiam\nRysiu 13 maja, 2016, 21:14\nSame „inteligenty” pisza z konta eNormalsa.\nNic tylko podziwiac te same bledy i tok „myslenia”.\nIstna „Baza Ludzi Umarlych” tylko bez inteligencji…\nNormals 14 maja, 2016, 12:39\nRysiu naczelny debil dziennika zwiazkowego wszedzie widzi normalsa hahahaha ,w psychiatrii nazywa sie ten stan „mania przesladowcza” .Tak wiec Rysiu ,na kazdy twoj debilny komentarz odpowiem Ci tym tekstem ,udowadniajac Ci jakim totalnym zerem jestes.Zobaczymy jaka mi dasz odpowiedz mistrzu piora i cietej riposty (sarkazm)hahahahaha.\nRysiu 14 maja, 2016, 15:20\nTeraz wiersze pisza dla mnie, How nice… LOL.\nChyba jednak cos DOBRZE zrobilem.\nbaja 15 maja, 2016, 10:06\nNajpierw dobrze sie zapoznaj z obamacare a pozniej pisz.Obamacare jest bardzo dobre i pokrywa wszystkie zabiegi lekarskie nawet te drogie operacje, wiem to z wlasnego doswidczenia.Moze nawet te obamacare jest lepsze od tego twojego ubezpieczenia uniwersyteckiego.\nkaja 15 maja, 2016, 12:44\nto teraz mocno modlij sie pod oltarzem ,bo jak Trump wygra wybory,to to cudowne obamacare dla biedoty przestanie istniec..\nRysiu 18 maja, 2016, 18:44\nCzy ty o tym wiesz czy nie – Ty do biedoty nalezysz. I najwyrazniej o tym nie masz zielonego pojecia, no coz. Zacznij sie bic w piers i powtarzaj w nieskoczonosc: „jestem bogaty”, Realia sa takie, ze nigdy ale to nigdy bogatym nie bedziesz, sorry.\nYankes 14 maja, 2016, 12:57\nJemy , pijemy , lulki palimy i sie nudzimy – ( zmiana tematu panowie Rysiu i eNormals) -prosze\nFOX 14 maja, 2016, 19:49\nNAWIEDZONY PATOL szuka ludzi ktorym bedzie dokuczal , bo nie ma nic innego do roboty, to zajmuje sie wkurzaniem czytelnikow Normals nie rusz gowna ,bo smierdzi ,TO CHORY czlowiek a jego wypociny to dno, niewiadomo po co i w jakim celu DZ publikuje TAKIE BADZIEWIE???.\nRysiu 14 maja, 2016, 22:19\nI jak sie okazalo, eNormals to zdecydowanie IDIOTA i najwyrazniej bardzo go zabolal FAKT, ze mu brak inteligencji, Sorry eNormals – inteligencji sie nie mozna nauczyc (w miescie czy na wsi) – z inteligencja sie rodzi, pacanie. Uwierz mi, wcale mi ciebie nie zal, Ty sobie to sam zrobiles.\nNormals 16 maja, 2016, 21:08\nNo tak czego sie spodziewac po przyglupawym Rysiu ,ja pisze o nim jakim jest zerem i dnem a ten imbecyl cieszy sie ,ze wiersze o nim pisza.Rysiu to taki typ czlowieka , ze kiedy ktos mu pluje w twarz on twierdzi ,ze deszcz pada.Bede Ci wklejal ten wierszyk ,zeby Ci przypominac jakim skonczonym idiota jestes.A twoja spekatalularna odpowiedz nad ktora 2 dni siedziales pokazuje jakim jestes mistrzem cietej riposty i piora.Dno i wodorosty.\nRysiu 18 maja, 2016, 18:47\nLOL, znowu blad IDIOTO.\nPopatrz na daty i potem pisz komentarz.\nJak juz pisalem, inteligencja to rzecz wrodzona – tego sie nie nauczysz i nigdy nie pojmiesz.\nNormals 16 maja, 2016, 21:14\nI jeszcze jedno ,pacanem to moze ty jestes .Ja pochodze z rodu Lempickich herbu Junoszy wiec mi pastuchu nie ” pacanuj „,bo ty u nas we dworze bys nawet swin nie pasal.W jednym masz racje inteligencji nie da sie nauczyc wiec nawet nie probuj zgrywac inteligenta.\nRysiu 18 maja, 2016, 18:51\nTy dla mnie mozesz nawet byc z rodu IDIOTOW herbu Zielona Pietruszka, mnie to obchodzi jak zeszloroczny snieg. Ciagle jestes idiota i brak ci inteligencji.\nI najwazniejsze jest to, ze to sam udowodniles.\nYankes 14 maja, 2016, 23:08\nDuzo bym oddal ,aby wszystkich kometujacych na forum – zobaczyc na deskach Copernicus Center Kazdy koszula z Orlem badz w Gwiazdy .Wiekszos z kosa lub sztacheta Czasami smycz z psem , czasani sznurek z koza .Ach marzenia\npolonus 15 maja, 2016, 10:05\nbohaterski Rysiu nie przebira w srodkach ,ale zapomial o tej starej prawdzie,\nnosil wilka razy kilka ,poniesli i wilka ,


Stanisław Czachorowski: Dzień, w którym kończy się studia\nDzień, w którym odbiera się dyplom ukończenia studiów, wydaje się początkiem dorosłości zawodowej. Skończyła się nauka, można szukać pracy. Tyle tylko, że ja zacząłem pracę jeszcze na studiach. Ale obecnie chyba większość studentów przed odebraniem dyplomu ma za sobą pierwszą pracę. Doświadczenie w pracy pomaga w studiowaniu, wiedza ze studiów pomaga w pracy.\nWraz z dyplomem nie kończy się nauka. We współczenym świecie kształcimy się ustawicznie. Być może jedną z ważniejszych kompetencji jest umiejętność i gotowość do dalszego podnoszenia kompetencji i przekwalifikowywania się.\nAutor: Stanisław Czachorowski o 16:46


Czy na podstawie przeprowadzonego procesu rekrutacyjnego poleciłbyś naszą firmę jako miejsce pracy? - Baza pytań rekrutacyjnych\nWymień atuty litery “c”.\nSprawdzanie candidate experience\nZadanie tego pytania jest jednym ze sposobów, aby zbadać candidate experience. Prośba o feedback od kandydatów powinna stanowić kluczowy element każdej rekrutacji. Ponieważ pozwala to lepiej zrozumieć Kandydatów i sprzyja budowaniu właściwego candidate experince.\nKompetencje, które weryfikuje pytanie: candidate experience\nJak w skali 1-10 oceniasz całkowity przebieg procesu rekrutacyjnego?Jaka jest szansa, że zaaplikujesz na inne stanowisko w naszej firmie? (1-10)


piątek, 24.9.2021 10:14 365 0\nKolejny kierujący z cofniętymi uprawnieniami do prowadzenia pojazdów wpadł podczas kontroli drogowej. Po raz kolejny mówimy stanowcze nie wszystkim niestosującym się do przepisów w tym zakresie. Przypominamy również jakie kary mogą spotkać osoby, które wsiadają za kierownice swoich pojazdów nie mając do tego wymaganych uprawnień.\n67-letni mieszkaniec powiatu świdnickiego poruszał się samochodem marki VW T-5 po drodze publicznej bez prawa jazdy i pomimo decyzji Starosty o cofnięciu uprawnień do kierowania. Mężczyzna został zatrzymany przez policjantów Wydziału Ruchu Dreogowego świdnickiej komendy . W trakcie kontroli funkcjonariusze ustalili, że decyzją Starosty Świdnickiego z 2019 roku kierujący ma cofnięte uprawnienia do prowadzenia pojazdów.\nPolicjanci kolejny raz przypominają. W przypadku zatrzymania do kontroli drogowej kierującego, który nigdy nie posiadał uprawnień, funkcjonariusze mogą nałożyć na sprawcę wykroczenia mandat karny w wysokości 500 złotych. W wielu przypadkach jednak kończy się na sporządzeniu dokumentacji do sądu, który to natomiast ma prawo orzec w stosunku do kierującego zakaz kierowania pojazdami. To z kolei oznacza, że w przypadku kolejnego spotkania z policjantami na drodze, osoba odpowiada już za przestępstwo, nie za wykroczenie.\nPrzypominamy, że za jazdę pomimo cofniętych uprawnień, kierującemu grozi kara pozbawienia wolności do lat 2, a dodatkowo przez sąd wydawany jest obligatoryjny wieloletni zakaz kierowania pojazdami. W przypadku prowadzenia pojazdu po wydaniu przez sąd zakazu, sprawca może natomiast trafić do więzienia na 5 lat, a sąd dodatkowo może zastosować karę dożywotniego zakazu kierowania pojazdami.\nSpotkanie uczniów SP w Pastuchowie z funkcjonariuszami Policji


Gościnna projektantka Czerwca - Sonrisa! - Blog Przyda Się - Scrapbooking\n>28/06/2015 *\tPrzyda Się! *\t2 komentarze\nDziś oddajemy głos naszej gościnnej projektantce!\nA w tym miesiącu jest to :\nWitam serdecznie i bardzo się cieszę z zaproszenia na bloga sklepu Przyda-się.pl.\nPrzy okazji bardzo chciałabym podziękować ekipie sklepu za wyróżnienie mojej pracy w poprzednim wyzwaniu i zaproszenia mnie do stworzenia pracy na tego bloga. Kto mnie zna, ten z pewnością wie, że sklep Przyda-się.pl jest jednym z moich ulubionych. Dlaczego? Bo można tu kupić wszystko, czego osoba taka jak ja, próbująca nowości, kochająca od czasu do czasu pobrudzić się mediami (można to było zobaczyć na pracy, dzięki której zwyciężyłam wyzwanie i tu jestem), a od czasu do czasu lubiąca stworzyć cos romantycznego i „czystego”, może znaleźć. Tak naprawdę oferta sklepu jest tak bogata, że każdy\nznajdzie tutaj wszystko, co potrzeba, by sobie poscrapować. Sama często tu zaglądam i zawsze znajdę to, czego akurat potrzebuję. Tak było i tym razem, kiedy naszła mnie ochota na stworzenie delikatnej i romantycznej kartki ślubnej. Zdecydowałam się na formę typu easelcard, czyli kartki stojącej, którą bardzo lubię, a która ostatnio jakoś zaniedbałam.\nGościna na blogu sklepu Przyda-się stała się motywacją do jej stworzenia.\nKartkę stworzyłam na bazie Anita’s kwadratowej kremowej. Ozdobiłam papierem z bardzo uniwersalnej kolekcji UHKCelebration. Zastosowałam tutaj wiele warstw, bo przecież warstwy to jest to, co sprawia, że karta staje się bardziej przestrzenna. Do tego jeszcze wycinanki z wykrojnika Nellie MDF 20 .Krawędzie poszczególnych elementów pociągnęłam niebieskim tuszem wodnym, by zyskały większego wyrazu. Uzupełnieniem kartki są oczywiście delikatne kwiatuszki,\nktórych duży wybór znajdziecie w sklepie Przyda-się, oraz elementy z masy Clay Marthy Stewart. Dodatkowo na podstawie kartki przykleiłam kieszonkę, a w niej dwa tagi, jeden na życzenia, drugi z kieszonką na banknoty. Do kieszonki\nmożna też włożyć na przykład kupon toto-lotka, tak popularny w ostatnich czasach prezent dla Młodej Pary…Kropeczkę nad przysłowiowym i stanowią perełki w płynie. U mnie w pasujących do kolorystyki kartki kolorach: niebieskie niebo,i srebro.\nMam nadzieję, że moja gościnna inspiracja Wam się spodoba. Przy okazji zapraszam na mojego bloga (sonrisaart.blogspot.com). zachęcam też do robienia zakupów w sklepie Przyda-się.pl, bo to sklep, który ma dokładnie\nto, czego potrzeba: fajny asortyment oraz sprawną i bardzo miłą obsługę. Pozdrawiam i życzę wam samych twórczych pomysłów.\nEla w swojej pracy wykorzystała:


STOP WILGOCI W PIWNICY\nJesteś w sekcji: Strona główna > Poradniki > Poradnik budowlany > Budowa > Wykonanie izolacji > STOP WILGOCI W PIWNICY\nSłowa kluczowe: budowa, dom, fundament, piwnica,\nWielu właścicieli domów boryka się z problemem wilgoci w piwnicy, której przyczyn może być naprawdę sporo. Dlatego też, najważniejsze jest umiejętne podejście do tematu i zastosowanie zabezpieczeń, które nas przed nią uchronią. Najskuteczniejszą z nich jest drenaż opaskowy.\n. z braku lub niedoskonałości izolacji,\n. z pokonania izolacji przez wodę,\n. niedoskonałość drenażu,\n. niedostateczna wentylacja.\nPrzyczyną wilgoci może być para wodna opadowa, która sączy się w głąb gruntu przy ścianach fundamentowych lub ścianach piwnic albo woda gruntowa.\nMożna się przed tym zabezpieczać za pomocą:\n. izolacji pionowych - montowane ścianach fundamentowych.\n. izolacji poziomych - montowane na ławach fundamentowych i w poprzek ścian.\nWykonany wzdłuż obrysu budynku drenaż opaskowy, efektywnie zabezpiecza przed możliwym podtapianiem części podziemnych danego obiektu. Efektywnie, ale jedynie wówczas, gdy zostanie dobrze wykonany. Warto podkreślać to i naprawdę uważnie przeanalizować wybór ekipy budowlanej, gdyż źle wykonany drenaż po pierwsze nie rozwiąże problemu wilgoci, po drugie trzeba będzie go poprawiać, i po trzecie wydamy dwa razy więcej pieniędzy niż to było przez nas przewidziane.\nWykonanie drenażu jest wyjściem awaryjnym, wykonywanym, gdy woda przedostaje się do piwnicy. W innych wypadkach, gdy przykładowo woda opadowa z rynien wpływa wprost na działkę wystarczy budowa studni chłonnych, do których ona spływa. Bez wątpienia każdy posiadacz własnej działki powinien takie proste urządzenie posiadać.\nNajlepszym wyjściem, aby nie musieć dwoić się i troić nad problemem wilgoci, jest zatroszczenie się o tę kwestię przy kupnie/budowie domu. Wystarczy, aby grunt zbadał geotechnik, który właściwie dobierze zabezpieczenie fundamentów.\nSkoro drenaż jest tak niezawodnym środkiem, stosowanym głównie jako wyjście awaryjne, warto wiedzieć, coś więcej na jego temat. Od wykonania drenażu zależy przede wszystkim. położenie działki. Jego wykonanie jest obowiązkowe, gdy działka znajduje się na skarpie, a także na terenie z wysokim poziomem gruntowej wody (zwłaszcza o małej przepuszczalności).\nMimo faktu, że (jak powtarzane było już wielokrotnie) drenaż stosowany jest jako ostateczność, możemy żądać jego wykonania nawet, gdy teoretycznie nie ma do tego podstaw. Teoretycznie, ponieważ jak wiadomo, życie lubi zaskakiwać. Nikt nie zagwarantuje nam jaki będzie stan wody gruntowej za kilka, kilkanaście lat. Dlatego czasem lepiej się aż nadto zabezpieczyć, aby później nie żałować.\nNa koniec warto pokrótce przedstawić, co jest potrzebne do wykonania drenażu opaskowego:\n.\trury drenarskie - posadowione ze spadkiem posiadają liczne otwory, przez które spływa woda poza obręb budynku,\n.\totulina rur - rury z filtrem (otuliną), który zabezpiecza przed przedostawaniem się fragmentów gruntu,\n.\tstudzienka zbiorcza - umiejscowiona w najniższej części drenażu i zakończona rurą. Doprowadzana jest do niej woda,\n.\tstudzienka kontrolna - zakładana w narożnikach, umożliwia sprawdzenie i czyszczenie drenażu,\n.\tżwir - stosowany do obsypki wokół rur drenarskich.