Miarki i poziomnice - Budowa - Muratordom.pl\n| muratordom.pl » Budowa » Sprzęt i narzędzia » Miarki i poziomnice\nMiarki i poziomnice\nJeśli planujesz remont bądź zmianę wystroju pomieszczenia, nie pozwól, by twe zamiary popsuł brak odpowiedniej miary...\nTagi: miarka, narzędzia pomiarowe, poziomica, suwmiarka, suwmiarka cyfrowa, taśmy miernicze\nTrudno sobie wyobrazić zakup nowego mebla bez uprzedniego dokładnego zmierzenia miejsca, w którym ma stanąć. Wybicie i wstawienie nowych drzwi bez użycia miary i poziomnicy to także niezbyt fortunny pomysł. W większości prac budowlanych czy dekoratorskich dokładny pomiar może mieć decydujące znaczenie dla efektu końcowego. Z tego właśnie powodu przedstawiamy krótki przegląd dostępnych na rynku narzędzi pomiarowych.\nIm mniejszy jest obszar bądź przedmiot, który musimy zmierzyć, tym większej precyzji powinniśmy wymagać od urządzenia, które wybierzemy. Do zwymiarowania średnicy otworu pod kołek bądź szerokości łba śruby najlepiej sprawdzi się suwmiarka. Przy jej wyborze należy zwrócić uwagę na to by urządzenie było wykonane z trwałego materiału (np. ze stali nierdzewnej). Zagwarantuje to większą żywotność narzędzia i zachowanie precyzji pomiaru na długie lata.\nOstatnio coraz częściej na rynku możemy natrafić na suwmiarki cyfrowe. Ich duże wyświetlacze pozwalają na niezwykle prosty odczyt wyniku pomiaru. W starszych, tradycyjnych suwmiarkach skala liczbowa jest stosunkowo małych rozmiarów, tak więc ich wersja cyfrowa stanowi duże udogodnienie - nie tylko dla osób, które mają problemy ze wzrokiem. Dodatkowo suwmiarki cyfrowe pozwalają na szybszy i bardziej precyzyjny odczyt wyniku pomiaru niż ich analogowe odpowiedniki. Przy zakupie takiego narzędzia warto zwrócić uwagę na sposób jego pakowania. Dobre etui pozwoli bowiem wydłużyć czas bezawaryjnej eksploatacji. Odpowiednie przechowywanie zapobiega również przypadkowemu włączeniu urządzenia w czasie transportu, co w rezultacie może powodować szybsze zużywanie baterii.\nStalowa miara zwijana\nO ile suwmiarka może świetnie sprawdzić się podczas wymiarowania śrub potrzebnych do zmontowania stołu, o tyle aby zmierzyć cały stół potrzebować będziemy nieco większego narzędzia pomiarowego. W tego typu domowych pomiarach świetnie spisują się stalowe miary zwijane. Miary te występują w różnych długościach, najczęściej jednak na sklepowych półkach znajdziemy te, w przedziale między 2 – 10 metrów. Zanim więc kupimy miarę, warto zastanowić się do czego jej potrzebujemy i dobrać odpowiednią długość. Dużym udogodnieniem w tego typu miarach jest automatyczna blokada, która powoduje, że miara po wysunięciu nie zwija się samoczynnie, lecz pozostaje wysunięta. Zwinięcie się taśmy następuje po naciśnięciu odpowiedniego przycisku. W celu zwiększenia wytrzymałości taśmy na uszkodzenia mechaniczne, wielu producentów pokrywa powierzchnię taśmy nylonem. Ciekawym, proponowanym przez niektórych producentów rozwiązaniem jest zaczep, zaopatrzony w magnetyczną końcówkę, która okazuje się niezwykle przydatna gdy trzeba zmierzyć coś samemu. Przy zakupie warto zwrócić także uwagę na sposób łączenia taśmy z końcówką. Podwójne nity gwarantują należytą trwałość narzędzia.\nPrzy użyciu zwijanych miar stalowych, jesteśmy w stanie wygodnie zmierzyć całe pomieszczenie, o ile mieści się ono w przedziałach długości dostępnych dla miary. W przeciwnym razie wymaga to od nas przeprowadzenia pomiarów “na raty”. Metoda taka jest dość uciążliwa, szczególnie jeśli mierzymy pomieszczenie samodzielnie. Ponadto, mierząc w ten sposób, łatwo o błędy i niedokładność. W przypadku gdy planowane przez nas pomiary przekraczają, nawet kilkukrotnie, długość 5 metrów, powinniśmy sięgnąć po taśmy miernicze. Długość tego typu narzędzi pomiarowych wacha się zwykle między 10 – 100 metrów. Przy dłuższych miarach rzadziej spotkamy miary zwijane automatycznie, częściej automat zastępuje składana korbka. Przy tych długościach istotna jest trwałość materiałów z których wykonana jest taśma. Tutaj często wykorzystywanym materiałem jest włókno szklane, niejednokrotnie dodatkowo wzmacniane. Wśród długich taśm mierniczych możemy wyróżnić grupę przyrządów zaopatrzonych w ostrą końcówkę. Dokonując pomiaru na otwartej przestrzeni, taśmę taką możemy wbić w ziemię, co znacząco ułatwia dokonanie pomiaru. Taśmy tego typu świetnie spisują się np. w przydomowym ogródku czy na działce, ale także w większych pomieszczeniach. Wśród długich taśm występują różne rodzaje końcówek i zaczepów, w zależności od ich przeznaczenia. Tutaj tak samo jak przy taśmach krótkich, podczas dokonywania zakupu warto zwrócić uwagę na sposób w jaki końcówka została przytwierdzona do taśmy. Solidne łączenie to ważny element mający wpływ na długość bezawaryjnego działania narzędzia.\nOdległościomierz (dalmierz) ultradźwiękowy\nNajbardziej zaawansowanymi technologicznie narzędziami do mierzenia odległości są odległościomierze ultradźwiękowe i laserowe. Te małe, ale niezwykle praktyczne urządzenia pozwalają na zmierzenie nawet dużej odległości bez ruszania się z miejsca. Wystarczy przyłożyć odległościomierz (zwany również dalmierzem) do miejsca, z którego chcemy rozpocząć pomiar, a następnie wycelować urządzenie w punkt, w którym pomiar ma się skończyć i nacisnąć odpowiedni przycisk. W przeciągu kilku sekund na wyświetlaczu urządzenia otrzymamy dokładny wynik pomiaru. Przedziały, które możemy zmierzyć przy ich pomocy to najczęściej od 0,1 do 60 metrów. Najdłuższe odległości pomiarowe zarezerwowane są jednak dla dalmierzy laserowych, ponieważ ultradźwiękowe nie wykraczają swoim zasięgiem poza 20 metrów. Dalmierze laserowe są także dokładniejsze niż te wykorzystujące ultradźwięki. Pomiary dokonywane odległościomierzem ultradźwiękowym dają nam tylko orientacyjne wyniki. Używane są tam, gdzie nie potrzebujemy bardzo dokładnych danych. Praca dalmierzem ultradźwiękowym jest skazana na większą ilość błędów, ponieważ dosyć łatwo o błędny pomiar w pomieszczeniach wypełnionych meblami. Za minus dalmierzy, zarówno laserowych jak i ultradźwiękowych, należy uznać również problem z mierzeniem odległości w przestrzeni otwartej. Narzędzia te wymagają bowiem fizycznej granicy pomiaru, np. ściany bądź słupa. Kolejnym mankamentem odległościomierzy, szczególnie laserowych jest stosunkowo wysoka cena. I tak, o ile najprostsze dalmierze ultradźwiękowe nie nadszarpną mocno naszej kieszeni (od ok. 60 złotych), to ich bardziej zaawansowane laserowe odpowiedniki mogą wymagać całkiem sporego wydatku (nawet kilka tysięcy złotych).\nJeśli chodzi o mierzenie odległości mamy więc spory wybór. Często jednak prace budowlane, remontowe czy dekoratorskie wymagają od nas zmierzenia kąta, bądź wyznaczenia poziomu. Do tego typu zadań możemy wykorzystać poziomnicę. Poziomnice obecnie najczęściej produkowane są z aluminium, dzięki czemu są lekkie i trwałe. Najistotniejszym elementem poziomnicy jest libelka, na której odczytujemy wynik pomiaru. Jej wykonanie i precyzja montażu najczęściej decydują o klasie narzędzia. Warto zwrócić również uwagę na elementy zmniejszające poślizg urządzenia, ponieważ znacznie ułatwiają one wykonanie pomiaru. W niektórych poziomnicach może być zastosowany magnes, dzięki któremu dużo łatwiej pracuje się z elementami metalowymi. Tak jak w przypadku suwmiarek, poziomnice możemy podzielić na analogowe – w których wynik odczytujemy z libelli, oraz cyfrowe – zaopatrzone w cyfrowy wyświetlacz, na którym wyświetla się wynik. Wynik łatwiej odczytać z cyfrowego wyświetlacza, ale za to udogodnienie będziemy musieli również odpowiednio więcej zapłacić.\nDla bardziej wymagających użytkowników, np. budujących dom, przydatna może okazać się poziomnica laserowa. To niezbędne na każdej budowie urządzenie pomiarowe jest także nieocenionym pomocnikiem przy pracach wykończeniowych. Jest to najbardziej zaawansowane narzędzie wśród poziomnic. Przy użyciu poziomnicy laserowej dużo łatwiej będzie nam postawić ścianę działową, wyznaczyć miejsce pod kontakt bądź ułożyć glazurę. Za pomocą strumienia światła laserowego, narzędzia te wyznaczają linie poziome, pionowe i krzyżowe na ścianach, sufitach bądź innych płaszczyznach. Przydatną funkcją w poziomnicach laserowych jest funkcja samopoziomowania, która znacznie ułatwia i przyśpiesza pracę. Zasięg tego typu poziomnic przeznaczonych dla “budowlańców” z reguły nie przekracza 30 metrów. Przy zakupie należy zwrócić uwagę czy poziomnica zaopatrzona jest w statyw, ponieważ bez niego praca będzie o wiele trudniejsza. Jeśli poziomnica nie ma w zestawie statywu można go dokupić, bo wielu producentów posiada go w swojej ofercie.\nNa rynku znajdziemy bardzo szeroką ofertę różnego rodzaju przyrządów służących do mierzenia, czasami bardzo specjalistycznych i przeznaczonych tylko do konkretnych prac pomiarowych. Dobierając odpowiednie urządzenie powinniśmy zastanowić się przede wszystkim nad tym, do czego i jak często będziemy je stosować. Rzetelna odpowiedź na te pytania pozwoli nam dokonać trafnego wyboru, przy racjonalnym wykorzystaniu środków finansowych. W przypadku gdy nie jesteśmy pewni co wybrać, najlepiej poradzić się sklepowego sprzedawcy, bądź znajomego fachowca.\nZawsze należy pamiętać, że źle wykonany pomiar może zepsuć całą pracę i sprawić, że zmarnujemy sporo czasu i materiałów.


Pseudo - strona 43 - Subkultury - Forumowisko.pl\nNapisano 20 luty 2010 - 16:38\nZaufaj mi on prawde mowiac jest pseudometalem\nMetalu nie zaczalby wogole sluchac gdyby nie to\nze ja zaczolem\nnie musisz mi wiezyc ale on jest pseudometalem\nnie tylko ja tak twierdze\nponad polowa moim znajomych tak twierdzi\non caly czas slucha metalu dla szpanu\njak go zapytasz powiedzmy o np. Canibal Corps\nto nic nie bedzie wiedzial albo Mega Death\nNapisano 20 luty 2010 - 16:49\nTy sam nie umiesz napisać tych nazw. I nie musi słuchać takich kapel jak ty. A że metalu zaczął słuchać po tobie, o niczym nie świadczy.\nNapisano 20 luty 2010 - 17:05\na zespół nazywa się Megadeth.Poza tym ja też nigdy nie słyszałem o Canibal Corpse... niektórzy lubią black, inni symphonic...Założę się że jakbym ci powiedział zespoły, których ja słucham też byś :cenzura: o nich słyszał.\nJa też zacząłem słuchać metalu po koleżance i co? To znaczy że jestem "pseudometalem"?\nNapisano 20 luty 2010 - 17:15\nBiniu ( Kostuch666), widzę, że dopiero co się zalogowałeś, to już po tobie jadą .\nOki wyjaśnię całą sprawę. Ja, Biniu i ten kolo chodzimy cały czas do tej samej klasy. Ja słucham rocka, rzadko kiedy ale sobie czasami Vader'a puszczę czy Metallica, Biniu zaczął słuchać metalu, ponieważ jego starsi koledzy słuchali, a on ciągle z nimi się zadawał, więc sam naściągał multum piosenek i słucha. Niestety Biniu, ale mi się wydaje, że to ty udajesz, czemu? Bo jak puszczę co innego niż metal, to on zakrywasz uszy i mówisz "wyłącz to!"\nPodam raz przykład ze szkoły. Jest przerwa, a na przerwie jest bardzo głośno, jak chyba wiecie puszczam Vader z komórki i przykładam ją Biniowi do ucha:\nJa: Posłuchaj tego.\nBiniu: (i nie pamiętam, co powiedział, chyba : Weź żal)\nJa: Ale to Vader!\nNo i słuchał.\nTak więc sami widzicie. A co do tego kolesia, to on naprawdę udaje, bo nie ma przyjaciół, a chciał się upodobnić do Binia by mu się przypodobać. Ale on tak naprawdę jest drechem, jak o nim pomyślę to złość mnie bierze\nNapisano 20 luty 2010 - 20:05\nWłaśnie miałem takie przeczucie, że ten cały Kostuch sam jest pozerem! Śmierdział, aż czuć było tu w Mrągowie\nNie mówił o innych zespołach, tylko o tych najbardziej słynnych, jego "metal" ograniczał się do Metallic'i i Slipknota.\nNapisano 21 luty 2010 - 17:12\nByć może głupio to brzmi, ale jeszcze 10-kilkanaście lat takiego robienia koło du.py prawdziwemu Metalowi i w ogóle Rockowi i mogą te klimaty odejść w zapomnienie wśród następnego pokolenia.\nJa proponuję powstanie na skalę Warszawskiego co najmniej A tak poważnie - Rock zacznie znikać gdy umrą wielcy - z Led Zeppelin, Rolling Stones, Deep Purple itd... Wtedy już będzie bardzo źle.\nA co do Disney Channel - ten kanał powinien być zakazany na całym świecie moim zdaniem. A nazywanie filmów Camp Rock gdy oferuje on nam Camp Pseudopop (bo imo pop to nie jest, obraziłbym wtedy nawet MJ - Camp Rock to ścierwo tysiąclecia) to czysta hipokryzja. Jeśli będę miał dzieci - zabronie im oglądanie takiego g*wna. Lub łatwiej - nie kupię po prostu pakietu z tym "czymś".\nZrozumiem jeszcze film The Rocker, w którym jest odrobinka prawdziwego Rocka - szkoda tylko, że 90% tego filmu to kolejne ścierwo.\nA co do tematu: Psuedometal to osoba, która: nie ma pojęcia lub ma bardzo małe pojęcie o muzyce metalowej, słyszała Nothing Else Matters i uważa się za metala, ubiera się na czarno bo jest PRO i wszędzie krzyczy AVE 666 niech żyje szatan nie mając o tym pojęcia, słucha przez całe życie techno i oglądając Camp Rock mówi - FIGHT FOR METAL! nagle zmieniając się w wielkiego fana Behemotha, Burzum, Manowar i innych. Jescze trochę by tego było ale nie chce mi się już pisać\nUżytkownik Mushkin edytował ten post 21 luty 2010 - 17:14\nNapisano 12 marzec 2010 - 15:19\nMushkin - nie zabraniaj. Pokaż im to, i porównaj z prawdziwą muzyką. Jak ci się poszczęści, i będziesz miał mądre dzieci, to same zrozumieją, co lepsze. a codo tak zwanej HM, to powinni ją spalić na stosie. Za herezję. I to podwójną. Ironia losu, no nie?\nJa przestalem sie okreslac jako subkultura bo sam uznalem ze do zadnej nie pasuje.\nAle jednak jak widze ze ktos mowi o sobie Goth a tak naprawde slucha tego gatunku tyle co nic no to przepraszam dla mnie to pozer i pseudo.\nTak samo jak myli gatunki.\nAle tych tak zwanych tró tez nie lubie bo za wszelka cene chca pokazac jacy to oni cool.\nTacy to juz nie tró tylko tez pseudo.\nSubkulture trzeba czuc tak samo i muzyke a nie uczyc sie na pamiec kazdego zespolu\n#849 good hell\nNapisano 23 styczeń 2012 - 17:01\nmoim zdaniem to osoba, która w kilka dni zrobiła się metalem, nie potrafiąca wymienić więcej niż trzech metalowych albo rockowych zespołów, a już nie mówiąc o utworach, bo to już wgl nie ma zielonego pojęcia o tym.\npo prostu taki ktoś dostosował się do znajomych, nie potrafi być sobą i nie znalazł jeszcze własnego ja.\nNapisano 08 marzec 2012 - 22:05\nDla mnie pseudo to taki co inaczej robi niż jego subkultura zakłada a strasznie się z nią obnosi. Co do metali to denerwuje mnie to szpanerstwo, że czego to ja nie słucham. Sama lubię metal, ale nie znoszę czegoś takiego. I według twojego opisu można nazwać mnie pozerem, bo osobiście też nie pamiętam tytułów wszystkich kawałków, bo nie słucham tylko 10 zespołów, więc nie jestem w stanie zapamiętać.[ w sumie nie należę do żadnej subkultury, ale to taki przykład]\nCo do punków śmieszą mnie tacy anarchiści i inni mówiący "f*ck the system" a posiadający facebooka czy inne portale społecznościowe. Ubierają się w tych modnych sklepach, mają jakieś swoje photoblogi i nie mają pojęcia o ciężkim życiu.\nUżytkownik amanda02 edytował ten post 08 marzec 2012 - 22:10\nNapisano 09 marzec 2012 - 09:18\nJa tam i punkach jaki pseudo punkach nie wiem nic, co do pseudo metali to osobiście wkurza mnie gdy osoba nie znająca się na tym zaczyna wmawiać komuś (naprawdę w temacie obytemu) swoje racje.\nKolejna rzecz, to styl ubioru czyli na czarno bo to ma wszystko załatwić i ma być oczywistym znakiem że "jestem metalem". Sam ubieram się na czarno ale nie z racji tego, że słucham muzyki metalowej a dlatego, że lubię.\nNastępnie, brak orientacji w zespołach i gatunkach. Nie zna taki nawet klasyków lub ważniejszych zespołów.\nCzytałem na pierwszych stronach o Tokio Hotel, nie słyszałem tego ale widziałem i muszę się obiektywnie odnieść - To GÓ**O jest a nie metal!\nŚmieszne pokraki, jak każdy dziecięcy pseudo metalowy boysband.\nNapisano 09 marzec 2012 - 16:04\nNo ja niestety słyszałem... Nie wiem czy gorzej wyglądają czy grają.\n#853 Lady Vicca\nNapisano 30 czerwiec 2012 - 20:31\nOstatnio zauważam wylęg takiego pseudo gówna. I tu nawet nie oto, że nie znają zespołów bo znają: Korn, Slipknot, Slayer, Megadeth, Sabaton, Metalica, Green Day. Bo są modne!! Ludzie którzy jeszcze rok temu lecieli w niebiosa jak Lady Gage słyszeli teraz są tak metalowi i czarni, że głowa boli. Ale jak zapytać Słyszałeś Candlemass to oczy jak spodki. A toż to klasyka! Z takiego pseudo-świństwa ewoluują też pseudo sataniści co jest kompletną porażką. Utrwalają gówniane stereotypy i mity. A kiedy miałam na szyi biały pentagram to jedna taka "satanistka" podeszła i spytała "dlaczego mam gwiazdkę na odwrót. Przecież mam ją źle zapiętą" Płakać sie chce człowiekowi. Ale ryczą "Ave Satan" i są cool. -_- Ale to wszystko wynik konformizmu. A kiedy moda się zmieni oni tez się zmienią. Znowu będą piszczeć bo usłyszeli Bibera i wszystko wróci do normy. Mam nadzieję.\nNapisano 01 lipiec 2012 - 09:54\nJa nie mam nic do Metallicy pare piosenek nawet lubię, ale wkurza mnie to, że ktoś się jara jaki to "cięzki metal"- śmieszy mnie to. Dzisiaj mamy o wiele mocniejsze. Alternatywnym teraz jednak jest " Kiedyś było fajniej, to co stare :cenzura:, a nowe to syf". Jak to mój kolega powiedział metal powinien też tworzyć coś od siebie nowego. Sam gra z kolegami w podziemiach, ale tam kindery nie chodzą przecież, bo po co? Żyjmy tym co stare.\nTak samo moda na tych Gunsów... to jest tak powszechne, że dla mnie właściwie niezrozumiałe dlaczego osoby tego słuchające uważają się za "wyjątkowe".\n(Co do tego tworzenia nie chodziło, że każdy musi, ale jakby serio kochali tą muzykę to otwierali by się na wszystko, a nie zamykali w ramce starości. Nawet jeśli by im się nie spodobało to warto posłuchać i obiektywnie na to spojrzeć.)\nNapisano 03 lipiec 2012 - 12:01\nJa nie mam nic do Metallicy pare piosenek nawet lubię, ale wkurza mnie to, że ktoś się jara jaki to "cięzki metal"- śmieszy mnie to. Dzisiaj mamy o wiele mocniejsze.\nJasne, że tak. Metallica to klasyk i każdy fan metalu powinien to znać mniej lub więcej. Tak jak Slayer, chociaż ich nie trawię za piosenki oraz gatunek (trash) to znam parę kawałków z każdej płyty i nie żałowałem kasy na zakup płyt. Metallica, jest kultowa jak KAT czy Venom. Ale z "ciężarem" to nie ma co przesadzać\nS.O.A.D ma wiele więcej kawałków cięższego kalibru i jest dla mnie wiele lepszy.\n"Enter Sandman" to jest jednak miazga.\nNapisano 03 lipiec 2012 - 12:35\nTak samo moda na tych Gunsów...\nTo mi przypomniało moją koleżankę. Wielka fanka Guns n' Roses, wielka fanka Duffa, a jak puściłam jej "So Fine", zaśmiała się i zapytała, czyje to\nNapisano 10 wrzesień 2012 - 21:04\nPseudometal? Po pierwsze osoba, która uważa się za fana powiedzmy jakiegoś zespołu, a zna najwyżej kilka piosenek i nazwisko wokalisty. Opowiada o tym jak to ważna jest klasyka rocka, a nie potrafi odróżnić AC/DC od Black Sabbath. Ale może być też całkiem inaczej - może znać wszystkie zespoły, każdą ich piosenkę na pamięć, a i tak być tylko pozerem, bo słuchasz metalu TYLKO dla bycia metalowcem, nie kochasz tej muzyki, nie ściska ci czegoś tam w środku kiedy słyszysz gitarę elektryczną i perkusję. Skręca mnie na przykład kiedy się jawnie wygłupiamy, totalna głupawka, a słyszę coś w stylu "Ja tego nie zrobię, metale tak nie robią". Chillout, trzeba być sobą i robić to, co się czuje, a nie to, co niby powinien robić członek danej subkultury. Bycie metalem na siłę mija się z celem.\nNapisano 11 wrzesień 2012 - 09:38\nDla mnie właśnie takie dzielenie ludzi między pseudo a "tru" jest znakiem wielkiej niedojrzałości. Problem nie tkwi w tym, że ludzie nie są "prawdziwi" bo to właściwie nic teraz nie znaczy. Jedyne kryterium, które tu działa to właśnie podział między ludzi dojrzałych (psychicznie, emocjonalnie i gustowo) i takich, którym jeszcze sporo brakuje w ramach rozwoju osobistego. Spoglądając na rozmowę z tej strony, w tej drugiej grupie umieszczę mniej więcej te same osoby co wy. Chodzi tutaj o zwykle młodych ludzi, którzy szukając swojej tożsamości zwrócili się, być może zbyt szybko, do subkultury metalowej, wiedząc o niej tyle co nic. Nie można ich winić za taką potrzebę ani za podejście do tematu, trzeba uzbroić się w cierpliwość i pozwolić młodzieży się formować, poznawać siebie i świat dookoła.\nPamiętam czasy kiedy sam myślałem, że jestem lepszy bo lubię metal. Różnica polega na tym, że ja od zawsze mam gargantualne ego a ta muzyka przyszła później i w końcu zrozumiałem, że nie ma nic do rzeczy. Muzyka to po prostu muzyka, każdy może jej słuchać i na tej bazie kreować się na kogoś, kim nie jest. Słuchanie takiego czy innego gatunku nie doda Ci inteligencji, wiedzy o otaczającym świecie czy pewności siebie - samemu trzeba to osiągnąć, niezależnie od tego co się lubi.\nNapisano 11 wrzesień 2012 - 09:54\nDokładnie. I te słynne argumenty: x to metal, y nie. Zazwyczaj jakiś zespół jawnie z gatunkiem mylą dzieci, bo brak im obycia z muzyką. To jest zrozumiałe, bo nie każdy jest z miejsca muzyczną alfą. Natomiast ,,poważni metale" dorabiający sobie na tych dzieciakach ego są wg mnie bardziej infantylni, bo to jest zwykłe bycie bucem.\nUżytkownik Caleb edytował ten post 11 wrzesień 2012 - 09:58\nNapisano 01 kwiecień 2013 - 16:56\nJest wiele ludzi pseudo jak chodzi o subkultury.\nSą pseudo hipsterzy, emo, metale, punkowie.\nDrażni mnie to trochę, ale jesli robi im to lepiej to niech sobie robią co chcą.


RYGA – KIEJDANY – SZAWLE (Litewska Golgota) – KOWNO\nStrona główna » POZOSTAŁE » TURYSTYKA » RYGA – KIEJDANY – SZAWLE (Litewska Golgota) – KOWNO\nWygasa: 43 dni, 22 godzin\nAutor ogłoszenia: biurobeta on 12/09/2021\nKIEJDANY – RYGA – SZAWLE (Litewska Golgota) – KOWNO\nTERMIN: 15.10 – 17.10.2021 (piątek-sobota-niedziela)\nCENA: 435 PLN cena LAST MINUTE\n1 dzień – wyjazd z Sokółki godz. 6.00, w tym dniu – KIEJDANY – dawna siedziba Kiszków i Radziwiłłów\nRynek Wielki z domami szklarzy – ratusz renesansowy – pomnik Janusza Radziwiłła – dom burmistrza – kościół farny św. Jerzego – renesansowy zbór kalwiński fundacji Radziwiłłów gdzie spoczywa m. in. słynny Janusz Radziwiłł z POTOPU – dawna dzielnica żydowska – spacer ul. Wielką, Starą – pokarmelicki kościół św. Józefa – krzesło Miłosza nad Niewiażą; przejazd do Rygi, zakwaterowanie w hotelu http://www.monika.centrumhotels.com\n, wieczorem spacer po wieczornej ryskiej starówce; nocleg\n2 dzień – po śniadaniu – Ryga – szlakiem ceglanego gotyku i secesji, zwiedzania Rygi z miejscowym przewodnikiem – Pomnik Strzelców Łotewskich – Dom Bractwa Czarnogłowych – ratusz – kościół św. Piotra (najwyższa i jedna z najstarszych świątyń miasta) – pomnik Bremeńskich Muzykantów – kościół św. Jana – konwent św. Ducha – plac Liwski – gildie kupieckie – spacer ul. Amatu, Szkunu, Jauniela, Rozena – kościół św. Jakuba – średniowieczne kamieniczki Trzej Bracia – budynek Parlamentu Łotewskiego – Domska katedra – Baszta Prochowa – Brama Szwedzka – Bulwary – Teatr Opery i Baletu – Pomnik Wolności – ryska secesja; przy sprzyjającej aurze wyjazd do Jurmały (ok. 25 km) spacer nadmorskim Bulwarem, powrót do hotelu, nocleg\npo śniadaniu przejazd do Szawli – Góra Krzyży (litewska Golgota) – zakup krzyży, różańców – wspólna modlitwa przy Krzyżu Jana Pawła II – spacer po Górze Krzyży(indywidualnie), przejazd do Kowna – tu spacer po starówce, czas wolny na zakup pamiątek a też na chwilę relaksu przy kawie lub herbacie, ok. 19.00 wyjazd w drogę powrotną;\nBliższe informacje jak i zapisy w Biurze BETA;\nSokółka, ul. 1 Maja 3 lub telefonicznie;\ntel: +48 533 419 283; +48 668 342 409, +48 507 402 127;\n+48 505 117 356\ne-mail: biuro [kropka] beta2018 [małpa] wp [kropka] pl\nZobacz pozostałych 10 ogłoszeń w kategorii TURYSTYKA\nKIEJDANY - RYGA - SZAWLE (Litewska Golgota) - KOWNO\nwyświetleń: 255, dzisiaj: 3\nNumer ogłoszenia: 808613e3b6d9182a\nWAKACJE 2021 w malowniczym Sarbinowie !!!! NOWE DOMKI BLISKO MORZA = ATRAKCYJNE CENY…. MAJ , CZERWIEC , WRZESIEŃ od 140 ZŁ DOBA – DOMEK !!! […]\nAgroturystyka nad rz. Wel – Spływy kajakowe – Pole namiotowe z ...\nMazury * Gospodarstwo Agroturystyczne położone nad rzeką Wel (na wyspie) w m. Cibórz k. Lidzbarka Welskiego “Przy Starym Młynie” – miejsce postoju kajakarzy na szlaku […]\nwyświetleń: 668, dzisiaj: 1\nFIORDY NORWESKIE – BERGEN\nMADJUGORIE – DUBROWNIK – MOSTAR\nPracownik produkcji (6 wyświetleń)


Najlepsze seriale komediowe: TOP 10: Bawią do łez i zaskakują - ELLE MAN\nNajlepsze seriale komediowe: TOP 10. Te produkcje bawią do łez i zaskakują\nSeriale komediowe cieszą się niegasnącą popularnością. Od lat przyciągają przed ekrany tłumy widzów, spragnionych rozrywki. Specjalnie z myślą o fanach dobrego humoru przygotowaliśmy listę zabawnych seriali, które skutecznie poprawiają nastrój. W zestawieniu są zarówno starsze, jak i nowsze produkcje, wyróżniliśmy też tytuły polskie. Oto 10 śmiesznych seriali, które bawią do łez, a niekiedy też zaskakują swoją fabułą.\nDolina Krzemowa (Silicon Valley), 6 sezonów\nŚmieszne seriale z USA cieszą się u nas dużą popularnością. Tak jest między innymi w przypadku „Doliny krzemowej” – zabawnego sitcomu, emitowanego w Polsce przez HBO. Serial w ciekawy, a przy tym niepozbawiony humoru sposób opisuje losy grupki osób, których łączy zamiłowanie do nowych technologii. Z serialem byli związani znani aktorzy, m.in. Thomas Middleditch, Todd Joseph Miller, Josh Brener. Serial był wielokrotnie nagradzany i wiele wskazuje na to, że widzowie szybko o nim nie zapomną. W dobie rozwoju technologicznego ten serial komediowy pewnie jeszcze przez długi czas będzie budził zainteresowanie, nie tylko bawiąc, ale także zaskakując rozwiązaniami fabularnymi.\nAlf, 4 sezony\nKtóż z nas nie pamięta przygód sympatycznego, a przy tym niesfornego kosmity? Na „Alfie” wychowały się pokolenia ludzi w latach 80. i 90. ubiegłego stulecia. Co ważne, ten serial komediowy nic nie stracił na aktualności i bawi także współczesnych widzów. Perypetie Alfa i rodziny Tannerów trafiają w gusta różnych odbiorców, niezależnie od wieku czy pochodzenia. Świadczy o tym chociażby fakt, że ten amerykański serial komediowy cieszył się ogromną popularnością również w Polsce. Jeśli ktoś nie miał jeszcze okazji poznać przygód małego, choć pomysłowego Alfa, to jak najprędzej powinien nadrobić zaległości. Dobry humor gwarantowany!\nTeoria wielkiego podrywu (The Big Bang Theory), 12 sezonów\nTo jeden z najbardziej popularnych seriali komediowych z USA. Produkcja kręcona w latach 2007-2019 zjednała sobie rzesze sympatyków i została obsypana licznymi nagrodami. Fabuła serialu dotyka perypetii kilku utalentowanych młodych ludzi, specjalizujących się we współczesnej nauce, a przy tym zmagających się z trudnościami w relacjach damsko-męskich. „Teoria wielkiego podrywu” spotkała się z dobrym przyjęciem w Polsce i regularnie pojawia się w rankingach na naśmieszniejsze seriale. Produkcja jest dostępna na platformie Netflix.\nRanczo, 10 sezonów\nSerial „Ranczo” to jeden z najbardziej ulubionych seriali Polaków. Wątki obyczajowe przeplatają się tutaj z dobrym humorem, który nieraz potrafi bawić do łez. Na przestrzeni lat 2006-2016 nakręcono aż 10 sezonów, w trakcie których widzowie mogli być świadkami licznych perypetii, jakie stały się udziałem sympatycznych mieszkańców swojskich Wilkowyj. Serial barwnie oddaje życie ludzi na polskiej wsi i znakomicie ilustruje codzienne perypetie, jakie stanowią element naszej rodzimej kultury i tradycji. Obok wątków rodzinnych pojawiają się też kwestie związane z polityką czy Kościołem, co tylko dodaje smaku tej barwnej, a przy tym zabawnej opowieści. Warto dodać, że serial okazał się dużym sukcesem, a w oparciu o jego fabułę powstał w 2007 roku film „Ranczo Wilkowyje” w reżyserii Wojciecha Adamczyka. Od dawna mówiło się też o kontynuacji prac nad kolejną częścią filmu, jednak śmierć serialowego Kusego (w tę rolę wcielał się Paweł Królikowski) postawiła projekt pod dużym znakiem zapytania.\nPrzyjaciele (Friends), 10 sezonów\n„Przyjaciele” to już klasyka amerykańskiego kina. Znakomitą rolę w serialu zagrała młoda Jennifer Aniston, obecnie jedna z największych gwiazd Hollywood, która na przestrzeni lat przekonałą do siebie miliony widzów na całym świecie. Serial „Przyjaciele” był poświęcony barwnym losom grupy bliskich znajomych z Nowego Jorku. Młodzi ludzie z Manhattanu kupili serca widzów zabawnymi historiami i śmiesznymi dialogami, które krążyły zwykle wokół tematyki związków oraz kariery zawodowej. Serial okazał się dużym sukcesem - w USA zdobył m.in. sześciokrotnie nagrodę Emmy, czyli prestiżowe wyróżnienie, przyznawane programom telewizyjnym od 1949 roku. "Przyjaciele" okazali się także dźwignią sukcesu dla Anniston, która dzięki roli sympatycznej Rachel zaczęła pojawiać się w kasowych produkcjach jako odwórczyni głównych ról. Serial jest dostępny na Netflixie.\nMiodowe lata, 9 serii\nKręcony w latach 1998-2003 serial „Miodowe lata” z miejsca spotkał się z dobrym przyjęciem polskich widzów. Ten komediowy sitcom powstał w oparciu o amerykański serial "The Honeymooners" z lat 50. ubiegłego wieku. W polskiej wersji grali m.in. Cezary Żak, Artur Barciś, Agnieszka Pilaszewska i Dorota Chotecka-Pazura. Przygody dwóch niesfornych przyjaciół – tramwajarza Karola Krawczyka oraz pracownika kanalizacji Tadeusza Norka bawiły i nadal bawią widzów w całym kraju. Bohaterowie serialu są też przedmiotem wielu zabawnych memów, które nieustannie cieszą się popularnością w mediach społecznościowych. To najlepiej świadczy o ogromnej popularności serialu, który przecież nie jest już kręcony od lat, a jednak wciąż budzi zainteresowanie i zaznacza swoją obecność w naszej kulturze.\nLatający cyrk Monty Pythona (Monty Python's Flying Circus), 4 sezony\nJeśli macie ochotę na brytyjski humor w najlepszym wydaniu, to angielski serial komediowy „Latający cyrk Monty Pythona” powinien trafić w wasze gusta. To najstarsza produkcja w tym zestawieniu - serial był kręcony w latach 1969-1974. Brytyjscy komicy stworzyli szereg zabawnych scenek, które na trwałe zapisały się w historii seriali komediowych. Widzowie pokochali produkcję za umiejętną obserwację i odzwierciedlenie na ekranie różnych kwestii związanych z życiem społecznym. Nic dziwnego, że serial nadal cieszy się ogromną popularnością i przekonuje do siebie kolejne pokolenia widzów. Obecnie jest dostępny m.in. na platformie Netflix.\nŚwiat według Bundych (Married... with Children), 11 sezonów\nPrzez jednych uwielbiany, przez innych znienawidzony - taki właśnie jest „Świat według Bundych”. Specyficzny humor, przerysowane cechy bohaterów, niezbyt wyszukana fabuła - wydawać by się mogło, że to nie jest przepis na sukces. A jednak serial spodobał się widzom na całym świecie. W Polsce na podstawie amerykańskiego odpowiednika zaczęto nawet kręcić pod koniec lat 90. słynny "Świat według Kiepskich", który do dziś bawi wielu rodaków. Okazało się, że dobry serial komediowy może w bardzo bezpośredni sposób obnażać niektóre cechy charakteru czy zachowania, które zadomowiły się w naszym codziennym życiu. Jednocześnie z bohaterami serialu mogło utożsamić się wielu ludzi, którzy niekoniecznie szukają bardzo wyszukanego humoru, lecz stawiają na prosty, bezpośredni przekaz.\nAllo Allo!, 9 sezonów\nKlasyka brytyjskiego kina może nie być znana najmłodszym widzom, choć starsi zapewne pamiętają ten serial doskonale. Fabuła „Allo Allo” jest umiejscowiona we Francji, w czasie drugiej wojny światowej. Właściciel niewielkiej kawiarni zmosznony jest radzić sobie w niesprzyjających wojennych warunkach, mając na głowie zarówno Niemców, jak i działaczy ruch oporu. Perypetie z tym związane przez lata bawiły widzów i dziś, mimo kilku dekad od powstania serialu, nadal zyskują sympatię ludzi poszukujących dobrego homoru. Polscy widzowie również pokochali ten serial, który regularnie pojawia się w różnych stacjach telewizyjnych.\nJaś Fasola (Mr. Bean), 14 epizodów\nRowan Atkinson to jeden z najbardziej popularnych komików w historii. Mało kto jednak zdaje sobie sprawę, że zanim dał się poznać jako Jaś Fasola, aktor ten wcielał się zwykle w role poważnych bohaterów. Seria „Jaś Fasola” kręcona w latach 1990-1995 całkowicie zmieniła jednak wyobrażenie o tym brytyjskim aktorze. Postać Jasia Fasoli to dziś synonim humoru i jeden z najbardziej zabawnych bohaterów w historii kina. Niezdarny, a przy tym niezwykle dziecinny Jaś Fasola to także ulubieniec polskich widzów. Warto odnotować, że Rowan Atkinson wcielił się również w postać Jasia Fasoli w pełnometrażowych filmach, które cieszyły się nie mniejszą popularnością niż serial.\nCZYTAJ: Cannes 2020: festiwal ogłosił wyniki selekcji. Na prestiżowej liście znalazł się polski film!\nSeriale rozrywka netflix hbo go komedie\n„The Batman”: pierwsza zapowiedź filmu z Robertem Pattinsonem. Jest klimat! Poprzedni artykuł\nChris Hemsworth pojawi się w filmie „Mad Max: Furiosa”? Aktor może zagrać główną rolę Następny artykuł\nNowości HBO GO na sierpień 2020. Co oglądać? „Legion”, „Artemis Fowl” i ostatnie „Gwiezdne wojny”


Zodiac - autonomiczne odkurzacze.\nZodiac - lista produktów\nMarka będąca liderem dostawców techniki basenowej na świecie!\nMarka Zodiac istnieje na rynku już 120 lat. Podejście nastawione na rozwój pozwala tworzyć innowacyjne rozwiązania, dzięki którym są doskonali w każdym aspekcie. Firma jest znana chociażby z wynalezienia pontonu gumowego, który jest powszechnie używany na całym świecie.\nFirma Zodiac działa w kilkudziesięciu krajach współpracując z markami takimi jak: Jandy, AstralPool, Polaris, Cepex, CTX Professional i Gre.


Dzień Plutona 2023 - bimKal.pl\nDzień Plutona 2023\nDo najbliższych obchodów Dnia Plutona zostało 231 dni, czyli 7 miesięcy i 16 dni.\nW 2023 roku Dzień Plutona przypada na 18 lutego (sobota).\nDzień Plutona (Pluto Day) przypada 18 lutego, data ta nawiązuję do rocznicy odkrycia tej planety karłowatej przez amerykańskiego astronoma Clyde’a Tombaugha w 1930 roku.\nClyde Tombaugh, pracownik Lowell Observatory w Arizonie, historycznego odkrycia dokonał 18 lutego 1930 roku. W dużej mierze bazował na pracy swojego szefa Percivala Lowella. Amerykanin, podobnie jak i wielu innych astronomów, próbował znaleźć ostatnią planetę Układu Słonecznego. W 1915 roku zaobserwował zaburzenia w ruchu Neptuna i Urana, a obiekt który był tego przyczyną nazwał Planetą X. Wskazał także jej hipotetyczne położenie, zmarł jednak rok później. Pracę kontynuował jego asystent Clyde Tombaugh i na podstawie badań Lowella w lutym 1930 roku odkrył Plutona. Oficjalnie informacje przekazano w marcu. Dziś wiadomo, że za zaburzenia ruchu Neptuna odpowiadał błąd w oszacowaniu jego masy, a zestawienie tego z Planetą X było zbiegiem okoliczności. W 2006 roku uznano również, że Pluton jednak nie jest dziewiątą planetą Układu Słonecznego (piszemy o tym niżej).\nProblem z nazwą? Zapytajcie jedenastolatki!\nCiekawostkę stanowił proces nadania nazwy nowej planecie. Podawano różne propozycje, jak Zeus, Minewra, Herkules, Kosmos czy Wulkan, ale najbardziej spodobała się propozycja jedenastoletniej Veneti Burney. która fascynowała się mitologią klasyczną. Dziewczynka stwierdziła, że skoro planeta położona jest daleko, na krańcach poznawalnego Układu Słonecznego, i panuje tam mróz, pasować będzie nazwa Pluton, od imienia rzymskiego boga zaświatów. Obiekt dodatkowo oznaczono symbolem stworzonym z połączeń liter P i L – to inicjały Percivala Lowella. Kilka miesięcy później Walt Disney wykorzystał ten pomysł i stworzył psa Pluto.\nDo 2006 roku Pluton był oficjalnie uznawany za dziewiątą planetę Układu Słonecznego. Międzynarodowa Unia Astronomiczna zmieniła jednak ten status, przypisując odkrycie Clyde’a Tombaugha do kategorii planet karłowatych. To bezprecedensowe wydarzenie ma nawet swój własny odnośnik w kalendarzu świąt nietypowych - 24 sierpnia obchodzimy Dzień Zdegradowania Plutona.\nWbrew nazwie, planety karłowate nie są planetami, to obiekty pośrednie między nimi a małymi ciałami niebieskimi. Zgodnie z klasyczną definicją, planeta m. in. musi krążyć wokół Słońca, mieć kulisty kształt i być dominującym obiektem we własnym obszarze kosmicznym. Pluton nie jest wystarczająco masywny, by oczyścić swoją orbitę z innych ciał.\nDziewiątą planeta Układu Słonecznego, jeśli istnieje, znajduje się przynajmniej 55 au od Słońca, poza Pasem Kupiera.\nW 1978 roku odkryto największego satelitę Plutona, Charona. Jego odkrywcą był James Christy. Zgodnie z obecną wiedzą, Pluton posiada pięć naturalnych satelitów, pozostałe to Styks, Nix, Kerberos i Hydra.\nNajnowsze informacje naukowców o Plutonie pochodzą z 2015 roku, kiedy w jego okolice dotarła sonda New Horizons. Tak więc jego powierzchnia (oraz jego największej satelity) pokryta jest zamarzniętym metanem. Temperatura sięga nawet do -240 stopni Celsjusza. Średnica Plutona wynosi 2360 km, czyli dwie trzecie średnicy Księżyca. Jeden dzień na tej planecie karłowatej odpowiada 6,4 dnia na Ziemi. Krajobraz to równiny otoczone obszarami górzystymi o wysokości 3 tysięcy metrów (ich wiek oszacowano na 100 mln lat), a całość skuta jest lodem. Sonda zarejestrowała także ciekawą strukturę na powierzchni planety karłowatej, wyróżniającą się jasnym kolorem, małą liczbą kraterów i kształtem serca. Serce na Plutonie nazwano Regionem Tombaugha na cześć odkrywcy.\nDzień Plutona przypada 18 lutego, a więc w rocznicę jego odkrycia przez Clyde’a Tombaugha. Święto ma na celu upamiętnić to historyczne wydarzenie i szerzyć informacje na temat tej planety karłowatej, ale jest też dobrą promocją astronomii. 18 luty może być dla niektórych osób początkiem ciekawej przygody, jaką będzie poznawanie tajemnic kosmosu i astronomii. To magiczny świat, który potrafi wciągnąć na dobre. Warto więc przejrzeć zdjęcia Plutona i innych fascynujących obiektów w przestrzeni kosmicznej, poczytać o gwiazdach, obejrzeć dokumenty czy odwiedzić najbliższe planetarium. Bardzo możliwe, że z okazji Dnia Plutona odbywa się tam specjalne wydarzenie.\nWystępowanie Dnia Plutona w innych latach\nCzwartek 18.02.2021 Dzień Plutona 2021\nPiątek 18.02.2022 Dzień Plutona 2022\nNiedziela 18.02.2024 Dzień Plutona 2024\nWtorek 18.02.2025 Dzień Plutona 2025\nŚroda 18.02.2026 Dzień Plutona 2026\nCzwartek 18.02.2027 Dzień Plutona 2027\nPiątek 18.02.2028 Dzień Plutona 2028\nNiedziela 18.02.2029 Dzień Plutona 2029


Liszaj płaski (liszaj czerwony, łac. lichen planus, lichen ruber, ang. lichen planus, LP) to często występująca przewlekła choroba skóry i paznokci , zwykle również błon śluzowych , cechująca się powstawaniem drobnych czerwonych grudek , czemu nierzadko towarzyszy silny świąd .\nPrzyczyny nie są znane, ale często choroba występuje wraz ze schorzeniami o podłożu autoimmunologicznym, takimi jak GVHD , przewlekłe aktywne zapalenie wątroby i cukrzyca . Bardzo prawdopodobne jest także, że silnym czynnikiem wywołującym liszaj może być wstrząs psychiczny. Chorobę może wywołać zażycie niektórych leków, zwłaszcza penicylaminy , jednak w przypadku zmian skórnych towarzyszących zażywaniu leków zawsze należy je różnicować z osutką liszajowatą (lichenoid eruption).\nWykwity są charakterystyczne. Kolor grudek jest mieszaniną niebieskiego i purpurowego. Wykwity mają 1-3 mm średnicy, są wielokształtne o płaskiej błyszczącej powierzchni. Na powierzchni grudek można zaobserwować białawą, delikatną siateczkę (tzw. siateczka Wickhama). Występuje objaw Koebnera . Zmiany mogą występować na całej skórze, jednakże podatne miejsca to nadgarstki, dłonie, przedramiona, pępek, okolica krzyżowo-lędźwiowa i okolice narządów płciowych. U połowy chorych zmiany pojawiają się także w obrębie jamy ustnej. Zmiany na skórze pojawiają się nagle, na ogół są silnie swędzące , co jest najczęstszą przyczyną zgłoszenia się chorego do lekarza. W akademickim piśmiennictwie anglojezycznym można się spotkać ze skrótem mnemotechnicznym pomocnym przy zapamiętaniu objawów- "5 P": swędzące (pruritic), wieloboczne (polygonal), purpurowe (purple) płaskie (planar) grudki (papules).\nodmiana przerosła (odmiana brodawkująca, lichen planus hypertrophicus s. verrucosus) - najczęściej są to zlewne ogniska hiperkeratotyczne w obrębie skóry podudzi bez typowych grudek;\nodmiana mieszkowa (lichen planus follicularis) - drobne grudki zlokalizowane są przymieszkowo, może dochodzić do bliznowacenia w obrębie owłosionej skóry głowy (zespół Grahama Little'a);\nodmiana zanikowa (lichen planus atrophicus) - układ zmian jest obrączkowaty, w części środkowej są obecne przejaśnienia albo bliznowaty zanik;\nodmiana pęcherzowa (lichen planus pemphigoides) - zmiany pęcherzowe zlokalizowane są albo w obrębie zmian skórnych na dłoniach i stopach, gdzie powstają wskutek działania czynników mechanicznych (varietas acralis), albo w obrębie zmian skórnych i w skórze niezmienionej oraz w obrębie błon śluzowych (lichen planus erosivus).\nUstępujące ogniska chorobowe są brunatnie zabarwione. Niekiedy (zwłaszcza u rasy czarnej) zmiany są bardzo długotrwałe (nawet do paru lat) jednakże nie pozostawiają blizn .\nW obrazie histologicznym charakterystyczne są zmiany na granicy skórno-naskórkowej, gdzie stwierdza się obfity naciek z limfocytów (większość stanowią limfocyty TH) i makrofagów . Ponadto komórki warstwy podstawnej naskórka wykazują cechy zwyrodnienia, apoptozy i martwicy . Martwicze keratynocyty i ciałka apoptotyczne mają postać okrągłych, kwasochłonnych, pozbawionych jądra ciałek średnicy 15-20 μm - są to tzw. ciałka koloidowe (ciałka włókienkowe, ciałka Civattego). W warstwie podstawnej zaburzona zostaje palisadowata architektura komórek, zastąpiona przez układ podobny do występującego fizjologicznie w warstwie kolczystej. Międzybrodawkowe wpuklenia naskórka przypominają zęby piły, ostrzem zwrócone w kierunku skóry właściwej. Warstwa ziarnista naskórka jest pogrubiała, często nie na całej długości tylko ogniskowo. Można stwierdzić hiperkeratozę , niekiedy towarzyszy jej parakeratoza o niewielkim nasileniu. W odmianie zanikowej liszaja płaskiego naskórek ulega zanikowi, w innych postaciach mamy do czynienia z przerostem naskórka.\nNie ma leczenia przyczynowego. Leczenie objawowe ogólne wdraża się w aktywnych zmianach wysiewnych i polega na podawaniu kortykosterydów np. prednizonu przez kilka tygodni. w ciężkich przypadkach stosuje się metotreksat . W odmianie pęcherzowej dobre wyniki daje stosowanie sulfonów (np. dapsonu) w połączeniu z małymi dawkami sterydów.\nW leczeniu miejscowym również stosuje się sterydy w postaci maści lub kremów. Optymalnym rozwiązaniem jest stosowanie maści z silnie działającymi kortykoserydami (np. klobetazol- preparat Dermovate) podawanymi cienką warstwą wyłącznie na istniejące zmiany chorobowe oraz maści na bazie ung.cholesteroli i łagodniej działającego kortykoserydu, a także wstrzyknięć do zmian przerosłych lub opatrunków zamkniętych. Wskazane jest stosowanie maści sterydów w połączeniach z lekami przeciwbakteryjnymi i przeciwgrzybiczymi. Ostatnio próbuje się też leczenie fotoferezą .\nStefania Jabłońska, Sławomir Majewski Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową PZWL 2005, .\nJerzy Stachura Wenancjusz Domagała (red.) Patologia znaczy słowo o chorobie. Tom II - Patologia narządowa. Wydawnictwo PAU, Kraków 2005. .\nRajani Katta: Lichen Planus . American Family Physician 61, 11 (2000)\nArtykuł z eMedicine ( ang. )\nLichen planus w DermNetNZ ( ang. )\nInne hasła zawierające informacje o "Liszaj płaski":\nRak języka błony śluzowej języka zakażenie wirusem brodawczaka niedobór ryboflawiny i żelaza Stanami przedrakowymi dla raka języka są: leukoplakia erytroplakia Liszaj płaski Niektórzy autorzy podkreślają, że przebieg raka języka u osób młodszych bywa ...\nInne lekcje zawierające informacje o "Liszaj płaski":\nUkład moczowy (plansza 11) ...


Sklep: topslim pl pilka rehabilitacyjna cellular meteor 1kg 1 kg 2359\ntopslim pilka rehabilitacyjna cellular meteor 1kg 1 kg 2359\nPIŁKA REHABILITACYJNA CELLULAR CZERW. 1KG /METEOR METEOR\nPiłki lekarskie i rehabilitacyjne\nPIŁKA REHABILITACYJNA CELLULAR METEOR Piłka Cellular to wielofunkcyjny produkt marki Meteor. Zaprojektowana jako alternatywa tradycyjnej piłki lekarskiej. Za jej pomocą wykonasz ćwiczenia rehabilitacyjne, ale również korekcyjne, koordynacyjne, wzmacniające i przyspieszające spalanie tkanki tłuszczowej. Taki trening jest dobry dla każdego - bez ograniczonego przedziału wiekowego czy określonej kondycji. Z piłką rehabilitacyjną możesz ćwiczyć wszędzie, ponieważ nie wymaga ona dużej przestrzeni. Dla komfortu użytkowania powierzchnia piłki jest specjalnie wyprofilowana, dzięki czemu nie wyśliźnie się z dłoni. Skoryguj wady postawy, wyeliminuj bóle, usprawnij koordynację ruchową lub wróć do świetnej kondycji po urazach i kontuzjach w krótkim czasie dzięki jednej rzeczy! Specyfikacja: Waga: 1 kg Średnica piłki: 18 cm Materiał: guma Kolor: czerwono- czarna.\nPiłka lekarska, rehabilitacyjna 1kg Meteor Meteor\nMedycyna i zdrowie / Medycyna sportowa / Piłki lekarskie\nPIŁKA LEKARSKA, REHABILITACYJNA 1KG firmy METEOR Dwukolorowa piłka lekarska, wykonana z wysokiej jakości cellularu o antypoślizgowej powierzchni, gwarantującej pewny chwyt podczas użytkowania. Piłki tego typu są wykorzystywane do rehabilitacji, podczas zajęć szkolnych oraz treningów fitness - regularny trening z piłką kształtuje i wzmacnia mięśnie brzucha, ramion i barków. Opis: materiał: cellular waga: 1 kg antypoślizgowa powierzchnia wyrażnie oznaczona waga kolor: czarno-czerwony\nPIŁKA REHABILITACYJNA METEOR 1kg Meteor\nMedycyna Sportowa > Piłki Rehabilitacyjne\n1. Sklepy z topslim pl pilka rehabilitacyjna cellular meteor 1kg 1 kg 2359\nt1=0.194, t2=0, t3=0, t4=0.047, t=0.195


Słoniowa pamięć - HD / Memoirs of an Elephant (2018) online - eKino-tv.pl\nSłoniowa pamięć - HD\nBohater dokumentu, gdy już dorósł, z całych sił próbował utrzymać swoją pozycję w stadzie. Wreszcie opuścił pobratymców. Okresy suszy zmusiły go do ciągłych migracji. Nieustannie poszukiwał pożywienia, a w przerwach umilał sobie czas kąpielami. Twórcy filmu śledzą życie słonia od pierwszych kroków, aż do samotnej starości.\nDodano: 2019-10-21 12:27 Aktualizacja: 2019-10-21 13:12\nWspomnienia płatnego zabójcy / True Memoirs of an International Assassin\nWspomnienia tajnego agenta / The True Memoirs of an International Assassin


Fotografia ślubna http://fotoars.pl - informacja z katalogu stron.\nFotografia ślubna http://fotoars.pl - fotoars.pl\nFirma fotograficzna Foto Ars prowadzi swoją działalność od 2006 roku. Obszarem swojego działania przedsiębiorstwo obejmuje teren Trójmiasta. W ofercie Foto Ars posiada przede wszystkim fotografię ślubną, ale też i reklamową, czy korporacyjną. Zainteresowani mogą co więcej skorzystać z usług fotografów na potrzeby fotografii wnętrz oraz architektury. Poza tym przedsiębiorstwo wykonuje też ekspresowe fotografie do dokumentów, może również zająć się reprodukowaniem zdjęć jak i wydrukami wielkiego formatu na papierze, płótnie oraz PCV. Klienci mogą też skorzystać ze sposobności zakupu różnego wyposażenia, takiego jak filmy oraz ładowarki do aparatów.


Dzięki uprzejmości Y Design Office Hanok Garden, projekt pejzażowy w Korei Południowej od Y Design Office, rozbiera jeden ze starszych koreańskich tradycyjnych domów na dziedzińcu, z jego niewielkim pokładem do odpoczynku. Stary dom jest po prostu zamieniony w publiczny ogród. Więcej jest odbierane, niż to, co zostanie dodane. Projekt stawia i kwestionuje podstawowe pytania dotyczące osoby, domu, miasta i natury. Więcej zdjęć i architektów. opis po przerwie. Ogród Hanok znajduje się w małej wiosce o n...\nSergio Capasso Umieszczony w południowej części obszaru projektu w ciągłości ze starożytnym kościołem, propozycja Nowego Kościoła Vller przez architektów Francesco Fiottiego próbuje odzyskać nie tylko orientację, ale także pamięć. Ich wzór odnosi się do łodzi jako symbolu chrześcijaństwa, który przyjmuje i chroni w niej wiernych; Drakkar jako hołd dla tradycji odkrywczej ludu norweskiego. Więcej zdjęć i architektów. opis po przerwie. Budynek składa się z dwóch głównych części: w pierwszej znajduje...\nPowinowactwo charakterystyk przepływu Weźmy pod uwagę charakterystykę przepływu pompy, której wał obraca się z szybkością. Jeżeli przy zmianie szybkości obrotu będziemy zmieniali tak, aby trójkąty prędkości na wlocie i wylocie z wirnika pozostały podobne, to wszystkie prędkości będą się zmieniały proporcjonalnie. W każdym punkcie charakterystyki przepływu, określonej współrzędnymi obowiązują prawa podobieństwa przy zmianie szybkości obrotu : 1) Wydajności są wprost proporcjonalne 2) Wysokości p...\nNa przeszkodzie temu ustaleniu stoją brak prostoliniowości splotów, jednocześnie nieustabilizowanych (sprężynowanie) i trudności ustalenia jednakowej długości początkowej drutów w jednam cięgnie (część drutów już naprężona, pozostałe jeszcze nie wyprostowane). Z tego powodu, do bieżącej kontroli naciągu drutów stosuje się powszechnie pomiar siły, z jaką prasa działa na cięgno, za pośrednictwem odczytów ciśnienia oleju na manometrach urządzeń naciągowych. Oceny rzeczywistej siły naciągowej dokonuje się na...\nNajnowsze zdjęcia w galerii otodom kraków :\nhttp://www.nabudowie.edu.pl 751# , #fix all high tack , #uni grunt castorama , #meble balkonowe obi , #malowanie mebli mdf , #leroy merlin swarzędz kontakt , #klej montażowy , #jak otworzyć telefon lg , #projekty domów energooszczędnych , #altanki ogrodowe praktiker ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - otodom kraków


Marek Doskocz: Jesteś bardzo płodnym autorem. Pamiętasz, kiedy pierwszy raz sięgnąłeś po pióro?\nRyszard Częstochowski: Czy ja wiem? 10 tomików i 8 scenariuszy to nie tak wiele w porównaniu z niektórymi autorami w moim wieku (55 lat nadchodzi). Pierwszą rzeczą, którą napisałem, była sztuka teatralna „Saprofity”. Miałem wtedy 20 lat i przeżywałem fascynację teatrem absurdu. Sztuka została opublikowana w toruńskim periodyku „Undergrunt” zaledwie parę lat temu, ale do realizacji w teatrze nie doszło, choć było o krok. Zadzwonił do mnie znany reżyser i aktor starszego pokolenia Stanisław Brejdygant, obecnie związany z łódzkimi teatrami, i dał mi spore nadzieje na realizację, a potem się dowiedziałem, że jednak zdecydował się na własną adaptacje Becketta.\nM.D.: Jak to przyjąłeś?\nR.Cz.: Z żalem, ale tak to u nas jest, reżyserzy wolą stawiać na pewniaki, czyli lepiej zrobić adaptacje klasyka, niż ryzykować żyjącego autora, któremu jeszcze trzeba zapłacić zaiksowskie honorarium, a teatrom się nie przelewa. Aktorzy w teatrze zarabiają żenująco mało i dopiero rola w serialu stawia ich na nogi finansowo. Komercja jest straszna niczym komuna kiedyś. W sumie miałem tylko trzy premiery, jedna w prywatnym teatrze STUDIO w Lublinie, drugą zrealizowali aktorzy Teatru Polskiego w Bydgoszczy w kawiarni Węgliszek i trzecia w Polskim Radiu Lublin, zrealizowana jako słuchowisko. Tyle dobrego, że wyszła książka z moimi scenariuszami i jest nadzieja, że będę grany po śmierci, a tantiemy dostaną moje dzieci.\nM.D.: Skąd czerpiesz inspiracje? Co czytasz na co dzień, do jakich lektur wracasz?\nR.Cz.: Inspiracją jest życie i śmierć. Pomaga mi muzyka, ale i cisza w lesie. Czasami jednak coś wpadnie do głowy w tramwaju, gdy jadę do pracy, albo na rowerze. Czytam niestety teraz już tylko rzeczy krótkie. Natomiast kiedyś byłem nałogowcem. Nie wracam do starych lektur, bo mam je w głowie. Moja biblioteka to Dostojewski, Kafka, Camus, Bułhakow, Sartre, Hesse, Czechow, Ionesco, Cortazar, Marquez, Genet. Ważni byli dla mnie amerykanie: Heller, Vonnegut, Roth, Kesey, Styron, Cumminghs, Henry Miller czy stary Steinbeck, od którego zaczynałem, no i Ginsberg, którego poznałem osobiście, gdy był gościem naszej redakcji „Kwartalnika Artystycznego” w Bydgoszczy w 1993 roku, jakieś trzy lata przed śmiercią. Naturalnie także Polacy na czele z legendami: Witkacy, Hłasko, Wojaczek, Stachura, Bursa, Iredyński i żyjącymi Konwickim i Różewiczem.\nM.D.: Oprócz działalności artystycznej dałeś też się poznać jako aktywny terapeuta uzależnień. Opowiedz coś o tym etapie Twojego życia.\nR.Cz.: Należałem do pokolenia hippisów, które w pewnym momencie z eksperymentowania z narkotykami przeszło w uzależnianie się od nich, a więc i ja zacząłem wymagać przemiany, aby się od tego uwolnić. Poznałem Kotańskiego, z którym ze 20 lat współpracowaliśmy i się chyba lubiliśmy. On mi pomógł i dał szansę stworzenia MONAR-u w Bydgoszczy, z czego skorzystałem i rozwinąłem się w kierunku psychoterapii narkomanów. Pracuję w zawodzie od roku 1985. Byliśmy pionierami i pasjonatami, teraz to zwykła profesja, która nie daje już takiej satysfakcji leczenia ludzi, ponieważ konsumpcja narkotyków zrobiła się dość powszechna. My w latach 70-tych należeliśmy do awangardy i branie narkotyków było czymś elitarnym, teraz jest to niestety normalna używka i dotyka każdego środowiska. Biorą gimnazjaliści, lekarze, licealiści, biznesmeni, bezrobotni, robotnicy na budowie i studenci. Signum temporis...\nM.D.: Fundamentalne pytanie: dlaczego biorą?\nR.Cz.: Ojej, widzę, że chcesz zrobić bardziej wywiad z terapeutą niż literatem, a ja marzę po zamknięciu drzwi poradni, aby mi nikt tym głowy nie zawracał. Mamy taką umowę z kolegami i koleżankami z pracy, że jak idziemy gdzieś prywatnie na wino czy piwo, to zabronione jest mówienie o robocie. Przeważnie są to ludzie ze stażem podobnym do mnie, czyli gdzieś około ćwierć wieku pracy z narkomanami. Jeśli ktoś wejdzie na tematy zawodowe, stawia za karę kolejkę dla wszystkich. To jest jedyny sposób, aby zachować zdrowie psychiczne. Wyobrażasz sobie spotykających się chirurgów lub ginekologów po pracy na koniaczku i rozprawiających o przypadkach pacjentów? Makabra. Owszem, i ja popełniam często z pobudek humanistycznych błąd i daję swoim pacjentom prywatną komórkę, gdyby potrzebowali pomocy i oni czasami dzwonią w dziwnych porach, ale jak nie chcę mieć kontaktu ze światem i chcę być tylko dla rodziny, to komórkę wyłączam, bo inaczej sam bym już potrzebował pomocy psychologa czy psychiatry. Zresztą rozmawiam często z naszą lekarką z poradni o wypaleniu zawodowym terapeutów i wcale nierzadkich przypadkach aberracji zawodowej. To grozi w każdym zawodzie, gdy pracujesz z ludźmi, po jakimś czasie możesz stać się ofiarą swojego powołania i zdarza się ksiądz, nauczyciel, lekarz czy psycholog, który spada na dno najczęściej przez alkohol, ponieważ wszyscy oczekują od niego ratunku, a jak on potrzebuje pomocy, to nie ma do kogo pójść z różnych powodów np. wstydu zawodowego, i zostaje samotny. Moją autoterapią jest na pewno literatura i sztuka. A dlaczego ludzie biorą narkotyki, odpowiem Tobie krótko: każdy ma swój osobisty powód, a niektórzy biorą nawet bez powodu; robią to, ponieważ zachęcili ich do tego znajomi. Pamiętajmy, człowiek sięgał po opium i marihuanę już w epoce kamienia łupanego, być może jest to potrzeba wyjścia człowieka z ograniczeń, jakie narzuca mu jego cielesność. W plemionach pierwotnych był to jedyny sposób osiągania doznań mistycznych i metafizycznych. Trzeźwy człowiek ma zbyt zracjonalizowany mózg, chyba że jest chory psychicznie. Na pewno takim czynnikiem ułatwiającym wejście w odmienne stany świadomości jest ludzka nuda i odczucie egzystencjalnej pustki, której doświadcza czasami każdy człowiek. Norwid, mój pierwszy mistrz poeta, który nie stronił od używek, napisał w „Marionetkach”: „Jak się nie nudzić na scenie tak małej tak niemistrzowsko zrobionej”.\nM.D.: Co braliście? Pytam, bo sam stwierdziłeś, że narkotyki były wtedy zarezerwowane dla wąskiego grona osób. Teraz praktycznie wszystko jest dostępne, jeśli dobrze poszukać. Była marihuana, amfetamina, czy tylko „polski kompot” z maku?\nR.Cz.: Polska heroina wytwarzana ze słomy makowej, zwana „kompotem” (z maku robi się makowiec), na szerszą skalę pojawiła się dopiero około 1976-77, wcześniej znała technologię produkcji garsteczka ludzi, głównie z Trójmiasta. Wysoka fala narkomanii opiatowej rozlała się tak naprawdę dopiero pod koniec rządów Gierka, a środki psychoaktywne brało się przecież dużo wcześniej, u nas od roku 68-70. Narkotyki typu LSD, haszysz czy marihuana pojawiały się w kraju np. dzięki marynarzom w miastach portowych i dzieciom z domów dygnitarzy PZPR i administracji PRL-u, czyli tych, którzy mogli wyjeżdżać za żelazną kurtynę i była to głównie tzw. bananowa młodzież z Warszawki. Skala zjawiska jednak była malutka. Myślę, że na cały kraj biorących okazjonalnie narkotyki było wtedy jakieś 10 tysięcy ludzi. Dzisiaj w jednej tylko 370 tysięcznej Bydgoszczy jest mniej więcej tyle samo konsumentów THC, spidów i ekstazy, bo to 98% spożycia, kokaina i heroina jest obecna śladowo, pierwszy narkotyk za drogi, drugi niemodny. Poza tym młodzi radzili sobie wtedy, zdobywając środki m.in. ze szpitali, zawsze ktoś tam kogoś z rodziny miał, lekarza czy pielęgniarkę, była więc morfina, fermetrazyna, dolargan, kokaina z okulistyki stosowana w roztworze przy zabiegach na oku etc. Była też dostępna na zwykłe recepty kodeina, a to też opioid silnie działający, a podrobić białą receptę nie stanowiło problemu dla uczniów liceum plastycznego, kręgi plastyczne były bardzo otwarte na eksperymenty z narkotykami. Był też lek przez wiele lat dostępny bez recepty, nazywał się krople Inoziemcowa, na ból brzucha, skomponowany na bazie opium, wystarczyło wypalić z niego spirytus i zostawała tinctura. Latem opium wytwarzano z mleczka główek makowych, dopóki niedojrzały identycznie, jak to się robi w Afganistanie. Kombinacji było bez liku. Tak naprawdę nie było wtedy jeszcze uzależnionych, bo nie było możliwości brania codziennego. Dopiero ten diabelski kompot przyniósł żniwo śmierci, a wymyślił go mój obecnie trzeźwy od wielu lat przyjaciel, a wówczas student dwóch fakultetów farmacji i chemii z Sopotu, w niewinnych celach dla własnej konsumpcji, który miał w piwnicy domu rodziców mini-laboratorium, a że był utalentowany, wpadł na genialnie prostą recepturę i niestety podzielił się ze swoim odkryciem z kolegami i plaga rozprzestrzeniła się na całą Polskę, a później Ukrainę i NRD, bo polski kompot był mocniejszy od prawdziwej heroiny dzięki specyficznym zanieczyszczeniom i wydzielaniu się wielu alkaloidów. Szkoda, że tak niewiele śladów tamtej ery zostało w sztuce polskiej, w zasadzie nikt już nie pamięta spektaklu Jonasza Kofty „Kompot” czy filmu Trzosa-Rastawickiego z Olbrychskim w roli Kotana „Jestem Przeciw”, kręconego m.in w pierwszym ośrodku MONAR-u w Głoskowie w roku 1984, gdzie występuję w epizodziku i mówię tylko dwa słowa, za to jest to tytułowa kwestia.\nM.D.: Jakim człowiekiem był Kotański? Utkwiło Ci w pamięci szczególnie jakieś zdarzenie związane z nim?\nR.Cz.: O Marku to bym mógł książkę napisać. Najpierw przyglądałem się mu w Głoskowie, gdy prowadził psychoterapię grupową i uważam, że był świetnym psychologiem intuicjonistą, ale nie teoretykiem, tylko perfekcyjnym praktykiem, od którego nauczyłem się najwięcej i lubiłem jak Kotan o mnie mówił „mój uczeń”. Potem trochę poznaliśmy się w sytuacjach prywatnych i wiem, że to była wybitna osobowość, lecz pełna ludzkich wad. Z jednego małego ośrodka stworzył gigantyczną organizację, która ma teraz blisko sto domów MONAR i MARKOT, a także sieć poradni pracujących z narkomanami w systemie ambulatoryjnym. Niestety przez to, że musiał się poświęcić rozwojowi Stowarzyszenia, sam zawiesił swoją pracę psychologa po 10 latach, potem stał się człowiekiem publicznym, udzielającym się często w mediach, za to dostał trzy razy Wiktory od telewidzów, ale już nie miał tyle czasu na pacjentów. Z drugiej strony wiem, że Kotan potrzebował nieustannej zmiany. Nie był to gabinetowy psychoterapeuta. Za duży format. Natomiast postacią z brązu też nie był. Trzy historie nas najbardziej połączyły: wspólny wylot z jego córką i Andrzejem Golimontem, dzisiaj znanym politykiem warszawskim, na dni psychologii i sztuki do Szeged w 1987 roku, gdzie zaprosili nas Węgrzy jako reprezentantów Polski (szczegóły w książce). Tygodniowe szkolenie BHP kadry Monaru w Karpaczu, gdzie o mały włos byśmy zginęli, bo Kotan był po powrocie z Anglii i jechał pod prąd górka drogą (a Marek poniżej setki raczej nie jeździł), na szczęście był fenomenalnym kierowcą i w ostatniej chwili ocalił nas przed czołówką. Zawsze sobie po cichu zadawałem pytanie, czy ten człowiek w ogóle nie odczuwa strachu, czy tak świetnie gra? W każdym razie był to dynamit gotowy eksplodować w najmniej oczekiwanym momencie, a jego rzucanie k...wami było bardzo malownicze. Trzecia przygoda miała miejsce w jego domu na warszawskim Żoliborzu. Postanowiliśmy zrobić remont nieco zapuszczonego mieszkania wraz z kolegą z Katowic, Wiesiem Ł., który był malarskim mistrzem. Kotański robił za naszą pomoc, czyli głównie sprzątał , a my zajęliśmy się resztą. Mieszkanie było spore, ponad 120 metrów, a więc w połowie tygodnia Kotański zaproponował relaks. Wymyśliliśmy maraton video (przypominam rok 1984, w zasadzie jeszcze stan wojenny, tylko nieco przez juntę generałów zelżony) u mojego przyrodniego brata, który do dzisiaj mieszka w nowobogackich podwarszawskich Łomiankach. Marek załatwił diabli wiedzą skąd prawdziwą słodką ucztę kulinarną, wiadomo, że ze zrzutów z zachodniej Europy (urodzonym w latach 80-tych przypominam, że oficjalnie w sklepach nie było nic) i niczym prawdziwi sybaryci delektowaliśmy się zakazanymi w Polsce przez cenzurę filmami i angielskim prawdziwym keksem, aż opadliśmy z sił po oglądaniu poważnego kina i padło hasło: obejrzyjmy erotyk (komuniści zakazywali „męskich” filmów podobnie jak Radio Maryja - przedziwna koincydencja), na co nasz szef przystał z wielkim entuzjazmem, bo poza hedonistycznym uwielbieniem jedzenia, zmienianiem codziennie jednej z 40 skór, których miał więcej od żony w szafie, cenił urodę kobiet, czyli nic zdrożnego u zdrowego faceta, tyle że poza nami mężczyznami była ówczesna jego asystentka, o której obecności zapomnieliśmy, a ta na nas się obraziła i z frywolnego seansu nic nie wyszło. Potem po 50-tce Kotan się zmienił, wyciszył, miał dwa zawały za sobą i zaczął w ośrodkach stawiać pomniki Jezusa Chrystusa wzorowane na Rio de Janeiro. Największy postawił w warszawskim MARKOCIE na Marywilskiej. Być może przeczuwał nadchodzącą przedwczesną śmierć, która dopadła go w jego dżipie na wiejskiej drodze. Ominął, jadąc 160 na godzinę, pijanego rowerzystę i rozbił się na drzewie. Miał dopiero 60 lat.\nM.D:. Wróćmy do Twojej twórczości – łatwiej pisze Ci się poezję czy sztuki sceniczne?\nR.Cz.: Trudno czy łatwo... Ja po pierwsze nie stawiam sobie w ogóle zadania, że muszę pisać! Z pisaniem kiedyś pauzowałem sześć lat, ale nieoczekiwanie, wraz z narodzinami synka, poezja do mnie wróciła, aczkolwiek stawiam sobie ciągle pytanie, które postawił Rożewicz „Czy można tworzyć poezję po Oświęcimiu?”. W zasadzie nie powinno już się pisać jak niegdyś i dlatego to, co się dzisiaj nazywa poezją, tak naprawdę już nią nie jest po takim odarciu człowieka ze złudzeń i pokazaniu jego barbarzyństwa. Jeśli ktoś dzisiaj pisze misterne, piękne wierszyki, to patrzę na niego z dużą podejrzliwością, czy to po prostu nie grafoman. A jeśli chodzi o kwestie warsztatowe, to należę do tej grupy autorów, którzy muszą być w jakimś transie i wtedy tekst powstaje sam, jakby ktoś za mnie pisał, a ja potem robię tylko korektę. Nigdy nie siadam przy biurku z zadaniem napisania kilku stron za wszelka cenę. Nie jestem typem rzemieślnika. To dzieje się jakby bez mojego udziału. Nawet scenariusze, których trochę napisałem, piszę w długich ciągach, jakbym szybko musiał to wyrzucić z siebie, a potem tygodniami już na spokojnie przerabiam, ale ten materiał musi być szybko skończony, tak samo jak zapis poetycki, bo inaczej mogę już nie skończyć. Zresztą ileś tam tekstów nie dokończyłem i wyrzuciłem, choć był taki wiersz, który zamknąłem po 15 latach. Teraz jest podobnie, utknąłem na pierwszej scenie dramatu i już nie mam do niego serca, może kiedyś wrócę do niego. Konkludując: obie męki pisania czy to poezji czy scenariusza są do siebie zbliżone i chcesz się tego pozbyć z siebie, bo uwiera jak kamień w bucie, przez który nie możesz swobodnie spacerować.\nM.D.: Nawiązując do Twojego ostatniego tomiku wierszy „Przebudzeniem jest śmierć”, zapytam Cię wprost – w co wierzysz?\nR.Cz.: Z pewnością wierzę, że stworzyła nas jakaś siła czy demiurg, który zakodował nam w mózgu potrzebę harmonii i dobra, ale niestety równocześnie ciągnie nas do zła i destrukcji. Natomiast nie praktykuję żadnej religii, aczkolwiek bardzo mi blisko do buddyzmu i Jezusa Chrystusa równocześnie. Kiedyś nazywałem siebie agnostykiem, dzisiaj do końca mi ta definicja nie wystarcza, w każdym razie w żadnym rytuale czy kościele nie widzę dla siebie miejsca, tak samo jak daleki jestem od ateizmu, który jest też formą wiary, że Boga wymyślili sobie ludzie, żeby było im łatwiej żyć i umierać. Oczywiście, nawet jeśli jest Bóg, to wcale nie oznacza, że człowiek ma dostąpić życia wiecznego, na co fanatycznie wierzący liczą, wcale Bóg nie musi mieć takiego planu, bo może śmiertelność jest o wiele lepsza niż nieśmiertelność? Natomiast mój ostatni tom to jakby wyznanie wiary, że po śmierci się dopiero ockniemy, uwolnieni z ciała, które nas zniewala, czyli wychodzi na to, że jestem bliski filozofii zen.\nM.D.: W „Żyjemy ze strachu” piszesz: „Przybyliśmy na świat dla dobra / Nie dla zła / A żyjemy w ciągłym / Złu i nieufności”. To mocne słowa. Ich wymowa wynika z Twoich doświadczeń czy jest też obserwacją świata zastanego?\nR.Cz.: Lubię prowokować. W każdym z nas są psychologiczne mechanizmy obronne. Wypieramy ze świadomości rzeczy, które powodują w nas dyskomfort. Każdy, no może oprócz zawodowych gangsterów, chce widzieć siebie jako człowieka uczciwego i dobrego, który nie krzywdzi innych bez powodu. Chcemy widzieć siebie w jak najlepszym świetle. Tymczasem życie pokazuje, że ludzie nie mają wglądu w siebie i wszystkie swoje podłe czyny zawsze sobie w jakiś sposób wytłumaczą (oszustwo, kłamstwo, zdradę, kradzież etc... ogólnie wiadomo, że we więzieniach siedzą sami niewinni, którzy święcie w to wierzą). Ostatnio przywraca się pamięci piewcę antykapitalizmu Bertolda Brechta, który uznawał ten system za bestialski i nieludzki, otóż Brecht powiedział to swoje słynne „Człowiek sprzyja dobru , ale warunki nie sprzyjają mu” i tu jest pies pogrzebany, bo dzisiejsza Europa zaczyna być rozczarowana. To, co niemiecki pisarz, pisał prawie 100 lat temu o kapitalizmie, znowu zaczyna być aktualne. Nie po to obalaliśmy system komunistyczny i tworzyliśmy Unię, żeby żyć w rozgoryczeniu i strachu o przyszłość. Totalitaryzm monetaryzmu sprawił, że tylko ten, kto ma kasę, ma prestiż. Biedny profesor, aktor czy pisarz jest żałosny, taki świat wykreowały m.in media. Znowu po latach jako takiej równości wykreowała się klasa burżujów i nędzarzy, a więc ten biedny stworzony do dobra się lęka i czyni często zło, aby biologicznie przetrwać. Natomiast bogaci przez to degenerują się, bo nic ich los tych, których wykorzystują i łupią ich nie obchodzi, ponieważ myślą tylko o utrzymaniu swojej pozycji. Tu nie ma miejsca na sentymenty. Nie chcę powtarzać komunałów, że słabi giną, a silni obojętnie się temu przyglądają, znieczulając się mamoną. Świat zastany jest okrutny i daleki od szlachetności, choć jest wielu wspaniałych ludzi, ale niestety w cieniu tych głośnych, którzy zakrzyczeli i zakłamali świat, ale niestety to oni dyktują trendy i gusta , plebs ich hierarchii się podorządkowuje. Naprawdę, oby historia nie zatoczyła koła i znowu ktoś na miarę Lenina czy innego Mao nie będzie chciał odwrócić tego koła historii. Jeśli możni tego świata nie przebudzą się i nie zaczną dzielić zysków sprawiedliwie, ten świat czeka totalny chaos i katastrofa. Raczej jestem pesymistą, bo ludzie są egoistami i przez ten ludzki egocentryzm stajemy się coraz bardziej samotni .Za nieboszczki komuny, której nienawidziłem za zglajszachtowanie społeczeństwa (termin Witkacego) ludzie jednak byli bardziej solidarni i bardziej sobie bezinteresownie pomocni. Nie było choćby tylu samobójstw. Nie było takiej chciwości materialnej.


Wracam z epoki kamiennej - Heinrich Harrer (267777) - Lubimyczytać.pl\nIk komme aus der Steinzeit\n„Przez trzydzieści lat nie mogłem się uwolnić od myśli, że na wielkiej tropikalnej wyspie pod samym równikiem wznoszą się lodowcowe góry”? powiedział Harrer, zanim obleciał pół globu, aby z kilkoma odważnymi mężczyznami eksplorować jeden z ostatnich dziewiczych rejonów naszej planety. Alpinistyczno-naukową wyprawę na Nową Gwineę, którą zorganizował w 1962 roku, zaliczył do najtrudniejszych z...\n„Przez trzydzieści lat nie mogłem się uwolnić od myśli, że na wielkiej tropikalnej wyspie pod samym równikiem wznoszą się lodowcowe góry”? powiedział Harrer, zanim obleciał pół globu, aby z kilkoma odważnymi mężczyznami eksplorować jeden z ostatnich dziewiczych rejonów naszej planety. Alpinistyczno-naukową wyprawę na Nową Gwineę, którą zorganizował w 1962 roku, zaliczył do najtrudniejszych z wszystkich swoich ekspedycji. Alpiniści weszli na ponad trzydzieści szczytów, w tym najważniejszym osiągnięciem było pierwsze wejście na słynną Piramidę Carstensza (Puncak Jaya), najwyższy szczyt wyspy i całej Oceanii. Ich droga prowadziła przez niezliczone pasma górskie, bezdroża dolin i rwące rzeki do tajemniczych rejonów dżungli i osiedli Papuasów, którzy nie wyszli jeszcze z epoki kamiennej. Autor był świadkiem ich okrutnych zwyczajów i owianego legendami, pracowitego pozyskiwania kamienia na siekiery. Wyprawa Heinricha Harrera szerokim echem odbiła się w prasie światowej, ponieważ podczas zdobywania najwyższego szczytu Oceanii straciła łączność i uważana była za zaginioną. WRACAM Z EPOKI KAMIENNEJ - nasza najnowsza książka autorstwa Harrera - jest wyjątkowym, zapisywanym dzień po dniu, dokumentem wielkiej przygody.\nźródło opisu: http://www.stapis.com.pl/lit-gorska.html\nźródło okładki: http://www.stapis.com.pl/lit-gorska.html\nKlementynka | 2015-08-30\n"Wracam z epoki kamiennej" to dziennik z wyprawy do Nowej Gwinei, jaką autor - Heinrich Harrer odbył w 1962 roku. Wszystkie wydarzenia z tamtego czasu spisał właśnie nie byle kto, bo słynny podróżnik, alpinista, uczestnik pierwszego przejścia niezwykle trudnej północnej ściany Eigeru w 1938 r. i niemieckiej wyprawy na Nanga Parbat w 1939 r.\nSięgając po tę książkę obawiałam się trochę ciężkiego, naukowego stylu, jakichś analiz antropologicznych, "suchej" relacji. Jakież było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że to lektura bardzo przystępna, lekka w odbiorze, a do tego nad wyraz wciągająca i fascynująca.\nHarrer barwnym językiem opisuje własne niezwykłe przygody i co najważniejsze - relacjonuje to na bieżąco, by nic potem mu nie umknęło, a fakty nie zostały przeinaczone.\nA dzieje się naprawdę wiele. Na każdym kroku na wędrowców czyhają niebezpieczeństwa wszelkiego sortu - od napaści ze strony tubylców, przez rozmaite choroby, aż po możliwość utonięcia w wartkim nurcie rzeki. Ileż...\nA dzieje się naprawdę wiele. Na każdym kroku na wędrowców czyhają niebezpieczeństwa wszelkiego sortu - od napaści ze strony tubylców, przez rozmaite choroby, aż po możliwość utonięcia w wartkim nurcie rzeki. Ileż to trzeba mieć w sobie odwagi, by przemierzać tak dzikie tereny, gdzie nie wiadomo, co może nas spotkać za chwilę, czy nie zgubimy się, czy ten teren w ogóle da się przejść. Ten Austriak wraz z garstką towarzyszy przemierzał jednak ogromnie podekscytowany tę wyspę i nie przerażał go brak wytyczonych ścieżek. Dzięki niemu możemy dowiedzieć się też bardzo dużo o ludzie Dani, który zamieszkuje to miejsce. Często są to informacje wywołujące uczucie niedowierzania, choćby np. to, jak wygląda tam żałoba i co mężczyzna czyni, kiedy ktoś porwie mu żonę. Z książki dowiemy się również tego, czy to plemię szanuje prawo własności, jak odnosi się do obcych, ile wódz może posiadać żon, jak wyglądają polowania i z czego składają się posiłki. Tak samo ciekawie przedstawia się kwestia "ubioru", a już w szczególności męskiego.\nPodziwiam Harrera za determinację w realizacji swego planu, za to, że w ogóle podjął się tak ogromnego przedsięwzięcia i nie tracił zapału pomimo chociażby trudności w pozyskaniu tragarzy, rozmaitych przeszkód ze strony przyrody, wypadków. A panowały tam przecież tak surowe warunki, że każdy nieodpowiedni krok mógł skończyć się tragicznie, każdy dzień mógł być tym ostatnim. Natura nie zna litości, nie sprzyja w żaden sposób eksploratorom, ale jednocześnie kusi swym bogactwem.\nKsiążka ta przenosi czytelnika do całkiem innej epoki, gdzie ludzie nie znają naszych udogodnień i w rzeczywistości wcale nie potrzebują ich do szczęścia. Wszelkie niewygody są wpisane w ich życie i im samym wydają się czymś naturalnym. Cały czas zastanawiam się, na ile to się zmieniło przez ostatnich pięćdziesiąt lat, czyli od momentu tej wyprawy. Przypuszczam, że i tam w jakimś stopniu dotarła już cywilizacja. Ciekawi mnie ogromnie, czy zachowały się nakręcone wtedy kamerą przez Harrera relacje z tej podróży i czy gdzieś można je zobaczyć.\nLektura tego dziennika zachwyciła mnie przepięknymi, dziewiczymi krajobrazami Nowej Gwinei, zabrała do miejsca, gdzie powstają kamienne siekiery, a ludność nie przejmuje się tym, co przyniesie jutro. Przerażające za to było to, iż nikt z podróżników nie wiedział, czego można spodziewać się po tych mieszkańcach, którzy np. wywoływali duchy podczas czarów i wierzyli w różne dziwne rzeczy. A co ciekawsze - ekspedycja jeszcze dodatkowo dostarczała tym plemionom broń jako formę wynagrodzenia za pracę. Przyznam, że w takich warunkach, w obliczu ciągłego zagrożenia nie zdołałabym w nocy zmrużyć oka. A do tego przecież dochodziły jeszcze trudności w komunikacji i tym samym problemy wynikające ze złego zrozumienia się. I jak wyczytać z twarzy człowieka jego zamiary, stosunek do mnie, jeśli nie jest on w stanie okazywać emocji? W jaki sposób we właściwym momencie wyczuć niebezpieczeństwo?\nA jeśli chodzi o samo wydanie tej książki... Bardzo podoba mi się pomysł Wydawnictwa Stapis na to, iż można ją kupić w dwóch wersjach okładkowych, wybrać sobie po prostu tę, która bardziej nam odpowiada. Plusem są też liczne zdjęcia wewnątrz niej pokazujące ciekawe miejsca z tej wyprawy, ludność, jak i samego autora. Jedynym mankamentem, który psuł mi potem odbiór treści, był wstęp stworzony przez Jerzego Kostrzewę. Został napisany interesująco, ale niestety zdradza zbyt wiele faktów z samych wspomnień Harrera, właściwie jest to streszczenie jego dziennika. Tym samym z grubsza już wiedziałam, co spotka bohatera jeszcze zanim przeszłam do właściwego tekstu, a potem ciągle odnajdywałam w nim fragmenty z wprowadzenia. Trochę to psuło zabawę, bo brakowało nieraz elementu zaskoczenia, gdy czytałam to samo, co wcześniej, jedynie rozbudowane i opisane innymi słowami.\nKsiążkę serdecznie polecam każdemu, kto chce przenieść się do dziewiczej krainy, przedzierać się przez chaszcze, wejść na różne górskie szczyty, poznać tamtejsze plemiona, ale i tego wspaniałego człowieka z pasją, jakim był Heinrich Harrer. "Wracam z epoki kamiennej" to rzecz naprawdę warta poznania. Jestem tą historią dosłownie urzeczona i przypuszczam, że na jednokrotnym czytaniu się nie skończy, z pewnością z czasem sięgnę po nią ponownie.\nasiaom | 2019-05-20\nHubert | 2019-01-27\nEilinel | 2018-03-13\nMichał Kulik | 2017-10-01\nTieM | 2019-01-19\nNa półkach: Literatura górska na świecie, Góry, Posiadam, Chcę przeczytać\nAgma | 2018-08-22\nmojabiblia | 2018-04-09\nzut | 2018-01-06\nJustyna Wenecka | 2017-12-21


Recenzja książki Behawiorysta R. Mroza | arytmia.eu\nStrona główna Literatura W każdym kryje się bestia. Recenzja Behawiorysty Remigiusza Mroza\nW każdym kryje się bestia. Recenzja Behawiorysty Remigiusza Mroza\nRemigiusza Mroza według mnie śmiało można ochrzcić Królem Polskiego Kryminału. A może Królem Juniorem, obok innych sław, takich jak Zygmunt Miłoszewski czy Marek Krajewski. Niewątpliwie Mróz na to miano zasługuje. Po pierwsze za warsztat pisarski. Zastanawiam się tylko, gdzie i kiedy on zdążył się tego nauczyć. Cięty język, duża dawka humoru na poziomie i fakty pomieszane z fikcją literacką. Czytając książki Mroza mam wrażenie, że jestem aktywnym uczestnikiem wydarzeń, znajduję się w ich centrum. Z peleryną niewidką na plecach chodzę za bohaterami, widzę wszystko ich oczami, razem z nimi dokonuję wyborów, widzę ich dylematy, dzielę z nimi radości i smutki. Brzmi to może trochę jak przeżywanie opowieści romantycznej, ale romantyzmu w książkach Mroza nie znajdziemy. Ale jak raz z nim zaczniesz – już go nie porzucisz. Każda z jego książek zostawia po sobie ślad i gwarantuje kaca książkowego – nie od razu sięgniesz po coś nowego. Najpierw trzeba się z emocjami przespać, przemyśleć. Mróz nie pisze, aby poprawić humor. Ale emocje zapewnia skrajne – w pozytywnym sensie.\nWyjątkiem nie jest Behawiorysta. Pierwsze miejsca na listach bestsellerów – w pełni zasłużenie. Książka, wydawałoby się na początku, nie zawiera krwawych opisów, nie ma większego śledztwa, nikt nie ginie. Widzimy postać byłego prokuratora Gerarda Edlinga. A potem pojawia się zamachowiec w przedszkolu i od tego momentu strach miesza się z obrzydzeniem, niepewność ze złością, bezsilność z oburzeniem. Zamachowiec nie wysuwa żądań. Chce pomóc społeczeństwu, pokazać obłudę, zmienić myślenie. Jak sam mówi:\n„Na co dzień wszyscy obserwujemy społeczną znieczulicę, obcujemy z nią, uczestniczymy w niej, a w końcu sami stajemy się jej źródłem […]. Mijamy potrzebujących […], gapimy się beznamiętnie na tragedie rozgrywające się na naszych oczach. Dosyć. Nie tego od was oczekuję”.\nI to staje się przyczynkiem do tragedii. Wskazane jest nawet użycie słowa „masakra”. Porywacz daje społeczeństwu głos – zdecyduj, kliknij i zagłosuj kto ma umrzeć – mała chora dziewczynka, która może nie dożyć nastoletniości czy zdrowa kobieta, matka, żona. To dopiero pierwsze „głosowanie”. Nie zdradzając zbytnio fabuły książki, będą kolejne, straszniejsze, okrutniejsze i wywołujące silne emocje. Zaskoczeniem dla policji, służb operacyjnych i prokuratury jest to, że „koncert krwi” zyskuje w społeczeństwie odzew. A Ty – kogo wybierzesz? Czy wybierzesz? Czy zagłosujesz? Czy będziesz czuł się współwinny śmieci lub „dumny” z ocalenia ofiary? Zdecydowanie książka daje do myślenia. Czy kryje się w nas bestia? Czy jesteśmy żądni krwi? Czy każdy ma w sobie tę czarną stronę? Chociażby dla tego wszystkiego warto poświęcić wieczór Behawioryście.\nNie tylko kunszt pisarski Mroza i jego umiejętność wywoływania u nas emocji zasługują na uwagę i pochwałę. Mróz pokazuje nam różne środowiska – prokuratorów i psychologów w Behawioryście, środowiska adwokackiego w serii z Joanną Chyłką, policji i mediów w serii z Wiktorem Forstem. Behawiorysta przybliża nam psychikę mordercy, zwyrodnialca. Mróz łączy fikcję z faktami naukowymi i badaniami, budując tym samym solidne fundamenty i urzeczywistniając opisywaną historię. Przez całą lekturę towarzyszy uczucie, że to wszystko dzieje się tu i teraz. Nie w książce. TU I TERAZ, OBOK CIEBIE.\nWracając do elementów psychologii behawioralnej; zamachowiec – czy jego zachowanie, gesty, mimika, słowa, czyny przybliżą policję i prokuraturę do schwytania zamachowca? Czy każdy jest w stanie dostrzec te znaki? Czy trzeba skrywać w sobie mordercę, aby zrozumieć mechanizmy zachowania mordercy? Czy nawet najbardziej opanowany, planujący morderca popełni w końcu błąd? Na te pytania Mróz daje nam odpowiedź. Nie zawsze bezpośrednio, nie zawsze w sposób jasny i jednoznaczny. Jednak jedno wiem już na pewno… nigdy nie możemy być pewni swoich zachowań i reakcji.\nA Ty, zabiłbyś, nawet wirtualnie? Pomyśl.\nciekawa historia, uzupełniana faktami, poparta badaniami naukowymi\ndobrze napisana, trzymająca w napięciu\ndaje do myślenia, generuje mnóstwo pytań u czytelnika\nelementy behawioryzmu – ciekawe połączenie\nmomentami zbyt szczegółowe opisy zbrodni (ludzie o mocnych nerwach uznają to jednak za plus)\nPoprzedni artykułNie tylko czarno na białym. Ciekawe wizualnie powieści\nNastępny artykułI ręki nikt ci nie poda. Wstęp do kina rosyjskiego


Produkty finansowe dla Polaków | Pieniądze i kredyty\nWarunkiem jest jednak ukończenie osiemnastego roku życia i legitymowanie się dowodem osobistym. Na jakie produkty finansowe mogą liczyć konsumenci?\nProdukty finansowe jakie interesują ludzi najczęściej to oczywiście kredyty hipoteczne oraz szybkie pożyczki gotówkowe na dowolny cel. Nie wszystkie z pozoru atrakcyjne produkty są jednak w rzeczywistości warte uwagi. Najbardziej istotny jest wybór odpowiedniej instytucji finansowej, która ma udzielić pożyczki – jeśli dokonamy trafnego wyboru, a więc zdecydujemy się na placówkę bezpieczną, musi to być ta, która dba o interesy klienta i na najwyższym poziomie stawia satysfakcję obu stron – pożyczkodawcy jak i konsumenta.\nWśród firm najbardziej popularnych, liderem jest Provident. Ponad 3,5 miliona konsumentów zdecydowało się zaufać właśnie tej placówce i jak twierdzą nie popełniło błędu. Produkt finansowy w postaci pożyczki gotówkowej jaki proponują to sprzedaż pożyczki gotówkowej wraz z ubezpieczeniem, która może być obsługiwana zarówno w domu, jak i poprzez konto bankowe, a więc drogą internetową.\nBezpośrednie powody tak dużej popularności takich firm to między innymi:\nKoszty i warunki umów przedstawione bardzo przejrzyście\nOczywiście istnieją pewne warunki, które należy spełnić, aby otrzymać pożyczkę w firmach typu Provident Polska, ale nie są one skomplikowane i ponad możliwości większości z nas. Wystarczy dowód osobisty, a więc ukończenie 18 roku życia, stałe zameldowanie i stałe źródło dochodu. Pożyczki udzielane są zarówno osobom indywidualnym jak i firmom. Procedura przyznawania pożyczki odbywa się bez zbędnych komplikacji – pieniądze dostaje się szybko, a formalności zmniejszone są do minimum.\n← Gdy zabraknie pieniędzy Jak wybrać firmę pożyczkową? →


e-Kariera - Szkoła Główna Turystyki i Hotelarstwa\nhttps://e-kariera.vistula.edu.pl – co to jest?\nE-Kariera jest portalem uczelni, którego użytkownikami są:\n– studenci i absolwenci GUV,\n– Baza rozwoju\nKażdy użytkownik zakłada na portalu swoje konto i ma wtedy możliwość zamieszczenia informacji o sobie oraz dostęp do spersonalizowanej oferty.\nStudent może stworzyć CV, wykorzystując kreator CV funkcjonujący na portalu, oraz przygotować swój zawodowy profil.\nJak działa E-Kariera?\nJak aplikować o pracę w portalu E-Kariera?\nDlaczego warto mieć profil na portalu E-Kariera?\nKażdy student GUV ma automatycznie podpięte badanie poziomu 5 kompetencji miękkich, najbardziej poszukiwanych na rynku pracy ( niezależnie od kierunku i zawodu): komunikatywność, współpraca w zespole, przedsiębiorczość, wywieranie wpływu oraz innowacyjność i elastyczność. Po wykonaniu badania otrzymuje raport, w którym znajdzie zidentyfikowany indywidualny poziom kompetencji, porównanie tego poziomu z poziomem oczekiwanym na rynku pracy oraz wskazówki rozwojowe i literaturowe pokazujące możliwości doskonalenia danej kompetencji od poziomu uzyskanego do optymalnego. Ponadto każdy student może otrzymać indywidualne wsparcie doradcy zawodowego w tym zakresie – po umówieniu się na takie spotkanie. Może również zbadać kolejne kompetencje, już indywidualnie podpinane do konta przez doradcę zawodowego, zgodnie z potrzebami i oczekiwaniami studenta.\nPracodawcy zamieszczają swoje wizytówki oraz oferty pracy. Oferty te dostępne są na stronie głównej e-Kariery, a także – na indywidualnych kontach studentów. Tyle tylko, że na kontach indywidualnych pojawiają się oferty przefiltrowane, zgodnie z zaznaczonymi przez studenta przy rejestracji branżami, pracą w których jest najbardziej zainteresowany.\nAplikowanie o pracę w odpowiedzi na wybrane oferty jest niezwykle proste:\nCV stworzone w kreatorze, oferta na portalu – naciskasz Wyślij….\nCV mają szansę mieć wyróżnik w postaci zamieszczonych w nich wyników badania kompetencji. Kompetencje są podstawą rekrutacji, a student, który zrobił badanie kompetencji nie dość, że ma je zidentyfikowane, to jednocześnie pokazuje swoją świadomość znaczenia ich rozwoju.\nW Bazie rozwoju znajdują się polecane oferty szkoleniowe – zewnętrzne i prowadzone w Uczelni – oraz artykuły i linki do ciekawych filmów i wykładów, pogłębiających wiedzę na temat strategii i metod ujawniania i wzbogacania indywidualnego potencjału, doskonalenia i rozwoju kompetencji oraz wszystkich innych zagadnień umożliwiających samorealizację, osiągnięcie sukcesu, aktywne poruszanie się na rynku pracy i zachowanie w życiu równowagi między pracą a życiem osobistym.\nWykładowcy otrzymują ponadto narzędzie do tworzenia ankiet wszelkiego rodzaju – zarówno tych związanych z procesem dydaktycznym, jak i badawczych.\nTakie połączenie grup użytkowników daje unikalną możliwość stworzenia wspólnej e-społeczności, ułatwiającej przygotowanie do – i funkcjonowanie na – rynku pracy.\nStudentom ułatwia zweryfikowanie poziomu swoich kompetencji, orientację na rynku pracy i wejście nań, oraz kontakt z pracodawcami.\nPracodawcom ułatwia kontakt z uczelnią, studentami o oczekiwanych kompetencjach, ale też z wykładowcami.\nWspółpraca wykładowców z pracodawcami ma szansę zaowocować programami kształcenia szytymi na miarę potrzeb rynku, z pełną świadomością konieczności akademickiego wymiaru edukacji.\n1/ Badanie kompetencji oczekiwanych na rynku pracy – zarówno na początku studiów, jak i na ich zakończenie, co daje możliwość analizy efektywności kształcenia w zakresie doskonalenia i rozwoju kompetencji.\n2/ Wsparcie w budowaniu indywidualnych ścieżek rozwoju – w formie, która Ci najbardziej odpowiada: to mogą być:\n– mailowy kontakt z doradcą ułatwiający interpretację wyników badania;\n– wskazówki rozwojowe dotyczące planowania doskonalenia kompetencji, dla których punktem wyjścia jest uzyskany w teście wynik;\n– sugestie literaturowe dla zainteresowanych poszerzeniem wiedzy na temat kompetencji i ich rozwoju;\n– wskazanie oferty szkoleniowej dopasowanej do poziomu kompetencji określonego przez test;\n– artykuły tematyczne;\n– linki do filmów i wykładów poświęconych zagadnieniom związanym z rozwojem kompetencji\n3/ Wsparcie w budowaniu indywidualnych ścieżek kariery zawodowej:\n– dzięki badaniu kompetencji możesz świadomie zaplanować ich doskonalenie;\n– rozmowa z doradcą ułatwi przygotowanie i realizację indywidualnego planu rozwoju zawodowego;\n– podobnie jak korzystanie z informacji zawartych w Bazie rozwoju;\n– profil na e-Karierze pozwala zaistnieć na e-rynku pracy;\n– ułatwia kontakt z pracodawcami.\n4/ Rozeznanie na rynku pracy – na portalu zamieszczane są aktualne informacje na temat kształtowania się, zmian i oczekiwań rynku pracy oraz różnego rodzaju raporty i analizy tematyczne.\n5/ Ułatwiony kontakt z potencjalnymi pracodawcami – ponieważ też są użytkownikami e-Kariery, zamieszczają tu oferty pracy, a Ty możesz im przesłać w prosty sposób stworzone tutaj CV.\n6/ Możliwość stworzenia CV – e-Kariera ma swój własny kreator CV z dostępnymi trzema szablonami do wyboru.\n7/ Opracowanie własnego profilu – analogicznie do portali branżowych: e-Kariera to takie uczelniane Pracuj.pl ?\n8/ Zaistnienie w e-społeczności GUV – Twoje konto będzie aktywne nawet wtedy, kiedy staniesz się absolwentem Uczelni, będziesz mieć ułatwiony kontakt z innymi absolwentami oraz studentami kolejnych roczników. Będzie także możliwość śledzenia losów absolwentów, bo taka funkcja Portalu również jest uruchomiona. A też – będzie można zamieścić tutaj swoją historię….Stworzymy razem Opowieści o sukcesach!\n9/ Możliwość udziału w stażach – zawsze znajdziesz tutaj aktualne informacje na temat dostępności stażów dla określonych kierunków studiów\n10/ Będziesz na bieżąco – we wszystkich sprawach dotyczących własnego rozwoju oraz rynku pracy!


"Idziemy ku zmatrwychwstaniu" - koscierzyna24.info - Moje Miasto Moja Telewizja\n"Idziemy ku zmatrwychwstaniu"\nW świątecznym "Przesłuchaniu" gościmy księdza prałata Antoniego Bączkowskiego - proboszcza Parafii Świętej Trójcy oraz kustosza kościerskich Sanktuariów Maryjnych.\nNiedzielą Palmową rozpoczął się Wielki Tydzień. W ciągu całego roku liturgicznego to jest jedyny tydzień nazywany „wielkim”. Czy można powiedzieć to w pewien sposób esencja wiary?\nPodczas diecezjalnych obchodów Światowego Dnia Młodzieży powiedział ksiądz proboszcz: „Wyruszyliśmy w drogę z Panem Jezusem”. Młodzi potrzebują Boga w swojej życiowej wędrówce?\nWidzimy, że pojawiają się nowe formy duchowości. Przykład to Ekstremalna Droga Krzyżowa. Niekonwencjonalne drogi na zbliżenie się do wiary są konieczne we współczesnym świecie? Modlitwa musi wychodzić poza mury kościołów?\nStatystyki pokazują, że mieszkańcy kościerskiego dekanatu są bardzo religijni. W kwestii uczęszczania na msze Kościerzyna wybija się ponad przeciętną. Skąd bierze się to wielkie przywiązanie do wiary?\nJuż wkrótce parafię czekają wielkie jubileusze: 100-lecie kościoła i 100-lecie Objawień Fatimskich. W jaki sposób obchodzone będą te rocznice?\nRada Miasta wyraziła zgodę na udzielenie dotacji na remont dachu kościoła Świętej Trójcy. Kiedy ruszą prace i jaki będzie ich zakres?\nEla 28.04.2017, 14:31\nKiedy będzie następna dotacja na śmieci dla ZGW ?. Burmistrz już nie jest w radzie ale za to Radny R. jest.\nx 28.04.2017, 14:26\nDochody z chrztów, ślubów, pogrzebów, stawiania pomników na cmentarzu, opłat za miejsce pochowku, tace, inne zbiorki i jeszcze od Rady Miasta i Burmistrza dotacje na dach ?\nProponuje jeszcze dać dotacje na założenie porządnych kranów na cmentarzu, te które są pamiętają parę pokoleń oraz zrobienie porządku z grobami, których juz nikt nie pielęgnuje. Nie mieszać wiary katolickiej z gospodarnością bo ta jest w Kościerzynie tragiczna.\nProboszczu przyprowadź ludzi do Chrystusa 28.04.2017, 13:34\nKsiędza zadaniem jest sprowadzać do Kościoła tych, co są od niego daleko, a nie pocieszać się "dobrymi statystykami pobożności". Niech ksiądz zacznie wykorzystywać narzędzia, które mogą dotrzeć do człowieka. Samym pohukiwaniem na ogłoszeniach parafialnych nic ksiądz nie osiągnie.\nHana 18.04.2017, 19:33\nKiedy Ksiądz Proboszcz będzie dostępny dla parafian w biurze parafialnym w godzinach pracy biura?\nŚwięta przeżyliśmy w ciszy 18.04.2017, 07:24\nTeraz możemy sobie POwiedzieć: MAMY KOMPLETNY ZASTÓJ W NASZYM KOŚCIERSKIM REGIONIE i nic nie wskazuje aby cokolwiek miało się ruszyć\nŚWIĘTA ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO 16.04.2017, 10:43\nZ okazji świąt wszystkim składam życzenia: zdrowych, spokojnych świąt oraz radosnych spotkań. Do zobaczenia PO świętach :)\nDziękuje! 15.04.2017, 07:36\nW ciszy będziemy świętować. Cisza jest najwłaściwsza dla nas katolików.


Codex Iuris Canonici, Pii X Pontificis Maximi iussu digestus, Benedicti Papae XV auctoritate promulgatus (pol. kodeks prawa kanonicznego) to pierwsza nowoczesna kodyfikacja prawa kanonicznego Kościoła katolickiego obrządku łacińskiego promulgowana 27 maja 1917 r. przez Benedykta XV bullą Providentissima Mater Ecclesia. Kodeks wszedł w życie 19 maja 1918.Codex Iuris canonici auctoritate Joannis Pauli PP. II promulgatus (pol. Kodeks prawa kanonicznego, skrót: CIC lub KPK) – podstawowy dokument ustawodawczy Kościoła katolickiego obrządku łacińskiego promulgowany 25 stycznia 1983 przez Jana Pawła II konstytucją apostolską Sacrae disciplinae leges. Wszedł w życie 27 listopada 1983 r. Zastąpił pio-benedyktyński kodeks prawa kanonicznego i liczne ustawy kościelne wydane po 1917.\nCodex canonum Ecclesiarum Orientalium auctoritate Joannis Pauli PP. II promulgatus (pol. kodeks kanonów Kościołów wschodnich, skrót: CCEOr lub KKKW) - jednolity zbiór prawa kanonicznego dla katolickich Kościołów wschodnich promulgowany 18 października 1990 r. przez papieża Jana Pawła II konstytucją Sacri canones. Wszedł w życie 1 października 1991 r.Kościół katolicki – największa na świecie chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia określane mianem katolicyzmu. Kościół katolicki jest jednym z trzech głównych nurtów chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich.\nBenedykt XV (łac. Benedictus XV, właśc. Giacomo della Chiesa; ur. 21 listopada 1854 w Genui, zm. 22 stycznia 1922 w Rzymie) – papież w okresie od 3 września 1914 do 22 stycznia 1922.Jan Paweł II (łac. Ioannes Paulus PP. II), właśc. Karol Józef Wojtyła (ur. 18 maja 1920 w Wadowicach, zm. 2 kwietnia 2005 w Watykanie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy krakowski, a następnie arcybiskup metropolita krakowski, kardynał, zastępca przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski (1969-1978), 264. papież i 6. Suweren Państwa Miasto Watykan (16 października 1978 – 2 kwietnia 2005), kawaler Orderu Orła Białego, błogosławiony Kościoła katolickiego.\nKonstytucja apostolska (łac. constitutio apostolica) – najwyższej rangi dekret wydawany przez papieży, określający kwestie organizacyjne lub dogmatyczne, które stają się częścią nauczania apostolskiego Kościoła. Konstytucja apostolska ogłaszająca nowy dogmat jest niekiedy nazywana konstytucją dogmatyczną.Corpus Iuris Canonici (skr. CICa) – nazwa przyjęta dla oznaczenia grupy zbiorów prawa kanonicznego, które powstały od XII do XV wieku:\nSacrae disciplinae leges – konstytucja apostolska ogłoszona 25 stycznia 1983 przez Jana Pawła II z okazji wprowadzenia nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego.


Marzec 2021 – Blog – O rynku nieruchomości w Krakowie\nBlog - O rynku nieruchomości w Krakowie > 2021 > Marzec\nMonth Archives: Marzec 2021\nAgencja Bracia Sadurscy31 marca 2021\nZakup mieszkania łączy się z załatwieniem wielu spraw, dlatego może nam się wydawać, że po podpisaniu Aktu Notarialnego i zapłaceniu całej ceny, nie pozostało już nic innego jak wprowadzenie się. I owszem, pozostaje nam wprowadzenie się, lecz nie tylko -...\nAgencja Bracia Sadurscy23 marca 2021\nUstawa, zgłoszona przez UOKiK, mająca chronić nabywców mieszkań i domów jednorodzinnych przed utratą wpłaconych pieniędzy, trafiła w końcu do Sejmu. Większość klubów opowiada się za wprowadzeniem zmian, powstaje jednak obawa, że nowe przepisy spowodują wzrost cen nieruchomości z rynku pierwotnego....\nAgencja Bracia Sadurscy5 marca 2021\nObecnie w Polsce działa kilka tysięcy spółdzielni mieszkaniowych, mających w swych zasobach budynki mieszkalne. W myśl prawa spółdzielnia ma obowiązek zaspokajać potrzeby mieszkaniowe członków spółdzielni i mieszkańców oraz w szerokim rozumieniu dbać o budynki i infrastrukturę. Niestety zdarza się, że...


Eko-patrole ENERIS ruszają w Tomaszowie Mazowieckim - Aktualności - Eneris - Główna - Eneris\n- W konkursie „Eko-patrol ENERIS” nacisk kładziemy na zaangażowanie młodych ludzi. Jesteśmy przekonani, że ta inicjatywa i czynne działanie na rzecz środowiska będą kształtować świadomość ekologiczną młodych ludzi. Zależy nam na tym, aby zgłaszający się do konkursu uczniowie poczuli, że mogą i potrafią zmienić na lepsze swoje najbliższe otoczenie, a także poczuli prawdziwą satysfakcję z bycia strażnikiem przyrody\n- powiedział Rafał Korzeniowski, dyrektor Oddziału ENERIS S.A. w Tomaszowie Mazowieckim, organizator konkursu.\n- Chętnie wspieramy i będziemy wspierać wszystkie proekologiczne działania. Zwłaszcza te, w które angażowane są młodzi ludzie, dzieci z Tomaszowa Mazowieckiego. To kolejny projekt realizowany przez ENERIS w naszym mieście. „Ogrody wertykalne”, które powstały w ramach Programu Grantowego ENERIS spotkały się z dużą sympatią naszych mieszkańców. Jestem przekonana, że tym razem będzie podobnie. Mam nadzieję, że te działania wzmocnią proekologiczne zachowania wśród mieszkańców Tomaszowa\n– powiedziała Zofia Szymańska, zastępca prezydenta Tomaszowa Mazowieckiego.\n- Aby wziąć udział w konkursie, wystarczy się zarejestrować i pobrać z naszej strony niezbędne dokumenty. Nagrodami dla uczestników, poza satysfakcją i nowymi doświadczeniami, będzie przydatny sprzęt elektroniczny: tablety i czytniki książek\n- powiedziała Magdalena Sułek-Domańska, Dyrektor ds. Komunikacji ENERIS.


Wali się „wiadukt grozy” - Grupa Mediów\n1 października 2020 | 06:46\nYou are here: Home / Polska / Wali się „wiadukt grozy”\nNa co czekają urzędnicy? Aż ten wiadukt się w końcu zawali?! – denerwują się stołeczni kierowcy. Chodzi o wiadukt na ulicy Towarowej nad linią średnicową, który z roku na rok jest w coraz gorszym stanie technicznym. Co gorsza, nie wiadomo kiedy zostanie wyremontowany, bo… urzędnicy przerzucają się odpowiedzialnością.\nWięcej informacji: Wali się „wiadukt grozy”


ROWEREK TRÓJKOŁOWY EXCLUSIVE - Hugotti Shoes\nIndeks: JM-068-17 PINK\nRowerek łączy w sobie wiele praktycznych rozwiązań, które zapewnią twojemu dziecku wygodną i bezpieczną zabawę. Rowerek posiada miękkie komfortowe oparcie z możliwością regulacji dzięki któremu maluch będzie siedział wygodnie a pasy i barierki zabezpieczą go przed wypadnięciem z siedziska. Składany daszek ochroni przed deszczem i słońcem. Specjalnie wyprofilowana rama oraz obrotowe siedzisko ułatwi wsiadanie najmłodszym dzieciom.\nWorek/plecak na buciki do...\nWILLA POZIOMKOWA RÓŻ


W Kargowej Nestlé zbudowało plenerową siłownię - Nestlé Polska S.A. - Centrum Prasowe\nW Kargowej Nestlé zbudowało plenerową siłownię\nOd stycznia mieszkańcy Kargowej mogą korzystać z nowej plenerowej siłowni, która powstała dzięki Nestlé. To kolejna tego rodzaju inwestycja firmy w lepszą kondycję mieszkańców lokalnej społeczności.\nDzięki Nestlé mieszkańcy Kargowej zyskali nowe miejsce do aktywnego spędzania czasu i dbania o swoją kondycję. Przy ulicy Łąkowej firma wybudowała siłownię plenerową, z której korzystać mogą wszyscy chętni. Czekają na nich profesjonalne urządzenia do ćwiczeń: orbitrek, rower czy wioślarz.\nW ten sposób Nestlé wspiera lokalne społeczności w miejscach, gdzie znajdują się zakłady produkcyjne firmy. Poprzednia siłownia powstała w Rzeszowie, a kolejna planowana jest w Kaliszu. Budując siłownie plenerowe, firma chce pomóc mieszkańcom w prowadzeniu zdrowszego i pogodniejszego stylu życia oraz przyczynić się do podnoszenia jego jakości.\nJuż wcześniej Nestlé podejmowało podobne inicjatywy. Dzięki firmie – w ramach konkursu Nestlé Porusza Polskę, powstało ponad 30 siłowni plenerowych w różnych lokalizacjach. Sprzęt do ćwiczeń stanął w tych, które otrzymały największą liczbę głosów oddanych przez mieszkańców gmin uczestniczących w akcji.\nW Kargowej powstała siłownia plenerowa od Nestlé


After exile to dramat o rodzinie przestępców - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościAfter exile to dramat o rodzinie przestępców. Robert De Niro i Shia LaBeouf jako ojciec i syn\nJak na razie trwa intensywny okres zarówno dla Roberta De Niro jak i Shia LaBeouf. Jak wiemy, starszy artysta szykuje się już do festiwalowej premiery filmu dla Netflixa „Irlandczyk”, który może zawalczyć o tegoroczne Oscary. Aktora również zobaczymy w tegorocznym „Jokerze”. Natomiast LaBeouf, po długim czasie pozbawionym aktorskiej aktywności, powraca z autobiograficznym filmem „Honey Boy”, do którego sam stworzył scenariusz.\nW tym roku możemy jednak mówić o jeszcze jednym wartościowym projekcie, który połączy obydwóch niezwykle uznanych aktorów. „After exile” to historia bazująca na prawdziwych wydarzeniach z życia Michaela Tovo (scenarzysty filmu), który opracował scenariusz wspólnie z Anthonym Thorne'm. Za sterami produkcji zasiądzie Joshua Michael Stern, znany chociażby z filmu „Jobs”.\n„After Exile” opowiadać będzie o historii Mike'a Delaneya (w tę rolę wcieli się Shia LaBeouf), który po brutalnym napadzie i zabiciu człowieka, po odbyciu kary w końcu wraca do swojej codzienności. A ta nie jest łatwa – mieszkając z ojcem, byłym kryminalistą i alkoholikiem, którego gra Robert De Niro, główny bohater skupia się na uratowaniu młodszego brata przed podzieleniem jego losu. Ich ojciec, Ted Delaney to były skazaniec, który nie potrafi sobie poradzić z wyrzutami sumienia i utratą ukochanej żony lata temu. Jego celem życiowym staje się ratunek synów, których losy prowadzą do destrukcji i zatraceniu w zbrodni.\nDramat traktować będzie nie tylko o szorstkiej rzeczywistości z narkotykami i przestępstwami w tle, ale przede wszystkim o trudnej drodze ku przebaczeniu i odkupieniu win.\nJak na razie wiemy, że w październiku rozpoczną się prace na planie w Filadelfii. Twórcy jeszcze szukają aktora do roli młodszego z braci.\nTagi: after exile joshua michael stern Robert De Niro Shia LaBeouf