Temat: Re: Błonia Sob 16 Cze 2018, 22:10\nSenność, która wcześniej towarzyszyła Ślizgonce opuściła ją już na wieść o możliwości pracy w parach. Kiedy dodała do tej informacji entuzjazm profesora Wattsa, miała już w zasadzie pewność, że nie było szans na sztampowe zajęcia. Zapowiadało się coś na prawdę świeżego i interesującego. Pozwoliła swojej niebliźniaczce pójść po niezbędne materiały oraz złożyć ich " oficjalną" broń w szkatule. Korzystając, że miała chwilę dla siebie, Tan rozejrzała się jeszcze raz po towarzystwie, by w przypływie narastającej ekscytacji dzisiejszymi zajęciami, pomachać do Jona z przesadnym jak na nią entuzjazmem. Zaraz później zauważyła nadlatującego Zgreda. Przekonana, że gad to z nią postanowił się przywitać, uśmiechnęła się ... A następnie z nieco zdziwioną miną spojrzała na Nessy, która posłużyła jaszczurowi za lądowisko. Może i znały się całkiem nieźle, a na wymiany ploteczek widywały często... Hanyasha nie podejrzewała, że Krukonka AŻ TAK boi się różnych stworzeń. Nie wiedziała co ją bardziej zaskoczyło - atak histerii u panny Temple czy szybka reakcja kuzyna, który zabrał Zgreda, nim ten zatopił pazury w ramieniu dziewczyny, na co często sobie pozwalał przy ludziach, których znał. Nim sama zdążyła cokolwiek powiedzieć, pod adresem Padmore'a posypaly się już pierwsze groźby od Lucasa. Widząc, że chłopak całkiem sprawnie pozbierał jej koleżankę z gleby, skierowała swą uwagę na biednego jaszczura. Widząc, jak miota się, trzymany za sprezentowany mu przez Tan sweterek, uznała, że musi interweniować.\n- Nash, puść go! - jakże kulturalną uwagę okrasiła mniej kulturalnym pacnięciem kuzyna w czoło. Nie przeszkadzał jej w tym nawet fakt, że była o ponad głowę niższa.\n- Jeszcze go uszkodzisz! - teraz Ślizgonka dodatkowo trzymała go już za rękaw kurtki, wręcz piorunując wzrokiem.\n- A przede wszystkim przeproś Nessy, bo to był wypadek. Zgred się chciał tylko przywitać. - brunetka skierowała przepraszające spojrzenie w kierunku Temple. Znała jaszczura i dobrze wiedziała, że jest to szczera prawda. Inaczej Nessy mogłaby skończyć osmolona albo pozbawiona kępki włosów.\n- A pan Padmore teraz pójdzie i przyniesie ci materiały, żebyś spokojnie mogła dojść do siebie. Ok?\nMimo, że widziała poirytowanie Nasha, Tan nadal uważała, że rozsądniej załatwi sprawę. Brunet był jeszcze większą sierotą w kontaktach z płcią przeciwna niż ona sama. Wolała zdecydować za niego, dla dobra Zgreda. I pośrednio kuzyna. Na wszelki wypadek posłała mu spojrzenie nie pozostawiające wątpliwości - "Rób co mówię bo odeśle cię do skrzydła szpitalnego parasolem."\nTemat: Re: Błonia Sob 16 Cze 2018, 23:59\nCzemu ona sobie to zrobiła, no czemu? Co jej się nie podobało w ciepłym łóżku, w wieży astronomicznej, lochach, kuchni, bibliotece, no co? Mogła spędzić tę lekcję gdziekolwiek, odnaleźć siebie, zostać trenerem personalnym albo brzuchomówcą. Nie, jej się zachciało bawić z magicznymi zwierzętami, bardzo mądrze Temple, to co następnym razem, skusisz się na samotną jazdę mugolską taksówką, czy podróż w kosmos w pralce?\nTrzęsąc się jak zielona galaretka, skupiając wzrok gdziekolwiek indziej, byle nie na postaci zażenowanego Ślizgona, prawie nie zauważa, kiedy pochyla się nad nią Lucas, by pomóc się jej podnieść. Jego silne ramię nie jest jednak dla niej podporą zbyt długo, bo już za chwilę ucieka w stronę Nicolasa… Sharewood… Proszę, nie mówcie, że on to wszystko widział. Krew ponownie odpływa z twarzy Nessy, prawie uginając pod nią nogi, niewiele brakowało by znowu wylądowała na ziemię. Czemu to wszystko zawsze musiało spotkać akurat ją, mało było innych niezdar na tym świecie?\nNie było czasu zastanawiać się nad sprawiedliwością lub jej brakiem, bo nagle pojawia się przed nią Castiel. Kiedy jego głos dochodzi do jej uszu, mimowolnie stara się skurczyć w sobie. Słyszy, że jest zdenerwowany, nie musi patrzeć na to jak zaciska dłoń w pięści, na oczy strzelające piorunami. Przestraszona tym nagłym przypływem zainteresowania ze strony Horna, pozwala sobie wypuścić z oka, jedną pojedynczą długą łzę.\n- Nie chcę. - Mówi szeptem, tak by tylko Ślizgon ją usłyszał, ale ten już wraca do swojej byłej.\nKiedy Temple myśli, że już została sama, że jedynie Smoczy Chłopiec, trzymający dość brutalnie swojego potwora zwraca na nią uwagę pojawia się Tanesha, która szybko przejmuje kontrolę nad całym zamieszaniem, posyłając w ich stronę rozkazy i polecenia, niczym generał na wojnie. Może by się od tego wszystkiego pozbierała, ale cały czas czuła na sobie spojrzenie tych gadzich paczajek, a wizja zmierzenia się z kolejnymi w dalszej części lekcji, przyprawia ją o silniejsze palpitację.\n- Nie trzeba, poradzę sob… - nie udaje się jej dokończyć, rozglądając się dookoła dostrzega, że jej wszyscy znajomi już połączyli się w pary Resa, Lucas, Castiel, nie Siostry, Black, Finn i oprócz kilku npceków, została zupełnie sama, bez pary, w tym nierównym zadaniu wymagającym kontaktu ze zwierzętami. Bliska jest popłakania się, kiedy w głowie przytłumionej strachem pojawia się obraz Ślizgona, który (wchodzi cały na biało) okazuje się ostatnią osobą bez pary. Przez chwilę Nessy walczy ze sobą, wolałaby się dać pokroić niż znowu stanąć w oczy z tym potworem, ale… no właśnie ale, jest on swego rodzaju dowodem, że ten dziwny koleś zna się na zwierzątkach. Czemu nawet na skraju załamania Agnes musisz być tak cholernie praktyczna?\n- Będzie mi… bardzo miło. - Głos jej się lekko zawiesza, kiedy to mówi, ale stara się wykrzywić usta w coś co przy dobrych wiatrach można uznać za uśmiech.\nTakim o to sposobem, starając się zniknąć czeka aż Nash przyniesie im materiały.\nNash & Nessy\nTemat: Re: Błonia Nie 17 Cze 2018, 00:35\nKiedy Kenneth nabrał pewności co do tego, że wszyscy oddali swoje różdżki, odebrali sakiewki i pergaminy, zaklaskał w ręce ucieszony... lecz nim mógł zacząć, zaciekawił go przeraźliwy pisk gdzieś w oddali. Marszcząc brwi szybkim krokiem udał się do pana Padmore'a i panny Temple.\n-O!-wyrwało się z ust nauczyciela widząc Zgreda. Takiego okazu nie miał jeszcze widzieć. Wrodzona sympatia do wszelakich stworzeń walczyła teraz z surową osobą nauczyciela. Przecież był wizytator! Kenneth mimo początkowego zafascynowania odchrząknął głośno.\n-Pozwolę sobie zatrzymać tego... smokopodobnego stwora do końca zajęć w ogniotrwałej klatce. Później porozmawiamy o restrykcja z posiadania tak niebezpiecznego stworzenia. -Kenneth był bardzo poważy i oficjalny, co spotkało się z potakiwaniem wizytatora. Sam Watts natomiast mrugnął do Nasha pocieszająco. Przywołał różdżką klatkę i gestem nakazał, aby Padmore zamknął w niej zwierzaka. Spojrzał troskliwie na Nessy.\n-Wszystko w porządku panienko? Nie trzeba Ci iść do skrzydła? -zapytał. Po przekonaniu się, że nic dziewczynie nie jest, odwrócił się do reszty uczniów.\n-Za mną!-zakomenderował i podprowadził wszystkich na sam skraj błoni, gdzie znajdował się wielki padok hipogryfów. Widać było, że są osłabione i zdenerwowane. Większość z nich leżała i ciężko oddychała.\n-Sprawa wygląda tak. Ja już wiem, co im jest. Nie, na szczęście nie umrą. Chciałbym, abyście w swoich parach podeszli do jednego z hipogryfów zachowując SZCZEGÓLNĄ ostrożność... -[/b]zaznaczył uważnie Kenneth. -Będę obok w pogotowiu, ale wolałbym nie walczyć z chorymi zwierzakami. Kwestie etyczne. Kiedy wszystkie pary obejrzą swoje zwierzaki, ustawcie się obok mnie i ja dam Wam znak byście pobiegli do cieplarni numer 3. Tam dostaniecie dalsze wskazówki. -nakazał.\nHipogryfy oprócz ogólne osłabienia miały marnie wyglądające pióra, jakby wyschnięte? Oczy również wydawały się nie lśnić jak zawsze. Aby móc się dowiedzieć, co im zaszkodziło, należało obejrzeć miejsce na szyi, mocno zaognione i podbiegłe ropą.\nDo dzieła! Proszę, aby wszystkie osoby odpisały do wtorku 19.06.2018 do godziny 23:59:60. Zabawa będzie przednia!\nUprasza się o zniwelowanie ofiar śmiertelnych do zera.\nTemat: Re: Błonia Nie 17 Cze 2018, 13:06\nZupełnie nie przejęła się reakcją Jona na postawieniu go przed faktem dokonanym. Zauważyła niezadowolenie na jego twarzy, aczkolwiek Katarina skupiła się zupełnie na innych aspektach tego chwilowego obrazu. W czasie kilku sekund jej umysł urządzał istny wyścig przemyśleń i obserwacji, byleby tylko wyrobić się z każdym szczegółem, który mózg Krukonki mógłby zakodować i kto wie, może kiedyś wykorzystać - lub po prostu mieć co prześledzić we wspomnieniach, gdy życie uruchomi w przyszłości ciąg skojarzeń. Dlatego też jej chłodne oczy, dla postronnego obserwatora poruszające się zaskakująco szybko , acz ledwo zauważalnie, przesunęły spojrzeniem po delikatnie zmarszczonym czole chłopaka, wyłapały drgnięcie mięśni twarzy w okolicy nosa, a także drobne napięcie, które pojawiło się na linii szczęki oraz szyi. Kiedy odkładała swoją różdżkę do depozytu pokusiła się nawet o myśl, że jej obecny współpracownik ma specyficzny typ urody, co zauważa się dopiero przy głębszej analizie anatomii twarzy Jona.\nWysłuchała dokładnie wszystkiego, co miał jej do powiedzenia uznając, że początek ich znajomości może faktycznie nie był czymś powszechnie uważanym za odpowiedni. Nie rozumiała czemu, w końcu była rzeczowa, szybka, a nawet wplotła w pierwsze wrażenie powitanie i swoje imię. Wszystko powinno grać. Chociaż może powinna była zapytać? Albo po prostu się uśmiechnąć? Po co? Doskonale już zdawała sobie sprawę, że uśmiech byłby chwilowy, a i tak Krukon przez całą pracę w parach byłby "skazany" na jego brak i jakikolwiek czar pierwszego wrażenia by uleciał. To prawie jak kłamstwo. Nigdy nie kłamała.\nNa szczęście chłopak sprawnie i w godnym pochwały szybkim tempie zmienił jej tok myślenia, prowadząc go w stronę eliksirów. A więc tego ci brakuje. - przeszło jej przez myśl, a kąciki ust uniosły się zauważalnie, by zaraz przekształcić się w całkiem urokliwy, pewny siebie uśmiech, który zniknął dwie sekundy później. Idealnie się złożyło, wręcz perfekcyjnie. Opieka Nad Magicznymi Stworzeniami stanowiła jej najsłabszy punkt z trójcy potrzebnych na tę lekcję przedmiotów, a wciągnęła w kooperację siódmorocznego, który najwyraźniej właśnie w tej dziedzinie jest pewny swego. Na dodatek pyta ją o eliksiry, które są jej numerem jeden. Po raz kolejny pożałowała, że nie miała czasu tego dnia rozłożyć swojego horoskopu. Na wszelki wypadek powinna zapytać Krukona o znak zodiaku. Na przyszłość.\n- O eliksiry nie musisz się martwić. - odpowiedziała tuż przed tym jak nauczyciel postanowił zabrać głos. On z kolei zwrócił jej uwagę na pewną charakterystyczną gadzinę, która już kiedyś zaskarbiła sobie jej sympatię. Niby dla Vento jej włosy to świętość, ale zwierzętom prawdopodobnie wszystko ujdzie płazem, jeszcze im za to podziękuje. Przesunęła wzrokiem po grupie uczniów, by w końcu odnaleźć w niej Nasha. Lubiła go, głownie przez Zgreda, ale dodatkowo szanowała pomysł z transmutowaniem zwierzątka. Nie raz, nie dwa wyrwało jej się "fascynujące", gdy przelatywał gdzieś obok niej.\nWróciła myślami do zadania, zupełnie ignorując roztrzęsioną "ofiarę" jaszczuro-smoka. Wysłuchała wszystkiego, co profesor Watts miał im do przekazania, a następnie spojrzała krótko na Jona i podeszła powoli w pobliże jednego z hipogryfów. Zatrzymała się w odpowiedniej odległości, by zapewnić cierpiącemu stworzeniu komfort przestrzeni, a także by nie przeszkadzać współpracownikowi w części zadania, do której zgłosił swoją kandydaturę. Jej plan na ten moment był prosty - nie odzywać się niepytana, skupiając całe swoje jestestwo na obserwacji całego hipogryfa - jego zachowania, wyglądu rany, rodzaj oddechu. Każde drgnięcie mięśni czy piór ma pozostać w wielkiej kartotece umysłu Vento. Dlatego chociażby Katarina nie robiła notatek na lekcji, chyba, że była pewna, że zapamiętanie czegoś sprawi jej problem. Pisanie zabiera czas na obserwację i zwiększa prawdopodobieństwo ominięcia ważnego szczegółu.\nUkłoniła się nisko, a gdy zabrali się do pracy wyglądała jak zjawa, choć nie mogła mieć tej świadomości. Stała nieruchomo, przemieszczała się tylko, gdy było to niezbędne, wywołane zablokowaniem jej możliwości dojrzenia czegoś interesującego. Jedynym co się poruszało były jej oczy oraz włosy, targane od czasu do czasu silnymi podmuchami wiatru. Nawet nie podnosiła ręki, by przytrzymać zbuntowane fale. Opanowała do perfekcji delikatne manewrowanie ułożeniem głowy względem kierunku wiatru, by ruda chmura swobodnie korzystała z dobrodziejstw pogodowych, a jej obserwacje pozostały nieprzerwane. W między czasie wertowała w pamięci informacje zebrane na lekcjach zielarstwa i eliksirów, które pasowałyby do zaobserwowanych objawów. Dopiero kiedy upewniła się, że tę część mają za sobą, podeszła do blondyna.\n- Jon. - zaczęła, podnosząc wzrok na Krukona, jakby co najmniej chciała w ten sposób wyczytać historię jego rodziny piętnaście pokoleń wstecz, jednocześnie wyrazem twarzy oznajmiając, że nie interesują ją nawet pół pokolenia, nawet osoba, która stoi przed nią.\nTemat: Re: Błonia Nie 17 Cze 2018, 21:31\nSkupiając swoją uwagę na nauczycielu, nie zauważała nawet kiedy przy jej boku pojawił się Castiel, zapewne nadal nie miałaby o tym pojęcia, gdyby Rosie nie zareagowała z takim entuzjazmem na jego widok. Panienka Carrow przeniosła na niego swoje spojrzenie, zaś uśmiech nie schodził z ust dziewczyny.\n- Bez jaj - gdzieś w przestrzeń wzbił się ten "patetyczny" komentarz wypowiedziany przez blondwłosą Ślizgonkę, łapiąc się dłonią za czoło z dozą aktorskiego ubolewania i stanu agonalnego uśmiechnęła się do chłopaka. Przez chwilę na twarzy Alecto malował się wyraz zastanowienie, kiedy rozejrzała się dookoła, jakby w poszukiwaniu lepszej opcji, niestety. Powróciła do Horna uśmiechając się do niego szeroko, lecz w tym momencie uwagę chłopaka zwrócił rozdzierający powietrze krzyk, na co ten zareagował wyraźną złością, zaciskając palce w pięść. Blondynka wzruszyła jedynie ramionami, w żaden sposób nie komentując sytuacji mającej przed chwilą miejsce. Lekcja tak naprawdę jeszcze dobrze się nie zaczęła, a niektórzy już odpadali w przedbiegach, co tylko wywoływało jej radość. Nie minęła kolejna minuta, a ona w dłoniach zamiast swojej ukochanej różdżki dzierżyła pergamin oraz mały pakunek, nie czekając na Ślizgona otworzyła go, wyciągając kolejno: rękawice, sztylet oraz krzesiwo. Chciała podzielić się ze swoim partnerem treścią, którą głosiły słowa wypisane na pergaminie, lecz ten zniknął już w grupie uczniów, zapewne pędząc na ratunek pokrzywdzonej damie.\nWrócił w chwili, kiedy dziewczyna zapoznała się z całą treścią, z zaciętą miną i podłym humorze, bez słowa wręczyła mu pergamin, po czym spojrzała na niego z wyraźnie poirytowanym wyrazem twarzy, czy on zawsze musiał wyprowadzać ją z równowagi? –Horn, weź się lepiej w garść. Nie zamierzam odpaść w pierwszym etapie, bo ciebie obchodzi jakaś tam Krukonka – oznajmiła, wręczając mu rękawice. Ona nie zamierzała stawać w szranki z hipogryfem, to zadanie należało do chłopaka.\nTemat: Re: Błonia Nie 17 Cze 2018, 22:28\nSpojrzał chłodno na Alecto.\n- Nie twój interes. - burknął w równie atrakcyjnym nastroju co ona. - To zamiast się krzywić jak Norisska, mów jakie dali nam zadanie. - świetnie wypadną przed urzędnikiem z ministerstwa. Doszło już do krzyku, ataku, paniki... czy ta Ness co chwila musi pakować w kłopoty? Nie patrzył już na nią, bo jeszcze bardziej by się zdenerwował. Wziął od ex rękawice, nie bardzo wiedząc co mają robić. Wyjął z jej ręki rulon, nie doczekawszy się szybkiej odpowiedzi i przeleciał wzrokiem z góry na dół po treści. Wywrócił oczami. To będzie długa lekcja. Za tego typu rywalizacją Castiel nie przepadał. Dodatkowo Alecto zrzuciła mu na głowę podejście do hipogryfa. Stroiła sobie z niego żarty myśląc, że na to się zgodzi. Spojrzał na nią i w sumie nie miał nic do gadania. Znał minę Wielkiej Królowej Slytherinu. Ta należała do min nieugiętych. Może stać i protestować, a i jeszcze się panna na niego obrazi. Jak zawsze.\nZałożył rękawice z miną cierpiętnika. Westchnął jeden raz i drugi.\n- W sumie masz rację. Na twój widok hipogryf niechybnie by dostał zawału. - puścił jej oczko i począł przygotowywać się do podejścia do honorowego zwierzęcia. Przypomniał sobie co o nim wiedział i pamiętał jedną zasadę - nie obrażać go, szczególnie jeśli takowy jest chory.\nBardzo powoli Castiel ruszył w kierunku jednego z hipogryfów. Gdy ten na niego spojrzał, zatrzymał się i pokazał otwarte dłonie w imię zasady - nie mam broni, nie mam różdżki, nie skrzywdzę cię. Nie odzywał się i koncentrował na zadaniu, by znów się nie zdenerwować obecnością pewnej dziewczyny. Będąc w bezpiecznej odległości od hipogryfa, Castiel wykonał głęboki ukłon przed zwierzęciem. Ostrożny, pełen szacunku. Ot, przezornie. Upewniwszy się, że nie zostanie zaatakowany, zrobił krok w przód, bliżej. Wzrokiem śledził oznaki choroby zwierzaka.\n- Alecto, rusz się i zapisz. - zawołał do niej, nie odrywając oczu od stworzenia. -Potencjalne odwodnienie, wskazują na to wysuszone, pozbawione blasku pióra. Ślepia matowe. Ma coś na szyi... na Merlina, tutaj musi być przyczyna. - wytężył wzrok, ale nie widział nic z takiej odległości. Musiałby podejść bliżej, ale nauczyciel nie mówił nic o nawiązywaniu kontaktu fizycznego z hipogryfami. Mogłoby się to skończyć różnorako, a najpewniej krwawo.\nNie wiem czy mam rzucać kostką czy co robić, by dowiedzieć się więcej na temat tego, co ma tam na szyi...\nTemat: Re: Błonia Pon 18 Cze 2018, 00:40\nPakowanie się w kłopoty było nie tyle pierwszorzędnym hobby co obowiązkiem Ślizgona, przynajmniej od momentu kiedy siostra postanowiła pomóc mu transmutować Zgreda w smoka. A raczej latajacą zapalniczkę, która za nic miała nerwy Nasha i osób postronnych. Brunet zaliczał już rozmaite sytuacje, mniej i bardziej przyjemne, ale dzisiejsza była dla niego nowością. Mocno nieprzyjemną.\nNash był tak bardzo skupiony by w porę zabrać Zgreda, nim ten rozgości się na ramieniu Krukonki, że nawet nie przyszło mu do głowy, że mógł ją w ten sposób bardziej wystraszyć. Nadal trzymając niezadowolonego gada za jego szmaragdowy sweterek, patrzył jak Lucas podnosi nieszczęśniczkę z ziemi. Sam już częściowo świadomy, jak cała sytuacja musiała wyglądać, wolał nie zbliżać się do dziewczyny i nie dokładać jej kolejnej dawki stresu. Uwagę Krukona, który najwyraźniej zamierzał mu się później odpłacić pięścią, przyjął bez słowa, tak samo pewnie spojrzał mu w oczy. A później Shaw odszedł w stronę swojego kumpla. Ślizgon zdziwił się nieco, bo oto panna Temple została tylko w towarzystwie Taneshy... Zaraz jednak znalazł się panicz Horn, który najwyraźniej również miał zapał do bijatyki z Padmorem, ale po kolejnych groźbach również się oddalił. Nash starał się nie patrzeć bezpośrednio na Krukonkę, mimo to nie umknęło jego uwadze, że dziewczynie ewidentnie "pocą się" oczy w związku z czym poczuł kolejny, nieprzyjemny skurcz w żołądku. Dawno wypadek z udziałem Zgreda nie wyglądał aż tak beznadziejnie. I wtedy do akcji, niczym wisienka na torcie, postanowiła wkroczyć jego jakże urocza, taktowna i znana z ogłady kuzynka. Pacnięcie w czoło zdecydowanie przywróciło go do rzeczywistości, tak samo jak fakt, że Ślizgonka opieprza go dodatkowo za Zgreda, który teraz, po swoim prywatnym ataku histerii wisiał sobie trzymany za sweterek i mlaskał z niezadowoleniem.\n- Uspokój się, kobieto - burknął, rozcierając sobie czoło. Zaraz się jednak zreflektował, ze względu na poszkodowaną Krukonkę i przybrał nieco przyjemniejszy wyraz twarzy. Przynajmniej sugerujący, że nie zamierza oddać Hanyashy po głowie. Kierując się sugestią dziewczyny, złapał pewniej gada i przycisnął do swojego boku. Jaszczur pozbawiony możliwości latania, wyglądał teraz jak bardzo niezadowolony, łysy kot, który chwilę wcześniej sam przeszedł samospalenie. I dlatego nie ma uszu.\n- To zdecydowanie był wypadek. - potwierdził Nash, z trudem kierując wzrok na pannę Temple - Chciał się tylko przywitać. Ewentualnie pomylił cię z Taneshą. Zdarza mu się.\nNie potrafił stwierdzić, czy czuje się bardziej jak kretyn czy powoli puszczają mu nerwy z powodu tej całej nagonki na jego osobę. Zwłaszcza, że winowajca całej sytuacji siedział sobie teraz wygodnie pod jego pachą i udawał, że o niczym nie wie. Teraz już nawet nie mlaskał. Przyglądał się tylko to Tan to Nessy, jakby to zupełnie nie o nim rozmawiano a on był wyłącznie uprzejmym słuchaczem.\nNa kolejne słowa Ślizgonki, Padmore'a już przytkało. Czy ona właśnie kazała mu być w parze z tą histeryzującą dziewczyną? Czy ona ma rozum i godność człowieka?! Przeklął w duchu, rzucając kuzynce mordercze spojrzenie w odpowiedzi na jej nieme groźby. I to ma być pomoc? Fundowanie zestresowanej dziewczynie towarzystwa jej "oprawcy"? Już miał powiedzieć głośno co o tym myśli, kiedy dotarły do niego słowa Nessy. Pierwsze po krzykach i nazwaniu Zgreda potworem. Poczuł jak zaciska szczękę, ale zaraz się opanował przywołując na twarz coś, co mogło uchodzić za uprzejmą obojętność... "Będzie mi bardzo miło."\nBrunet odwrócił się na pięcie i praktycznie na autopilocie podszedł do profesora Wattsa, odbierając potrzebne materiały. W całym tym zamieszaniu zupełnie wypadło mu z głowy, że powinni oddać swoje różdżki. Tak samo umknął mu fakt, że nadal ma ze sobą gada, którego formalnie tu nie powinno być i że nie wszyscy uważają, że Nash nosi ze sobą truchło spalonego kota...\nWracając do tych dziwnych kobiet, przeczytał po drodze zawartość zwoju i dopiero dotarł do niego absurd całej sytuacji. On, okrutny Ślizgon, który doprowadził Nessy do płaczu i ataku histerii, jest z nią w parze na zajęciach, gdzie będą jeszcze gorsze stwory od Zgreda... bo aż dwóch obrońców, którzy zamierzali mu przyłożyć, porzuciło Krukonkę zamiast być z nią w parze, dla jej komfortu i bezpieczeństwa. Brunet poczuł jak ręce mu opadają, omal nie upuszczając przy tym przysypiającego już Zgreda.\n- Jasna cholera i inne plagi... - pozwolił sobie podsumować ten tok myślowy. Nawet nie wiedział kiedy zapożyczył ten zwrot od Taneshy. Podszedł do dziewczyn i w tym momencie przypomniało mu się, że mieli oddać patyki mocy. Najwyraźniej profesor również o tym pamiętał, bo zjawił się przy ich trójce. A raczej czwórce, bo jaszczur również nie został pominięty. Na słowa nauczyciela Nash poczuł jak resztki koloru opuszczają jego twarz. Przełknął głośno ślinę, coś tam wymamrotał, a miało to chyba uchodzić za przeprosiny, po czym ze zbolałym sercem wsadził Zgreda do klatki. Jak tylko drzwiczki się zamknęły, gada jakby coś opętało. Wydarł się niemiłosiernie, tłukąc skrzydłami o pręty. W każdym razie, raczej nie poprawiał swojej sytuacji. Gdyby panna Temple znała teraz jego myśli, zamiast w kierunku padoku hipogryfów, mogliby się razem skierować w stronę urwiska. On też miał ochotę tak jakby umrzeć. Najlepiej w tej chwili...\nTymczasem rozbrojony zarówno z różdżki jak i rozzłoszczonego Zgreda, Ślizgon ruszył za innymi, jedynie zerkając kątem oka czy Krukonka jest obok. Milczał dłuższą chwilę, pozwalając by zapoznała się z zawartością pergaminu i zastanawiał się, co też powinien jej powiedzieć. Po tym jak Nessy zareagowała na gada, raczej nie obstawiał, że to pojedynczy przypadek, a na co dzień Krukonka prowadzi Fanklub Harpii i Gumochłonów. Zasępił się nieco, czego raczej dziewczyna i tak nie miała szansy zauważyć, bo smoliste włosy chłopaka latały na wietrze we wszystkie strony. W tym na twarz, więc w końcu sięgnął do kieszeni po kawałek rzemyka i związał je w niedbały kucyk.\n- Posłuchaj... Nessy. Hipogryf jest jak... daleka, bogata i do tego stara ciotka. Taka bezdzietna, która ma kilka domów, w tym jakiś nad morzem a inny w San Francisco. Taka, dla której wszyscy są uprzejmi, bo liczą, że się załapią przynajmniej na komplet zabytkowej porcelany, jak krewna wreszcie wykituje i zostawi spadek. Dlatego bezwzględnie każdy powinien jej wchodzić w tyłek. Żadnych wyjątków. Jedna mała uwaga siostry i nici z San Francisco. Mówiąc krótko, uprzejmość to gwarant bezpieczeństwa. I ewentualnych profitów. Właśnie takie są hipogryfy. - na litość boską, nie boską i humory Morgiany... co ty chrzanisz, Padmore?\n- W każdym razie, podejdź za mną, ukłoń się i trzymaj na odległość. Najlepiej nie krzycz, ale jak już musisz, to nie myśl głośno. Stare ciotki mają dobry słuch i nadal uważają, że są atrakcyjne. Wiesz, o co mi chodzi...\nNie obrażaj hipogryfa, bo będę zmuszony zginąć śmiercią tragiczną, a nie specjalnie mi się uśmiecha.\nŚlizgon na widok tych pięknych zwierząt natychmiast się ożywił. Profesor Watts był znany z dość szalonych pomysłów na lekcje i często pozwalał im się zmagać z dość niebezpiecznymi stworzeniami... hipogryfów jednak dawno nie mieli okazji podziwiać, także mimo tykającej bomby w postaci Nessy, brunet i tak się ucieszył. Przyspieszył kroku by mieć szansę jeszcze wybrać z większej grupy, a szukał wzrokiem osobnika osłabionego, ale nie szczególnie rozdrażnionego, ze względu na Krukonkę. Wypatrzył wreszcie okaz nadający się dla ich dwójki, samca z bardzo charakterystycznymi plamkami na upierzeniu. Ubrał otrzymane od nauczyciela rękawice i podszedł powoli, czekając aż zwierzę nawiąże kontakt wzrokowy po czym ukłonił się dość nisko. Czekał cierpliwie, jednocześnie starając się wyczuć, gdzie też była Temple za jego plecami. Hipogryf wreszcie się odkłonił a Ślizgon równie ostrożnie co wcześniej, podszedł bliżej. Wyciągnął rękę i dotknął dzioba, który po wstępnych oględzinach wydawał się w porządku. Natomiast zarejestrował nieco mętne spojrzenie zwierzęcia. Przesunął dłonią po łbie hipogryfa, a przesadny szelest piór był kolejnym objawem choroby.\n- Co z tobą nie tak, przyjacielu? - Ślizgon nigdy nie mógł się powstrzymać, by nie "rozmawiać" ze stworzeniami. Zwłaszcza takimi, które mogą cię zjeść albo przynajmniej podpalić. Kątem oka zerkał na Nessy, czy aby na pewno jest bezpieczna i żaden z hipogryfów nie ma ochoty się z nią zaznajomić... Brunet kontynuował oględziny dalej, w kierunku szyi, kiedy poczuł dość nieprzyjemną woń. Ostrożnie przesuwając dłońmi, odnalazł miejsce w którym najwyraźniej rozwijało się zakażenie. Nie chcąc drażnić zwierzęcia, jedynie delikatnie odsunął pióra by móc się przyjrzeć bliżej. Rana się jątrzyła i była dość rozległa. Dodając do tego pozostałe objawy, Ślizgon mógł mieć już pewne przypuszczenia co do powodu osłabienia hipogryfów. Fakt, że zachorowały wszystkie, też był pewną wskazówką. Pogłaskał jeszcze osłabione stworzenie i z niejakim żalem wycofał się spokojnie do panny Temple.\n- Ogólne osłabienie, ropiejąca rana na szyi. Mętny wzrok i zmizerniałe pióra mogą wskazywać na gorączkę i odwodnienie. Generalnie wygląda mi to na infekcję organizmu. Biorąc pod uwagę, że zachorowały wszystkie, a miejsce zaognienia występuje na pierzu... obstawiam, że mogły ją spowodować pasożyty - streścił dziewczynie zaobserwowane objawy i wstępne wnioski.\n- Jak sobie radzisz z zielarstwem i eliksirami? - zagadnął po chwili, siląc się na lekki uśmiech, kiedy zdejmował rękawice.\nwybaczcie srajtaśmę, nadrabiam interakcję z tyloma postaciami za dwie kolejki...\nTemat: Re: Błonia Pon 18 Cze 2018, 13:14\nOdczuł pewien rodzaj złośliwej satysfakcji, widząc jak to jaszczuropodobne stworzenie Nasha dogryza panience Temple - zdecydowanie było to coś, co przywołało mu na chwile trochę dobrego humoru. Na chwilę - potem to zignorował, to w końcu tylko upierdliwa była, którą powinno się wymazać z historii Hogwartu, albo wrzucić do kociołka. Byłe takie są, nie ma co się nad tym rozwodzić, chociaż musiał przyznać że mimo że planeta Ziemia jest domem dla każdego rodzaju istot, to ilekroć spotykał Nessy to myślał o eksmisji.\nNastępnym co zanotował jest fakt, że był tutaj Black - ten bardziej interesujący go Black oczywiście. Wcześniej go nawet nie zauważył, chociaż to prawdopodobnie dlatego że ogólnie nie bardzo zwracał uwagę na wszystkich w okół. W sumie to ma sens, że na lekcji na której mieli być wszyscy był Regulus, gratuluję Glom, mistrzu przenikliwości. W każdym razie, uścisnął mu dłoń, jednakże potem przywołał na twarz wyraz oburzenia.\n- Proponujesz mi czterdziestoprocentowy alkohol po lekcji? - spytał wyraźnie urażony - Kim jest ten Puchoński abstynent i co zrobił z moim przyjacielem o wężowym sercu? Spirytus już nie w modzie? - dodał, udając wielkie oburzenie, jednakże Black na pewno wiedział że taka wypowiedź w jego ustach to mniejwięcej to samo co "jasne, czemu nie".\nWysłuchał uważnie instrukcji i nim postanowił jakkolwiek inaczej na nie zareagować ziewnął przeciągle. Przynajmniej lubił hipogryfy, a hipogryfy lubiły jego. Z prostego względu - mieli podobny charakter. Zarówno on jak i one, preferowałi gdy inni pochylali przed nimi głowy.\n- Przyjrzę się mu - mruknął tylko do Rega. W końca obserwacja była czymś, z czym radził sobie raczej nieźle więc uznał że ta część zadania należy do niego. Podszedł do jednego z hipogryfów i zamaszystym ruchem odgiął rękę na całą długość, po czym przyłożył ją do klatki piersiowej i pochylił głowę, czekając potem uprzejmie aż hipogryf zrobi to samo. Spróbowałby tylko nie - gdyby to stworzenie okazało się takim niekulturalnym chamem, to wręcz musiałby zadbać aby straciło głowę, w końcu nie każdemu kłania się Marcus Glom. Na szczęście hipogryfy były raczej honorne, więc nie powinno być problemu. Kiedy doczekał się już tego momentu, podszedł do niego i przyjrzał się mu beznamiętnym, analizującym spojrzeniem. Ogólnie hipogryf wyglądał jak siedem nieszczęść. Wyschnięte pióra, ropiejąca rana...szczerze mówiąc kojarzyło mu się to z jakąś reakcją na ukąszenie, czegoś zdecydowanie nieprzyjemnego.\n- Coś go upierdoliło. I to tak porządnie. - mruknął do Rega.\nTemat: Re: Błonia Pon 18 Cze 2018, 15:15\nZ początku zrobiło mu się głupio, że tak przestraszył zamyślonego kumpla, ale skrucha ta nie trwała zbyt długo - parsknął, próbując powstrzymać śmiech, który uparcie chciał się zeń wyrwać i rozbrzmieć na całych błoniach. Małe nieporozumienie do jakiego przez przypadek doszło wcale nie pomagało mu w zachowaniu powagi. Zaskoczona mina Ruperta w połączeniu z wizją randki ze smokiem przyprawiał go o ból mięśni brzucha, wstrząsanego kolejnymi atakami śmiechu, który był coraz głośniejszy, mimo że zasłaniał sobie usta dłonią.\n- Randka ze Zgredem - atak śmiechu - a niech mnie - napad kaszlu spowodowanym kłakiem włosów, który wskutek mocnego wiatru wpadł mu do otwartej buzi.\nW końcu z trudem opanował tę niekontrolowaną wesołość, ocierając załzawione oczy dłonią - obawiał się, że ściągnięcie na siebie uwagi przełożonych nie jest najlepszym pomysłem, gdyby nie to, pewnie tarzałby się w mokrej trawie.\n- Może to jest rozwiązanie Twojego problemu... - na jego ustach błąkał się uśmiech, ale ton głosu sugerował, że Marlow najwyraźniej na serio rozważa plusy i minusy bliższego zapoznania Ruperta ze Zgredem. Mógłby mu pomóc łapać ropuchy, a w porze śniadania poprawiać niedopieczone tosty - w tym akurat miał wprawę. Dobrze, że jego prywatny Tost nie zauważył obecności jaszczura, na jego widok miał bowiem paskudny, acz zrozumiały zwyczaj uciekania gdzie pieprz rośnie.\nNa jego prychnięcie wzruszył tylko ramionami, wcale nie zamierzał się poddawać. Jeśli nie Anderson, to może jakaś inna...? Sytuacja z Resą była dość beznadziejna, jedynym pozytywem było to, że Gryfonka za kilka miesięcy miała ukończyć Hogwart i może wtedy Rupert odzyska rozum. No i obierze sobie za obiekt westchnień kogoś bardziej, hm, wolnego.\nNagłe poruszenie wśród uczniów przykuło jego uwagę. Wszyscy szeptali coś między sobą, a co najmniej połowa wyglądała na zdrowo wystraszonych, oni jednak stali za daleko od innych osób by mógł coś usłyszeć i jakoś połączyć wątki - wszystko razem tworzyło dla niego niezrozumiały szum. Uświadomił sobie, że wciąż nie wie co się tutaj dzieje i z tego powodu na wszelki wypadek postanowił trzymać się Ruperta, mając świadomość, że mimo wszelkich niefortunnych zdarzeń, jakie zwykle ich spotykały kiedy próbowali robić coś wspólnie, przynajmniej spędzi czas, ba, może nawet ostatnie minuty swojego życia w towarzystwie najlepszego kumpla. Okazało się, że całkiem przypadkiem obrał dobrą taktykę, bowiem spośród całego tego bałaganu w końcu wyklarowały się pary uczniów, a profesor Watts rozdał pergaminy zawierające, jak się okazało, zadanie.\n- Zginiemy marnie. - mruknął do Ruperta, z nietęgą miną obserwując jak kolejne różdżki lądują w skrzyni - która pozostanie dla nich zamknięta przez całą lekcję. Niechętnie i z ociąganiem włożył tam swój magiczny patyk, z którym nienawidził się rozstawać i przyjął pakunek. Rękawice, sztylet i krzesiwo? Kiedy myślał o swoich ofensywnych zdolnościach, sztylet jawił mu się jako co najwyżej narzędzie do dłubania pod paznokciem. Jego uwagę odwróciło zamieszanie, jakie powstało wokół Nasha i Zgreda. Biedny jaszczur wylądował w smoczym areszcie i najwyraźniej miał tam pozostać do końca lekcji. Vini, krzywiąc się nieznacznie, posłał Ślizgonowi współczujące spojrzenie i jakby skulił się w sobie, kiedy wrzask uwięzionego Zgreda dosięgnął jego uszu. Biedne stworzonko pozbawione wolności, której tak potrzebowało.\nWestchnął ciężko, ale ekscytacja jaką odczuwał na myśl o leczeniu chorych hipogryfów szybko wzięła górę, przywracając mu pogodę ducha. Ruszyli za nauczycielem w stronę padoku, na którym przebywały te majestatyczne zwierzęta.\n- Zielarstwo zostaw mi, ale w eliksirach chyba nie pomogę Ci za bardzo. - zasępił się, temat eliksirów i jego kompletnego braku talentu w tej dziedzinie był dla niego nader drażliwy. Co to za uzdrowiciel, który nie potrafi przyrządzić lekarstw? - Pójdę przodem, niektóre hipogryfy denerwują się na widok intensywnych kolorów. - miał tu na myśli rude włosy chłopaka, choć nie powiedział tego wprost, nie chcąc być niegrzecznym. Nie miał wątpliwości, że obaj równie dobrze znają procedurę podchodzenia do hipogryfów, ale wiedział też, że często prześladuje ich życiowy pech.\nSwoje loczki zebrał wysoko, związując je w niedbały koczek i w końcu był gotowy żeby podejść do zwierzęcia. Dopiero teraz przyjrzał się zgromadzonym na placu zwierzętom - piękne, majestatyczne - ich widok chwytał go za serce, ale stan, w jakim się obecnie znajdowały sprawiał, że nie potrafił się cieszyć. Były tak przygaszone jakby uleciało z nich całe życia. Powoli podszedł do jednego z nich i skłonił się nisko, oczekując na aprobatę ze strony hipogryfa. Zdawało mu się, że minęła co najmniej godzina, ale zwierz w końcu skłonił nieznacznie ociężałą głowę, przyzwalając na podejście Puchonów.\n- Mętne spojrzenie i otępienie wskazuje na osłabienie. Myślę, że to przez gorączkę tak zaniemogły. - stwierdził, zanim jeszcze dobrze podszedł. - I te pióra... coś z dietą albo efekt odwodnienia? - spojrzał na Ruperta z błyskiem w oku, szukając u niego potwierdzenia. Dokładne badanie zwierzęcia przynosiło mu nie lada frajdę, nawet pomimo złego stanu pacjenta. W końcu dotarł do szyi, gdzie czekał na niego nieprzyjemny widok. Syknął mimowolnie, widząc paprzące się miejsce. - To musi być źródło gorączki, całe to miejsce jest zaognione. I ta ropa... Biedaczysko. - delikatnie pogładził hipogryfa po łbie, kierując ostatnie słowo bardziej do niego, niźli do swojego partnera.\nTemat: Re: Błonia Pon 18 Cze 2018, 17:05\nJej nadzieje spełniły się i Lucas zebrał z ziemi Ness, jednocześnie ciskając z oczu gromy w stronę Nasha. Faceci. Anderson, mimo całej sympatii dla Agnes, uważała, że ta trochę przesadziła ze swoją reakcją i właściwie bardziej współczuła Nashowi, na którego spadła teraz niechęć i złość otaczających go ludzi. Biedny Padmore trzymał smoczka, a wokół robiło się coraz większe zamieszanie.\nUśmiechnęła się i powróciła wzrokiem do swojego rozmówcy, słysząc jego powściągliwą aprobatę. Nie była pewna czy był zadowolony z jej towarzystwa, ale skoro się zgodził, nie było to już jej problemem. Może skrycie liczyła na trochę większy entuzjazm, ale z drugiej strony było to podejście co najmniej naiwne - znali się od niedawna, zamienili kilka słów i tyle. Nie stał się nagle jej przyjacielem, a i ona nie była jego sojuszniczką numer jeden, gotową obronić go przed złem tego świata.\nNo dobra, może trochę była, ale Puchon mógł nie być tego do końca świadomy.\nSwoje różdżki odłożyli do przeznaczonej na to skrzynki, a Resa wzięła pakunek dla siebie i dla Ethrana. Po minach niektórych uczniów wnioskowała, że byli przerażeni wizją porzucenia swoich różdżek, ona nie miała jednak takiego problemu - wciąż zostawały jej sprawne ręce i nogi, a nawet, jak się okazało, sztylet, z którego mogła zrobić jakiś użytek. Jasne, że brak możliwości rzucania czarów bardzo ograniczał jej możliwości, ale wierzyła w swoje inne umiejętności, a przy tym fizyczną siłę i ogrom uporu.\nEth już ruszył, ale Anderson szybko go dogoniła, krocząc sprężystym krokiem osoby, która właśnie dowiedziała się, że będzie mogła dotknąć hipogryfa. Rzadko mieli tego typu atrakcje.\n- Mogę iść pierwsza? Prooszę - właściwie nie czekała nawet na odpowiedź chłopaka, kiedy doszli na miejsce po prostu ruszyła w stronę chorego zwierzęcia, które upatrzyła sobie już z daleka. Zachowując wszelką ostrożność zbliżyła się do Hipogryfa i nisko skłoniła, czekając na jego gest. Kiedy już mogła podejść zupełnie blisko z radością to uczyniła, niezwłocznie dokonując oględzin zwierza. Pierwszym co rzuciło jej się w oczy była paskudnie wyglądająca rana - zaogniona i ropiejąca.\n- Jest ranny, chyba wdało się zakażenie. Najwyraźniej ma gorączkę i stąd to osłabienie, widać to po oczach. - zagryzła wargę, szukając jeszcze jakichś niepokojących szczegółów i prawie przeoczyła dziwnie przyschnięte pióra. Zauważyła je w chwili, kiedy już miała wstać i skierować się do profesora.\n- O, jest jeszcze coś. Te pióra wyglądają dziwnie, takie przyschnięte... jest odwodniony, jeśli w taki sposób może się to objawiać albo to przez tę infekcję.\nPrzykro było patrzeć na hipogryfy w tym stanie. Choroba sprawiła, że ledwo było widać jak majestatyczne i dumne są to zwierzęta.\nTemat: Re: Błonia Pon 18 Cze 2018, 19:04\nJeśli ktoś stał dość blisko, wyraźnie mógł usłyszeć głośne chrupnięcie i trzask kości. Krukon przeciągnął swoje nieco zesztywniałe od zimnego wiatru ciało i jeszcze raz poprawił postawiony kołnierz, nieco bardziej chroniąc w ten sposób swoją szyję. O ile nie szło powiedzieć, aby był zadowolony z nagłości i braku możliwości wyboru partnerki do wykonania zadania, o tyle śmiało można stwierdzić, że odpowiedź na pytanie o eliksiry w postaci - trzeba przyznać, dość czarującego i pewnego siebie - uśmiechu rudowłosej szóstoroczniaczki, jak najbardziej zadowoliła Jona. Eliksiry były jego platoniczną miłością. Kochanką wśród innych dziedzin, której nigdy nie potrafił poświęcić odpowiedniej ilości czasu, a która to odwdzięczyła się pięknym za nadobne. To nie tak, że Morensen nie potrafił uwarzyć prostych eliksirów – te tworzył bez większych problemów. Trzeba też powiedzieć, że siedzenie nad księgą, kociołkiem i stosem ingrediencji sprawiało mu niebywałą przyjemność, kwestia taka, że robił to za rzadko, a to praktyka, jak wiadomo, czyni człowieka mistrzem. Dodajmy dwa lata wyjęte z eliksirowego życia spędzone w Durmstrangu na „intensywnym treningu machania różdżką” i mamy sytuację obecną, objawiającą się dwoma uczuciami: uwielbieniem do lekcji prowadzonych przez Smoczycę oraz niepewnością, czy owa pani profesor w ogóle chce go wiedzieć na swoich zajęciach.\n- W takim razie cieszę się, Katarino – odpowiedział jej, samemu szczerząc zęby w dość serdeczny sposób. – Wybacz mi moje bucowate nastawienie. Ciężka noc. Inna rzecz, że serio nie lubię, gdy się decyduje za mnie – powiedział szczerze i bez ogródek, bo zawsze zwykł tak robić. Złagodził jednak ton ostatniego zdania puszczając do niej oko w sobie tylko właściwy, szelmowsko-bezczelny sposób. Potem rozejrzał się na boki, czując na sobie czyjś wzrok, którego właścicielką okazała się Tanesha machająca energicznie, nawet zbyt energicznie, w jego stronę. Chłopak tylko z niedowierzaniem, ale za to serdecznie się uśmiechnął i odsalutował Parasolkowej Pannie, w niemy sposób życząc jej powodzenia i jak zawsze w sytuacji, gdy nie pracowali razem – na swój sposób wyzywając ja na przyjacielski pojedynek w wykonywanym zadaniu. Kto wie, może któreś z nich wygra kolejkę Ognistej?\nCo do całej akcji ze Zgredem, jego właścicielem i zszokowaną Krukonką, należy powiedzieć, że Jon najzwyczajniej w świecie nie przejął się pokrzykiwaniem dochodzącym już zza jego pleców, w którym to kierunku przez chwilę, z niemałym zaciekawieniem, patrzyła się panna Vento. Chłopak uznał taką wrzawę za coś normalnego przed zajęciami, szczególnie przed lekcją Opieki Nad Magicznymi Stworzeniami. Zamiast zwracać uwagę na jakieś błahe (jego zdaniem, bo na pewno nie przez urzędnika z Ministerstwa czy innych, zamieszanych w milusińskie starcie z transmutowaną jaszczurką) sprzeczki, blondyn postanowił skupić się na swoim zadaniu. W celu doprowadzenia się do pełnego ładu zmierzwił swoją płową czuprynę, podrapał się po linii szczęki, po czym zdjął skórzane rękawiczki, aby swobodnie strzelić palcami. Nawyk ten pozostał mu z dawnego dzieciństwa, nauczył się go od mugolskich łobuziaków biegających z nim po ulicach wszystkich dzielnic Londynu.\nTeraz należało sięgnąć po ekwipunek przydzielony do zadania przez pana profesora. Rękawiczki ze smoczej skóry zostały bez przeszkód nałożone na blade, długopalczaste dłonie chłopaka. Jedyne czego teraz mu brakowało, to jakiegoś wewnętrznego komentarza od jednej z jego osobowości, jednak to uczucie zniknęło w tej samej sekundzie, w której się pojawiło. Dawno nie miał aż tak jasno w głowie, jak dzisiaj.\n- Ad rem, partnerko. Tylko bez gwałtownych ruchów – powiedział luźno do dziewczyny, zanim obrócił się i wyruszył w stronę wybranego przez siebie samca hipogryfa. W odległości około siedmiu metrów, to jest w momencie, gdy rdzawopióre stworzenie przekrzywiło leniwie głowę w kierunku intruza, Jon zatrzymał się w miejscu, kierując swe spojrzenie prosto w jedno ze złotych, aczkolwiek zmatowiałych z osłabienia, orlich ślepi.\n„Witam Cię i pozdrawiam” – dokładnie to przekazywał młodzieniec swoją postawą i spojrzeniem w kierunku chimery gryfa i konia. Chłopak rozłożył ręce, jakby miał przywitać się z dawno nie widzianym przyjacielem, ukazując w ten sposób, że przychodzi w pokojowych zamiarach i nie ukrywa żadnego niepożądanego przedmiotu; automatycznie, jego ciało przeszło w płynny sposób do eleganckiego ukłonu, trzeba jednak zaznaczyć, że stalowo-srebrno-szare tęczówki człowieka i złote ślepię zwierzęcia przez cały czas utrzymywały kontakt, którego nie zakłóciło nawet jedno mrugnięcie okiem.\nNie, hipogryfie. Nie jestem słabszy. Obaj jesteśmy honorowi, jesteśmy równi – pomyślał, szukając u stworzenia znaku aprobaty.\nPo chwili trwania tego układu, orla głowa odkłoniła się reprezentantowi domu Kruka, który jak na umówiony znak, powoli wrócił do pionowej postawy i niespiesznie zbliżył się do niezwykłego pacjenta. W ramach przywitania i podziękowania, Jon pogłaskał delikatnie obszar między spiczastymi uszami, na co hipogryf zareagował zmęczonym, ale wdzięcznym przymknięciem powiek. W tym momencie należało już tylko przejść do oględzin i ewentualnej diagnozy. Zwierzę, było rzeczywiście w kiepskim stanie. Chłopak w objawach pominął zmatowiałe oczy i ciężki oddech – Watts zapewnił, że życiu stworzeń nie grozi niebezpieczeństwo, poza tym, akurat te objawy występowały w prawie każdej ptasiej chorobie. Uwagę za to przykuwał przerzedzone, upierzenie. Brakowało mu też odpowiedniego połysku, niektóre pióra zdawały się słabo lub wręcz źle wykształcone. Morensen przyklęknął, aby lepiej przyjrzeć się szyi.\nStan zapalny z napływającą ropą…? O ile uszkodzenia w piórach wskazują na pasożyty, najprawdopodobniej coś w rodzaju wszołów, o tyle ten ropień… – myślał ze zmarszczonym czołem. Sięgnął ręką i delikatnie, ledwo dotykając, zaczął badać strukturę wokół zaognionego miejsca. Nie spodobało się to gryfonowi, który zasyczał. Chłopak uspokoił stwora i cofnął rękę, przepraszając za niedogodności.\nInfekcja bakteryjna. Nie mam pojęcia, czy to gronkowiec, czy paciorkowiec, oba wywołują takie objawy… Ale to chyba bez znaczenia, odpowiednie eliksiry i zioła działają na oba typy.\nChłopak uśmiechnął się do pacjenta, jakby chwaląc go za wytrwałość.\n-Wyjdziesz z tego, mały. Dziękuję za współpracę. – powiedział, po czym oddalił się w kierunku Katariny, z którą to podzielił się dyskretnie swoimi spostrzeżeniami, ściągając jednocześnie rękawice ze smoczej skóry. Krukonka zdała się jednak mieć inne priorytety, bo zamiast rzucić jakimś konceptem odnośnie efektywnego w tej sprawie eliksiru, zapytała blondyna o rzecz zgoła inną, związaną raczej z astrologią. Jon wyraźnie się skrzywił.\n- Sagittarius, ascendant in Scorpione – rzucił niedbale. Nigdy nie uważał, żeby znak zodiaku dobrze go opisywał. – Nie, Katarino. Nie wierzę w horoskopy. Astrologia centaurów jakoś bardziej do mnie przemawia. A teraz chodź, musimy się ustawić obok profesora. Chyba nie chcesz być ostatnia w cieplarni, co? Mam też nadzieję, że przyjdzie Ci do głowy jakiś skuteczny eliksir, bo ja niestety pojęcia nie mam, co może zadziałać - mówił, cały czas zachowując dyskrecję rozmowy. Koniec końców ustawił się niedaleko profesora Wattsa.\nTemat: Re: Błonia Pon 18 Cze 2018, 20:54\nNicolas nie potrafił wyzbyć się potrzeby obserwowania panienki Everett, kiedy ta dołączyła do grona, składającego się z braci Black oraz bliżej mu nie znanej Ślizgonki, wcześniej obdarzając ho jedynie przelotnym spojrzeniem. Ignorowała go, właściwie próbowała to robić od czasu ich ostatniego, bezpośredniego spotkania w szpitalu. Każda ta próba zazwyczaj kończyła się fiaskiem, doskonale wiedział, że wciąż wzrokiem wracała do jego osoby, a wtedy zawzięcie wychodził naprzeciw jej niepewnemu spojrzeniu. Był pewien, że myśli o nim częściej niż by tego chciała, znał to uczucie z autopsji, jemu również zdarzało się myśleć o Gryfonce, kiedy najbardziej chciał tego uniknąć. Ich dramatyczne spotkania wdarły się do jego umysłu, jednocześnie wydzierając w sercu otwartą szczelinę, doprowadzając do tego, że obudziły się w nim uczucia o których istnieniu nie miał właściwie pojęcia. Nie potrafił tego racjonalnie wyjaśnić, próbował zabić w zarodku te emocje, które targały nim za każdym razem, gdy ją widział, lecz nie dało się tego już zatrzymać. Toczył w sobie wewnętrzną walkę między tym co czuł, a co czuć powinien.\nZ zamyślenia wyrwał go krzyk Finna, na którego mimochodem przeniósł swoje stalowo-niebieskie źrenice, zaś delikatny uśmiech wstąpił na jego usta, tak że ich kąciki uniosły się nieznacznie ku górze. Puchon był osobą, z którą Nicolasa nie łączyła zbyt duża zażyłość, jednak oboje byli powiernikami tajemnicy, która zapewne gdyby ujrzała światło dzienne, zaburzyłaby postrzeganie Gryfona wśród innych uczniów. Można powiedzieć, że brunet darzył Garda swego rodzaju sympatiom bardziej niż pozostałych wychowanków domu Huffelpuff, co nie znaczyło, że się przyjaźnili. On nie miał przyjaciół i tak miało pozostać..\nW oczach blondyna dostrzegł ten błysk, który świadczył, iż to właśnie jego wybrał sobie do duetu, na potwierdzenie posyłając mu szeroki uśmiech. W ciągu sekundy przez głowę Sharewooda przebiegło milion myśli, a jedna uparcie tłukła się w jego umyśle. Podejście Finna do zwierząt był tak dramatyczne, jak jego do wróżbiarstwa, więc gdy Syriusz zaproponował chłopakowi współpracę, brunet poczuł ulgę, dziękując samemu Merlinowi za czuwanie nad nim. Musiał się wykazać podczas dzisiejszych zajęć, a blondyn byłby dla niego jedynie niczym kula u nogi, ciągnąca go na dno, nie mógł na to pozwolić. Nie minęła kolejna minuta, kiedy uwagę Gryfona przykuł dziewczęcy pisk, spojrzał w stronę z której dobiegał ten rozdzierający powietrzę dźwięk. To co ujrzał wpierw odebrało mu mowę, nie kto inny jak urocza Nessy Temple walczyła z najeźdźcą w postaci smokopodobnego tworu, który postanowił uraczyć ją swoją obecnością, by następnie zdziwienie i szok, zamienił się w cichy śmiech opuszczający jego usta. Mimo swego tragizmu cała ta sytuacja była dosyć zabawna, zwłaszcza że na ratunek Krukonce ruszyło na raz kilka osób. Wśród nich był również Shaw, który chwilę potem pojawił się u jego boku oznajmiając, iż będą tworzy parę, co Sharewood przyjął z wielką ulgą. Oboje mieli większe szanse niż pięćdziesiąt procent pozostałych uczniów. Ponownie spojrzał w stronę Nessy, której spojrzenie napotkał sekundę później, uśmiechnął się do niej pocieszająco, kiedy krew odpłynęła z jej twarzy, przez co była jeszcze bledsza niż na co dzień.\nProfesor po raz kolejny zabrał głos, uważnie wysłuchał jego słów, dając jednocześnie Lucasowi do zrozumienia, że ma iść odebrać fanty. Sam usiadł na jednym z powalonych konarów drzew, analizując słowa nauczyciela, kiedy poczuł jak coś, a raczej ktoś z impetem ląduje na jego kolanach. Spojrzał w dół, wtem jego oczy napotkały kształtne futerko w postaci fretki – Rubina, doskonale go znał i uwielbiał równie mocno jak swojego Puszka. Widok zwierzaka wywołał u niego szeroki uśmiech, podrapał stworzonko za uszkiem, które w zamian wtulając się w niego jeszcze bardziej, jednocześnie ignorując nawoływanie właścicielki, która pojawiła się przed nim równie niespodziewanie. Pochłonięta pogonią za fretką nie do końca panowała nad swoją koordynacją ruchową, czego efektem końcowym był upadek. Nicolas zerwał się na nogi, by pomóc Gryfonce, której piękne niebieskie oczy zalśniły od łez spowodowanych bólem. –Wszystko w porządku? – zapytał przejętym głosem, nieco bardziej niż chciał – Jeszcze żadna dziewczyna nie padała przede mną na kolana Everett – zaśmiał się, użyczając jej swojego ramienia, by ta mogła wstać. Kiedy oparła się o niego, powolnym krokiem skierował ją ku pniu, zmuszając Tanje, aby na nim usiadła.\nTemat: Re: Błonia Pon 18 Cze 2018, 21:50\nEthran nie narzekał na swoją partnerkę. Nawet nie uważał jej za złą osobę. To po prostu pogoda była zła. Zawsze wolał słońce i to jak przyjemnie padało mu na twarz. Nic dziwnego - bardzo lubił słoneczne dni, a takie najczęściej występowały w okresie letnim, ulubionej porze roku Rowana. Raz, że właśnie z powodu ciepła, dwa, w lato najczęściej sadził kolejne rośliny oraz zioła w rodzinnych stronach. Teraz jednak z równowagi wyciągnęło go to, że dziewczyna wyprzedziła go, a on w zamyśleniu nie miał jak na to zareagować. Ale za to uśmiechnął się pod nosem. Lekkim truchtem ruszył za oddaloną od niego dziewczyną.\nBył pozbawiony różdżki, ale za to był w towarzystwie kogoś znajomego. Im bliżej podchodzili do stajni z hipogryfami, Ethran zachował większą ostrożność. Wtedy to też spotkali swojego dzisiejszego pacjenta. Z ciągle wlepionym wzrokiem w oczy otumanionego, ale wciąż niebezpiecznego hipogryfa, Puchon uklęknął ostrożnie na jedno kolano, powoli zbliżając się do stworzenia. Badając znacznie dokładniej to, co udało się zaobserwować dziewczynie, postanowił przez chwilę pomyśleć o jakichś ziołach, które mogą pomóc na jakiś czas zwierzęciu i dać mu ulgę.\n- Możemy pójść po aloes i anginkę. Razem połączone i zmiażdżone młynkiem oraz tłuczkiem mogą stworzyć emulsję, która nałożona na liść babki lancetowatej może zostać przyłożona do miejsc w których hipogryf odczuwa ból. Może to pomóc na pewien czas i przyśpieszyć zagojenie się ran. To póki co tyle z mojej strony. Musiałbym dowiedzieć się jak zareaguje na to zwierzę.\nTemat: Re: Błonia Pon 18 Cze 2018, 22:15\nHipogryf?! Hipogryf… CZEMU TO, KURWA, MUSI BYĆ HIPOGRYF! Ze wsztystkich strasznych, okropnych, pierdolonych magicznych stworzeń, akurat to, którego ego przewyższała i to jednego z jej byłych! Było blisko, dziewczę zakołysało się lekko na swoich zgrabnych nóżkach, które ponownie postanowił na krótką chwilę stracić jakiekolwiek chęci do życia. Tym razem razem planowała upaść bardziej dramatycznie, może coś z zarzucaniem włosami i wygiętą artystycznie szyją, tak żeby zaprezentować idealne kości obojczyków? Tak ładnie zarysowane obojczyki to podstawa, kiedy ma się ochotę umrzeć i zakończyć nierówną walkę ze światem zwierząt, które z nieznanych jej powodów miały wyraźną przewagę liczebną. Losie bądź łaskawy i zabierz ją, byle delikatnie, nie chce mieć brzydkich śladów na jasnej, porcelanowej szyi.\nJuż miała się obrócić, szybkim krokiem uciec w stronę zamku i wmówić wszystkim, że przecież wcale jej tam nie było, gdyby nagle dzieje się coś nieoczekiwanego. Pełen przerażenia i nadziei na szybki koniec zabawy, wzrok Nessy pada na Nicolasa Sharewooda, który jakimś niespodziewanym zbiegiem okoliczności, również spoglądał w jej stronę. Cholerny Gryfon, nie patrz się tu! Czy naprawdę na tych cholernych błoniach nie działo się nic ciekawszego, szybko przypomina swój krzyk, który był całkiem, całkiem, pierwsza klasa, wszystko wyszło gładko z przepony, nawet ten króliczy świr byłby dumny z jej wysokiego c. Wróćmy jednak do puenty, wystarczył jeden pieprzony uśmiech, cholernego Nicolasa, by nogi na chwilę znowu zmieniły się w gumę. Mimowolnie podnosząc dłoń do twarzy, chcąc poprawić rozczochrane włosy, posyła mu smutny uśmiech, po czym rusza za swoim towarzyszem.\nZanim z gryfońskiego spojrzenia uda jej się wrócić na ziemię i skupić na słowach Krukona on już jest w połowie pierwszej dawki informacji, coś o jakiś ciotkach, spadkach? Nessy nie do końca rrozumie co chłopak mówi, ale dla ogólnego dobra postanawia nie zbliżać się do potwora, kiedy Nash będzie się mu przyglądać.\nKiedy docierają do zagrody, najdalej jak tylko może by słyszeć słowa Ślizgona Nessy zamiera w ukłonie tak wspaniałym, że jej wygięte ciało tworzy idealny kąt prosty. Wpatrzona w swoje stopy, stara się zakamuflować i nie wyróżniać z otoczenia, zniknąć przed wzrokiem wszystkich.\nKiedy nagle słyszy nad sobą głos chłopaka przekazujący jej diagnozę, z ulgą stwierdza, że jej partner przeżył i zdawał się nie potrzebować jej pomocy. Wzdycha z ulgą, a kiedy pada pytanie o jej umiejętności z wymuszoną skromnością odpowiada.\n- Jestem całkiem niezła w eliksirach, ale w zielarstwie raczej przeciętna. - Mówi nadal zgięta w pasie, wpatrując się teraz w buty chłopaka. - Mogę się już podnieść? Brzuch mnie zaczyna boleć, chyba nie mam mięśni.\nTemat: Re: Błonia Wto 19 Cze 2018, 05:54\nZamieszanie wytrąciło go z zamyślenia. Finn rozglądał się po okolicy chłonąc jak gąbka niepokojące wydarzenia. Z zaniepokojeniem namierzył źródło chaosu. Nessy z Ravenclawu miała dzisiaj kiepski dzień. Zapewne w innych okolicznościach podszedłby do niej i zapytał o samopoczucie. Być może wspomógłby w odciąganiu Zgreda od jej twarzy, jednak sytuacja toczyła się w szybkim tempie wykluczającym Puchona z włączenia się do interwencji. Z ulgą zaobserwował zainteresowanie nauczyciela, zapominając całkowicie o obecności wizytatora z Ministerswa. Widząc kilka jednostek rzucających się na pomoc Agnes, zaniechał narzucania swojego towarzystwa. Zakończył już robienie do nich maślanych oczu. Kiedyś mu się podobała, ale dzisiaj ma inną dziewczynę - gitarę.\nSłuchał komentarzy Syriusza jednym uchem i postanowił jednak mu na nie odpowiedzieć, aby nie poczuł się urażony.\n- Nie wygląda na dzieciaka Smoczycy. Bardziej jak nieudany eksperyment szalonego naukowca. - wyraził swoją opinię na temat Zgreda. - Wiesz, że i ja poznałem go bliżej? Spalił jeden rulon moich nut. - uniósł rękę do twarzy, aby podrapać się po brodzie. Przypominał sobie pierwsze spotkanie z jaszczurką. Według opinii Puchona, stwór posiadał ciekawą aparycję. Finn nie przepadał za zwierzętami, jednak bohatera dzisiejszych zajęć (i wbrew pozorom nie były to hipogryfy) jako tako potrafił docenić, co Nash ze Slytherinu miał okazję zauważyć. Nie pytajcie czemu. Pewnych aspektów nie da się zrozumieć. Sam Finn nie do końca pojmował tego sens.\nUniósł dłoń w geście powitania Vinci'emu, który dobrał się w parę z Rupertem. Co do swojej pary Finan nie miał zastrzeżeń. Black nie był głupkiem, więc połączone siły powinny przynieść efekt. Z drugiej strony Puchon zastanawiał się, co on właściwie tutaj robi. Nie lubił ONMS, a profesor Watts nie raz i nie dwa śnił mu się po nocach. Uświadomiwszy sobie, co może ich dzisiaj czekać, Finn leko pobladł. Oddał Syriuszowi swoją różdżkę, aby ten schował ją w skrzynce profesora. Nie był to powód, dla którego miał darzyć go dodatkową sympatią. Z duszą na ramieniu obserwował minę Syriusza. Słyszał jego głos i zadwolenie, gdy zdradził treść zadania. Finn nie wyglądał najlepiej. Chwycił dłonią swoją głowę, wydając z siebie bolesny jęk na widok stada hipogryfów. Chłopak przypominał osobę zagubioną, niezbyt rozumiejącą skąd się tutaj wzięła. Posiadanie zwierząt nie było dobrym pomysłem, w mniemaniu Finna. Spójrzmy na takiego Zgreda, łaknącego uwagi pięknych Krukonek. Bądź na Tanję, która poświęciła się w gonitwie za fretką. Brakowało Filcha płaczącego nad panią Norris i Irytka porywającego żaby. Posiadanie podopiecznych nie wiązało się z żadnymi przyziemnymi przyjemnościami. Podchodził do tego sceptycznie, wolny od jakiejkolwiek odpowiedzialności za gatunek w niższej kategorii łańcucha pokarmowego.\nHipogryfy to była inna bajka. Te potrafiły wyrządzić krzywdę, zatem prośba profesora, aby zachować jak najmniejszy rozlew krwi mogła dotyczyć się głównie Finna - osoby najgorzej zaprzyjaźnionej z kopytnymi. Dlaczego, na Merlina, nie mógł im dać czegoś mniej niebezpiecznego do oględzin?!\n- Łapa... - zaczął niepewnie ze wzrokiem wbitym w jego oblicze. Czuł jak nogi wrastają mu w ziemię. - Pozwól, że zajmę się ziołami i połowicznie eliksirami. - przełknął ślinę i zniżył głos do szeptu, nachylając się do towarzysza niedoli. Jemu do radości nie szło. Preferował obecność Smoczycy niźli hipogryfów. Naprawdę.\n- Nie podejdę do tych przerośniętych paskud. Idź, obejrzyj je, lepiej mi wyjdzie trzymanie się od nich z daleka. Wiesz, biorę sobie do serca brak ofiar. Poczekam tu. - uśmiechnął się do niego wymuszenie i poklepał go po ramieniu. Puchon skrzyżował ręce na plecach ukrywając fakt jak mocno zaciska je w pięści. Nie posiadał własnego pupila. Posiadał za to problemy w nawiązywaniu interakcji z wszelakimi sowami, kotami - nawet puffkami pigmejskimi. Dzięki braku sowy Finn nauczył się wysyłać listy za pomogą magii, bez użycia przenośników. Gdy w przyszłości opanuje zaklęcie patronusa, przestanie mu doskwierać brak lotnej pomocy pocztowej. Wobec oględzin hipogryfa planował przyjąć rolę drugoplanową. Pałeczkę przejmie przy tworzeniu eliksirów z ziół. To mniej niebezpieczne przedsięwzięcie. Zioła nie zechcą oderwać mu kawałka mięsa z żeber, jeśli je obrazi.


Wuzetka - przepis ze Smaker.pl\n1088 DRUKUJ PRZEPIS Drukuj ze zdjęciem Drukuj bez zdjęcia\nSmaker /Przepisy / Desery / Wuzetka\n1088DRUKUJ PRZEPIS Drukuj ze zdjęciem Drukuj bez zdjęcia\nPrzepisów i artykułów: 274 Ocena: 2078\nMąka ziemniaczana - 2 czubate łyżki\nSer biały - 1 kg (zmielony)\nCukier puder - 1 szkl.\nŚmietana 36% - 1/2 litra\nStarta skórka z cytryny - z 1 szt.\nSok z cytryny - z 1/2 szt.\nŻelatyna - 5 łyżeczek\nHerbata - 1 szkl.\nRum - 1 kieliszek\nMleko - 2 - 3 łyżki\nMiękkie masło ucieramy z cukrem i cukrem waniliowym. Dodajemy jajka, następnie wsypujemy mąkę i mąkę kartoflaną, przesianą z proszkiem do pieczenia i kakao. Miksujemy na gładką masę. Przekładamy do prostokątnej blachy, wyłożonej papierem do pieczenia i pieczemy ok. 50 minut w piekarniku nagrzanym do 180 stopni.\nŻelatynę zalewamy 1/2 szkl. wrzątku, mieszamy i odstawiamy.\nZimną śmietanę ubijamy na sztywno. Zmielony ser (może być gotowy) ucieramy z cukrem pudrem, dodajemy sok z cytryny i otartą skórkę z cytryny i miksujemy. Dodajemy rozpuszczoną, lekko przestudzoną żelatynę. Masę delikatnie łączymy z bitą śmietaną, mieszając drewnianą łyżką. Niedużą część odkładamy do dekoracji.\nWystudzony placek przekrawamy na pół i nasączamy mocną herbatą z rumem. Na pierwszy placek nakładamy równo masę serową i przykrywamy drugim plackiem. Brzegi wyrównujemy. Ciasto wstawiamy do lodówki by masa stężała.\nNad gorącą kąpielą wodną rozpuszczamy gorzką czekoladę z mlekiem i masłem. Polewą pokrywamy równomiernie wierzch wuzetki. Gdy zastygnie, dekorujemy odłożoną masą serową - najlepiej za pomocą rękawa cukierniczego, robiąc rozetki w taki sposób, by ciasto można było podzielić na kwadraty.\nDesery Snickersowo zebrowe muffiny\nDesery Baba cytrynowa na mascarpone\nDesery Krem z owoców\n20402 odsłon Przepis na to ciasto zaczerpnęłam od siostry Anastazji. Oczywiście biszkopt upiekłam po... > 60 min średnie drogie\n9519 odsłon Szybki i prosty przepis na efektowne ciasto:) > 60 min łatwe tanie\n10117 odsłon Bardzo znane ciasto tortowe w/g przepisu Siostry Anastazji.Kilka razy go robiłam, teraz trochę... > 60 min średnie przystępne\nPolecane przepisy: ewa wachowicz ciasto wuzetka\n3104 odsłon Pyszna domowa wuzetka,łatwa w wykonaniu i smakuje obłędnie. 60 min łatwe przystępne\n4395 odsłon Ciasto kawosza. Do kawki idealna W-zka 60 min łatwe przystępne\n26607 odsłon Dziś wuzetkę można kupić niemal w każdej kawiarni, a cukiernicy wymyślają co raz to inne... 60 min średnie przystępne\n517 odsłon polecam do kawy.... > 60 min łatwe przystępne\nDesery Prosty jabłecznik\n2647 odsłon Ciasto jest smaczne, łatwe w przygotowaniu i na dodatek tanie. Czy można chcieć coś więcej? 60 min łatwe tanie\n6522 odsłon bardzo proste, szybkie ciasto, idealne do kawy. 30 min łatwe tanie\nPolecane przepisy: wuzetka duza blacha\n1655 odsłon Cudowny torcik na każdą okazję. Bardzo czekoladowy. 60 min średnie przystępne\nPolecane przepisy: wuzetka na dużą blachę\n4589 odsłon Ciasto czekoladowe - Wuzetka > 60 min łatwe tanie\n4396 odsłon Ciasto kawosza. Do kawki idealna W-zka 60 min łatwe przystępne


Nadmorska Kolej Wąskotorowa - Ciekawostki\n• Najbardziej znamienną datą w karierze kolejki wąskotorowej był 1 czerwca 2009 roku, kiedy to na swoim pokładzie miała ona zaszczyt gościć prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Symboliczna podróż Pana Prezydenta zwieńczyła lata starań o przywrócenie świetności uroczego zabytku i przypieczętowała wysiłki wszystkich osób ciężko pracujących na jej sukces.\n• Korzystna oferta zakupu zabytkowej kolejki wąskotorowej napłynęła aż z Kenii, szczęśliwie przed wywiezieniem na inny kontynent, uratowała ją decyzja władz Gminy Rewal, czyniących z niej główną atrakcję kojarzoną odtąd z wakacjami na Wybrzeżu Rewalskim.\n• Gmina Rewal ubiegając się o licencję umożliwiającą wznowienie przewozów pasażerskich była jednym z trzech przewoźników, którzy spełnili rygorystyczne wymogi dotyczące kondycji taboru i infrastruktury. Doprowadzenie kolejki do stanu używalności, zajęło zaledwie dwa lata.\n• Działanie kolejki wąskotorowej zintegrowane jest z siecią wypożyczalni rowerów - Rewal Bike System. Istnieje możliwość wypożyczenia roweru w jednej z trzech miejscowości Gminy Rewal: Niechorzu, Pobierowie lub Rewalu, przejechanie zaplanowanej trasy na dwóch kółkach i powrót kolejką.


El. MŚ 2018: Armenia na kolanach. Polacy pokonali ją aż 6:1 - RMF24.pl\nCzwartek, 5 października 2017 (18:00)\nAktualizacja: Czwartek, 5 października 2017 (22:53)\nReprezentacja Polski pokonała w siódmej kolejce eliminacji Mistrzostw Świata Armenię aż 6:1. Podczas meczu w Erywaniu najskuteczniejszym piłkarzem w historii reprezentacji został Robert Lewandowski. Dzięki swojemu hat-trickowi wyprzedził w klasyfikacji wszech czasów Włodzimierza Lubańskiego. Nasza drużyna z dorobkiem 22 punktów umocniła się na prowadzeniu w grupie E. Na Mistrzostwa Świata mogliśmy awansować już dzisiaj. Dania jednak wygrała w Podgoricy z Czarnogórą 1:0, co oznacza, że o awansie Polski zdecyduje jej niedzielny mecz z ekipą z Bałkanów w Warszawie.\nFenomenalny mecz Polaków. Zobacz zdjęcia ze spotkania biało-czerwonych w Erywaniu (35 zdjęć)\nMecz Polska - Armenia. Zobacz zapis relacji TUTAJ <<<\nPolska reprezentacja rozpoczęła z kilkoma zmianami w składzie. Na bramce Łukasza Fabiańskiego zastąpił Wojciech Szczęsny, na lewej obronie od pierwszej minuty zagrał piłkarz Sampdorii Genua, Bartosz Bereszyński. Do składu wrócił też Grzegorz Krychowiak.\nPolacy od początku ruszyli do przodu i starali się narzucić swój styl gry. To przyniosło efekt już w 2. minucie. Dobre podanie ze środka pola Jakuba Błaszczykowskiego do Łukasza Piszczka, ten dośrodkował na 10. metr gdzie idealnie w tempo wbiegł Kamil Grosicki i strzałem po ziemi wyprowadził Polskę na prowadzenie.\nPo strzeleniu bramki inicjatywę przejęli gospodarze, jednak swoimi akcjami nie zagrażali bramce Wojciecha Szczęsnego. W 17. minucie piłkę na połowie Ormian przejął Jakub Błaszczykowski, podał do Piotra Zielińskiego, który dał się sfaulować przed polem karnym. Chwilę później piłkę ustawił Robert Lewandowski i pewnym strzałem tuż przy słupku pokonał Grigora Meliksetjana. To 48. bramka Roberta Lewandowskiego w barwach reprezentacji Polski. Tą bramką zrównał się w klasyfikacji wszech czasów z Włodzimierzem Lubańskim.\nSkład biało-czerwonych na mecz z Armenią. Jest zaskoczenie\nTrener Adam Nawałka zdecydował, że bramki reprezentacji Polski w meczu eliminacji mistrzostw świata z Armenią w Erywaniu będzie bronił Wojciech Szczęsny. Do składu powrócił także Grzegorz Krychowiak - poinformowano na portalu PZPN "Łączy nas piłka". czytaj więcej\nW 22. minucie po strzale Roberta Lewandowskiego piłkę odbił Meliksetjan, a obrońca Woskanjan podał piłkę do swojego bramkarza. Ten zamiast wybić piłkę złapał ją i sędzia podyktował rzut wolny pośredni. Przy piłce znalazło się kilku polskich zawodników. Ostatecznie po podaniu Grosickiego strzelił Lewandowski i podwyższył prowadzenie. Tym samym stał się najlepszym strzelcem drużyny narodowej. Żeby strzelić 49. bramek potrzebował 90 meczów.\nPierwszą groźną sytuację gospodarze mieli w 34 minucie. Po faulu Karola Linettego na Henriku Mchitarjanie sam poszkodowany wykonał rzut wolny, jednak trafił w mur.\nAtaki gospodarzy przyniosły efekt w 39. minucie. Po dośrodkowaniu z rzutu rożnego Mchitarjana do piłki doszedł Howhannes Hambardzumjan i precyzyjnym strzałem w róg pokonał Szczęsnego. Błąd przy tej bramce popełnił Kamil Glik, który nie upilnował stopera gospodarzy.\nDrugą połowę obie drużyny zaczęły bez zmian w składach. Na początku tej części spotkania zarysowała się przewaga drużyny trenera Petrosyana. Nie przyniosło to jednak zbyt wielu okazji gospodarzom, za to stworzyło więcej miejsca z przodu dla polskich skrzydłowych. W 57. minucie długie podanie zagrał Michał Pazdan, piłkę głową do Błaszczykowskiego zgrał Piszczek, a ten po minięciu rywala uderzył po ziemi zza pola karnego. Błąd popełnił Meliksetjan i przepuścił strzał polskiego zawodnika. To pierwsza bramka piłkarza z Truskolasów w tych eliminacjach.\nPolacy na tym nie poprzestali. W 64.minucie przed polem karnym o piłkę powalczył wprowadzony na boisko Krzysztof Mączyński, odegrał piętą do Kamila Grosickiego, ten zagrał mocną piłkę wzdłuż bramki. Do jego podania dopadł Robert Lewandowski i podwyższył wynik na 5:1. To 15. bramka naszego napastnika w tych eliminacjach i 50. w kadrze narodowej.\nW 75. minucie po raz pierwszy w drugiej połowie mógł się wykazać Wojciech Szczęsny. Po prostopadłym podaniu Henricha Mchitarjana na czystą pozycję wyszedł Gor Malakjan, uderzył płasko po ziemi, ale bramkarz Juventusu Turyn zatrzymał ten strzał.\nPolacy ustalili wynik meczu w 89. minucie gry. Przy linii bocznej piłkę odebrał Błaszczykowski, zagrał w pole karne, gdzie z kilku metrów do siatki trafił Rafał Wolski. Piłkarz Lechii Gdańsk w 71. minucie zastąpił na placu gry Kamila Grosickiego.\nUmocniliśmy się na prowadzeniu\nPolska wygrała siódme spotkanie w tych eliminacjach i z dorobkiem 22. punktów umocniła się na prowadzeniu w grupie E. Na Mistrzostwa Świata mogliśmy awansować już dzisiaj. Dania jednak wygrała w Podgoricy z Czarnogórą 1:0, co oznacza, że o awansie Polski zdecyduje jej niedzielny mecz z ekipą z Bałkanów w Warszawie.\nArmenia na 83. miejscu w rankingu FIFA, Polska 77 pozycji wyżej\nTagi:Mundial 2014, mecz polska armenia, Adam Nawałka, Robert Lewandowski, Jakub Błaszczykowski


XI RANKING AKTORÓW KRAKOWSKICH | AICT Polska\n9 stycznia 2021 szefyorick\nOd jedenastu już lat, na łamach „Gazety Krakowskiej”, sporządzam autorski, subiektywny ranking aktorów pracujących lub mieszkających w Krakowie, nie pamiętam jednak, żebym kiedykolwiek wcześniej, pisząc te mikroportreciki, czuł wzruszenie. Tym razem jednak jestem wzruszony.\nXI Ranking Aktorów Krakowskich powinien być zbiorowy, nie indywidualny. Wszyscy aktorzy Krakowa, ci pracujący na co dzień na etatach w teatrach, działający w scenach niezależnych, jak i tak zwani wolni strzelce, a w końcu pedagodzy i studenci AST, wygrali już samym faktem przetrwania 2020 roku. Roku, który zabrał aktorom to, co najważniejsze. Możliwość kontaktu z widzem, możliwość występowania przed publicznością, w dużym stopniu także możliwość zarobkowania. Mimo to, aktorzy z Krakowa, i z całej Polski, ujawnili w 2020 roku ponadnormatywną kreatywność. To właśnie przede wszystkim artyści pozwolili nam przetrwać pierwszą falę pandemii, to im zawdzięczamy mnogość wydarzeń w sieci. A chociaż nikt chyba nie ma wątpliwości, że teatr online to tylko substytut, chciałem wszystkim aktorom podziękować za wiarę w sens, oraz wiarę w nas – widzów i wielbicieli. Nie zapominamy o was, wrócimy do teatrów i kin. Rok 2021 będzie rokiem nadziei.\nBłysk w oku, szeroki uśmiech, ale kiedy trzeba także nostalgia i zdziwienie, że świat nie do końca na ów szeroki uśmiech odpowiada tym samym. Pola Błasik, aktorka Teatru im. Juliusza Słowackiego, to idealna bohaterka naszych czasów. Grane przez nią dziewczyny świetnie rozumieją puls rzeczywistości, są świadome, potrafią być stanowcze i decyzyjne, ale jednak od czasu do czasu niechętnie ujawniają wielką wrażliwość, staromodne przyzwyczajenia, oldskulowe pasje. Oto wzorcowa współczesna młoda kobieta: żyjąca codziennością, znająca wszelkie ograniczenia, ale też podskórnie tęskniąca za czasem przeszłym. Z Czechowem(1860-1904), prozaik i dramaturg rosyjski. Pochodził z ubog... More jest jej do twarzy. Aktualnie, na macierzystej scenie, Pola Błasik gra w Krasawicę w „Bolesławie Śmiałym”, występuje także w „Bajkach robotów” według Lema. Wspaniale rozwija się jej kariera telewizyjna i filmowa – to już nie tylko popularne seriale „Drogi Wolności” czy „Zakochani po uszu”, ale i fabuła – w pandemicznym 2020 premierę miał młodzieżowy, ujmujący „Polot”, reżyserski debiut(fr. début), pierwszy występ na scenie, estradzie bądź w... More Michała Wnuka, w którym Pola Błasik zagrała główną rolę kobiecą. Wystąpiła także w feministycznej „Erotice 2022”, jednym z filmowych wydarzeń 2021 roku może być natomiast „Prime Time” Jakuba Piątka, film zakwalifikował się właśnie do konkursu na najważniejszym niezależnym festiwalu w USA – Sundance Film Festival.\nOd tylu lat szczerze podziwiam tego aktora, często lidera, a czasami koła ratunkowego dla mniej udanych przedsięwzięć Teatru Bagatela, z którym związany jest, zdaje się, od samego początku zawodowej drogi, że sam się dziwię, że do corocznego rankingu aktorów krakowskich trafił dopiero po raz pierwszy. Na miejsce w krakowskim peletonie gwiazd zasłużył sobie od dawna. Marcin Kobierski ma w sobie ciepło, nazwałbym je, chaplinowskie. Stworzony do komedii, doskonale sprawdza się we wszystkich odmianach tego gatunku, przenosi wewnętrzne ciepło do spektakli dramatycznych, eksperymentalnych, muzycznych. Ciepło Kobierskiego nie ma nigdy proweniencji popisów slapstickowych czy kabaretowych. To najwyższa półka. Potrafiąc rozśmieszać, bawić, nie nadużywa tych cech w relacjach z widzem. Sceniczna świadomość Kobierskiego to przekonanie o smutnej etymologii uśmiechu, o melancholii będącej składową dowcipu, podniesieniem humoru. W roku tak trudnym dla wszystkich teatrów krakowskich, ale może dla Bagateli nawet jeszcze trudniejszym, wspaniale zagrał Clarína w spektaklu „Życie jest snem” według Pedro Calderóna de la Barki. W kinie mniej mu się wiedzie, chociaż w tym roku z wdziękiem mignął na drugim planie w pokazywanym na festiwalu w Gdyni filmie „Każdy ma swoje lato” Tomasza Jurkiewicza. Dobry tytuł, Marcin Kobierski kojarzy mi się z ciepłem – jest latem. Naszym, krakowskim.\nPlastyczna twarz – plastyczna osobowość. Nie uda się o Krzanowskiej powiedzieć, że jest taka, albo inna, lepsza w określonym typie ról, predestynowana do grania groteski lub tragedii. Nie da się tego napisać, ponieważ Katarzyna Krzanowska od lat, bardzo konsekwentnie, nie na pierwszym, czasami nawet nie na drugim planie, nie pozwala zepchnąć się do jakiejkolwiek niszy. To jest właściwie magia. Ta piękna kobieta w jednej chwili potrafi zbrzydnąć, spaskudzić siebie i świat, i jest w tym znowu piękna – tym razem aktorsko. Oglądam często etiudy, filmy studenckie, szkolne. Mało osób o tym wie, ale Katarzyna Krzanowska jest w ostatnich latach prawdziwą ozdobą wielu takich filmów. I znowu to samo. Nawet na drugim planie wybija się na czoło. W świetnej i nagradzanej „Miłości” Michała Ciechomskiego gra konkret, kobietę o imieniu Agata, będącej równocześnie fantomem, poezją. Nie inaczej w spektaklu-perełce – „Kochana Wisełko, Najdroższy Zbyszku” na motywach korespondencji Wisławy Szymborskiej i Zbigniewa Herberta w Starym Teatrze. Współpracujący z Krzanowską od wielu lat Mikołaj Grabowski, w liryczno-rodzajowym spektaklu wydobył z aktorki jeszcze jeden ton, zaskakujący. Wisełka Krzanowskiej jest nie tylko dowcipna, nie tylko błyskotliwa, to także mędrzec widzący szerzej, ale równocześnie świadomy, że owo szerzej również musi mieć formę, błysk, światło. Krzanowska: mędrzec z ironicznym uśmiechem. Lubię jej uśmiech.\nMam nadzieję, że takiego festiwalu w Gdyni więcej nie zobaczę. Byłem jednym z nielicznych, jednym z dosłownie kilku dziennikarzy, którzy tegoroczną edycję święta polskiego kina oglądali na miejscu. Ale widzieli głównie siebie, ponieważ ze względu na ograniczenia epidemiologiczne, do Gdyni nie przyjechali ani twórcy, ani branża filmowa, właściwie nie dojechał nikt. Na szczęście filmowo było ciekawie. Na prowadzonej przeze mnie online’owej konferencji prasowej zwycięskiego filmu – animacji „Zabij to, i wyjedź z tego miasta” Mariusza Wilczyńskiego, reżyser pracujący nad tym tytułem czternaście lat mówił: „Kiedy wiedziałem już, że potrzebuję w filmie matkę, postać mojej mamy, tylko przez chwilę zastanawiałem się kto mógłby zagrać tę rolę. Kto jest jednocześnie piękny, mądry, ciepły. Tylko ona – Anna Dymna”. Aktorka dodawała: „Ja do tej pory zwracam się do Mariusza per syneczku, on do mnie mówi – mamo”. W innym bardzo ciekawym filmie, „Amatorach” Iwony Siekierzyńskiej, Anna Dymna zagrała ważną rolę matki uzdolnionej artystycznie dziewczyny z zespołem Downa. Wiarygodna w każdym wydaniu, prawdziwa – ale na taką prawdziwość i wiarygodność pracuje się latami. Życiem, nie tylko talentem. W okrutny, ponury czas pandemii, pełne żarliwej wiary słowa Anny Dymnej, wiary w naszą moc sprawczą, wiary w dobro ludzi i bezinteresowną miłość zwierząt, działały na nas niczym najlepsza, a może jedyna terapia. Szczepionka przed szczepionką.\n„Proste rzeczy”, nowy film Grzegorza Zaricznego, przeszedł nie tyle nawet bokiem, co w ogóle praktycznie nie udało się zaprezentować tego filmu publiczności. Pojedyncze pokazy online podczas „Nowych Horyzontów” to zdecydowanie za mało. Zariczny podąża własną, wyboistą, oryginalną ścieżką. Zderza amatorów z aktorami zawodowymi, portretuje codzienność, nie uatrakcyjniając jej na siłę. Tak jest również w filmie najnowszym. Proste życie jest bardzo skomplikowane, proste rzeczy są wyzwaniem, prostota jest wyzwaniem. Tomasz Schimscheiner pojawia się w filmowej rodzinie jako postać trochę z innego świata. Wujek przeszkadzajka, wujek przyjeżdżający do chłopaka i dziewczyny usiłujących odnaleźć sens w infantylnie zaprojektowanej wiejskiej arkadii poza wielkomiejskim hałasem. Tyle że ich wieś huczy nudą, bębni depresją, otępia szarością – nie kolorami. Schimscheiner, ulubiony aktor(łac. actor), osoba grająca jakąś rolę w teatrze lub fi... More Zaricznego, staje się kwintesencją stanu pomiędzy. Rozumie więcej, kryje jakieś tajemnice, ale jest przecież jeszcze bardziej zagubiony i samotny od pary głównych bohaterów. To może naczelna cecha aktorstwa Tomasza Schimscheinera – zarówno w teatrze (ostatnio cała seria świetnych ról w Teatrze Nowym Proxima), jak i w kinie czy w telewizji, zachwyca umiejętnością mimikry, wtapiania się w zbiorowość, ale zawsze przy zachowaniu autonomii. Proste rzeczy? Nie, najtrudniejsze.\nTo jeszcze nie są duże filmowe zadania – fryzjerka w „Bliskich” Grzegorza Jaroszuka, Lucynka w serialu „Król”, sekretarka w „Ziei” Roberta Glińskiego… – ale Kaję Walden już się zapamiętuje. Wyróżnia się urodą, wyróżnia temperamentem. Jest niedzisiejsza. Nie znam przyzwyczajeń i pasji Kai Walden, aktorki Teatru Bagatela, ale pisząc o aktorce, mogę sobie przecież pofolgować z wyobraźnią. A zatem wyobrażam sobie Kaję z książką raczej, niż z iPodem, słuchającą jazzu – nie hip hopu. Nawet jeżeli jest akurat odwrotnie, niewiele to zmienia. Może być ubrana kolorowo, autentycznie zabawna i pełna wdzięku – bo i takie role świetnie gra w „Bagateli”, ale dla mnie i tak będzie się kojarzyła z tajemniczą muzą w czerni, stojącą samotnie w klubie, małomówną i bez powodzenia adorowaną przez grupkę wielbicieli. Jeszcze wszystko przed nią, a już ma własny wizerunek. „Bagatela” szczęśliwie zawsze dbała o swoich aktorów (ten rok potraktujmy jako globalny wypadek przy pracy), stąd Kaję Walden można aktualnie podziwiać w aż siedmiu spektaklach, w tym w pożegnalnym przedstawieniu nieodżałowanego, zmarłego na koronawirusa Giovanny’ego Castellanosa, „Ich czworo” według Zapolskiej. Jest w tych spektaklach liryczna i przewrotna, jest także wzruszająca – jak Laura w „Szklanej menażerii” Tennessee Williamsa. Na stronie internetowej macierzystego teatru, napisała, że jej teatralnymi idolami są ci, których nie widać. Niewidzialny punkt odniesienia. Ładne.\nW trudnym, chorym – dosłownie i w przenośni – roku 2020, anulowana została zdecydowana większość festiwali, premier i imprez filmowych, o spektaklach teatralnych nie wspominając. Niektóre imprezy szczęśliwie się jednak odbyły, w tym świetny interdyscyplinarny, filmowy i teatralny festiwal w Zielonej Górze. Na zakończenie imprezy, Wojciech Skibiński, w duecie z przyjacielem z lat szkolnych, Krzysztofem Taraszką, zaprezentowali recital „Cohen w teatrze”. Nieśmiertelne ballady Cohena w interpretacji Skibińskiego zabrzmiały tamtego wrześniowego wieczoru ze szczególną mocą. Były przypomnieniem, że melancholia dodaje sił, zwłaszcza jeżeli jest to melancholia na poziomie Cohena, ciekawie interpretowanego przez Skibińskiego.\nJest aktorem, bez którego trudno wyobrazić sobie teatralny pejzaż Krakowa. A chociaż w macierzystym teatrze rzadko (zbyt rzadko) dostaje teatralne solówki, w zespole „Słowaka” wydaje się postacią niezbywalną, gra na zespół, gra na całość, nie tylko na siebie. Prezentuje przy tym coraz rzadszy w teatrze i w kinie typ faceta. Tak właśnie, faceta. Nie wyrośniętego chłopca, nie neurotycznego artysty, ale faceta, wrażliwca, a czasami przemocowca i okrutnika. Ospale potencjał Skibińskiego zaczyna w końcu doceniać kino i telewizja. Pod tym względem 2020 rok był może najciekawszym sezonem w dorobku aktora. Naczelnik więzienia w „Miłości” Michała Ciechomskiego, „Dziad” – czyli Polak w Irlandii w pięknym filmie „Jak najdalej stąd” Piotra Domalewskiego, a wreszcie budzący grozę Mieczysław Moczar w telewizyjnej „Cenie władzy” w reżyserii Arkadiusza Biedrzyckiego. Imponująca rozpiętość – od Cohena do Moczara, a jeszcze przecież był po drodze jeszcze poruszający Klaudiusz w „Hamlecie” w Teatrze Słowackiego. Uwaga: Skibiński dopiero się rozpędza.\n[Tekst opublikowany w „Gazecie Karkowskiej”]


Anna Kalata o swojej metamorfozie i ... polityce | śląskie Nasze Miasto\nAnna Kalata o swojej…\nAnna Kalata o swojej metamorfozie i ... polityce\nRedakcja 29 stycznia 2011, 9:22\nMoja książka będzie o zmianach duchowych, psychice człowieka... fot. tvn\nZ Anną Kalatą, byłą minister pracy, która została niedawno babcią i dokonała spektakularnej metamorfozy w wyglądzie, o tym, kto w polskiej polityce dobrze wygląda i jaki ma styl, oraz o książce, którą właśnie kończy, rozmawia Katarzyna Kozłowska\nPani minister, kim pani dzisiaj jest? Celebrytką? Politykiem? Przedsiębiorcą?\nPodobno wizerunek powinien być spójny z tym, za kogo się uważamy.\nJestem wiceprezesem Indyjsko-Polskiej Izby Gospodarczej, przedsiębiorcą. Negocjuję kontrakty, wyszukuję partnerów gospodarczych, działając na zlecenie polskich i indyjskich firm. Organizuję spotkania i wyjazdy biznesowe. Wprowadzam polskie firmy na rynek indyjski oraz kapitał indyjski do Polski. Reprezentuję szeroko rozumiane interesy zleceniodawców.\nAle też jest pani celebrytką.\nMożna tak powiedzieć, ale to jest obok. Nie traktuję moich doświadczeń w show-biznesie w kategoriach zawodowych, tylko w kategorii przygody.\nTa przemiana i udział w "Tańcu z gwiazdami" nie były zaplanowane? Nie chciała pani w ten sposób pomóc sobie w biznesie?\nAleż nie. Zostałam zaproszona do audycji w "Dzień Dobry TVN" jako ekspert od Indii. Wydawcy wiedzieli, kogo zapraszają, ale nie spodziewali się zobaczyć tego, co ujrzeli. Byli zaskoczeni, że tak mocno się zmieniłam. W związku z przemianą, którą przeszłam, nagle znalazłam się we wszystkich gazetach. Media zaczęły się mną interesować. Jak odchudzić się bez efektu jo-jo, jak skutecznie zmienić styl - cały czas mnie o to pytano. I nagle w trakcie tej wschodzącej popularności dostałam telefon z TVN z propozycją, by wystąpić w "Tańcu z gwiazdami".\nI przyjęła ją pani.\nSzczerze mówiąc, szczęka mi opadła. To nie było wkalkulowane w moje plany. Miałam dużo wątpliwości. Rozmawiałam z dziećmi i rodzicami. Nigdy nie byłam osobą zaangażowaną w sport. Zajmowałam się biznesem i polityką. Tańczyłam tylko prywatnie i nagle miałam robić to na oczach milionów ludzi. Zastanawiałam się długo - także nad tym, czy nie będzie to miało negatywnego wpływu na mój biznes. Ale pomyślałam, że tyle osób spoza show-biznesu brało udział w tym programie, że i mnie on nie zaszkodzi. W końcu tańczyć nie jest wstyd.\nCzuje pani tę popularność dziś? Wcześniej była pani znana, ale nie sławna.\nTę popularność da się odczuć bardziej niż kiedyś, w życiu codziennym: kiedy idę do sklepu, jadę windą itd. Czasem zagadują mnie osoby, które mnie rozpoznają.\nA w pracy? Każdy zna panią już na dzień dobry?\nŚrodek ciężkości mojego biznesu jest jednak w Indiach. Tam nie znają naszego "Tańca z gwiazdami". Druga rzecz, że nie robię tajemnicy z tego, że uczestniczyłam w takim show.\nNie była pani lubiana jako minister. A teraz zyskała pani sympatię masową. Zrobiła pani coś, o czym kobiety marzą.\nMinistrowie pracy nie są lubiani. Ale czy czułam się nielubiana? To zależy, jaką płaszczyznę mojego życia rozpatrujemy. Ja miałam zawsze bardzo dobre relacje międzyludzkie. Abstrahuję od różnych sytuacji urzędniczo-personalnych, bo nie zawsze jest nam ze sobą po drodze, gdy realizujemy określone zadania. Przede wszystkim ja sama lubię ludzi. Inaczej sytuacja wyglądała, jeśli chodzi o współpracę z mediami. To się dało zauważyć, że rząd, w którym byłam, nie miał dobrej prasy. Dziś, w moim "drugim życiu", odbieram bardzo dużo pozytywnych sygnałów również ze strony mediów. Ale przede wszystkim to ludzie pytają mnie o rady. To bardzo miłe. Nigdy nie myślałam - gdy zmieniałam swój wizerunek, robiąc to dla siebie - że dla kogokolwiek będzie to miało znaczenie.\nA co pani dziś sądzi o stylu Samoobrony?\nSamoobrona nie była jedyną partią w mojej karierze politycznej. Dziś, z perspektywy, wspominam biało-czerwone krawaty z sentymentem. W Samoobronie poznałam wielu bardzo zacnych, fajnych ludzi. Zawsze miałam swój ogląd sytuacji. Wierzę w życiu w to, czego sama doznam, dotknę, posmakuję, poliżę. Poliżę, oczywiście jeśli mówimy o potrawach. Kiedy poznałam tych ludzi, nie czułam, że są gorsi niż ludzie po lewej i prawej stronie sceny politycznej.\nJa pamiętam rozciągnięte szorty Łyżwińskiego, włochate plecy Maksymiuka i czerwoną twarz Andrzeja Leppera. A podobno Lepper kupował buty u Kielmana, a Lech Woszczerowicz sprowadzał dla wszystkich koszule Armaniego. To ma pani na myśli, mówiąc o zacności?\nTego nie wiem. Ja uczestniczyłam w pracy merytorycznej i tylko tym się zajmowałam. Nie było dla mnie ważne, jak wyglądam, tylko co ma być zrobione.\nI kiedy stało się dla pani ważne, jak pani wygląda? W połowie 2007 r., po odejściu z rządu i polityki?\nTo jest złożony problem. Bo gdy odchodziłam z rządu, dorosły właśnie moje dzieci, a mój brat mógł poświęcić więcej czasu rodzicom. Właśnie wtedy pojawiły się wolność i możliwość wykreowania swojego życia od początku. I wyjechałam służbowo do Indii.\nKiedy pani zaczęła rozumieć, że wizerunek jest też niezmiernie istotny w pracy zawodowej: działalności biznesowej, politycznej itd.?\nTak naprawdę ja tę decyzję o przemianie podjęłam nie dla zewnętrznego świata, tylko dla siebie. Dlatego też ta sytuacja zeszłoroczna, gdy odkrył mnie TVN, była dla mnie szokująca. Zaskoczył mnie fakt, że to, co zaszło, było ważne nie tylko dla mnie, ale też dla innych ludzi, że to im daje jakąś nadzieję. We mnie ta sprawa nie była związana z rozumieniem, że wygląd jest istotny w pracy. To było po prostu pragnienie szczęścia.\nA Donald Tusk ma dobry styl?\nBardziej czytam niż oglądam wiadomości, więc musiałabym się panu premierowi bardziej poprzyglądać, żeby oceniać. Ale powiem tak: nie ma nic takiego w panu premierze, co mi się nie podoba. Jest OK.\nA styl Palikota jest OK? Te jego różowe garnitury?\nPo trzech latach spędzonych w Indiach należę do osób, które lubią kolory, i sama się często się zastanawiam, jak wychodzić poza ramy szarości, beżu itd., żeby było to klasyczne i jednocześnie, żeby była w tym różnorodność, którą pochłaniam w Indiach. Tam to akurat kobiety korzystają z bogactwa kolorów. Mężczyźni w polityce, służbowo chodzą na biało.\nAle nie ma w polityce takiej kobiety jak pani. Najbardziej kolorowy jest Palikot.\nTa jego ekstrawagancja… Podchodzę do niej z uśmiechem i jednocześnie tolerancją. Jeżeli jemu się to podoba, jeśli on się z tym czuje dobrze… Ma fantazję… Choć z drugiej strony, to wszystko zależy, na jakim poziomie życia politycznego jesteśmy - do kiedy możemy pozwalać sobie na odrobinę szaleństwa.\nA to jest dla pani sexy?\nJestem tolerancyjna. Jeżeli pan Palikot byłby ministrem spraw zagranicznych albo prezydentem, premierem i występował na oficjalnych międzyrządowych spotkaniach, gdzie obowiązuje protokół dyplomatyczny, być może by mnie to raziło. Są przecież reguły zapisane w protokole, które trzeba respektować. Ale jeśli Palikot idzie po ulicy czy po korytarzu sejmowym i chce być kolorowy, niech będzie.\nPo katastrofie smoleńskiej Palikot założył rogowe okulary i granatowe swetry. I powiedział, że teraz będzie innym człowiekiem. Wierzy pani w taką przemianę?\nTo nie jest tak. W przemianie najważniejsza jest zmiana duchowa, energetyczna, zmiana podejścia do życia, zmiana osobowości. Widziała mnie pani jako tancerkę, ale to nie znaczy, że jestem dziś tancerką. Dopiero zmiana postawy warunkuje dalsze zmiany, w tym wyglądu.\nInaczej nie jest to autentyczne?\nOczywiście. Można się przebrać. Tak jak ja się przebrałam w "Tańcu z gwiazdami". To nie przez zmianę ubioru stajemy się innym człowiekiem.\nA co pani sądzi o stylu Jarosława Kaczyńskiego?\nDla mnie liczy się u człowieka to, co on ma w głowie, a nie to, w co jest ubrany.\nA jak wspomina pani pracę z nim?\nLudzi wspominam po osobistych kontaktach. Te kontakty były bardzo dobre. Nie mogę powiedzieć złego słowa o Jarosławie Kaczyńskim. Był zawsze merytoryczny, skupiony. Gdy potrzebowałam dyskusji czy decyzji (praca była bardzo intensywna, np. nad reformą emerytalną), był zawsze profesjonalny. Bardzo sobie cenię te spotkania.\nGdyby była pani szefową agencji doradztwa ds. wizerunku, podjęłaby się pani poprawy wizerunku Jarosława Kaczyńskiego?\nMyślę, że długo bym rozważała pracę w takiej agencji, ale ja dość dobrze się czuję w roli trenera. Bardzo lubię z ludźmi rozmawiać i poznawać ich historie. Tylko tak można zrozumieć, jak im pomóc. Gdybym kiedykolwiek się na coś takiego zdecydowała, musiałoby się to zacząć wielogodzinnymi rozmowami, żeby znaleźć odpowiednie lekarstwo.\nSkąd pani czerpie inspirację do kontynuowania swojej przemiany. Co pani czyta? "Vogue'a"? "Vanity Fair"?\nNie, to nie jest tak. Głównie czerpię z własnego serca. Nie mam kobiecego wzorca. Czytam magazyny kobiece, ale zwykle u fryzjera. Myśląc o moim stylu, zwracam uwagę na to, żebym dobrze w czymś się czuła. Wchodzę do sklepu, mierzę, przyglądam się i albo dobrze się czuję, albo źle. Wiem już, co mnie cieszy.\nCzytała pani którąś z książek Jolanty Kwaśniewskiej o stylu?\nSzczerze? Nie czytałam.\nPytam, bo będzie pani konkurencją dla Jolanty Kwaśniewskiej. Też pisze pani książkę o stylu, o swojej przemianie.\nNie sądzę. Moja książka będzie o szeroko rozumianej metamorfozie, o zmianach duchowych, psychice człowieka, diecie.\nA o tym, jak dobrać torebkę do garsonki? Jolanta Kwaśniewska radzi właśnie, jak to robić.\nDla mnie to sprawa wtórna. Ja większy nacisk kładę na sferę ducha. To nie będzie przewodnik, tylko zapis mojej drogi dochodzenia do tego, kim jestem dziś.\nRywalizacja z Jolantą Kwaśniewską może być dobrym tematem dla Pudelka. Zagląda tam pani czasem?\nTak, zdarza mi się. Rozwesela mnie to.\nwywoad z kalatą\nOstatnia sesja rady miejskiej we Wronkach wywołała wiele emocji, dyskusji i zgrzytów wśród obradujących. Jednym z problemów okazała się urodzinowa niespodzianka...\nPrzegląd prasy 4.12.2021 Toszek. Zobacz wczorajszą prasówkę, poznaj najważniejsze informacje z Toszka\nPrzygotowaliśmy dla Ciebie poranną prasówkę. Zobacz artykuły, które nasi czytelnicy czytali najchętniej wczoraj, 3.12, w Toszku. Sprawdź, czy nie minęło Cię nic...\n4 grudnia 2021, 6:17\nPrzegląd prasy 4.12.2021 Szczekociny. Zobacz wczorajszą prasówkę, poznaj najważniejsze informacje ze Szczekocin\nPrzygotowaliśmy dla Ciebie poranną prasówkę. Zobacz artykuły, które nasi czytelnicy czytali najchętniej wczoraj, 3.12, w Szczekocinach. Sprawdź, czy nie minęło...\n4 grudnia 2021, 6:16\nPrasówka Woźniki 4.12.2021 - wydarzenia dnia. Podsumowanie z wczoraj - sprawdź, czy w Woźnikach nie minęło Cię nic ważnego\nPrzygotowaliśmy dla Ciebie poranną prasówkę. Zobacz artykuły, które nasi czytelnicy czytali najchętniej wczoraj, 3.12, w Woźnikach. Sprawdź, czy nie minęło Cię...


„Wolontariat jak Harvard”. Szlachetna Paczka i Akademia Przyszłości rekrutują\nfot. Sabina i Paweł Labe\nRedakcja - 30.07.17\nAż 13 500 wolontariuszy zamierzają w tym roku zaangażować w swoje działania Szlachetna Paczka i Akademia Przyszłości. To oferta dla tych, którzy chcą nie tylko pomagać, ale także rozwijać się i mieć wpływ na rzeczywistość.\nBy zasilić szeregi SuperWolontariuszy, wystarczy wypełnić formularz na www.superw.pl\nPomysłodawcą projektów jest ks. Jacek Stryczek.\nDo pomagania i wolontariatu podchodzimy kompleksowo – mówi. – Bo wolontariat w Paczce i Akademii nie jest poświęcaniem się, tylko rozwijaniem siebie. To jest taki wolontariat jak Harvard – kiedy go skończysz, jesteś już innym człowiekiem. Liczy się to, czego się nauczyłeś, jak się rozwinąłeś i jakich poznałeś ludzi.\nA Ty „Lubisz ludzi”? Szlachetna Paczka ma zjednoczyć Polaków\nTylko w ubiegłym roku Szlachetna Paczka i Akademia Przyszłości połączyły prawie milion osób: rodzin, dzieci, darczyńców i wolontariuszy. Wartość przekazanej pomocy wyniosła ponad 47 mln zł. Nie byłoby to możliwe bez wolontariuszy, którzy w realizacji projektów pełnią kluczową rolę.\nWolontariusze Szlachetnej Paczki docierają do rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji i określają, jaki rodzaj pomocy da im szansę na realną poprawę. SuperW Paczki łączą potrzebujących z darczyńcami. Wchodzą do świata biedy – tam, gdzie inni nie chcą albo boją się wejść. To wyzwanie okazuje się niezwykle satysfakcjonujące, bo aż 79 proc. z nich uważa, że Paczka to najważniejsze wydarzenie w ich życiu.\nZ kolei wolontariusze Akademii Przyszłości przez cały rok regularnie, raz w tygodniu, spotykają się z dziećmi, które borykają się z trudnościami w nauce. Wolontariusz staje się przyjacielem i mentorem dziecka. Uczy je wygrywać, wzmacnia jego dobre strony, podnosi jego samoocenę i sprawia, że dziecku zaczyna się chcieć.\nDla 13 proc. samotnych rodziców buty i kurtka dla dziecka to marzenie. Raport „Szlachetnej Paczki” o biedzie w Polsce\nPoszukiwane są osoby aktywne i odpowiedzialne, które chcą się angażować społecznie, wiek nie ma znaczenia. Wolontariusze to zarówno osoby młode, studiujące, jak również osoby o ustabilizowanej sytuacji zawodowej. Wolontariat w Paczce wyróżnia to, że organizowany jest dla ludzi, którzy mają mało czasu i lubią go dobrze wykorzystywać. Tutaj mają szansę dobrze spożytkować swój czas i energię.\nWachlarz działań, które realizujemy, jest bardzo szeroki – tłumaczy Joanna Sadzik, Dyrektor Szlachetnej Paczki i Akademii Przyszłości, która sama zaczynała od wolontariatu w Paczce. – Szukamy nie tylko studentów i osób, które mogą się u nas rozwinąć i zdobyć nowe kompetencje cenione na rynku pracy, ale jesteśmy otwarci też na ludzi doświadczonych, którzy czują, że praca zawodowa nie zaspokaja wszystkich ich potrzeb związanych z wpływem na otoczenie. U nas przekonują się, jak wiele może od nich zależeć – dodaje.\n„Dziękuję wszystkim, że moja mama jest szczęśliwa”. Poznaj historie kilku cudów\nDo Paczki i Akademii ludzie przychodzą i zostają, ponieważ widzą, że niesiona przez nich pomoc jest mądra i efektywna, a sam wolontariat dopracowany i dobrze zorganizowany.\nChciałam pomagać mądrze. Zobaczyłam, że w Paczce pomagamy konkretnym rodzinom i to mnie bardzo przekonało ponieważ wiedziałam, że ta pomoc jest skrojona na miarę potrzeb rodziny. To nie jest przekazywanie zbędnych rzeczy – mówi Natalia, wolontariuszka Szlachetnej Paczki z kilkuletnim stażem.\nWolontariusze cenią sobie doświadczenie bycia w Paczce i Akademii nie tylko za mądrą i przemyślaną pomoc, ale także za możliwość rozwoju. Wolontariat to rozwój, wpływ społeczno-biznesowy oraz możliwość poznania wyjątkowych ludzi oraz stworzenia sieci kontaktów zarówno biznesowych, jak i przyjacielskich.\nW tym projekcie uczysz się rzeczy, o których w życiu byś nie pomyślał. Nie spodziewałam się, że wolontariat tyle może dać. Dowiadujemy się, jak rozmawiać z drugim człowiekiem, jak szukać płaszczyzny do tego, by mu pomóc. Ale także rzeczy przydatnych w normalnym życiu tj. zarządzania swoim czasem, interakcji międzyludzkich czy zarządzania ludźmi. Możemy się sprawdzić w promocji, logistyce, są też wdrożenia i szkolenia. To możliwości rozwoju, które trudno znaleźć gdzieś indziej – twierdzi Karolina, wolontariuszka Szlachetnej Paczki.\nJak zmotywować „młodych kanapowych”? Odpowiedź na apel Franciszka\nKandydaci mogą się zgłaszać do września. Warto się jednak spieszyć. Kolejność zgłoszeń ma znaczenie. By zostać wolontariuszem Szlachetnej Paczki lub Akademii Przyszłości wystarczy wejść na stronę www.superw.pl i wypełnić krótki, intuicyjny formularz zgłoszeniowy. Następne kroki to rozmowa i jednodniowe wdrożenie. Po nich pozostaje już tylko podjąć decyzję i podpisać umowę. Kolejność zgłoszeń ma znaczenie.\n7 dowodów na to, że wolontariat się opłaca


W jaki sposób znaleźć pracę dodatkową? | Warka ZSP\nRealia teraźniejszych czasów wszyscy znamy. Dawne lata stałej, pewnego zatrudnienia dla wszystkich, już się skończyły. Tak samo jak jednej pensji, z której dało się zbudować domek bez zadłużenia oraz spokojnie utrzymać całą familię.\nCzasem zmiana pracy nie jest łatwa.\nNiekiedy odkrycie czegoś na stałe może być trudne. Niekiedy nie mamy opcji pracy na cały etat. Przypadki bywają przeróżne. Nigdy, jednak nigdy nie myśl, iż sytuacja jest bez wyjścia. Mógłbyś rozejrzeć się naokoło. Najbardziej odpowiednim sposobem na ratowanie budżetu jest znalezienie dodatkowej pracy, choćby dorywczo. Jak to jednakże zrobić? Przedstawię parę pomysłów, które mogą Ci się przydać.\nPotrafisz kamerować lub fotografować? Nigdy dotąd nie myślałeś, by zarabiać pieniądze na swej pasji? A może skonstruujesz swe profesjonalne portfolio? Może masz zdjęcia, które opłaca się komuś pokazać. Szukaj zleceń w owym temacie. Zapytaj. Czasem firmy potrzebują osób “z duszą” do obsługiwania imprez weselnych, przyjęć. Może posiadasz dar, jaki wystarczy jedynie nieco rozwinąć. Pokaż go całemu światu. Domowe prace to kolejny pomysł. Porządkowanie, robienie zakupów, wyprowadzanie czworonogów na spacery, piecza nad domkami w trakcie wyjazdów ich właścicieli czy też roboty porządkowe w ogródkach, to także niezwykle popularna forma wypracowania ponadprogramowych pieniędzy. Jeżeli tylko jesteś w stanie fizycznie zadziałać, to szukaj anonsów lub sama je opublikuj.\nA może tak korepetycje (zobacz korepetycje z fizyki w Poznaniu) z informatyki? Wbrew pozorom nie potrzeba być żakiem bądź dyplomowanym nauczycielem ażeby móc w taki sposób sprzedawać wiedzę jak też przy tej okazji kogoś wesprzeć. Mym sądem dużo bardziej liczy się cierpliwość.\nArchives Select Month May 2019 (227) April 2019 (446) March 2019 (284) February 2019 (326) January 2019 (713) December 2018 (214) November 2018 (255) October 2018 (89) September 2018 (109) August 2018 (148) July 2018 (577) June 2018 (791) May 2018 (37) April 2018 (53) March 2018 (16) February 2018 (38) January 2018 (46) December 2017 (33) November 2017 (43) October 2017 (37) September 2017 (42) August 2017 (42) July 2017 (38) June 2017 (30) January 2017 (1) December 2016 (2) November 2016 (2) October 2016 (1) September 2016 (3) June 2016 (3) May 2016 (6) April 2016 (6) March 2016 (11) February 2016 (5) January 2016 (9) December 2015 (6) November 2015 (13) October 2015 (8) September 2015 (7) August 2015 (6) July 2015 (21) June 2015 (9) May 2015 (10) April 2015 (16) March 2015 (5) February 2015 (4) January 2015 (9) December 2014 (18) November 2014 (8) October 2014 (9) September 2014 (12) August 2014 (15) July 2014 (20) June 2014 (7) May 2014 (6) April 2014 (3) March 2014 (6) February 2014 (3) January 2014 (6) December 2013 (4) November 2013 (5) October 2013 (1) September 2013 (6) August 2013 (5) July 2013 (4) June 2013 (2) April 2013 (1) March 2013 (3) February 2013 (1) January 2013 (1) December 2012 (2) November 2012 (1) October 2012 (2) July 2012 (2) May 2012 (1) June 2005 (1)\nInnowacyjne aplikacje do prowadzenia zbioru danych.