Czytelnik: „Tak władze województwa chcą zachęcić turystów do przyjazdu nad morze?” | Kamienskie.info\ncze 5, 2022 • 17:34 28 komentarzy\n– Tak władze województwa chcą zachęcić turystów do przyjazdu nad morze? – dopytuje jeden z naszych Czytelników pokazując zarośnięte po pas pobocza przy drodze. Nie dość, że wygląda to źle, to stanowi ogromne niebezpieczeństwo dla kierowców, gdyż w przydrożnych zaroślach może skrywać się dzika zwierzyna.\nTragiczny stan jezdni na drodze wojewódzkiej nr 103 na odcinku Kamień Pomorski – Świerzno – Trzebiatów to już nie nowość dla mieszkańców i turystów odwiedzających nadmorskie powiaty.\n– Wszędzie tylko dziury, niebezpieczne zapadliska asfaltu a do tego tragiczne utrzymanie poboczy i oznakowań – znaków drogowych, barier energochłonnych a nawet przejazdu kolejowego czy przystanków widmo, które są już niewidoczne przez niemal metrowe chaszcze – irytuje się jeden z Czytelników.\nPoprzedni wpisMieszkanie do wynajęcia Następny wpisDzień Dziecka w Kamieniu Pomorskim [ZDJĘCIA]\nZaraz jazda pojazdami spalinowymi będzie luksusem i trawa nie będzie przeszkadzała\nZe stołka któryś urzędnik powinien spaść to może by pomogło ale nie stety w Polsce nietykalny jest poseł lub urzędnik akurat!!!\nWykoszą z czasem, ale nie jest to konieczne. Trawa tłumi hałas i rozprzestrzenianie się pyłów .\nTo jest pikuś zobaczcie jak dyrektor szkoły muzycznej w kamieniu pomorskim zachęca do szkoły dzieci trawa przed szkołą na 1.5 metra śmietnika szkoła nie ma brak gospodarza a ten co jest to nieszczęście porażka\nDyrektor musi się zmieścić w przyznanym budżecie. A priorytetem szkoły jest kształcenie, a nie ogrodnictwo. Świetna okazja, aby rodzice się wykazali. Ale przecież „się należy”…\nRadzę się przejechać rajcom powiatowym drogą powiatową Recław-Gogolice-Zagórze i pozbierać w workach i wiadrach zapakowane przez mieszkańców truchła zwierząt porozciągane przez jenoty – borsuki, lisy, wszystko rozjechane bo trawa po pas zarośnięta, a droga wąska i nie zdążysz zareagować nawet jadąc 40 km/h, zaraz nie będzie widać z samochodu gdzie jesteśmy.\nTo jest jawna kpina, powiat chwali się przebudową jednej czy drugiej ulicy, ale im dalej od Kamienia tym bardziej mają ludzi gdzieś. Na szczęście jest coś takiego jak głos ludu, czy podczas wyborów, czy podczas „donosu” do lokalnych mediów.\nLudzie sami zaczęli kosić trawę przy swoich polach żeby się sąsiedzi nie pozabijali jak komuś sarna czy dzik wyjdzie w nocy. To jest powiat? Po co nam taka władza?\nChyba tylko po to żeby ściągać haracz w postaci podatków…. np. na koszenie poboczy przy drodze…\nJak nie ma zieleni słyszę że wszędzie betonoza.Teraz widać że przyroda po opadach się odradza i tak ma być.W trawie i zaroślach toczy się życie,a jazda z widokiem na piękną zieleń sprawia przyjemność,poza tym chodzi o zatrzymanie wody w glebie.Normalnie myślący kierowca dostosuje sposób(szybkość)jazdy do warunków na drodze.\nWojewodzka droga wstydu\nCała Polska to zaniedbany skansen.\nDroga Kamień – Pawłówko tragedia. Jeżdżę tą drogą codziennie. Trawa rośnie w oczach. Przejazd kolejowy w Jarszewie jak sie jedzie od Kamienia całkowicie niewidoczny. Widoczność zerowa.\nWYJAZD Z UL.LIPOWEJ NA DZIWNOWSKĄ PO CO TE CHASZCZE ZASŁANIAJĄCE WSZYSTKO ,UL.A,MICKIEWICZA ZAMKNIĘTA -3 PROGI 30 KM/H DO 3,5 T PO CO ZE STAREGO NETTO DO NEONETU 450 m ROBIĆ 2 KM CHODZI O EKOLOGIE, ODCIĄRZYĆ ZAPCHANE W LECIE RONDO OSOBY ODPOWIEDZIALNE ZA TEGO TYPU UTRUDNIENIA MIESZKAŃCÓW WIDOCZNIE NIE MAJĄ ODPOWIEDNIEGO WYKRZTAŁCENIA ALBO WYOBRAŻNI\nA ja jako mieszkaniec napisze zawiadomienie do prokuratury za zaniedbania drogowe przez ZZDW Gryfice. Przecież tam można sie zabić na DW 103 droga śmierci zarządzana przez PO\nKolejny raz kłania się swoją nie udolnoscią odpowiedzialny za stan dróg powiatowych pan K.\nDrogi Platformy Obywatelskiej – o wieś nie dbamy\nPIS siedem lat i jakos ich rezultatow nie widac, ani drog ani autobusow liniowych no i ceny paliw gigantyczne. Dla pocieszenia moze to ze wkrotce w naszych lasach bedzie piekniej jak ludzie zaczna zbierac chrust. Moze znajdzie sie tez jakies przydrozne drzewo do wyrabania. A wiec drogi pisie, siekiery i pily do rak, oczyszczamy drogi i lasy!!!\nNie tylko władze województwa. Na drogach powiatowych tez tak wygląda. Pobocza Rekowo-Stawno tez zarośnięte. Czas najwyższy zabrać się do pracy kochani drogowy z województwa i powiatu. Bo za chwilkę paliwo będzie jeszcze droższe.\nPrzejazd kolejowy w Górkach równie zarośnięty. Niedługo pociągu nie będzie widac\nJuż nie widać\nZawsze się zastanawiam co robi Rejon Dróg Publicznych. Rowy zwalone gałęziami porośnięte krzykami. Syf kiła i mogiła. Zim nie ma więc nie odśnieżają. Czyli cały rok siedzą biorą pensję i jeszcze latem mają problem z zadbaniem poboczy. Jak to możliwe że inne gminy mają wykoszone pobocza i czyściutko w rowach a u nas zrobienie czegokolwiek jest problemem?\nNa wsiach mieszkańcy koszą pobocza graniczące z posesjami, bo taki sam widok byłby, jak na zdjęciach, ale to człowiek sam wstydzi się za drogowców i robi czyn społeczny latami, żeby ta wieś nie straszyła turystów.\nWłaśnie jechałam. Miałam wrażenie, że jadę wąwozem. Boki zarośnięte wysoką trawą. W zeszłym roku było to samo.\nW Hiszpani dużo taniej pogoda gwarantowana. Bez Januszów z parawanami\nPrawda niestety. Droga Kamień – Świerzno to droga wojewódzka aż do Kołobrzegu.\nNie lepiej wyglądają drogi powiatowe. Gmina Świerzno o swoje drogi dba, pasy przy drogach są systematycznie koszone. I sprzątane.\nGmina Świerzno dba też o to co jest napisane w Internecie. Nie ma takiej drugiej gminy w powiecie BA w Polsce… w Internecie… Czy wy sobie sami w tym urzędzie piszecie te pochwałki?\nO to to. Dbają, zwłaszcza na fejsbuniu. Niewygodne komentarze są kasowane, a delikwenci blokowani za wskazywanie bubli. To jest właśnie gmina Nowych Szans.\nŻal d…. ściska że mamy inaczej niż kiedyś?\nNikt z urzędu nie musi tu nic pisać, my mieszkańcy widzimy zmiany.\nPanie Jarząbek, szafa stoi u wójta? Łubudubu…


Z marszu do jazzu - Muzyka - Kultura - kulturapoznan.pl\nPiotr Wojtasik, fot. mat. organizatorów\nZe swoją muzyką podróżuje po całym świecie. Talent i ciężka praca otwierają mu drzwi do najlepszych klubów. Pomimo licznych sukcesów, pozostaje skromnym człowiekiem. Unika mediów, nie robi wokół siebie szumu. Wielkie miasto porzucił dla domu na wsi pod Żywcem. Jego wielkim, niespełnionym marzeniem, była gra na saksofonie - pierwszej muzycznej miłości, której nie mógł się poświęcić jako nastolatek, bo wówczas nie miał takich możliwości.\nJazzem zachwycił się w latach 70-tych. Wówczas był to gatunek niechętnie tolerowany przez komunistyczne władze. Jedyne źródło muzycznych doświadczeń jazzowych Wojtasika stanowiła w tamtych czasach nadawana przez III Program Polskiego Radia i istniejąca do dziś audycja "Trzy Kwadranse z Jazzem" oraz dwie płyty: Louisa Armstronga oraz Henryka Majewskiego (zdobycie krążków tego typu graniczyło z cudem). Marzenie o graniu jazzu narodziło się podczas szkolnych pochodów, w których brała udział orkiestra dęta. W przerwach między odgrywaniem marszów, starsi chłopcy znikali w bramach wrocławskich kamienic i w ukryciu oddawali się graniu dixielandu, czyli odmiany jazzu, która narodziła się w Nowym Orleanie na początku XX wieku. 10-letni wówczas Wojtasik przysłuchiwał się tym popisom i był urzeczony siłą i energią tej muzyki.\nWojtasik podkreśla, że za cel postawił sobie stały rozwój. Dzięki temu dziś może się poszczycić udziałem w licznych projektach z gwiazdami wielkiego formatu, takimi jak Dave Liebman, Reggie Workman, Kenny Garrett, Billy Hart, Buster Williams, Gary Bartz, Vincent Herring, George Cables, Louis Hayes, czy Billy Harper. Współpracował ze Zbigniewem Preisnerem, a jego muzyka pojawiła się między innymi na ścieżce dźwiękowej do włosko-kanadyjskiego filmu "Pośród obcych" z 2002 r. z Sophią Loren w roli głównej.\nLiczba albumów, które ma na swoim koncie, przekroczyła już setkę. Za swoje osiągnięcia został nagrodzony między innymi - nazywanym polskim "Grammy" - "Fryderykiem", "Jazzowym Oskarem" (nagroda Telewizji Polskiej), a także "Mateuszem" (nagroda Polskiego Radia). Cieszy się uznaniem publiczności, o czym świadczą pierwsze miejsca w licznych ankietach na najpopularniejszego polskiego jazzmana. Wykłada na Wydziale Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach.\nNa koncercie w Blue Note Piotr Wojtasik wystąpi w międzynarodowym składzie. Będą mu towarzyszyć: amerykański wirtuoz perkusji John Betsch, saksofonista altowy, Węgier Viktor Toth oraz polski basista, laureat dwóch Fryderyków, Michał Barański.\nPiotr Wojtasik International Quartet (Polska/ Węgry/ USA)\n8.02, g. 20\nBilety: 35-60 zł (www.bilety24.pl, CIM, Blue Note, eBilet.pl)\nSylwetka Lecha Łuczaka - twórcy Blue Note


Ka-Bar 5603 - Johnson Adventure® Parangatang ➜ Oryginalne noże US Marines\nKa-Bar 5603 - Johnson Adventure® Parangatang\nDuża, surwiwalowa maczeta typu PARANG wykonana w całości z mocnej stali nierdzewnej 1095 o twardości 58HRC.\nDługość głowni: 359 mm\nGrubość głowni: 5 m\nTyp głowni: Machete\nZaprojektowana przez znanego knifemakera Steve'a Johnson poręczna i wytrzymała maczeta Parangatang z serii Johnson Adventure® firmy Ka-Bar. Kształtem głowni nawiązuje do mieczy i dużych noży zwanych Parang i stosowanych na Malajach.\nWykonana została z jednego kawałka doskonałej stali 1095 Cro-Van o twardości 56-58 optymalnej dla noży użytkowanych w ciężkich warunkach. Głownia pokryta została czarną warstwą zabezpieczającą przed korozją i odblaskami.\nMultipozyzyjna, opatentowana rękojeść maczety wykonana została z wytrzymałego tworzywa Zytel® o antypoślizgowej fakturze Adventuregrip™. Pozwala ona na precyzyjne operowanie nożem także w rękawicach. Otwór w tylnej części pozwala na montaż linki zabezpieczającej lub smyczy.\nPochewka wykonana została z wysokiej jakości Cordury®. Może być ona zamontowana do pasa o szerokości do 10 cm. W zestawie otrzymujemy również paracord Adventurecord pozwalająca m.in. na wykonanie smyczy.


Policja zatrzymała osoby podejrzane o udział w napadzie na sklep… - RTO - Telewizja Opolskie\nPolicja zatrzymała osoby podejrzane o udział w napadzie…\nPolicja zatrzymała osoby podejrzane o udział w napadzie na sklep jubilerski w Nysie.\nDo zdarzenia doszło 12 stycznia o godzinie 14.40 przy ul. Prudnickiej. Napad został nagrany przez kamerę monitoringu.\nNapastnik - fałszywy listonosz.\nSprawca był przebrany za listonosza. Nosił służbową kurtkę Poczty Polskiej, z charakterystyczną torbą. Na głowie miał pocztową czapkę, na twarzy maseczkę. W sklepie wykorzystał moment nieuwagi personelu, i wybiegł z kasetką pełną biżuterii.\nZa złodziejem pobiegł zdenerwowany właściciel sklepu, dogonił dopadł złodzieja na podwórzu, doszło do szarpaniny. Złodziej upuścił część rzeczy i uciekł.\n- Udało się ustalić trzech sprawców tej kradzieży rozbójniczej – informuje media prokurator rejonowy w Nysie Sebastian Biegun, – Wobec dwóch osób sąd na nasz wniosek zastosował tymczasowy areszt, wobec trzeciego prokurator zastosował dozór policji. Jeden z mężczyzn będzie odpowiadał w warunkach recydywy, wszyscy są znani policji. Podejrzanym grozi do 10 lat pozbawienia wolności.\nJeden z podejrzanych niedługo po kradzieży zgłosił się do zakładu karnego, gdzie miał odbywać karę pozbawienia wolności za inne przestępstwa. Nie ukrył się jednak za kratami, policjanci doprowadzili go z zakładu karnego do prokuratury, gdzie usłyszał kolejne zarzuty karne. Jeden ze sprawców to mieszkaniec powiatu nyskiego, dwaj pozostali pochodzą spoza powiatu.\nSprawcy współdziałali ze sobą, wspólnie przygotowali kradzież. To wszystkie informacje jakie prokuratura udzieliła mediom na tym etapie śledztwa.


Strach w Grecji przed atakiem dzihadystów - alarm 2 stopnia - pl.itimes.gr\nHome » GRECJA » Strach w Grecji przed atakiem dzihadystów – alarm 2 stopnia\nin GRECJA 0 465 Views\nPo zamachach w “sercu Europy” wzmaga w Grecji obawa przed atakiem Dzihadystów. Europejskie służby wywiadowcze i antyterrorystyczne podnoszą stopień zagrożenia kraju atakiem do poziomu 2. Jest to związane z tym, że na terenie Grecji mogą przebywać członkowie organizacji terrorystycznych nie mogący przekroczyć granicy, gdyż te są zamknięte.\nNiedzielna gazeta podawała, że jeszcze do niedawna Grecja znajdowała się na poziomie 1, ale po atakach we Francji i w związku z problemem migracyjnym “weszła” o stopień wyżej.\nEuropejskie służby wywiadowcze i antyterrorystyczne kontynuują zbieranie informacji i potwierdzne tozsamości. Jednocześnie belgijskie służby nie ujawniły danych odpowiedzialnych za ataki w Brukseli jak również nie zwróciły się do odpowiednich służb w Grecji, a przecież osoby te przedostały się do Europy poprzez Grecję.\n“Z powodu zamkniętych granic nikt nie może wykluczyć ataku na zagraniczne inwestycje w Grecji. Kto da gwarancje, że dzihadysta, który przedostał się ze strefy objętej wojną nie stworzy zagrożenia i nie otworzy ognia w jakimś hotelu z zagranicznymi turystami na greckich wyspach? Nikt ” – oświadczył wysoki urzędnik greckiej policji.\nPo zamachach w Brukseli Policja Grecka obawia się również o wzrost napięcia w ośrodkach dla migrantów oraz w centrach, obiektach i środowiskach z wyrażnymi muzułmanskimi akcentami. Jeszcze do niedawna członkowie Państwa Islamskiego przedostawali się do Europy korytarzem przez Grecję (wyspa Leros) z pomocą przemytników. Dzisiaj, prawdopodobieństwo, że jakiś zmilitaryzowany i rozczarowany bojownik ISIS przebywa na terenie kraju stwarza duże niebezpieczeństwo o nieprzewidywalnych następstwach.\natak dzihadyści Grecja\t2016-03-29\nTagged with: atak dzihadyści Grecja


Nowa misja USS Ronald Reagan - Altair Agencja Lotnicza\nAmerykański atomowy lotniskowiec USS Ronald Reagan opuścił port macierzysty w Yokosuce i rozpoczął nową misję bojową na Oceanie Spokojnym.\nUSS Ronald Reagan (CVN 76), typu Nimitz, opuścił bazę Fleet Activities Yokosuka w piątek. W najbliższych tygodniach amerykański lotniskowiec i towarzyszące mu okręty będą prowadzić działania operacyjne na wodach Oceanu Spokojnego.\nAmerykański lotniskowiec ponownie wyszedł w morze niespełna miesiąc po zakończeniu poprzedniej misji bojowej. USS Ronald Reagan powrócił do Yokosuki na początku sierpnia, kończąc trzymiesięczny patrol bojowy, prowadzony wspólnie z pozostałymi okrętami lotniskowcowej grupy bojowej (CSG) nr 5 (Powrót USS Ronald Reagan do Yokosuki, 2017-08-09).\nWarto przypomnieć, że w składzie CSG 5 funkcjonował wówczas niszczyciel rakietowy USS John S. McCain (DDG 56), typu Arleigh Burke, który nie wrócił do Japonii, kontynuując działania operacyjne. Kilka tygodni później okręt uczestniczył w kolizji, do której doszło na wschód od Cieśniny Malakka i Singapuru (USS John S. McCain do Yokosuki, 2017-09-11).


Ojcowski Park Narodowy : Polskie Parki Narodowe\nOjcowski Park Narodowy został utworzony 14 stycznia 1956 r. Jego powierzchnia wynosi obecnie 2145,62 ha. Leży w południowej części Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej i obejmuje doliny dwu niewielkich rzek – Prądnika i Sąspówki.\nPark posiada strefę ochronną zwaną otuliną rozciągającą się na obszarze pięciu gmin: Skała, Jerzmanowice-Przeginia, Wielka Wieś, Sułoszowa oraz Zielonka.\nOchrona ścisła obejmuje najcenniejsze zespoły leśne, głównie buczynę karpacką o powierzchni 251 ha (12% obszaru Parku). Ochrona czynna jest prowadzona na powierzchni 1057 ha (65%), a krajobrazowa na 107 ha (23%). Największą powierzchnię OPN zajmują ekosystemy leśne (71%); są to bory mieszane, buczyna karpacka i lasy grądowe oraz małe skrawki jaworzyny i ciepłolubnych buczyn. Gruntów rolnych jest 464 ha (22%), w tym 81 ha łąk (4%). Grunty te ze względu na słabe wykorzystanie rolnicze podlegają naturalnej sukcesji lasu, zaś łąki wymagają koszenia w ramach ochrony czynnej. Ochrona krajobrazowa dotyczy głównie terenów prywatnych.\nLiczbę występujących tu gatunków zwierząt szacuje się na 11 tys., opisano do tej pory ok. 6 tys. Bardzo charakterystyczną dla OPN grupą zwierząt i będącą jego symbolem są zamieszkujące jaskinie nietoperze – występuje ich tutaj aż 17 gatunków (w całej Polsce jest 25 gatunków), najczęstszymi są nocek duży i podkowiec mały. Z większych ssaków występują: sarna, zając szarak, dzik europejski, lis rudy, kuna leśna, tchórz zwyczajny, gronostaj, bóbr europejski, borsuk, orzesznica, piżmak. Stwierdzono występowanie 120 gatunków ptaków, w tym 94 lęgowe, m.in. są to: bocian czarny, pluszcz, zimorodek, puszczyk, jastrząb gołębiarz, sowa uszata, dzięcioł czarny, dzięcioł zielony, dzięcioł zielonosiwy, dzikie gołębie (gołąb grzywacz i turkawka), mysikrólik. Na zimę przylatują: czeczotki, jemiołuszki i kwiczoły. Z płazów występują: traszka zwyczajna i grzebieniasta, kumak nizinny, ropucha szara, żaba trawna, rzekotka drzewna i inne. Gady reprezentowane są przez: zaskrońca zwyczajnego, jaszczurkę zwinkę, padalca zwyczajnego, żmiję zygzakowatą, gniewosza plamistego. Najpospolitszymi gatunkami ryb są żyjące w wodach Sąspówki oraz Prądnika pstrąg potokowy i pstrąg tęczowy. Z rzadkich ślimaków warto wymienić dużego pomrowa błękitnego i wielkiego. Najliczniejsze są owady (opisano ich tu ponad 5 tys. gatunków).\nDo głównych zagrożeń Ojcowskiego Parku Narodowego należy niekorzystny wpływ turystyki na przyrodę Parku, presja osadnictwa zarówno na terenie Parku jak i w bezpośrednim jego sąsiedztwie, zanikanie rzadkich i zagrożonych gatunków roślin, w tym opanowywanie siedlisk rodzimych roślin przez gatunki obce, niekorzystna struktura własnościowa (30% OPN stanowi własność obcą).\nWśród działań ochronnych należy wymienić przebudowę drzewostanów przez dostosowanie ich składu gatunkowego do warunków siedliskowych, koszenie łąk ze zbiorem i wywozem biomasy, usuwanie niepożądanych gatunków roślin ze stanowisk rzadkich i zagrożonych, ochrona walorów krajobrazowych, organizacja ruchu turystycznego.\nNa teren Parku łatwo jest dotrzeć drogami jezdnymi (wjazd do Ojcowa z głównej drogi krajowej nr 7 – od strony Warszawy i 94 – od strony Krakowa i Katowic) oraz znakowanymi szlakami pieszymi. Sieć szlaków liczy 37 km; umożliwiają one dojście do takich obiektów jak obydwie jaskinie – Łokietka i Ciemna, zamek w Pieskowej Skale, pozostałości zamku w Ojcowie, stała wystawa przyrodnicza OPN. Obiekty te są dostępne do zwiedzania zwykle w godzinach od 9 (10) do 16, na ogół w sezonie turystycznym. W okresie zimowym można zwiedzać zamek w Pieskowej Skale oraz wystawę przyrodniczą OPN. Przez cały rok jest dostępny do zwiedzania także zespół sakralny w Grodzisku i kaplica Na Wodzie w Ojcowie (zwykle między nabożeństwami, po uzgodnieniu z miejscową parafią).\nW Ojcowskim Parku Narodowym znajduje się Ośrodek Edukacyjno-Dydaktyczny prowadzący zajęcia dla nauczycieli, przewodników, studentów i grup szkolnych. Do tego celu są wykorzystywane ścieżki edukacyjne oraz stała ekspozycja przyrodnicza. Zajęcia również prowadzi zamek w Pieskowej Skale (Oddział Zamku Królewskiego na Wawelu) oraz prywatni właściciele starej osady młynarskiej Boroniówka w Grodzisku.


NokautMoto.plAkcesoria do samochoduCar audio-videoRejestratory samochodoweMio MiVue C570\nMio MiVue C570 od 406 95zł\ngenialne nagrania choćby przy małej ilości światła Wysokiej jakości Matryca: Sony premium STARVIS CMOS\nWysokiej jakości Matryca: Sony premium STARVIS CMOS gwarantuje wspaniały kontrast, a także jasną i bogatą kolorystykę, zwłaszcza przy słabym oświetleniu. Zakres światła zbliżony do podczerwieni pozwala na uzyskanie jakości obrazu podobnej do noktowizora. Ta kamera zobaczy w nocy więcej niż Twoje własne oczy.\nKamerka nagrywa materiał w dzień i w nocy. Szeroki kąt widzenia kamery 150° i jasność obiektywu F1,8 pozwoli zarejestrować każdy detal na drodze. Twoja podróż nagrywana jest w jakości Full HD 1080p/30 klatek/sek., dzięki temu zostanie zapisany każdy szczegół i każda sekunda.\nwbudowany moduł GPS rejestruje lokalizację i prędkość jeśli tylko tego Ci potrzeba\nLokalizacja GPS oraz szybkość są zapisywane w każdym nagraniu; to ważny i przydatny dowód. Wyświetlanie szybkości na filmie możesz włączyć albo wyłączyć. Cały moduł GPS jest wbudowany w kamerę. Dodatkowo uzyskujesz dożywotnią aktualizacje baz fotoradarów, a także system informowania o nich podczas jazdy.\nBezpieczeństwo zwykle GPS Ostrzeżenia o radarach\nRejestrator MiVue C570 został zaopatrzony w informacje o fotoradarach, dzięki temu za każdym razem wiesz, gdzie i jak ekspresowo możesz jechać. Baza aktualizowana jest darmowo i dożywotnio przez cały okres eksploatacji urządzenia, dlatego nie będziesz już nigdy potrzebować innego sprzętu.\nDzięki najnowocześniejszej technice urządzenia serii MiVue C570 aktywują się automatycznie i rejestrują obraz, gdy zostanie wykryty ruch z przodu pojazdu. Dzięki temu dowody są gromadzone, choćby gdy jesteś poza pojazdem. Wymaga Smartbox/PowerBox, który nie jest częścią zestawu.\nKamera MiVue C570, zaprojektowana z myślą o prostocie, jest wyjątkowo prosta w instalacji: starczy włożyć kartę SD, podłączyć do źródła zasilania w samochodzie, a bezpośrednio po uruchomieniu silnika kamera rozpocznie nagrywanie. Menu urządzenia jest proste w nawigacji i obsłudze. Logicznie umieszczone opcje i czytelnie opisane na ekranie klawisze nie sprawią nikomu problemu. Obsługa kamery w zupełnych ciemnościach to żaden problem.\nŚledzenie przeciążeń za pomocą czujnika G-detektor\nsensor wstrząsów wyłapuje nagłe zmiany ruchu czy kolizje oraz automatycznie uruchamia nagrywanie zdarzenia, które to umieszczane jest w bezpiecznym katalogu i chronione przed nadpisaniem.\nwyświetlacz 2,0" nieszablonowa łatwość użycia i instynktowna obsługa\nWysokiej jakości Matryca: Sony premium STARVIS CMOS zagwarantuje szczegółowe nagrania, genialny kontrast oraz jasną i bogatą kolorystykę, zwłaszcza przy słabym oświetleniu\nNagrywanie Full HD 1080p z płynnością 30 klatek na sekundę (FPS) w technice H.264 pliki mają mniejszy wymiar i bez utraty jakości nagrań\npokaźny kąt widzenia do 150° uchwyci każdy szczegół w krytycznych momentach dzięki technologii szerokiego zakresu dynamiki\nWartość EV regulowana w 7 ustawieniach niezależna od automatycznej regulacja zezwala na ręczne dobranie poziomu jasności\nGPS - Ostrzeżenia o fotoradarach zaimplementowana baza fotoradarów z opatentowanym systemem inteligentnych ostrzeżeń. Urządzenie w dynamiczny sposób analizuję odległości i szybkości zbliżania się do radaru. Baza bezpłatne aktualizacje poprzez cały okres eksploatacji urządzenia\nwbudowany moduł GPS automatycznie rejestruje dane dotyczące jazdy, w tym prędkość, szerokość i długość geograficzną, wysokość i kierunek. Zapis prędkości może być widoczny na nagraniu lub ukryty jeśli tego chcemy\nTryb parkingowy aktywuje nagrywania awaryjne w sytuacji wykrycia ruchu, a także/lub wstrząsu np. Uderzenie w auto gdy kierowcy nie ma w aucie; wymaga Smartbox/PowerBox, który nie jest częścią zestawu\nUchwyt obrotowy możliwość łatwego ustawienia pod dowolnym kątem w celu gromadzenia dokumentacji video umożliwia także zamocowanie na pionowej szybie.\nod 1 100 28zł\nod 1 681 16zł


Herbata KAKTUS MEKSYKAŃSKI (zielona) producent: TEADomyślna nazwa grupy towarówKAKTUS MEKSYKAŃSKIKAKTUS MEKSYKAŃSKI\nKrótki opis Zielona herbata Sencha z dodatkiem kwiatu pomarańczy, trawy cytrynowej i aromatu. Dzięki połączeniu minimalnej liczby składników powstała prosta, ale wyrafinowana w smaku mieszanka. Opakowanie jednostkowe (0,050 kg = 50 gramów).\nNIE DA SIEZielona herbata Sencha z dodatkiem kwiatu pomarańczy, trawy cytrynowej i aromatu. Wśród wielu herbat dostępnych na rynku ta propozycja na pewno nie pozostanie obojętna naszym podniebieniom. Jej owocowo-kwiatowy smak wyróżnia się zdecydowaną orzeźwiającą nutą. Dzięki połączeniu minimalnej liczby składników (Sencha, kwiat pomarańczy, trawa cytrynowa, aromat) powstała prosta, ale wyrafinowana w smaku mieszanka.\npod przykryciem 3 - 5 minut Aby móc ocenić produkt lub dodać opinię, musisz być zalogowany.INFORMACJE


Małgorzata Wojtaczka o dobrej samotności na biegunie - Zwierciadlo.pl\nMałgorzata Wojtaczka (fot. archiwum prywatne)\nW drodze na biegun południowy Małgorzata Wojtaczka spędziła samotnie 69 dni. Choć musiała zmierzyć się z polarnym klimatem, pośpiechem i ogromnymi szczelinami – to po powrocie z żalem budziła się ze snów o wyprawie. Co dobrego dała jej ta wędrówka – opowiada w rozmowie z Krzysztofem Boczkiem.\nSkąd wzięło się twoje zamiłowanie do podróżowania i eksplorowania?\nOd zawsze ciągnęło mnie tam, gdzie jest mroźno, ciężko i sporo śniegu. Czyli w góry. Znajomi na studiach wyjeżdżali w skałki, opowiadali o jaskiniach. Zaczęłam z nimi jeździć i spodobało mi się. Zapisałam się na kurs taternictwa jaskiniowego, a potem już często jeździłam do jaskiń w Tatrach. Jest w nich zimno, brudno i trudno, czasami ciasno, choć bywają też wielkie przestrzenie.\nNa Antarktydzie nie brak przestrzeni, to prawda, ale do wyprawy na biegun musiałaś się chyba dodatkowo przygotować. Jak się aklimatyzowałaś?\nKilka razy wzięłam udział w rejsach na północ, na Spitsbergen. Najpierw popłynęliśmy w trójkę na niewielkim jachcie „Nereus” do polskiej stacji polarnej i tam chodziliśmy po lodowcach, a podczas kolejnego rejsu, już na większej „Panoramie” opłynęliśmy Spitsbergen. Mieliśmy wejść na Newtontoppen, który jest najwyższym szczytem archipelagu, ale pogoda nam przeszkodziła. To jednak wystarczyło, by się przekonać, że podoba mi się klimat rejonów polarnych i pojechałam na Newtontoppen po raz drugi, tym razem ze zorganizowaną grupą. Mieliśmy iść na nartach, a ja wcześniej tylko dwa razy byłam na biegówkach. Pomyślałam sobie, że zimą potrenuję i będzie dobrze. Ale jak na złość tej zimy nie było w ogóle śniegu, więc przed wyjazdem obejrzałam parę filmików szkoleniowych, jak jeździć na biegówkach, i ćwiczyłam na dywaniku w pokoju.\nOj, przez pierwszych parę dni było bardzo ciężko, ledwo nadążałam. Robiliśmy około 20 km dziennie i ciągnęłam 60-kilogramowe sanki. Warunki były polarne, czyli temperatura -30 stopni, zamiecie śnieżne i brak widoczności. Ale spodobało mi się to na tyle, że pomyślałam o Antarktydzie.\nTo jednak duża zmiana: ze zorganizowanej wyprawy na niewielki szczyt na samotne 1300 km przez Antarktydę?\nAle wcześniej chodziłam już po wyższych górach i jaskiniach. Zdarzało mi się brnąć po pas w śniegu i sypiać zimą w namiocie. Żeby umieć w takich warunkach wydostać się z opresji, trzeba poznać własne możliwości, nauczyć się zarządzać energią i być opanowanym, by nie wpadać w panikę. Te wszystkie doświadczenia pozwoliły mi zdecydować się na Antarktydę.\nPonoć gdy koleżanka zaproponowała ci jeżdżenie na biegówkach, stwierdziłaś, że to dla emerytów.\nTak. Ale wówczas co tydzień jeździłam w Tatry do jaskiń, a biegówki nie cieszyły się popularnością. I do tej pory nie ciągnie mnie do biegania po trasach. Zresztą na Antarktydzie nie używałam biegówek, a nart typu „back country”, które są szersze, mają metalowe krawędzie, mocniejsze wiązania i można się na nich poruszać poza szlakami. Dla mnie jest to o wiele ciekawsze.\nMałgorzata Wojtaczka (fot. Łukasz Giza/Agencja Gazeta)\nWyprawa na biegun to dużo więcej niż jazda poza trasami. Panowały ekstremalne warunki pogodowe, ciągnęłaś ponad 100-kilowe sanki i dodatkowo musiałaś uważać, żeby nie wpaść w szczelinę. Co ci się tam spodobało?\nWłaśnie ten wysiłek fizyczny. I oddalenie od cywilizacji. Lubię tereny niezmienione przez człowieka. Tam też jest olbrzymia, pusta przestrzeń. Świadomość, że kilkaset kilometrów wokół ciebie w okolicy nie ma nikogo – jest bardzo przyjemna. Lubię samotność. Zresztą niełatwo znaleźć osobę, która ma te same plany, w tym samym okresie będzie miała czas i z którą chciałoby się spędzić razem dwa miesiące. Gdy to przemyślałam, to doszłam do wniosku, że już łatwiej byłoby mi samej. I to był strzał w dziesiątkę. Jesteś wtedy bardziej skoncentrowany na wyprawie, a nie na tej drugiej osobie. Jasne, w pojedynkę nie jest tak wesoło, nie ma z kim pogadać, ale też wszystko zależy ode mnie. No i z nikim się nie pokłóciłam przez ten czas, nikt nie narzekał na bałagan, jaki robiłam w namiocie. Samotna wyprawa daje niezależność i wolność.\nAle niesie też dodatkowe ryzyko. Nie bałaś się?\nNajbardziej bałam się przed wyjazdem. Zastanawiałam się, czy warto podejmować takie ryzyko, bo szczeliny na Antarktydzie są bardzo szerokie, najmniejsza miała osiem metrów szerokości, i osiągają nawet kilkaset metrów głębokości. I rzeczywiście, kiedy idzie się samemu, ryzyko jest większe. Wzięłam sprzęt, by móc się wydostać, jeśli w jakąś wpadnę. Ciągnęłam też sanie, a one często pomagają, bo człowiek może na nich zawisnąć i to go ratuje. Ale tam na miejscu nie mogłam się bać, bo nie zrobiłabym niczego. Gdy natrafiałam na szczeliny, to starałam się nie myśleć, co będzie, jeśli tam wpadnę, a skupiałam się na tym, by unikać problemów.\nI udało ci się ich uniknąć?\nTak, choć kilka momentów było nieprzyjemnych. Kiedy przeszłam przez jedną z pierwszych szczelin, odsapnęłam z ulgą. A za nią była druga, potem trzecia, aż w końcu okazało się, że to całe pole szczelin. Na dodatek przyszła chmura, zrobiło się ciemno, ponuro. Musiałam omijać cały ten obszar i myślałam tylko o tym, jak się stamtąd wydostać. Niezbyt miło też wspominam przejście przez labirynt dwumetrowych zastrug, czyli zamarzniętych fal śniegu. Walczyłam z nimi przez cały tydzień. To było naprawdę męczące.\nA nie miałaś wtedy ochoty poddać się i wrócić?\nAni przez chwilę! Byłam oczywiście straszliwie zmęczona i czasami zdarzało mi się zasnąć nad telefonem, gdy pisałam SMS, jednak ani razu nie pomyślałam: po co mi to było? Zresztą w pewien sposób życie tam było łatwiejsze, bo koncentrowałam się na tym, żeby rozbić namiot, wybrać drogę, ominąć górkę, coś zjeść... To był prawdziwy odpoczynek dla umysłu. Po powrocie długo śniło mi się, że ciągnę sanki przez Antarktydę. I było mi żal, że wyprawa już się skończyła.\nJakie piękne momenty pamiętasz z tej wyprawy?\nW niektóre dni były przepiękne chmury, co parę minut pojawiały się nowe. Można by było siąść i patrzeć na to godzinami, to był hipnotyzujący widok. Przepiękny był też dryfujący śnieg, bo lądolód wygląda jak morze, jest pofałdowany zastrugami, a po nich porusza się ciągnięty przez wiatr śnieg, jakby falował. Często też widziałam olbrzymie halo, czyli kolorową otoczkę wokół słońca z tęczą – od horyzontu po samą górę. Tam jest bardzo tajemniczo: z mgieł nagle wyłaniają się zastrugi, czasem słońce albo tęcza, a chwilę potem to wszystko znowu pochłania mgła.\nJak wyglądał twój zwykły poranek?\nUbieranie zajmowało mi prawie godzinę, bo robiłam to na siedząco w namiocie, a to bardzo niewygodna pozycja. Wszystko trzeba bardzo dokładnie założyć, na przykład skarpetki nie mogą mieć żadnej fałdy, bo to grozi otarciami, z których może się wytworzyć poważna rana. Poza tym trzeba nałożyć kilka warstw ciuchów, posmarować twarz kremem, nakleić plastry antyodmrożeniowe, założyć kominiarkę, drugą czapkę, potem bandankę, trzecią czapkę, maskę na twarz i kilka par rękawiczek. W okolicach bieguna nie można ich ściągnąć na dłużej niż na sekundę.\nW niskich temperaturach nie ma potrzeby mycia się, bo bakterie się nie rozwijają. Zresztą nie ma do tego warunków, w malutkiej kosmetyczce miałam paczkę chusteczek nawilżanych dla niemowląt i szczoteczkę do zębów. Używałam specjalnej wełnianej bielizny: podwójnie tkana, bardzo ciepła, dużo dłużej zachowuje świeżość. Dwa komplety załatwiały sprawę. Ale gdy mogłam wziąć pierwszy prysznic po prawie 70 dniach, trudno mi było spod niego wyjść.\nSkoro nie ekstremalne warunki, to co najbardziej ci przeszkadzało na wyprawie?\nŻe cały czas muszę się śpieszyć, żeby dotrzeć, póki bazy na biegunie są otwarte, bo potem nie ma już samolotów. Miałam tylko dwa miesiące i nie mogłam pozwolić sobie na coś w stylu „nie chce mi się dzisiaj iść, więc sobie posiedzę na saneczkach i popodziwiam chmury”. Ostatnią dobę szłam bez przerwy najszybciej jak mogłam, żeby zdążyć na samolot, który mnie zabierze do bazy Union Glacier. Wracałam przedostatnim lotem do Ameryki Południowej. Choć chętnie bym sobie parę dni na tym biegunie posiedziała, kontemplując i ciesząc się chwilą.\nJak zmieniła cię ta wyprawa?\nDostałam zastrzyk energii i wielkiej wiary w siebie. Przekonałam się o swoich możliwościach i miałam ogromną satysfakcję z tego, że zrealizowałam to, co sobie wymyśliłam. Teraz wiem, że dobrze oceniłam sytuację, zaplanowałam wyprawę i oszacowałam swoje możliwości. Dzięki temu nabrałam do siebie zaufania. Tuż po wyprawie pierwszy raz w życiu wystąpiłam publicznie, i to od razu przed kilkutysięczną widownią, na Festiwalu Kolosy w Gdyni. Byłam stremowana, ale miałam o czym opowiadać.\n„Biegun jest ważny, ale celem jest marsz” – powiedziałaś wtedy. Nadal tak uważasz?\nTak, bo ważne jest, by coś zobaczyć, przeżyć. Wyprawa zajęła mi więcej czasu, niż myślałam, ale w życiu notorycznie się spóźniam, więc na biegun też musiałam.\nMałgorzata Wojtaczka speleolożka i eksploratorka terenów polarnych, żeglarka. Jako pierwsza Polka samotnie zdobyła biegun południowy, po dwóch miesiącach wędrówki na nartach.


SP3 – Szkoła podstawowa nr 3 w Sosnowcu\nPokazuje 1-10 z 77 wyników\nWysłane przez SP3\nLekcja historii w katowickim IPN\n14 stycznia uczniowie klas 8 wzięli udział w wykładzie o zbrodni wołyńskiej, który odbył się w katowickim IPN Przystanek Historia.\nSzanowni Rodzice! Jak co roku Samorząd naszej szkoły aktywnie wspiera akcję Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. W dniach 9-14 stycznia, organizujemy kiermasz (II piętro), w trakcie którego będzie można kupić zabawki, pluszaki, gry, puzzle i oczywiście po wrzuceniu pieniędzy do puszki, …\nWszystkim uczniom, rodzicom i całej radzie pedagogicznej SP3 w Sosnowcużyczymy Wesołych Świąt Bożego Narodzeniai Szczęśliwego Nowego Roku 2019 !\nKlasa 8A i doradca zawodowy na warsztatach w technikum\nW dniu 11.12.2018r. uczniowie klasy 8a z doradcą zawodowym uczestniczyli w warsztatach organizowanych dla uczniów klas najstarszych w ramach Festiwalu Zawodów w CKZiU w Sosnowcu. Odwiedzili Technikum nr 5-szkołę i warsztaty szkolne. Uczniowie i nauczyciele przybliżyli im kierunki kształcenia. Atrakcją …\nInternet uzależnia. Używaj go z głową\nKategorie Aktualności, Śląska sieć szkół promujących zdrowie\nW ostatnich dniach listopada i na początku grudnia nasi uczniowie wzięli udział w Tygodniu Edukacji Globalnej. Tegoroczne hasło to Stawmy czoła wyzwaniom współczesnego świata. Wszystkie klasy brały udział w zajęciach wychowawczych oraz warsztatowych o uzależnieniu od internetu. Każda klasa przygotowała …\nGala Pieśni Patriotycznej z okazji Stulecia Odzyskania przez Polskę Niepodległości\nZ inicjatywy dyrektor, pani Moniki Bednarskiej-Bajer dnia 4 grudnia 2018 roku w Sali Widowiskowo-Koncertowej Muza w Sosnowcu odbyła się Gala Pieśni Patriotycznej z okazji Stulecia Odzyskania przez Polskę Niepodległości. Uroczystość została objęta honorowym patronatem Prezydenta Miasta Sosnowca, patronatem Kuratora Oświaty …\nNasza szkoła w bieżącym roku szkolnym kontynuuje współpracę\nNasza szkoła w bieżącym roku szkolnym kontynuuje współpracę z Ośrodkiem Rozwoju Edukacji, Polską Pomocą oraz Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Sosnowcu w ramach Edukacji Globalnej.\nDzieci z klas młodszych aktywnie spędzają przerwę\nZebranie rodziców uczniów klas 1 roku szkolnego 2019 / 2020.\n“Papież – Pielgrzym. 20. rocznica pielgrzymki Jana Pawła II do Sosnowca”\n(32) 266 18 83


Teratozoospermia - Męskie sprawy - strona 236 - Forum OvuFriend\nWysłany: 20 czerwca 2018, 19:43\nczy możecie pomóc mi w interpretacji? Staramy się z mężem o drugie dziecko od 8 miesięcy. W zeszłym tygodniu zrobiliśmy badanie nasienia i diagnoza brzmi: ASTHENOTERATOZOOSPERMIA.\nObjętoścć 5,7 ml\nLiczba komórek okragłych 0,3X 10 (do potegi 6)/ml\nkoncentracja: 15,7 x 10 (do potęgi 6)/ml\nPlemniki prawidłowe 3 %\nCzy jest to dramat, czy jeszcze nie? Będę wdzięczna za pomoc.\nWitajcie dziewczęta, czy możecie pomóc mi w interpretacji? Staramy się z mężem o drugie dziecko od 8 miesięcy. W zeszłym tygodniu zrobiliśmy badanie nasienia i diagnoza brzmi: ASTHENOTERATOZOOSPERMIA. Objętoścć 5,7 ml PH 7.4 Kolor: Białawy Aglutynacja: Brak Upłynnienie: całkowite Liczba komórek okragłych 0,3X 10 (do potegi 6)/ml Ocena koncentracji: koncentracja: 15,7 x 10 (do potęgi 6)/ml Żywotnoścć 78% Plemniki prawidłowe 3 % Czy jest to dramat, czy jeszcze nie? Będę wdzięczna za pomoc.\nWysłany: 20 czerwca 2018, 19:57\nMojemu mężowi androlog kazała odstawić Profertil (bierze już 1,5 roku), teraz ma brać Navitin - też niestety drogi. Odkąd bierze B-Right i Parenton, wyniki się poprawiły, a raczej wróciły do stanu sprzed 1,5 roku, gdy zaczynał leczenie. Ale plemników o prawidłowej budowie ma 1,3 mln/ejakulat, a norma to 1,6, więc zarówno androlog, jak i moja ginka uważa, że problem raczej leży po mojej stronie.\nWysłany: 20 czerwca 2018, 20:22\nLukaszkowa macie bardzo dużo plemników...i tak jak pisze Inka ten 1% to ogrom! Nasz gin zawsze powtarzał, że na wyniki nasienia powinno się patrzeć całościowo a nie tylko biorąc pod uwagę jeden czynnik, który szwankuje. Głowa do góry, skonsultujcie się z lekarzem i ustalcie plan działania\nLukaszkowa macie bardzo dużo plemników...i tak jak pisze Inka ten 1% to ogrom! Nasz gin zawsze powtarzał, że na wyniki nasienia powinno się patrzeć całościowo a nie tylko biorąc pod uwagę jeden czynnik, który szwankuje. Głowa do góry, skonsultujcie się z lekarzem i ustalcie plan działania ;)\nWysłany: 20 czerwca 2018, 22:07\nJak tam Inka są bliźniaki?\nJak tam Inka są bliźniaki? :)\nWysłany: 20 czerwca 2018, 23:15\nPrzepraszm, dużo emocji i dopiero mam chwilkę, żeby zajrzec na forum\nOgłaszam oficjalnie, jestem w trzypaku, czyli są bliźniaki ❤❤ Jedno ma 0,51 cm, drugie jest nieco wyższe - ma 0,59 cm obu pięknie biją serduszka\nVip0, monik123, Saja, Helenka_mała, Karolcia89 lubią tę wiadomość\n[QUOTE=monik123]Jak tam Inka są bliźniaki? :)[/QUOTE] Przepraszm, dużo emocji i dopiero mam chwilkę, żeby zajrzec na forum :) Ogłaszam oficjalnie, jestem w trzypaku, czyli są bliźniaki ❤❤ Jedno ma 0,51 cm, drugie jest nieco wyższe - ma 0,59 cm ;) obu pięknie biją serduszka :)\nWysłany: 21 czerwca 2018, 00:43\ninka Pieknie ! Niech rosna obydwa zdrowo!\ninka1985, monik123 lubią tę wiadomość\ninka <3 <3 :) Pieknie ! Niech rosna obydwa zdrowo!:)\nWysłany: 21 czerwca 2018, 06:05\no rety suuper!! To teraz musisz o Was dbać potrójnie\n[QUOTE=inka1985]Przepraszm, dużo emocji i dopiero mam chwilkę, żeby zajrzec na forum :) Ogłaszam oficjalnie, jestem w trzypaku, czyli są bliźniaki ❤❤ Jedno ma 0,51 cm, drugie jest nieco wyższe - ma 0,59 cm ;) obu pięknie biją serduszka :)[/QUOTE]o rety <3 suuper!! To teraz musisz o Was dbać potrójnie ;)\nWysłany: 21 czerwca 2018, 06:08\nDziękuję ☺ I trzymam za Ciebie kciuki mocno, za Was tu wszystkie, bo jak widać jest nadzieja nawet przy wyniku 0%, i to podwójna\nmonik123, Karolcia89 lubią tę wiadomość\n[QUOTE=monik123]o rety <3 suuper!! To teraz musisz o Was dbać potrójnie ;)[/QUOTE] Dziękuję ☺ I trzymam za Ciebie kciuki mocno, za Was tu wszystkie, bo jak widać jest nadzieja nawet przy wyniku 0%, i to podwójna :D\nWysłany: 21 czerwca 2018, 06:10\nTrzymaj, trzymaj...przy takiej ilości pozytywnych fluidów nie ma szans, żeby któraś się nie zaraziła\n[QUOTE=inka1985]Dziękuję ☺ I trzymam za Ciebie kciuki mocno, za Was tu wszystkie, bo jak widać jest nadzieja nawet przy wyniku 0%, i to podwójna :D[/QUOTE] Trzymaj, trzymaj...przy takiej ilości pozytywnych fluidów nie ma szans, żeby któraś się nie zaraziła ;)\nPostów: 948 331\nWysłany: 23 czerwca 2018, 19:06\nHej dziewczyny , pomozcie, w tym cyklu mialam 3 rozne plamienia, jedno w polowie cyklu, jedno 7 dni po tym w srodku cyklu i teraz mam plamienia troche jak na okres juz, @ powinien byc za 5 dni , piersi wogole nie bola, ale od rana strasznie mi niedobrze i jezdzi po brzuchu, test negatywny, czy to moze byc oznaka ciazy czy po prostu pewnie to jakas jelitowka i przypadek?\nWysłany: 23 czerwca 2018, 19:07\nWczoraj baardzo bolala mnie glowa caly dzien\nWysłany: 24 czerwca 2018, 08:40\nNelcia to plamienie w środku cyklu to może okołoowulacyjne? Choć sama takiego nigdy nie miałam to sporo dziewczyn pisało, że się zdarzają. Ciężko stwierdzić czym było to drugie plamienie...może poczekaj jeszcze kilka dni i jeśli dalej okresu nie będzie to zrób betę. Staracie się naturalnie?\nWysłany: 24 czerwca 2018, 14:54\njeszcze troche wczesnie zeby wyszedl pozytywny wiec moze oznaczac cokolwiek. nic tylko czekac.. Moze kiedys ulatwia zycie wszystkim i wymysla jakies inne mega czule testy\njeszcze troche wczesnie zeby wyszedl pozytywny wiec moze oznaczac cokolwiek. nic tylko czekac.. Moze kiedys ulatwia zycie wszystkim i wymysla jakies inne mega czule testy ;) Powodzenia!\nWysłany: 24 czerwca 2018, 17:52\nTak naturalnie, dzis czuje sie troche lepiej, ale jak cos zjem to znow jezdzi po zoladku, dalej mam plamienia,\nWysłany: 24 czerwca 2018, 17:55\nA wiesz ile jesteś po owulacji?\n[QUOTE=Nelcia]Tak naturalnie, dzis czuje sie troche lepiej, ale jak cos zjem to znow jezdzi po zoladku, dalej mam plamienia,[/QUOTE] A wiesz ile jesteś po owulacji?\nWysłany: 24 czerwca 2018, 18:08\nNajprawdopodobnie 13 dni\nWysłany: 24 czerwca 2018, 18:28\nNo to jeśli faktycznie jest 13dpo to coś już powinno wyjść...ale wiadomo jak jest z testami, ja bym poczekała z dwa dni i gdyby okresu nadal nie było to poszłabym na betę\n[QUOTE=Nelcia]Najprawdopodobnie 13 dni[/QUOTE] No to jeśli faktycznie jest 13dpo to coś już powinno wyjść...ale wiadomo jak jest z testami, ja bym poczekała z dwa dni i gdyby okresu nadal nie było to poszłabym na betę\nWysłany: 24 czerwca 2018, 20:12\nTak zrobie, ale znajac zycie to pewnie @ przyjdzie\nWysłany: 24 czerwca 2018, 20:18\nTrzymam kciuki, żeby jednak nie przyszła\n[QUOTE=Nelcia]Tak zrobie, ale znajac zycie to pewnie @ przyjdzie[/QUOTE] Trzymam kciuki, żeby jednak nie przyszła ;)\nWysłany: 24 czerwca 2018, 20:58\nNie dziekuje ;)


Jeszcze nie wieczór - Kira Gałczyńska - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Jeszcze nie wieczór - ebook\nWydawca: Marginesy Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2013\nJeszcze nie wieczór ebook\nOpis ebooka Jeszcze nie wieczór - Kira Gałczyńska\nOpinie o ebooku Jeszcze nie wieczór - Kira Gałczyńska\nFragment ebooka Jeszcze nie wieczór - Kira Gałczyńska\nCopyright © by Kira Gałczyńska Copyright\nProfesorowi dr. hab. Jarosławowi Deszczyńskiemu oraz Jego zespołowi Kliniki Ortopedii i Rehabilitacji Szpitala Bródnowskiego – z wdzięcznością za pomoc w beznadziejnej sytuacji, za wiedzę, serdeczność i uśmiech – AUTORKA\nOko w oko – rzeź na noże! – twarzą w twarz, na pistolety, na kindżały... Żal potwornyi gorycz łez – opuścić przyszło okręt nasz, by nie paść łupem głodnych krabów czy ośmiornic.\nKapitan rację miał – na dnie skonać nie czas! Ocean tworzy z nami jedność, w samej rzeczy – na swych mocarnych barkach wzniósł nas jeszcze raz! „Jeszcze nie wieczór! Jeszcze nie wieczór!”.\nWłodzimierz Wysocki (przekład Krzysztof Rozner)\n– Jakie te trolle są głupie – powtarzała Sonka za Dorotą. Patrzyła na stojącego przed nią młodego mężczyznę i nic innego nie przychodziło jej do głowy. – Prostackie i wredne – dodała mściwie, spoglądając na tłustego faceta z łysym łbem o ksywie Prezes.\nTo przezwisko pasuje jak ulał, myślała. Do tej spoconej twarzy, której rysy rozpłynęły się w tłuszczu, do zachłanności, z jaką pochłaniał jakieś czekoladki, do nazbyt skąpego światła inteligencji w oku. I do tego, że boi się psów. Najprawdziwszy troll. Co on tu robi, na tym zamkniętym bądź co bądź pokazie, w oczekiwaniu na popremierowy bankiet? Pewnie tym razem wlazł, powołując się na znajomości z Watykanem... Ale nagle ukłonił się Sonce maestro od teatralnych ogonów, grywający w jednej z telenowel coś większego, czyli ogon z tekstem, i wszystko stało się jasne: to także troll, przyjaciel trolla Prezesa...\n– Nie, nie utyła, jest w porzo... Próbuje zmałpować od Lady Gagi zapach swoich nowych perfum. Tamta miesza spermę z krwią, Dżoana myśli o samej spermie. Zajebi... Tylko tego dużo potrzeba, chyba że może by sztuczną... – Diamentowa zamyśliła się. – Nie słyszałam o sztucznej spermie. Choć dziś wszystko może być sztuczne... Spoko, spoko... Ale największy jej job myślowy to teraz Głowa...\n– Jaka głowa? – przerwał ktoś niezorientowany.\n– Oj, pisarz, Głowacki. Dżoana mówi, że wciąż podnieca ją jego moherek.\n– Jaki moherek? To on też od Rydzyka?... – dopytywał się ten sam niezorientowany.\n– A czy ubranka z wołowiny są nadalcool? Czy może jakieś inne ochłapy, na przykład wieprzowe, są także en vogue? – nacierał ten sam głos, widać uparty i wprowadzony, znający ostatnią kreację Lady Gagi z tej części wołowiny, którą nazywają ligawą.\n– Za dużo wokół mnie trolli – rzuciła głośno Sonka. – Tępych jak walonki.\nPrzerwała krótką wymianę zdań ze znanym radiowym krytykiem muzycznym o twarzy wiecznie niezadowolonego buldoga, jak powiada Llosa. Jeszcze tylko jedno spojrzenie na jego krawat – krytyk słynął w mieście z unikatowej wręcz brzydoty tej męskiej ozdoby. I tym razem doskonale ilustrował on tezę o misterze zwisów!\nPrzeprosiła swego rozmówcę, który znakomicie wpisywał się na jej dzisiejszą – całkiem okazałą – listę trollów, i postanowiła więcej się nimi nie zajmować. Rozejrzała się jeszcze po zatłoczonym foyer, zręcznie wyminęła stojące w pobliżu grupki gości zajęte równie głupawą rozmową, rzuciła okiem na nienaganne loki Wilgi (którą w środowisku – pomimo przeszczepów – nadal nazywano łysą śpiewaczką) okalające znów podciągniętą do kresu wytrzymałości twarz, na odsłonięty pępek, co było w tym sezonie obowiązkowe bez względu na porę roku i życia, i ruszyła w stronę szatni. Chwilę wcześniej zobaczyła wchodzącego Abla. A może przez mgnienie sekundy, dzięki jakiejś telepatycznej iskrze, przeczuła jego zjawienie się. Trzeba go zaanektować, zanim nie zrobi tego kto inny, raczej stwierdziła, niż pomyślała.\nIch romans trwał już kilka lat, choć mało kto o nim wiedział. Bo tak naprawdę nikogo to nie obchodziło. Widywali się rzadko, od czasu do czasu chodzili do teatrów czy na koncerty, sporadycznie do łóżka; wyjeżdżali razem na krótkie wypady na wieś do chaty Sonki i ciągle coś planowali we dwójkę – a to parodniowy pobyt w Krakowie, a to w Wilnie, a to w Kazimierzu. Ale na pomysłach się kończyło, właściwie nie bardzo wiadomo dlaczego. Abel miał swój dom, a w nim pustkę, choć w tym domu mieszkali z nim „i ciotunia, i domowi”. Sonka była typową singielką i z tego powodu czuła się z każdym rokiem lepiej. Ceniła swoją niezależność, za którą zapłaciła kiedyś wysoką cenę – przede wszystkim wskutek związków z niewłaściwymi partnerami. Teraz broniła jej jak niepodległości i o żadnych zmianach nie myślała. Po co? Tak jest dobrze i tak ma zostać.\nSonka miała swoje lata, a więc i nabyty z wiekiem rozum. Abel, dużo od niej młodszy, potrafił być czarującym kompanem na wieczór – spektakl czy intymną kolację z muzyką – na długie telefoniczne rozmowy, wymianę myśli o przeczytanych lekturach, wspólne milczenie przy kominku. Ich sporadyczne spotkania sprawiały, że wciąż chcieli się widywać, spragnieni siebie, tęskniący do rozmowy o życiu dookoła nich. Mówili o wszystkim z wyjątkiem polityki. Na to szkoda im było czasu, energii, uciekającego za szybko życia. Okazało się, że oboje równie gorąco kochają język rosyjski i wiersze w nim napisane. Abel nawet próbował niektórych autorów tłumaczyć. Nie do druku, nie, bardziej na własne potrzeby. Troszczyli się wzajem o siebie. O swoje katary, nadciśnienia, listopadowe depresje. Umieli się obdarowywać uśmiechami; on gdzieś z Polski przysyłał jej wierszowane papierowe kartki, ona – choć tego nie cierpiała – przesyłała w ememesach jakieś ważne w danej chwili zdjęcia, pisała esemesy, bez wierszy, ale za to pełne niespodziewanych wyznań. Mimo upływających lat zachowali dla siebie tę samą czułość, sporo tkliwości i głębokie przekonanie, że jest im ze sobą po prostu dobrze. W tych rzadkich chwilach bywania razem. To dużo. Oboje o tym doskonale wiedzieli.\nTeraz spotykali się przypadkowo. Do teatru przyjechała sama, nie wspomniała nawet Ablowi, że tu będzie. W ostatniej chwili zdecydowała, że tu przyjdzie, choć wiedziała, że zobaczy kolejny gniot: reżyser z rodzaju „młody zdolny”, podobnie jak autor, który zgotował wieczór, mieszając Szekspira z własnymi rojeniami o erotyce, kopulowaniu inaczej, a wszystko zamiast w podateńskim lesie – na praskich, brudnych i przerażająco beznadziejnych podwórkach z okolic Brzeskiej. Na dzień dobry witał widzów kompletnie goły, ustrojony jedynie w maskę osła aktor. Okazało się, że to też troll, inny przyjaciel Prezesa. Żałosny. Pod każdym względem.\n– Jakie te trolle są głupie – powtórzyła na przywitanie Sonka. Abel słuchał z pewnym roztargnieniem. – Śniłam, że osioł był moim kochankiem – zacytowała ze śmiechem znane wyznanie Tytanii. – Ale nie w wydaniu trolli. Może wyjdziemy, gdy zadzwonią na drugą połowę? Pamiętasz, Witold powiedział, że prawdziwy teatr zszedł do podziemia. A to jest przybytek serialowych aktorów, szkoda czasu...\n– Trochę się spóźniłem, a kilkoro z tej młodzi mam w następnym spektaklu. Powinienem zostać – odparł szybko Abel.\nOd lat pracował w telewizji; był wziętym operatorem, teraz – realizatorem wizji i reżyserem, o współpracę z nim reżyserzy zabiegali od dawna. Kiedyś, przed wieloma laty, skończył łódzką filmówkę, zrealizował kilka ciekawych dokumentów, potem zajął się fabułą; nagrodzono go nawet na Camerimage jeszcze w czasach przedłódzkich. Poznał wtedy wielkich współczesnego kina, m.in. Davida Lyncha i Vittoria Storara. Miał wówczas ogromne plany, chciał realizować wysokonakładowe widowiska z masą aktorów, kostiumów. Mieszkał przez jakiś czas w Los Angeles, ale Hollywood go znudziło; po paru nijakich filmach dla 20th Century Fox, thrillerach klasy B, nic nikomu nie mówiąc, spakował manatki i wrócił do Polski. Czekał potem na filmowe propozycje, napisał dwa scenariusze, które utonęły w czyichś biurkach. Propozycje nie nadchodziły jednak...\n– Co za cholerna zima. A przecież to dopiero styczeń. Ile tu tego? – wykrzyczała z nutą pretensji w głosie nie wiadomo do kogo. A potem, jak to zwykle przy okazji śniegu wokół, głośno powiedziała: – Zawiało cię śniegiem, ojczyzno. To ze Strachów. Że też takie głupoty włażą do głowy. U mnie, jak widać, na zawsze.\nUśmiechnęła się i rozbawiona wsiadła do samochodu. Włączyła stacyjkę, światła, dmuchawę i ruszyła. Miasto, przynajmniej w centrum, zostało posprzątane. Ale dalej – lepiej nie mówić...\nMieszkała na dalekim Mokotowie, w kameralnym osiedlu zbudowanym w latach siedemdziesiątych przez organizację dziennikarzy. Ktoś ze znajomych pomógł jej w dostaniu się na listę członków spółdzielni, co wówczas nie było proste. Ale udało się i Sonka została właścicielką trzypokojowego mieszkania o astronomicznej powierzchni osiemdziesięciu metrów kwadratowych, a to w latach „środkowego” Gierka nie było normą. I to nie z wielkiej płyty, jak cała ówczesna mieszkaniówka, ale z najprawdziwszej cegły, o dobrze rozplanowanych, wygodnych, a po jakimś czasie oswojonych pokojach. W piętrowych domkach gnieździły się na ogół cztery rodziny. Ona – Sonka – miała za sąsiadów zaledwie dwie, mieszkańcy parteru zaanektowali bowiem cały dół; na piętrze poza nią mieszkało emerytowane małżeństwo dawnych papowców – ludzie spokojni, cisi, niewadzący nikomu; przez lata sąsiedztwa zżyła się z nimi, stale po coś – albo i bez powodu – wpadali do siebie, świadczyli sobie normalne w takiej sytuacji usługi; Jola, pani parterowego domostwa, miała fioła na punkcie ogrodu. I trzeba przyznać, że stanowił on chlubę całego osiedla: był wypieszczonym i wysmakowanym dziełem sztuki ogrodniczej. Wszystkie zresztą ogródki rywalizowały latem o kwiatową palmę pierwszeństwa, jesienią złociły się lub czerwieniły płużaki wędrujące coraz dalej, niemal do płotu. Z każdym rokiem ogrody, zwłaszcza na swych obrzeżach, coraz bardziej zarastały, przybywało dzikiego wina i innych pnączy na płotach otaczających posesję, nic już nie pachniało nowością, co w pierwszym okresie tak irytowało Sonkę.\nWrastała w ten dom, w te ogródki, w swoich sąsiadów, ich małe radości i zmartwienia; ze zdziwieniem patrzyła na – nie wiadomo kiedy dorosłe – wczorajsze dzieci, na nagłe wypadki śmierci po sąsiedzku, rejestrowała – rzadkie co prawda – zmiany lokatorów i nie rozumiała ich sensu. Ona sama, po latach wędrówek i dość częstej zmiany adresów, co kiedyś lubiła, czuła się tu dobrze zakotwiczona, była wreszcie u siebie. Ceniła fakt, że wokół niej jest cicho, spokojnie, bezpiecznie. Starzała się ona i jej małe osiedle, ogródki i ich właściciele. Starzał się także nieodległy mur okalający służewieckie tory, mur coraz nędzniejszy, coraz brudniejszy, pokrywany bazgrołami grafficiarzy. Czyli wszystko odbywało się w zgodzie z prawami natury.\n– Zapomniałam ją włączyć. Ktoś dzwonił – powiedziała do siebie. – Czy ja nie za dużo ze sobą rozmawiam? Czy nie za bardzo monologuję? – rzuciła w próżnię kolejne czysto retoryczne pytanie. I sama natychmiast odpowiedziała wzruszeniem ramion.\nZapaliła światła w całym domu, zrzuciła futro, buty i przeszła do dużego pokoju. Zaciągnęła zasłony, usiadła w fotelu i wcisnęła odpowiedni przycisk w komórce.\n– O, telefonowała Antoninka – stwierdziła. A po chwili już rozmawiała:\n– Tak, dziecko. Byłam w teatrze, ale po pierwszej części uciekłam. Może wpadniesz? Co prawda mam tylko sałatę i sery, ale ty i tak się odchudzasz. W takim razie czekam. Pa, pa...\nAntoninka była jej drugim, bardzo kochanym dzieckiem. Pojawiła się w Warszawie na dobre – po okresach mieszkania wśród obcych – przed kilkoma laty, po długim pobycie w Indiach. Podróżowała z przyjaciółką po tym odległym fascynującym kraju, medytowała, milczała; mieszkała w aśramach, taniutkich hostelach, bursach; trochę pracowała, trochę pomagała joginom, ale przede wszystkim uczyła się napotkanej, każdego dnia innej, sztuki pogodnego życia, umiejętności krzesania w sobie zgody na życie w każdej z jego form; rozmawiała z sikhami i niedotykalnymi; zafascynowana obserwowała ulicznych dentystów, czyścicieli uszu i fryzjerów; ze stężałą twarzą i zastygającymi w całym ciele nerwami przyglądała się płonącym nad Gangesem kremacyjnym stosom przysłanianym przez kłęby wszechobecnego słodko-mdłego odoru, podziwiała sfilcowane kołtuny na głowach świętych mędrców zatopionych w modlitwie nad świętą rzeką; dużo podróżując, poznawała hinduską codzienność; zauroczona odkrywanym nieznanym światem, chłonęła jego kontrasty: nędzę i niewyobrażalne bogactwo, niebywale wysoki poziom nauki z jednoczesnym powszechnym niemal analfabetyzmem, codzienne współistnienie bollywoodzkiego kiczu ze sztuką najwyższej próby, okrucieństwa – z tkliwymi odcieniami łagodności. Zachwycał ją fakt, że tu nikt, w żadnym wypadku, nie ulegał demonowi pośpiechu. Spokój i swoiste dostojeństwo cechowały każdego ze spotkanych obywateli. Nie dotarła tu nasza kultura pośpiechu... Antoninka umiała godzinami opowiadać o dziwnych hinduskich światach.\nZ Antoninką sprawa miała się zgoła inaczej. W jej charakterze leżała otwartość. A za tym szła wewnętrzna pogoda, jakieś słoneczne rozmigotanie objawiające się w uśmiechu, który nie znikał z jej twarzy. Śmiały się jej oczy – fiołkowoszafirowe, promienne, a także dołeczki w policzkach, gęsta wiecha włosów, których kolor lubiła zmieniać. Na ciężkie depresje Sonki wszystko to działało zbawiennie. Dlatego jakże często mówiła o niej: „Moja terapeutka najskuteczniejsza!”.\n– To Antoninka. Dobrze, mam już całą kolację, tylko wino trzeba otworzyć i rozpalić kominek – perorowała sama ze sobą, aż przerwała jej stająca w drzwiach prowadzących z korytarza do dużego pokoju wysoka dziewczyna.\n– Jak zwykle sama ze sobą; to jedyna gwarancja odpowiedniego intelektualnie poziomu życia. Siadaj.\n– Chciałam cię zobaczyć. Za trochę więcej niż tydzień jadę do Rzymu. Jak pamiętasz, zaprosiła mnie nasza cudowna professoressa. Jestem jej za ten gest niezmiernie wdzięczna. We Włoszech już primavera, a u nas śnieg, mróz i nadal ciemno. Wiosna gdzieś za siedmioma górami. Cieszę się na ten wyjazd – powiedziała jakby do siebie Sonka. – A po powrocie tylko przepakuję walizki i – jak zwykle w marcu – na kąpiele, gimnastykę i sto innych zabiegów do Buska, czyli Kaczego Zdroju, więc się pewnie nie zobaczymy...\nZaległa nagle cisza, tylko kukułka w kuchni zaczęła swoim pośpiesznym, zadyszanym skrzekiem kukać okrągłą godzinę. Sonka naliczyła dziesięć wrzasków. Za chwilę swym srebrnym dźwiękiem godzinę obwieścił stojący zegar szafkowy, a później dołączyły inne, które Sonka co jakiś czas kupowała. Polowała jeszcze na mebel wygrywający kuranty, ale szło to dość opornie: w swych poszukiwaniach nie znalazła takiego okazu, który by ją urzekł od pierwszego spojrzenia. Zamiast starego mebla z kurantem pojawiały się więc inne chronometry sprzed lat. Wszystkie chodziły, dzwoniły, biły – słowem żyły. O ich zdrowie troszczył się pan Klemens, znakomity zegarmistrz z Białołęki, który na pełne popłochu telefony Sonki o niedomaganiach któregoś z egzemplarzy pakował swoją podręczną walizeczkę, wsiadał do samochodu i przyjeżdżał. I choć robił, co mógł, każdy z zegarów Sonki chodził po jego wizycie, jak chciał. I tak samo dzwonił czy bił.\n– Wariactwo – śmiejącymi się oczami skwitowała ten zegarowy harmider Antoninka. – Na wyjazd zatrzymasz je?\n– Oczywiście. Poza dużym. Musisz w sobotę wpaść i nakręcić, jak zwykle. Wiesz, ilekroć przysłuchuję się swoim zegarom, a zwłaszcza kukułce, przypomina mi się cudowna scena z Pożegnania z Afryką Sidneya Pollacka: przed zegarem z kukułką, o pełnej godzinie, zbierają się masajskie dzieci, aby popatrzeć na magiczny, zaczarowany przedmiot, z którego wyskakuje kukający ptaszek...\n– Muszę ci coś opowiedzieć. Zachowaj tę historię dla siebie, nikomu jej nie powtarzaj. Jest dla mnie bardzo przykra, nie chcę, aby kiedykolwiek wyciekła. Ale muszę to z siebie wyrzucić, w przeciwnym razie zwariuję. I tak żyję z tym już dobrych kilka lat. Dłużej nie mogę. W jakiś sposób obciążam cię swoimi przeżyciami, za co przepraszam. Nie potrafię sobie z tym wszystkim poradzić. Może tobie przyjdzie coś mądrego do głowy. Sprawa dotyczy mojego ostatniego małżeństwa, które wszyscy uważali za niezwykle udane i szczęśliwe. Rzeczywistość, jak się później okazało, była daleka od tej prawdy. Ale doszłam do tego parę lat po śmierci Joachima.\n– Właśnie zauważyłam, że z domu poznikały wszystkie jego zdjęcia. Nie pytałam, bo znając cię, wiedziałam, że sama mi to kiedyś wyjaśnisz – wtrąciła dziewczyna, jakby dając Sonce czas na ostateczną decyzję.\n– Pobraliśmy się na początku lat siedemdziesiątych, wielka amura, spora namiętność, jakieś kolejne moje zaczadzenie... Przed samym ślubem wyznał mi coś dziwnego: pracuję dla kontrwywiadu. Spojrzałam na niego zdumiona, ale dość szybko swoje zdziwienie zamieniłam w żart: Będę miała tylko mojego Klossa! I cześć! – Głos Sonki zrobił się weselszy, nie tak śmiertelnie serio. – Na tym sprawa dziwnego wyznania została przeze mnie zakończona. Nigdy do tego nie wracałam, po prostu zapomniałam, wyrzuciłam z pamięci jako zbędny balast. A potem?... W naszym związku jak w milionach innych namiętność z latami wygasła, dawna miłość nie zamieniła się ani w przyjaźń, ani we wspólne starzenie się, coraz częściej miewaliśmy boki, żyliśmy obok siebie; miał mi za złe nawet moją pracę, wyjazdy do teatrów, spotkania zawodowe; coraz bardziej byliśmy wobec siebie obojętni, znudzeni sobą, a potem – niemal wrodzy.\nAż nagle on umarł i wtedy zaczął się znacznie lepszy okres mojego życia. Miałam czas dla siebie, sama decydowałam, co będę robić, gdzie będę pracować, z kim. Nie musiałam odpowiadać na ciągłe pytania: „Znowu wyjeżdżasz!... Na długo?!...”. Nie musiałam się tłumaczyć, po prostu byłam niezależna. Nagle posypało się dużo propozycji, zaczęłam znów jeździć po mniejszych teatrach, poznawałam nowych ludzi, żyłam w spokoju, a kiedy chciałam – w błogiej samotności, w szczęściu. Niezbyt jednak długo. Pamiętasz, jak nie tak dawno wybuchła afera z listą Wildsteina? To było już po twoim powrocie. Krążyła po internecie, wzbudzając ekscytację, lawinę domysłów i podejrzeń, chore skojarzenia, a w tysiącach Bogu ducha winnych ludziach – niepokój, że nie będą się mogli wytłumaczyć z powiązań z ubecją. Jak dowieść, że się nie jest wielbłądem? Sytuacja po prostu kloaczna!\nDotknęło to także mnie. Ktoś ze znajomych powiedział mi, że na tej liście figuruje nazwisko Sebastiana Gasztołda, mojego ojca. Nie chodziło o szeregowego Polaka, Jana Kowalskiego. Zainteresowało mnie to. Poprosiłam kogoś o sprawdzenie. Sama nie chciałam babrać się w ćwierć milionie nazwisk, wśród których mogłam odnaleźć i siebie... Uważałam całą sprawę za haniebną... I rzeczywiście: Sebastian Gasztołd – jedyny o tym imieniu i nazwisku francuski (przecież) obywatel – został wymieniony jako Tajny Współpracownik...\nSonka przerwała. Zaległa długa cisza – kobieta jakby mocowała się ze sobą, zastanawiała się, jak przedstawić dziewczynie to, co nastąpiło później. Antoninka wyczuwała to doskonale i nie pośpieszała Sonki pytaniami; wiedziała, że to nie jest koniec opowieści, bo do jej finału pozostało jeszcze kilka ważnych wyjaśnień... Po to przecież zaczął się ten długi monolog. Poza tym z każdą chwilą głębiej rozumiała znaczenie całej tej historii dla opowiadającej ją kobiety: jej tragizm i zwiększające się niemal z każdą minutą napięcie...\n– Napisałam do IPN-u list – podjęła przerwaną relację Sonka – aby mi pozwolono zajrzeć do teczki ojca. Podałam jego najważniejsze dane, żeby nie zaistniała pomyłka, o którego Sebastiana Gasztołda chodzi. Wysłałam i czekałam. Odpowiedź przyszła po jakichś siedmiu, ośmiu miesiącach. Wyznaczono mi termin, kiedy i do kogo mogę przyjść, aby zapoznać się z interesującymi mnie dokumentami.\nI stało się. Przez wiele miesięcy zastanawiałam się, czy rzeczywiście powinnam tę teczkę oglądać, czy lepiej machnąć ręką. Wiedziałam, że ojciec nie współpracował z ubecją, nie donosił na nikogo, nie był łajdakiem. Powojenny paryżanin, elegancki i wzięty architekt, majętny człowiek nie miał przecież cienia okazji, by zetknąć się z UB czy SB... A poza tym to nie w jego stylu. Z tą wewnętrzną prawością, z idealistyczną wiarą w powszechne dobro? To jakiś inny pan Gasztołd o cudownym imieniu Sebastian próbował właśnie – bez skutku – zburzyć mi taki wizerunek ojca. Po co więc umówiłam się z panią z IPN-u, która zaprosiła mnie na spotkanie? Aby ostatecznie przekonać samą siebie, że się nie myliłam.\nSonka znów przerwała. Tym razem jednak cisza trwała znacznie krócej.\n– No i poszłam. Do dziś przeklinam tamtą decyzję sprzed lat... – Powiedziała to zdanie jakoś twardo, z pewnym okrucieństwem, nie wiadomo do kogo adresowanym. – Teczka była dość gruba. Chwilę siedziałam nad jej wytartymi – jak mi się zdawało – brudnymi brzegami, wreszcie zdecydowanym ruchem otworzyłam, przekładając chyba połowę jej zawartości na lewą stronę. Przed sobą miałam regularny donos podpisany ksywą Nemrod. Donos na moją matkę, Tamarę Gasztołd... Ten Nemrod rozdzwonił się nagle w głowie tysiącem dzwonków. Wcześniej moja podświadomość tak samo zareagowała na charakter pisma. Znałam je doskonale. Mam takie same listy w szufladzie! Nie, to niemożliwe! To jakiś straszny, niewyobrażalny matriks! – powtarzałam głośno. Boże, za co mnie każesz? Co komu złego zrobiłam, aby doczekać takiego łajdactwa?... Ale może to zwykłe oszustwo?! Może mistyfikacja? Jednak następne donosy – wszystkie raporty opisujące spotkania, rozmowy, telefony – przekonały mnie, że pisała je ta sama ręka. Ręka mojego męża Joachima. Rozumiesz?! Ożenił się ze mną, żył ze mną i jednocześnie donosił na mojego ojca, matkę, na mnie, naszych znajomych. Ilu niewinnych ludzi, w Warszawie i w Paryżu, skazałam na kontakt z tym potworem? Na ilu doniósł, ilu skrzywdził... Kanalia... Szpicel... Dzwonki w mojej głowie potęgowały się ze straszną mocą. Zobaczyłam scenę sprzed lat: zima, wieczór, duża kuchnia naszego ostatniego z mamą mieszkania. I on w wielkim kożuchu, obwieszony bodaj dziesiątką zajęcy. I moja mama kwitująca ten dość zabawny widok słowami: „Oto i nasz Nemrod”... A wcześniej jego słowa, które potraktowałam jak zabawę w Klossa... Boże, co za idiotka!...\nSonka skończyła, a Antoninka siedziała jak zamurowana, nie wierząc w to, co usłyszała.\n– To niemożliwe – wydukała. – Jesteś pewna, że to jego charakter pisma? Że Nemrod to Joachim? – I nagle, kiedy dotarła do niej istota opowieści Soni, jej sens, zareagowała gromkim przekleństwem: – To chuj! – Po czym, znając awersję Sonki do plugawego języka, powiedziała cicho: – Przepraszam, ale na nic lepszego ten pan nie zasługuje. Fuck – zmełła w zębach przekleństwo. – Teraz rozumiem historię ze zdjęciami. Było ich przecież sporo.\n– Tak – niemal machinalnie odpowiedziała kobieta. – Zrobiłam to automatycznie, instynktownie, po powrocie z IPN-u. Zdjęcia w ramkach unicestwiałam z nieznaną mi wcześniej zawziętością, z albumów powycinałam tę twarz, tę postać, nawet jej cień. To wtedy ładne kiedyś miłosne listy zamieniły się w kupę strzępków, spalonych następnie na blasze w kuchni. Dzieło wymazywania jego fizycznej obecności w moim życiu skończyłam późną nocą. To był pierwszy etap usuwania go z mojej świadomości, pamięci. Powiedziałam sobie: nic mnie z tą kreaturą nie łączyło, nie było wspólnych piętnastu lat – ani miłości kiedyś, ani niechęci później. On po prostu nie istniał. Nie istniał...\n– Wiesz – Antoninka powstrzymała krążące nie wiadomo gdzie myśli obu kobiet – zawsze wydawało mi się, że sytuacja znana z rodziny wybitnego historyka jest przykładem jednostkowym, resztę im podobnych zrodziły wyłącznie film czy literatura. Na twoim przykładzie raz jeszcze widać, że nie. Że „życie przerosło kabaret”, aby zacytować klasyka. Tylko że temu wszystkiemu daleko do kabaretu, to wcale nie jest, kurwa, śmieszne... Ale czy to prawda? – Dziewczyna znów zaczęła wątpić. – Przecież w ostatnich latach co chwilę wypływały jakieś głośne sprawy. A to Wałęsa, a to Kwaśniewski, a to Passent z Kuśniewiczem, a to Drawicz, ostatnio Dziedzic, ale to przecież nie znaczy, że nie były one wywoływane dla potrzeb chwili, dla doraźnych celów...\n– Nie wiem – przerwała jej Sonka. – Widziałam tę teczkę. Tę jedyną, rozumiesz? Przestudiowałam jej zawartość. I zapewniam cię, że nie powstawała ona, jak mówisz, na zamówienie współczesności. Joachim istniał, żył, ale był nikim.\n– No dobrze – Antoninka wracała do swoich wątpliwości – a jak było z twoim paszportem? Wielokrotnie jeździłaś przecież do ojca? Ile razy ci odmówiono?\n– Raptem dwa, może trzy razy, i to jeszcze za czasów Gomułki, a kiedy wyszłam za mąż, już nigdy. Nigdy też nie wiązałam tego z Joachimem. Byliśmy razem od siedemdziesiątego drugiego; wcześniej wyjeżdżałam kilkanaście razy na Zachód. Dostawałam od ojca pieniądze, oficjalnie je wymieniałam...\nSiedziały w milczeniu. Każda na swój sposób przeżywała tamte zdarzenia: Sonka po raz setny zapewne, Antoninka po raz pierwszy z jednym pytaniem, które miała wymalowane na twarzy, w oczach, w całej sylwetce: Jak to możliwe, by przez tyle lat oszukiwać najbliższą osobę? I nie wpaść? Nie zdradzić się?\nZadzwonił telefon. Obie kobiety za jego sprawą powróciły z daleka.\n– To Abel – poinformowała krótko.\nPrzyznawał jej rację, że ten spreparowany według dzisiejszych mód Szekspir to wyjątkowa tandeta, do tego fatalnie zagrana, jedynie osamotniony Jan Frycz próbował ocalić coś wartościowego. Z niewielkim zresztą skutkiem.\n– Czy zobaczymy się jutro? – spytał na zakończenie.\n– Dobrze, zadzwonię. Potwierdzimy godzinę. Całuję mocno – dodała z czułością.\n– No dobrze – Antoninka wróciła do przerwanej rozmowy. – Ale co znalazłaś na temat ojca, którego Wildstein na swojej liście umieścił jako TW.\n– Nic poza raportami Nemroda. To już nie było ważne: czy donoszono na Sebastiana G., czy to Sebastian Gasztołd pisał donosy. Tak przecież była skonstruowana ta lista. Nie chodziło w niej ani o prawdę, ani o wiarygodność. Kolejna ściema, jak dziś mówicie.\nOdetchnęła głęboko, obiegła nieobecnym wzrokiem zaokienną ciemność, dogasający kominek, ciszę, która zaległa między nią i młodą kobietą... I nagle uświadomiła sobie, że dzięki całej tej dzisiejszej, od dawna odkładanej rozmowie z Antoninką, ale też dzięki uczuciu, jakim darzyła Abla, tamta sprawa sprzed lat stała się dla niej mniej bolesna; nagle odeszło gdzieś to ciągłe kłucie w sercu, kiedy tylko wracała do swego „domowego Klossa”, do rodziców przez nią zanurzonych w niewyobrażalnym ludzkim szambie, do brudnej teczki w IPN-ie. Nie żeby nagle wszystko to przestało istnieć, bo przecież tak się nigdy nie stanie, do końca jej dni, jednak z pełnym przekonaniem stwierdziła, że ciężar łajdactwa i brudu, jaki do dziś samotnie dźwigała, wyraźnie się zmniejszył. Egoistycznie podzieliła się nim z najbliższą jej osobą, nie wiedząc, jaki będzie tego efekt. A i świadomość, że istnieje Abel (choć przecież on nie usłyszy jej opowieści), dawała jej niesłychaną, nieznaną dotychczas siłę. Znów usłyszała rozumiany wyłącznie przez nią mocny wewnętrzny głos: Poradzę sobie! Muszę!


Po�ar polskiej ci�ar�wki na prze��czy Brenner - Wiadomo�ci - WP.PL\nHillary Clinton oficjaln� kandydatk� na prezydenta. Przyj�a nominacj� jako pierwsza kobieta w historii USA Nowy prezydent Peru Pedro Pablo Kuczynski zapowiada walk� z korupcj�\nakt. 18.02.2012, 13:11\nPo�ar polskiej ci�ar�wki na prze��czy Brenner Po�ar polskiej ci�ar�wki na prze��czy Brenner Rano na prze��czy Brenner sp�on�a ci�ar�wka. Kierowc� samochodu by� Polak. Z objawami zatrucia przetransportowano go do szpitala - informuje Tiroler Tageszeitung Online. P�onie polska ci�ar�wka (tt.com)\tDo zdarzenia dosz�o wcze�nie rano na autostradzie A13 prowadz�cej przez prze��cz Brenner. Przyczyny po�aru nie s� jeszcze znane. Kierowca z objawami zatrucia zosta� zabrany do kliniki w Innsbrucku. Na trasie w kierunku po�udniowym utworzy� si� gigantyczny korek. Dym wida� z bardzo daleka. Policja pr�buje roz�adowa� korek, kieruj�c kierowc�w innymi trasami. Obecnie przez Brenner przechodzi szosa oraz autostrada A13 ��cz�ca Innsbruck i Monachium z Weron�.\nPrze��cz Brenner to jedna z najwa�niejszych alpejskich prze��czy na granicy Austrii i W�och, po�o�ona na wysoko�ci 1374 m n.p.m. Oddziela Alpy Zillertalskie od Sztubaj�w (Stubaier Alpen) w Alpach Centralnych. wp.pl/Tiroler Tageszeitung\tPolub WP Wiadomości\tZbombardowano szpital po�o�niczy w Syrii w prowincji Idlib, s� ofiary\n5 godzin i 36 minut temu\t.,..A u NOS NA �LUNSKU JU� PO 14-TYJ WIEC TRZAABY I�C NA KUFEL BROWARU I SETKE GARZA�KI\n5 godzin i 29 minut temu\t�lonzoK@dej se spok�j gorolu!\n5 godzin i 11 minut temu\t�lonzoK@Ty� je �lonsok jak z kozi ci.. rajzentasza.\n5 godzin i 59 minut temu\tzas�ucha� si� radia ma ryja.\n6 godzin i 1 minut� temu\tPOdpali� sie z rozpaczy ze w Polsce nidgy takich autostrad nie zobaczy\n6 godzin i 33 minut temu\tFakt korek jak szatan :)\n6 godzin i 41 minut temu\tHamowa� nieumiejetnie i od hamulc�w si� opony zapalily potem reszta.\n6 godzin i 35 minut temu\tpohl1304@Trata tata. Znafca z ciebie!\n6 godzin i 35 minut temu\tpohl1304@chyba tw�j m�zg si� zapali� do reszty\n8 godzin i 32 minut temu\tzal mi was ludzie! zartujecie sobie z czyjegos nieszczescia. nie zdajecie sobie sprawy z tego ze ten kierowca stracil swoje urzadzenia i dokumenty. i to nie z jego winy. a zatrul sie dlatego ze probowal ratowac swoje rzeczy. wiem cos na ten temat bo mi tez sie to wydarzylo. jezeli nie wiecie o co chodzi to sie nie wypowiadajcie !\n4 godziny i 55 minut temu\tBrenner to nie jest zadna przelecz. Brenner to jet Jakub. Jakub Brenner - muzyk.\n4 godziny i 28 minut temu\tpepe@Czy jeste� na tyle g�upi �eby pisa� takie bzdury, widocznie nie by�e� nigdzie poza swoj� wioch� i co mo�esz wiedzie� gdzie jest Brenner.\n5 godzin i 10 minut temu\tA u nas w Polsce mamy krowy �adniejsze od Niemek i Niemek nie lubimy i jak jedziemy do Niemiec to si� dlatego nie myjemy �e by je w�a�nie odstrasza� bo si� ci�gle klej� do cz�owieka i chc� si� RUMOT�!!!\n5 godzin i 43 minut temu\tsorki za powtarzaj�ce si� wpisy ale dodawanie komentarzy po wci�ni�ciu Wy�lij nic si� nie dzia�o zacina�o si� i my�la�em �e nie wysy�a tak �e jeszcze raz przepraszam najmocniej.\n5 godzin i 33 minut temu\tTomasz2222@ju� od rana tak si� im co� pieprzy....\n5 godzin i 8 minut temu\tja@no to nie�le je�li tak m�wisz poniewa� powinien mi si� pokaza� komunikat potem za� ukaza� komentarz a tu nic si� nie dzieje tak �e masz w�tpliwo�ci czy tw�j komentarz jest dodany w�a�ciwie.\n5 godzin i 59 minut temu\tSilnik mu pewnie zgas� POd gork�\n5 godzin i 34 minut temu\t2sku mordo@Czytaj uwaznie.Wlasnie ze sie zapalil.\n5 godzin i 21 minut temu\tbodzio@tez mysle ze mu zgas� , bo gdyby nie , to da�by rade podjechac pod g�rski strumyk i ugasi�\n6 godzin i 21 minut temu\tI znowu o nas g�o�no ! Szkoda �e niekorzystnie !\n6 godzin i 10 minut temu\tKotas@W/g obecnego rz�du RP - to my polacy w "czym�" winni�my wie�� pierwsze�stwo. Szkoda tylko, �e nie w rozwoju polskiej gospodarki i godnego �ycia milion�w polak�w.\n6 godzin i 25 minut temu\tId� o zak�ad, �e �ar z papierosa spad� kierowcy na chi�skie klapki.\n6 godzin i 9 minut temu\trad@Albo na spodnie dresowe. Napewno zacz�o si� od niewinnego papieroska:)\n6 godzin i 28 minut temu\tLudzie! Czas zakonczyc ta parodie! To koniec nieudolnych rzadow ,zlodziejstwa,klamstwa,obludy i manipulacjii! Trzeba wyjsc na ulice,zjednoczyc sie i zrobic wszystko by rzad podal sie do dymisji. Tylko razem mozemy cos osiagnac i przegnac ta cholote! Jak dlugo jeszcze mamy to znosic? I nie mowmy,ze sie nie da -bez proby! Poziom niezadowolenia spolecznego osiagnal maksymalne granice- to czas dla nas,by wyjsc i upomniec sie o swoje! Pozdrawiam PS Nie jestem sam,jest nas okolo stu (ciagle dolaczaja sie nowi) ktorzy chetnie rozszarpali by rudego.\n6 godzin i 40 minut temu\tNie ma przeleczy Brenner. Jest Jakub Brenner - muzuk.\n6 godzin i 26 minut temu\tpepe@Masz w domu atlas (to taki zbi�r map) -je�li nie to poszukaj na necie, niekoniecznie na wikipedii, aha a kto to jest muzuk?\n6 godzin i 21 minut temu\tpepe@Masz co� takiego jak atlas (to taki zbi�r map) jak nie to poszukaj na necie niekoniecznie w wikipedii, aha a kto to jest muzuk?\n6 godzin i 42 minut temu\tBrenner to nie jest zadna przelecz. Brenner to jet Jakub. Jakub Brenner - muzyk.\n6 godzin i 15 minut temu\tpepe@Wr�� do szko�y...troszk� si� poduczy� geografii !\n20 godzin i 39 minut temu\twiecie co ludzie, jak nie wiecei co sie stalo to lepeij nic nie piszcie bo fajnie sie o kims pisze a to wcale nie musial byc blad kierowcy i to ze jest polakiem tez nic nie ma do znaczenia,zaraz alkohol albo papieros, a moze to byl pozadny kierowca bez nalogow i poprostu doszlo do zwarcia.\n5 godzin i 11 minut temu\to Ty bredzisz ( do Lwa ) czlowieku gdzie tu podali ,ze przyczyna byly halmulce? Wez nawet popatrz na foto przeciez to jest pod gore zawodowcu :) do tego jesli juz taki z ciebie zawodowiec to powinienes wiedziec najwazniejsza zasade ,poniewaz nie pomoga ci zadne retardery ani gorskie hamulce... zasada podstawowa starych driverow zanim jeszcze wymyslono retarder i gorski brzmiala " zjezdzaj z gory na takim biegu na jakim na te gore wjezdzales " to tak dla ciebie info.Te droge co tam sie pali ta nasza ciezarowka znam na pamiec wedlug mnie przyczyna byla inna , napewno nie haulce ,nie w tym miejscu !!!!!!!!!\n5 godzin i 14 minut temu\tdo niemki ca�y m�j szacunek dla kierowc�w jak to m�wi� "jak pies w budzie i tak dalej"\n-a mo�e to dla tego �e jak wyje�d�aj� w tras� niby na tydzie� a wracaj� po miesi�cu\n- s� najmniej op�acani w ca�ej europie\n- je�d�� puki nie padn� ze zm�czenia bo szef ich pogania "bo to expres"\nd�ugo by wymienia� ale to przecie� nie o to chodzi ... jestem zona kierowcy i wiem �e nie jest im wszystkim lekko zw�aszcza w polskich realiach ... trzymajcie sie ch�opaki i szeroko�ci wam �ycz� i uwa�ajcie na siebie bo kto� na was czeka :)\n5 godzin i 16 minut temu\tTo dopiero odkrycie, �e dym by�o wida� z bardzo daleka.\n5 godzin i 36 minut temu\tkonkurencja - lub nie p�acona dzia�eczka??!!\n« poprzednia 1 2 3 4 5 6 następna » Wszystkie komentarze (222)\nci�ar�wka, po�ar, polak, brenner, prze��cz\tOFERTY REKLAMOWE


Grudzień, 2014 | Zmagania z niepłodnością (UK i Polska)\nOpublikowano 27 grudnia 2014, autor: aneta22.06\nWitajcie, przepraszam, że tak długo nie pisałam ale jakoś czasu nam na wszystko brakuje. Podróż minęła całkiem dobrze. Malutka była podziębiona, wychodziły jej zęby więc dostała swoją przytulankę, tablet z piosenkami i jakoś przetrwała podróż. Niestety podczas podróży dopadła ją … Czytaj dalej →\nTo już jutro, jedziemy do babci i dziadka na święta\nOpublikowano 12 grudnia 2014, autor: aneta22.06\nOd rana przyjmuję ostatnich gości. Panuje teraz sezon grypowy więc ciężko było umówić się na spotkanie ze znajomymi bo jak nie jedno to drugie dziecko chore. Do Polski wyjeżdżamy jutro rano więc dzisiaj był ostateczny termin. Padam na twarz, Nadusia … Czytaj dalej →\nSsanie kocyka a ząbki…\nOpublikowano 10 grudnia 2014, autor: aneta22.06\nNadusia ma przytulankę żabkę z kocykiem i kocyk, różowy polarowy, który dostała od mojej koleżanki z Polski. Nadusia wkłada róg albo przytulanki albo kocyka do buźki i ssie a potem wypuszcza. Najlepiej jest jak obudzi się i siedzi z kocykiem … Czytaj dalej →\nOpublikowano 4 grudnia 2014, autor: aneta22.06\nDzisiaj na play group robiliśmy kalendarze z odciskami stóp i rączek. Nadia jest strasznie ruchliwa i wszystko ją interesuje (a to chciała jeść farbę, pędzel a na końcu kartkę papier). W końcu udało się i mamy ładną pamiątkę. Nie wiem … Czytaj dalej →\nPierwszy okres po porodzie :/\nOpublikowano 1 grudnia 2014, autor: aneta22.06\nCzy u Was jest tak samo jest z drzemkami? Jak jest weekend i oboje z mężem jesteśmy w domu to mała śpi 2 razy po 2 godziny a jak jestem z nią sama to max godzinę i to potrafi wybudzić … Czytaj dalej →


Świetliste pomniki przypominają o historii Żydów\nstrony lokalne GW - Olsztyn nr 287, wydanie z dnia 10/12/2011Jedynka, str. 1\nLodowa instalacja na cmentarzu przy ul. Zyndrama z Maszkowic ma przypominać o historii tego miejsca i dorobku mieszkańców Olsztyna pochodzenia żydowskiego.Kilkanaście podświetlonych lodowych bloków stworzyło instalację "Lodowy cmentarz". Autorem pomysłu jest Markus Jordan. - Instalacja ma za zadanie przywrócić pamięci olsztynian istnienie tego cmentarza oraz przypomnieć o żydowskich mieszkańcach tego miasta - wyjaśnia Dawid Wierzbicki z Fundacji Borussia.Lodowe bloki wycinali młodzi ludzie z Lic...\nKilka macew leżało na stercie gruzu przeznaczonego do utwardzenia placu pod terminal na radomskim lotnisku na Sadkowie. - Wszystkie trafią na radomski kirkut - zapewniają władze spółki Port Lotniczy Radom\nSprzed bloku przy Mickiewicza 19 zniknęła piaskownica. - Pewnego dnia przyjechali i po prostu zasypali ją ziemią - opowiadają mieszkańcy. - Dzieci bawią się teraz na tej hałdzie. I pytają, co stało się z ich miejscem do zabawy. Jak to wytłumaczyć 2,5-letniej dziewczynce?\nGdyby problemy z zaniedbaną pamięcią i szacunkiem dla dawnych mieszkańców Poznania rozwiązywano wszędzie tak jak w Swarzędzu, nikt nie wydzwaniałby już do redakcji z sygnałami o kolejnych macewach od\nTrzebownisko i nie tylko\nZ wiatrówki do trolejbusów\nKopią u dominikanów\nBYLI SZANOWANI I PRZYZWOICI\nBez prądu i ciepła, może braknąć też wody\nTransportowy Netflix, który odmieni miasta\nNie tylko muzyka na Tauronie\nNIE MIESZAJ... bezsenności z oglądaniem telewizji\nREKREACJE O ZMIERZCHU\nPolska perła ABB\nLudzie nie są bogami\nDorosnąć do samorządu\nKasa Chorych Dla Parzymiechów\nTomasz Frankowski: Puchar deserem po lidze\nBitwa za bitwą i kręcioł\nEksperymenty z dżinsem\nŚwięto Łodzi: 15 maja czy 29 lipca?\nKim była włókniarka, która rządziła Łodzią w PRL-u?\nSTEC PYTA PIECHNICZKA\nLEPIEJ BĄDŹ ZDRÓW\nRockowo nad wodą\nBabski comber z męskim striptizem w centrum kultury\nJonsson do poprawki. Sawina do zastanowienia\nHala na mikołajki, stadion w 2017?\nMakieta starego Poznania\nO kulturę trzeba dbać\nWSZYSTKO LOKALNE I POD RĘKĄ\nObrazy wyszły z ram i zaczęły żyć własnym życiem\nSielanka z lekami\nPrzypieczętować czwartą lokatę


Planowanie firmowej imprezy - Forum - biznes-prawo24.pl\nPlanowanie firmowej imprezy\nPost autor: Gumis » 20 lis 2019, 16:54\nZorganizowanie już którejś z rzędu imprezy firmowej wymaga sporej kreatywności. Zastanawiam się na co postawić w tym roku i czym zaskoczyć innych. Dowiedziałam się, że w październiku w Warszawie otwierają CulinaryOn. To studio kulinarne które oferuje też takie zorganizowanie imprez. Chyba zaskocze tym współpracowników ??\nRe: Planowanie firmowej imprezy\nPost autor: Sałan » 22 lut 2021, 19:09\nMyślę, że jest to ciekawy pomysł. Mi imprezy firmowe kojarzą się najbardziej z dużą ilością alkoholu, więc to by była miła odmiana. Raz na takiej imprezie na tyle poszalałem, że na drugi dzień był najgorszy kac w życiu. Dobrze, że w Warszawie można zamówić kroplówki witaminowe z https://www.medycznydetox.pl. Wtedy jedyny raz skorzystałem i naprawdę potrafi zdziałać cuda. Niesamowite jak szybko wróciłem do całkiem dobrego samopoczucia.


WPROWADZENIE DO STAREGO TESTAMENTU - VERBINUM\n> Biblijno-homiletyczne>WPROWADZENIE DO STAREGO TESTAMENTU\nAutor: Marek A. Koprowski Wydanie: I...\n11,00zł -50% 22,00zł\nAutor: Hans Schmoldt Wydanie: I Rok...\nKsiążka niniejsza jest adresowana do wszystkich, którzy szukają podstawowych informacji dotyczących Starego Testamentu, jego treści, form literackich, procesu powstania i tła historycznego. Nie zakłada żadnej znajomości naukowych metod pracy ani żadnej innej wiedzy specjalistycznej oraz unika wyrażeń i fachowej terminologii, nie podając ich znaczenia.\nNazwa „Stary Testament” sięga czasów św. Pawła, który w 2 Kor 3,14 określił święte Pismo Żydów greckim słowem diatheke, co zwykle znaczy „testament” (tak np. Ga 3,15.17), ale począwszy od greckiego przekładu Starego Testamentu (ok. 250-150 przed Chr.) rozumiane jest w sensie „rozporządzenie”, „ustanowienie” (Dz 7,8) albo też „przymierze” (tak Łk 1,72; Dz 3,25; 1 Kor 11,25), a w łacińskim przekładzie Biblii (ok. 400 po Chr.) zostało oddane przez testamentum, „testament” (np. Łk 1,72; Dz 3,25; 1 Kor 11,25). W ten sposób powstały nazwy „Stary” – i „Nowy” – „Testament”.\nŚciśle mówiąc, Stary Testament nie jest księgą, ale „biblioteką” czy zbiorem ksiąg. Nawet gdy przeglądamy ją pobieżnie, widzimy, że mamy przed sobą szeroką panoramę różnego rodzaju dzieł literackich, które – dla dzisiejszego czytelnika – reprezentują utwory od interesujących ze względu na swój szczególny charakter do arcydzieł literatury światowej. Mamy więc w nim nie tylko suche instrukcje dotyczące składania ofiar, drzewa genealogiczne i wykazy miejscowości, ale także krótkie i przemawiające do wyobraźni sagi pochodzące z wczesnego okresu dziejów Izraela, arcydzieła sztuki narracyjnej (choćby opowiadanie o Józefie, Księga Rut czy opowiadania opisujące rywalizację o następstwo tronu po Dawidzie), doskonale wygładzone, zapadające w pamięć wypowiedzi w Księdze Przysłów, Księdze Mądrości, w Pieśni nad Pieśniami, skargi, modlitwy dziękczynne i hymny w Psałterzu, wysokiej klasy poezję w prorockich skargach, groźbach, słowach pocieszenia i obietnicach, przejmującą do głębi wspaniałą księgę o wadzącym się z Bogiem Hiobie czy też napisaną w podniosłym, ale monotonnym stylu relację o stworzeniu, która otwiera Stary Testament niczym uwertura.\nNiniejsza książka ma na celu przedstawienie tej wielkiej różnorodności literatury starotestamentowej – nie tylko jej treści, ale także jej bogactwa form, proces formowania się poszczególnych ksiąg i czas ich powstania; powinna przy tym połączyć ze sobą dwie rzeczy: po pierwsze, pewnego rodzaju „wiedzę biblijną”, w której chodzi przede wszystkim o przedstawienie treści Starego Testamentu, ale także o ukazanie szczególnego charakteru określonych tekstów, i po drugie, „wprowadzenie”, informację o powstaniu i pochodzeniu każdej księgi.\nDużą wagę przywiązuję do możliwie najbardziej precyzyjnej definicji formy, „rodzaju”, tekstu. Dzięki temu bowiem łatwiej staje się dostrzegalny stopień wzajemnego pokrewieństwa i zróżnicowania tekstów, łatwiej jest określić środowisko, w którym powstały, i cel, jaki przyświecał autorom przy ich pisaniu. Czytelnik rozpoznaje to, co szczegółowe, w tym, co ogólne, i na odwrót, i może porównać formy literatury starotestamentowej z formami innych znanych mu literatur. Oczywiście, proces badawczy, naukowa dyskusja nie są w tej dziedzinie zamknięte.\nChodzi przede wszystkim o kwestię literackiego procesu powstania poszczególnych tekstów, a więc o pytanie, czy dany tekst – bez względu na jego objętość – od początku swojego istnienia stanowił zamkniętą sensowną całość czy też był poddany późniejszej obróbce redakcyjnej (przez rozwinięcie istniejących fragmentów albo dodanie elementów tekstu o różnym pochodzeniu) i, w przypadku tej drugiej ewentualności, jaki był powód tych zmian. Jeżeli nie ma jeszcze zadowalającej odpowiedzi na to pytanie albo jeżeli takiej odpowiedzi nigdy nie będzie można udzielić, staram się, przedstawiając poglądy różnych uczonych albo różne możliwości wyjaśnienia danej kwestii, wyznaczyć ramy, wewnątrz których można szukać odpowiedzi na nasze pytanie.\nZ pytaniem o proces powstania danego tekstu przeważnie ściśle jest związane pytanie o czas jego powstania i dlatego także tutaj pozostaje wiele kwestii otwartych. Wprawdzie można niektóre teksty narracyjne (np. opowiadanie o rywalizacji o tron po Dawidzie) i dużą część tekstów prorockich bardzo dokładnie umiejscowić w czasie, ale to samo można powiedzieć tylko o bardzo niewielu psalmach; teksty pochodzące z późnego okresu (np. Księga Hioba) możemy datować tylko z dużym przybliżeniem, a jeżeli chodzi o późniejsze dodatki do ksiąg prorockich, często jest to w ogóle niemożliwe.\nDo tekstów z wczesnej historii narodu izraelskiego należy na przykład pieśń Debory (Sdz 5), pochodząca prawdopodobnie z XIII albo XII w. przed Chrystusem, i może nawet jeszcze starsze pieśni Lameka (Rdz 4,23-24) i Miriam (Wj 15,21b). Ponieważ najpóźniejszy możliwy dla nas do datowania tekst, Księga Daniela, został napisany około 165 r. przed Chrystusem, możemy powiedzieć, że proces formowania się Starego Testamentu trwał ponad tysiąc lat. Jeżeli Stary Testament traktuje się tutaj jako dokument historii i bada się metodami, jakie stosowane są w nauce w interpretacji innych tekstów historycznych, to nie należy tego rozumieć w żadnym przypadku jako ataku na prawdziwość tekstów Starego Testamentu, ponieważ nie można mylić prawdy historycznej z prawdą teologiczną.\nI tak na przykład opowiadania o stworzeniu albo opowiadanie o raju nie są opisami stanu rzeczy i zresztą wcale nie chcą nimi być, ale są świadectwami wiary, których sformułowania o Bogu i człowieku pozostają zawsze prawdziwe i ważne. Naukowe badanie tekstów biblijnych traktuje je poważnie jako słowo Boże, przy czym trzeba zaprzeczyć błędnemu mniemaniu, że dany tekst sam w sobie, tylko dlatego, że znajduje się w Biblii, jest „słowem Bożym”. „Słowem Bożym” staje się jakiś tekst – i odnosi się to zarówno do wypowiedzi zawartych w Biblii, jak do, powiedzmy, niedzielnych kazań – dopiero wtedy, kiedy otwiera czytelnika albo słuchacza na Boga, na wiarę, i do Niego czy do niej prowadzi. Nie mogą oczywiście tego dokonać informacje, których dostarcza niniejsza książka. Nie powinny być one niczym więcej, ale również niczym mniej, niż pierwszym „podejściem” do Starego Testamentu, bez którego nie jest możliwe rzeczywiste zrozumienie Starego Testamentu.\nTo „podejście” może uchronić czytelnika przed zbyt pochopnym wprowadzaniem do tekstu swoich własnych upodobań, idei i życzeń i pomóc mu w poznaniu tekstu i jego autora w jego własnym niepowtarzalnym charakterze i gruntownie przeanalizować jego myśl.\nWPROWADZENIE DO N...


Przechowywanie butów, bielizny i drobnych rzeczyGdzie kupić mvmt?Być pięknym i młodym...Krótko o badaniach i marketinguBędąc rodzicem w XXI wiekuGdy prąd drożeje - sprawdzamy czy warto inwestować w fotowoltaikęImpreza, impreza, impreza!Ubrać się dobrze i tanio. Jak tego dokonać?Energia odnawialna ze słońca - o panelach fotowoltaicznychFrezarki - ogólnieKto powinien skorzystać z usług wypożyczalni mebli?O solarach - dla lansu czy faktycznej oszczędności?Dbaj o zębyNatura w kosmetykach. Bio i ekoArtykuł o sprzątaniuO kupowaniu zabawekPora na urlopTanie pozycjonowanieArtykuł o fotowoltaiceNie masz pomysłu na wnętrze? Może sztukateria?4 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby naprawić klimatyzacjęJakie zaproszenia na ślub wybrać? Kilka faktów i porad.Czy są nowe przepisy jak Kupić krem arganowy?Upały nad Wisłą - pora na klimatyzacjęOsuszanieKrótko o architektachSkuteczne pozycjonowanieCoś o dekorowaniu i wnętrzarskich bibelotachDlaczego mało kto lubi chodzić do dentystyPrzewozić maszyny budowlane? Tak!


Dlaczego przed wszczepieniem implantów zębowych może być konieczna odbudowa kości\nZastosowanie implantów stomatologicznych w celu odbudowy utraconych zębów już od wielu lat, na całym świecie jest uważane za najskuteczniejszą metodę odbudowy zębów, która pozwala nie tylko na przywrócenie estetyki uśmiechu, ale również funkcjonalności układu żucia. W niektórych przypadkach, zanim będzie można wykonać zabieg wszczepienia implanta lub implantów zębowych w szczękę, lub w żuchwę u pacjenta, konieczne jest przeprowadzenia odbudowy kości. W naszym dzisiejszym wpisie na blogu wytłumaczymy, dlaczego po straceniu naturalnych zębów konieczna może być odbudowa kości oraz w jakim tak naprawdę celu się ją wykonuje.\nDlaczego po utracie naturalnych zębów dochodzi do utraty kości?\nFizjologiczny proces zanikania kości szczęki lub żuchwy profesjonalnie nazywany jest atrofią. Proces ten jest całkowicie naturalny i spowodowany tym, że kości pozbawione zęba lub zębów nie mają możliwości dłużej wykonywać swoich funkcji i z czasem nie będąc już obciążone żadnymi mechanicznymi naciskami, związanymi przede wszystkim gryzieniem lub żuciem, zaczynają się osłabiać i zanikać. Proces atrofii w wyniku utraty naturalnych zębów początkowo dotyczy kości wyrostka zębodołowego szczęki oraz części zębodołowej żuchwy. Z czasem jednak, jeżeli w porę nie wstawi się w kość implanta stomatologicznego, ubytki kości będą postępowały dalej.\nCzy zanik kości żuchwy i szczęki występuje tylko po utracie naturalnych zębów?\nNie tylko. Do atrofii może bowiem także dochodzić z innych powodów. Do zaniku kości może np. dojść na skutek urazów mechanicznych. Częściej jednak atrofia jest spowodowane stanami zapalnymi tkanek przyzębia, czyli paradontozą. W niektórych przypadkach do zaniku kości może dochodzić także w wyniku stosowania źle wykonanych uzupełnień protetycznych. Im bardziej proces atrofii będzie postępował, tym będzie też się wiązał z bardziej negatywnymi skutkami. Na pewno z czasem wpłynie na pogorszenie estetyki uśmiechu oraz wyglądu twarzy. Może mieć również negatywny wpływ na stan zdrowia pacjenta.\nDlaczego przed wszczepieniem implanta zębowego konieczna jest odbudowa kości?\nŻeby wszczepione implanty zębów mogły dobrze spełniać swoje funkcje, muszą mieć po prostu zapewnioną wystarczającą ilość kości szczęki lub żuchwy, która dodatkowo będzie się odznaczała dobrą jakością. Odpowiednie warunki kostne w jamie ustnej będą po prostu decydowały o tym, czy wprowadzony implant zębowy będzie miał zapewnioną właściwą stabilność i będzie mógł brać na siebie zachodzące w jamie ustnej obciążenia związane np. z przeżuwaniem pokarmu.\nJeśli podczas przygotowań do zabiegu wszczepienia implanta zębowego lekarz stwierdzi, że nie ma do tego odpowiednich warunków, zleci najpierw przeprowadzenie augmentacji kości, czyli zabiegu sterowanej regeneracji kości. Wykonaniem takiego zabiegu zajmuje się chirurg stomatologiczny. Jego celem jest zwiększenie wysokości i grubości wyrostka zębodołowego poprzez wprowadzenie w miejscu powstałego ubytku odpowiedniego materiału kostnego lub kościozastępczego.


Lista dłużników - krajowy rejestr dłużników - Big.org.pl\nLista dłużników – krajowy rejestr dłużników\n„Największa w Polsce platforma wymiany informacji gospodarczych” – tak o sobie pisze KRD (Krajowy Rejestr Długów), czyli jedno z polskich biur informacji gospodarczej, potocznie nazywane krajowym rejestrem dłużników. Najszerszej znane, kojarzone jako główny krajowy rejestr długów, chociaż nie istnieje tylko jeden rejestr skupiający wszystkich dłużników w Polsce.\nZastanawiasz się, jak sprawdzić się w KRD?\nMasz niespłacony/spłacony dług i chcesz sprawdzić, czy dług jest zapisany w KRD lub innym rejestrze dłużników? Chcesz dowiedzieć się, jak KRD może zapobiegać wzięciu przez oszustów kredytów na Twój numer PESEL i powstrzymać Cię przed podjęciem pracy w zadłużonej firmie?\nKRD – co to jest Krajowy Rejestr Długów?\nKRD – podobnie jak BIG InfoMonitor, ERIF, KBIG i KDIT – to BIG, czyli biuro informacji gospodarczej, które przechowuje i udostępnia dane o zaległych zadłużeniach, ale także pozytywne informacje o rzetelnym, regularnym wywiązywaniu się z płacenia rozmaitych rachunków: od kablówki przez rachunek za wodę po telefon i Internet czy raty za sprzęt elektroniczny.\nO ile do BIK-u dopisują klientów przede wszystkim banki i firmy pożyczkowe (zobacz, jak sprawdzić się w BIK), o tyle do KRD może Cię wpisać firma z branży handlowej, energetycznej, transportowej itp.\nKrajowy rejestr dłużników – lista nazwisk\nLista dłużników w Krajowym Rejestrze Długów (nazwiska) nie jest publicznie dostępna. Nie istnieje ogólnodostępna czarna lista dłużników – nazwiska dłużników dopisanych do KRD nie są do wglądu dla każdej osoby, która np. chciałaby sprawdzić, czy sąsiad płaci regularnie czynsz mieszkaniowy.\nKrajowy rejestr dłużników osoby prywatne traktuje w inny sposób niż przedsiębiorców chcących sprawdzić potencjalnych kontrahentów, klientów i pracowników w rejestrze długów.\nJak sprawdzić siebie, osobę prywatną i firmę w Krajowym Rejestrze Długów?\nJako konsument masz ograniczony dostęp do listy dłużników w Polsce. Możesz sprawdzić siebie w KRD bezpłatnie raz na pół roku i dowolnego przedsiębiorcę, który się o tym dowie, ale nie możesz sprawdzić w KRD dowolnego konsumenta. Dzięki KRD dowiesz się na przykład, czy potencjalny nowy pracodawca jest wypłacalny.\nJako przedsiębiorca możesz sprawdzić siebie w KRD, dowolnie inne firmy według ich NIP-u oraz konsumentów za ich zgodą, np. klienta chcącego zakupić sprzęt na raty, potencjalnego pracownika czy kontrahenta. Żadna lista osób prywatnych KRD nie jest Ci udostępniana.\nSprawdzenie osoby prywatnej w KRD wymaga jej zgody pisemnej lub ustnej oraz znajomości numeru PESEL. Jeżeli ma założone konto w KRD, dowie się o jej sprawdzaniu, rzucając okiem na listę w panelu lub otrzymując specjalne powiadomienie od KRD.\nJak wyczyścić krajowy rejestr dłużników KRD?\nJedynym sposobem na usunięcie danych z KRD jest po prostu spłacenie długu, a następnie sprawdzenie, czy w ciągu 14 dni od daty spłacenia zadłużenia wpis został usunięty. Jeżeli tak się nie stało, a wierzyciel nie zgłosił informacji do KRD, może zapłacić wysoką grzywnę.\nCzarna lista dłużników – jak sprawdzić osoby prywatne w ERIF?\nRejestr dłużników ERIF, czyli kolejnego biura informacji gospodarczej, działa jak krajowy rejestr dłużników KRD. Baza ERIF może zawierać informacje o aktualnych dłużnikach w Polsce, jak i informacje pozytywne o osobach, które regularnie płacą rachunki firmom telekomunikacyjnym, spłaciły terminowo w ratach telewizor czy pod względem opłacania czynszu mieszkaniowego są wzorem dla innych lokatorów.\nKrajowy rejestr dłużników ERIF jest prowadzony przez firmę windykacyjną KRUK SA. Ze strony internetowej ERIF możesz pobrać bezpłatny raport na swój temat. Jeden na pół roku jest darmowy.\nJak wyczyścić ERIF?\nSpłać swój dług, który został wpisany do ERIF, a informacja o zadłużeniu zostanie usunięta na wniosek wierzyciela. Nie ma innego sposobu na usunięcie danych z ERIF, KRD i BIG InfoMonitor, chyba że dane przypisane do Ciebie są nieprawdziwe i powstały w wyniku pomyłki lub oszustwa, np. ktoś ukradł Ci dowód i zdążył z niego skorzystać, zanim kradzież dokumentu została zgłoszona.\nKrajowy rejestr dłużników – jak sprawdzić siebie i osoby prywatne w BIG InfoMonitor?\nZarejestruj się na stronie BIG InfoMonitor i potwierdź swoją tożsamość, aby zobaczyć, czy w BIG InfoMonitor znajdują się informacje o Twoich niezapłaconych rachunkach lub czy wierzyciel nie zapomniał zgłosić w terminie spłacenia długów. Dowiesz się też, czy np. Twój pracodawca sprawdzał Cię w krajowym rejestrze dłużników bez Twojego pozwolenia.\nLista dłużników – osoby prywatne w Krajowej Informacji Dłużników Telekomunikacyjnych\nKIDT to biuro informacji gospodarczej, które prowadzi rejestr długów przede wszystkim dla branży telekomunikacyjnej, ale przyjmuje też wpisy od innych firm. Podobnie jak w przypadku innych krajowych rejestrów dłużników pobranie raportu z KIDT jest bezpłatne raz na pół roku, a rejestracja przebiega na tych samych zasadach. Czyszczenie KIDT także polega po prostu na spłaceniu swoich długów, np. zaległego rachunku za Internet czy abonament na komórkę.\nKrajowy rejestr dłużników – lista Krajowego Biura Informacji Gospodarczej\nKBIG jest mniej znanym rejestrem dłużników w porównaniu do takich biur informacji gospodarczej jak KRD czy BIG InfoMonitor, dlatego też istnieje mniejsze ryzyko umieszczenia informacji o Twoim długu akurat w KBIG, chyba że wierzyciel będzie chciał, abyś figurowała/-a jako dłużnik we wszystkich rejestrach dłużników w Polsce. Rejestracja, pobranie bezpłatnego raportu raz na pół roku, sprawdzenie zapytań o swój PESEL – to wszystko wygląda podobnie. Wystarczy wejść na stronę KBIG i podążać za czytelnymi, prosto opisanymi krokami.


Dulcobis czopki x 6 szt. | ZDROWIE \_ Układ pokarmowy \_ Biegunka i zaparcia lek | Apteka z Uśmiechem\nDulcobis czopki x 6 szt.\nADRES PRODUCENTA: ul. Bonifraterska 17, 00-203 Warszawa\nILOŚĆ: 6 czopków\nDulcobis to miejscowo działający lek przeczyszczający powodujący pobudzenie wypróżnienia i rozmiękczenie stolca. Jako lek przeczyszczający działający na jelito grube, Dulcobis pobudza naturalny proces wypróżnienia w dolnym odcinku przewodu pokarmowego. Tym samym Dulcobis nie wpływa na zmianę trawienia lub wchłaniania kalorii i składników odżywczych w jelicie cienkim.\nLek Dulcobis stosuje się:\n- u dorosłych, młodzieży i dzieci w krótkotrwałym, objawowym leczeniu zaparć\n- u dorosłych w celu przygotowania do badań, przed operacjami i po operacjach oraz w stanach wymagających ułatwienia wypróżnienia\nLek przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania. Okres stosowania leku Dulcobis, bez konsultacji z lekarzem, nie powinien przekraczać 5 dni. Działanie czopka występuje średnio po 20 minutach (10-45 minut po podaniu).\nDorośli, młodzież i dzieci powyżej 10 lat: 1 czopek (10 mg) na dobę nie dłużej niż 5 dni. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej. Leku nie stosować u dzieci poniżej 10 lat.\nPrzygotowanie do badań diagnostycznych i zabiegów chirurgicznych u dorosłych:\nDorośli: W celu całkowitego opróżnienia jelit osoby dorosłe powinny początkowo przyjąć doustnie lek Dulcobis w innej postaci, (Dulcobis, 5 mg, tabletki dojelitowe): 2-4 tabletki wieczorem w dniu poprzedzającym badanie. Następnego dnia rano zalecane jest zastosowanie doodbytnicze produktu leczniczego Dulcobis w postaci czopka 10 mg.\nSposób stosowania: Rozpakować czopek, a następnie umieścić w odbycie stożkowatym końcem do przodu.\nNie stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu po: Termin ważności/EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.\nLeków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę co zrobić z lekami, które nie są już potrzebne. Takie postępowanie pomoże chronić\nSubstancją czynną leku jest bisakodyl. Jeden czopek zawiera 10 miligramów bisakodylu.\nPozostałe składniki: tłuszcz stały (Witepsol W 45).\nuczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, wymioty, krew w kale, uczucie dyskomfortu w okolicach odbytu, zawroty głowy\nreakcje nadwrażliwości, omdlenia, odwodnienie, obrzęk naczynioruchowy, szybko postępujące, zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne, zapalenie jelita grubego, w tym niedokrwienne zapalenie jelita grubego