"Ludzie jako kozły ofiarne w starożytności klasycznej" - James George Frazer\n"The dragonbone chair back" -- Michael Whelan\nKiedy byłam małą dziewczynką i mieszkałam w starym dworku z przełomu wieków przerobionym przez PRL na mieszkania dla wielu rodzin, w dworku otoczonym przez las, nad spokojnie płynącą rzeką, usłyszałam od jednego z dorosłych, mieszkających po sąsiedzku, pewną ciekawą opowiastkę. Na pewno część z Was dobrze ją zna, być może słyszało ją w innej formie, ale każdorazowo, z tym samym -- jak mniemam -- morałem.\nDawno, dawno temu, w pewnej wiosce żył sobie pewien niesforny młodzian. Uwielbiał psocić, nabierać ludzi, jednym słowem, czynić -- zamieszanie. W dawnych czasach zwykło się osobniki takowe ubierać w szaty dokuczliwych elfów, psotnych skrzatów czy wrednych chochlików, jak to jednak bywa z opowieściami, za każdym złym czy po prostu złośliwym uczynkiem, skrywał się przeważnie jakiś człowiek.\nPewnego razu, młodzian ów wpadł na genialny (jego zdaniem) pomysł, aby nabrać mieszkańców swojej wioski w dość spektakularny sposób. Chciał zapewne ujrzeć na ich twarzach przestrach, niczym w Prima Aprilis, zagrać sobie na ich nosie. Przypuszczam, że nie znosił zwyczajnego, spokojnego życia jakie wiedli. Wychowany na baśniach i legendach, marzył o ekscytujących przygodach, jak np. literacki bohater naszych czasów: John Carter (nawiasem mówiąc obejrzałam sobie wczoraj ów film i stwierdzić tylko mogę, że o ile w książce Edgara R. Burroughsa "Księżniczka Marsa" mnogość postaci, miejsc i wydarzeń nie raził mnie ani trochę, o tyle w filmowej adaptacji, czułam przygniatający, że się tak wyrażę, przesyt).\nAle wracając do sedna... Zamyślił więc sobie, ów młodzian, niczym aktor dramatyczny, aby wpaść z przeraźliwym krzykiem do wioski, że jakoby zbliża się zły wilk i zaraz kogoś pożre. Jak też zamyślił, tak też uczynił... I to nie raz, gdyż ubaw miał po pachy... A za każdym razem, przerażenie mieszkańców objawiało się biegiem do domów w podskokach. Jak myślicie, skąd się wzięło powiedzenie: "Niósł wilk razy kilka, aż ponieśli wilka"?\nMity, legendy, a zwłaszcza, tzw. archetypy, mitotwórcze przykłady, na których winniśmy uczyć się pewnego typu zachowań, unikając innego, przez niezliczone pokolenia towarzyszył ludzkości pod różnymi postaciami. Tak i tutaj, ów symboliczny, nieokrzesany młodzian, sprowadził w końcu to, przed czym fałszywie ostrzegał innych. Gdy bowiem z lasu naprawdę wypadł głodny wilk, musiał biedak ratować się ucieczką, lecz przyzwyczajeni do jego krzyków o pomoc mieszkańcy wioski, tym razem nie dali się nabrać i jak jeden zamknęli wszystkie drzwi na rygiel tuż przed jego nosem. Skończył, jak skończył...\n"The end of nature" -- Michael Whelan\nDlaczego o tym piszę? Jak nietrudno się domyślić po tytule dzisiejszego posta, tematem przewodnim dla moich rozważań jest symboliczny "kozioł ofiarny". Sama takim byłam przez okres szkoły podstawowej, średniej a nawet na studiach, z czego dobitnie zdałam sobie sprawę na "obronie". Byłam obwiniania za wszelkie zło dziejące się wokół, miałam przeciwko sobie zarówno rówieśników, jak i grono pedagogiczne, które -- jak to kiedyś wygarnął im mój pape -- bardziej powinno (przynajmniej w POlsce) krowy paść czy rowy kopać, aniżeli mieć przystęp do dzieci.\nTo Oni bowiem czynią z kolejnych, młodych i otwartych na świat, na wiedzę i wszelkie inne pasje pokoleń, bandę bezrozumnych (poza nielicznymi wyjątkami, do których, powiem nieskromnie, samą siebie zaliczam, nie zabili wszak we mnie woli i inteligencji odziedziczonej po przodkach) mrówkojadów, gnojożerców i inszych patałachów.\nTo Oni ustawiają do pionu, w równiutki szereg młodocianą ciżbę, podcinając weń skrzydła ledwo ujawni się weń cień geniuszu, wyjątkowości. To Oni pilnują, aby ani jedno nie-poprawne politycznie słowo nie wymsknęło się świeżej krwi, lansując między rzędami posłusznych szympansów napisaną dekady temu i przez kolejne dyżury Kuratorium Oświaty (w rękach zaprawionych w boju Goebbelsów) doktrynę; doktrynę, podług której wszystko co prawe, normalne, święte, oparte na tradycji, należy przemienić w obciach i rzecz wstrętną.\nTo Oni z jednostki, czynią -- gromadę, jak w ulu, choć nie przyświeca im pamięć o dawnych, miłujących Boginię czasach. To Oni walczą z każdym przejawem indywidualności, tak jak czyniono ze mną... Zwłaszcza gdy poznali korzenie, poznali dzieje, zwłaszcza kiedy zrozumieli, że nie pójdę wskazaną przez nich drogą. Kozłów ofiarnych, takich jakim ja byłam swego czasu i zapewne wciąż jestem dla tych, którzy dla pieniędzy i władzy zdradzili swoje korzenie, jest ci bez liku w tym smutnym kraju. Kozłów ofiarnych, którym nikt nie próbuje przyjść z pomocą, gdyż większość jak te myszy pod miotłą siedzi sobie wygodnie przed plazmowym telewizorem, chłonąc pod-progowo wysyłany wprost do ich mózgownic przekaz: "Prochem marnym jesteś i takim pozostaniesz".\n"Otherland" -- Michael Whelan\nAle nie zawsze tak było... Dawniej -- mam na myśli odległą Starożytność -- w czasach, o których tylko zdawkowo piszą historycy-agenci, ludzie mieli dostęp do wyższej wiedzy, z której tyle pozostało, że choć o nią każdego dnia się potykamy, dziś ubrana w inne szaty, śmie uchodzić za coś innego. Jakże często wynaturzonego, przekombinowanego. Gdy np. bierzemy do ręki podstawowe źródła historyczne, co rusz natykamy się na "puste pola", "urwane w połowie zdania fragmenty", które spoczywają w rękach władzy -- Oni nawet nie ukrywają, że tak jest -- w największych, najlepiej zabezpieczonych ośrodkach, bibliotekach, muzeach, których żaden z was nigdy nie ujrzy na własne oczy. Nie żebyście garnęli się do tego, o nie, skutecznie stłumiono w ludziach gen-ciekawości, twierdząc z modnych reklam, że tzw. "gen jakości" znajduje się wyłącznie w arabsko-czarnej rasie. Reszta śpi, nie mając wiedzy, czym było Mohenjo Daro, czym była Harappa, że Atlantyda naprawdę istniała, a jedynym wrogiem tego, co się zbliża, jest "wiedza" sama w sobie, o tym, co minione, utracone, co znowu mają pochłonąć piaski czasu, aby mała garstka mogła rządzić po wieczność. Na to są potrzebne "kozły ofiarne", na to potrzebne są "teorie spiskowe", ażeby prosty lud, czyli 99% mieszkańców tej planety, patrzyło w... inną stronę. Podczas gdy "Oni", jak te pracowite pszczółki, robią swoje.\nWiedza moi koffani, to coś więcej niż "słowa" zapisane na zwojach czasu. To podstawowa jednostka wszelkiego życia. Jako jednostka, mogę nie znać całej prawdy o własnych korzeniach, nie znać swej matki, stale zderzając się z murem złowrogiego milczenia ze strony tych, którzy strzegą o sobie prawdy, lecz w perspektywie szerszej, jaką jest "wiedza o istnieniu w ogóle", o moim własnym rodzaju, bez znaczenia jest to co i kiedy uczynili moi przodkowie, gdyż historia zawsze się powtarza, więc ja sama, prędzej czy później, na pewno stanę przed takim samym, jak przodkowie, wyborem.\nWiedza -- to skarb najcenniejszy. Można stracić dom, pracę, bliskich nawet ludzi, ostatnią koszulę i parę butów, lecz posiadając "dar wiedzy", a więc i dążenie przez całe życie do "mądrości", człowiek nigdy nie jest sam, lecz pokolenia bezimiennych jej poszukiwaczy, krzyczą doń poprzez eony czasu. Ja wiem, nie tylko wierzę, że pod całą tą rozgrywką jaka toczy się na naszych oczach na arenie międzynarodowej, jak i na rodzimym nam podwórku, kryje się coś więcej niż walka o mamonę i wpływy. To walka z duchem prawdy, którego zmóc nie sposób czczymi pogróżkami, kłamstwami i knowaniem. To prawda o nas samych, o tym kim jesteśmy i skąd się wywodzimy. Każdy z nas ma własną historię, lecz jako indywidualności jesteśmy w stanie na wspólnych sztandarach wznieść się ponad to wszystko, co przeżera zgnilizną cały świat. Gdybyśmy tylko chcieli... Rzecz nie w tym, aby rzucić się z bronią na żmije i skorpiony, bo to wszystko uczynić można jednego dnia. Najtrudniej jest w nas samych zniwelować: "kłamstwo", "manipulatorów", ludzi bez wartości i sumienia, którym bliższy obcy niż własna matka. Trudniej jest przebudzić w ludziach "gen ciekawości", który cały nasz rodzaj, przez millenia prowadził ku nowoczesności, a który co pewien czas, tak jak na Atlantydzie, w Mohenjo Daro czy w Bibliotece Aleksandryjskiej, komuś wydał się śmiertelnym zagrożeniem dla jego planów.\nWiedza -- moi koffani -- z tym Oni, kimkolwiek są, walczą. Wiedza o przeszłości, o możliwościach, o nadziei, o szczęściu i sprawiedliwości Złotego Wieku, który nam odebrali... Jeśli więc potrzeba wam "kozłów ofiarnych", szukajcie głębiej niż tylko w prostych ludziach, którzy ogłupieni, czy obcych, którzy ledwo narzędziem, szukajcie owego kozła tam gdzie go nie widać, na najwyższych szczeblach. Dziś toczą między sobą boje o złoty tron, nie zdając sobie sprawy, że choć nie My rozpoczęliśmy tę wojnę, My -- ją zakończymy. Dosyć wmawiania ludziom, że "wiedza" należy się tylko wybranym. Nie do nich należą klucze do tej Opowieści, jaką jest nasze wspólne, ludzkie życie.\nTekst Jamesa G. Frazera niech będzie zarazem dopełnieniem, odniesieniem oraz częścią starożytnej wiedzy o naszych antenatach, która, taką mam nadzieję, części z was pozwoli zrozumieć, czym naprawdę był -- jest -- lub powinien być ów "kozioł ofiarny". Znalazłam ten tekst w sieci jakiś czas temu, całkiem przez przypadek. Nie roszczę sobie do niego żadnego prawa, co jedynie starałam się poprawić w nim błędy stylistyczno-ortograficzne. Dla własnej jak i waszej przyjemności czytania. A zatem, miłej i owocnej w przemyślenia, lektury...\n"Ludzie jako kozły ofiarne w starożytności klasycznej"\n"Co roku czternastego marca prowadzono w procesji po ulicach Rzymu człowieka przybranego w skóry, bijąc go długimi, białymi prętami i wypędzając z miasta. Zwano go Mamurius Veturius, czyli starym Marsem, a ponieważ obrządek odbywał się w przeddzień pierwszej pełni księżyca w starym rzymskim nowym roku wypadającym 1 marca, człowiek w skórach widocznie przedstawiał zeszłorocznego Marsa wypędzanego z nadejściem nowego roku.\nOtóż Mars był pierwotnie bogiem roślinności, a nie wojny. Do Marsa bowiem modlił się rzymski rolnik o pomyślne plony na polach i w winnicach, w sadach i lasach. Niemal wyłącznie do Marsa zwracali się kapłani kolegium Bractwa Arwalskiego, na których spoczywał obowiązek składania ofiar za pomyślny rozwój zbóż, i jak wiemy, Marsowi składano w październiku konia w ofierze, by zapewnić bogate plony. Co więcej, to właśnie Marsowi zwanemu Marsem Lasów (Mars Silvanus) składali chłopi ofiary, by zapewnić swym trzodom dobry rok. Wiemy już, że trzody były zazwyczaj pod szczególną opieką bogów drzew. Ponadto poświęcenie wiosennego miesiąca marca Marsowi zdaje się wskazywać na to, że był on bogiem pojawiającej się roślinności.\nTak więc rzymski zwyczaj wypędzania na wiosnę, z początkiem nowego roku, starego Marsa jest identyczny ze słowiańskim wynoszeniem Śmierci, jeżeli właściwie zinterpretowaliśmy ten ostatni zwyczaj. Wielu uczonych zwróciło już uwagę na podobieństwo zachodzące między rzymskim a słowiańskim zwyczajem, są jednak skłonni uważać Mamuriusa Veturiusa i odpowiadające mu postacie w obrządkach słowiańskich za przedstawicieli starego roku, a nie za dawnego boga roślinności.\nJest rzeczą możliwą, że tak interpretowali owe ceremonie nawet ludzie, którzy je w późniejszych czasach stosowali. W rzymskim jednak i słowiańskim obyczaju przedstawiciel boga występował przypuszczalnie nie tylko w postaci bóstwa roślinności, lecz również w postaci kozła ofiarnego. Wskazuje na to jego wygnanie, nie ma bowiem żadnego powodu, by boga roślinności jako takiego wypędzać z miasta.\nInaczej jednak przedstawia się sprawa, gdy jest on również kozłem ofiarnym; wówczas należy go wypędzić, by swoje smutne brzemię zabrał do innych krajów. I rzeczywiście, wydaje się, że Mamuriusa Veturiusa wypędzano do kraju Osków, wrogów Rzymu.\nRównież i starożytna Grecja znała kozły ofiarne w ludzkiej postaci. W Cheronei, rodzinnym mieście Plutarcha, tego rodzaju ceremonii dokonywał na ratuszu główny urzędnik miasta, w każdym zaś domu poszczególni gospodarze, obrządek nazywano wypędzeniem Głodu. Niewolnika bito prętami z agnus castus  i wyrzucano z domu ze słowami: "Uciekaj, głodzie, wchodźcie, zdrowie i bogactwo". Gdy Plutarch był najwyższym urzędnikiem w swoim rodzinnym mieście, dokonał tej ceremonii na ratuszu i później zapisał dyskusję, jaką ona wywołała.\nAd:  Agnus castus -- Baranek niewinny, nazwa krzewu o mocnym, aromatycznym zapachu, należącego do rodzaju Vitex z rodziny Verbenaceae, starożytni przypisywali mu własności antyafrodyzyjne, choć pobudza on raczej, niż hamuje popędy płciowe.\nAle w cywilizowanej Grecji zwyczaj poświęcania kozła ofiarnego przybrał bardziej ponure formy aniżeli niewinny obrządek, któremu przewodniczył dobroduszny i nabożny Plutarch. Gdy w Marsylii (Massalii), jednej z najludniejszych i najświetniejszych kolonii greckich, wybuchała epidemia dżumy, człowiek z pospólstwa zgłaszał się na kozła ofiarnego. Przez cały rok utrzymywany był na koszt społeczeństwa, otrzymując najlepsze i najbardziej wyszukane jedzenie. Po upływie tego czasu ubierano go w uroczyste szaty, przybierano w święte gałęzie i prowadzono przez miasto modląc się, by wszystkie niedole, jakie spotkały ludzi, spadły na jego głowę. Następnie wydalano go z miasta lub kamienowano za murami.\n"Thuvia maid of Mars" -- Michael Whelan\nAteńczycy stale utrzymywali z pieniędzy publicznych wiele zwyrodniałych istot, niezdatnych do żadnej pracy. Dwoje takich wyrzutków składano w ofierze, gdy na miasto spadła jakaś klęska w postaci epidemii, posuchy czy głodu. Jedną ofiarę składano za mężczyzn, drugą za kobiety. Pierwsza ofiara miała na sobie sznur czarnych fig, druga - białych. Przypuszczalnie ofiara składana za kobiety była niekiedy kobietą. Prowadzono je przez miasto i następnie poświęcano, prawdopodobnie kamienując za murami. Ofiary tego rodzaju nie ograniczały się jedynie do wymienionych wyżej niezwykłych okazji.\nCo roku podczas majowego święta Targelii wyprowadzano z Aten dwie ofiary, mężczyznę i kobietę, i kamienowano je za miastem na śmierć. Trackie miasto Abdera podlegało obrządkowi publicznego oczyszczenia raz do roku, kiedy to jeden z mieszkańców miasta, specjalnie wybrany, bywał kamienowany jako kozioł ofiarny czy też jako zastępcza ofiara za innych. Na sześć dni przed egzekucją był ekskomunikowany po to, by on jeden dźwigał grzechy wszystkich ludzi.\nLeukadianie co roku wybierali jednego przestępcę, którego -- jako kozła ofiarnego -- zrzucali do morza ze Skoku Kochanka, białej skały znajdującej się na południowym krańcu wyspy. Po to jednak, by ulżyć jego losowi, przyczepiano do niego żywe ptaki i pióra, a na morzu czekała flotylla małych łodzi, która go wyławiała i odpływała z nim za granice kraju.\nTego, rodzaju humanitarne środki ostrożności były prawdopodobnie modyfikacją dawnego zwyczaju topienia ofiary. Obrządek leukadyjski spełniano w czasie składania ofiary Apollinowi, który miał w tym miejscu świątynię czy też sanktuarium. W innych okolicach istniał doroczny zwyczaj wrzucania młodzieńca do morza z modlitwą: "Bądź naszym wyrzutkiem"; uwalniało to ludzi od niedoli, jakie ich nawiedziły, lub też według innego tłumaczenia wybawiało spłacając dług przez nich zaciągnięty u boga morza.\nU Greków zamieszkujących w szóstym wieku przed naszą erą Azję Mniejszą zwyczaj poświęcania kozła ofiarnego miał następujące formy: Gdy na miasto spadała epidemia, głód czy inne nieszczęście, wybierano brzydkiego lub kalekiego człowieka, który brał na siebie wszystkie niedole społeczności. Po zaprowadzeniu go na wyznaczone miejsce, dostawał suszone figi, bochenek jęczmiennego chleba i ser. Zjadał to wszystko, po czym uderzano go siedmiokrotnie po genitaliach morskimi cebulami i gałęziami dzikiej figi oraz innych dziko rosnących drzew, a flety przez cały czas grały pewną tradycyjną melodię. Następnie palono go na stosie zbudowanym z leśnych drzew, a popioły wrzucano do morza. Podobny obyczaj był, prawdopodobnie, przestrzegany przez azjatyckich Greków podczas żniwnych uroczystości Targelii.\nW opisanym wyżej rytuale, bicie ofiary cebulą morską i gałęziami dzikiej figi nie mogło mieć na celu zwiększenia jej cierpień, gdyż w takim wypadku wystarczyłby zwykły kij. Prawdziwy sens tej części ceremonii wyjaśnił W. Mannhardt.\nZwraca on uwagę na to, że starożytni przypisywali cebuli morskiej magiczne właściwości odwracania złych uroków i wobec tego zawieszali ją na drzwiach domów i używali jej przy obrządkach puryfikacyjnych .\nAd:  -- Obrzęd oczyszczający.\nStąd pochodzi arkadyjski zwyczaj bicia cebulą morską wizerunku Pana podczas jego święta, a także za każdym razem, gdy myśliwi wracali z pustymi rękami. Nie była to zapewne kara wymierzana bogu, lecz pragnienie uwolnienia go od złych duchów, przeszkadzających mu w wypełnianiu jego boskich funkcji, a mianowicie zaopatrywaniu myśliwych w zwierzynę. Podobnie też bicie ludzkiej ofiary cebulami morskimi po genitaliach miało na celu wyzwolenie jej sił płodnych od wszelkich hamulców czy uroków, które rzucić mogły jakieś demony czy inne złośliwe duchy. A ponieważ Targelia, podczas których składano w ofierze człowieka, były wczesnym świętem żniwnym, obchodzonym w maju, rozpoznajemy w nim wcielenie twórczego i płodnego boga roślinności.\nJeśli nasze rozważania są słuszne, wówczas nasuwa się wniosek, że ludzkie ofiary, składane podczas Targelii w późniejszych klasycznych czasach, były niewątpliwie przede wszystkim kozłami ofiarnymi, które zabierały z sobą grzechy, niepowodzenia i troski wszystkich ludzi, wcześniej jednak mogły one uchodzić za wcielenia roślinności, być maże zboża, ale przede wszystkim figowca. Bicie zaś i uśmiercanie ich miało głównie na celu wzmocnienie i odnowienie sił wegetacyjnych, które w tym czasie zaczynają słabnąć i zamierać pod wpływem suchych upałów greckiego lata.\nJeśli przedstawiany w tym miejscu pogląd na greckie kozły ofiarne jest właściwy, wówczas przestaje mieć rację bytu pewien zarzut, który w innym wypadku można byłoby wysunąć przeciw głównemu tokowi rozumowania -- teorii głoszącej, że kapłan w Arycji był zabijany jako wcielenie ducha gaju, można byłoby mianowicie postawić zarzut, że w klasycznej starożytności nie znajdujemy analogicznego obyczaju.\nTeraz jednak mamy podstawy przypuszczać, że istoty ludzkie zabijane okresowo czy też sporadycznie przez azjatyckich Greków traktowane były stale jako wcielenia bóstwa roślinności. Prawdopodobnie osoby, które Ateńczycy trzymali, aby złożyć je w ofierze, były również traktowane jako święte. To, że były one równocześnie wyrzutkami społeczeństwa, nie miało żadnego znaczenia.\nOde mnie: Kłania się w tym starożytny zwyczaj ofiary składanej z Króla Lasu (Świętego Króla), małżonka Najwyższej Kapłanki, Bogini Matki. Należy jednak pamiętać, że w każdym z tych wypadków, postać Świętego Króla, czy "kozła ofiarnego" była ucieleśnieniem sił witalnych, tak świata przyrody, jak i świata ludzi. Nie-nienawidzono Go zatem. Współczesne rozumienie "kozła ofiarnego" jest zgoła odmienne, lecz błąd ów wynika z niewiedzy jak i świadomej ingerencji kultów monoteistycznych we wszelkie odmiany politeizmu.\n"Arrival" -- Michael Whelan\nZ prymitywnego punktu widzenia człowiek nie jest wybierany na rzecznika czy wcielenie bóstwa ze względu na swe wysokie walory moralne czy stanowisko społeczne. Duch boży zstępuje zarówno na dobrych, jak i złych, wielkich i małych. Skoro więc cywilizowani Grecy Azji i Aten składali regularnie w ofierze ludzi, których uważali za wcielanych bogów, wówczas przypuszczenie, że w zaraniu historii podobny obyczaj był przestrzegany przez półbarbarzyńskich Latynów w arycyjskim gaju, nie jest bynajmniej nieprawdopodobne.\nAby jednak przesądzić sprawę, należałoby udowodnić, że obyczaj uśmiercania ludzkiego wcielenia boga znany był i praktykowany w starożytnej Italii również i poza arycyjskim gajem. Wiemy już, że wiele ludów obchodziło doroczny okres rozwiązłości, kiedy to obowiązujące normalnie zasady i obyczaje są lekceważone, cała zaś ludność oddaje się nieposkromionej wesołości, a mroczne namiętności znajdują upust, na który nie ma miejsca w bardziej statecznej i spokojnej atmosferze dnia powszedniego.\nOde mnie: Dzisiaj nazywamy ów czas -- Karnawałem (Carnivale).\nTego rodzaju wybuchy spętanych sił ludzkiej natury, zbyt często wyradzającej się w dzikie orgie żądzy i zbrodni, przypadają najczęściej na koniec roku i wiążą się zazwyczaj z którąś z rolniczych pór roku, szczególnie z okresem siewu i żniw. Najlepiej z tych wszystkich okresów rozwiązłości znane są nam Saturnalia (<-- polecam post) i tą nazwą określamy w językach współczesnych wszystkie inne tego rodzaju obchody.\nSłynne święto Saturnaliów wypadało w grudniu, ostatnim miesiącu rzymskiego roku, i powszechnie uważano, że zostało ustanowione dla upamiętnienia wesołego panowania Saturna, boga siewów i rolnictwa, który w bardzo dawnych czasach zamieszkiwał ziemię jako sprawiedliwy i dobry król Italii. Zebrał on razem rozproszonych i dzikich mieszkańców gór, nauczył ich uprawiać rolę, nadał im prawa i rządził w pokoju. Jego panowanie było bajecznym złotym wiekiem. Ziemia przynosiła obfite płody, spokoju szczęśliwego świata nie zakłócały żadne odgłosy niezgody czy wojny. Zgubna żądza zysku nie zatruwała krwi pracowitych i zadowolonych wieśniaków. Nie znano niewolnictwa i własności prywatnej, wszyscy posiadali wszystko wspólnie.\nAż wreszcie dobry bóg i dobrotliwy król nagle znikł, ale pamięć jego przetrwała przez wiele stuleci, ku jego czci wznoszono świątynie -- a wiele italskich gór i wzniesień nazwano jego imieniem. Jedna tylko smuga cienia kładła się na jasne legendy o jego panowaniu: jego ołtarze były podobno splamione krwią ludzkich ofiar, które następnie bardziej litościwe czasy zastąpiły wizerunkami.\nW opisach Saturnaliów pozostawionych nam przez starożytnych pisarzy nie ma prawie żadnej wzmianki o bardziej mrocznej stronie religii tego boga. Siedmiodniowe zabawy i ucztowanie, obłędne uganianie się za przyjemnościami po ulicach, placach i w domach starożytnego Rzymu -- oto charakterystyczne cechy tego rzymskiego karnawału, odbywającego się w dniach od siedemnastego do dwudziestego trzeciego lub piątego grudnia. Najbardziej jednak uderzającą cechą tego święta, która zaskakiwała samych starożytnych, była swoboda, jaką w tym czasie otrzymywali niewolnicy. Chwilowo przestawały istnieć różnice między wolnymi i niewolnikami. Niewolnik mógł narzekać na swego pana, upijać się tak samo jak jego uprzywilejowani bliźni, zasiadać z nimi do stołu i nawet słowo wyrzutu nie mogło paść za zachowanie, za które w każdym innym czasie czekała kara chłosty, więzienia, a nawet śmierci. Co więcej, panowie zamieniali się rolami ze swymi niewolnikami; usługiwali im przy stole i dopiero wtedy, gdy sługa popił sobie i podjadł, można było sprzątnąć ze stołu i nakryć dla pana.\nRolami zamieniano się tak gruntownie, że na czas trwania święta każdy dom był naśladowaniem republiki, w której niewolnicy przejmowali wysokie stanowiska państwowe i ustanawiali prawa, jakby w istocie byli obleczeni w godności konsulów, pretorian i senatorów. Bladym odzwierciedleniem władzy przyznanej niewolnikom było urządzane o tej samej porze roku losowanie udawanej władzy królewskiej między wolnymi. Osoba, której ten los przypadł, otrzymywała tytuł króla i wydawała śmieszne i żartobliwe rozkazy swoim chwilowym poddanym. Taki król mógł jednemu rozkazać mieszać wino, drugiemu pić, trzeciemu śpiewać, czwartemu tańczyć, piątemu wygłosić przemówienie, w którym samego siebie wydrwi, a jeszcze innemu nosić po całym domu na plecach flecistkę.\nJeśli przypomnimy sobie, że swoboda nadawana niewolnikom podczas tego świątecznego okresu miała być rzekomo naśladowaniem stanu rzeczy panującego w społeczeństwie za czasów Saturna i że Saturnalia, uchodziły ni mniej, ni więcej tylko za chwilowe wskrzeszenie lub restaurację panowania owego wesołego władcy, nie możemy oprzeć się pokusie wysunięcia hipotezy, że udawany król kierujący zabawą mógł pierwotnie być zastępcą samego Saturna.\nBardzo ciekawy i dziwny opis obchodu Saturnaliów przez rzymskich żołnierzy, stacjonujących nad Dunajem za panowania Maksymiana i Dioklecjana, potwierdza tę hipotezę, a nawet pozwala ją uważać za ustalony fakt. Opis ten zachował się w Opowieści o męczeństwie św. Dazjusza, odnalezionej w greckim rękopisie w Bibliotece Paryskiej i opublikowanej przez profesora Franza Cumonta z Gandawy. Dwa krótsze opisy tego samego wydarzenia i obyczaju znajdują się w rękopisach w Mediolanie i Berlinie; jeden z nich ujrzał już wcześniej światło dzienne w zapoznanym tomie, wydrukowanym w Urbino w 1727 r., ale jego znaczenie dla historii religii rzymskiej -- zarówno starożytnej, jak i nowej -- nie było, jak się zdaje, docenione, dopóki prof. Cumont nie zwrócił uwagi naukowców na wszystkie trzy relacje publikując je kilka lat temu razem.\nWedług tych relacji, wyglądających na autentyczne, z których najdłuższa opiera się prawdopodobnie na oficjalnych dokumentach, żołnierze rzymscy w Durostorum w Dolnej Mezji obchodzili rokrocznie Saturnalia w następujący sposób: na trzydzieści dni przed świętem wybierali spośród siebie przez losowanie młodego i przystojnego mężczyznę, którego ubierano w królewskie szaty, by przedstawiał Saturna. Wystrojony w ten sposób i otoczony świtą żołnierzy, poruszał się swobodnie i miał prawo dawać upust swoim namiętnościom oraz próbować wszelkich przyjemności, nawet najbardziej haniebnych i zawstydzających. Panowanie jego było wesołe, ale krótkie, i kończyło się tragicznie. Po trzydziestu dniach, gdy zaczynało się święto Saturna, podrzynał sobie gardło na ołtarzu boga, którego był ucieleśnieniem.\nW roku 303 po Chr. los padł na żołnierza, chrześcijanina Dazjusza, który nie chciał odgrywać roli pogańskiego boga i splamić ostatnich dni swego życia rozpustą. Pogróżki i argumenty dowódcy Bassusa nie zachwiały postawy żołnierza, wobec czego został ścięty w Durostorum przez żołnierza Jana w piątek dwudziestego listopada, w dwudziesty czwarty dzień księżyca, o godzinie czwartej, jak to skrupulatnie zapisał chrześcijański martyrolog.\n"Prophet" -- John Jude Palencar\nHistoryczny charakter opublikowanej przez prof. Cumonta opowieści podawano w wątpliwość i wręcz mu zaprzeczano, ale ciekawe odkrycie dokonane w katedrze królującej na przylądku Ankony stało się poważnym dowodem przemawiającym za autentycznością dokumentu.\nW krypcie katedry, między innymi cennymi zabytkami, znaleziono biały marmurowy sarkofag z greckim napisem krojem czcionki z czasów Justyniana, głoszący, co następuje: "Tu spoczywa święty męczennik Dazjusz, sprowadzony z Durostorum". Sarkofag został przeniesiony do krypty katedry w 1848 roku z kościoła San Pellegrino, gdzie pod wielkim ołtarzem kości męczennika -- jak głosi łaciński napis wmurowany w ścianę krypty -- nadal spoczywają wraz z kośćmi dwóch innych świętych. Nie wiemy, jak długo spoczywał sarkofag w kościele San Pellegrino, ale istnieje zapis, świadczący, że znajdował się tam w roku 1650. Relikwie świętego zostały zapewne przeniesione do Ankony, by zabezpieczyć je w ciągu niespokojnych stuleci, które nastąpiły po jego męczeństwie, gdy Mezję okupowały i grabiły kolejne fale barbarzyńskich najeźdźców. W każdym razie, z niezależnych i wzajemnie potwierdzających się dokumentów i zabytków, zdaje się wynikać z całą pewnością, że Dazjusz nie był świętym mitycznym, lecz realną postacią, człowiekiem, który rzeczywiście poniósł męczeńską śmierć za wiarę w Durostorum w pierwszych wiekach ery chrześcijańskiej.\nSkoro więc potwierdza się w ten sposób główny fakt przedstawiony przez anonimowego martyrologa, a mianowicie męczeństwo św. Dazjusza, możemy również przyjąć jego świadectwo o sposobie i przyczynach męczeństwa, tym bardziej że opowieść jest ścisła, szczegółowa i w zupełności pozbawiona wszelkich cudownych elementów. Ta relacja rzuca nowe i mroczne światło na urząd Króla Saturnaliów, starożytnego Pana Nierządu, który przewodniczył zimowym hulankom w Rzymie w czasach Horacego i Tacyta. Dowodzi ona, jak się zdaje, że nie zawsze było to jedynie błazeńskie stanowisko, na którym Król Saturnaliów musiał dbać tylko o to, by hulanki toczyły się żwawo i zabawa szybko wzmagała się przy trzaskającym ogniu, gdy po ulicach przelewały się świąteczne tłumy, a w dali, w czystym mroźnym powietrzu migotał śnieżny diadem Sorakte.\nGdy porównamy tego komicznego władcę wesołej cywilizowanej metropolii z jego ponurym odpowiednikiem w prymitywnym obozie wojskowym nad Dunajem i gdy przypomnimy sobie długi poczet podobnych postaci, śmiesznych, a przecież tragicznych -- przybranych w błazeńskie korony i królewskie paliusze, które w innych wiekach i innych krajach przez kilka godzin lub dni stroiły swe błahe figle, by potem\nprzedwcześnie zginąć, wówczas nie mamy już prawie żadnych wątpliwości, że opisywany przez klasycznych pisarzy Król Saturnaliów rzymskich był jedynie słabą, wyblakłą kopią oryginału, którego męskie rysy przekazał nam na szczęście autor Męczeństwa świętego Dazjusza.\nInnymi słowy, opis Saturnaliów podany przez niego tak bardzo zbieżny jest z relacjami o podobnych obrządkach w innych krajach, których przecież nie mógł znać, że autentyczność zasadniczych zarysów można uważać za ustaloną. Co więcej, ponieważ obyczaj zgładzania udawanego króla jako wcielenia boga nie mógł zrodzić się ze zwyczaju wyznaczania go na przywódcę świątecznych hulanek, natomiast bez trudu mogły się sprawy potoczyć odwrotnie, wolno nam uważać, że w dawniejszych czasach w starożytnej Italii, tam gdzie istniał kult Saturna, wybierano człowieka, który odgrywał rolę tego boga i cieszył się jego wszystkimi tradycyjnymi przywilejami przez pewien okres czasu, aby następnie zginąć z własnej lub cudzej ręki, od noża, ognia czy na szubienicy jako dobry bóg, który swoje życie oddał za cały świat.\nW samym Rzymie i innych wielkich miastach rozwój cywilizacji prawdopodobnie złagodził ten okrutny zwyczaj na długo jeszcze przed wiekiem Augusta i nadał mu tę niewinną postać, jaką nosi w dziełach kilku klasycznych pisarzy, wspominających przelotnie o święcie Króla Saturnaliów. Ale w bardziej odległych okolicach, być może, długo jeszcze utrzymywały się obyczaje dawniejsze i surowsze. I nawet gdy po zjednoczeniu Italii przez rząd rzymski barbarzyński obyczaj został zakazany, wspomnienie o nim, przekazywane przez pokolenia chłopów, doprowadzało czasami do wskrzeszenia tych praktyk, jak to się jeszcze dzieje z najprymitywniejszymi przesądami u nas, a szczególnie mogło się to zdarzyć wśród barbarzyńskiej soldateski na kresach imperium, gdzie żelazna niegdyś dłoń Rzymu zaczynała rozluźniać uścisk.\n"Chasing fire" -- John Jude Palencar\nCzęsto zwracano już uwagę na podobieństwo między starożytnymi Saturnaliami a współczesnym włoskim karnawałem, ale w świetle faktów, które poznaliśmy, możemy zadać sobie pytanie, czy podobieństwo to nie jest właściwie tożsamością. Wiemy, że we Włoszech, Hiszpanii i Francji, to jest w krajach, w których wpływy Rzymu sięgały najgłębiej i były najtrwalsze, jedną z głównych postaci karnawału jest błazeńska figura uosabiająca okres świąteczny.\nPo krótkiej karierze, pełnej chwały i rozpusty, zostaje ona publicznie rozstrzelana lub spalona ku udawanemu\nżalowi i szczerej radości gawiedzi. Jeśli wysunięta przeze mnie koncepcja karnawału jest słuszna, wówczas groteskowa postać jest nie kim innym jak bezpośrednim następcą dawnego Króla Saturnaliów, mistrza hulanki, prawdziwego człowieka, który uosabiał Saturna i w swej przybranej postaci ponosił po zakończeniu hulanek prawdziwą śmierć.\nKról Fasolowy wieczoru Trzech Króli, średniowieczny Biskup Błaznów, Opat Nierozsądku czy Pan Nierządu są podobnymi postaciami i przypuszczalnie wywodzą się z podobnego źródła. W każdym razie możemy zakończyć wielce prawdopodobnym wnioskiem, że jeśli Król Lasu w Arycji żył i umierał jako wcielenie leśnego bóstwa, odpowiednikami jego w Rzymie byli ludzie, których co roku zabijano jako Króla Saturna, boga ziarna sianego i kiełkującego".\nI na tym koniec tego tekstu. Jest to 50 rozdział z książki "Złota Gałąź" (dwu-tomowe wydawnictwo) Frazera, w całości pochodzi ze strony z darmowymi ebookami:\nPolecam również 5-odcinkowy wywiad z René Girardem (poniżej, wersja angielska), światowej sławy filozofem i antropologiem kulturowym, w tym konkretnym wywiadzie zostaje poruszony temat owego "Świętego Króla". Polecam również: Notkę biograficzną tegoż pana oraz ciekawy tekst w formacie pdf po polsku -- Tutaj.\nAntropologia-Archeologia-Mitologia Autorytety Starożytni Nauczyciele


Gino Rossi Sandały granat 70-DN341M-TWO-BG00-5700-0 - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Sandały › Sandały granat 70-DN341M-TWO-BG00-5700-0\nGino Rossi Sandały granat 70-DN341M-TWO-BG00-5700-0\nPrezentowane Sandały granat 70-DN341M-TWO-BG00-5700-0 były tanio do kupienia w www.gino-rossi.com. sandały damskie od Gino Rossi możesz bez problemu dopasować do letniego stylu i w zgodzie z obecnymi kierunkami w świecie mody. To poprzez Sandały granat 70-DN341M-TWO-BG00-5700-0 odczujesz komfort podczas upalnego lata, a dzięki interesującemu.. więcej »\nPrezentowane Sandały granat 70-DN341M-TWO-BG00-5700-0 były tanio do kupienia w www.gino-rossi.com. sandały damskie od Gino Rossi możesz bez problemu dopasować do letniego stylu i w zgodzie z obecnymi kierunkami w świecie mody. To poprzez Sandały granat 70-DN341M-TWO-BG00-5700-0 odczujesz komfort podczas upalnego lata, a dzięki interesującemu i zwracającego uwagę designowi tych sandałów bez trudu dostosujesz je do wielu stylizacji. Poniżej techniczny opis tych świetnych sandałów. Podaruj stopom szczyptę luksusu latem.\nSandałki Gino Rossi wykonane ze skóry bydlęcej licowej. Idealne do letnich stylizacji.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Sandały granat 70-DN341M-TWO-BG00-5700-0


Bloodstained: gra, na jaką Konami brakuje jaj - ustatkowanygracz.pl\nBloodstained: gra, na jaką Konami brakuje jaj\nJacek Wandzel 8 lipca 2019 Brak komentarzy\tRECENZJE\nZanim przejdziemy do clou programu, czyli Bloodstained: pora na anegdotę.\nWcześniej w tym roku wreszcie porządnie, bez lęku, wgryzłem się w Bloodborne’a. Myśli na temat tej wybitnej gry zbiorę w innym tekście, ale w tym pojawia się ona nie bez powodu. Jedna z lokacji w tytule, Zamek Cainhurst, przypomniała mi bowiem o Castlevanii.\nOto przyjeżdżasz karocą do przepastnego, pięknego gotyckiego zamku, wokół którego jest pieruńsko zimno i śnieżnie, jakby w środku mieszkał wampir. Wewnątrz czają się upiory, gargulce, wilczyska, Renfieldowie rodem z Drakuli. Moja postać biegała zresztą z laską, którą można zmienić w bicz. Cosplay klanu Belmontów spotęgował znaleziony w środku pancerz – pół-zbroja, pół-szata.\nSkojarzenie z Castlevanią było słodko-gorzkie. Z jednej strony, to piękna pod wieloma względami lokacja. From Software zawsze robi to, co chce i mają wybitny talent do naturalnego wplatania aluzji do ukochanych przez nich dzieł Pozwolili zresztą pobawić mi się w przyjemne „co by było gdyby”, bo zapragnąłem wtedy, żeby wzięli się za przygody Draculi i Belmontów. Z drugiej zaś, no właśnie – pomyślałem, że to może będzie ostatni powiew „prawdziwej” Castlevanii, jaki poczuję w ciągu nadchodzącej dekady.\nUmarli królowie, niech żyją\nMetroidvania – specyficzny, hybrydowy gatunek, a może po prostu filozofia designu – ma się wyjątkowo dobrze. W ostatnim dziesięcioleciu chyba tylko tzw. „rogaliki” doczekały się równie potężnej reprezentacji. Idea stojąca za gatunkiem wpływa i przyświeca masie twórców: od trylogii Batman Arkham, przez wspomniane gry From Software, po projekty epickich sandboksów. Gorzej mają się jednak dwie serie, od których to się zaczęło. Metroid wraca teraz na prostą. Po latach mierności i ciszy dostaliśmy fantastyczne Samus Returns na 3DS-a (oraz równie fantastyczny fanowski remake, AM2R), kiedyś ukaże się też czwarta część Metroid Prime.\nCastlevania ma się gorzej. Trójwymiarowe Lords of Shadow posłało tę inkarnację serii do lamusa, ale przygody klanu Belmontów mają większy problem. Gniją bowiem na tym cmentarzysku wybitnych franczyz, jakim jest współczesne Konami. Odkąd z firmy został wykopany Hideo Kojima, japoński moloch zdaje się mieć robienie gier głęboko gdzieś. Silent Hill jest tak nieszanowany, że Konami zapomniało o przypadającej w tym roku okrągłej rocznicy pierwszej gry w serii. W 2018, na reputację Metal Geara szarpnęli się z Survive – produkcją tak mierną, że nie zasłużyła nawet na recenzję na naszych łamach. Castlevania z kolei funkcjonuje teraz głównie jako niezła, Netfliksowa animacja; o nowych tytułach można raczej pomarzyć.\nWtem: piosenka, którą już znamy\nBloodstained rozgrywa się w alternatywnej wersji naszego XIX wieku. Świat zaatakowały demony wezwane przez Gildię Alchemików. Okultyści użyli do rytuału przywołania „Shardbinderów” – ludzi obdarzonych magiczną mocą w wyniku eksperymentów z wykorzystaniem piekielnych szklanych odłamków, przeprowadzonych na nich przez Gildię. Inwazję udało się ostatecznie pokonać; jednak po latach, jeden z eksperymentów imieniem Gebel ponownie sprowadza diabły na Ziemię. Dziwnym zbiegiem okoliczności, w tym samym czasie budzi się jego przyjaciółka, Miriam. To właśnie w nią się wcielasz, by razem wyruszyć tropem Gebela do tajemniczego zamczyska Hellhold.\nPo drodze, w nieskomplikowaną fabułę wkrada się parę niezłych, choć przewidywalnych zwrotów akcji. Klisza goni kliszę, bohaterowie są zaś ładni, ale puści. Miriam jest miła i generycznie zdeterminowana, a wygląda jak Suicide Girl: ubrana w gotycką kieckę i pokryta bliznami, które przypominają kwiatowe tatuaże. Gebel to stylowy piękniś w masce i płaszczu z wysokim kołnierzem, smutny i zadumany jak Dracula. Po drodze spotykasz jeszcze intensywnego samuraja, który mówi głosem Davida Haytera – a raczej Solida Snake’a.\nNie zrozum mnie jednak źle: ta sztampa nie boli. Bloodstained i jego bohaterowie bawią, bo gra utrzymuje dość konkretny ton. Wszystko jest szalenie dramatyczne i gotyckie, jakby wyrwane z „Draculi” Francisa Forda Coppoli. Bloodstained to wie i świadomie pompuje balon – niektóre dialogi trzeba usłyszeć, bo tak radośnie są nadęte – żeby co jakiś czas rozbić go w żartobliwy sposób. Choćby odjechanymi projektami potworów, jakby wyciągniętymi żywcem z platformówek na NES-a. Będziesz tu bić nie tylko żaby czy wilkołaki, ale też… pozbawione ciał głowy psów, kobiety-koty, czy po prostu: gigantyczne koty.\n„Kim jest człowiek? Nędzną małą kupką sekretów. Ale dość rozmów, a masz!”\nBloodstained to gra platformowa typu 2,5D z elementami RPG i częściowo otwartym światem. Miriam rozwija się w toku rozgrywki. Zdobywa doświadczenie pokonując przeciwników i zbiera po drodze ekwipunek zmieniający jej statystyki – w tym broń, która otwiera przed nią nowe sposoby ataku. Jest też prosty system craftingu. Możesz tworzyć broń, pancerz, przedmioty leczące, a nawet przygotowywać posiłki, które jednorazowo zwiększają statystyki. Najważniejsze są jednak umiejętności specjalne Miriam. Zamczysko Hellhold nie stoi przed Tobą całkowitym otworem. Wiele z jego zakamarków i lokacji będzie dla Ciebie niedostępnych, aż nie odblokujesz odpowiedniej zdolności.\nMoże pachnąć to znajomo i „oldschoolowo”, ale jest to zapach przyjemny. Bloodstained: Ritual of the Night to bowiem Castlevania z prawdziwego zdarzenia. Nawet podtytuł stanowi oczywiste nawiązanie do kultowej „Symphony of the Night” – jednej z dwóch matek Metroidvanii i gry w serii uznawanej powszechnie za najwybitniejszą. Za Ritual of the Night stoi zresztą Koji Igarashi, który z sagą o Belmontach spędził aż 13 lat. Popularny IGA uznał, że nie ma co kombinować, tylko pora odświeżyć klasykę. Odświeżmy więc, z czym to się je.\nRitual of the Night to więc nie tylko rasowa Metroidvania, ale i bezpośredni spadkobierca Symphony of the Night. IGA i spółka podebrali tylko mały hub z Simon’s Quest: miasteczko Arvantville, który jest Twoją bazą pomiędzy wypadami do zamku. Diabeł tkwi jednak nie w oryginalności pomysłu, a w wykonaniu. Choć może niekoniecznie wizualnym: Bloodstained jest ładne i pełne jest atrakcyjnych designów, ale wygląda raczej jak produkcja z początku tej generacji. Gameplayowe „mięsko” jest jednak już całkowicie syte.\nBloodstained nie kombinuje tam, gdzie nie trzeba.\nCiekawie gra kontynuuje RPG-owe motywy Symphony of the Night. Zaklęcia i umiejętności, które zdobywa Miriam nie są tutaj pasywnymi ulepszeniami. Zaklęte są we wspomniane wcześniej Odłamki, więc trzeba je najpierw wyekwipować. Można więc tworzyć własne „buildy” nie tylko za pomocą zbroi i oręża – żadne dwie Miriam na pewno nie będą takie same. Tyczy się to też umiejętności potrzebnych do odblokowania kolejnych sekcji zamczyska: nic się tutaj nie automatyzuje. Sama walka zaś ogranicza się do pojedynczych ataków. Głębia czai się w różnorodności ekwipunku, nie w kombinacjach przycisków.\nW ten sposób, Bloodstained jest dość „staroszkolne”. Wielu rzeczy trzeba się po prostu domyślić na podstawie wcześniejszych tropów i tego, co znajduje się w inwentarzu. Nikt tu nie będzie Cię trzymał za rękę, ale nie ma też mowy o tzw. logice księżycowej. Sama gra jest zresztą równie „oldschoolowo” trudna, co jest bardzo, bardzo miłą odmianą. Oryginalne Symphony of the Night robi się dość łatwe mniej więcej po połowie gry; Bloodstained dopiero się wtedy rozkręca. Jedna z pierwszych walk z bossów uczy Cię, że sukces wymaga opanowania sterowania, starannych i wymierzonych ruchów. Zostaje tak już do końca gry, wliczając w to finałowego bossa. Starcia dlatego przypominają wyrafinowaną, czarodziejską szermierkę, chociaż do obsługi gry wystarcza kilka przycisków.\nNajwidoczniej staranność ekipy Igarashiego widać jednak w ruchach bohaterki. Miriam skacze po bardzo konkretnym, szybkim do wyuczenia się torze. To bardzo ważne, bo to w zasadzie podstawowa czynność: w tym gatunku czeka Cię dużo wracania się przez lokacje. Siłę klasycznej Metroidvanii oceniam zwykle tym, jak wiele zmienia zdobycie pierwszej zdolności otwierającej dostęp do wysokich platform. To moment rewolucyjny, zmieniający całkowicie zarówno Twoje możliwości, jak i tempo całej zabawy.\nBloodstained zdaje ten egzamin. Podwójny skok otwiera przed Tobą niemal ¼ gry, a do tego pozwala Ci wykonać specjalny atak z wyskoku. Da się nim „ściąć” nawet połowę pomieszczenia. Tzw. „backtracking” z rzadka jest przyjemny, ale tutaj z radością pokonywałem te same lokacje, ucząc się, jak z pomocą nowych mocy pokonywać przeszkody coraz szybciej. Poruszanie się jest jedną z wielkich radości „klasycznej” Metroidvanii i Bloodstained fantastycznie to rozumie.\nBloodstained pokazuje, że Konami nie wie, co robi\nPodejście ekipy Igarashiego szczególnie zachwyca, kiedy wróci się do ostatniej „klasycznej” Castlevanii, wydanej w 2013 roku Lords of Shadow – Mirror of Fate. Jest to gra niezła, ale MercurySteam próbowało aż nadto odświeżyć formułę. Skakanie, na ironię, było tam drugorzędną sprawą: choć gra była w 2D, poruszanie się rozwiązano niczym w Uncharted, zmuszając Simona Belmonta do skakania od kładki do kładki. Większą uwagę poświęcono inspirowanej oryginalnymi God of War walce – przekombinowanej i tym dwóm wymiarom zwyczajnie zbędnej.\nW efekcie, Mirror of Fate po latach przypomina grę, która nawiązuje do tradycji Metroidvanii trochę od niechcenia i bez zastanowienia. Jej przekaz brzmi: macie tę Castlevanię z 1997 roku, a teraz dajcie nam w końcu spokój. Robi się to tym bardziej widoczne, im więcej czasu spędzam z Bloodstained – produkcją, która do przeszłości przygód Belmontów czuje wyłącznie zdrowy sentyment.\nBloodstained to świetny, dopracowany tytuł w starym stylu. Zapewni zabawę na ok. 12 godzin, ale w planach jest więcej – gra ma być wspierana przez darmowe DLC, w tym nowych, grywalnych bohaterów. Byłbym nim zachwycony bez całego kontekstu związanego z ponurym losem Castlevanii. Jednak w jego obliczu, Ritual of the Night jawi się jako powrót pewnej wspaniałej myśli. Udanych Metroidvanii mieliśmy pod dostatkiem, to prawda; Bloodstained to jednak powrót rodzica gatunku. Nie szkodzi, że bez logotypów i oryginalnej nazwy. Niech ją sobie Konami weźmie. Umarł król, niech żyje król.\nBloodstained to powrót Castlevanii, w jakiej zakochał się świat. Zachwyca design poziomów i walk, a także model poruszania, czy po prostu klimat nawiązujący do tamtych gier.\nNiestety, należy trzymać się z dala od wersji na Switcha – port na konsolę Nintendo to knot, za który nie powinno się brać pieniędzy.


Zieloni Warszawa: WyPiSany\nLedwo człowiek napisał trochę o jednej, barwnej postaci politycznej sceny, a już interesująco zrobiło się wokół kolejnej, tym razem z drugiej strony politycznego sporu. Marek Migalski nie będzie już członkiem europarlamentarnej frakcji PiS i tym samym wylatuje z frakcji Konserwatystów i Reformatorów. Oznacza to, że czwarta pod wielkości grupa Zielonych/Wolnego Sojuszu Europejskiego powinna być nieco bardziej spokojna o utrzymanie swej pozycji, zaś powstały na bazie porozumienia PiS, brytyjskich konserwatystów i czeskiego ODS alians na własne życzenie osłabia swoją pozycję. Płakać z tego powodu nie będę, bo ani nie dochodziło do dyfuzji progresywnych poglądów światopoglądowych z partii Camerona do formacji Kaczyńskiego, ani też specjalnie nie podniecała mnie naprędce zlecona koalicja partii, których na szczeblu europejskich interesów nie łączy zbyt wiele. Ciekawi mnie za to, co to wydarzenie oznaczać będzie dla rodzimej sceny politycznej - i wszystko wskazuje na to, że w głównej polskiej partii opozycyjnej właśnie uaktywnił się gen autodestrukcji.\nZ Migalskim sprawa była prosta - do partii nie należy, w związku z czym łatwo było się go pozbyć. Przekaz władz Prawa i Sprawiedliwości skupia się na dwóch kwestiach. Pierwsza wydaje się jeszcze zasadna, w zależności od tego, jakie podejście przyjmiemy wobec prawa osób związanych z daną formacją polityczną do krytykowania kierunku, w jakim zmierza. Można by faktycznie uznać, że europoseł mógł wpierw udać się do Jarosława Kaczyńskiego - o ile jednak ten chciałby go przyjąć. List otwarty na publicznie dostępnym blogu jest już dość mocnym narzędziem, szczególnie, jeśli do tej pory PiS nie przejawiał szczególnej tolerancji wobec innomyślności w swoich szeregach - chyba, że były to pomysły w rodzaju intronizacji Chrystusa na króla Polski. Migalski mógł zatem spodziewać się, że taki pomysł nie skończy się dla niego dobrze. To, że Prawi i Sprawiedliwi strzelają sobie w stopę, to już inna kwestia. Niedawno ukazał się pierwszy od dawna sondaż, w którym znów zaczęło rosnąć im poparcie, a analitycy zwracali uwagę na korelację czasową z owym pamiętnym wpisem na blogu. Ludzie mieli pozytywnie zareagować na otwartą dyskusję w łonie partii. Dyskusję właśnie ucięto. Jak zareaguje elektorat?\nByć może Migalski nie był aniołem, a nawet nie miał szczególnie rozbudowanego programu i oglądu rzeczywistości. Wnosił jednak odrobinę świeżości do politycznego życia konserwatywnej partii. W kontekście próby odzyskania bardziej umiarkowanych wyborczyń i wyborców przez tę formację był jedną z nielicznych twarzy, które mogły uwiarygadniać tego typu zwrot. Kiedy dziś PiS wróciło do dawnej retoryki okres kampanii prezydenckiej zdaje się okresem zgoła magicznym, kiedy można było jeszcze uwierzyć, że Kaczyński może znów odzyskać ikrę z lat 2005-2007 i znów być mężem stanu. Od wakacji robi wszystko, by tego typu transformację zaprzepaścić. Jedyna na być może całą jego karierę polityczną okazja, by rozpocząć powrót do władzy, właściwie już zaprzepaszczona została. Kto teraz uwierzy Prawu i Sprawiedliwości, jeśli Kaczyński znów zacznie używać łagodniejszego języka? Kto będzie chciał wejść w debatę o państwie z polityczkami i politykami tej formacji, nie wiedząc nawet, czy mają one aktualnie dla nich jakiekolwiek znaczenie, czy może istotą życia politycznego ma być analiza feralnego lotu prezydenckiego samolotu?\nGettoizacja na własne życzenie, zamknięcie się znów w okolicach wiernego, 25-30% poparcia społecznego - to żadna strategia na powrót do władzy, co Migalski nad wyraz trafnie zauważył. Kiedy zatem Mariusz Błaszczak ogłasza, że wyrzucenie europosła to dla PiS żadna strata, bo zasadniczo i tak nic w Parlamencie Europejskim nie robił, to pytam się - czy dla władz głównej partii opozycyjnej w Polsce trzeba było aż wpisu na blogu, żeby to zauważyć? Kiedy poseł tego ugrupowania mówi o tym, że problemy jego partii nie są tak ważne, jak choćby problemy ZUS, również trudno mi się z tym zgodzić. Partia polityczna ma za zadanie zdobycie władzy w celu realizacji swojego programu społecznej zmiany i poprawy jakości życia. Będąc "permanentną opozycją totalną" można latami apelować o poznanie "prawdy o Smoleńsku", nie zaś rozwiązywać problemy ZUS-u. Instytucja partii opozycyjnej działa dobrze wtedy, kiedy ma ona jakąkolwiek realną możliwość choćby współudziału we władzy w przewidywalnym okresie czasu. Jest też ona niezbędna w każdym systemie politycznym, chcącym uchodzić za demokratyczny. Jeśli zatem ludzie w PiS nie widzą - albo nie chcą widzieć - że instytucja życia publicznego, w jakiej działają, funkcjonuje wadliwie, to bardzo możliwe, że prędzej czy później wyborczynie i wyborcy to zauważą i dadzą im kartkę - żółtą bądź czerwoną, w zależności od dalszego rozwoju wypadków.\nChaos związany z brakiem kandydatki bądź kandydata na urząd prezydenta Warszawy, jednej z ważniejszych politycznych figur na polskiej szachownicy, pokazuje poziom obecnej bezsilności ugrupowania Kaczyńskiego. Skoro w zleconych badaniach miało wyjść, że największe szanse na podjęcie wyzwania zmierzenia się z Hanną Gronkiewicz-Waltz ma umiarkowany Paweł Poncyljusz, to co najmniej od lipca, a nawet jeszcze wcześniej, powinien być oficjalnym kandydatem. Gdyby był on nim jeszcze wcześniej, mógłby pomóc Jarosławowi Kaczyńskiemu w uzyskaniu lepszego wyniku w stolicy. Nie jest jednak moim zadaniem podpowiadać sztabowcom Prawa i Sprawiedliwości, bowiem po wakacyjnych ekscesach tej partii trudno mi uznać, że mają oni jeszcze jakąkolwiek wizję podtrzymania swojej obecności na scenie politycznej. Przeciek, związany z pomysłem na wystawienie Zbigniewa Ziobro, pokazuje to chyba dobitnie - co sprawdziło się w bardziej konserwatywnej Małopolsce, w liberalnej Warszawie skazałoby formację Kaczyńskiego na śmieszność. Istnieje ryzyko (dla tej partii, dla formacji progresywnych, jeśli się dogadają, to wielka szansa), że nawet Poncyljusz, którego pozycja w PiS jest osłabiona, został w końcu kandydatem, to późne rozpoczęcie kampanii mogłoby postawić pod znakiem zapytania szanse na wejście do ewentualnej II tury.\nPolki i Polacy powoli, ale konsekwentnie, przestawać się będą różnić w swych postawach światopoglądowych czy podejściu do życia w porównaniu do reszty Europejek i Europejczyków. Być może zachowają pewne konserwatywne nawyki, ale te mieścić się spokojnie będą w przekazie Platformy Obywatelskiej. Jarosław Kaczyński odniósł swój polityczny sukces, ponieważ jako pierwszy wyczuł, że w 2005 roku polska kultura i sposób myślenia nadal tkwi w XIX wieku. Dominację polityczną mógłby dla siebie zdobyć tylko wtedy, gdyby zajął się żmudnym budowaniem mostów między wiekiem XIX i XXI, a tego moim zdaniem nie uczynił. Dziś ten anachroniczny sposób myślenia jest już głównie retoryczną pozą (widoczną także u polityków PO, jak na przykład u kandydata na prezydenta Szczecina, marzącego o powrocie przemysłu stoczniowego i stalowego do miasta, zamiast pomyśleniu o rozwoju usług i produkcji ekologicznej, takiej jak chociażby turbiny wiatrowe, na co zdecydowała się Stocznia Gdańska), mającą jednak coraz mniejszy wpływ na sposób widzenia świata zwykłego człowieka. Kowalska czy Nowak mogą jeszcze sądzić, że autostrady to synonim postępu, ale nie będą tak już myśleć o tradycyjnych gałęziach przemysłu. Być może ten dysonans między wizjami PiS-u i PO stanowić będzie wyłom, w który pewnego dnia wejdą nowe, bardziej progresywne formacje polityczne. Oby, bo wieczne wybieranie między postpolityką public relations a la PO a pozostaniem w okowach myślenia modernizacyjnego z innej epoki a la PiS staje się nie do zniesienia...


Zbyt mocne cięcie drzew? Mieszkaniec Łowicza jest oburzony | Łowicz Nasze Miasto\nZbyt mocne cięcie drzew? Mieszkaniec Łowicza jest oburzony\nRafał Klepczarek 17.05.2011\nMaciej Sikorski z Łowicza oburzony jest sposobem przycinania drzew na zlecenie miejskich urzędników. Krytykuje też podobne działania Łowickiej Spółdzielni Mieszkaniowej\n- To zbrodnia, że obcięto drzewa tak krótko, a do tego jeszcze w okresie, gdy intensywnie się rozwijają - uważa łowiczanin. - O ile ŁSM cięła, zanim pojawiły się zalążki liści, to przy miejskich drogach nikt na to już nie zwracał uwagi.\nPaweł Gawroński, naczelnik wydziału spraw komunalnych łowickiego ratusza, zapewnia, że wiosennej przycinki drzew dokonanowo fachowo. - Biorę za nią pełną odpowiedzialność - zapewnia Gawroński.\nŁSM wcześniej niż miasto przeprowadziła zabiegi pielęgnacyjne na osiedlach mieszkaniowych. Tu także nie brakowało głosów, że drzewa tnie się zbyt krótko, przez co mogą uschnąć.\nArmand Ruta, prezes ŁSM, twierdzi, że pracownicy przycinający drzewa, nigdy nie robią szkód istniejącym nasadzeniom.\nmieszkaniec Łowicza ...\nwydział spraw komuna...


I. Wydawnictwo pokonferencyjne ze spotkania z mediami - PDF\nDownload "I. Wydawnictwo pokonferencyjne ze spotkania z mediami"\n1 Znak sprawy: DOA /10 Załącznik nr 1 do SIWZ SZCZEGÓŁOWY OPIS PRZEDMIOTU ZAMÓWIENIA I. Wydawnictwo pokonferencyjne ze spotkania z mediami korekta, naświetlenie i druk wydawnictwa, zgodnie z zawartymi w opisie wytycznymi. Na stronie tytułowej okładki wykonawca zamieści: tytuł wydawnictwa, zdjęcie oraz herb województwa świętokrzyskiego (herb zgodnie ze wzorem zamieszczonym w Załączniku nr 2 pkt 1 SIWZ). Na drugiej, trzeciej i czwartej stronie okładki wykonawca zamieści zdjęcia oraz krótki tekst (przygotowany i przekazany wykonawcy przez zamawiającego). Materiały niezbędne do opracowania publikacji tj. tekst, zdjęcia (do zamieszczenia zarówno w treści wydawnictwa jak i na okładkę) oraz herb województwa świętokrzyskiego zostaną przekazane wykonawcy wyłonionemu do realizacji zamówienia na płycie CD najpóźniej 30 dni przed datą wykonania usługi. Wykonawca zobowiązany jest do konsultowania z zamawiającym każdego etapu przygotowania wydawnictwa, druk może nastąpić jedynie po ostatecznej akceptacji wydawnictwa przez zamawiającego. Wykonawca spakuje wydawnictwo po 50 egzemplarzy w 1 paczce z zaznaczeniem tytułu i ilości sztuk w paczce. Wykonawca przekaże zamawiającemu wersję wydawnictwa na Dane techniczne: format: 14,5 cm x 21 cm objętość: 48 stron + okładka papier środek: 90 g/m 2 offset, druk dwustronny, (1+1) w biało - czarnej kolorystyce papier okładka: kreda 160 g/m 2, pokryta lakierem matowym, w pełnym kolorze, szata graficzna wykonana zgodnie z powyższym opisem nakład: 250 egzemplarzy całość szyta na grzbiecie 2 zszywkami zdjęcia: około 30 zdjęć, o wymiarach maksymalnych 6 cm x 9 cm w pionie lub poziomie, w formacie JPG o rozdzielczości minimalnej 300 dpi, ok. 20 zdjęć zostanie zamieszczone na okładce (± 4 zdjęcia) czcionka: Times New Roman, rozmiar 12, przypisy Times New Roman 10 Odstępy miedzy wierszami 1, 15; marginesy (górny, dolny, prawy) 1,5 cm (± 0,2cm), lewy 2,0 cm (± 0,2 cm). Termin realizacji: do 5 listopada 2010r. Wydawnictwo posiada numer ISBN\n2 II. Wydawnictwo pokonferencyjne Philanthropos znaczy kochający ludzkość korekta, naświetlenie i druk wydawnictwa, zgodnie z zawartymi w opisie wytycznymi. Na stronie tytułowej okładki wykonawca zamieści: tytuł wydawnictwa, zdjęcie oraz herb województwa świętokrzyskiego (herb zgodnie ze wzorem zamieszczonym w Załączniku nr 2 pkt 1 SIWZ). Na drugiej, trzeciej i czwartej stronie okładki wykonawca zamieści zdjęcia oraz krótki tekst (przygotowany i przekazany wykonawcy przez zamawiającego). Materiały niezbędne do opracowania wydawnictwa tj. tekst, zdjęcia (do zamieszczenia zarówno w treści wydawnictwa jak i na okładkę) oraz herb województwa świętokrzyskiego zostaną przekazane wykonawcy wyłonionemu do realizacji zamówienia na płycie CD w dniu zawarcia umowy. Wykonawca zobowiązany jest do konsultowania z zamawiającym każdego etapu przygotowania wydawnictwa, druk może nastąpić jedynie po ostatecznej akceptacji wydawnictwa przez zamawiającego. Wykonawca spakuje wydawnictwo po 50 egzemplarzy w 1 paczce z zaznaczeniem tytułu i ilości sztuk w paczce. Wykonawca przekaże zamawiającemu wersję wydawnictwa na Dane techniczne: format: 14,5 cm x 21 cm objętość: 80 stron + okładka papier środek: 90 g/m 2 offset, druk dwustronny, (1+1) w biało - czarnej kolorystyce papier okładka: kreda 200 g/m 2, pokryta lakierem matowym, w pełnym kolorze, szata graficzna wykonana zgodnie z powyższym opisem nakład: 400 egzemplarzy całość klejona grzbietowo, zdjęcia o wymiarach maksymalnych 6 cm x 9 cm w pionie lub poziomie, w formacie JPG o rozdzielczości minimalnej 300 dpi, czcionka Times New Roman, rozmiar 12 Odstępy miedzy wierszami 1,15; marginesy (górny, dolny, prawy) 1,5 cm (± 0,2cm), lewy 2,0 cm (± 0,2 cm). Termin realizacji: 30 dni od dnia podpisania umowy Wydawnictwo posiada numer ISBN\n3 III. Katalog pokonkursowy pt. Niezapomniane miejsca - konkurs fotograficzny Portalu Wrota Świętokrzyskie korekta, naświetlenie i druk katalogu, zgodnie z zawartymi w opisie wytycznymi. Na stronie tytułowej okładki wykonawca zamieści: tytuł katalogu, zdjęcie (przekazane przez zamawiającego w dniu podpisania umowy na płycie CD). Na drugiej stronie okładki zamieszczony zostanie herb województwa świętokrzyskiego oraz logo Portalu Wrota Świętokrzyskie (zgodnie z Załącznikiem nr 2 pkt. 1 oraz logo Załącznik nr 2 pkt. 3) oraz krótki tekst przygotowany przez zamawiającego i przekazany wykonawcy. Na trzeciej stronie okładki znajdować się będzie logo Portalu Wrota Świętokrzyskie (zgodnie z Załącznikiem 2 pkt. 3) oraz tekst. Na czwartej stronie okładki wykonawca zamieści herb województwa świętokrzyskiego oraz logo Portalu Wrota Świętokrzyskie (zgodnie z Załącznikiem nr 2 pkt. 1 oraz Załącznik nr 2 pkt. 3) Wykonawca przygotuje projekt katalogu z pracami nagrodzonymi w konkursie organizowanym przez zamawiającego z uwzględnieniem sugestii zamawiającego względem rozmieszczenia i lokalizacji danego zdjęcia. Materiały niezbędne do opracowania katalogu tj. tekst, zdjęcia (do zamieszczenia zarówno w treści katalogu jak i na okładkę) oraz herb województwa świętokrzyskiego zostaną przekazane wykonawcy wyłonionemu do realizacji zamówienia na płycie CD najpóźniej 30 dni przed datą wykonania usługi. Wykonawca zobowiązany jest do konsultowania z Zamawiającym każdego etapu przygotowania katalogu, druk może nastąpić jedynie po ostatecznej akceptacji katalogu przez zamawiającego. Wykonawca spakuje katalogi po 50 egzemplarzy w 1 paczce z zaznaczeniem tytułu i ilości sztuk w paczce. Wykonawca przekaże zamawiającemu wersję katalogu na DANE TECHNICZNE: format: 16,0 cm x 22,0 cm, objętość: 48 stron + okładka, papier środek: kreda matowa 120 g/m 2, druk dwustronny, pełny kolor (4x4), papier okładka: kreda 200 g/m 2, pokryta lakierem matowym, w pełnym kolorze, szata graficzna wykonana zgodnie z powyższym opisem nakład: 200 egzemplarzy, całość szyta na grzbiecie 2 zszywkami zdjęcia: około 50 zdjęć, o wymiarach maksymalnych 13 cm x 19 cm w pionie lub poziomie, w formacie JPG o rozdzielczości minimalnej 300 dpi, czcionka Times New Roman, rozmiar 12, odstępy miedzy wierszami 1,15; marginesy (górny, dolny, prawy, lewy) 2,0 cm (± 0,2cm), Termin realizacji: do 22 listopada 2010 Katalog posiada numer ISBN\n4 IV. Katalogu pokonkursowy "Pływam, biegam, w piłkę gram. Bezpieczeństwa zasady znam" korekta, naświetlenie i druk katalogu, zgodnie z zawartymi w opisie wytycznymi. Na stronie tytułowej okładki wykonawca zamieści: tytuł katalogu oraz herb województwa świętokrzyskiego (zgodnie z Załącznikiem nr 2 pkt. 1) na tle zdjęcia materiały przekazane przez zamawiającego w dniu zawarcia umowy na płycie CD. Na drugiej stronie okładki zamieszczony zostanie tekst przygotowany przez zamawiającego i przekazany wykonawcy. Na trzeciej stronie okładki znajdować się będą zdjęcia oraz tekst. Na czwartej stronie okładki wykonawca zamieści herb województwa świętokrzyskiego zgodnie z Załącznikiem nr 2 pkt. 2. Wykonawca przygotuje projekt katalogu z pracami nagrodzonymi w konkursie organizowanym przez zamawiającego z uwzględnieniem sugestii zamawiającego względem rozmieszczenia i lokalizacji danego zdjęcia. Materiały niezbędne do opracowania katalogu tj. tekst, zdjęcia (do zamieszczenia zarówno w treści katalogu jak i na okładkę) oraz herb województwa świętokrzyskiego zostaną przekazane wykonawcy wyłonionemu do realizacji zamówienia na płycie CD w dniu zawarcia umowy. Wykonawca zobowiązany jest do konsultowania z zamawiającym każdego etapu przygotowania katalogu, druk może nastąpić jedynie po ostatecznej akceptacji katalogu przez zamawiającego. Wykonawca spakuje katalogi po 50 egzemplarzy w 1 paczce z zaznaczeniem tytułu i ilości sztuk w paczce. Wykonawca przekaże zamawiającemu wersję katalogu na DANE TECHNICZNE: format: 16,0 cm x 22,0 cm, w układzie poziomym. objętość: 20 stron + okładka, papier środek: kreda matowa 160 g/m 2, druk dwustronny, pełny kolor (4x4), papier okładka: kreda 200 g/m 2, pokryta lakierem matowym, w pełnym kolorze, szata graficzna wykonana zgodnie z poniższym opisem, nakład: 200 egzemplarzy, całość na grzbiecie 2 zszywkami, zdjęcia: około 120 zdjęć, o wymiarach maksymalnych 12 cm x 10 cm w pionie lub poziomie, w formacie JPG o rozdzielczości minimalnej 300 dpi, czcionka Times New Roman, rozmiar12, Odstępy miedzy wierszami 1,15; marginesy: górny, dolny - 1,0 cm (± 0,2cm), prawy, lewy 1,2 cm (± 0,2cm), Termin realizacji: 30 dni od dnia podpisania umowy Katalog posiada numer ISBN\n5 V. Katalog pokonkursowy dotyczący wakacyjnego konkursu plastycznego i fotograficznego korekta, naświetlenie i druk katalogu, zgodnie z zawartymi w opisie wytycznymi. Na stronie tytułowej okładki wykonawca zamieści: tytuł katalogu, zdjęcie oraz herb (zgodnie z Załącznikiem nr 2 pkt. 1). Na drugiej stronie okładki zamieszczone zostanie zdjęcie oraz krótki tekst przygotowany przez zamawiającego i przekazany Wykonawcy. Na trzeciej stronie okładki znajdować się będzie tekst oraz zdjęcie. Na czwartej stronie okładki wykonawca zamieści herb województwa świętokrzyskiego (zgodnie z Załącznikiem nr 2 pkt. 2). Wykonawca przygotuje projekt katalogu z pracami nagrodzonymi w konkursie organizowanym przez zamawiającego z uwzględnieniem sugestii zamawiającego względem rozmieszczenia i lokalizacji danego zdjęcia. Materiały niezbędne do opracowania katalogu tj. tekst, zdjęcia (do zamieszczenia zarówno w treści katalogu jak i na okładkę) oraz herb województwa świętokrzyskiego zostaną przekazane wykonawcy wyłonionemu do realizacji zamówienia na płycie CD najpóźniej 30 dni przed datą wykonania usługi. Wykonawca zobowiązany jest do konsultowania z Zamawiającym każdego etapu przygotowania katalogu, druk może nastąpić jedynie po ostatecznej akceptacji katalogu przez zamawiającego. Wykonawca spakuje wydawnictwo po 50 egzemplarzy w 1 paczce z zaznaczeniem tytułu i ilości sztuk w paczce. Wykonawca przekaże zamawiającemu wersję wydawnictwa na DANE TECHNICZNE: format: 16,0 cm x 22,0 cm, objętość: 40 stron + okładka, papier środek: kreda matowa 120 g/m 2, druk dwustronny, pełny kolor (4x4), papier okładka: kreda 200 g/m 2, pokryta lakierem matowym, w pełnym kolorze (4x4), szata graficzna wykonana zgodnie z powyższym opisem, nakład: 200 egzemplarzy, całość klejona grzbietowo, zdjęcia: około 50 zdjęć, o wymiarach maksymalnych 13 cm x 19 cm w pionie lub poziomie, w formacie JPG o rozdzielczości minimalnej 300 dpi, czcionka Times New Roman, rozmiar12, Odstępy miedzy wierszami 1,15; marginesy (górny, dolny, prawy, lewy) 2,0 cm (± 0,2cm), Termin realizacji: do 29 października 2010r. Wydawnictwo posiada numer ISBN\n6 VI. Wydawnictwo Informator dla organizacji pozarządowych korekta, naświetlenie i druk wydawnictwa, zgodnie z zawartymi w opisie wytycznymi. Na stronie tytułowej okładki wykonawca zamieści: tytuł wydawnictwa, zdjęcie oraz herb województwa świętokrzyskiego (herb zgodnie ze wzorem zamieszczonym w Załączniku nr 2 pkt. 1 SIWZ). Na drugiej, trzeciej i czwartej stronie okładki wykonawca zamieści zdjęcia oraz krótki tekst (przygotowany i przekazany wykonawcy przez zamawiającego). Materiały niezbędne do opracowania publikacji tj. tekst, zdjęcia (do zamieszczenia zarówno w treści wydawnictwa jak i na okładkę) oraz herb województwa świętokrzyskiego zostaną przekazane wykonawcy wyłonionemu do realizacji zamówienia na płycie CD w dniu podpisania umowy. Wykonawca zobowiązany jest do konsultowania z Zamawiającym każdego etapu przygotowania wydawnictwa, druk może nastąpić jedynie po ostatecznej akceptacji wydawnictwa przez Zamawiającego. Wykonawca spakuje wydawnictwo po 50 egzemplarzy w 1 paczce z zaznaczeniem tytułu i ilości sztuk w paczce. Wykonawca przekaże zamawiającemu wersję wydawnictwa na Dane techniczne: format: 14,5 cm x 21 cm, objętość: 16 stron + okładka papier środek: 90 g/m 2 offset, druk dwustronny, (1+1) w biało - czarnej kolorystyce, papier okładka: kreda 150 g/m 2, pokryta lakierem matowym, w pełnym kolorze, szata graficzna wykonana zgodnie z powyższym opisem, nakład: 500 egzemplarzy, całość zszyta na grzbiecie 2 zszywkami, zdjęcia o wymiarach maksymalnych 6 cm x 9 cm w pionie lub poziomie, w formacie JPG o rozdzielczości minimalnej 300 dpi, czcionka Times New Roman, rozmiar 12, Odstępy miedzy wierszami 1,15; marginesy (górny, dolny, prawy) 1,5 cm (± 0,2cm), lewy 2,0 cm (± 0,2 cm). Termin realizacji: 30 dni od dnia podpisania umowy Wydawnictwo posiada numer ISBN


Korony dzieci na święto Chrystusa Króla Wszechświata - Gminadygowo.pl - portal mieszkańców gminy Dygowo\nKorony dzieci na święto Chrystusa Króla Wszechświata\nDziś ostatnia niedziela roku liturgicznego. Obchodzimy uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata. Przed sumą zgromadzeni w kościele parafialnym dokonali Jubileuszowego Aktu Przyjęcia Chrystusa za Króla i Pana przed Najświętszym Sakramentem. Akt Jubileuszowy, ponieważ obchodzimy 1050-lecie Chrztu Polski oraz Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia. Najmłodsze dzieci – specjalnie na to święto- przygotowały własnoręcznie zrobione korony, które w czasie ofiarowania złożone zostały u stóp ołtarza. Za tydzień pierwsza niedziela Adwentu.


Meduza, Międzywodzie, Radosna 4 - fajnewczasy.pl\n72-415 Międzywodzie, Radosna 4 10.0/10 (2 opinii)\nCeny sezon od 40 do 70 zł od osoby za dobę\nWyświetlenia oferty: 39663.\nZadzwoń (91) 463 41 xxx\nWłaśnie wróciłam z rodziną z ośrodka Meduza, polecam wszystkim ten pensjonat którzy chcą odpocząć nad Polskim morzem.\nBardzo piękne wnętrza (zdjęcia doskonale to odzwierciedlają) czysto, pieknie i pachnąco. Właściciele to przemili ludzie, aż miło się wypoczywa.\nMEDUZA - wracamy za rok:):):)\nŚwietny ośrodek, bardzo czysty, nowy, komfortowy, miejscowość przepiękna, blisko do plaży i nad zalew. Klimat w miasteczku bardzo przyjazny. Ogólnie jesteśmy bardzo zadowoleni. Międzywodzie, meduza DO ZOBACZENIA za rok:) dziękujemy


Wilki w czarnobylskiej zonie mają się dobrze - Wieści z Zony - S.T.A.L.K.E.R. TEAM\nWilki w czarnobylskiej zonie mają się dobrze\ndodany przez Yossarian, 4 Lipiec w Wieści z Zony\nPrzyroda odradza się po katastrofie elektrowni jądrowej w Czarnobylu w 1986 r. Widać to choćby po wilkach, które żyją dzisiaj na tych terenach.\nPopulacja wilków w czarnobylskiej zonie odradza się\nStrefa Wykluczenia wokół Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej to obszar o promieniu ok. 30 km utworzona wokół terenów najbardziej dotkniętych przez promieniowanie radioaktywne. Żaden człowiek nie może tam mieszkać, chociaż turyści mogą ją odwiedzać. Żyją tam zwierzęta, w tym wilki.\nMichael Byrne z Uniwersytetu Missouri wyśledził 14 wilków szarych z obrożami GPS przebywających w Zonie. Podczas gdy 13 dorosłych osobników pozostało w tej strefie, jeden młody wilk zapuścił się aż 300 km poza strefę. Naukowcy uważają, że jest to "pierwszy dowód na to, że wilki wychodzą poza strefę wykluczenia".\nCzarnobylska zona, zamiast być "ekologiczną czarną dziurą", może pomóc nie tylko populacjom wilków, ale także innych lokalnych zwierząt. Obszar ten budzi kontrowersje wśród naukowców, ponieważ może pomagać w rozprzestrzenianiu się genetycznych mutacji wywołanych promieniowaniem do innych rejonów. Byrne twierdzi jednak, że nie ma żadnych dowodów sugerujących, że tak jest w istocie. - Żaden wilk nie świecił, wszystkie mają cztery łapy, parę oczu i jeden ogon - powiedział Byrne. Wilki nie są jedynymi zwierzętami, które cieszą się wolnością w strefie zamkniętej dla ludzi. Liczebność dzików, łosi i saren na tym obszarze stale wzrasta.\nBiałoruś . Strefa skażona w promieniu 30 kilometrów od reaktora w Czarnobylu . Odstrzał wilków - mutantów, napadających na okoliczne domostwa\nJak dla mnie to zwierzęta ze strefy nabrały nowego rodzaju immunologii.\nI nie jest to regres.\n7 323 odpowiedzi\nZałożyli im obroże z GPS, ale zapomnieli dać dozymetry i nauczyć się nimi posługiwać.\nA tak na poważne. Mało to było już zdjęć ze Strefy, gdzie naukowcy chodzą w ubraniach ochronnych i maskach, a obok nich turystki, świecące gołymi zadkami spod przykusych spódniczek. Gdyby tam było jakiekolwiek zagrożenie, to nikt by je tam nie wpuścił w takim stroju.\nStarzy autochtoni wrócili do swoich chat, piją wodę z przydomowych studni, jedzą to co wyrosło w przydomowym ogródku i na polu, a dodatkowe ręce, nogi, czy inne mitochondria im nie urosły. A badanie na poziomie komórkowym tych ludzi, nie wykazało żadnych zmian.\nMoże jest ziarno prawdy w tym, że posiadanie takiej strefy jest na rękę rządzącym, bo można tam ukryć wiele rzeczy, maskując je skażeniem.\njeśli chodzi o autochtonów to jestem pełen podziwu dla chartu ducha pewnej babci która pozbyła się w 1986 męża który "nie lubił za słonej zupy" a ona została i je radioaktywne grzyby.\nJej i zwierzętom wokół nie szkodzą.\nSierioża 1 465\nOd siebie dodam, że Zona to teraz prawdziwe zoo - bizony, dziki, borsuki, jenoty i wiele, wiele więcej. Czytałem o tym całkiem niedawno w National Geographic. Świat nauki ciągle nie zdecydował, czy to dobrze czy źle, czy mutacje są, czy ich nie ma itd.\nTo o tyle absurdalne, że natura nie jest tak zapobiegliwa jak ludzie - jeśli życie w Strefie szkodziłoby populacji, to by się zmniejszała aż do całkowitego "wyciągnięcia kopyt". Tak na logikę, bo biolog ze mnie żaden. Nawet jeśli są jakieś zmiany, to widocznie in plus.\nPoszukajcie sobie informacji o niejakim Naoto Matsumurze. Facet zignorował (albo wrócił po czasie, nie pamiętam) ewakuację i został, by pomagać zwierzętom w drugiej Zonie - tej po Fukushimie. Dla mnie gość jest bohaterem.


W Polsce zapanowała moda na ekożywność - Biznes - rp.pl\nAktualizacja: 16.06.2011, 20:37\nW Polsce zapanowała moda na ekożywność\nW ciągu dekady ekologiczne sklepy prognozują wzrost sprzedaży na poziomie 20 – 30 proc. rocznie\nPolacy nie zrażają się doniesieniami o źródle zakażenia zmutowanym szczepem bakterii E. coli tkwiącym w kiełkach z ekologicznej farmy z Dolnej Saksonii – twierdzą polscy przedsiębiorcy. Zainteresowanie kupowaniem produktów z upraw certyfikowanych stale wzrasta. – Ten rynek rośnie w tempie kilkunastu procent rocznie. W Polsce jego wartość szacuje się na ok. 500 mln zł. Na świecie jest on wart 55 mld dol., więc jesteśmy na początkowym etapie rozwoju – twierdzi dr Krzysztof Jończyk z Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach. Poniżej dalsza część artykułu\nZdaniem przedsiębiorców prowadzących sklepy z ekożywnością przez najbliższą dekadę ten rynek będzie się rozwijał nawet w tempie 20 – 30 proc. rocznie. – Jesteśmy w przededniu boomu na żywność ekologiczną. W ciągu następnych trzech lat ten rynek może się podwoić, a w perspektywie dziesięciu lat mówimy o rocznych obrotach rzędu 4,5 – 5 mld zł, przy założeniu, że udział sprzedaży produktów ekologicznych w całości obrotów żywnością sięgnie 1,5 proc. (teraz to 0,2 proc. – red.) – twierdzi Sławomir Chłoń, prezes Organic Farma Zdrowia prowadzącej 22 delikatesy ze zdrową żywnością i sklep internetowy.\nGłówne przesłanki dla tego typu stwierdzeń to porównania z wydatkami na ekoprodukty w innych krajach europejskich. – W Polsce nadal brakuje rozpoznawalnej marki, takiej jak niemieckie Naturland czy Bioland. My chcemy taki silny brand stworzyć – mówi Artur Tymiński wiceprezes Symbio, producenta ekożywności.\nPrzedsiębiorcy, przygotowując się na nadchodzący boom, przyspieszają rozwój. Organic Farma Zdrowia chce otwierać ok. pięciu sklepów rocznie w dobrych lokalizacjach. Agnieszka Olędzka, założycielka sieci Żółty Cesarz, liczącej obecnie sześć sklepów, twierdzi, że choć rynek jest trudny, to ekobiznes przynosi coraz lepsze zyski. – Kiedy otwierałam sklep osiem lat temu, przez dwa lata prowadziłam go na krawędzi opłacalności. Teraz dochodzenie do rentowności trwa kilka miesięcy – twierdzi Olędzka.\nModę na eko widać też w ofercie barów i restauracji. Na terenie stołecznej galerii Złote Tarasy otworzył się bar RedBerry serwujący ekologiczną kawę i zdrowe desery. Szlaki przetarła sieć barów Green Way (28 proc. udziałów ma tam Organic Farma Zdrowia), która już dwa lata temu wprowadziła soki na bazie owoców ekologicznych. W ciągu pięciu lat zamierza stopniowo zastępować produkty konwencjonalne i przygotowywać dania wyłącznie z certyfikowanych artykułów. – Na razie społeczeństwo nie jest jeszcze gotowe, by przestawić się na dania wyłącznie z produktów ekologicznych, bo ich cena jest średnio o 20 – 30 proc. wyższa – wyjaśnia Chłoń.\nEkologiczna nisza powiększa się coraz bardziej. Jakie branże mogłyby na niej zarobić? – W krajach południowych furorę robią wina z biodynamicznych owoców cytrusowych. Naszym produktem eksportowym mogłyby być ekologiczne mięsa i wędliny, a także produkty z przetwórstwa mleczarskiego – twierdzi Jończyk z IUNG w Puławach.


Zimowy taras - jak go ogrzaÄ‡? : na stronie Dobre kominki\nPorady z ksiÄ™gowoÅ›ci\nDÅ‚uga gwarancja na system grzewczy\nOkres gwarancji na system grzewczy uzaleÅ¼niony jest od rodzaju i wielkoÅ›ci kaÅ¼dego pieca oraz od tego, z jakiego materiaÅ‚u zostaÅ‚ on wykonany. DziÄ™ki temu moÅ¼na spokojnie uÅ¼ywaÄ‡ praktycznie wszystkich piecÃ³w i korzystaÄ‡ z dobrych ofert ich naprawy oraz zwykÅ‚ych zabiegÃ³w serwisowych i zachowawczych. Poza tym podczas kupowania piecÃ³w moÅ¼na zaopatrzyÄ‡ siÄ™ w odpowiedni pakiet pozwalajÄ…cy na przedÅ‚uÅ¼enie czasu gwarancji o wybranych przez siebie okres. Wszystko to sprawia, Å¼e wszystkie osoby dokonujÄ…ce zakupu piecÃ³w grzewczych oraz ich uÅ¼ywajÄ…ce mogÄ… dostosowaÄ‡ okres gwarancji na posiadane piece do swoich wÅ‚asnych potrzeb. Chodzi tutaj nie tylko same funkcje grzewcze speÅ‚niane przez piece, ale rÃ³wnieÅ¼ o okres jego uÅ¼ytkowania.\nObsÅ‚uga klientÃ³w firm grzewczych\nObsÅ‚uga klientÃ³w firm grzewczych prowadzona jest na rÃ³Å¼ne sposoby. OczywiÅ›cie podstawowÄ… formÄ… prowadzenia takiej obsÅ‚ugi jest osobisty kontakt nawiÄ…zywany podczas wizyty w konkretnym sklepie. Podczas takiej wizyty moÅ¼na dokÅ‚adnie wypytaÄ‡ o wszystkie szczegÃ³Å‚y montowanego systemu grzewczego. Jednak korzystajÄ…c z takiej formy kontaktu ze sklepami grzewczymi trzeba dostosowaÄ‡ siÄ™ do godzin ich otwarcia i samych dni tygodnia w ktÃ³rych one funkcjonujÄ…. PomiÄ™dzy takimi godzinami moÅ¼na korzystaÄ‡ z usÅ‚ug internetowych udostÄ™pnianych przez firmy grzewcze, ktÃ³re prowadzÄ… strony internetowe. Zdarza siÄ™ rÃ³wnieÅ¼, Å¼e wiÄ™ksze firmy potrafiÄ… nawiÄ…zywaÄ‡ kontakt telefoniczny z klientem poza godzinami ich pracy.\nOgrzewanie w dobrej cenie moÅ¼e byÄ‡ montowane we wszystkich pomieszczeniach mieszkalnych i domowych. TaÅ„sze metody ogrzewania wykorzystywane sÄ… rÃ³wnieÅ¼ podczas montaÅ¼u ogrzewania w budynkach gospodarczych oraz w galeriach handlowych i wszelkiego rodzaju innych pomieszczeniach. Wszystko to sprawia, Å¼e posiadacze wszelkiego rodzaju budynkÃ³w mogÄ… je ogrzewaÄ‡ w bardzo oszczÄ™dny sposÃ³b i nie muszÄ… martwiÄ‡ siÄ™ o to, Å¼e kiedyÅ› braknie im pieniÄ™dzy na kupno kolejnych materiaÅ‚Ã³w grzewczych. Na dodatkowe oszczÄ™dnoÅ›ci grzewcze pozwala fakt, Å¼e niektÃ³re piece dziaÅ‚ajÄ… bez przerwy przez wiele godzin, a nawet dni. Nie trzeba na nich podnosiÄ‡ temperatury ani dorzucaÄ‡ nowych materiaÅ‚Ã³w grzewczych pozwalajÄ…cych na przedÅ‚uÅ¼enie okresu grzewczego.\nDodane: 28-02-2019 11:06


14 marca z samego rana uczniowie klas IV- VI już po raz kolejny wyruszyli w podróż do Szkoły Leśnej na Barbarce. Pożegnanie z rodzicami i szkołą obyło się bez łez, gdyż część uczestników odwiedzała Barbarkę po raz kolejny, a pozostali uczniowie mieli możliwość poznania prowadzących zajęcia w tamtejszej szkole podczas goszczenia Tiliobusu w ubiegłym roku szkolnym. Otuchy dodała nam Pani Dyrektor, która serdecznie wszystkich pożegnała i życzyła udanego pobytu.\nWydaje się, że los postanowił nagrodzić wcześniejsze zmartwienia i obawy niektórych uczestników, gdyż w osadzie leśnej czekały na nas nie tylko ładne pokoje, piękna okolica, ale przede wszystkim smakowite posiłki, zawsze życzliwy personel oraz kadra gotowa odpowiadać na najbardziej dociekliwe pytania.\nProgram zielonej szkoły był bardzo napięty i wypełniony różnymi atrakcyjnymi zajęciami, spacerami i zabawami. Nikt nie mógł narzekać na nudę. Podczas pieszych wędrówek mieliśmy okazję poznać malowniczo położoną miejscowość w lesie, oraz jej historię. Z zapartym tchem słuchaliśmy opowiadań o św. Barbarze- patronce osady leśnej. Podczas zajęć edukacyjnych wsłuchiwaliśmy się w odgłosy ptaków- licznych mieszkańców lasu, braliśmy udział w poszukiwaniu żab i ropuch- lokatorów pobliskiego stawu.\nOprócz codziennych zajęć dydaktycznych uczestniczyliśmy w licznych zabawach . Nie zabrakło takich atrakcji jak: park linowy, zajęcia lepienia z gliny, oraz ognisko z kiełbaskami.\nPobyt na zielonej szkole dostarczył uczniom nowych wrażeń, doświadczeń i pozytywnych przeżyć. Czas minął bardzo szybko i jak zwykle ciężko było nam wyjeżdżać i wracać do Szadłowic. Do domu przybyliśmy uśmiechnięci i zadowoleni, z mnóstwem miłych wspomnień.