Piotr Smolański | Terra Fantastica\nNapisany głównie dla nowych w bitewniakach, którzy nie rozumieją do końca gwary i high contextów, które w nich funkcjonują. Nie, nie jest obiektywny. Jeśli kiedyś będę komputerem, będę obiektywny. Nie, nie jest poważny. Jestem ciągle o 50 lat za młody na bycie poważnym.\nPochodzi z dawnych czasów Battlequestu kiedy armia ludzi w hełmach walczyła z armią ludzi z gołymi głowami, co ze strony tych drugich powodowało nieustanne narzekania na zbyt mocne ciosy. Standardową odpowiedzią stało się wtedy „kuphełm”. Spodziewaj się to usłyszeć zawsze, jeśli wyjdziesz do walki z gołą głową albo czymś nieadekwatnym na głowie i cios Cię zaboli.\n2.30, albo 230\nDługość halabard, w centymetrach,, sprzedawanych niegdyś przez nieistniejącą już firmę Forgotten Dreams. Te halabardy zdefiniowały taktykę i mentalność późniejszych wojsk imperialnych i dotąd są niedoścignionym wzorem doskonałości dla broni lateksowej\nAfter / Impreza Końcowa\nŚwięty rytuał pobitewniakowy. Gra kończy się z reguły koło późnego popołudnia w sobotę, po czym ludzie myją się (albo i nie), przebierają (albo i nie) i idą pić. Na większych larpach miałeś wybór zostać ze swoją grupą (co było najnaturalniejsze) i nakręcić się nawzajem wewnątrz niej na to, że przeciwnicy to terminatorzy i podludzie, albo iść poznawać tych przeciwników i przekonać się, że są tacy sami jak Ty, czyli są terminatorami i podludźmi. Obecnie larpy są mniejsze i wszyscy imprezują ze wszystkimi, szeptem pokazując sobie tylko co ważniejszych terminatorów i podludzi. I ja tam byłem, jadłem i piłem, polecam.\nOd Battlequesta wszystko się zaczęło. Pierwszy larp bitewny, zorganizowany w 2015 (głównie) przez Dastina Wawrzyniaka, Bartosza Zioło i Krzysztofa Maja zaczął cały wpółczeny ruch bitewniaków w Polsce.\nDuża jednostka wojska, najczęściej uzyskiwana przez połączenie kilku regimentów (w larpówku bitewnym największe regimenty mają koło 20, maks 30 żołnierzy, więc tyle, co nic). Od wielu lat są plany zrobienia wielkiego polskiego bloba na Krigslive (duński larp bitewny) i pokazania Duńskim Panom jak miał wyglądać desant wojsk Układu Warszawskiego na ich plaże. Na gadaniu się na razie skończyło.\nBohurt to sport kontaktowy, który wyrósł z reko i kiedyś miał z nim duży związek. Polega na przewracaniu na ziemię ludzi w pełnych zbrojach i czasem broń biała w tym przeszkadza, a czasem nie. Bohurtowcy są w skali twardości na drugim miejscu za kibolami, którzy idą bez zbroi na maczety kiboli Cracovii i to daje im automatyczną rację we wszelkich dyskusjach na temat bitewniakówka i okładania się po głowie gumowymi mieczami. Jeśli zdarzy się tak, że o lateksiakach (których czasem nie mieli dotąd w ręce) wypowiadają się dwaj bohurciarze, to sprawdza się, który był w bohurcie dłużej i to ten ma rację.\nAlbo też „gatekeeping” – oskarżenie kogoś o to, że uzurpuje sobie prawa do decydowania komu wolno, a komu nie wolno larpować. W praktyce regularne i rytualne oskarżanie ludzi z dobrym szpejem o to, że wykluczają z hobby ludzi ze słabym szpejem. Jest z reguły połączone z gadaniem o butach po tysiunc złoty (w rzeczywistości 150zł) i okularach po dwa tysiunce (w rzeczywistości 200zł). Jednocześnie Amerykanie uważają wszystkich Polaków i Czechów za bramotrzymaczy, co cudownie nas jednoczy na międzynarodowych grupach o larpach. Jeśli chciałeś kiedyś uciskać biedny, ciężko pracujący lud Stanów Zjednoczonych, to sfotografuj swoje karelusy (takie buty) i wrzuć na Rak Haven.\nOś wielu konfliktów. Jedni uważają, że buty muszą być niskie, inni, że wysokie. Buty muszą być koszerne, albo mogą być glanami z nakładkami. Dyskusja o buty prowadzi niemal zawsze do awantury. Istnieje 99% prawdopodobieństwo na wystąpienie Myślałem, że chodzi o dobrą zabawę, elo!\nNigdy nie zrozumiesz. Nie było Cię tam.\nBitwa o Ciasną Szparę, która odbyła się na Battlequeście 2016, bo Krzaku (dowódca wojsk imperialnych) chciał się wykąpać pod prysznicem w Zwergburgu i wziął ze sobą swoją armię. Po drodze trafili na svenów i tak się zaczęło. Przy obecnej skali walk jest to bitwa niemal nieistotna, uczestniczyło w niej może z 50 osób. Ale jej zaciętość, wyrównanie i „krwawość” (na końcu na nogach stało trzech żołnierzy), sprawiły, że jest dotąd pamiętana i jej uczestnicy z dumą noszą ordery, które im przyznano. Jest też idealnym sposobem wkurwiania ludzi, którzy zostali w jej czasie w obozie, albo po prostu nie było ich wtedy jeszcze w larpówku. Jeśli chcesz udawać weterana Ciasnej Szpary, obowiązkowe są ordery, fajka i harmoszka. Kapelusz na datki będzie miłym akcentem i zostanie doceniony.\nCzy Kusze w Polce są legalne?\nJeśli chcesz, żeby Wirgu wył, pytasz o to na Sigmarze. Tekt bardzo sprany wielokrotną imbą i używany wewnątrz bitewniakówka czysto ironicznie.\nNazwa największego wytwórcy sprzętu larpowego, charakteryzującego się najczęściej (głównie w przypadku zbroi i tekstyliów) bardzo niską jakością. Często używana pejoratywnie\nAlfa: Kup jakąś prawdziwą zbroję, nie złom od Epica\nImperium 1.0, Imperium 2.0\nImperium 1.0 to grupy, które walczyły po stronie imperialnej w dawnych Battlequestach. Kiedy Battlequest 2019 całkowicie zlikwidował Norskę jako stronę, wprowadzając zamiast niej wojsko Alvareza, zaczęły powstawać grupy neoimperialne, rekrutujące ludzi spośród dawnych wojsk Chaosu (Norski). Te grupy to właśnie Imperium 2.0. Oczywiście Battlequest jest od tak dawna martwy, że nowy narybek bitewniakówka nic o nim nie wie i po prostu idzie do Imperium 1.0, albo Imperium 2.0 po swoich gustach estetycznych, nie przejmując się bardzo dawnymi podziałami.\nZapożyczone z ASG słowo, w kontekście bitewniaków opisujące imprezę, na której chodzi tylko o walkę, a fabuła jest albo mocno pretekstowa, albo nie ma jej w ogóle\nKaczmarski / Estalijskie Dziewczyny\nPiosenki, uznawane przez jednych za koszer a innych za krindż na larpach. Ogólniej chodzi o dostosowywanie współczesnych piosenek do śpiewania na larpach przez zmienianie w nich kilku słów, często przy akompaniamencie oazowej gitary, na której nakleiło się rozetkę z papieru kolorowego. Rekonaziści tego nienawidzą ale myślałem że chodzi o dobrą zabawę, elo.\nKeniger, Radio Wolny Zwergburg (albo po prostu Radio), Sigmar mit Uns (albo Sigmar, lub SMU), Pigmar\nDawne, lub obecne grupy internetowe, wyrosłe z bitewniakówka. Pierwotnie wszyscy siedzeli na Kenigerze (Karczma u Kenigera), ale bardzo agresywna moderacja spowodowała powstanie prywatnych grup i podgrup, gdzie można było rozmawiać swobodnie. Z tych główną okazał się być Sigmar mit Uns, który niegdyś był grupą dla wojsk imperialnych na Battlequeście, a później stał się ogólnym parasolem dla całego bitewniakówka. Odpryskiem tego stało się Radio Wolny Zwergburg (niegdyś „Jak będzie w Zwergburgu” do chwili, gdy Facebook zaczął tępić grupy „jak będzie”), czyli grupa memiczno-śmieszkowa, oraz Pigmar, grupa memiczno-śmieszkowa dla Imperium 2.0\nTo, czy dana rzecz (szpej albo koncepcja, ale częściej szpej) pasuje do danego uniwersum. O to, co jest koszerne, a co nie jest koszerne potrafią się toczyć bardzo zacięte spory. W innym znaczeniu „koszerne” znaczy tyle, co „występowało historycznie”. Często trudno się połapać, które znaczenie mówiący ma na myśli, a wtedy dochodzi do bardzo zabawnych kłótni.\nMyślałem, że chodzi o dobrą zabawę, elo!\nUżywane przez osoby, które chcą jeździć na bitewniaki, bo te wyglądają pięknie, ale oburza ich idea jakiegokolwiek przykładania się do tego piękna. Często również wyraz oburzenia tym, że dla kogoś innego dobra zabawa to coś innego, niż dla mówiącego.\nMem, powstały wieki temu na Battlequestach i dotyczący grupy łuczniczej Pióra. Chodziło o to, że Pióra są tak elitarne, że nikt i nigdy ich nie widzi.\nMem mocno obecnie zmęczony, ale jakoś nie chce umrzeć\nAlfa (pokazując zdjęcie pustej ławki): Patrz, jak zajebiście bawią się tu Pióra\nPoliuretan / PU / Lateksiak / Otuliniak\nPoliuretany to polimery powstające w wyniku addycyjnej polimeryzacji wielofunkcyjnych izocyjanianów z poliolami. W larpówku oznacza jeden z kilku rodzajów broni larpowej. Rdzeń larpowej broni to najczęściej pręt z włókna szklanego albo węglowego, otoczony gąbką albo wtryskiwaną pod wysokim ciśnieniem do formy pianką, następnie pokryty lateksem albo poliuretanem i pomalowany. Tradycyjnie lateksiaki są miękkie i mało wytrzymałe, a PU są twardsze i bardziej wytrzymałe, ale można znaleźć lateksiaki, które działają jak pała Adeptus Arbites, albo PU, którymi można głaskać noworodki. Otuliniak to miecz, zrobiony za pomocą owinięcia kija karimatą i posmarowania go kupą. A przynajmiej tak wygląda. Dodatkowe punkty za nazwanie go „glamdring”. Na tej zasadzie działają amerykańskie „boffery”.\nPrimi Ordines, PO\nArmia z czasów Battlequestu, składająca się z blisko zaprzyjaźnionych grup, które wspólnie trenowały. Z biegiem czasu było sporo kontrowersji co do tego, kto należy do tego bloku, ale obecnie rozumie się przez to Wilczą Kompanię Najemną z Nuln, Compagnię di Farabutti, Słońce Averlandu i IV Regiment Ostlandu. Grupy te dalej blisko ze sobą współpracują i najczęściej pojawiają się na tych samych imprezach (choć obecnie raczej po obu stronach konfliktu), więc czasami określane są tym zbiorczym opakowaniem.\nAlbo też Larp Poland. Niegdyś najaktywniejsza polska grupa o larpach, na której rozstrzygano tak ważkie dla środowiska sprawy, jak to, czy larpy wolno krytykować, albo jaką literą należy pisać „larp”. Obecnie głównie słup ogłoszeniowy, na którym bez większego echa przechodzą informacje o kolejnych larpach. Bitewniaków dotyczy to tylko w ten sposób, że Rak Poland jest siedzibą kilku znanych i bardzo nienawidzących bitewniaków ludzi, którzy oskarżają je przy różnych okazjach o Patriarchat, Dyskryminację, Bramotrzymizm i Toksyczność.\nPierwotnie określenie na kogoś, kto przyszedł do bitewniaków z Rekonstrukcji Historycznej i chce, aby stroje były jak najbardziej koszerne i jak najmniej fantasy. Obecnie określenie na każdego, kto uważa, że Twoje glany i Twój kirys z plastiku są trochę nie teges. Użycie tego określenia natychmiast wygrywa każdą dyskusję. Najlepiej paruje się z Myślałem, że chodzi o dobrą zabawę, elo!\nIdąc na Zwergburg, żołnierze imperialni skandowali „restabilizacja!”. Następnie dopuścili się Zbrodni Wojennych. Odtąd „restabilizacją” nazywa się każde zaatakowanie dowolnej osady, ze wskazaniem na tępienie wszelkiego rodzaju Neutralnych Miast.\nZostał zjedzony za Twoje grzechy. Niegdysiejsza battlequestowa postać słynnego influensera, Dominika Jędrysa, która została zeżarta przez svenów w ofierze, aby uchronić ich przed Chaosem. Jeśli za tym nie nadążasz, to zbierz w głowę jeszcze ze 20 strzałów halabardą i wszystko stanie się jasne.\nScopare la Poverta\n„Jebać biedę” w języku tileańskim (są kontrowersje co do tego, czy również we włoskim). Bitewniakowy synonim „zastaw się a postaw się”, używany niegdyś często ironicznie z odniesieniami do Providenta i sprzedawania nerek, żeby kupić szpej. Termin używany czasem z podziwem wobec szczególnie dobrego szpeju.\nHełm Sekretny Epica, będący jednym z nielicznych jego sensownych wyrobów zbrojeniowych. Mały, stalowy hełm, wkładany pod beret. Często noszony tak, żeby spod beretu wystawał, co z jednej strony upodabnia Cię do figurek z Warhammera, z drugiej zmniejsza darcie ryja, że terminatorzysz, bo ten hełm od razu widać. Najpopularniejszy hełm w larpówku, z powodu jego ceny i wygody. Jednak warto wiedzieć, że strzał z halabardy w ten hełm jest dość bolesny.\nZBROJA ZE SKÓRY JEST TAK SAMO LEGITNA JAK STALOWA MYŚLAŁEM ŻE CHODZI O DOBRĄ ZABAWĘ ELO\nSven (często pisane z małej litery, jak wyżej) to początkowo neutralne, a potem pejoratywne określenie na żołnierzy jednej ze stron na Battlequeście. Obecnie używane głównie wobec ludzi w bardzo kiepskim szpeju, z sugestią braku dyscypliny i ogarnięcia.\nAlfa: Wyglądacie jak banda svenów, nie żołnierze!\n„Kultura materialna” bitewniakówka, czyli to, czym chwalimy się na zdjęciach. Szpej to mogą być namioty, ciuchy, broń, zbroje, wszystko to, co kupujemy za ciężkie pieniądze albo mozolnie wytwarzamy, aby innym oko zbielało. Szczególnie dobrze oszpejowane grupy są podziwiane po jednej stronie internetów i znienawidzone po innej.\nIgnorowanie trafień w trakcie bitewniaka. Na przykład masz 3hp i po trzydziestu nadal walczysz. Król wszystkich terminatorów przyjął na larpie Battlequest kilkaset trafień, z tego w jednej bitwie, na oczach wszystkich, jakieś pięćdziesiąt.\nJeśli Twoja strona przegrała w bitwie, to dlatego, że tamci terminatorzyli i z żadnego innego powodu.\nNieodłączny rekwizyt pirata. Piraci w mascarze i tricornach stworzyli na Battlequeście formację Jacków Sparrowów, co nie wszystkim przypadło do gustu. Odtąd koszerność, albo niekoszerność tricornów jest magmą, która drzemie pod powierzchnią bitewniakówka i od czasu do czasu wybija krótką, ale gwałtowną eksplozją. Wówczas całkowicie na co dzień racjonalni ludzie wskakują w środku nocy w samochody i jadą przez pół Polski, żeby wejść przez okno do sypialni przeciwnika/zwolennika tricornów i go udusić.\nMoże mieć dwa różne znaczenia. W pierwszym jest oznaką współczucia wobec kogoś, komu stało się coś złego, ale nie drastycznie złego.\nAlfa: Pokąsały mnie komary\nGamma: Wojna to piekło\nW drugim (i znacznie częstszym) znaczeniu jest to sposób powiedzenia komuś, żeby nie robił dramatu o zupełną pierdołę.\nAlfa: Mam purchle na klindze miecza!\nWielka Bitwa o Trzeciej / WBo3\nOkreślenie pochodzi jeszcze z antycznych orkonów i flambergów i określa rodzaj finalnego wydarzenia larpa, wielkiej eksplozji na koniec, czyli Bitwy. Jako, że na bitewniakówkach te bitwy mamy na non-stopie, WBo3 to dla nas ta największa, ta końcowa, ta, która wszystko rozstrzyga. W chwili pisania tego tekstu najlepsza WBo3 w historii odbyła się na Battlequeście 2019, trwała pół dnia i wszyscy cudownie się na niej bawili.\nWolne Miasto, Volksdorf, Zwergburg\nMiejsce, które istniało na Battlequestach i od tego czasu weszło w kanon bitewniaków. Jest najczęściej ostoją dla ludzi, którzy chcą być na bitewniaku luźno i bez walki i grać na nich grę miejską. Jako, że przyciąga również ludzi, którzy bitewniaków nie znoszą, ale z jakiegoś powodu regularnie na nie jeżdżą, stało się osią wielu konfliktów, aż po Zbrodnie Wojenne włącznie.\nWąteczki powstają kiedy wskutek błędu replikacji DNA komórka zaczyna dzielić się w nieskończoność, pożerając coraz więcej i więcej zasobów organizmu aż do jego śmierci. No dobrze – poważniej. W zależności, od tego, kogo pytasz, wąteczki są albo rakiem, który zabija bitewniakówek, albo chemioterapią, która leczy bitewniakówek. Wąteczki to relacje i wątki, które układają między sobą gracze przed larpem, często (niestety) wzbogacone o ustawiane sceny. Powstały w czasach Battlequestów, aby z zupełnej piaskownicy (tu jest teren, bawcie się) zrobić coś bliższego larpowi fabularnemu. Są o tyle dobre, że potrafią zmienić jebatron w larpa, ale równocześnie, aby zacytować najpiękniejszego mężczyznę w polskim larpówku „Wontechkee mnożą sie i ustawiaja przed grą. Na mała skalę nieszkodliwe i przyjemne dla co poniektórych, problem pojawia się gdy ilość grających tylko i wyłącznie w ten sposób jest tak duża, że wchodząc na larpa masz wrażenie że wchodzisz na deski teatru, gdzie każdy biegnie od jednej zaplanowanej sceny do drugiej. O częsci bitewnej możesz zapomnieć, bo ludzie ci dostają ataku wściekłości gdy ktoś grając organicznie przewie im zaplanowaną scenę nr 17.”\nPopełniający Zbrodnie Wojenne siepacze Imperium 1.0, uciskający ciężko pracujący, biedny lud larpowy. Elitaryzm, bramotrzymizm i doskonały szpej to rzeczy, decydujące o zbrodniczości reżimu. To, oraz niemal fanatyczne oddanie Papieżowi.\nZbrodnie Wojenne, Zbrodniarz Wojenny\nNa Battlequeście 2019 doszło do 14-minutowej bitwy, w której wzięło udział około 60 osób. Spowodowała ona atak psychotycznej furii u kilku ważnych enpeców a potem ostrą akcję organizatorów larpa, która z kolei wywołała wielką imbę w internetach. Czyli wszyscy dostali to, czego chcieli, zabawa była przednia, a „fabularna śmierć postaci” dla „zbrodniarzy wojennych” stała się memem. Jeśli słyszysz o Bruskim w Argentynie, to chodzi właśnie o to.\nPatrz: buty, ale tym razem chodzi o to, czy zbroje mogą być z plastiku, czy nie\nNo to maszerujemy – musztra. Muszkiety na ramionach, forkiety w dłoniach. Dla formacji muszkieterskiej musztra jest czymś takim, jak dla współczesnej piechoty nauka strzelania. Może wiecie, może nie wiecie, ale dzisiejsza musztra paradna (która nie ma już żadnego zastosowania na polu bitwy i jest po prostu rodzajem tradycji) to po prostu barokowa musztra bitewna. Rzeczy, które Kompania Reprezentacyjna Wojska Polskiego robi, żeby fajnie wyglądać, muszkieterowie robili, żeby nie umrzeć. Oczywiście na reko polu bitwy nikt tak naprawdę nie umrze, ale sami rozumiecie.\nŻołnierz zaczyna krzyczeć na sierżanta musztry, bo sierżant był niemiły. Ouuuuukej.\nGodzinę później na podobnym polu robimy manewry. Zwłaszcza jeden, spekulatywnie odtworzony z jakiegoś podręcznika musztry. Jest niesamowicie skomplikowany, wygląda na coś, co było robione albo rzadko, albo w ogóle. Powtarzamy go raz za razem. Jestem coraz bardziej zbaraniały, bo nie robiliśmy właściwie najważniejszych podstaw, w tym musztry ogniowej. Regiment nie potrafi razem ruszyć, nie potrafi się razem zatrzymać, nie potrafi się razem obrócić, nie potrafi utrzymać jednolitego tempa marszu, a bawimy się w jakieś otwieranie nożyc z kontrmanewrem. Weterani olewają musztrę w sposób oczywisty, przekomarzając się przy tym z sierżantem musztry. Wszystko to wygląda źle i wtedy nie zdaję sobie jeszcze sprawy z tego, że widzę umierającą grupę, ciężko chorą na Pierdzielozę i Śmierć Kulturową.\nJesteśmy po strzelaniu, po bitwie. W bitwie grupa starszych panów przechadzała się niespiesznie po polu bitwy, zamiast maszerowania. Przez całą bitwę regiment funkcjonował w formacji Ameba. Nie wykonano poprawnie żadnego manewru. Spodziewałbym się od oficerów awantury, ale nic takiego się nie dzieje. Nie można być niemiłym dla nowych, bo będzie im przykro. Nie można być niemiłym dla weteranów, bo się obrażą. Wszyscy są zadowoleni. Ja nie, bo jako jedyny chciałbym po strzelaniu wyczyścić muszkiet: mam taką chorobę, że czyszczę go po każdym strzelaniu. Dzięki temu mój muszkiet nigdy nie zamienił się w miotacz ognia, rzygający nagarem z zapału w twarz stojącego po prawej muszkietera, ani nie trzeba go było rozwiercać wiertarką. Ale mam problem – nie wziąłem z domu zestawu do czyszczenia. Chodzę od człowieka, do człowieka, w trakcie trwającej na pokojach regimentu hiphopowej imprezy pobitewnej. Proszę o pożyczenie wyciora. Posiada go tylko jeden człowiek, ale ma go już w samochodzie. Samochód jest o jedno piętro po schodach i 40m spaceru od nas, ale jest to problem zupełnie nie do przeskoczenia. Przypominam sobie jak na poprzednim wydarzeniu w tym zamku pożyczałem moje wyciory pięciorgu ludziom – tylko rok minął od czasu, kiedy dyscyplina nakazywała jeszcze czyszczenie broni – bez robienia im o to problemów. I zdaję sobie sprawę, że mało kogo znam już w tym regimencie, a oficerów, którzy czynili go najlepszą grupą w Polsce już nie ma. Czas się pożegnać, ta formacja umiera.\nGrupy reko rozmnażają się przez dwa główne sposoby:\nKtoś zakłada nową grupę.\nPączkowanie, czyli istniejąca grupa dzieli się na X nowych.\nPodlegają przy tym swoistemu Prawu Pascala. Kiedy to się wszystko zaczynało, istniało tylko jakieś luźno sprecyzowane średniowiecze i nic innego. Z czasem grup narastało i narastało, aż epoka stawała się „pełna”. Wówczas w wyniku kolejnego rozpadu/pączkowania otwierała się jakaś zapadka i rekoni wpływali w kolejny pusty pojemnik – nową epokę. Nowy temat. Nowy typ grupy.\nŚredni czas od powstania grupy do jej pierwszego podziału to około pięć lat. Taki jest też średni czas „zużycia” dowódcy. Oczywiście są wyjątki. Ale taka jest średnia.\nBo grupy larpowe podlegają tym samym dynamikom międzyludzkim i w niektórych dzieją się podobne rzeczy. Warto czerpać wiedzę od kolegów-nerdów.\nTytuł „jak umiera grupa larpowa” jest oczywiście mocno clickbaitowy, bo staram się tu raczej napisać jak do jej śmierci nie dopuścić. Ale pozostawiona sama sobie w toku procesów, których jej członkowie nie rozumieją, faktycznie może umrzeć.\nWięc, na jakie choroby może cierpieć grupa larpowa?\nPierdzieloza to jedna z cięższych chorób. Na czym polega? Na pierdzielach. W grupie jest kilkoro weteranów, którym już się tak naprawdę nie chce. Kiedyś im się chciało i byli kołami zamachowymi grupy, są więc szanowani i podziwiani. Ale teraz im się już nie chce, przy czym (co gorsza) nie wiedzą, że im się nie chce. Odwalają więc zupełną manianę, w ćwiczeniach albo w ogóle nie uczestniczą, albo robią to w lekceważący sposób, niemal cała ich aktywność sprowadza się do opowiadania, że kiedyś to było, a teraz to, panie, już nie ma. Ich efekt jest zwłaszcza paskudny przy wprowadzaniu w grupę nowych członków, którzy będą się starali naśladować weteranów. I opierdalać się i olewać wszystko tak, jak oni. W tym momencie wartość takiego weterana dla grupy jest bliska zera, a czasem jest negatywna.\nCzasem jest tak, że weteran został pierdzielem z powodu jakiegoś poczucia krzywdy. Czegoś się spodziewał, nie dostał tego, nie powiedział jasno o co chodzi, ale zaczął być hamulcowym. Porozmawianie z nim nad piwem sam na sam, rozpoznanie o co chodzi i być może zaoferowane mu roli, która mu się podoba, to może być sposób na przywrócenie grupie bardzo wartościowego członka. A jeśli to nie zadziała? Wtedy dowódca musi się zastanowić, czy bardziej mu zależy na koleżeństwie, czy na grupie. Jeśli na tym drugim, to musi się pierdziela pozbyć. Można to zrobić, wymagając od absolutnie wszystkich jednakowo wysokiego poziomu zaangażowania i wypchnąć pierdzieli w ten sposób. To rzadko działa, ale czasem jednak tak. Albo po prostu powiedzieć im, że sytuacja jest nieutrzymywalna i pożegnać się z nimi.\nCo się najczęściej dzieje?\nDowódcy nie potrafią się zdobyć na żadne działanie i tolerują narastanie nowotworu, aż dojdzie do atrofii albo rozpadu grupy.\nŚmierć Kulturowa przydarza się grupom, które stawszy się wyraźnie zajebistymi i godnymi pożądania, dostały nagle ogromną ilość chętnych kandydatów i wszystkich ich przyjęły. Ich obecna kultura podlega wówczas rozpuszczeniu, a czasem zupełnemu rozpadowi (zwłaszcza, jeśli jest niedawna i nieokrzepnięta). Nowych jest po prostu za dużo a dziadków za mało, aby dokonać skutecznej indoktrynacji, a proces kulturogenezy zaczyna się od nowa. Do tego część nowych to Muszki Jednodniówki, które chcą być z modną grupą na jednej focie a potem iść dalej i przejawiają się najniższym zaangażowaniem, jakie im może w ogóle przejść. Na tle dużego napływu nowych przechodzi im niemal wszystko. W ekstremalnych przypadkach do grupy może przyjść zwarta grupa ludzi z zewnątrz, mających własne powiązania i własną kulturę i zwyczajnie ją przejąć.\nTylko prewencję. Dowódcy nie mogą przyjąć do grupy zbyt wielu ludzi na raz. Na imprezie weterani zawsze powinni być w przewadze liczebnej nad nowymi. Powinna też istnieć jakaś struktura indukcji i indoktrynacji, proces, który działał już w przeszłości i który produkuje wartościowych żołnierzy, odrzucając ludzi, którym się nie chce.\nW grupie są dwa (albo, nie daj Boże, więcej) silne ośrodki, mające różne pomysły na to, co powinno się dalej dziać (może to być też tak trywialnie ludzka sprawa, jak dwóch silnych ludzi, z których każdy chce dowodzić i obaj mają dużo popleczników). Nikt nie ma, albo nie chce użyć, miażdżącej siły politycznej, która przecięła by spór. Dochodzi do jakichś nie działających prób kompromisu, rzecz się jakiś czas zaklepuje, ale ten stan jest na dłuższą metę nieutrzymywalny. Z czasem polaryzacja się zwiększy, trucizna będzie się rozszerzać, a ludzie, którzy mają po prostu po dziurki w nosie to, że mama i tata ciągle na siebie krzyczą, pójdą sobie do innych grup.\nMając jasno określony, silnie umocowany system władzy i używając go. Przez silnie umocowany mam na myśli jakikolwiek sposób podejmowania decyzji, które są finalne i nie podlegające dyskusji. Osoba, która ma swoje własne pomysły, sprzeczne z pomysłami władzy, powinna dość wcześnie i jasno usłyszeć, że [spełnimy je / nie spełnimy ich] i nie dostać czasu na zbieranie stronnictwa i rozpoczynanie partyzantki. Jeśli proces zbierania się partyzantki się zaczyna, ta osoba musi być wykopana z grupy.\nCo można zrobić, jeśli do raka już doszło?\nPamiętać, że podział grupy nie jest wcale najgorszym złem. Znacznie lepiej jest pokojowo się rozejść, niż walczyć na grupach na fb na jadowite docinki, obrzucanie się kupą i przeciąganie między sobą dzieci. Dogadajcie się wcześnie, podzielcie się, nie dopuśćcie w przyszłości do takiej sytuacji. W wariancie pozytywnym mogą z tego wyjść dwie fajne grupy.\nW innych miejscach mówiłem, że grupy składają się z lokomotyw i wagonów. Jedne i drugie są niezbędne, ale potrzebna jest dobra mieszanka. Nadmiar lokomotyw prowadzi do Połaci Płótna – grupy larpowe nie są aż tak wielkie i ilość ról, które można dać lokomotywom jest ograniczona. Natomiast ich brak prowadzi do atrofii grupy i długiej agonii. Lokomotywy napędzają grupę, wymyślają jej kierunki, kreują jej kulturę, ciągną za sobą wszystkich w doskonaleniu się i byciu zajebistymi na larpach. To tym ludziom chce się grupę organizować, to oni mają dwieście pomysłów na rok i ze trzy z nich nawet realizują, to oni zarażają entuzjazmem wszystkich. Brak lokomotyw w grupie, nawet chwilowy, jest ogromnym problemem. Do tego jest to stan mocno rekurencyjny – grupa bez lokomotyw ma niskie szanse na przyciągnięcie nowych. Bez nich ludzie jakoś przez pewien czas idą siłą inercji, ale potem wszystko się rozłazi, nikt nie może niczego zorganizować, chwilowe słomiane zapały nie przynoszą wiele. Grupa jest de facto trupem, choć ze dwa lata może jej zająć zorientowanie się w tym.\nGrupa musi mieć dobry marketing i przyciągać zapalonych ludzi. Najlepiej, jeśli ma jasno określony, wyrazisty klimat i jeszcze lepiej, jeśli czymś się od innych grup odróżnia. Oczywistości marketingowe, ale warto o tym pamiętać. Do tego grupa powinna zadbać o to, aby swoich lokomotyw za wcześnie nie wypalać. Jeśli wszystko wisi na jednym człowieku, ten człowiek w kilka lat wypali się do zera. Ergo: grupa nie może wisieć na jednym człowieku. Musi być w niej kilku oficerów. Nie chodzi tu o dowodzenie w polu, to temat na inną rozmowę, ale o podejmowanie się wysiłku organizacyjnego. Dowódca musi być w stanie podzielić się swoimi obowiązkami z innymi ludźmi (umiejętność delegowania jest WAŻNA, podobnie jak nie uleganie pokusie mikrozarządzania), ale też musi umieć ich sobie wychować. Oni z kolei muszą być za swoją pracę doceniani – sytuacja, w której ktoś uważa, że pracuje jak wół, ale nikt mu nie dziękuje a brawa za jego pracę zbiera ktoś inny, spowoduje szybko odejście takiej lokomotywy z grupy.\nKtoś z grupy musi wziąć na siebie, przynajmniej na jakiś czas, rolę lokomotywy, choćby nie miał do tego chęci. Trzeba grupę doprowadzić do stanu, w którym przyciągnie nowych ludzi, chętnych do pracy przy niej i wokół niej. Ale nie ukrywam – to jest trudne. Większość grup z braku lokomotyw wyjdzie już tylko do grobu. Protip: larpiaki to sroki i absolutnie nic ich tak nie przyciąga, jak dobre zdjęcia.\nMoże, ale nie musi być wariantem Pierdzielozy, jej konsekwencją może być Brak Lokomotyw. Loża Szyderców to sytuacja, w której osoba, zgłaszająca się z jakimś pomysłem ma niemal zupełną pewność, że pomysł będzie torpedowany. W grupie jest x osób, które wprawdzie swoich pomysłów za bardzo nie mają, ale natychmiast szukają dziur w pomysłach innych. Często głośno i jadowicie. Po pewnym czasie powoduje to, że lokomotywy albo zaczynają o swoich pomysłach rozmawiać tylko z dowódcą (co nie jest najlepsze, bo wyklucza całą grupę z procesu decyzyjnego), albo po prostu zamykają się, a po pewnym czasie zaczynają się rozglądać za grupą ze zdrowszym klimatem. Dodatkowo prowadzi to do paskudnej stazy, gdzie grupa jest zdolna do robienia tylko tego, co robiła rok temu i dwa lata temu i trzy lata temu i ludzie zaczynają się zwyczajnie nudzić, a kreatywna aktywność na wewnętrznych grupach zamiera.\nJak do tego nie dopuścić / co z tym zrobić?\nDowódca MUSI takich ludzi ogarnąć. Jest to trochę tańczenie na linie, bo istnieje wariant Szydercy, który ma to do siebie, że po prostu w swojej krytyce ma rację – takich ludzi nazywamy Testerami. Zamknięcie po prostu pyska każdemu, komu coś się nie podoba doprowadzi do przechodzenia pomysłów głupich i niewydarzonych, które będą miały kiepskie konsekwencje. Ale sytuacja, gdzie jest stała, ukonstytuowana Loża Szyderców, które torpeduje pomysły wszystkich (albo nawet tylko określonej podgrupy) jest nieutrzymywalna. Jeśli nie da się ich przekonać do zmiany nastawienia, powinni się pożegnać z grupą.\nSytuacja w pewnym sensie odwrotna do Loży Szyderców. W grupie jest ogromna ilość pomysłów i ludzi, ciągnących w swoje strony i wszystkie są realizowane. W reko przybiera to często postać jednej grupy, która „robi” kilka różnych epok, aż nagle okazuje się, że składa się z kilku niezbyt związanych ze sobą grup, które niewiele już mają ze sobą wspólnego i wtedy się rozpada. W larpówku może to mieć postać biegunki ról taktycznych grupy. Grupa robi na raz pikinierów, łuczników, kuszników, tarczowników, zwiadowców i ciężką piechotę i próbuje (albo i nie) szkolić się w tym wszystkim na raz. Oczywiście to jest groteskowe ekstremum, ale już parcie na dwie niezbyt do siebie przystające role, zwłaszcza, gdy grupa spotyka się i ćwiczy rzadko, może ją rozwalić.\nGrupa powinna mieć jasno określony charakter i cel. Jesteśmy [X] a nie [Y] albo [Z], więc robimy [X]. Podgrupki fascynatów mogą iść w swoje projekty poboczne, ale życie grupy i jej ćwiczenia powinny być jasno podporządkowane jej roli.\nNie, jasne, że nie. Grupa może się rozlecieć z tak trywialnego powodu, jak trafienie ze sobą do łóżka ludzi, którzy nie powinni razem być w łóżku, albo odejścia człowieka, którego dom był miejscem życia towarzyskiego grupy. Mogą się zdarzyć różne, dziwne pierdoły, mające spore skutki. Ale ta lista powyżej to rzeczy, które najczęściej widziałem na własne oczy. Może wam to w czymś pomoże.\nCzyli czemu trudno jest wystartować od razu w roli.\nBariera Obciachu to pojęcie, którego używam od dawna. Może warto o niej kilka słów napisać – o niej i o tym, jakie zjawiska powoduje, jak sobie z nią radzić, jak nie dać jej wykoleić larpa.\nWyjaśnienie Bariery jest na tyle proste i jest ona na tyle oczywistą koncepcją, że większość z was załapała pewnie o co chodzi po samej nazwie. Wyjaśnię tak czy inaczej, żeby mieć pewność, że Herr Wittgenstein nie skrzyżuje nam drutów i że będziemy sobie rozmawiać o tym samym.\nBariera Obciachu jest dla larpa, czy raczej aktorstwa na larpie, trochę tym, czym Próg Wejścia dla wolnego rynku. Niewiele rzeczy przeraża nas w XXI wieku tak bardzo, jak możliwość zbłaźnienia się. Ten strach był już mocno obecny w XX wieku, ale teraz doszedł do poziomów nieraz paraliżujących. Obecnie jeśli się zbłaźnisz w czasie grania na larpie, to nie dość, że mogą się z Ciebie śmiać w czasie imprezy końcowej, to (najgorzej) możesz zostać memem. Z tego, co zrobiłeś na larpie na 20 osób może się przez następne kilka miesięcy śmiać kilkaset, a rzecz może wypływać latami. Nawet historia całkowicie zmyślona, która się do kogoś przyczepiła bez powodu, może za nim chodzić latami.\nWięc wchodzisz na larpa, czas start, graj. I boisz się, masz tremę. Strasznie nie chcesz zrobić z siebie pajaca. Dlatego nie idziesz na całość, nie startujesz od razu. Popatrujesz na innych. Rozglądasz się na boki. Zaczynasz powoli. Jak grają inni? Jeszcze zachowawczo, czy już intensywnie? Dostosujesz się do nich, ale na pewno nie wyrwiesz się daleko przed szereg. Nie zrobisz mega sceny z pełnymi emocjami w pierwszych pięciu minutach, nie ściągniesz na siebie kilku punktowców, bo może się zdarzyć najgorsze – półuśmieszki i te spojrzenia „co ten koleś odpierdala”. Paskudne nawet (a może zwłaszcza) kiedy całkowicie przez Ciebie wyobrażone.\nBariera Obciachu nie pozwala Ci wyjść przed szereg. Bariera Obciachu to kaganiec, założony sobie nawzajem przez wszystkich graczy. Sznur, łączący każdego z każdym i powstrzymujący go przed bieganiem, spowalniający wszystkich do pełzania. Przez nią intensywne rzeczy staną się dopiero po kilku godzinach. Do tego, z czego trzeba zdawać sobie sprawę, Bariera Obciachu się resetuje. Jeśli ostatnie dwie godziny larpa były powolne, a zwłaszcza mocno nachodzące na czynności jednocześnie larpowe i rzeczywiste (idealnym przykładem jest jedzenie obiadu, ale również po prostu długie przechodzenie z lokacji na lokację), strach przed obciachem wraca. Wyobraź sobie nad głową gracza pasek „Rozegranie”. Kiedy ta wartość nie jest zasilana, naturalnie spada. Trudno jest skoczyć grą daleko poza obecną wartość rozegrania. Jednocześnie jeśli spadnie do poziomów przyzerowych, wchodzi mocny opór statyczny i bardzo trudno jest ją z tego miejsca ruszyć.\nTen opór może wykoleić całkiem sporo i Tobie jako graczowi i Tobie jako twórcy larpa.\nplanujesz sobie, że zaczniesz larpa z przytupem. Walniesz wielką przemowę przed armią. Dostaniesz ataku padaczki na początku proszonego obiadu. Zaczniesz wrzeszczeć w twarz swojemu arcywrogowi. Tymczasem czujesz, że brniesz w smole, wokół puste twarze, które wszystkie obróciły się bez żadnego wyrazu kiedy tylko zerwałeś się od stołu. Nie umiesz, po prostu nie umiesz zrobić tego, co zaplanowałeś tak, jak zrobiłbyś to tego samego dnia po kilku godzinach gry. Ale nie możesz się też z tego całkowicie wycofać, zwłaszcza w stresie, który fatalnie ogranicza zdolność zmieniania decyzji. Więc robisz to na pół gwizdka. Kiepsko. Wszyscy wiedzą, że kiepsko. I Ty wiesz, że wiedzą.\nwziąłeś sobie do serca radę Hitchcocka. Chcesz zacząć od trzęsienia ziemi, ludzie mają toczyć pianę z ust, mówić językami i miotać się na ziemi w spazmach. W rzeczywistości wychodzi z tego jakaś melasa, wszystko tonie w niezdecydowanym pełganiu, ze dwoje graczy próbuje szarżować, ale jakby mieli ciężarki przy nogach. I wiesz, że takie sceny wychodzą świetnie, bo je wiele razy widziałeś i nawet tworzyłeś, ale ta jakoś nie chce. Czemu nie chce? Bo jest na początku larpa, albo po tym, jak rozegranie spadło graczom do zera.\nWiele lat temu prowadziliśmy z Mirkiem Meyerem konkursy aktorskie na Krakonach (to był taki konwent rpg). Ludzie dostawali na kartkach skrótowy opis sceny (na przykład „wchodzisz do domu. Twoja córka leży nieprzytomna na ziemi, obok strzykawka”). Czas start, masz dwie minuty, graj (sam!), publiczność patrzy. To jest dość miażdżące ciśnienie i to, co robiło bardzo wielu ludzi, to ucieczka w gag („ty kurwo, nic dla mnie nie zostawiłaś!”). Gag pełni tu dwojaką funkcję – po pierwsze przez śmiech rozładowuje napięcie i ciśnienie, po drugie pokazuje dystans gracza do tematu. No co się tak patrzycie, ja się tu tylko wygłupiam, to wszystko nie jest na serio. Pamiętaj o tym wentylu, bo on potrafi wykoleić naprawdę ważne sceny. Strzeż się go i jako gracz i jako twórca.\nJak sobie z tym poradzić jako gracz?\nNie istnieje żadna inna metoda, niż ćwiczenie. Serio. Część tego ćwiczenia robi się organicznie – im więcej larpów grasz, tym mniej trudno (łatwo nie będzie nigdy) zacząć mocno z zimnego startu. Ucząc szermierki często przerabiam ćwiczenie z aktywacją agresji od zera i to jest coś podobnego – bierzesz drugą osobę, albo nawet lustro i z zimnego startu próbujesz wejść na okazywanie wysokich emocji, na grę bardzo ekspresywną. Możesz nawet wziąć do ręki Wielką Improwizację i walnąć do lustra oskarżenie Boga. Postarać się, żeby to była młodzieńcza wściekłość, nie holoubkowe słodkopierdzenie przy kominku. Jeśli przed larpem nie ma warsztatów, zbierz kilka osób, połączonych z Tobą fabularnie i zaproponuj im krótką grę, na 15 minut, żeby poznały się postaci. Odegrajcie jakąś scenę z przeszłości. To pomoże Ci wejść w larpa ze wskaźnikiem rozegrania powyżej zera.\nA jeśli stało się najgorsze? Jeśli rozegranie jest dokładnie na zerze, a Ty tu musisz walnąć scenę i Bariera Obciachu wygląda dla Ciebie jak Mur, drapiący niedosiężne chmury? Tak naprawdę jedynym wyjściem (innym, niż spędzenie następnej godziny na ryczeniu w kiblu) jest wzięcie się za mordę i zmuszenie do gry. Stwierdzasz, że po prostu to robisz, że masz w dupie publikę, idziesz na całość, palisz statki na plaży i tak dalej.\nI uwaga, ważna rzecz – niemal wszystkie strachy, wynikające z Bariery Obciachu są sztuczne i nieprawdziwe. Larpiaki serio nie wyśmieją Cię za granie na całość. Możesz ich nawet zainspirować.\nJak sobie z tym poradzić jako twórca?\nPrzede wszystkim pamiętaj o zjawisku i jego roli spowalniacza w larpie. O tym, że naprawdę ciężko jest walnąć dużą i intensywną scenę nierozegranym graczom. Że – jeśli jest ważna – może wykoleić całego larpa. Że co może zrobić Hitchcock z profesjonalnymi aktorami, montażem, efektami specjalnymi i tak dalej, to nie koniecznie może zrobić twórca przy ognisku w lesie. Oczywiście najłatwiejszą metodą jest powolny start i pozwalanie graczom wjechać na górkę zanim zażądasz od nich dużego zaangażowania emocjonalnego. Najłatwiejszą i serio wcale przez to nie tanią, czy niewartą używania – to po prostu dobrze działa.\nInną metodą jest wywołanie u nich na starcie silnych emocji. Użycie efektów specjalnych, lokacji, przygotowanych wcześniej enpeców, nawet puszczonych z nagrania dźwięków do spowodowania skoku adrenaliny. Oczywiście najłatwiej jest wywołać silne emocje negatywne, czyli strach, agresję, gniew, poczucie niebezpieczeństwa. Trudniej (choć da się) – pozytywne. Niemniej dobrze planując taką scenę możesz mocno podbić wskaźniki rozegrania u graczy i na starcie zażądać od nich dużo, z sensowną szansą, że to wyjdzie.\nJeśli możesz, nie dopuszczaj do spadków rozegrania do zera. To jest niemożliwe i może nie być istotne na długich larpach (weekendowych i dłuższych), ale jest bardzo ważne na krótkich formach. Jeśli Twój larp trwa razem 4h, to downtime na 30 minut może go zabić. Zwłaszcza, jeśli zaraz po nim ma się wydarzyć coś dużego i ważnego. Oczywiście nie znaczy to jechania całego larpa na maksymalnej intensywności, to jest nie do zrobienia. Po prostu nie dopuszczaj, aby koła zatrzymały się całkowicie.\nWarsztaty. Jedną z najważniejszych dla mnie funkcji warsztatów jest płynne wejście w grę. Oczywiście nie mowa o „warsztatach” takich, jakie wielokrotnie tu wyśmiewałem, czyli koleś wchodzi na skrzynkę i gada do graczy. Mowa o zebraniu graczy w grupki, najlepiej grupki powiązane fabularnie i kazanie im ze sobą grać. 15-20min takiej gry, która ma zerowy próg wejścia bo nic od niej nie zależy i niczego nie możesz w niej spieprzyć i gracz wchodzi na larpa już trochę rozegrany, a postaci już coś do siebie nawzajem czują, nie są świeżo zbudzonymi z sarkofagu pustymi tabliczkami.\nRozpoznaj pośród graczy tych, którzy najłatwiej radzą sobie z Barierą Obciachu. Jeśli potrzebujesz mocnej sceny, dobrze, aby to oni byli jej pilotami. Na jednego szarżującego gracza ludzie mogą głupio się gapić, ale do dwóch-trzech już się chętnie dołączą.\nBariera Obciachu to jeden z powodów, dla którego ustawiane sceny są najczęściej tak denne i żenujące. Wiedzieliście? To już wiecie.\nData: 18 stycznia 2021\nKategorie: LARP, LARP: Publicystyka, Szpej, Szpej: Poradniki\nAbstrakt: „cyckowa zbroja” często jest bezsensowna. Ale wcale nie musi być, a gadanie o jej śmiertelnym niebezpieczeństwie jest już zupełnie absurdalne.\nOd długiego czasu holiłód i twórcy MMO karmią nas stalowymi bikini. Kilka lat temu w sieci zaczął się rodzaj buntu przeciw nim, powstało dużo memów i obecnie tego rodzaju „zbroje” są (zupełnie słusznie) skompromitowane. Jeśli w larpówku nie jesteś Amerykaninem, to pewnie się z nich śmiejesz. Oczywiście nie zmieniło to w zupełnie niczym ich popularności w grach i filmach, bo większość oglądaczy/graczy ma te wątki i memy gdzieś i po prostu chce patrzeć na cycki i płaskie brzuchy panienek, tańczących z wallhangerami. To tak pobocznie, jeśli macie nadmierną wiarę w moc internetów.\nPrzy okazji tej fali buntu oberwało się wielokrotnie tzw. „boob plate”, albo „boob armour”, czyli zbroi (powiedzmy) anatomicznej, wyginającej się na biuście. Główne przedstawione argumenty dotyczyły zarówno estetyki, sensowności, jak i bezpieczeństwa:\nCyckozbroja jest seksistowska.\nTo debilnie wygląda, zbroja ma bronić przed bronią przeciwnika, a nie uwodzić go (częściej wyrażany jako „HAHAHAHA CYCKI STULEJA”)\nTego rodzaju ukształtowanie kirysu ściągnie sztychy na mostek, nie pozwalając im się ześlizgnąć na bok.\nZrobienie dwóch pustych przestrzeni pomiędzy którymi jest punkt nacisku (na mostku) spowoduje, że jeśli ktoś się w tej zbroi potknie TO ZŁAMIE SOBIE MOSTEK I ÓMŻE KÓRWA!!11111 ZAKAZ PUSTEGO\nCyckozbroja jest seksizę. Co to właściwie znaczy? SJP definiuje to jako „dyskryminacja jednej z płci”. W jaki sposób któraś z płci jest dyskryminowana przez założenie takiej zbroi (zakładam brak przymusu jej zakładania, bo nie znam żadnego kraju, w którym taki przymus by istniał). Oczywiście mężczyźni, którzy zakładając cyckozbroję naraziliby się na śmieszność, dyskryminację i ostracyzm. Ah wait…\nObadaj te suty na tej suce!\nKtoś jest bardzo podekscytowany nadchodzącą bitwą!\nNie gap się na nie, dotknij ich!\nJak one błyszczą w słońcu!\nSłuchajcie, głupia sprawa. Wygląda na to, że faceci kilka tysięcy lat biegają w cyckozbrojach i faktycznie ten cały seksiz występuje. Odmawianie kobietom prawa do biegania w pancerzach anatomicznych, w których biegają faceci (będzie jeszcze o tym) to seksiz jak cholera.\n2. Święta funkcjonalność\nArgument o tyle zabawny, że wymaga albo całkowitej nieznajomości historii do takiego stopnia, że trzeba po prostu nigdy nie widzieć egzemplarzy muzealnych, albo tak wściekłego zacietrzewienia, że podsuwanych obrazków już się nie parsuje. Z tym drugim spotykałem się nieraz. Ale o co chodzi z funkcjonalnością? O to, że zbroja była użytkowa (co jest prawdą) i że nie mogła mieć żadnych ozdób, które naruszałyby jej funkcję. Co jest brednią.\nCzemu to jest brednią? Otóż niemal każda ozdoba narusza funkcję zbroi. Jeśli to są upiększenia w typie kanelowań, to owszem, nie narusza, nawet funkcjonalność zwiększają (większa wytrzymałość strukturalna), ale jeśli są to płaskorzeźby, lwie łby, cristy i podobne, to zwiększają one masę, zmniejszają możliwość poślizgu broni przeciwnika, a więc – według wyznawców Świętej Funkcjonalności – nie miały prawa istnieć. Tyle, że istniały. Istniały jak cholera. Popatrzcie.\nomg te skrzydełka zatrzymają miecz i ZABIJOM WŁAŚCICIELA\nJAK MA SIĘ PO TYM MIECZ POŚLIZNĄĆ!\nŻadnych ozdób, zbroja tylko funkcjonalna!\nPATRZCIE NA TĘ MINIMALISTYCZNĄ FUNKCJONALNOŚĆ\nGdyby funkcjonalność była rzeczywiście jedynym istotnym parametrem zbroi, w każdej epoce do każdego typu misji (misji w tym sensie, że inna jest zbroja do szarży na kopie, a inna do strzelania z kuszy spoza pawęży) istniałby tylko jeden, optymalny technologicznie w tej epoce tym zbroi i żaden inny. Co jest oczywistą bzdurą. Czy to znaczy, że ludzie wsadzali w swoje zbroje rzeczy głupie, albo samobójcze? A i owszem, choć rzadko. Ale przede wszystkim jest coś takiego, jak utrata funkcji zbroi, którą człowiek może zaakceptować w zamian za estetykę i/lub wygodę. Tak, jak ludzie nie mają problemu z fotelami samochodowymi, skierowanymi w przód (co z punktu widzenia bezpieczeństwa jest skrajnym idiotyzmem), tak nie mieli problemu ze zdobieniami, które zwiększały masę całej zbroi o 1-2kg, albo zmniejszały jej ochronę o kilka promili.\n3. Ściąganie i wiązanie sztychów na mostku, CO POWODUJE ŚMIERDŹ\nJest szansa, że masz w domu kawałek solidnej stali. Jeśli nie masz stali, to pewnie masz amelinium. Twój nóż do smarowania chleba może się nadać. Połóż go sobie płasko. Weź solidny, gruby i spiczasty nóż kuchenny. Przyłóż sztychem do tego do smarowania chlebem. Weź jak najcięższy młotek i mocno uderz. Sprawdź na ile metrów udało Ci się spenetrować ten nóż kuchenny. Podpowiem i oszczędzę Ci tego eksperymentu – będzie to 0mm. Uderzyłeś właśnie z siłą, zbliżoną do mocnego, osadzonego pchnięcia włócznią albo mieczem. Zdradzę ważny sekret płatnerzy – stal jest twarda.\nStal jest tak twarda, że przerąbywanie się przez nią albo przebijanie jej wymaga bardzo specjalistycznych broni, generalnie obsługiwanych dwiema rękami z dodatkiem olbrzymiej dźwigni, albo pełnej siły blisko półtonowego zwierzęcia. Nawet to nie daje gwarancji przebicia jej. Idea, że wgłębienie zbroi zatrzyma miecz albo włóćznię i spowoduje JEJ PRZEBICIE jest poza jakimikolwiek granicami absurdu. Oczywiście zbroje budowano z myślą o defleksji, ale przede wszystkim defleksji kopii/lancy i głównie chodziło o zbroje kopijnicze. Chcecie zobaczyć, jak wyglądała zbroja armii, która walczyła niemal wyłącznie przeciw włóczniom? O tak:\nRzymski legionista spodziewał się ciosów włócznią z góry, znad swojej tarczy. Te wielkie naramienniki oczywiście powodowały defleksję w dół, ale spójrzcie na ozdobne zawiasy na ramionach. One spokojnie mogły spadającą włócznie zatrzymać. I co? I nic. Miała wtedy do przebicia między 1 i 2mm stali (w zależności od nałożenia albo nienałożenia segmentów), co było dla niej niemożliwe. A co się stało, kiedy Rzym spotkał naprawdę potężne bronie, zdolne do łamania stalowych płyt? To:\nWidzicie te żebrowania na hełmie? Oczywiście mogłą złapać idący z przodu cios włóczni i zatrzymać go w miejscu (OMG ZAMOBUJZTWO). Ale przede wszystkim dodają centymetr albo więcej stali, przez który musi przejść falx albo podobna potworność, zanim w ogóle natknie się na hełm. Co jest ważniejsze od jakiegokolwiek poślizgu.\nTo jedno. A drugie – skąd idiotyczny pomysł, że cycki nie powodują defleksji? Trafienie w bok natychmiast spowoduje poślizgnięcie się broni w kierunku pachy. Defleksja! A w centrum? Tylko trafienia idące w jednej konkretnej płaszczyźnie dadzą zejście na mostek (co oczywiście nic nie da), wszystkie inne w kierynku brzucha albo gardła, gdzie może być łapacz sztychów (taki „płotek”, uniemożliwiający poślizg na samo gardło). Wiara, że cycki nie są opływowe jest czymś dość niezwykłym u przedstawiciela gatunku homo sapiens.\nPamiętajcie, opływowe, łagodne krzywe nie powodują defleksji a taki czołg zaprojektowaliby tylko ZAMOBUJCY\nZłamany mostek czyli Naruto faceplant\nO co z tym chodzi? Otóż jeśli kobieta upadnie w cycktozbroi, to złamie sobie mostek i ÓMŻE.\nWyobraźcie sobie, proszę, scenę, w której człowiek naprawdę tak upada. Jak to musiałoby wyglądać? Musiałby cofnąć głowę. Musiałby wyciągnąć obie ręce jak najdalej za siebie i siłą powstrzymać instynktowne osłonięcie się nimi przed upadkiem. Musiałby podać klatkę piersiową do przodu, żeby uderzyć tylko nią, nie całym ciałem. Do tego upadek, w którym czubki cycków dotykają ziemi jako pierwsze i pod kątem 90 stopni wymagałby skoku nie z ziemi, ale z wysokiego stołka. Generalnie to jakiś przedziwny „naruto chestplant”, wymagający skrajnie nienaturalnej mechaniki ciała.\nAle wiecie co? Zdarzyło mi się kiedyś wywinąć orła na lodzie i walnąć w ziemię płasko plecami. Żebra robią wtedy taki fajny trick, mianowicie transmitują całą energię upadku prosto w mostek. Bolało dwa miesiące, ale żyję – a dostałem efektywnie w ten mostek fangę dziewięćdziesięciokilogramową masą. Zdarzyło wam się może upaść do przodu? Uwaga! Jeśli jesteś mężczyzną, to nie masz ochrony z cycków. Jeśli jesteś kobietą to… też jej dużo nie masz, chyba, że napchałaś tam sobie silikonu. Tylko naprawdę wielkie cycki mają tyle tłuszczu, żeby poważnie ochronić mostek. Większość – ledwo ledwo. Więc czy po zaliczeniu takiego upadku nadal żyjesz? Założę, że tak.\nTo po pierwsze. Po drugie cały ten argument zakłada, że jakiś płatnerz-idiota-sadysta zbuduje cyckozbroję tak, że dokładnie między cyckami umieści jakąś dziwną, ostrą, przylegającą do mostka poprzeczkę. Taki łamacz mostka. „Hehehe to da ci zachętę do czymania się prosto, pani, hehehehe”.\nPo jaką cholerę miałby to robić? Można te cyki zrobić jednym łukiem, jeśli nie są wielkie. Można je przymocować z zewnątrz do łuku zbroi. Można zagłębienie między nimi na tyle odsunąć od mostka, żeby nigdy go nie dotknęło. Ale wtedy wpadamy w nową rzecz, mianowicie OMG KTO KIEDYKOLWIEK ZROBIŁBY W ZBROJI PUSTOM PRZESZCZEŃ! Otóż…\nJak upadnie, to złamie sobie miednicę.\nHahaha jaki pustak\nNIENIENIENIE ZAKAZ PUSTYCH PRZESTRZENI I ZAKAZ ZDOBIEŃ!!!1111\ny u do dis human\nMożemy uznać ten konkretny nonsens za martwy? Założę, że tak.\nPozostaje jedna ważna rzecz –\nPO CO ktoś miałby robić taką zbroję?\nA po co faceci pchali do rajtuz drewniane kształtki, żeby ich łydki wyglądały na olbrzymie? Po co kobiety wkładają sobie w staniki gumowe, sterczące sutki?\nCzłowiek odzworowywał anatomię na zbrojach od zawsze. Przykłady z antyku już podałem. Popatrzcie na inne, z różnych epok:\nI oczywiście, skoro jesteśmy przy minimalizmie funkcji, nie tworzeniu pustych przestrzeni i UŻYTKOWOŚCI PRZEDE WSZYSTKIM:\nLudzie oddają anatomię na pancerzu wtedy, kiedy przychodzi akurat moda na taką estetykę. Przestają to robić, kiedy ta moda przejdzie. Do tego bogaci ludzie lubią wywalać pieniądze na bycie ekstrawaganckimi, a mogą być ekstrawaganckimi, bo są bogaci i kto im podskoczy, co im zrobisz, biedaq?\nCzy cyckozbroja ma sens? Ma, oczywiście, podobnie, jak kutasozbroja. Jej kształt nie służy żadnej szczególnej funkcji (chyba, że dziewczyna ma naprawdę ogromne piersi), jest raczej ozdobą. Warto więc pamiętać o pewnej spójności. Jeśli ktoś zamówił zbroję ozdobną, to powinna być… ozdobna. Cyckozbroja, składająca się z krzywej płyty z dwoma wybitymi w niej cegłówką pagórkami nie wygląda ozdobnie i nie jest wewnętrznie spójna. Taka zbroja powinna być ładna, dobrze technicznie wykonana i wykończona (odpowiednie krawędzie), również w miarę spójna z epoką. Przykłady ładnych, albo przynajmniej nie nonsensownych zbroi tego typu:\nrender, ale projekt ładny\nTa zbroja nie jest super, ale jest przyzwoita. Dostępna z Armstreet, czyli de facto z Polski niedostępna\nCzy powinnaś zamówić sobie taką zbroję?\nTo znaczy… słuchaj… zależy jak twardę masz dupę i czy masz sensowną kasę do wydania. To pierwsze będzie ważne, bo dużo ludzi nie pozwoli nigdy faktom przeszkodzić w możliwości nauczania Cię z ambony, że ta zbroja to ZAMOBUJZDWO i JEST GUPIA i HAHAHA ZYZKI. Jeśli zamówisz taką zbroję, spodziewaj się tego. To się wydarzy i w najbliższym czasie się nie skończy. Może nie będzie tak źle, jak w przypadku tej dziewczyny, ale takie śmieszki się pojawią, memy być może też. Istnieje też niezerowe ryzyko stulejarstwa.\nSensowna kasa do wydania jest potrzebna, żeby ta zbroja wyglądała jak zbroja. Potrzebujesz dobrego płatnerza, umiącego w metaloplastykę, inaczej to będzie groteskowe albo głupie. Co w niektórych settingach fantasy jest ok, ale w większości nie.\nCo w zamian? Sława. Zrób sobie dobrą cyckozbroję, a Twoje zdjęcia na pintereście i na grupach larpowych będą krążyły długo. Jeśli modlisz się u ołtarza Boga Szpeju, to to może być sposób przeskoczenia wszystkich innych, niech suki (bez względu na płeć) zdychają z zazdrości. Osobiście szanuję tę motywację, ale pamiętaj o tej twardej dupie. Ćwicz ją.\nZostawiam was ze współcześnie używaną cyckozbroją. Zastosowanie: szermierka sportowa. Zgadnijcie, ile mostków złamała?\nCo to jest „bitewniak”? Bitewniak jest to larp, skupiony na wojnie, a przynajmniej na walce. Spodziewaj się mniej scenariusza, w ogóle nie spodziewaj się kart postaci (chyba, że Twój oddział je robi sam dla siebie), spodziewaj się skoncentrowania na misjach bojowych i tłuczeniu bliźniego swego po łbie lateksem. Będziesz przebywać w jakiegoś rodzaju obozie wojskowym, wychodzić na misje bojowe, walczyć z przeciwnikiem w małych utarczkach i wielkich (a w każdym razie sporych) bitwach. Oczywiście na takich larpach jest też (przeważnie) miejsce dla cywilów, którzy walczyć nie będą w ogóle, ale ten tekst jest pisany dla chcących iść w Oko Wpierdolu i cywilami zajmować się tu nie będziemy.\nWIĘC JAKIEJ POTRZEBUJĘ BRONI I ZBROI?!!!111111\nPowoli, powoli. Broń i zbroja są oczywiście bardzo ważne, bądź co bądź jedziesz na bitewniaka właśnie po to, żeby ich używać. Ale w walce będziesz pewnie 30-100 minut czasu rzeczywistego, poza walką (i nie w łóżku) będziesz bliżej 1200 minut. Serio ważniejsze jest to, czego potrzebujesz zupełnie niebitewnie. Zwłaszcza, że w „cywilkach” możesz iść do walki, ale w pełnej zbroi płytowej niezbyt wygodnie siedzi się w karczmie. Co więc jest ważne? Bardzo dużo rzeczy. Uporządkujmy to chronologicznie. Co masz zrobić w ramach przygotowań do bitewniaka?\n1. Znajdź oddział.\nPojechanie na bitewniaka będzie znacznie łatwiejsze z ogarniętym oddziałem. Sporo oddziałów dysponuje „pakietami startowymi” , czyli strojami i bronią dla nowych rekrutów. Zapłacisz za możliwość skorzystania z nich, ale nie tyle, ile zapłacisz za zebranie własnego szpeju. To doskonała opcja zwłaszcza dla ludzi, którzy nie wiedzą, czy bitewniaki są dla nich i chcą spróbować bez wydawania dużej sumy pieniędzy. Do tego oddziały różnią się dość mocno kulturą wewnętrzną, identyfikacją wizualną, wymogami strojowymi, taktyką walki. Znajdowanie sobie oddziału na końcu, kiedy masz już szpej (być może nieprzystający do danego oddziału) będzie znacznie trudniejsze. Najpierw grupa, potem szpej, nie na odwrót. Tak naprawdę w tym momencie możesz przestać czytać ten tekst, bo sporo oddziałów zajmie się Tobą od A do Z, ale wytrzymaj trochę, postaram się wyłożyć systematycznie proces, który w rzeczywistości bywa chaotyczny.\n2. Ogarnij ekwipunek i akcesoria.\nStrój możesz, przy odrobinie zacięcia i szczęścia, zrobić sobie na tydzień przed larpem. Ale raczej nie wytoczysz na tokarce miski ani nie wykujesz na kowadle noża. Kompletowanie ekwipunku obozowego zajmie Ci prawdopodobnie około 3 miesięcy. Pytaj ludzi z Twojego oddziału o rekomendacje, ale rzeczy, których będziesz potrzebować właściwie na każdym larpie bitewnym (i tak naprawdę niemal na każdym innym) i czego niemal na pewno w pakiecie startowym nie będzie to:\nMiska (możesz z niej jeść i zupę i „twarde” posiłki)\nSztućce. Od biedy da się znaleźć współczesne sztućce, które zadziałają, ale lepiej zaopatrzyć się w historyczne albo larpowe, w pochewce do pasa. Będziesz potrzebować łyżki, widelca i noża. Odradzam komplety ze szpikulcem zamiast widelca. Są ultrakoszerne, ale na larpach podaje się całkowicie współczesne posiłki, których takim narzędziem po prostu nie da się jeść. Więc widelec, przynajmniej dwuzębny. Uwaga: historycznie sztućce często były robione z pewteru, a więc stopu ołowiowego. Z powodu niechęci współczesnych ludzi do umierania na ołowicę, nie robi się już tego w ten sposób. Zamiast tego używa się stali. Znaczy to, że musisz o swoje sztućce dbać, czyli czyścić je i oliwić po jedzeniu. Jednak problem jest z łyżką: łyżka ze zwykłej stali będzie szybko rdzewiała, niezależnie od poziomu dbania o nią. Ja rozwiązałem ten problem prosząc o zrobienie mi łyżki ze stali nierdzewnej. Rzemieślnik zrobił to tak dobrze, że jest nieodróżnialna od zwykłej. Polecam to rozwiązanie.\nsztućce i kaletka u pasa\nKubek. Unikaj stalowych kubków turystycznych, to nie wygląda dobrze. Unikaj ciężkiej kamionki – to ładne, ale nie ma sensu dorzucać sobie do bagażu dodatkowej masy. Zwykły, drewniany kubek jest bardzo tani (zwłaszcza w zakupach zbiorowych, które często organizują grupy) i całkowicie wystarczający.\nZwykły drewniany kubek\nPojemnik na wodę. Będzie całkowicie niezbędny na patrolach i w bitwach. Powinien trzymać przynajmniej pół litra wody, ale rekomenduję raczej 0.7 albo 1l. Dobrze zadziała bukłak ze skóry, tykwa, kamionkowa butla / menażka (kamionka albo glina jest ciężka jak cholera, ale to się często opłaca – woda w nich pozostaje długo chłodna, w innych pojemnikach grzeje się natychmiast od słońca). Jeżeli wpiszesz w facebooka „bukłak” niemal na pewno wyskoczy Ci sklep Perkele. Bardzo odradzam. Mają ogromne problemy z jakością. Moja dziewczyna naprawiała trzy cieknące jak sito bukłaki od nich, wszystkie w ramach jednego oddziału, co dawało stosunek bubli w zakupie grupowym rzędu 40-50%. Nie kupuj też czeskiej albo NRDowskiej manierki wojskowej. Będziesz z nią wyglądać jak harcerz.\nTykwa na wodę\nKoc. Może być stary, wełniany koc wojsk Układu Warszawskiego (są popularne na larpach). Nie zadasz z nim szyku, ale zrobi robotę. Warto jednak poszukać czegoś ładniejszego. Koc powinien być z grubej, ciężkiej wełny. Przyda Ci się i do spania i do okrycia się nim w chłodny wieczór.\nKaletka (albo dwie). Kaletka to torebka do pasa. Będziesz w niej nosić pierdoły – telefon komórkowy w trybie lotniczym (serio, miej go przy sobie), Twoje lekarstwa, larpowe pieniądze, takie rzeczy. Historyczne ciuchy generalnie nie mają kieszeni, zresztą noszenie ważnych rzeczy w kieszeniach to na bitewniaku fatalny pomysł.\nPasek. Unikaj współczesnych pasków skórzanych. Poszukaj czegoś z prostą klamrą i o w miarę historycznym wyglądzie.\nPojemniki na rzeczy. Spora szansa, że będziesz w namiocie trzymać współczesne rzeczy („cywilki”). Sporo grup patrzy krzywo na takie rzeczy, leżące luzem. Zaopatrz się w pojemniki, w których możesz je przechowywać dyskretnie. Najtańszym, serio w cenie ryżu, pojemnikiem są lniane/jutowe worki LWP, do dostania na aukcjach internetowych po kilka złotych. Poszukaj aukcji, na której są worki bez pieczęci, zaoszczędzisz sobie wysiłku naszywania na nie łat.\nWorek lniany LWP\n3. Zorientuj się w „scenie” i wejdź w grupę.\nDołącz do jednej z grup bitewniakowych na facebooku i polurkuj tam kilka tygodni. Patrz, co się dzieje. To mocno ułatwi Ci wejście w ten światek i rozumienie jego wewnętrznego języka. Jednocześnie staraj się brać udział w życiu swojego oddziału. Lepiej być na larpie kimś rozpoznawalnym, niż samym imieniem i nazwiskiem, którego nikt nie kojarzy inaczej, niż „a, ten? jakmutam? no, ten!”. Nie musisz brać na siebie żadnych projektów, oferować się z szyciem gaci (choć to oczywiście zawsze będzie docenione), po prostu nie bądź samym nazwiskiem na liście osobowej. Spraw, żeby ludzie Cię kojarzyli.\nTo prowadzi do następnej rady – nie bądź unikalnym płatkiem śniegu. Oddziały bitewniakowe generalnie robią regularne wojsko. W regularnym wojsku są regularni żołnierze. Zdarzają się role specjalistyczne (na przykład ciężki oddział halabardników może mieć jednego łucznika), ale nie oczekuj i nie wymagaj, że dostaniesz taką rolę od razu. Zacznij od bycia zwykłym, regularnym żołnierzem, jak inni. Zapewniam, że to będzie docenione. To samo tyczy się konstrukcji postaci. Większość żołnierzy ma bardzo prosty życiorys. Urodził się w X, dał się nawinąć werbownikowi, teraz jest żołnierzem. Jego ciekawy i złożony życiorys powstaje dopiero w oddziale, jako rezultat kolejnych larpów (a zapewniam, że to są ciekawe życiorysy i jest naprawdę dużo ludzi, których szczególne perypetie są znane wszystkim). Idź tą drogą. Nie bądź synem/córką elfiej księżniczki i ludzkiego maga, który porwany w wieku 6 lat przez lodowe giganty nauczył się Magii Lodu i podróżuje przez świat ze spektralnym reniferem o imieniu Sven. Serio – nie.\nPobocznym tematem jest nie huśtanie łodzią, w której się dopiera zaczyna płynąć. Jeśli po przeczytaniu jakiejś mechaniki wyjeżdżasz ze wściekłą krytyką zasady, którą masz za głupią, może się łatwo okazać, że to zasada istniejąca od czterech lat, świetnie działająca, znana wszystkim i powszechnie akceptowana. Wyjdziesz na idiotę. Pamiętam absolutnie absurdalną kłótnię z człowiekiem, który nie życzył sobie, aby uderzano go na larpie bitewnym lateksem w głowę (co było explicite na tym larpie dozwolone), bo to ultra niebezpieczne – wszystko to na podstawie nieuczestniczenia nigdy w żadnym bitewniaku. Nie bądź tym człowiekiem. Przyjedź, zalicz to doświadczenie i od tej chwili będziesz wiedzieć o czym mówisz. Przedtem nie bardzo.\n4. Spraw sobie ciuchy.\nCiuchy to jest absolutny priorytet szpejowania larpowego. Możesz iść do walki bez zbroi, ale nie możesz iść do walki bez ubrania. Jeśli nie korzystasz z pakietu startowego, Twoja grupa na 100% będzie w stanie Ci dużo doradzić i skierować do dobrych krawców i rzemieślników. Rób sobie ubranie w porozumieniu i we współpracy z oddziałem. Oni ogromnie Ci pomogą.\n5. Spraw sobie broń.\nBez broni jesteś bezużytecznym żołnierzem. Jeśli nie korzystasz z pakietu startowego, kup po prostu broń, zgodną z profilem jednostki. Nie wariuj – główna broń Ci wystarczy. Nie kupuj trzech sztyletów, boczniaka (broń boczna, używana kiedy główna staje się bezużyteczna) jeśli nie jest niezbędny, miecza pojedynkowego, młota bojowego do popisów i tak dalej. Nie wywalaj kilku tysięcy złotych na broń nie wiedząc jeszcze, czy to hobby Ci się w ogóle spodoba. Poczekaj z tym na powrót z pierwszego larpa.\n6. Kup sobie hełm.\nHełm powinien być ze stali. Ja osobiście dzielę hełmy na dwie kategorie: patrolowe i bitewne.\nHełm patrolowy jest przede wszystkim lekki i wygodny. Możesz w nim chodzić bez dyskomfortu przez cały dzień, zakładać go na każde wyjście z obozu, nawet o 100m w las. Ten hełm jest dla Ciebie niezbędny. Możesz w nim iść w bitwę, natomiast chodzenie na każdy patrol w hełmie bitewnym będzie bardzo niewygodne bardzo szybko. Dla dziewczyn dodatkowym argumentem przeciw hełmowi bitewnemu są okropne rzeczy, które po kilku godzinach w upale zrobi on włosom. Oczywiście u niektórych oddziałów są tylko hełmy patrolowe, bitewnych się nie używa. Idealnym hełmem patrolowym jest bardzo tani hełm sekretny Epica.\nHełm bitewny jest dość ciężki i da Ci dobrą ochronę nawet przed ciosami bronią drzewcową. Powinien być dobrze zamortyzowany, idealnie jest, kiedy zapewnia ochronę tyłu głowy (potylicy), skroni, policzków i nosa (osłona nosa jest, niestety, bardzo rzadką cechą hełmu). Nie powinien mieć stałej zasłony. Zasłony nie będziesz używać właściwie nigdy poza pozowaniem do zdjęć. Odcina Ci widoczność i możliwość oddychania tak bardzo, że będziesz ją mieć zawsze odsuniętą. Odsuwana zasłona musi być dobrze mocowalna w pozycji odsłoniętej – albo przez odpowiednią konstrukcję hełmu, albo przez zaczepy. Nie kupuj hełmu, a którym musisz zasłonę trzymać odsuniętą jedną ręką, albo która co jakiś czas opada Ci na twarz. Jako hełmy bitewne rekomenduję salady, burgonety, barbuty, łebki, ciężkie moriony i podobne.\nNajlepiej mieć dwa hełmy, patrolowy i bitewny. Ale jeśli masz wybrać jeden, wybierz patrolowy. Jest ważniejszy.\n7. Nie kupuj sobie zbroi.\nO ile Twój oddział nie wymaga jakiegoś minimum zbrojowego – odpuść. Ponownie, nie wydawaj ciężkich pieniędzy przed dowiedzeniem się, czy to wszystko lubisz. Do tego na pierwszym larpie będziesz mieć okazję przymierzenia się do różnych typów zbroi, sprawdzenia, co dla Ciebie działa. Na razie włóż wysiłek w strój, nie w zbroję.. Zbroja powinna być dobrej jakości (milion razy lepszy jest dobry tekstylny, niż paskudny zbrojny), więc serio lepiej poczekać z tym rok, niż rzucać się od razu na byle co, zanim nabierzesz umiejętności odróżniania cymesu od szrotu.\nKolejnym powodem jest „szok płyty”. Znam pewną osobę, która po założeniu na siebie pierwszy raz płatów i hełmu niemal wyzionęła ducha w marszu na swoją pierwszą bitwę – słaniała się potem na nogach. Obecnie, bez wielkiej poprawy kondycji, potrafi biegać przez cały dzień w płytowym kirysie i ciężkim hełmie. Ciało przyzwyczaja się do zbroi z czasem, to nie jest nawet kwestia siły. Po prostu potrzebuje na to trochę czasu. Lepiej nie funduj sobie „szoku zbroi” na pierwszej bitwie. Jeśli wkręcisz się w larpy bitewne, kup kirys i ćwicz w nim. Kiedy będziesz sobie w nim dobrze radzić, kupuj (albo nie) kolejne elementy.\n8. Kup sobie rękawice.\nIdealne są rękawice z miękkiej i grubej skóry, albo leciutkie rękawice stalowe (które odradzam na pierwszy larp jako bardzo drogie i wymagające pewnej wiedzy). Będą osłoniały jedną z najbardziej narażonych na urazy części ciała – palce, a zwłaszcza ich stawy. Nie polegaj na skórzanych rękawiczkach zimowych, kup solidne, dedykowane do reko albo larpów bitewnych rękawice.\n9. Upewnij się, że masz gdzie spać.\nTu powiem tylko tyle: rozmawiaj z oddziałem. Dowiedz się, jak wygląda organizacja techniczna obozowiska. Upewnij się, że jest dla Ciebie miejsce w namiotach, jakie są wymogi i możliwości rozłożenia się w nich.\n10. Postaraj się spotkać Twój oddział na żywo przed larpem.\nJeśli mają nawet popijawę na 5 osób w innym mieście – wskocz w pociąg i podjedź tam. Serio warto znać twarze i popić razem z towarzyszami broni przed larpem. Tam może być za mało czasu na poznanie się jako gracze, nie postaci.\nNie no, żartuję. W tym wszystkim nie chodzi o bawienie się dobrze. Chodzi o SZPEJ.\nIV Regiment Ostlandu\nWilcza Kompania Najemna z Nuln\nCeltic Web Merchant (fantastyczna obsługa klienta)\nPolskie sklepy larpowe:\nRekwizytornia (najlepsza obsługa klienta na świecie, zniżki dla oddziałów)\n5 Żywiołów (dystybutor Freyhanda na Polskę)\nPolskie sklepy reko:\nLorifactor (jedyny sposób, żeby dostać reko szpej bez czekania miesięcy i bez obsuw)\nGrupy fejsbukowe bitewniakowców\nSigmar mit uns (grupa warhammerowców)\nBattle Larp – Karczma u Kenigera (dawniej grupa Battlequesta, obecnie ogólna)\nPoboczne grupy i strony na facebooku:\nZnany rzemieślnik – Larp (recenzje rzemieślników larpowych i reko)\nDJ Fashion – larpowy influencer\nOd długiego czasu wszyscy wiedzą, że:\nGrimdark jest dla prawdziwych, twardych graczy, których mierzi cukierkowy heroic\nGrimdark jest dla nadętych pozerów, którzy mają osobne żyletki do cięcia się na każdy dzień tygodnia\nI gdyby jeszcze udało się znaleźć dwoje ludzi, którzy mają podobny pogląd co do tego, co to właściwie jest ten ponuromrok, to moglibyśmy się już radośnie nienawidzić i zabijać w jego ataku i obronie. A tak tkwimy w bagnie sporów definicyjnych. I oto zstępuję na ono bagno i będę je suszył zapalniczką. Z oczywistym rezultatem, ale to i tak zabawne.\nWikipedia definiuje grimdark. Jeśli wejdziecie na wikipedię, to zauważycie łatwo, że strona „grimdark” występuje w dwóch wersjach językowych – angielskiej i polskiej. Dinozaurów, którzy pamiętają historię polskiego Warmłotka, nie powinno to zaskakiwać w ogóle. Łatwo tu zacytować całość artykułu na polskiej wiki:\nGrimdark – podgatunek fantastyki o tonie, stylu lub scenerii, który jest szczególnie dystopijny, amoralny lub pełen przemocy. Termin jest inspirowany hasłem strategicznej gry stołowej Warhammer 40,000: „In the grim darkness of the far future there is only WAR ” . Grimdark jest blisko związany z dark fantasy.\nJep. To tyle.\nNa angielskiej wiki również jest garść poglądów, co to właściwie jest, częściowo spójnych, częściowo rozbieżnych. Charakterystyczne, że nawet definicja gatunku składa się z kłótni. Witamy w cudownym świecie mójhammerów. Zacznijmy od czegoś innego.\nPolegli! Na polu! Chwały!\nW swoim tekście o grimdarku, Paweł pisze, że jest rozbieżny z Jesienną Gawędą. Po czym opisuje dokładnie Jesienną Gawędę. Ludziom, którzy urodzili się po Bitwie pod Grunwaldem (witamy na planecie, przywykniecie), warto tu wytłumaczyć co, kto i jak. Jesienna Gawęda była podejściem do prowadzenia RPG (głównie Warhammera), opisanym na łamach czasopisma Portal i różnych dodatków przez Ignacego Trzewiczka. Mamy tu zabawną sytuację, bo serio mało kto pamięta, czym ona jest. Zróbmy sobie widełki:\nCzym ona była.\nŚwiat jest paskudny i chce Cię zabić i zabija Twoją rodzinę i wszystkich przyjaciół. Przechodząc przez przygodę zostaniesz całkowicie zeszmacony, połamią Ci ręce i nogi, ale czołgając się na nosie na końcu wbijesz wykałaczkę w oko demona i GO KURWA ZABIJESZ I WYGRASZ KURWA. Główna idea tego podejścia to był sukces okupiony ciężką ceną/ofiarą i przez to tym bardziej wartościowy. Płacisz za niego wszystkim, albo niemal wszystkim i osiągasz go na samej krawędzi poddania się i rozpaczy. Ignacy Trzewiczek wzorował się tu na Johnie Wicku (nie, nie tym Wicku), który nigdy nie mógł się zdecydować, czy jest bardziej psychopatą, czy bardziej sadystą. Warto przy tym nadmienić, że Jesienna Gawęda była heroiczna jak kurwisyn, ludzi dosięgały tam plagi, których nikt by nie przetrwał, a oni brnęli dalej. Heroiczny heroizm – w takim „Cwale” (przygoda z wydanego przez czasopismo Portal dodatku do Warhammera – „Władca Zimy”) niemal całość przygody odbywa się… w cwale. Potem walka z kilkoma armiami orków, z mega demonem, a potem cwał. To były opowieści o bohaterach z pogranicza superbohaterskości (albo bezwstydnie poza nią), tak groteskowe w triumfach i porażkach, że najlepszym współczesnym porównaniem byłby chyba film „Hateful Eight” Tarantino.\nJak jest pamiętana.\nZawsze pada deszcz. Nienawidzimy Trzewiczka na wieki!\nCo właśnie jest tak bardzo zabawne, bo opisując – nieświadomie – główne rysy koncepcyjne Jesiennej Gawędy, Paweł jednocześnie odcina się właśnie od Jesiennej Gawędy. JG to polska interpretacja grimdarka, przez długi czas, aż do powrotu wahadła, będąca najbardziej koszerną i uznaną jej wersją, wystarczającą do gardzenia Anglikami i Amerykanami, którzy czołgali się wtedy po podziemiach i znajdowali skrzynie ze złotem. Słuchaj, możesz mi wierzyć, albo nie wierzyć, ale jeśli nauczono Cię w Polsce grania w Warmłotka, to niemal na pewno w jakiś sposób nauczono Cię grania jesiennogawędowego. Aż tak w nas weszło.\nOn zdechnie jak pies w swoich wymiocinach, żebyś Ty mógł być bohaterem. Pomyślałeś kiedyś o tym? Nie, bo myślisz tylko o sobie.\nCzego dowiadujemy się przy tym o ponuromroku? Otóż tego, że wszyscy zgadzają się tylko w tym, że pada deszcz. Ilość ozdobników mroku, jego składniki, czy komuś wolno gwałcić postaci, czy nie wolno, czy zżera się dzieci, czy nie zżera, czy jest gotycko, czy romańsko i czy gra się tylko umierającymi na odrę szczurołapami, czy można też Czempionem Imperium, to jest wszystko jądrem nieustannej wojny. Ale jakaś zgoda jest co do tego, że ogólnie w światach ponuromrocznych jest źle, nawet bardzo źle i jakieś tam światło niosą tylko nasi bohaterowie. A kim są ci bohaterowie?\nI tutaj Paweł idzie mocno po naszej, polskiej interpretacji Warmłotka (pochodzącej właśnie z Jesiennej Gawędy, a jakże). Spójrzmy zamiast tego na Games Workshop, na to, co oni i ich stowarzyszeni wydawcy oddają w ręce graczy:\nWarhammer i Warhammer 30000 i 40000. Dowodzisz armią, złożoną z najrzadszych jednostek we wszechświecie, gigantycznych tytanów, broni, mających po tysiąc lat, których zostało już w całym wszechświecie ze trzy, w kluczowych bitwach, które przesądzą o losie X. Gdzie X to coś wystarczająco wielkiego.\nRogue Trader. Jesteś handlarzem, do którego należy niewyobrażalny majątek. Możesz mieć armie z milionów żołnierzy, a planety, wielkości i bogactwa obecnej Ziemi, mogą być Twoimi wiosennymi rezydencjami wypoczynkowymi.\nDark Heresy. Jesteś agentem Inkwizycji, jako jeden z niewielu (może jeden na miliard) ludzi dopuszczono Cię do najmroczniejszych sekretów. Masz pod rękami potęgę zupełnie niepowstrzymywalnej organizacji, boją się Ciebie wszyscy, siejesz śmierć i zniszczenie według własnego widzimisię, bez żadnych ograniczeń.\nDeathwatch. Grasz elitą samych w sobie ultraelitarnych superżołnierzy, tak absurdalnie elitarnych, że wytrzymaliby godzinę walki z Chuckiem Norrisem.\nI tak dalej. Co po tym widzimy? Bardzo ważną rzecz. Ponuromrok jest TŁEM. Wszystkie te szczurołapy, ginące w jesiennym błocie i beznadziei są TŁEM, na którym tym jaśniej wybijają się absurdalnie bohaterskie postaci, w które wcielają się gracze. Zepsuty krasnolud z Warhammera (źródło nieustannych narzekań na to, że może wziąć kulę z muszkietu na klatę) jest CELOWY. Nasi herosi z wielkimi, błyszczącymi muskułami, albo absurdalnymi pancerzami wspomaganymi błyszczą tym jaśniej na tle błota i szczurów. Koncepcja grania szczurołapem i umierającym na suchoty dokerem jest koncepcją polską, właśnie z czasów Jesiennej Gawędy i poza Polską niemal nieznaną (jasne – profesje startowe w podręczniku są bardzo przyziemne, ale rozwój z nich dość szybko zabiera nas w rejony bohaterskie). Te umierające na suchoty sczurołapy to nasza własna wersja ponuromroku, nie wspierana za bardzo przez źródła i stąd będąca przyczyną nieustannych wojen o redukcję dysonansu poznawczego. Co z tego? No cóż…\nCzy takiego ponuromroka da się larpować?\nOczywiście „nie da się” znaczy tyle, co „jest to bardzo, bardzo trudne”, albo „jest to bardzo, bardzo drogie”. Podobnie „nie da się”, jak nie da się larpować wampirów, nie da się larpować magów, nie da się larpować wiedźminów. Czyli nie możemy tego larpować, ale możemy udawać, że to larpujemy. Czemu nie możemy tego larpować? Ano dlatego, że koncepcja kontrastu, opartego o bohaterów na pierwszym planie i brudne tło na drugim jest trywialna w powieści, filmie, czy rpg, gdzie głównych bohaterów jest garstka. Jest niemożliwa tam, gdzie głównych bohaterów jest setka, a tła prawie w ogóle nie ma. Wampir oparty jest o mity samotnego, dręczonego przez swoją klątwę pasożyta, wyklętego, ściganego przez cały świat, kryjącego się przed nim i atakującego go z cienia. Tam, gdzie jest trzydzieści wampirów, tam tak naprawdę nie ma żadnego wampira, wszyscy mają po prostu tabliczkę „wampir, liek totalnie straszny i samotny” i grają między sobą podsumowanie sprintu w korpo. Podobnie zbierz razem setkę bohaterów warhammerowych, błyszczących tym światłem niepokonalności, z których każdy właśnie chce się wybijać z tła i rezultaty są groteskowe. Gdzie bohaterami są wszyscy, nie jest nim nikt. A KAŻDY chce być tym w świetle punktowca. I KAŻDY chce, żeby to INNI byli tłem. Ten świat to syf i błoto, więc ja zapewnię w nim odrobinę humoru i beztroski (si, si, bene!). Ten świat to zwycięstwo Chaosu i zepsucia, więc to ja zapewnię w nim zwycięstwo Młota Sigmara. Sami bohaterowie. Żadnego tła. Każdy gra swojego własnego larpa, każdy chce się wybijać spomiędzy innych, odrzucamy nawzajem swoje wątki, bo przeszkadzają w naszym, aż larp przypomina agorę, na której dwie setki panów w togach wbiły palce jak najgłębiej w uszy i wrzeszczą jak najgłośniej. I nie można się nawet przyczepić do ludzi, że unikalne płatki śniegu, bo właśnie na tym, na unikalnych płatkach śniegu na tle ogólnego syfu, polega Warhammer. W tym wszystkim jednego jesteśmy naprawdę pewni – to my wiemy, co to jest właściwy ponuromrok i to tamci nam go psują, próbując się ponad niego i z niego wyrwać. My próbujemy grać na tle ich, oni na tle nas. Oczywiście zdarzają się pomysły na serio tak gimbohawajsko kretyńskie, że poza wszelką granicą krytyki (#kmwtw, #pdk), ale w większości jest to po prostu dialog ślepego z głuchym na temat przeżyć niemowy.\nZgadnij, kto umiera?\nMoja odpowiedź to hard fantasy. A co to jest hard fantasy? A o tym już w następnym odcinku. Do którego muszę sobie dość mocno pozbierać myśli, bo sensowne odcięcie go od ponuromroku nie jest łatwe.\nKategorie: Szpej, Szpej: Poradniki\nAbstrakt: nie, odrażajace, odstające, koślawe szwy to nie jest oznaka „autentyczności”.\n(więcej…) Czytaj Całość\nAbstrakt: jeśli chcesz jeszcze w przyszłości robić larpy, zarządzanie larpem i emocjami jego „użytkowników” jest ważne nie tylko przed i w trakcie, ale też po larpie.\nPunkt przegięcia to pojęcie, pochodzące z analizy matematycznej. Oznacza ono geometryczny punkt, w którym wykres funkcji zmienia się z wklęsłej w wypukłą, albo odwrotnie.\nRok, w którym wszyscy nauczyli się przedlarpia\nTo chyba okolice 2017. Wtedy ten termin stał się popularny. Zaczęliśmy go używać w ocenie larpa, pisać całkowicie osobno o tym, jak wyglądała organizacja komunikacji, rozdział ról, jakość kart, zarządzanie entuzjazmem (lub jego brakiem) u graczy, w końcu radzenie sobie z nieuniknionymi pożarami. Zaczęliśmy dość mocno oddzielać przedlarpie od samego larpa. Larp o fatalnym przedlarpiu mógł być larpem o świetnej grze (i oczywiście odwrotnie, choć to zdarza się rzadziej). Kiedy raz zaakceptowaliśmy ten pomysł, larp zaczął się dla nas składać z tych dwóch (nie równorzędnych) części. Co powinno nas uczynić podejrzliwymi, bo przecież strzałka czasu ma swoje prawa, a dzida – jak wszyscy wiedzą – składa się nie tylko z przeddzidzia i dzidzia właściwego, ale też postdzidzia. Podobnie larp składa się nie tylko z przedlarpia i larpa właściwego, ale również z postlarpia. Wiem, oczywiste. Ale warto sobie trochę więcej o tym powiedzieć.\nWyrażony czasem bezwzględnym, larp istnieje i żyje dłużej po tym, kiedy się już odbył, niż kiedy trwa.\nCo to znaczy? Larp trwał – dajmy na to – 2 dni. Nawet, jeśli był przeciętny, będziemy go wspominać i rozmawiać o nim znacznie dłużej (bardzo długo, jeśli był szczególnie fatalny, albo szczególnie świetny). Larp jest jak potrawa w kuchni (celowo unikam dętych porównań ze sztuką), której smak trwa nie tylko w trakcie żucia, ale też w samopoczuciu po obiedzie, we wspomnieniach obiadu, w recenzjach, w wdzięcznej (albo i nie) pamięci. To znowu zahacza o trywialne truizmy, ale warto to powiedzieć. Co z tego wynika? Dwie rzeczy, których powinni być świadomi i którymi powinni się zająć organizatorzy.\nOrganizatorzy są strasznie obciążeni robotą na każdym etapie larpa. Z samego larpa wychodzą tak potwornie zużyci, że czasem ledwo zdolni do interakcji. I wyskakuję tu nagle, chcąc od nich wielkiej pracy jeszcze po larpie. Wiem, że to brzmi zniechęcająco. Nic nie poradzę, ta praca po larpie naprawdę jest potrzebna. Mogę tylko powiedzieć to, co już wielokrotnie mówiłem – ceny larpów i to, ile macie z nich pieniędzy, są śmieszne. Powinny być wyższe.\nPostlarpie 1. Zjazd i jak uczynić go łagodnym.\nAstronauci po powrocie z Księżyca popadali w alkoholizm, albo czarną rozpacz. W młodym wieku przeżyli szczyt swojego życia. Nic więcej na taką skalę nigdy już nie miało prawa ich spotkać. Oczywiście to jest wysoki diapazon, larpy są całkowicie nieporównywalne z czymś takim, jak misja na Księżyc. Ale ogólna mechanika emocji człowieka jest taka sama. Bardzo, bardzo źle radzimy sobie z gwałtownym zjazdem z wysokiej górki. Larp się kończy, jesteśmy pełni świeżych wspomnień, chęci rozmawiania o tym, podzielenia się swoimi przeżyciami. Jeśli to jest moment, w którym mamy wejść do samochodów i jechać do domu, to zostaniemy z dużą ilością nierozładowanej energii. Możemy oczywiście rozmawiać w wąskich kręgach znajomych, albo na fb, ale to nie jest to samo.\nEmocje i wrażenia po larpie należy sprowadzić w dół łagodną krzywą. Dać ludziom poczucie zamknięcia opowieści, podsumowania jej, przepracowania jej. W tym celu:\nLarp powinien mieć zakończenie. Coś, co jasno wygląda na jego koniec. Larp nie powinien po prostu rozleźć się w paciaję. Jeśli, jako organizator, widzisz, że zdarzyło się coś, co jest ewidentnie końcem larpa, ale ma on teoretycznie trwać jeszcze 3h, nie ciśnij tych 3h na siłę. Zakończ już teraz.\nLarp powinien być zamknięty przez organizatora. Nie „pa, dzięki, idźcie pić!”. Wyjdź na scenę. Daj się zobaczyć. Podziękuj graczom, pozwól im podziękować Tobie. Jako główny organizator koniecznie przedstaw innych ludzi z zespołu. Gracze mogą ich nie znać, mogli ich w ogóle nie widzieć. To jest moment jednoczący, rytuał grupowy, zrobiliśmy to wszyscy razem. To daje mnóstwo ciepłych emocji, wszystkim.\nO ile to możliwe, zostaw przewidziany czas na imprezę końcową. Prawdopodobnie lecisz teraz na ryj i marzysz tylko o śnie, ale spróbuj wmieszać się między ludzi, porozmawiać z nimi. Impreza końcowa nie powinna być pozbawiona organizatorów. Sporo ludzi będzie Ci chciało podziękować osobiście – to też duża wypłata dla Ciebie.\nJeśli jesteś dowódcą/organizatorem grupy na larpie, zrób takie zamknięcie dla swojej grupy. Musisz to zrobić natychmiast po końcu larpa, zanim ludzie rozejdą się do picia, pakowania, rozjazdów – wtedy już ich nie zbierzesz. Zbierz ich od razu po larpie, podziękuj im, podsumuj jakoś i zamknij larpa w waszym gronie. Daj im mówić. Ludzie serio potrzebują zamknięcia opowieści, a larp waszej grupy jest osobną opowieścią wobec larpa jako całości. Ta wewnętrzna opowieść też powinna być zamknięta.\nBartosz Bruski mówi:\nPo zakończeniu gry często mają jeszcze miejsca różnego rodzaju debriefingi (podsumowania gry) czy derollingi (ćwiczenia służące wyjściu z postaci). Niektórzy twórcy organizują je, bo to modne (choć ten czas już powoli mija), ale w wielu grach to może być dobry pomysł, choćby tylko dla chętnych – czy to w grupach, czy indywidualnie.\nTechnik, w dużej mierze podbieranych od teatru, jest trochę: Np. to nieszczęsne, konwentowe „teraz przez godzinę będę opowiadał o co chodziło w moim larpie”. Może to też być – często robią tak Nordycy – koordynowane przez konkretną osobę odpowiadanie w małych grupkach na konkretne pytania dotyczące wrażeń i przemyśleń z gry. Albo rytualne wyjście z gry przez np. zdemontowanie elementu scenografii, czy pozbywanie się atrybutów postaci (stroju, identyfikatora), może być połączone z wyraźnym, słownym wskazaniem cech postaci, których nie posiadał gracz. Tu wchodzą też przeróżne ćwiczenia ruchowe, i tak dalej.\nHardkorowy przykład: „Przystań Niedokończonych Opowieści” autorstwa Emilii Kowalskiej i Kaji Skorzyńskiej to wzbudzająca wiele silnych emocji gra. Po edycji w której grałem, a która zakończyła się w nocy, autorki gry wspólnie dyżurowały i przyjmowały każdego chętnego żeby indywidualnie pogadać i wyrzucić z siebie emocje – i to po całym dniu rozkładania scenografii, a potem całym dniu prowadzenia larpa. Wielu uczestników bardzo chwaliło sobie tę możliwość – kolejka ciągnęła się długo, a ostatnie rozmowy miały miejsce praktycznie nad ranem.\nP.S. Jeśli twórca zawalił coś mocno na larpie, i wszyscy o tym wiedzą, dobrym pomysłem może też być odniesienie się do tego szybko. Deklaracja, że „wiem o tym i następnym razem będzie dużo lepiej”, może dobrze wpłynąć na odbiór gry, zwłaszcza przy grach cyklicznych albo rozgrywanych wielokrotnie. Wpłynie jeszcze lepiej, jeśli się tej deklaracji dotrzyma.\nPostlarpie 2. Natura ludzkiej pamięci i Punkt Przegięcia.\nNie wiem, czy kiedykolwiek zdarzyło Ci się wyjechać z larpa, nie wiedząc do końca, czy on był dobry, czy zły. Masz z niego dobre wspomnienia. Masz złe. Nie wiesz, które dominują. W ciągu następnych tygodni dojdzie do bardzo ciekawego zjawiska. Otóż – zdecydujesz się. Człowiek rzadko potrafi utrzymać „nie wiem”. Lubimy mieć opinię. Opinia przechyli się albo w stronę „dobry”, albo w stronę „zły”. Stanie się to częściowo z powodu Twoich własnych przemyśleń, w ogromnej mierze z powodu tego, o czym mówią i opowiadają, jakie mają opinie inni uczestnicy. A kiedy ta waga się przeważy (właśnie ten moment nazywam „Punktem Przegięcia”), nastąpi bardzo ciekawe zjawisko. Jeśli Twoja opinia przeważyła się na „dobry”, zaczniesz zapominać drobne złe rzeczy, a te bardzo złe pokryją się filtrem żelowym, przestaną być wyraźne we wspomnieniach. Te dobre z kolei nabiorą złotego blasku nostalgii. I odwrotnie, zdecyduj, że to był zły larp, a wszystkie jego wady jeszcze się pogorszą i pogłębią (do tego część owych wad przejmiesz z narzekania innych), a te dobre rzeczy stracą bezpośredniość i spadną do roli „okoliczności łagodzących”.\nNasza pamięć ma charakter rekonstrukcyjny. Bardzo mało ludzi ma pamięć ejdetyczną. Mamy kilka ważnych punktów kluczowych z danego wspomnienia, resztę sobie dopowiadamy. To jest powód, dla którego pięciu świadków wypadku może dać pięć skrajnie różnych jego relacji, dlaczego amerykańscy psychoanalitycy potrafili setkom ludzi wmówić gwałcenie przez rodziców (i zniszczyć w ten sposób całe rodziny) i dlaczego istnieje Efekt Mandeli. Kiedy już sobie jakieś wspomnienie dopowiemy, święcie w nie wierzymy. Zapewniam was, że pamiętacie z larpów i dobre i złe rzeczy, które nigdy się na nich nie wydarzyły, jak również rzeczy mocno pozłocone albo ubłocone z powodu waszych późniejszych opinii na temat danego larpa.\nTwój larp istnieje krótką chwilę w grze, bardzo długo (czasem latami) we wspomnieniach. To, co napisałem powyżej oznacza, że masz na te wspomnienia wpływ. Możesz modelować to, jak larp będzie pamiętany. Nie tylko możesz, ale (zwłaszcza w przypadku larpa, który ma być powtarzany) – musisz.\nNie jesteś w stanie zrobić larpa na znaczącą liczbę graczy, który spodoba się wszystkim. Krzywa Gaussa będzie mniej lub bardziej przesunięta w osi x, bardziej lub mniej stroma, ale będzie. Na pewno komuś ten larp się nie spodoba. Ale więcej będzie takich ludzi, którzy nie będą go pewni – po obu stronach krzywej. I bliżej „super” i bliżej „do rzyci”. Jeśli zostawisz ich samych sobie, zaczynają się ruchy Browna. Jeśli ludzie ci trafią na zachwyconych, to rozmowy z zachwyconymi poprawią ich własne wspomnienia. Waga może się przechylić na „dobry, ale” (co często, z czasem, prowadzi po prostu do „dobry”). Jeśli trafią na zniechęconych, waga może się przechylić na „zły”. Uwaga – ludzie źli i rozczarowani mają większą moc rażenia, niż zadowoleni. Łatwiej przejmujemy emocje negatywne, nie pozytywne.\nZ podwójną siłą ten efekt występuje na forach/grupach internetowych. Jeśli ktoś tam rozpęta kuposztorm, to nawet, jeśli uczestniczy w nim więcej ludzi zadowolonych i broniących gry, samo istnienie kuposztormu może obniżyć opinię o larpie. Przykład tego, co działo się po Battlequeście 2018, kiedy zmęczeni organizatorzy odpuścili na kilka tygodni grupę na fb i wylały się tam tankowce potwornie cuchnącego błota jest naprawdę modelowy. W ten sposób umierają dobre wspomnienia z larpa, w ten sposób amplifikują się złe, w ten sposób zmienia się ogólna opinia o larpie. Nie odbierajcie tego jednak wyłącznie jako kwestią PRową, zarządzania publicznie wyrażaną opinią. To idzie głębiej. Chodzi o zarządzanie wspomnieniami i nastawieniem, autentyczne przekonanie niezdecydowanych, że byli na dobrym larpie, zmienienie ich opinii posiadanej. Pozytywne emocje, które z tego wynikną pozostaną w nich na długo, a one są bardzo ważną częścią ogólnej wypłaty, którą mamy z larpa.\nPisałem już, że wprowadzam tu dość niewdzięczne zadanie dla organizatorów – mocna praca tuż po mocnej pracy. Ważne jest – i czyni to jeszcze bardziej męczącym – właśnie to „tuż po”. W moim osobistym odczuciu Punkt Przegięcia następuje u niezdecydowanych graczy w ciągu nie więcej, niż 2-3 tygodni. Bardzo mało graczy będzie się wahało miesiąc i dłużej. Najczęściej decyzja podejmie się (piszę to w formie neutralnej, bo to nie jest świadomie dokonywany wybór) w ciągu pierwszej eksplozji aktywności w internetach, czyli w pierwszym tygodniu-dwóch. Dość ważne, aby rzeczy zaczęły się dziać niemal od razu. Więc o ile nie możecie napisać podsumowania larpa w pierwszych dniach, ważne jest powiedzieć kiedy je napiszecie (to podtrzymuje wrażenie żywej gry, zaangażowania w nią organizatorów, zamiast porzucania jej). O ile nie możecie opublikować zdjęć w pierwszych dwóch dniach (gracze KOCHAJĄ zdjęcia i po larpie zżera ich niecierpliwość co do ich publikacji), to możecie opublikować jedno albo dwa i poinformować kiedy będzie więcej. To akurat doskonale robi organizacja Battlequesta. To podtrzymanie dialogu podnosi morale, a do tego daje wrażenie, że w sali obecny jest dorosły. Samo to wrażenie może przytemperować ewentualne kuposztormy.\nBardzo ważne – zdjęcia.\nWażna jest rygorystyczna selekcja. Zdjęcia już dłuższy czas temu stały się jedną z najważniejszych rzeczy na larpie. Larpy, mające dobrych fotografów dość mocno różnią się siłą marketingowego rażenia od larpów z przeciętnymi fotografami. Ważne jest jednak dopilnowanie, żeby do galerii larpowej trafiły dobre zdjęcia. Jest mocna pokusa, żeby pokazać każdego, choć by to było nudne, statyczne zdjęcie kogoś, siedzącego na pniaku i gapiącego się w buty. Nie róbcie tego. Wrzucajcie te zdjęcia, które pokazują dobry larp. Całą paczkę ze wszystkimi fotami można wystawić do osobnego pobrania z sieci (znowu świetny patent organizatorów Battlequestu). Naszym najsilniejszym i najważniejszym zmysłem jest wzrok. Pokazanie komuś na zdjęciach „to był dobry larp” jest jednym z silniejszych sposobów przekonania go do tego.\nAnkieta polarpowa przyjęła się już jako dość standardowy element gry. Co, niestety, znaczy, że czasem jest robiona po to, aby była. Bo tak sie robi. Bo inni tak robią. To dość fatalne podejście. Ankieta sklecona na chybił-trafił, napchana losowymi, albo nieistotnymi pytaniami wywołuje wrażenie niekompetencji albo niepozbierania organizatora. Jeśli gracz odniósł już takie wrażenia wcześniej, to zostaną one wzmocnione. Jeśli ich nie odniósł, to właśnie się pojawiły (a najmocniej zapamiętujemy to, co wydarzyło sie jako ostatnie). Do tego ankieta to dla gracza kanał do przekazania wrażeń, o których wie, że trafią do organizatora. Kiedy ją wypełnia, jest spora szansa, że będzie chciał powiedzieć coś (dla niego) istotnego. Jeśli zamiast tego ankieta prosi go o pierdoły, o informacje nieistotne, trywialne, to odbiera mu wrażenie wpływu na larpa, na jego przyszły kształt. Jeśli w danej chwili uważa, że tam działy się złe, ale korygowalne rzeczy, to może zmienić jego pogląd z „korygowalne”, na „niekorygowalne”, a to z kolei popchnie niezdecydowanego gracza bliżej opcji „zły larp”. Lepiej już nie robić ankiety w ogóle i poprosić po prostu o wrażenia na maila, niż zrobić ankietę kiepską i losową.\nCzy jakość prześcieradeł była satysfakcjonująca?\nTa praca po larpie, wzmacnianie wrażeń pozytywnych, niwelowanie negatywnych, tworzenie echokomór, w których ludzie nakręcają się wzajemnie na plus, nie na minus, to część zarządzania larpem, która często jest mocno odpuszczana. Niesłusznie. Odpuszczenie jej może – przy odpowiedniej ilości nieprzekonanych – całkowicie zniszczyć obraz niezłego larpa. Widziałem, jak się to dzieje. Nie dajcie swojemu larpu być tak skrzywdzonym.\nDziękuję za konsultacje i sugestie Pawłowi Jasińskiemu, Bartoszowi Bruskiemu i Piotrowi Milewskiemu.


więcej słońca: Ostateczne pożegnanie superniani\nNie żebym wcześniej byłą fanką superniań i im podobnych rozwiązań. Czasem - w chwilach załamania - zazdrościłam im skuteczności. A jednak czułam, że można inaczej, karny jeżyk i inne Gotowe Doskonałe na Każdą Okazję Metody budziły mój opór. Po Family Campie 2012 ostatecznie straciłam nadzieję i ambicję, by być skutecznym rodzicem. W zamian zyskałam ogromną dawkę zaufania we własne rodzicielskie kompetencje - i w kompetencje mojego dziecka.\nAle nie pytajcie mnie, o co właściwie chodzi z tym całym nvc. Ani co to właściwie jest. Ani jak się to stosuje. Jeśli naprawdę chcecie wiedzieć, polecam książkę Marshalla Rosenberga Porozumienie bez przemocy. O języku serca. Albo warsztaty.\nCo ja przywiozłam z Family Campu prócz tej większej wiary w siebie jako rodzica? A raczej: kogo?\nPrzywiozłam dziecko, o którym dowiedziałam się, że ma niesamowitą orientację w terenie. Na drugi dzień Jerzyk znał już cały plan ośrodka, wiedział, gdzie są sale z zabawkami, gdzie mama i tata mają zajęcia, którędy się wychodzi na dwór i gdzie jest plac zabaw - a był to spory teren. Okazało się też, że Jerzowi mama do życia nie jest koniecznie potrzebna. Przekonałam się o tym, gdy pewnego razu wpadł do sali, gdzie mieliśmy warsztaty, prześlizgnął się spojrzeniem po ludziach, tak że nie wiem, czy w ogóle mnie zauważył, po czym przeleciał do pokoju z zabawkami. Ale też przekonałam się, że potrafi sygnalizować swoje potrzeby, bo gdy naprawdę chciał do rodziców, to do nas przychodził. Przybiegał, żeby dać mu me-me, a potem wracał się bawić. Zawsze wiedziałam, że ma on swój pomysł na większość rzeczy, a tu dostrzegłam to z całą wyrazistością. Mam syna o wielkiej potrzebie autonomii.\nPonadto przywiozłam męża, neofitę. Gdy tylko coś powiedziałam, słyszałam: "Czy ty czujesz..., bo...?". Albo: "Czy gdy mówisz to, to znaczy, że czujesz się...". Obawiałam się, że będzie to trudne do wytrzymania. Wkrótce jednak sprawdziliśmy w kilku burzliwych konfliktach, że rzeczywiście łatwiej się porozumieć, gdy mówi się w języku żyrafy (choć do kwestii drogi wyjazdowej z Lanckorony musieliśmy wrócić jeszcze przed samym Krakowem, bo od razu nie dało się tego wyjaśnić). W Marku coś się uwolniło przez te kilka dni. Z jednej strony odkryłam, ile on ma w sobie empatii. Z drugiej strony dotknęliśmy tematu tłumionej męskiej złości. I te dwie sprawy pewnie nie raz będą powracać.\nBardzo się cieszę, że zaryzykowaliśmy ten wyjazd. I jestem bardzo wdzięczna Zosi i Karstenowi za to, że podjęli się tej ciężkiej pracy z nami i naszymi dziećmi ;)\nAutor: Ester o 14:55\nEtykiety: Ja, On, Szkrab\nnekobasu 29 sierpnia 2012 09:33\nkibicuję w rodzinnym samopoznawaniu :) i przewrotnie cieszę się, że "Jerzowi mama do życia nie jest koniecznie potrzebna", bo może to będzie oznaczało więcej magdy w mamie ;)\nEster 30 sierpnia 2012 00:31\noj tam, oj tam. jak na mój gust na tym etapie proporcje są w sam raz :P buziak!!!\nMonika 8 września 2012 05:48\nKolejna żarażona nvc :) kocham ten stan :) cieszę się, że posmakowawszy bycia z człowiekiem, nie tylko tym małym zgodnie z duchem nvc, chcesz tak już BYĆ.\nEster 10 września 2012 00:15\nzarażona - w dużej mierze dzięki Tobie i Twojemu blogowi. dziękuję, że dzielisz się swoim doświadczeniem!!!\nMonika 13 września 2012 00:01\nFajnie że moje pisanie jest zaraźliwe :)\nEster 13 września 2012 00:33\nBardzo!!! Istnienie Twojego bloga odpowiada na moją potrzebę rozwoju i wsparcia, bo otrzymałam potwierdzenie wielu moich intuicji, zostałam uwrażliwiona na wiele nowych aspektów (jak ryzyko stosowania pochwał)... nawet jeśli na początku budziło mi mętlik w głowie, to po przemyśleniu odkrywałam, jak to, o czym piszesz, jest zgodne z moimi najgłębszymi przekonaniami ;) w dużej mierze dzięki temu poczułam się spokojniej i pewniej w roli mamy. Dziękuję!!! (właściwie to miałam to napisać u Ciebie, może jeszcze powtórzę ;))


UJĘDRNIAJĄCY BALSAM DO CIAŁA Zrób Sobie Krem\n» UJĘDRNIAJĄCY BALSAM DO CIAŁA\nZestaw do przygotowania balsamu ujędrniającego do ciała. W zestawie znajduje się duża dawka kofeiny o działaniu napinającym, drenującym, redukującym obrzęki, to doskonały składnik kosmetyków ujędrniajacych i antycellulitowych. Ekstrakt wyszczuplający - kompleks składający się z wielu cennych składników pobudza skórę do zintensyfikowania zużycia tłuszczów. Pozostałe składniki dbają o prawidłowe nawilżenie, regenerację i wymiatają wolne rodniki.\n8g Olivem 1000\n50g wody demineralizowanej\n5g wyciągu z alg\n7g ekstraktu wyszczuplającego\nW jednej zlewce umieścić składniki fazy A, w drugiej składniki fazy B. Umieścić obie zlewki w łaźni wodnej (temperatura ok. 80 st Celsjusza). Po chwili zacznij powoli mieszać składniki celem ich szybszego rozpuszczenia. Gdy się rozpuszczą wyjmij zlewki z łaźni wodnej i ciągle mieszając minimikserkiem fazę A przelewaj do fazy B. Mieszaj tak długo aż emulsja się zagęści i ostygnie. Gdy ostygnie do ok. 40 st. Celsjusza dodaj składniki fazy C (najpierw witaminę E, później ekstrakt wyszczuplający), wymieszaj. Teraz opcjonalnie możesz dodać kilka kropli olejku eterycznego lub kompozycji zapachowej oraz konserwant i ponownie dokładnie wymieszaj.\n-Bez konserwantu przechowywać przez dwa tygodnie w lodówce, dodając 20 kropli FEOG lub DHA-BA przechowywać poza lodówką do 6-ciu miesięcy,\nRozprowadzić na oczyszczonej skórze ciała, ze szczególnym uwzględnieniem partii z utraconą jędrnością i cellulitem, wmasować.


RÓŻA Z AWINIONU - Mielke Thomas R.P. - Księgarnia internetowa - naukowa, językowa i ogólna księgarnia |profit24.pl\nTytuł oryginalny: DIE ROSE VON AVIGNON\n32.54 PLN Cena Profit24: 32,54 zł\nAkcja tomu drugiego rozgrywa się kilkanaście tomów po "Moście". Bertrand de Comminges, niślubny syn papieża Klemensa V, teraz owdowiały, jest szanowanym kupcem awiniońskim, podejmujacym się licznych sekretnych zleceń nowego papieża, Jana XXII. W czasie wypraw sprowadza do Awinionu kacerskie księgi, arabskie i żydowskie manuskrypty.\nW trakcie ostatniej misji zostaje uwięziony w zamku Monako, rodowej siedzibie Grimaldich, przez nowego pana twierdzy, Sponolę. Jest to gibelin, zwolennik procesarskiej polityki, przeciwnik papieży. Bertrand, zmuszony do ślubu z piękną i dumną spadkobierczynią rodu Grimaldich, Catherine, staje się marionetką w rękach Spinoli, nie wie jaką rolę ma odegrać w snutej właśnie sieci intryg. Pomimo tego próbuje się uwolnić i przysłużyć papieżowi...\nWspaniała powieść historyczna przybliżająca nam epokę początku XIV wieku, upadku zakonu templariuszy, ucieczki papiezy z Rzymu, gdzie rosy Collonów i Orsinich dybały na ich zycie. W to wszystko autor wplótł tajemne wątki papieskich klejnotów, skarbu templariuszy i dawno zapomnianej wiedzy.


Zakopane: zbierajcie śliwki, bo niedźwiedzie grasują [WIDEO] | Zakopane Nasze Miasto\nŁukasz Bobek 28.08.2013\nNiedźwiedź na ul. Bogdańskiego w Zakopanem fot. Willa 5 Dolin - Pensjonat Zakopane, YouTube.com\nKilka dni temu do internetu trafił film z monitoringu z pensjonatu Willa 5 Dolin. Na nagraniu z końca kwietnia tego roku o godz. 2 w nocy dwa niedźwiadki spokojnie wędrują sobie uliczką między płotami.\n– Znamy to nagranie. Tam na Bogdańskiego dochodzi do takich wizyt dosyć często. Zwłaszcza na wiosnę, gdy misie budzą się z zimowego snu, jak również jesienią, gdy szykują się do spania – mówi Filip Zięba z Tatrzańskiego Parku Narodowego.\nJak zaznacza przyrodnik, podobne wizyty mogą rozpocząć się już z końcem września, gdy pogoda w Tatrach znacznie się pogorszy. – Dlatego mieszkańcy tej ulicy powinny przede wszystkim zebrać śliwki z drzew, żeby nie opadły one na ziemię. W tym roku bowiem obserwujemy, że te owoce obrodziły wyjątkowo obficie – mówi Filip Zięba. Niedźwiedzie zaś z chęcią raczą się takimi owocami.\nŻyczenia na osiemnastkę 2020. Najlepsze życzenia na osiemnaste urodziny! 19.04.21


Sterowniki Airzone kompatybilne z asystentami głosowymi Alexa i Google - System Feelco - ogrzewanie i klimatyzacja. Bezkonkurencyjny system komfortu.\nBy Feelco11 grudnia 2019Nowości\nNajnowsza aktualizacja oprogramowania systemów sterowania strefowego Airzone wprowadza możliwość współpracy z asystentami głosowymi. W pierwszej kolejności dodane zostały najpopularniejsze systemy Amazon Alexa oraz Google Assistant. Systemy głosowe czy inaczej inteligentne głośniki to możliwość wydawanie komend urządzeniom w domu za pomocą głosu.\nTeraz, nie będzie już konieczności szukania telefonu z aplikacją czy podchodzenia do sterownika aby włączyć klimatyzację czy zmienić jej nastawę. Co ciekawe, systemy głosowe pozwalają również tworzyć szereg rutynowych zadań czy scenariuszy, czyniąc tym samym nasz dom inteligentnym. Przy pomocy scenariusza działań możemy przykładowo zaprogramować aby rano włączyło się ogrzewanie, oświetlenie, otworzyły się rolety czy włączyło radio – to oczywiście tylko przykłady gdyż możliwości internetu rzeczy IoT wydają się wręcz nieograniczone.\nAirazone pozwala na zarządzenia przez systemy głosowe pracą systemu Feelco w poszczególnych strefach jak również zmianę żądanej temperatury. Jak połączyć sterownik Airzone z asystentami głosowymi zobaczycie na poniższych filmach.


6 czerwca 2016 / 15:32\n23 miliony złotych na program przebudowy polnych dróg wyłoży z własnego budżetu Urząd Marszałkowski\nRozjeżdżone przez maszyny rolnicze trasy dojazdowe do pól zamienią się w równe jezdnie o asfaltowej lub szutrowej nawierzchni.\n6 czerwca 2016 / 15:00\nWybuch bomby, pożar i skażenie wąglikiem na Stadionie na Pilczycach. Służby będą ćwiczyć\nTo scenariusze jutrzejszych (7.06.) ćwiczeń służb ratowniczych, jakie jutro organizuje wrocławska straż pożarna. Służby dostaną zgłoszenie o zamachu terrorystycznym, do jakiego dojść ma podczas imprezy na Stadionie.\n6 czerwca 2016 / 08:04\n350 mln złotych długu mają gapowicze z całej Polski zgłoszeni do Krajowego Rejestru Długów\nZ powodu nieopłacenia mandatu za przejazd na gapę znalazło się w nim 300 tys. osób. Można by było pomyśleć, że robimy się co raz mniej uczciwi w stosunku do miejskich przewoźników, ale sprawa jest dużo bardziej skomplikowana.