dramat zmienia się w katastrofę. Nie ma pracy: stałej, dorywczej, na umowę-zlecenie, na pół etatu, nie ma pracy na czarno. Coraz częściej nie sprawdza się porzekadło, że jeśli ktoś chce pracować, to praca sama go znajdzie. Rynek pracy skurczył się, ale ludzkie wymagania nie.\nSocjologowie i psychologowie uważają, że człowiek potrzebuje pracy, bo praca dyscyplinuje, utrzymuje człowieka w porządku i wyznacza pewien ład w jego życiu. Człowiek, który pracuje, jest zwykle punktualny, obowiązkowy, solidny. U ludzi bezrobotnych - twierdzą naukowcy - mechanizm samokontroli jest mniejszy. Praca daje poczucie bezpieczeństwa nie tylko w wymiarze ekonomicznym, ale też społecznym. Brak stałego zajęcia rodzi poczucie\ndramat zmienia się w katastrofę. Nie ma pracy: stałej, dorywczej, na umowę-zlecenie, na pół etatu, nie ma pracy na czarno. Coraz częściej nie sprawdza się porzekadło, że jeśli ktoś chce pracować, to praca sama go znajdzie. Rynek pracy skurczył się, ale ludzkie wymagania nie. <br>Socjologowie i psychologowie uważają, że człowiek potrzebuje pracy, bo praca dyscyplinuje, utrzymuje człowieka w porządku i wyznacza pewien ład w jego życiu. Człowiek, który pracuje, jest zwykle punktualny, obowiązkowy, solidny. U ludzi bezrobotnych - twierdzą naukowcy - mechanizm samokontroli jest mniejszy. Praca daje poczucie bezpieczeństwa nie tylko w wymiarze ekonomicznym, ale też społecznym. Brak stałego zajęcia rodzi poczucie


Beautystrefa by Ola: Holika holika - Tea tree, Juicy Mask Sheet\nHolika holika - Tea tree, Juicy Mask Sheet\nOstatnimi czasy bardzo polubiłam azjatycka pielęgnację. Jest ona dość oryginalna. Zdążyłam wypróbować juz kilka maseczek w bawełnianej płachcie, natomiast dzisiaj pierwszy raz opisze działanie jednej z nich. Bardzo polubiłam maseczki tego typu. Na rynku jest multum maseczek koreańskich, jestem pewna, że każdy znalazł by coś dla siebie. A wybrałam maseczkę Holika holika - Tea tree.\nJest to jedna z siedmiu maseczek z serii Juicy Mask Sheet. Maseczka ta jest przeznaczona do skóry problematycznej, normalnej i mieszanej. Jej głównym składnikiem jest drzewo herbaciane. Czyli do skóry trądzikowej będzie ona idealna!\nMaseczka bawełniana idealnie dopasowuje się do skóry. Płat jest bardzo mocno nasączony żelem. Dużo płynu też pozostaje w opakowaniu. Jej zapach jest dosyć mocny - miętowy. Po jej użyciu moja skóra była napięta, odżywiona oraz świetnie nawilża. Przy jej nałożeniu czuć przyjemne uczucie chłodu. Zastosowałam ja na noc, wiec nie potrzebowałam już nakładania kremu. Wklepałam nadmiar żelu, który pozostawiła. Rano moja skóra była miękka i świeża.\nAutor: Ola Wesołowska o 06:43\nEtykiety: azjatycja, drzewo, drzewo herbaciane, herbaciane, holika, holika holika, juicy, Juicy Mask Sheet, koktajl, koreańskie kosmetyki, maseczka, mask, pielegnacja\nAneczkaBlog 16 października 2016 08:16\nZ holka holika mam ten wielofunkcyjny żel :) jestem ciekawa jak się sprawdzi, bo od jakiegoś czasu ich produkty podbijają blogi :)\nOla Wesołowska 17 października 2016 12:41\nNie chodzi Ci może o aloeasowy żel ze Skin79? :)\nMint on Mars 18 października 2016 01:20\nO koreanskie kosmetyki ;P Bardzo lubie i sobie chwale :D Jakbys chciala wiecej info na temat koreanskiej pielegnacji to zapraszam do kontaktu :)\nEvree, Magic Rose, Pure Beauty Oil - Upiekszająca ...\nSkin79, Lovely Girl - Krem BB\nOrganic Shop, Scrub do ciała - sycylijska pomarańc...\nReceptury Babuszki Agafii, Szampon syberyjski nr1 ...


Fioletowe półbuty KangaRoos z cholewką, na płaskiej podeszwie 4061578520327 / 4061578520327 - Półbuty damskie - myBaze.com\nFioletowe półbuty KangaRoos z cholewką, na płaskiej podeszwie\nSneakersy KANGAROOS - Kw-Snug 39172 000 6225 Dk Purple/Beige - Nowy model marki KangaRoos. Cholewka solidnie wykończona - Skóra ekologiczna - Skóra ekologiczna, Materiał - Materiał. Wkładka to materiał. Podeszwa - wysokogatunkowe tworzywo. Jeśli ciągle pozostajesz w ruchu wybierz buty na płaskiej podeszwie.\npółbuty damskie z cholewką półbuty damskie na płaskiej podeszwie fioletowe półbuty damskie półbuty damskie kangaroos\nCzarne półbuty Answear Lab na średnim obcasie, wakacyjne, z cholewką\nAnswear Lab - Półbuty Prisska - Półbuty z kolekcji Answear Lab. Model wykonany ze skóry ekologicznej. - Okrągły, usztywniony nosek. - Gumowa podeszwa. - Mocno usztywniony zapiętek. - Sznurowa…\nCzarne półbuty Tamaris na sznurówki, z okrągłym noskiem, z cholewką\nTamaris - Półbuty - Półbuty z kolekcji Tamaris. Model wykonany ze skóry ekologicznej. - Wkładka Touch It dopasowuje się do naturalnego kształtu stopy. - Okrągły, lekko usztywniony…\nCzarne półbuty Tamaris z cholewką, na sznurówki\nTamaris - Półbuty - Półbuty z kolekcji Tamaris. Model wykonany z połączenia skóry naturalnej i materiału syntetycznego. - Migdałowy, usztywniony nosek. - Stabilna podeszwa. - Mocn…\nCzarne półbuty Gino Rossi eleganckie, na obcasie\nPółbuty GINO ROSSI - Marsala DCI670-CQ4-0900-9900-0 99 - Elegancka propozycja marki Gino Rossi. Cholewka przyjemnie wyprofilowana - Skóra naturalna - Licowa. Fason wyposażono w obcas o wysokości 8,5 cm. Wnętrze skóra…\nCzarne półbuty Truffle Collection na obcasie, z okrągłym noskiem\nTruffle Collection - Półbuty - Półbuty z kolekcji Truffle Collection. Model wykonany ze skóry ekologicznej. - Okrągły, usztywniony nosek. - Gumowa podeszwa. - Mocno usztywniony zapiętek. - K…\nCzarne półbuty Geox na obcasie, z cholewką, na sznurówki, na średnim obcasie\nGeox - Półbuty skórzane - Półbuty z kolekcji Geox. Model wykonany ze skóry naturalnej. - System Geox Respira: Posiadają technologię Geox Respira, która dzięki trójwarstwowej podeszwie z…\nCzarne półbuty Wojas z cholewką, na sznurówki\nWojas - Półbuty skórzane - Półbuty z kolekcji Wojas. Model wykonany z połączenia skóry naturalnej i skóry zamszowej. - Zwężany, usztywniony nosek. - Gumowa podeszwa. - Mocno usztywniony …\nCzarne creepersy Bullboxer na jesień, w kolorowe wzory\nCasu / Bullboxer\nmokasyny bullboxer 787e5l004 - komfortowe mokasyny marki bullboxer. są doskonałe na sezon: wczesna wiosna/jesień. kolor czarny jest dodatkowym plusem. mokasyny pasują do każdej stylizacji. m…\nCzerwone półbuty Casu na wiosnę, casualowe, z cholewką\nczerwone półbuty skórzane sznurowane casu 0578 - czerwone półbuty casu wykonane z naturalnej skóry nubukowej to propozycja dla kobiet lubiących wygodę na co dzień. uwagę przyciąga sznurowana cholewka z ozdobn…\nPółbuty Big-Star z cholewką, na sznurówki\nBIG STAR DD274691 biały/róż, półtrampki/półbuty damskie - Półtrampki/półbuty damskie. Perforowana cholewka. Miękka, tekstylna wkładka. Sznurowanie. Elastyczna podeszwa.\nŻółte półbuty Maciejka\nżółte trzewiki maciejka sznurowane na ozdobnym obcasie polska skóra 04625-07/00-3\nBiałe półbuty Lanqier\nLANQIER 44C1572 biały, półbuty damskie - Półbuty damskie. Naturalna skóra. Miękka, skórzana, częściowo perforowana wkładka. Gumy ściągające. Elastyczna, segmentowa podeszwa. Tęgość G. Linia Lanqier Co…\nBiałe półbuty damskie FILIPPO DP1389 SKÓRA GR - Półbuty:są pełnowartościowe w I gatunkusą starannie wykonane oraz odznaczają się wysoką trwałościąwkładka obuwia jest bardzo miękka co stanowczo poprawia komfo…\nCzarne półbuty Helios\nPółbuty skórzane czarne z połyskiem Helios 334 - Oferowany model półbutów wyróżnia polska produkcja i niezwykły komfort w użytkowaniu.Marka Helios zapewnia prawidłowe ułożenie stopy, swobodny przepływ powietr…\nPółbuty Solo bez zapięcia\nSOLO 015 W beż, półbuty mokasyny damskie wsuwane - Półbuty/mokasyny damskie. Obuwie na stopy wrażliwe. Naturalna skóra. Specjalna wkładka. Podwyższona tęgość. Wygodna podeszwa.\nPÓŁBUTY EMPORIO ARMANI - Modne i pondczasowe, wsuwana i sznurowane. Wykonane z najlepszych materiałów, przez genialnych projektantów. Tysiące par półbutów czekają na Ciebie na velpa.pl\nSzare półbuty Gino Rossi na szpilce\nGino Rossi Szpilki Savona DCG211-Y61-JE00-8700-0 Szary\nCzerwone lordsy Gino Rossi\nGino Rossi Lordsy I020-26628DUL Bordowy\nCzarne półbuty DEONI klasyczne\nCzarne POLSKIE półbuty damskie DEONI 1381 KROK - Buty:są pełnowartościowe w I gatunkusą wyprodukowane w Polsce według surowych norm jakościsą starannie wykonane i odznaczają się wysoką trwałościąwysokość całk…\nGino Rossi Szpilki Kumi DCI668-CM7-0709-9900-0 Czarny\nBeżowe lordsy Gino Rossi\nGino Rossi Półbuty E21-23409LGS-AMBRA Beżowy\nPółbuty Helios klasyczne, w kolorowe wzory\nTwojeobuwie.pl / Helios\nPółbuty damskie Helios 376 Ecru - Klasyczne półbuty Helios stworzone przez polskiego producenta z wieloletnim doświadczeniem.Wykonane z najlepszej jakości skóry z dbałością o każdy detal.Płaska…


przez ameba » 08 Sty 2019 14:38\nDla mnie kosmetyki dobrej jakości to kosmetyki naturalne. Od kiedy używam tylko naturalnych produktów to znacznie poprawiła mi się kondycja skóry. Dlatego polecam Wam polską markę Marual: https://www.marual.pl/. Poczytajcie koniecznie o ich produktach i o tym, co je wyróżnia na rynku.\nprzez biznak » 31 Sty 2019 14:04\nDla mnie najlepsze kosmetyki to takie bardzo naturalne i delikatne. Tez na co dzien uzywam kremu witaminowego do ciala Hildegard Braukmann i skora jest po nim nawilzona. Jak dbacie o swoja skore?\nprzez fangros » 09 Lut 2019 17:31\nZ wielką chęcią wystawię pozytywną opinię i dam pięć gwiazdek kosmetykom Calluna Medica. Uwielbiam produkty, które od nich ze sklepu kupiłam. To marka, której używa też oprócz mnie moja kuzynka, siostra i mama. Można powiedzieć, że to taka rodzinna marka Akurat ja wybrałam zestaw składający się z naturalnego kremu głęboko nawilżającego i odżywczego oraz maseczki głęboko nawilżającej Norwegia. Po ich użyciu odczuwam na twarzy głębokie ukojenie. A tak jako ciekawostkę zdradzę Wam, że Natalia Siwiec też korzysta z dobrodziejstw tych produktów.\nprzez gabi92 » 11 Lut 2019 23:09\nJa teraz stosuje krem remescar na worki i cienie pod oczami, skuteczny, szybko widać postępy, wydajny i wystarczy smarować go raz dziennie. ja swoje efekty już zauważyłam jakos około 2 tygodnia.\nRejestracja: 19 Paź 2018 22:26\nprzez coco » 12 Lut 2019 12:55\nIm jesteśmy dojrzalsze tym bardziej musimy dbać o naszą skórę. Powinnyśmy używać dobrych naturalnych kosmetyków. Widziałam na doz.pl kosmetyki z linii Botame https://www.doz.pl/apteka/k3378-Botame?c_a=1 , które są połączeniem olejków oraz wyciągów ziołowych.\nprzez dana78 » 13 Lut 2019 22:55\nMoim zdaniem na pewno dobre jakościowo będą kosmetyki vichy. Zerknij na ciekawe propozycje na https://www.e-zikoapteka.pl/vichy.html , mają tam od groma ciekawych propozycji w dobrej cenie z szybką wysyłką. Ja lubię kupować w sieci, bo zawsze mogę poczytać o danym kosmetyku i dopiero kupuje.\nprzez dana78 » 21 Lut 2019 20:42\nJa ostatnio znalazłam świetny podkład na https://goldenrose.pl/produkty/cera/tot ... -rose.html . Warto zerknąć na niego bo taki podkład 2w1 w takiej cenie to ciężko tak naprawdę kupić. Warto szukać i znajdować takie produkty.\nprzez kotazama » 22 Lut 2019 21:08\nPorządne i dobrej jakości kosmetyki na pewno znajdziemy tutaj https://ravina.pl/olejek-makadamia-do-wlosow-p-7.html uwielbiam ten olejek makadamia, jest naprawdę świetny, pięknie nawilża ręce wysuszone i do tego można go stosowac na włosy. Uwielbiam, teraz jak wyzerowałam buteleczkę to przymierzam się do kupna migdałowego olejku\nRejestracja: 03 Mar 2017 16:14\nprzez Antosia32 » 23 Lut 2019 11:41\nKosmetyki dobrej jakości to na pewno takie ,które lubimy używać i nic nam nie jest.Warto zerknąć na propozycje ciekawe na https://www.maxdrogeria.pl .Mają tam wiele konkretnych propozycji w dobrej cenie. Kupisz wszystko co zapragniesz.\nRejestracja: 08 Lis 2018 18:01\nprzez Rafal3222 » 27 Lut 2019 12:15\nMoja żona ostatnio znalazła stronę internetową https://thebeauty-runway.com na której bardzo dużo czyta na temat makijażu. Moim zdaniem każda kobieta powinna wejść na tą stronę bo tam naprawdę jest bardzo dużo ciekawych informacji.\nRejestracja: 27 Lut 2019 10:02


Hity Cenowe tygodnia – Wydawnictwo IUVI 36%! | dadada.pl - blog księgarni dadada.pl\nPółmetek wakacji za nami, ale to dobry czas by przejrzeć w tym tygodniu nasze hity cenowe tygodnia. Wspaniałe książki od wspaniałego wydawnictw IUVI tylko w tym tygodniu z dodatkowym rabatem, teraz aż 36% na wszystkie pozycje książkowe z tego wydawnictwa!\nGorąco polecamy najnowszy tytuł: Normalni inaczej, ale także takie hity jak Srebrna dziewczyna, Ostatnia namsara, cała seria Alcatraz kontra Bibliotekarze, Na krawędzi wszystkiego, bestseller PAX i wiele innych. Zapraszamy na zakupy, a do tego zawsze darmowa dostawa do kiosków Ruchu!\naby przejść do Hitów cenowych tygodnia.\nTagi hity cenowe tygodnia promocja na książki Wydawnictwo IUVI


Okładziny kamienne to element architektoniczny stosowany w modernistycznych budynkach, aby nadać charakterystyczny i ponadczasowy wygląd. Pomaga również zmniejszyć wpływ naturalnego światła w budynku, co pozwala na lepsze doświetlenie.\nOkładziny kamienne zostały po raz pierwszy zastosowane przez Le Corbusiera w jego Willi Savoye. Postanowił wykorzystać ten materiał, ponieważ był tani i łatwo dostępny. Kamienne okładziny można znaleźć w wielu budynkach na całym świecie, w tym w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych, Pentagonie i Empire State Building.\nOprócz tego, że jest opłacalna i estetyczna, okładzina kamienna zapewnia również korzyści strukturalne, takie jak izolacja przed utratą ciepła i redukcja hałasu, a także ochrona przed uszkodzeniem przez wodę.\nRekonstrukcja budynku modernistycznego\nModernistyczny budynek to rodzaj projektu architektonicznego, który pojawił się na początku XX wieku. Charakteryzuje się funkcjonalizmem, geometrycznymi kształtami oraz zastosowaniem przemysłowych materiałów, takich jak stal i szkło.\nModernistyczne budynki można znaleźć w wielu częściach świata, w tym w Europie, Ameryce Północnej, Ameryce Południowej, Australii i Azji. Najczęstszymi przykładami są drapacze chmur i biurowce. Istnieją również osiedla mieszkaniowe zaprojektowane w myśl modernistycznych pomysłów, takie jak Willa Savoye Le Corbusiera.\nNiniejszy artykuł zawiera krótkie wprowadzenie do historii architektury modernistycznej wraz z omówieniem jej zastosowania w różnych częściach świata. Omówiono również, w jaki sposób z biegiem czasu ewoluowała, aby z czasem stać się bardziej zrównoważoną i przyjazną dla środowiska.\nJak wybrać odpowiedni materiał okładziny kamiennej?\nOkładzina kamienna jest popularnym wyborem do dekoracji domu. Może być stosowany w nowoczesnych i tradycyjnych wnętrzach. Najpopularniejszymi materiałami są granit, wapień, marmur i łupek.\nPrzy wyborze odpowiedniego materiału okładziny kamiennej należy wziąć pod uwagę wiele czynników. Obejmują one koszt, trwałość, konserwację, estetykę i wpływ materiału na środowisko.\nAby pomóc Ci wybrać odpowiedni materiał okładziny kamiennej do domu lub firmy, oto lista czynników, które należy wziąć pod uwagę:\n– Jaki styl chcesz?\n– W jakim budynku będzie używany?\n– Ile masz wolnego miejsca?\n– Jaki rodzaj wykończenia chcesz?\n– Na jaki budżet Cię stać?\nOkładzina kamienna jest popularnym wyborem dla wielu właścicieli domów i budowniczych. Istnieje jednak wiele opcji do wyboru i określenie, która będzie dla Ciebie najlepsza, może być trudne.\nJak zainstalować okładzinę kamienną na istniejących ścianach budynku?\nOkładziny kamienne to świetny sposób na dodanie elegancji i piękna istniejącym ścianom budynku.\nOkładzina kamienna jest montowana poprzez układanie kamieni na istniejących ścianach. Można to zrobić wycinając kamienie ze ściany lub montując je za pomocą zaprawy. Proces montażu polega na przygotowaniu okładziny kamiennej, przycięciu jej, a następnie zamontowaniu zaprawą murarską.\nEtapy montażu okładziny kamiennej to:\n1) Przygotowanie do okładziny kamiennej 2) Cięcie okładziny kamiennej 3) Montaż okładziny kamiennej za pomocą zaprawy\nAby zainstalować okładzinę kamienną na istniejących ścianach budynku, ważne jest zrozumienie kształtu i wielkości ściany. Należy zauważyć, że proces ten jest czasochłonny i wymaga dużego wysiłku.\nJednym ze sposobów montażu okładzin kamiennych na istniejących ścianach jest użycie odkurzacza. Odkurzacz musi być na tyle mocny, aby mógł odessać wszystkie luźne cząstki z powierzchni ściany. Odkurzacz powinien mieć również szczotkę do usuwania brudu lub gruzu ze szczelin, aby uniknąć przedostawania się kurzu do domu. Po zakończeniu czyszczenia możesz użyć szczotki drucianej, aby usunąć pozostały brud lub zanieczyszczenia ze szczelin, aby uniknąć przedostawania się kurzu do domu.


Agnieszka Cubała, Miłość`44 — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 5\nTagi: II wojna światowa, dramat, historie miłosne, popularne powstania, prawdziwe historieEdytuj\n96 Aleksander Kamiński, „Zośka” i „Parasol”, dz. cyt., s. 141.\n97 Bohaterowie „Kamieni na szaniec” w świetle dokumentów, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994, s. 197.\n98 Chodziło między innymi o działanie Harcerskiej Poczty Polowej czy też Społecznej Służby Wojskowej.\n99 Aleksander Kamiński, „Zośka” i „Parasol”, dz. cyt., s. 269.\n100 Barbara Wachowicz, Bohaterki powstańczej Warszawy. My musimy być mocne i jasne, Sport i Turystyka Muza SA, s. 266.\n101 Tamże, s. 270.\n102 Miłość i ślub tej pary zostały również opisane w niniejszej publikacji.\n103 Z innych relacji wynika, że przyjęć weselnych odbyło się kilka. Osobne dla Zosi i Wiktora zorganizowała rodzina dziewczyny, a dla Irki i Jasia – dowództwo „Pasieki”.\n104 Jerzy Gawin „Słoń”.\n105 Aleksy Maciej Dawidowski „Kopernicki”.\n106 Andrzej Romocki „Morro”.\n107 Eugeniusz Koecher „Kołczan”.\n108 Aleksander Kamiński, „Zośka” i „Parasol”, dz. cyt., s. 540.\n109 Tamże, s. 542–543.\n110 Furażerki już nie odzyskała. Czapka była uszyta z płaszcza wojskowego jej pierwszego narzeczonego – Janusza. Irka traktowała ją jak talizman. Kiedy ją straciła, wzięła to za zły omen.\n111 Z niektórych relacji wynika, że było ich sześć, z innych – że dziewięć.\n112 Aleksander Kamiński, „Zośka” i „Parasol”, dz. cyt., s. 626.\n„Jarmuż” (Alicja Treutler) i „Pałąk” (Bolesław Biega)\nNajsłynniejszy i najlepiej udokumentowany (filmowo i fotograficznie) ślub powstańczy zawarli Bill i Lili113 z batalionu „Kiliński”. Jak się poznali?\n– Moja matka była Angielką. Zmarła, gdy byłem bardzo młody – opowiadał Bill. – Ojciec ożenił się jeszcze dwa razy. Po raz trzeci z siostrą matki Lili. Gdy okazało się, że w wyniku działań wojennych ich dom jest spalony, a nasz przy Narbutta ocalał, zamieszkały u nas. Byłem bardzo szczęśliwym młodym człowiekiem, który miał dwie piękne dziewczyny w domu – Halę i Lili114 – dodał ze śmiechem.\nNiewiele osób o tym wie, że Alicja miała siostrę bliźniaczkę, Halinę. Początkowo dość trudno było je rozróżnić. Ale Bill podszedł metodycznie do sprawy. Po wnikliwym przyjrzeniu się twarzom obu pięknych dziewcząt doszedł do wniosku, że jedna miała małą kropkę na nosie. To była Halina115.\nLili i Bill zaczęli spędzać ze sobą coraz więcej czasu, aż w końcu zakochali się w sobie bez pamięci. Ale że zwłaszcza podczas okupacji człowiek nie może żyć samą miłością, oboje rozpoczęli naukę. Chłopak – w Szkole Inżynierskiej imienia Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda, a Lili – w Szkole Medycznej Zaorskiego116. Na dodatek oczywiście zaangażowali się w działalność konspiracyjną. Bill został żołnierzem batalionu „Kiliński”, kończąc równocześnie podziemną podchorążówkę, a Lili jako studentka tajnej medycyny zaczęła organizować drużynę sanitariuszek i przeprowadzać szkolenia. W mieszkaniu dziewczyny Bill ukrywał również broń.\n– Na wiosnę czterdziestego czwartego roku dostałem angielski lekki karabin maszynowy ze zrzutu. Oczywiście był cały wysmarowany – wyjaśniał.\nW związku z tym całą niedzielę spędzili oboje na czyszczeniu broni. W końcu idealnie przygotowany i zabezpieczony sten został ukryty w piwnicy domu pod stertą kartofli.\nDo Warszawy zbliżał się front, wszyscy przygotowywali się więc do godziny W. Aż nadszedł dzień, na który tak bardzo czekali.\nNiestety Bill, czyli plutonowy podchorąży „Pałąk”, dowódca 2 plutonu 2 kompanii batalionu „Kiliński”, został ranny już 1 sierpnia podczas ataku na Pocztę Główną. Diagnoza była mało optymistyczna: rana postrzałowa nadgarstka z uszkodzeniem kości. Najpierw trafił do szpitala w podziemiach PKO, gdzie lekarz spojrzał na jego rękę i stwierdził kategorycznie:\n– Trzeba amputować.\nNa szczęście młody lekarz Mirosław Vitali sprzeciwił się decyzji starszego kolegi:\n– Spróbuję ją uratować – powiedział odważnie117.\n„Pałąka” zabrano na noszach do szpitalika znajdującego się w piwnicach sklepu papierniczego przy ulicy Moniuszki 11. Tam bez prześwietleń rentgenowskich doktor złożył mu rękę.\n– Proszę zobaczyć – po latach mówi Bill z niekwestionowaną dumą. – Ręka jest nieco krzywa, ale mogę poruszać wszystkimi palcami!\nPo operacji Bill dochodził do siebie w szpitalu. Lili, przebywająca na Poczcie Głównej, odwiedzała go bardzo często. Na łóżku obok leżał jego dowódca, podporucznik Franciszek Szafranek „Frasz”.\n– Dlaczego ty i Lili się nie pobierzecie? – zapytał pewnego dnia. – Wyglądacie na zakochanych i szczęśliwych! Mogę wam pomóc przy organizacji ślubu… – zaproponował118.\n– Nie żartuj! Jak w takiej sytuacji możemy się pobrać? – zapytał zaskoczony Bill.\n– Ja to załatwię! – rzucił tylko ranny sąsiad.\n„Frasz” przez gońca przesłał notatkę do dowództwa batalionu. Wieczorem nadeszła wiadomość, że ksiądz Wiktor Potrzebski „Korda”119 wyznaczył termin ślubu na następny dzień na godzinę jedenastą. Goniec został więc od razu wysłany do przyszłej panny młodej z uprzejmą prośbą, by stawiła się na własny ślub.\n– Wprawdzie nie poprosiłem Lili o rękę, ale przyszła i ceremonia została przeprowadzona – dodał, uśmiechając się ciepło, Bill120.\n– On zdecydował – potwierdza żona. – A ja się oczywiście zgodziłam. Ale on zawsze był pewny swego121.\nNie obyło się jednak bez pewnych trudności. Ojciec pana młodego, wyższy urzędnik powstańczej Rady Jedności Narodowej, przyszedł tego dnia odwiedzić syna. Dowiedział się więc przy okazji o całej sprawie.\n– Jutro odbędzie się nasz ślub, przyjdź, proszę… – powiedział Bill.\n– Co ty, zwariowałeś? – zapytał zaskoczony ojciec. Ale widząc, że syn mówi poważnie, zaczął mu tłumaczyć: – Lekkomyślnie jest się wiązać w tak niepewnych czasach – przekonywał. – Jesteście jeszcze tacy młodzi…\n– Tatusiu, jutro możemy już nie żyć. Więc dlaczego nie?! – odpowiedział Bill122.\nI ten argument okazał się najbardziej przekonujący!\nRodzinę panny młodej, mieszkającą po drugiej stronie Alei Jerozolimskich, poinformowano o wydarzeniu za pośrednictwem Harcerskiej Poczty Polowej.\nKaplica szpitalna, w której 13 sierpnia odbył się najsłynniejszy ślub powstańczy, była bardzo skromnie urządzona. Znajdowała się w tym samym budynku, co szpitalik, tyle że na parterze. Ołtarz ustawiony został na złożonych tam belach papieru.\n– Nie było na nim żadnych kwiatów – opowiadała Lili. – Wszyscy byli tak zwyczajnie ubrani. Nawet gorzej niż normalnie – dodała.\n– Pamiętam, że wszystko było szare – skomentował Bill. – Jedyny kolor to te gladiolusy, które ona miała w ręku. No i czerwono-białe opaski.\n– I ten wszechobecny zapach szpitala – dorzuciła Lili – i środków dezynfekujących…123.\nŚlub sanitariuszki Alicji Treutler „Jarmuż” i plut. pchor . Bolesława Biegi „Pałąka” w kaplicy przy ul. Moniuszki 11. 13 sierpnia 1944. Fot. Eugeniusz Lokajski „Brok”. Zbiory MPW\nFot. Eugeniusz Lokajski „Brok”. Zbiory MPW\nTuż przed ceremonią okazało się jednak, że nikt nie pomyślał o obrączkach. Przemiła żona doktora Vitalego, Rysia, chciała podarować młodej parze ich obrączki, ale Bill stanowczo zaprotestował. Znalazło się bowiem inne rozwiązanie. Dość oryginalne zresztą!\n– Jeden z kolegów odciął z wiszącej firanki dwa kółka i one posłużyły nam jako obrączki – relacjonował. – Jedno było mniejsze, drugie – większe. Do tej pory pasują nam na palce – dodał ze śmiechem124.\nZadbano również o stroje – dla pana młodego przygotowano mundur (przestrzegając zasad konspiracji, do walki poszedł po cywilnemu, tylko z opaską na ręku). Przed samą ceremonią trzeba było tylko rozciąć rękaw, by nie uszkodzić dopiero co złożonej ręki i… by pięknie się prezentował. Koleżanki zaś pomogły przygotować się Lili.\nŚwiadek pana młodego niestety nie pojawił się na uroczystości. Wraz z większością oddziału musiał odpierać niemiecki atak na Pocztę Główną. Byli za to obecni ojciec pana młodego, doktor Mirosław Vitali „Jerzy” z żoną, sprawca całego zamieszania „Frasz”, ale i przypadkowi uczestnicy – pielęgniarki ze szpitalika, inni ranni, żołnierze z okolicznych oddziałów125.\nPo drugiej stronie ulicy Moniuszki w restauracji Adria stacjonowało Biuro Informacji i Propagandy. Gdy dotarła tam informacja o ślubie powstańczym, natychmiast przybiegła ekipa filmowa. Zjawił się także Eugeniusz Lokajski „Brok”, świetny fotograf. To dlatego ślub Lili i Billa jest tak wspaniale udokumentowany. Podobno poproszono nawet w tym celu młodą parę o powtórzenie pocałunku – za pierwszym razem nie udało się go uwiecznić126.\nKsiądz, przygotowując akt ślubu, zapytał młodych o ich pseudonimy. Tutaj w sprawę włączył się jednak ojciec pana młodego.\n– Konspiracja już się skończyła – powiedział spokojnie. – Jak potem udowodnią, że to oni zawarli związek małżeński? – zapytał. – Proszę wpisać ich imiona i nazwiska127.\nPrzyjęcie weselne państwa młodych odbyło się natomiast na dwie raty. Jego pierwszą część zorganizowano w samym szpitalu, drugą – na Poczcie Głównej. Koledzy z oddziału „Pałąka” nie mogli pogodzić się z faktem, że ominęła ich tak wspaniała uroczystość. Dlatego sami przygotowali poczęstunek, zapraszając na niego nowożeńców. Na szczęście magazyny żywności, zdobyte na Poczcie Głównej, były bardzo dobrze zaopatrzone. Nie zabrakło więc ani trunków, którymi wznoszono liczne toasty, ani przekąsek. Co znalazło się wówczas na stole weselnym?\n– Pasztety francuskie, portugalskie sardynki i biszkopty – odpowiada Bill.\nDodatkowa konsekwencja zawarcia związku małżeńskiego dla niego była taka, że w trybie natychmiastowym został wypisany ze szpitala. Usłyszał wówczas:\n– „Pałąk”, jak jesteś taki zdrowy, że możesz ślub brać, to wracać na linię!\nPodsumowując tamten czas, Lili stwierdziła:\n– Każdy ma jakieś pojęcie o ślubie. A my nie mieliśmy i to się stało tak po prostu. – Po chwili dodała jednak: – To było coś specjalnego dlatego, że to było takie niecodzienne. Zupełnie inne128.\nPo zawarciu związku małżeńskiego Bill wrócił wprawdzie do oddziału, ale ze względu na odniesione rany nie uczestniczył już bezpośrednio w walkach. Pełnił służbę w biurze. Za dnia normalnie na Poczcie Głównej przebywało około piętnastu, dwudziestu osób. Większość powstańców brała udział w walkach o PAST-ę czy Café Club lub odpierała ataki Niemców, przeprowadzane od strony Nowego Światu. Kiedy jednak rozpoczęły się bombardowania, w budynku zaczęło się robić niebezpiecznie, chociaż sądzono, że schrony z żelbetonową konstrukcją gwarantują dobrą osłonę.\n– Nagle miałem takie przeczucie, że w nas zaraz trafią – wspominał Bill. – Po prostu wiedziałem, że nie należy iść do schronu.\nJego koledzy jednak nie zgadzali się z nim. „Wszyscy do schronu!” – nawoływali. „Nie idźcie tam!” – powiedział stanowczo i prawie siłą zmusił kilka najbliższych mu osób do wyjścia z budynku.\n– I w tym momencie bomba trafiła w to miejsce, gdzie był żelbetowy dach nad schronem – opowiadał. – Ciężka konstrukcja zgniotła wszystkich, którzy byli w środku! Ci, którzy ocaleli, próbowali ratować towarzyszy. Rozbijać beton. Niestety nikt nie przeżył129.\nResztki batalionu przeszły wówczas do szkoły imienia Górskiego, ale z kolei tam to Lili nie czuła się najlepiej. W końcu powiedziała do męża:\n– Uciekajmy stąd! To będzie następny cel!\nPosłuchał jej. Wcześnie rano wyszli z budynku. Dotarli na Chmielną. Zatrzymali się w gruzach po sklepie Radzymińskiego. Godzinę później szkoła została zbombardowana. I znowu kilkadziesiąt osób zginęło.\n– Przeczucie – powiedział Bill. – Tylko przeczucia człowieka ratują.\nKiedy było już wiadomo, że podpisano zawieszenie broni, ojciec Billa i jego żona przekonali go, by wrócił do szpitala. Dzięki temu mógł trafić do jenieckiego szpitala, a nie do normalnego obozu. Poszedł więc do punktu przy ulicy Poznańskiej. Był tam zaprzyjaźniony doktor Vitali i oczywiście Lili, miał więc zapewnioną dobrą opiekę.\nBiegowie zostali wywiezieni niemieckim pociągiem sanitarnym do Zeithain koło Mühlbergu. Po wyzwoleniu obozu, by nie wpaść w ręce Rosjan (obóz znajdował się po złej stronie Łaby), przeszli do strefy amerykańskiej.\n– Myśmy zdecydowali, że pod sowiecką okupację nie chcemy wracać – wspominał Bill. – Już wiedzieliśmy, co to znaczy. Dochodziły do nas informacje, co się działo w czerwcu i w lipcu czterdziestego czwartego roku. W Warszawie zostawili nas przecież na lodzie. Nawet nie pozwolili lądować alianckim samolotom…\nBill, znający świetnie kilka języków, a zwłaszcza angielski, miał różnorodne możliwości zawodowe. W końcu zdecydowali się na wyjazd do Stanów Zjednoczonych.\n– Muszę powiedzieć, że… człowiek jest zawsze zdany na siebie – stwierdził Bill, podsumowując krótko swoje losy. – Ewentualnie może liczyć jeszcze na dobrych przyjaciół – dodał. – Moje doświadczenie pokazuje, że trzeba pracować i pchać się naprzód własnymi siłami. Nie trzeba czekać na to, żeby ktoś pomógł. To mi dał udział w walce powstańczej – podkreślił. – Świadomość, że trzeba ciągle o wszystko walczyć: o swoją rodzinę, o karierę… Nie można siedzieć i nic nie robić…130.\n113 Bill to oczywiście angielska forma zdrobnienia imienia Bolesław, a Lili to skrót od Alicji – jak Lili Marlen, za: www.1944.pl/archiwum-historii-mowionej/boleslaw-biega,1896.html.\n114 www.dzieje.pl/aktualnosci/powstaniec-o-swoim-slubie-kapelan-w-akt-wpisal-nasze-pseudonimy (dostęp 22.03.2019).\n115 www.1944.pl/archiwum-historii-mowionej/boleslaw-biega,1896.html (dostęp 22.03.2019).\n116 Pełna nazwa: Prywatna Szkoła Zawodowa dr. J. Zaorskiego dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego w Warszawie.\n117 Relacja ustna (spotkanie autorki książki z Bolesławem Biegą).\n118 Relacja ustna (spotkanie autorki książki z Bolesławem Biegą), www.1944.pl/archiwum-historii-mowionej/boleslaw-biega,1896.html (dostęp 12.03.2019), film dokumentalny Epidemia miłości, reż. Maciej Piwowarczuk.\n119 W literaturze funkcjonuje również pseudonim „Corda”.\n120 Relacja ustna (spotkanie autorki książki z Bolesławem Biegą).\n121 Epidemia miłości, reż. Maciej Piwowarczuk.\n122 Relacja ustna (spotkanie autorki książki z Bolesławem Biegą).\n123 Epidemia miłości, reż. Maciej Piwowarczuk.\n124 Relacja ustna (spotkanie autorki książki z Bolesławem Biegą), www.1944.pl/archiwum-historii-mowionej/boleslaw-biega,1896.html (dostęp 12.03.2019).\n125 www.1944.pl/archiwum-historii-mowionej/boleslaw-biega,1896.html (dostęp 12.03.2019).\n126 Podczas rozmowy z autorką książki Bolesław Biega stwierdził, że tego akurat nie pamięta.\n127 www.1944.pl/archiwum-historii-mowionej/boleslaw-biega,1896.html (dostęp 12.03.2019).\n128 Epidemia miłości, reż. Maciej Piwowarczuk.\n129 www.1944.pl/archiwum-historii-mowionej/boleslaw-biega,1896.html (dostęp 12.03.2019).\n130 www.1944.pl/archiwum-historii-mowionej/boleslaw-biega,1896.html (dostęp 12.03.2019).\nMonika Żeromska i „Skorupka” (Roman Padlewski)\nCiszę panującą w piwnicy przerwał przeraźliwy huk. Ocalałe jeszcze mury kamienicy się zatrzęsły. Powietrze stało się gęste od pyłu. Siedząca pod ścianą Monika zakryła twarz mokrą chusteczką. Po chwili na szczęście można było znowu w miarę normalnie oddychać.\nOparła głowę o ścianę. Zamknęła oczy. Nieoczekiwanie przypomniały jej się pewne słowa: „W nocy słychać ponurą muzykę głuchych wystrzałów – to uwertura do tego, co nadejdzie…”131. „Kto to powiedział?” – zastanawiała się. I nagle przyszło olśnienie. „Ależ tak!”. Usłużna pamięć podrzuciła jej obraz przystojnej męskiej twarzy.\n– Roman… – wypowiedziała na głos jego imię.\n„Jak myśmy się poznali?” – usiłowała wydobyć z zakamarków pamięci ten moment…\nDo księgarni przy ulicy Mazowieckiej 12, w której pracowała podczas okupacji, Romana przyprowadziła Elżunia Osterwianka. Był milczący, tajemniczy i… uderzająco piękny! Tak wówczas o nim pomyślała.\nElżunia coś mówiła, ale Monika nie potrafiła skoncentrować się na jej słowach. Jej uwaga skupiona była na kontemplowaniu twarzy Romana132. „Ma oczy jak mokra emalia” – pomyślała, sama rozbawiona tym, że właśnie takie porównanie przyszło jej do głowy. „Cóż by na to powiedział ojciec?”133 – zaśmiała się w duchu. „Takie oczy jak Roman mają czasem Rosjanie, Ormianie czy ludzie z Południa” – pomyślała jeszcze rozmarzona134.\nElżunia zostawiła młodego człowieka w księgarni. Początkowo nie rozmawiali ze sobą dużo, ale oboje poczuli, że od razu narodziła się między nimi jakaś nić sympatii. Serdeczne porozumienie. Zgodność spojrzenia na świat. Nierozerwalna więź dwóch bratnich dusz. „To może być początkiem uczucia lub pięknej przyjaźni – pomyślała wówczas Monika – a nawet piękniej, jeśli pozostaje przyjaźnią…”.\nMłodzi szybko znaleźli wspólny język, zwłaszcza że nadspodziewanie dużo ich łączyło. Monika, córka pisarza Stefana Żeromskiego, zaliczała się wtedy do śmietanki towarzyskiej stolicy. Nie tylko ze względu na osiągnięcia ojca, ale i fakt, że jeszcze przed wybuchem wojny zasłynęła jako zdolna malarka. Natomiast Romana uważano za jednego z najzdolniejszych skrzypków polskich. Pomimo młodego wieku odniósł już sukcesy także jako kompozytor i dyrygent.\nMonika Żeromska. Fot. Władysław Miernicki. Zbiory NAC\nPo przymusowej przeprowadzce z Poznania do stolicy chłopak włączył się w życie konspiracyjne. Uczestniczył w pracach Tajnego Związku Muzyków, wstąpił do ZWZ-AK (formacja „Osy”-„Kosy 30”), ale przede wszystkim udzielał się artystycznie. Najczęściej występował jako skrzypek solista i z kwartetem Eugenii Umińskiej. Mniej satysfakcji, za to więcej pieniędzy przynosiła mu gra na fortepianie w restauracji Gastronomia. Wśród widowni oklaskującej jego kunszt muzyczny można było niejednokrotnie dostrzec Monikę, dla której kontakt z jego muzyką był momentem szczęścia i ucieczki od szarej codzienności. Rozmawiali ze sobą godzinami. Roman opowiadał najczęściej o bracie uwięzionym w Moabicie, a Monika o wojnie…\n– Jesteśmy w niej wszyscy pogrążeni – stwierdziła pewnego dnia. – Ona nam się zamyka nad głową. Przebywamy w niej jak ktoś, kto pozostaje tak długo w ogłuszającym huku, że już go nie słyszy. Nie wyobraża sobie innego stanu – dodała przygnębiona.\nMożliwość opowiedzenia o dręczących myślach potrafi zbudować między ludźmi niesamowitą więź. Tak jak poczucie, że można liczyć na kogoś w najtrudniejszych chwilach. Monika szczególnie mocno przeżywała powstanie w getcie warszawskim.\n– Jakże tu żyć? Jak zachować te pozory normalności? – pytała coraz bardziej przybita. – Jak udawać, że nic się nie dzieje? Albo że nie wiem, że coś się dzieje?\nRoman często milczał. Jako człowiek o wielkiej wrażliwości zmagał się każdego dnia z podobną traumą. I tak jak Monika bezskutecznie szukał odpowiedzi… Najbardziej przygnębiające było dla młodej kobiety to, że na własnej skórze poznała, jak smakuje nienawiść. A przecież żadna emocja nie działa tak destrukcyjnie jak ta.\n– To uczucie było dla mnie do tej pory jak jakiś kraj, o którym słyszałam, ale którego nie znam. I nigdy nie poznam, bo leży daleko i nic mnie tam nie zaprowadzi – zaśmiała się cynicznie. – A teraz to jest we mnie. Niszczy mnie od środka jak choroba – skarżyła się. – Czy będzie można kiedyś wyzdrowieć? Zapomnieć? Czy ta rana przestanie się jątrzyć?.\nRoman Padlewski „Skorupka”. Zbiory NAC\nRoman szukał u Moniki wsparcia, gdy dowiedział się o śmierci swojego brata Jerzego – oficera ściętego toporem w więzieniu berlińskim. Zaraz po tym, jak otrzymał pamiątki po krewnym (książeczkę do nabożeństwa, listy do rodziny i własnoręcznie narysowany kalendarz, w którym skreślał dni pozostałe do egzekucji), przyszedł prosto do niej. Nie powiedział wtedy ani słowa. Usiadł na krześle i ukrył twarz w dłoniach. I ona milczała. To była jedna z tych chwil, w których możemy ofiarować drugiemu człowiekowi jedynie swoją obecność. Bo nie można znaleźć słów, które niosłyby pocieszenie.\nNadszedł rok 1944. Wraz z nim do stolicy zbliżał się front i… Armia Czerwona.\nSwój udział w walkach powstańczych Roman rozpoczął od… odegrania Etiudy Rewolucyjnej Fryderyka Chopina w płonącym już pałacyku Tilly Ciechanowieckiej. Towarzyszący mu wówczas Krzysztof Tyszkiewicz w swoich wspomnieniach zanotował: „Podłoga się już paliła, gdyśmy Romana wyciągnęli”.\nObaj przyłączyli się do brygady dywersyjnej „Broda 53”, w której walczyli na Woli, Muranowie i Stawkach. Dziewczyna mieszkała wtedy z matką przy ulicy Brzozowej. Pewnego dnia, wychodząc z kuchni, prawie na niego wpadła.\n– Roman! – wykrzyknęła uradowana. – Tak się cieszę, że cię widzę!\nRozmawiali o wszystkim, co się ostatnio działo. Również o polityce. Powstaniec nie podzielał ogólnego entuzjazmu. Zwłaszcza sceptycznie podchodził do tak szeroko komentowanej wizyty premiera Stanisława Mikołajczyka w Moskwie, jego rozmów ze Stalinem oraz obietnic pomocy dla walczącej stolicy.\n– Zobaczysz, że wojska sowieckie nie uderzą na Warszawę – mówił z przekonaniem. – Posłuchaj, jaka cisza panuje na prawym brzegu Wisły! Artyleria sowiecka milczy – dodał. – Oni specjalnie zatrzymali ofensywę. Sami sobie musimy dać radę….\nPomimo tak wielu obaw i wątpliwości potrafili odgonić ponure myśli i po prostu cieszyć się swoim towarzystwem, spacerem, trzymaniem się za ręce czy też uśmiechem. Ale i poezją. Bo w tych trudnych chwilach wielu warszawiaków chętnie sięgało po wiersze polskich romantyków. Szczególnie dużą popularnością cieszyło się Uspokojenie Juliusza Słowackiego. Mieszkańcy stolicy odnajdywali w nim podobieństwo własnego losu do tego, co przeżywali przed laty ich przodkowie – uczestnicy powstania listopadowego.\nIdziemy przez Rynek na ukos w kurzu i pyle wapiennym prześwietlonym słońcem. Kule pojękują górą, jest pusto, przed nami idą nasze dwa cienie. Roman bierze mnie za rękę, staje, uśmiecha się, mówi:\nCo nam tam zdrady!\nI dalej mówi ten nieprawdopodobny na ten czas, na ten dzień wiersz, od którego skóra na głowie cierpnie i dreszcze lecą po plecach:\nUsłyszycie wy wtenczas, serc naszych złodzieje,\nJak wiatr z tej ulicy na miasto powieje.\nOto nasza ulica Świętojańska – idziemy dalej i razem kończymy to jawne proroctwo:\nJeśliż lada noc, a z niej wystrzeli powstanie,\nI w proch tego rozrzuci, kto na rychcie stanie.\nInnym razem Roman opowiedział Monice o najważniejszym dla niego wydarzeniu – zdobyciu niemieckiego czołgu! W jego słowach widoczny był tak charakterystyczny dla powstańców wyjątkowo osobisty stosunek do broni. Kiedy słuchało się jego opisu, można było pomyśleć, że nie mówił wcale o ciężkiej maszynie, ale o… pięknej kobiecie! Nomen omen pojazd ochrzczono imieniem „Magda”, podporucznik „Skorupka”, ze względu na wyszkolenie artyleryjskie, pełnił w nim funkcję celowniczego.\n– Długo nie mogłem go uruchomić, choć nie został uszkodzony – wyjaśniał z przejęciem.\nMonika nie chciała mu przerywać, widząc, jak bardzo jest zaaferowany swoją opowieścią. Pomyślała jednak: „Jakże czołg uruchomić tymi palcami od klawiszy, smyczka i strun?”. Z drugiego końca ulicy nadjeżdżał następny czołg i ten zdobyty trzeba było albo opuścić, albo zniszczyć. Wtedy do Romana przybiegł Krzyś Tyszkiewicz i wspólnie udało im się uruchomić maszynę oraz zniszczyć czołg nieprzyjaciela. Nagle Roman przerwał opowiadanie. Monika poczuła, jak jego głowa spadła na jej ramię. Zasnął. „Zapadł się w ten sen, jakby się potknął” – pomyślała.\nStarała mu się wyjąć z rąk Błyskawicę, ale przyciskał ją do piersi tak mocno, że było to niemożliwe. Spał tak może dwie minuty. Nagle, jakby bez przerwy, podjął swoją opowieść:\n– Ten czołg był naprawdę piękny! – mówił z entuzjazmem, a w jego słowach Monika usłyszała prawdziwą miłość. – Ale niestety w końcu się zepsuł i musieliśmy go spalić – dodał z żalem. – Ale przez dwa dni nim jeździłem! Co to była za walka! Mówię ci! Nie wychodziłem prawie z czołgu, bo… – Urwał w połowie zdania, znów zapadając w głęboki sen.\nMonika siedziała bez ruchu. Chciała mu zapewnić jak najdłuższy wypoczynek. Ale Roman obudził się po chwili. Teraz zaczął jej opowiadać o białym domku. I o trudach kolejnego natarcia! I o wspaniałym Wacku! I o Krzysiu, który przyszedł do nich na Wolę we flanelowym garniturze i łososiowych rękawiczkach, prawie jak na wizytę. Wydawał się zupełnie nieprzygotowany do walki, a okazał się niebywale dzielnym żołnierzem!\n– Śpij, zaśnij jeszcze – powiedziała Monika cicho.\nRoman się roześmiał.\n– Ale kiedyż to ja spałem? – zapytał. – Nie pamiętam już kiedy. Ale ja nie potrzebuję snu! Jestem całkowicie wypoczęty! – Wstał raptownie. – Muszę już wracać! – powiedział, całując ją na pożegnanie. – Dziś szykuje się kolejne duże natarcie!\nNagle się zatrzymał, jakby sobie o czymś przypomniał.\n– Ale zaraz… Właściwie dlaczego ty tutaj siedzisz? Dlaczego nie jesteś w swoim domu ani w szpitalu na Krzywym Kole?\n– Bo nasz dom się zawalił – odpowiedziała lakonicznie.\nPopatrzył na nią przez chwilę, dotknął jej białych włosów, pogładził czule po policzku…\n– A rękopisy? – zapytał.\n– Zostały w piwnicy – odpowiedziała ze smutkiem, opuszczając głowę. Jednak po chwili ją podniosła i spróbowała się uśmiechnąć przez łzy.\n– Ale to nic… – powiedział cicho. – To wszystko nic… Jeśli wygramy… Jeżeli będą, już są, zrzuty! Bijemy Niemców! Przecież każda minuta tej walki jest wspaniała! Jest taka droga! Każdy dzień jest krokiem do zwycięstwa!.\nMonika przyjrzała się Romanowi. Wydał jej się w tej chwili symbolem powstańczej Warszawy. „Jego młodość, jego zachwyt, nie zachwyt, a zachwycenie, w którym przeżywa te dnie jak w obłoku. Jego czynna nienawiść, jego wiara”.\nBarykada przegradzająca ul. Krzywe Koło na wysokości wylotu Kamiennych Schodków. Fot. Jerzy Chojnacki „Chojna”. Zbiory MPW\nCzternastego sierpnia Monika miała nocny dyżur w punkcie sanitarnym znajdującym się w kamienicy Krzywe Koło 4. Siedząc pod żarówką na środku pokoju, czytała głośno rannym prasę. Przerwała, słysząc hałas. Głosy dobiegały z sieni. Nosze stuknęły o futrynę drzwi.\n– „Skorupka” – to jedno słowo dobiegło do niej wyraźnie.\n„Przecież to pseudonim Romana!” – pomyślała, zrywając się z miejsca. W blasku światła elektrycznego jego twarz wydała się kredowobiała. Sanitariuszki postawiły nosze na ziemi. Wspólnymi siłami przełożono Romana na materac leżący na ziemi (w szpitaliku nie było już żadnego wolnego łóżka). Jego ubranie było całe mokre od krwi. Doktor Przemysława zbadała go delikatnie. Założyła świeże opatrunki. Monika patrzyła na niego przerażona – był dosłownie biały jak papier. Dostał postrzał (wlot i wylot), a kula przeszła prawdopodobnie przez kręgosłup i nerki. Roman na chwilę odzyskał przytomność, ale miał wysoką gorączkę.\n– Prędzej, prędzej! – ponaglał. – Kiedy to się zagoi?! Ja muszę wracać! Ja muszę tam być!\nTrzymał Monikę cały czas za rękę, nie pozwalając jej odejść. Mówił, sens jego słów nie do końca był dla niej zrozumiały. Za coś się na nią gniewał, złościł się, że gdzieś była.\n– Już tam nigdy nie pójdę! – odpowiedziała, chcąc go uspokoić. – Przysięgam ci! Nigdy!\nPo tych zapewnieniach zasnął.\nKtoś powiedział, że Roman został postrzelony na Stawkach. Podczas natarcia na remizę tramwajową próbował unieszkodliwić goliata. Wynieśli go stamtąd na noszach, a dziewczęta przetransportowały do najbliższego Szpitala Świętego Jana Bożego. Tamtejsza lekarka, doktor Zofia, chciała go zatrzymać, ale błagał, by przenieść go na Krzywe Koło. Do Moniki.\n– Do Moniki, mój Boże! – westchnęła, powstrzymując szloch.\nMonika Żeromska z pracownikami księgarni znajdującej się przy ulicy Mazowieckiej. Warszawa 1943. Zbiory Biblioteki Narodowej (Polona)\nNie odstępowała rannego przez całą noc. Przecierała mu usta mokrym tamponem, poprawiała poduszki. Kiedy się budził, dodawała mu otuchy dobrym słowem.\nNie odchodzę ani na chwilę, nikt dziś nie jęczy ani nie cierpi głośno, wszyscy odwracają głowy w stronę tego posłania. Jest taki piękny, ręce ma położone na piersiach, czarne z brudu walki, prześliczne ręce pianisty. Patrzę na niego, jest symbolem tego Powstania i wszystkich poprzednich, opisanych przez ojca mojego. Pierwszy raz noszę w sobie w środku ten ohydny drobny dreszcz, nie śmiem patrzeć na doktor Przemysławę….\n– Jeśli kula ominęła nerki, może da się go uratować – powiedziała lekarka, próbując podtrzymać dziewczynę na duchu.\nMonika uczepiła się tej myśli. „On na pewno z tego wyjdzie!” – powtarzała sobie w duchu. Rano zaprzyjaźniona z dziewczyną lekarka poszła szukać w okolicznych punktach medycznych soli fizjologicznej dla Romana. Po jakimś czasie wróciła – biała od pyłu, ale z buteleczką medykamentu, rurką i gumowym pojemnikiem w rękach. W warunkach powstańczych zdobycie takiego zestawu graniczyło z cudem. Teraz należało się już tylko uzbroić w cierpliwość. Ale to okazało się najtrudniejsze. Godziny mijały, a ciało Romana pozostawało nadal nieruchome. Monika co jakiś czas robiła mu masaż nóg.\n– Czujesz, czujesz? – pytała z nadzieją.\n– Tak – odpowiadał cicho. – Czuję…\n„Może ten kręgosłup nie jest przestrzelony?” – myślała z nadzieją. W końcu postanowiła pobiec do szpitala znajdującego się w kamienicy Fukiera. Pracował tam podobno znakomity chirurg, doktor Rakieta. Odnalazła go i przedstawiła mu sprawę. Lekarz spojrzał na nią jak na wariatkę.\n– To jakiś żart?! – zapytał oburzony. – Ja mam tu cały szpital na głowie, a pani mnie woła do jednego rannego?! I to na drugą stronę Rynku?!\n– Błagam pana! – wyszeptała ze łzami w oczach. – Błagam… w imieniu moim, doktor „Przemysławy”, pułkownika „Radosława”.\nDoktor spojrzał na nią uważnie i… w końcu się zgodził. Po przybyciu na Krzywe Koło zbadał Romana. Sprawdził jego reakcje. Wreszcie skonsultował swoją diagnozę z obecną w punkcie lekarką. Odchodząc, powiedział, nie patrząc na Monikę:\n– W idealnych warunkach… w normalnym szpitalu… jeśli przeprowadziłoby się natychmiast operację rdzenia… i gdyby jeszcze dało się uniknąć uremii… – zawiesił głos i westchnął głęboko – …może wtedy wyszedłby z tego cało. Ale na pewno byłby sparaliżowany od pasa.\nKup i pobierz za 32 zł 22,40 zł ($ 8,24 $ 5,77)


Montaż ogrodzenia, paneli ogrodzeniowych z podmurówką Poznań\nOgrodzenie lub bramę stalową można zamontować na:\nWariant łączony tzn. słupki murowane i słupki stalowe\nPoniżej znajdą Państwo wizualizacje sposobów montażu systemów ogrodzeniowych w zależności od ułożenia terenu.\nSposoby montażu barierek schodowych i krat okiennych znajda Państwo odpowiednio w zakładce: Oferta Uzupełniająca/ Barierki schodowe i Oferta Uzupełniająca/ Kraty okienne.\nJeśli zdecydują się Państwo na naszą firmę, przyjedziemy do Państwa na pomiar, doradzimy i wybierzemy optymalne rozwiązanie. Po podpisaniu umowy otrzymają Państwo rysunek techniczny wybranego produktu do weryfikacji i zatwierdzenia.\nZaplanuj rozmieszczenie brany, furtki oraz określ ich wymiar.\nOdejmujemy szerokość bramy = 390 cm oraz furtki = 120 cm.\nW tym wariancie istnieje możliwość dopasowania przęseł ogrodzenia do różnic wysokości terenu. Słupki stalowe mogą być albo zabetonowane w ziemię na głębokość 70 cm lub przykręcone do podmurówki. Produkujemy proste, skośne oraz schodkowe przęsła ogrodzeniowe, które dopasowujemy do terenu działki klienta.\nBetonowane słupki stalowe przy spadku terenu\nBetonowane słupki stalowe przy schodkowym spadku terenu\nKrawężniki pomiędzy słupkami stalowymi\nKrawężniki przed słupkami stalowymi\nW tym wariancie montażu elementy ogrodzenia montowane są do słupków murowanych za pomocą elementów łączących ze stali szlachetnej. Każde przęsło dopasowywane jest pod wymiar. W tym wariancie montażu słupki stalowe są niepotrzebne, ewentualnie użyte zostają pojedyncze słupki między istniejącymi słupkami murowanymi.\nMurowane słupki krańcowe i przykręcane słupki stalowe do podmurówki\nSłupki murowane i betonowane słupki stalowe\nSłupki murowane i podmurówka


Stowarzyszenie tworzą - Stowarzyszenie „Rodzice Razem”\nObecny Zarząd Stowarzyszenia "Rodzice Razem\nJoanna Dubrawska- Stępniewska, Prezeska (joanna@klubmam.com)\nAleksandra Brodowska, Wiceprezeska (ola@klubmam.com)\nAgata Żurawińska, Sekretarz (agata.zurawinska@klubmam.com)\nLidia Rekosz-Domagała, Skarbnik (lidia.rekosz@klubmam.com)\nCzłonkini Zarządu Stowarzyszenie „Rodzice Razem” .Wolontariuszka, koordynatorka projektów. Mama Helenki i Stasia.\nCzłonkini Zarządu Stowarzyszenia „Rodzice Razem”. Wolontariuszka, koordynatorka projektów, współtwórczyni Klubowej Pracowni Montessori. Ponadto pedagożka, pasjonatka teatru i dramy, certyfikowana nauczycielka kursu Edukacji Przedszkolnej w Polskim Instytucie Montessori. Prowadziła warsztaty teatralne w świetlicy socjoterapeutycznej. teraz występuje też w spektaklach dla dzieci realizowanych w Klubie Mam na Bemowie.\nMama Poli i Niny.\nDoktorantka, absolwentka Wydziału Dziennikarstwa oraz Instytutu Muzykologii UW. Od 2010 roku prowadzi zajęcia umuzykalniające dla dzieci wg teorii uczenia się muzyki prof. Edwina Eliasa Gordona. Od 2016 prezeska najwspanialszego Stowarzyszenia „Rodzice Razem”, które od 10 lat prowadzi kultowy już Klub Mam na Bemowie. Prywatnie mama, żona, przyjaciółka, działaczka społeczna, wolontariuszka oraz wielka miłośniczka śpiewu, kultury meksykańskiej i bycia we wspólnocie. ❤\nCzłonkini Zarządu „Rodzice Razem”. Koordynatroka projektów, twórczyni klubowego ogródka, wolontariuszka.\nMama Jagody, Oli i Przemka.\nZawodowo jestem związana z edukacją, od 15 lat pracuję jako nauczyciel (z powołania :). Jestem absolwentką filologii angielskiej, ukończyłam też studia z nauczania sztuki. W pracy i w domu zgłębiam tajniki pedagogiki twórczości, poszukuję metod stymulowania twórczego myślenia i rozwijania kreatywności.\nKocham operę klasyczną, gry planszowe i robię rewelacyjną ratafię. Nałogowo wszystko przerabiam, odnawiam, ulepszam, remontuję. Uwielbiam robić coś z niczego.\nPrywatnie jestem mamą trzech córek- Karoliny, Heleny i Ingi oraz szczęśliwą posiadaczką suczki Michalinki i kota Zygmunta.\nPsychoterapeutka, pedagog. Obecnie w trakcie stażu w Ogólnopolskim Pogotowiu dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia”. Członkini Stowarzyszenia „Rodzice Razem”, wolontariuszka. Mama Jurka i Olka. Wiecznie szukająca optymalnego rozwiązania. Moje motto: „Bądź zmianą, którą chcesz widzieć w świecie” (M. Gandhi)\nW Klubie Mam prowadzi odpłatne konsultacje psychologiczne\nPasjonatka teatru oraz dramy jako metody wychowawczej i pedagogicznej. Ukończyła kurs „Drama I stopnia” w Polskim Ośrodku Międzynarodowego Stowarzyszenia Teatrów dla Dzieci i Młodzieży ASSITEJ, kurs Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne oraz warsztaty budowy i animacji lalki w Mazowieckim Centrum Kultury. Ukończyła również Filologię Polską. Obecnie jest w trakcie nauki na kursie dla instruktorów teatralnych organizowanym w Teatrze Ochota. Swą aktorską pasję realizuje biorąc udział w warsztatach aktorskich oraz prowadząc domowo-podwórkowy teatrzyk kukiełkowy dla dzieci między innymi w Klubie Mam na Bemowie. W teatrzyku tym przygotowuje lalki teatralne oraz scenografię i występuje jako aktorka. Animuje twórcze działania na licznych warsztatach plastycznych i dramowych dla dzieci.\nPonadto wolontariuszka i mama Igora i Leosia.\nAbsolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i współzałożycielka Wolnej Szkoły Przygoda http://wolnaszkola.edu.pl/ . Ponadto ceramik, rysowniczka, organizatorka i wolontariuszka.\nMama Julka, Witka i już za chwilkę Franki.\nWolontariuszka, instruktorka plastycznych i ceramicznych zajęć dla dzieci, pasjonatka metody Montessori w edukacji dziecięcej, z Klubem Mam współpracuje od 2011 roku. Współtwórczyni Klubowej Pracowni Montessori. Prywatnie mama Dawidka.\nZ wykształcenia dziennikarka, z zawodu – pr-owiec, z zamiłowania wolny duch. Z Klubem Mam i Stowarzyszeniem Rodzice Razem związana wolontariacko od 2013 r. Pracuje również społecznie na rzecz dzielnicy – m.in. jako członkini grupy Bemowiacy czy w ramach kooperacji z Centrum Wspierania Aktywności Lokalnych CAL. Można ją spotkać także na Osiedlu Przyjaźń (gdzie uczestniczy w próbach i występach tamtejszej Grupy Śpiewaczej) czy w Alei Sportów Miejskich. Hobbystycznie tańczy taniec irlandzki i uczy się programowania. Mama pięcioletniej Mani\nZ wykształcenia animatorka społeczno-kulturowa, studia ukończyła na Akademii Pedagogiki Specjalnej. Wiele lat koordynowała przekazy satelitarne w jednej z telewizji. W Klubie Mam na Bemowie zaczęła pojawiać się wraz z dziećmi i uczestniczyć w zajęciach i warsztatach w nim organizowanych, co zaowocowało decyzją o zmianie ścieżki zawodowej i poświęceniu się w pełni pracy z dziećmi i rodzicami. Ukończyła kurs pedagogiki Montessori w Polskim Instytucie Montessori. Aktywnie pracuje i praktykuje w nurcie NVC i rodzicielstwa bliskości. Z zamiłowania kucharka i towarzyszka ludzi :) Mama dwójki dzieci: Feli i Tadka.\nPani excel, spec od tabelki, notoryczna, śpiewająca ciocia z wieloletnim stażem. Badaczka społeczna, aktywistka i rodowita mieszkanka Osiedla "Przyjaźń". Śpiewa w wielopokoleniowej grupie GŚTOP, w kobiecym akustycznym składzie Schmetterlink (który powstał w Klubie mam na Bemowie) i jako chórek w November Project.\nPiechura Zygert Urszula Prezes\nDubrawska Stępniewska Joanna Karolina Sekretarz\nŻurawińska Agata Maria Skarbnik\nBrodowska Aleksandra Halina Wiceprezes\nSienkiewicz Renata Prezes Zarządu\nKlepczarek Magdalena Skarbnik\nPiechura Zygert Urszula Sekretarz


ANGELS OF DEATH CDA - Oglądaj online na Filmy-seriale.pl\nANGELS OF DEATH CDA\nNajlepsze filmy i seriale online Nie znalazłeś u nas tego, czego szukasz? Skorzystaj z wyszukiwarki na stronie StrefaKina.pl - największej wyszukiwarce legalnych filmów i seriali online. My polecamy szczególnie: ANGELS OF DEATH CDA.\nDarren Aronofsky filmy i seriale Victoria serial sezon 3 Tam Gdzie Rosną Poziomki Virginia Madsen Ładunek film netflix Davinci serial Honey 2 Lindsey Morgan Saijaku Muhai No Bahamut Przełamując Fale Sherlock netflix season 4 Siedem filmweb Netflix premiery kwiecień 2019 Alicja po drugiej stronie lustra cały film Netflix bezpieczeństwo Sherilyn Fenn Netflix tv series 2018 Naga Broń: Z Akt Wydziału Specjalnego W Rytmie Serca Filmweb Hobbs I Shaw Czarnobyl serial s01e01 Miasto Zaginionych Dzieci Filmy traktory Spinning Man Netflix cos poszlo nie tak Mściciel Aquaman Film Amybeth Mcnulty Osobliwy Dom Pani Peregrine Prison break s01e03 Schody netflix filmweb Film klient Ślepnąć od świateł serial cda To Mnie Kręci Matka Królów Seriale netflix 2019 Melissa Benoist Ciri wiedzmin netflix 9 Blade runner 2049 netflix Nacho Vidal Ostatnie Dni Na Marsie Terapia online serial Rick and morty sezon 4 netflix Czarne lustro serial netflix Mgła Filmweb Mamuśki mają wychodne filmweb Poirot serial Barbie I Tajemnicze Drzwi\nANGELS OF DEATH CDA dostępny online\nANGELS OF DEATH CDA - gdzie obejrzeć?\nSzukasz informacji na temat ANGELS OF DEATH CDA? Zainteresowanie jakie wzbudzają filmy online sprawia, że na to zapotrzebowanie odpowiadają również telewizje. Coraz chętniej przenoszą sie ze swoimi materiałami do sieci, tworzą serwisy VOD – video na życzenie, gdzie udostępniają użytkownikom dostęp do swoich produkcji oraz bardzo często gromadzą właśnie bazę filmową, by gwarantować użytkownikom filmy online. W zależności od platformy dostęp do prezentowanych materiałów może być obarczony dodatkową opłatą, bądź też jej pozbawiony. W niektórych serwisach jest również tak, że część materiałów dostępnych jest bez opłat, a część będzie trzeba wykupić.\nANGELS OF DEATH CDA - gdzie jest dostępny za darmo?


Audi rozważa pozbycie się przycisków i pokręteł. Przyszłość to ekrany dotykowe - Tabletowo\nAudi rozważa pozbycie się przycisków i pokręteł. Przyszłość to ekrany dotykowe\nMateusz Budzeń· 20 grudnia 2019\nW nowych modelach Audi znajdziemy jeszcze zestaw przycisków. Z czasem mogą one jednak zniknąć, ustępując miejsca wyłącznie dotykowym ekranom, asystentowi głosowemu i rozszerzonej rzeczywistości.\nAudi pozbywa się fizycznych przycisków i pokręteł\nJeszcze kilka lat temu, system infotainment stosowany w Audi obsługiwaliśmy za pomocą przycisków i pokrętła, najczęściej umieszczonych na środkowym tunelu. Muszę przyznać, że chociażby w Audi A4 B9 działało to całkiem dobrze.\nMała rewolucja została przeprowadzona wraz z premierą nowej generacji A8. Zamiast bogatego zestawu przycisków i pokrętła, producent z Ingolstadt zamontował aż dwa wyświetlacze do wprowadzania danych. Pierwszy, umieszczony na środku deski rozdzielczej pozwala na obsługę nawigacji, odtwarzacza muzyki, radia czy zmianę ustawień pojazdu. Drugi ekran znajduje się tuż pod nim i zapewnia dostęp do panelu klimatyzacji, a także służy m.in. do ręcznego wpisywania nazw w nawigacji.\nWnętrze nowego Audi S8. (fot. Audi)\nRozwiązanie z Audi A8 następnie zostało przeszczepione do modelu Q8, A6, A7 i odświeżonej wersji Q7. Nie jest to aż tak wygodne, jak sterowanie pokrętłem i przyciskami, aczkolwiek to jeden z lepszych systemów opartych o dodatkowe ekrany. Nadrabia naprawdę intuicyjnym i prostym interfejsem, a także funkcją informacji zwrotnej – wciśnięcie wirtualnego przycisku sygnalizowane jest dźwiękiem i odczuwalną wibracją.\nPrzyszłość bez przycisków\nMimo iż w nowych Audi mamy dwa dotykowe ekrany, to nie zabrakło miejsca dla kilku przycisków. Chociażby sterowanie głośnością odbywa się za pomocą dedykowanego pokrętła. Dodatkowo przyciski znajdują się na kierownicy. Niestety, wkrótce ma się to zmienić.\nMarc Lichte, szef designu Audi, w wypowiedzi udzielonej dla serwis Motor Authority, stwierdził, że następnym krokiem w rozwoju wnętrza i systemu infotainment jest pozbycie się jakichkolwiek tradycyjnych przycisków. Prawdopodobnie wyjątkiem będzie tylko kierownica, która wciąż będzie umożliwiała sterowanie multimediami.\nDwa główne ekrany mają zostać połączone w jeden duży, pewnie na wzór rozwiązania stosowanego przez Teslę. Marc Lichte chce również wprowadzenia rozszerzonej rzeczywistości wyświetlanej na przedniej szybie. Większy zakres informacji dostępnych na szybie ma przełożyć się na zmniejszenie lub nawet zniknięcie bardziej klasycznego ekranu ze wskaźnikami umieszczonego tuż za kierownicą.\nKomunikacja z samochodem będzie odbywać się głównie za pomocą dużego, dotykowego ekranu i asystenta głosowego. Z pewnością wnętrza Audi zaczną wyglądać jeszcze bardziej nowocześnie, ale ucierpieć może komfort sterowania oprogramowaniem. Ponadto, interakcja może wymagać większego zaangażowania ze strony kierowcy, co z pewnością nie jest bezpieczne.\nAudi stawia na elektryfikację oferty. Oto nowe Audi A6 i A8 w wersji hybrydowej


Saperska robota - WOJSKO-POLSKIE.PL\nOd początki 2020 roku saperzy z 21 Patrolu Saperskiego z 5 Kresowego batalionu saperów z Krosna Odrzańskiego interweniowali już 114 razy. Dotychczas podjęli i zniszczyli 3234 przedmiotów wybuchów i niebezpiecznych pochodzenia wojskowego.\nNiemalże każdego dnia na terenie Polski ujawniane są przedmioty wybuchowe i niebezpieczne pochodzenia wojskowego, które pomimo upływu wielu lat od zakończenia działań wojennych stanowią bardzo duże zagrożenie dla ludności cywilnej.\nDo zadań związanych z ich rozpoznaniem, podejmowaniem oraz niszczeniem przeznaczone są funkcjonujące w Siłach Zbrojnych patrole saperskie, wykonujące zadania związane z oczyszczaniem terenu metodą interwencyjną tzn. po otrzymaniu zgłoszenia od uprawnionych instytucji tj. Policja, Straż Pożarna, Straż Graniczna, Organa administracji państwowej lub samorządowej.\nPomimo ograniczeń związanych z pandemią Koronawirusa oraz „sezonu urlopowego” żołnierze 21 Patrolu Saperskiego z 5 Kresowego batalionu saperów\nz Krosna Odrzańskiego mają pełne ręce roboty.\nNajwiększym i najbardziej pracochłonnym zadaniem żołnierzy patrolu saperskiego w 2020 roku, było podjęcie i zniszczenie 1700 sztuk pocisków rakietowych kaliber 80 mm z okresu II Wojny Światowej, znalezionych na dnie jeziora Ciemne, w okolicach Torzymia. Ilość przedmiotów wybuchowych była tak duża, że podjęcie, przetransportowanie oraz ich zniszczenie wymagało współpracy kilku lądowych patroli saperskich oraz specjalistycznego pododdziału Marynarki Wojennej. Żołnierzy 21 Patrolu Saperskiego z Krosna Odrzańskiego wspierała Grupa Nurków Minerów z 12 Wolińskiego Dywizjonu Trałowców ze Świnoujścia, której zadaniem było wydobywanie pocisków z dna jeziora. W podejmowaniu, transporcie w miejsce niszczenia oraz w niszczeniu 21 patrol saperski wspierali żołnierze z 22 i 24 patrolu saperskiego z Głogowa oraz 23 patrol saperski z Bolesławca.\nNależy mieć świadomość, że niemalże w każdym miejscu istnieje możliwość znalezienia przedmiotów wybuchowych i niebezpiecznych. Dotyczy to również miejsc pozornie bezpiecznych, takich jak boiska i tereny szkolne, co niestety zdarza się\nw bieżącej działalności 21 Patrolu Saperskiego.\nSaperzy przypominają, aby w przypadku ujawnienia przedmiotu wybuchowego lub niebezpiecznego, pod żadnym pozorem nie dotykać, nie przenosić go w inne miejsce, nie manipulować przy nim, nie wrzucać do ognia. W miarę możliwości zabezpieczyć i oznakować miejsce, oraz powiadomić Policję.\nBardzo ważną rolą w bieżącej działalności 21 patrolu saperskiego jest prowadzenie działalności profilaktycznej w placówkach oświatowych, znajdujących się w rejonie odpowiedzialności patrolu. Żołnierze prowadząc zajęcia w ramach programu „Stop zardzewiałej śmierci” tłumaczą i wyjaśniają uczestnikom jak należy zachować się po ujawnieniu przedmiotów wybuchowych i niebezpiecznych pochodzenia wojskowego oraz jakie zagrożenia stwarzają takie przedmioty w przypadku niewłaściwego obchodzenia się z nimi.\nTekst: mł. chor. Rafał Turczyniak\nZdjęcia: Archiwum 5 Kbsap