Poznaj życie Łowcy: Rozdział 14\nW końcu zaparkowałam zmęczona przed domem Harry’ego. Podróż trochę dała mi w kość, a uparłam się, że to ja będę prowadzić. Weszłyśmy do środka, Adam z Harrym nie wrócili jeszcze z polowania. Nie byłam zbytnio zdziwiona, wiedziałam, że takie szczątkowe informacje zawsze przedłużają robotę. Weszłam do kuchni i zajrzałam do lodówki. Jajka, jajka i… filety z kurczaka. A już myślałam, że łowcy żyją tylko na jajkach. Wygrzebałam z szafki płatki kukurydziane i zabrałam się za panierowanie naszej kolacji. Nie wiem co w tym czasie robiły dziewczyny, ale kiedy zaniosłam gotowe kotlety na stół, szeptały coś między sobą. Postanowiłam nie wnikać, byłam zbyt zmęczona. Kiedy zaspokoiłam głód, a Alice zaoferowała się pozmywać, nie zwlekałam dłużej tylko wgramoliłam się do swojego pokoju, przebrałam w rozciągnięty T-shirt z napisem „Welcome to hell” i pentagramem. Twórca koszulki zapewne nie wiedział, że umieścił na niej symbol ochronny. Czasem zastanawiam się, czy ja również potrafiłabym być zwykłym, niczego nieświadomym człowiekiem. Zapewne nie, bo to życie tak mocno wgryza się w ciebie, że nie da się od tego uciec. Co prawda my wiemy jak się bronić, ale jesteśmy też tysiąc razy bardziej narażeni. Rozpuściłam włosy i wpakowałam się do łóżka, wtuliłam twarz w poduszkę przesiąkniętą zapachem Adama i zasnęłam. Moje sny z reguły są dziwne, takie już uroki życia łowcy, ale dzisiejszy przeszedł samego siebie. Stałam na rozdrożu otoczona przez watahę ogarów piekielnych, a przede mną stał demon z rozdroży, z którym ostatnio mieliśmy do czynienia. Patrzył na mnie swoimi czerwonymi oczami.\n- Jeszcze kiedyś do mnie przyjdziecie. Ty przyjdziesz – powtarzał w kółko, wskazując mnie palcem, a natrętne ogary lizały moje odkryte nogi. Nagle zza drzewa wyszła Virginia. Nie spodziewałam się ducha wieszczki w moim śnie. Spojrzała znacząco na demona i watahę.\n- Jeszcze nie nadszedł ten czas. Tym razem musisz odpuścić, aby później móc zwyciężyć – szepnęła, a rozzłoszczony demon zabrał ogary i zniknął.\n- Czy możesz w końcu przestać bredzić i powiedzieć mi coś co mi pomoże?! – wydarłam się na Virginię.\n- Ta miłość nie jest ci pisana - usłyszałam jej dźwięczny głos, w swojej głowie. - Pisana ci śmierć i odrodzenie. Strata i nadzieja. Jeden twój błąd może zmienić przyszłość wielu\n- To już wiem do cholery, a może coś nowego?! – warknęłam.\nWtedy dziewczyna dotknęłam mojego policzka i przed oczami, na ułamek sekundy, stanął mi obraz mnie wbijającej się Impalą w drzewo. Obudziłam się gwałtownie i spadłam z łóżka. Zapomniałam, że położyłam się po stronie Adama i w tę stronę znajduje się podłoga. Nie przejęłam się głupim wymysłem mojego umysłu, tylko poszłam się ogarnąć i zeszłam na dół. Była dopiero piąta rano, więc włączyłam jakąś powtórkę meczu w telewizji. Ku niezadowoleniu taty, który od zawsze próbował mnie przekonać do footballu amerykańskiego, ja zawsze wolałam piłkę nożną (Soccer). Nawet nie zauważyłam kiedy obie połowy meczu minęły. Zrobiłam sobie jajka (takie życie łowcy) sadzone i bekon i wróciłam do salonu. W telewizji leciały mało popularne u nas skoki narciarskie. Nie przepadałam za tym sportem, bo niby co w nim ciekawego? Skaczą sobie faceci, a czasem kobiety, ubrani w takie same, no dobra różniące się kolorem, kombinezony i starają się walczyć z grawitacją. Nudy… Ale mama to lubiła, w Polsce to popularny sport. Zawsze kibicowała swoim rodakom, nie czuła się Amerykanką. Przełączyłam i trafiłam na kolejny mecz, ale ja mam dziś szczęście. Około dziewiątej wstały dziewczyny.\n- Ty już na nogach? – zapytała zdziwiona Alice, próbując doprowadzić włosy do porządku.\n- Za wcześnie spać poszłam – skłamałam.\n- Czyżby jedyną alternatywą jajecznicy na śniadanie było jajko sadzone? – mruknęła z kuchni Anna.\n- Możesz zjeść na twardo – odparłam jej i wyłączyłam telewizor.\n- Alice, otwórz…! – zawołała Wer rozwalona przed TV, więc zawróciłam w połowie drogi do kuchni i podeszłam do drzwi.\nZa drzwiami stała niska staruszka. Na oko dałabym jej 150 lat. No, może mniej… Po osiemdziesiątce zasadniczo nie ma już różnicy…\n- Jest Harry Evans? – zapytała podejrzliwie, patrząc na mnie jakbym była rabusiem czyhającym na jej torebkę, którą kurczowo ściskała pod pachą.\n- Nie, nie ma… - odparłam zgodnie z prawdą. Normalnie zatrzasnęłabym jej teraz drzwi przed nosem, ale nie wiedzieć czemu odezwała się we mnie nagle stara uczynna mała Alice… - A w czym mogę pani pomóc?\n- Nie, w niczym… - odmruknęła. – Harry to taki dobry sąsiad… Często mi pomaga, bo już nie jestem najmłodsza. Ale skoro go nie ma…\n- Powinien niedługo wrócić – zapewniłam. – Ale może ja mogłabym pani pomóc? Zrobić pani zakupy? Albo może coś przynieść…? – czułam nagłą potrzebę, aby zrobić coś dobrego. Po tym całym źle, z którym mam ostatnio kontakt, chyba po prostu zapragnęłam normalności…\n- Nie, naprawdę nie trzeba… - odsunęła się od drzwi, ale stała jeszcze niezdecydowana na wycieraczce. – Choć… dobrze się znacie?\n- Jeśli pyta pani, czy można mi ufać, to tak. Harry jest dla mnie jak ojciec – nie kłamałam. Naprawdę mówiłam prosto z serca. – Niech tylko pani powie, czego potrzebuje…\n- Ech… młotka – westchnęła, chyba już nieco przekonana.\n- Młotka? – starałam się zamaskować zdziwienie, ale raczej kiepsko mi poszło. – Po co pani młotek? – chciałam by pytanie zabrzmiało dyskretnie, ale niestety na „chceniu” się skończyło…\n- Robię porządki na strychu… To okropna robota… Miałam nadzieję, że Harry mi pomoże, ale skoro go nie ma to musze sama sobie poradzić… - wydawała się strasznie zagubiona.\n- Ja pani pomogę – zaofiarowałam się natychmiast. – Tylko znajdę młotek i może jeszcze jakieś inne narzędzia… Daleko pani mieszka?\n- Nie, kawałeczek… Naprawdę nie trzeba…\n- Harry powinien wrócić lada dzień – uspokoiłam ją. – Jestem pewna, że on z chęcią pani pomoże, ale po co czekać, skoro można zacząć już teraz? Niech pani chwileczkę poczeka, zejdę tylko na sekundkę do piwnicy.\nPobiegłam po młotek, krzyknęłam dziewczynom, że wychodzę i ruszyłam razem z staruszką w kierunku domu na wzgórzu.\nOdebrałam dzwoniący telefon i starałam się jedną ręką wciągnąć spodnie na tyłek.\n- Cześć kochanie – usłyszałam głos Adama.\n- Cześć – odparłam, siłując się z lewą nogawką.\nZahaczyłam o nogę stołu, nie złapałam równowagi i rozpłaszczyłam się na podłodze.\n- Wer? – w jego glosie wyczułam panikę. – Co to było?\n- Moje ciało w kontakcie z podłogą – mruknęłam. – Odkąd wyjechałeś niema mi kto pomagać spodni zakładać, a nie ty tylko je zdejmujesz – zażartowałam.\n- Cały czas trzeba cię niańczyć, ani na minutę nie można cię samej zostawić.\nTym razem ja się zaśmiałam.\n- A tak poważnie to chciałeś coś?\nW końcu udało mi się wciągnąć spodnie. Zapięłam tylko rozporek i odetchnęłam z ulgą.\n- Powiedzieć, że cię kocham – powiedział z powagą w głosie.\n- Ja też cię kocham – dodałam równie poważnie.\n- Muszę kończyć – mruknął smutno i się rozłączył.\nZeszłam na dół i zabrałam się za przygotowanie obiadu. Ku mojej (i dziewczyn pewnie też) uciesze znalazłam składniki na pizzę, co oznaczało brak jajek na obiad. Okazało się, że jak dobrze poszukać to można znaleźć nawet pieczarki, aczkolwiek nie chcę wiedzieć od kiedy tu są. Kiedy skończyłam wygniatać ciasto i zabrałam się za przygotowywanie reszty składników, do kuchni weszła Ann.\n- Alice nadal nie ma? – spytała.\n- Nie jeszcze nie wróciła – mruknęłam i dalej obierałam podejrzane pieczarki.\n- To dziwne – odparła moja siostra i wyszła.\nTo faktycznie było trochę dziwne, ale chyba powinnyśmy dać Rudej jeszcze pół godziny, a potem możemy zacząć się martwić. Telefon w kieszeni znowu zawibrował. Odebrałam i starałam się jedną ręką kroić pieczarki.\n- Słucham – mruknęłam.\n- Hej Wer. To ja Jake’ie.\n- Czy coś się stało? – spytałam przestraszona .\n- No, nie tylko… zastanawialiśmy się z Lukasem, kiedy wpadniesz – powiedział na wydechu.\n- To dobrze – odetchnęłam z ulgą. – Kiedy będę miała czas, okey?\n- Okey – powiedział uradowany i się rozłączył.\nRozluźniona odłożyłam telefon i spostrzegłam, że zamiast pieczarki pokroiłam stojące obok zlewu mydło… Coś mi się wydaje, że dziś nie jest mój najlepszy dzień. Zresztą po co Harry’emu akurat tutaj mydło? Powybierała resztki detergentu, opłukałam grzyby i przygotowałam resztę. Kiedy skończyłam do kuchni ponownie wpadła Ann.\n- Tu serio coś jest nie tak – powiedziała.\n- Dobra, trzeba to sprawdzić – mruknęłam.\nWyszłyśmy na zewnątrz i ruszyłyśmy w kierunku domu sąsiadki. Okazał się on starą rozsypującą się ruderą, która wyglądała dość podejrzanie. Zaczęłyśmy z Ann biec. Już miałyśmy wywarzyć drzwi, kiedy te się otworzyły, a przed nami stała jakby nigdy nic Alice. Cała była czymś ubrudzona i na dodatek z jej ramienia zwisała wielka, obrzydliwa pajęczyna, ale nie wyglądała jakby coś jej się stało.\n- Coś ty tak długo robiła? – warknęłam.\n- Strych pomagałam uprzątnąć, a co? – zapytała jakby nigdy nic Ruda.\n- Trzeba było przyjść i poinformować – znowu warknęłam. – Przez ciebie nabawię się wrzodów.\nAnn już chciała coś dodać, ale za Rudą pojawiła się nasza nowa sąsiadka.\nDom z bliska prezentował się jeszcze gorzej niż z daleka. Od środka, to już nawet nie będę wspominać…\n- Jest pani pewna, że można tu bezpiecznie mieszkać…? – zapytałam, ostrożnie stawiając nogę na pierwszym stopniu schodów prowadzących na górę.\n- No wymaga lekkiego remontu… - „Generalnego” pomyślałam, jednak zacisnęłam żeby i ruszyłam za staruszką na górę. Wszędzie roiło się od pajęczyn, warstwa kurzu grubo przekraczała standardowy centymetr, a dziurawe schody skrzypiały niemiłosiernie.\n„W co ja się wpakowałam…?” – pomyślałam mimowolnie, jednak szłam dalej.\nStaruszka poprosiła mnie o uprzątnięcie strychu. Było tam sporo gratów, które należało przejrzeć, odkurzyć, wyczyścić i ułożyć na właściwym miejscu. Kiedy zabrałam się do dobory, kompletnie straciłam poczucie czasu. Od pracy oderwał mnie dopiero telefon.\n- Cześć, słońce! – usłyszałam radosny głos Jacka. – Co robisz?\n- Ja… A psik! – kichnęłam donośnie, kiedy kurz z jakiejś starej książki kucharskiej dostał się do mojego nosa. – Sorki, sprzątam strych u sąsiadki…\n- Jakiś dzień dobroci? – zdziwił się.\n- Nie, ja z zasady jestem miła – wyszczerzyłam się do słuchawki.\n- Oj, nie powiedziałbym… Ale to w tobie lubię najbardziej… - dawna Alice, pomagająca staruszkom sprzątać strych spłonęłaby rumieńcem, ja jednak już niewiele miałam z nią wspólnego. Oprócz sprzątania strychów, oczywiście.\n- Tęsknię za tobą – z zamyślenia wyrwał mnie głos Jacka, teraz wyjątkowo poważny. – I chyba najwyższy czas, żebym ci coś powiedział…\n- Jack… ja…\n- Przepraszam, muszę kończyć. Zadzwonię tak szybko jak będę mógł – rzucił szybko i rozłączył się bez słowa. Czułam się rozdarta. Z jednej strony chciałam usłyszeć co miał mi do powiedzenia, z drugiej trochę się tego bałam.\n- Chcesz herbaty, kochanie? – staruszka pojawiła się za mną jak duch, więc podskoczyłam przestraszona.\n- Tak, chętnie – zgodziłam się. Jednocześnie rozbrzmiał dzwonek, więc zaofiarowałam się, że pójdę otworzyć. Na progu stała Ann i Wer, obie mocno zziajane.\n- Co ty… sobie… do jasnej… cholery… wyobrażasz… - sapała Wer. Myślałam, że znowu na mnie nawrzeszczy, kiedy za moimi plecami pojawiła się staruszka.\n- O, widzę, że twoje koleżanki też przyszły pomóc… Wam też zaparzę herbatki, dziewczynki, wejdźcie…\n- Ale… - próbowała zaprotestować Ann, Wer jednak wepchnęła ją do środka.\n- Martwiłyśmy się o ciebie – syknęła w moim kierunku Wer. – Nie możesz tak znikać bez słowa… A jeśli to jakiś potwór?\n- Hej, wyluzuj, to tylko staruszka, która potrzebuje pomocy… - uspokoiłam ją. – Razem posprzątamy strych i po sprawie…\n- Po co to robisz? – zdziwiła się Ann.\n- Ja… - zawahałam się. – Ja po prostu muszę. Nie wiem czemu. Musze zrobić coś dobrego, inaczej zwariuję…\nDalszą rozmowę przerwało nam pojawienie się staruszki z herbatą. Wypiłyśmy ją szybko i wzięłyśmy się ponownie do roboty.\n- Nie wygląda na zamieszkały – mruknęła do mnie Wer, segregując stertę starczych gazet. – Jakby od lat nikt tu nie mieszkał…\n- Może przyjechała po dłuższym czasie…\n- Ponoć zna Harry’ego – Wer pozostała sceptyczna.\n- Dla ludzi w tym wieku, czas to pojęcie względne – stwierdziłam. – Daj spokój, to tylko staruszka, co ona może nam zrobić?\nWer wzruszyła ramionami i powróciła do pracy, ale nie wyglądała na przekonaną.\nTo sprzątanie to jakaś masakra. Dawno nie widziałam tylu rupieci w jednym miejscu. No dobra może u Harry’ego, ale jego rupiecie czemuś służą. Nadal coś mi w tej sąsiadce nie pasowało. Postanowiłam to sprawdzić, ale to po obiedzie. Przez to sprzątanie nie zjadłam pizzy i mój żołądek wygrywał już marsza weselnego. Więc od razu kiedy wróciłam do domu wpakowałam ją do piekarnika. W międzyczasie włączyłam telewizor i od razu przełączyłam, leciał tenis. Najnudniejszy sport na świecie, moim skromnym zdaniem. Akurat leciały jakieś wiadomości, więc pogłośniłam i poszłam zobaczyć co z pizzą. Wyglądała całkiem apetycznie. Otworzyłam lodówkę i wyjęłam ketchup, którego nie jadłam oraz sos czosnkowy. Wzięłam również talerze i nakryłam do stołu. Następnie chciałam przełączyć, bo wiadomości się skończyły, ale nie mogłam sobie przypomnieć gdzie dałam pilota. Ten dzień już chyba gorszy być nie może. Krok po kroku przypominałam sobie co robiłam i w końcu znalazłam pilot. Był w lodówce… Musiałam go tam wsadzić, kiedy wyjmowałam dodatki do pizzy. Zrezygnowana wyjęłam obiad i podałam. Nie musiałam długo czekać na dziewczyny, zapach pizzy je przywiódł. Postanowiłam nie poruszać tematu sąsiadki przy obiedzie, bo wiedziałam, że Alice od razu się zbulwersuje, więc w spokoju delektowałam się pizzą.\n- Dobre to – mruknęła Anna.\n- Mhm – przytaknęła Ruda. – Tylko moje pieczarki mają jakby posmak mydła.\nZaśmiałam się cicho. Na szczęście dziewczyny tego chyba nie zauważyły. Po wszystkim pozmywałam i poszłam do siebie na górę. Od razu wzięłam się za przetrząsanie Internetu w poszukiwaniu informacji na temat domu nowej sąsiadki. Nagle zadzwonił mój telefon.\n- No hej skarbie – usłyszałam głos Adama.\n- Dzwonie, żebyś się nie musiała martwić o mnie – zażartował.\n- A myślisz, że się martwię? – dałam się wciągnąć w przegadywanie.\n- Niedługo wrócę – powiedział i się rozłączył.\n- Kocham te długie rozmowy – mruknęłam do siebie i wróciłam do szperania w sieci.\nW końcu po pół godziny udało mi się włamać do jakiejś bazy, gdzie znalazłam informacje, że dom jest od lat opuszczony. Mój telefon znowu zawibrował.\n- Wer, muszę wrócić po jedną rzecz – tym razem dzwonił Harry.\n- Powinienem być nad ranem.\nRozłączył się, a ja wróciłam do lustrowania znalezionych danych. Niestety poza tym, że dom od dłuższego czasu jest opuszczony już nic się nie dowiedziałam. Wyłączyłam laptopa i poszłam przekazać informacje dziewczynom. Później postanowiłam się położyć i czekać do jutra na powrót Harry’ego i Adama, oni na pewno nam pomogą.\nWer spojrzała na mnie dziwnie, kiedy wieczorem zawołałam, że idę do sąsiadki, ale nic nie powiedziała. Kiedy szłam w kierunku domu, sama zastanawiałam się, co ja właściwie robię. Przecież to nie jest normalne, o tej porze iść do kompletnie obcej staruszki pomagać sprzątać zagracony strych...\nAle ja doskonale wiedziałam, dlaczego to robię. Wiedziałam, co próbuję sobie udowodnić.\nNadal byłam rozdarta. Rozdarta pomiędzy starą i nową Alice. Co jeszcze musi się zdarzyć, bym uwierzyła, że to naprawdę jest mój świat...? Że już naprawdę nie ma odwrotu, że już nigdy nic nie będzie takie jek kiedyś?\n"Jack" - cichy głosik w mojej głowie nie dawał mi spokoju. - "Jack się musi stać. Jeśli zaakceptujesz to co czujesz do Jacka, zaakceptujesz siebie jako łowcę..."\nProblem był w tym, że nie akceptowałam tego uczucia. Nie akceptowałam go, bo wiem, że łowcy nie tworzą szczęśliwych związków. Nie akceptowałam go, bo wiedziałam, że to co czuje nie jest tak mocne jak to co, Jack czuje do mnie. Nie jest tak mocne jak to, co ja czuję do...\nPokręciłam głową. Znów to samo. Znów stare życie wpada z buciorami do mojego życia łowcy. Nie chciałam tego, po co więc pomagałam staruszce, przed której domem właśnie stanęłam. Po co bezinteresownie pomagałam ludziom, tak jak to robiłam jak niewinna nieświadoma nastolatka? Po co do tego wracałam…?\nPewnie po to, by nie zapomnieć kim jestem. I co się liczy w życiu. Nawet w życiu łowcy.\nZapukałam do drzwi, jednak nikt nie odpowiedział. Lekko zaniepokojona, pchnęłam drzwi, które otworzyły się gładko. Zajrzałam do środka, w przedpokoju panowały niezgłębione ciemności. Rozejrzałam się dookoła, jednak nikogo nie było.\n- Halo? Proszę pani…? – zawołałam, jednak odpowiedziało mi jedynie milczenie zakurzonych mebli.\nPodskoczyłam, kiedy zadzwonił mój telefon. To było coś, czego się kompletnie nie spodziewałam. Opanowując drżenie palców odebrałam połączenie.\n- Mam wrażenie, że ktoś o mnie myślał… Prawda to? – usłyszałam jak zwykle pogodny głos Jacka.\n- Nudzi ci się? – zapytałam ostrzej, niż zamierzałam.\n- Oj, przestraszyłem cię? – od razu się domyślił. Mężczyzna idealny… Pytanie czy idealny dla mnie?\n- Troszeczkę – przyznałam. – Stoję właśnie w ciemnym starym domu. Sama. Jakikolwiek dźwięk, przyprawiłby mnie teraz o zawał…\n- Nie, pomoc sąsiedzka – uśmiechnęłam się. – Po co dzwonisz?\n- A tak sobie… - czyżby się speszył. – Byłem ciekaw co u ciebie…\n- stare nudy – odparłam zgodnie z prawdą. – Nic się nie dzieje ciekawego w okolicy. A u was?\n- Śledztwo stoi w miejscu. Martwy punkt, drepczemy w miejscu. Nudzę się trochę i chciałem usłyszeć twój głos… Tak po prostu.\n- Tak po prostu… - powtórzyłam powoli.\n- No, tak. A poza tym, ostatnim razem miałem ci powiedzieć jedną rzecz, ale Robbie zawołał mnie, że coś znalazł. Kolejny fałszywy trop, ale mówi się trudno… - zawiesił glos i na chwilę zapanowała cisza.\n- No? – podchwyciłam, choć serce znowu zaczęło mi galopować jak oszalałe. Poczułam niezrozumiałą potrzebę, by zakończyć nagle rozmowę.\n- Bo chodzi o to, że…\nNie dowiedziałam się, o co chodziło. Nagle poczułam silny cios w głowę, upadłam na podłogę, a komórka potoczyła się po parkiecie. Nim straciłam przytomność usłyszałam zaniepokojony glos Jacka wołającego „Alice, Alice…!” i dźwięk przerwanego połączenia.\nKiedy tylko auto Harry’ego wjechało na podjazd wyszłam z domu. Jakież było moje rozczarowanie, kiedy wysiadł z niego tylko właściciel. Adama nie było.\n- Gdzie Adam? – zapytałam spokojnie.\n- Został – mruknął starszy łowca, przeszedł obok mnie i wszedł do domu.\n- Jak to został?! – ruszyłam za nim.\n- Nie jest małym dzieckiem, a ja niedługo wracam tylko coś zabiorę – tłumaczył spokojnie.\n- Jak mogłeś go zostawić?! Jeśli coś mu się stanie to nie ręczę za siebie! – warknęłam.\n- O co chodzi? – z kuchni wyszła Ann.\n- Wytłumacz proszę swojej siostrze, że Adamowi nic nie będzie.\n- Nie trzeba – odburknęłam.\n- Mam coś ciekawego – powiedziała Ann.\n- Z chęcią posłucham – odparłam równo z Harrym.\n- Szukałam jakiejś sprawy w okolicy i trafiłam na archiwalne papiery z przed pięciu lat.\nPoszliśmy za nią do jej pokoju.\nNa łóżku leżały zdjęcia naszej sąsiadki.\n- Ta kobieta – Ann wskazała zdjęcia – wprowadziła się do domu na wzgórzu pięć lat temu. Podpisała umowy i zniknęła. Nie można było sprzedać domu, bo jest uznana za zaginioną i dom należy do niej – ciągnęła Ann.\nZdezorientowany Harry wyszedł z pokoju i po chwili wrócił ze swoimi notatkami an ten temat. Obok nich znajdowała się kartka z odręcznie napisanym przez Harry’ego „Ghul?”\nDopiero po chwili zorientowałam się, że Alice długo nie wraca. Dawno powinna być w domu.\n- Rudej nadal nie ma – powiedziałam.\nW tym momencie Harry wybiegł z domu, co tylko potwierdziło moje przypuszczenia.\nOd razu wybiegłyśmy za Harrym. Kiedy tylko znaleźliśmy się w podejrzanym domu bez słów rozdzieliliśmy się. Ja z Ann pobiegłyśmy na górę, a Harry na dół. Po drodze potknęłam się o okropnego wypchanego niedźwiedzia. Co mnie jeszcze dzisiaj czeka. Sprawdziłam pokój po lewej, a Ann po prawej. Nic w nim nie było. Na dole rozległ się krzyk i dźwięk jakby przewracanych mebli. Od razu zbiegłyśmy na dół. Biegłam pierwsza i nie wyhamowałam przed drzwiami z piwnicy i wpadłam do środka razem z nimi. Od razu zauważyłam Harry’ego przypartego do ściany przez ghula.\nKiedy się obudziłam czułam w głowie tępe pulsowanie. Chwilę zajęło mi przypomnienie sobie co się właściwie wydarzyło. Skrępowane ręce i kostki szybko mi to ułatwiły. Telefon został mi zabrany, scyzoryk był jednak na swoim miejscu. Rozejrzałam się dokoła szukając czegoś, co pomoże mi się uwolnić i mój wzrok padł na bielące się w kącie kości. Obok leżał materiał, który z powodzeniem mógłby być sukienką jakiejś miłej staruszki…\nOkej, musiałam przyznać, że mój zmysł łowcy zawiódł. Coś przyszło i zżarło babcię, a teraz zeżrę mnie… Kolejny zwykły dzień, czerwonego kapturka…\nNie widziałam tej części domu, ale po zapachu wywnioskowałam, że znalazłam się w piwnicy… Towarzystwo kościotrupa nie nastawiało optymistycznie, brak komórki również… Pozostał tylko scyzoryk…\nKiedy jednak miałam go wyjąć, usłyszałam drobne kroki. Obróciłam się w kierunku drzwi, który niemal natychmiast się otworzyły, a ja poznałam błąd w sowim rozumowaniu. Potwór nie zżarł babci. To babcia była potworem…\n- Czym jesteś? – zapytałam, kiedy do mnie podeszła.\n- Miłą staruszką, która potrzebuje pomocy… w zemście – uśmiechnęła się podobnie jak rano, ale w tym uśmiechu było coś przerażającego. – A ty, głupiutka dziewczynko mi w tym pomożesz…\n- Jedno jest prawdą… - zgodziłam się. – Jestem głupiutka. A nawet głupia. Powinnam od razu domyślić się, że coś jest nie tak… Czego ode mnie chcesz? – grałam na zwlokę, próbując niepostrzeżenie wyciągnąć z kieszeni scyzoryk. Przy związanych nadgarstkach to wcale nie było takie proste…\n- Jakiś czas temu, pewien łowca odkrył, że nieopodal jego mieszkania zagnieździł się ghul. Zabił go więc, a do domu mogła wprowadzić się urocza staruszka. Staruszka wprowadziła się, jednak sąsiedzi nie mieli z nią żadnego kontaktu i uznano, że wyjechała, potem, że zaginęła… A dom niszczał. Łowca jednak był dobrym sąsiadem, zawsze pomagał mieszkającym w okolicy ludziom. Zapewne pomógłby miłej staruszce, która wróciła z długoletniej tułaczki do domu… tylko, że łowca był nieobecny… - zimny dreszcz przeleciał mi po plecach, kiedy zrozumiałam w jaką kabałę się wpakowałam. I z czym mam do czynienia… - Łowca jednak wróci, kiedy odkryje, że dziewczynka, którą traktuje jak córkę wpadła w opały. A wtedy zemsta będzie słodka…\nZamarłam. Harry właśnie tu jechał, powiedział przecież Wer, że musi wrócić po jedną rzecz… Niezależnie od jego ojcowskich uczuć, w które szczerze wątpiłam, już wkrótce znajdzie się w niebezpieczeństwie.\n- Więc jesteś ghulem…? – zapytałam, próbując jeszcze zyskać na czasie.\n- Tak, jak widać…\nWięcej się nie dowiedziałam, bo drzwi do piwnicy otworzyły się ponownie i do środka wpadł Harry. Ghul jednak był szybszy i uskoczył z gracją, jakiej nie spodziewałabym się po staruszce, której postać przybrał. Harry przeładował broń i wymierzył ponownie w potwora, ten jednak był naprawdę szybki. Rzucił się na Harry’ego i przygniótł go do ściany. Nic nie mogłam zrobić. Mogłam tylko patrzeć, jak coraz mocniej pazury potwora zaciskają się na jego gardle… Byłam całkowicie bezużyteczna.\nKiedy już myślałam, że Harry zaraz zginie na moich oczach, drzwi do piwnicy zostały wywarzone z ogromną siłą i do środka wpadły dziewczyny. Ghul był co prawda szybki, ale nie był w stanie się rozdwoić. Rzucił się najpierw na Ann, a podduszony Harry osunął się na podłogę. To uświadomiło mi, że ja ponoszę ciężar winy za tę sytuację i podwoiłam wysiłki by się uwolnić.\nAnn zwinnie uniknęła ciosu ghula, a Wer wystrzeliła w jego kierunku. Stwór jednak był szybszy i rzucił się w jej kierunku. Przez moment miotał się między siostrami Wilde, nie mogąc zdecydować się, którą wykończyć najpierw, a dziewczyny oddawały strzał za strzałem, nie mogąc trafić w głowę. Na twarzy Wer widziałam rodzącą się frustrację.\nLina w końcu puściła. Podniosłam upuszczony przez Harry’ego pistolet i zawołałam:\n- Hej babciu, nie zapomniałaś aby o mnie?\nPotwór zatrzymał się w pół kroku i przez chwilę się zawahał. Ta chwila wahania wystarczyła, bym porządnie wymierzyła i oddała czysty strzał prosto w głowę. Ghul padł na posadzkę martwy, a Ann od razu podbiegła do Harry’ego.\n- Harry, nic ci nie jest? – pytała zaniepokojona.\nŁowca dał chyba jakieś oznaki życia, bo Ann wydawała się uspokojona, jednak nie przyglądałam się bliżej tej scenie. Stałam na drugim końcu piwnicy i wbijając wzrok w swoje stopy machinalnie odbezpieczałam i zabezpieczałam pistolet Harry’ego.\n- To chyba twoje – Wer podeszła do mnie i podała mi komórkę. – Leżała w przedpokoju…\n- Dzięki – mruknęłam i schowałam telefon do kieszeni, nie patrząc nawet czy działa.\nWer stała w milczeniu obok mnie, a Ann pomagała Harry’emu dojść do siebie.\n- Jestem beznadziejna, prawda? – zapytałam.\n- Nieprawda. Jesteś po prostu niedoświadczona, naiwna i zbyt dobra – poprawiła mnie Wer, ale dla mnie było to równoznaczne ze stwierdzeniem, że mam rację. – Normalnie powiedziałabym „A nie mówiłam?”, ale dziś nie będę cię bardziej dołować – poklepała mnie po ramieniu i pomogła Ann wyprowadzić Harry’ego z piwnicy.\nOdprowadziłam ich wzrokiem. W drzwiach łowca odwrócił się i uśmiechnął się do mnie.\n- To był bardzo dobry strzał, Alice – pochwalił mnie krótko i odwrócił się z powrotem, a ja odwróciłam głowę, by nikt nie dojrzał moich łez.\nMinęło sporo czasu, zanim wyszłam z piwnicy. Bardzo nie chciałam na nich wpaść. I tak musiałam wrócić, ale chciałam odwlec ten moment w czasie tak bardzo jak to było możliwe. Siadłam na rozlatującej się ławce przed domem. Byłam taka naiwna… Tak łatwo dałam się podejść… Naraziłam na niebezpieczeństwo jedyne osoby, które obecnie mogę nazwać rodziną i to tylko i wyłącznie przez swoją głupotę… Jak mogę sama siebie nazywać łowcą?\nJak mogę, skoro nim nie jestem?\n„Łowca może być szczęśliwy tylko z łowcą”\nPrzykro mi, Jack, ja nie jestem łowcą. Myliłeś się…\nNa myśl o Jacku, przypomniałam sobie o komórce. Działała. I pokazywała 12 nieodebranych połączeń, wszystkie od niego. Oprócz tego dwie wiadomości.\n„Wszystko ok? Odezwij się”\n„Jadę do Ciebie”\nOstatni SMS mocno mnie zaskoczył. Czym prędzej odblokowałam telefon, by natychmiast do niego zadzwonić, kiedy ponownie rozbrzmiał mój dzwonek. Odebrałam już po pierwszym takcie piosenki.\n- Wow, po pierwszym sygnale… Nic nie mów, Harry już ze mną rozmawiał. Powiedział, że jesteś bezpieczna, akurat jak kupowałem bilet. Kobieta w okienku omal mnie nie zabiła wzrokiem jak zrezygnowałem…\nMiałam wielką ochotę zawołać, że niepotrzebnie rezygnował, że chcę go tutaj, teraz, natychmiast, ale mogłam jedynie przełknąć wielką gulę, która zmaterializowała się w moim gardle.\n- Jesteś tam, kochanie?\n- Tak… - wykrztusiłam.\n- Nie przejmuj się tym, każdy popełnia błędy.\n- Ale nie łowca – pokręciłam głową. - I nie tyle razy co ja.\n- Nawet łowcy – poprawił mnie. – Przestań się zadręczać. Harry mówił, że gdyby nie ty, to ghul nadal rzucałby się między Ann i Wer dopóki nie zabrakłoby im kul…\n- Gdyby nie ja, to nigdy by do tego nie doszło! – nigdy wcześniej nie czułam takiej potrzeby przytulenia jak teraz. – Tęsknię za tobą…\n- Ja za tobą też. Obiecaj mi, że przestaniesz się obwiniać, to może uda mi się wrócić szybciej…\n- Ciekawe jak… - mruknęłam, czując się jeszcze gorzej niż przedtem.\n- Pamiętaj o jednym, Alice… Ja cię kocham – zamknęłam oczy, a spod powiek pociekły mi kolejne łzy. - Niezależnie od tego, jak bardzo się przed tym wzbraniasz. Kocham cię i nic nie mogę na to poradzić. Kocham cię, jak nikogo kiedykolwiek wcześniej. Kocham cię i jesteś pierwszą osobą, której mówię to sam z siebie, na poważnie, bez żartów. Kocham cię mimo iż wiem, że ty mnie pewnie nie…\n- Jack… - przerwałam mu. – Czy właśnie to chciałeś mi wtedy powiedzieć? – spytałam słabo.\n- Tak, właśnie to – odparł krótko.\nMilczałam dłuższą chwilę. Wiem na co czekał. Czekał, aż zaprzeczę, powiem, że również go kocham, powiem jak wiele dla mnie znaczy…\nA znaczy wiele, ale…\n- Przepraszam, Jack – wyszeptałam i zakończyłam rozmowę, a następnie wyłączyłam telefon.\nCzułam się podle. Bo kiedy mówiłam, że tęsknię, to tak naprawdę, w głębi serca nie miałam na myśli jego. Miałam na myśli swoje stare życie.\nOddałabym wszystko by móc do niego wrócić.\nDobra, tym razem to ja się będę tłumaczyć.\nPrzepraszam, przapraszam i jeszcze raz przepraszam.\nPo pierwsze, ghul mi nie leżał.\nPo drugie, nie chciałem zżynać prosto z "Supernatural", bo po prostu nie. A to nie bylo łatwe i i tak jest zerżnięte.\nPo trzecie, "Supernatural" leży w kącie i płacze. Płacze, bo skoki okazały się wazniejsze od potworów.\nPo czwarte, im więcej wolnego tym mniej czasu, zapału i czegokolwiek.\nPo piąte, tak wyszło, systematyczność nie jest naszą dobrą stroną. Ale teraz jest rozdział nadzorowany przez Szur, więc będzie lepiej i szybciej.\nPrzepraszam raz jeszcze,\nMamy nadzieję, że rozdział zapewne długo wyczekiwany się spodoba, choc raczej nie zalicza się do najdłuższych... przynajmniej jak na nasze standardy :P Za wszelkie podobieństwa do czegokolwiek przepraszamy. Następny zapewne będzie szybciej. Bestiariusz uzupelniony zostanie na dniach.\nAutor: Szalona&Szurnięta o 17:53\nAsia Guzek 30 stycznia 2014 19:12\nW końcu się doczekałam !!! :D Powiem tylko jedno :GENIALNE !!! Warto było czekać !!!Przeraził mnie ten sen Wer ona nie może umrzeć !!! No i do tego pizza coś nowego. Nie wiedziałam,że Wer umie gotować...:D Biedna Alice wykiwana przez Ghula :C Nie powinna się tak strasznie zamartwiać. Coś myślę,że ona nadal kocha Rogera...Szkoda mi tylko Jacka...:C Ale cóż jestem ciekawa z kim w końcu będzie :D Podsumowując rozdział ekstra jak zawsze. Czekam na ciąg dalszy mam nadzieję,że nie będę musiała tak długo czekać :D\nPS.Zapraszam do siebie na nowy rozdział ;)\nSzalonaSzurnięta&Stuknięta 30 stycznia 2014 23:04\nSpokojnie, Wer jeszcze nie wybiera się na tamten świat :) Poza tym, ma jeszcze wiele ukrytych talentów, jak każdy łowca :P\nAlice zawsze się zamartwia (wszystkie moje postacie tak mają, podobnie jak żadna z nich nie potrafi zbudować normalnego związku... ale walczę z tym :]), a co do jej relacji z Jackiem i Rogerem... na razie pójdą w kąt, bo... A to już w następnym rozdziale, któwy będzie wcześniej niż później :)\nRoxee 30 stycznia 2014 21:51\nRozdział fajny. Prawie padłam gdy zaczęłam o tych skokach czytać. A to gotowanie to masakra jakaś, normalnie robi tak jak ja, tyle, że zamiast mydła to kroję całkiem inne rzeczy na przykład zdarzyło mi się dziabnąć w palec, raz czy dwa, czy pięć razy..\nWzruszyłam się czytając to wyznanie miłości, piękne było, piękne!!\nOgólnie nie mam zastrzeżeń ale ( zawsze jakieś ale musi myc ^^) pod żadnym pozorem nie rozdzielajcie Jacka i Alice bo ja was znajdę. Oni muszą być razem, muszą!!!\nI masz ci los, teraz pół nocy będę się zastanawiać czy będą razem. Czytaniu tego bloga towarzyszą takie same emocje jak czytanie Darów Anioła ( potraktujcie to jako komplement bo ja KOCHAM Dary Anioła)\nOkey, na tym kończę tą wypowiedź bo jeszcze większe durnoty napiszę. Do następnego rozdziału :D i dużo weny wam życzę.\nSzalonaSzurnięta&Stuknięta 30 stycznia 2014 23:09\nWow, czujemy się zaszczycone, kiedy porównujesz nas do "Darów Anioła". Całkiem niezasłużenie, zresztą...\nCzyżby fanka skoków narciarskich...^^? Uwielbiam naszych czytelników, to takie miłe, kiedy dzielą Twoje pasje... :)\nNie zastanawiaj się, tylko śpij! W koszta prowadzenia bloga nie wpisałyśmy korektora do worów pod oczami :P\nWyznanie miłości takie tam... Takie rzeczy jakoś tak łatwo mi sie pisze, wczułam się. Osobiście też uważam, że Alice i Jack to dobra para, ale i tak na wszelki wypadek poszukam bunkra, bo jeszcze nie zdecydowałam do końca co z nimi zrobię... *wpisuje w Google: mocny bunkier przeciw wścieklym czytelnikom* XD\nRoxee 31 stycznia 2014 09:39\nJakąś wielką fanką skoków nie jestem ale za to mój tata tak i przez niego oglądam praktycznie wszystkie konkursy.\nZwierzak 31 stycznia 2014 21:35\nWRESZCIE!!! Już myślałem, że się nie doczekam. Rozdział bardzo fajny i ciekawy. Osobiście nie zauważyłem żadnego podobieństwa do "Supernatural" lub czegokolwiek. Bardzo oryginalne. Troch melodramatyczny, ale poza tym super. Nie mogę się doczekać na NN (mam nadzieję, że będzie szybciej niż ten ;)\nSzalonaSzurnięta&Stuknięta 31 stycznia 2014 21:46\nTwój entuzjazm jest całkowicie nieuzasadniony... Przecież miałyśmy tylko miesięczny poślizg... :P\nJa tam podobieństwa widzę, grunt, że udało się nie wcisnąć tutaj skoczków narciarskich (prawie). Melodramatycznie musi być, ale to i tak wersja light... NN będzie szybko, bo Szur już przebiera nóżkami na myśl o rozdziale 15... Tylko musi wyrzucić z głowy pewnego młodzieńca w czerwonej kurtce [don't ask]. W każdym razie notka już przygotowana...\nAnonimowy 2 lutego 2014 17:47\nJest :-) Wreszcie się doczekałam nowego rozdziało :-). I było naprawdę warto czekać tyle czasu :-). Bo nowy rodział jest wprost fenomenalny :-) Jestem nim zachwycona :-). Wszystko cudownie opisałyście :-) Rozdział jest naprawdę fantasyczny :-). Bardzo podobało mi się gotowane . Poprstu czytając to nie umiałam się opanować - bez przerwy się śmiałam :-). Ale według mnie koncówka najlepsza :-). Ah, nie mogę się doczekać nowego rozdziału :-). Czekam z niecierpliwością :-).\nSzalonaSzurnięta&Stuknięta 4 lutego 2014 17:02\nPo pierwsze dziękujemy za komplementy :)\nCieszymy się, że rozdział się podoba, mimo iż same nie jesteśmy z niego do końca zadowolone...\nNie martw się my pisząc to tez czasami nie umiemy pohamować się ze śmiechu xD\nNowy rozdział powinien pojawić się niedługo, a kolejny postaramy się na czas (czyli koniec miesiąca), ale nic nie obiecujemy :)\nLu mi. 4 lutego 2014 15:22\nNa początku napiszę ,że wreszcie doczekałam się tego 14 rozdziału! :P Zaglądałam tu co jakiś czas.. :) A co do rozdziału to..\nBiedna Alice, wciąż pakuje się w tarapaty i tak bardzo chciałaby wrócić do poprzedniego życia.. :c\nWer miewa dziwne sny, ciekawi mnie czy prawdziwe?\nI od początku coś mi nie pasowało z tą staruszką O.o I Alice tak się przemieniła w dobrą dziewczynkę <3\nAlbo ta scena co zamiast pieczarek zostało pokrojone mydło :*\nWidzę ,że wplątałyście tu coś o skokach xD\nNo to zajebisty rozdział i pozostaje mi tylko czekać na następny :( Mam nadzieję ,iż szybko go napiszecie ^^\nMożecie wejść na mojego drugiego bloga, jeśli chcecie:\nSzalonaSzurnięta&Stuknięta 4 lutego 2014 17:06\nPo pierwsze jeszcze raza przepraszamy za przestój :(\nAlice jeszcze nie raz wpakuje się w tarapaty, ale o tym kiedy indziej ;)\nSny Wer wyjaśnią się w przyszłości, no przynajmniej niektóre :D\nWidzę,że scena z mydłem ma coraz więcej fanów xD\nSkoków nigdy za wiele ^^ więc czasem coś tu się o nich pojawi, ale postaramy się nie przeginać :)\nNowy rozdział niedługo, a kolejny powinien być w terminie (koniec miesiąca), ale nic nie możemy obiecać ;)\nZ chęcią zajrzymy do Ciebie w wolnym czasie :3


How to get away with murder – podsumowanie jesieni – Chaos i ja\nChaos i ja\nHow to get away with murder – podsumowanie jesieni\nBARDZO DŁUGI WPIS I MNÓSTWO SPOILERÓW\nJest środa, jest wpis o „How to get away with murder”. Czas na podsumowanie dotychczasowych odcinków przed zimową przerwą. Będzie mnóstwo spoilerów. Cała masa. Poza tym spisane zostaną wszystkie moje dotychczasowe przemyślenia i pretensje do serialu. W ogóle opowiem wszystko od początku.\n„How to get away with murder” to historia grupy studentów pod wodzą genialnej prawniczki od spraw karnych. Profesor Annalise Keating jest postrachem uczelni i sądu, zawsze wygrywa, wytacza najcięższe działa, zawsze przygotowana, potrafiąca znaleźć i odpowiednio wykorzystać każdy argument i nawet te fakty, które wydają się szkodzić jej klientom, odwróci na ich korzyść. Dąży do celu po trupach, bezwzględnie wykorzystuje ludzi i nie wie co to skrupuły. Na sali wykładowej, na sali sądowej jest ambitna, twarda, konkretna. A gdy zamykają się za nią drzwi staje się rozhisteryzowaną, wiecznie płaczącą, kruchą kobietką, która tak strasznie mnie wkurza. W pierwszym odcinku jest taka scena (i wiem, że nie tylko ja tak pomyślałam, bo Zwierz miał dokładnie tak samo), w której Annalise rozmawia z Wesem w łazience, tłumacząc mu się z sytuacji, w której zastał ją w kancelarii – z kochankiem. Płacze i błaga, by nikomu nie mówił i jest tak rozedrgana, że aż niedobrze się robi. Oglądałam tę scenę w przekonaniu, że po takim pokazie uczuć, bohaterka otrze łzy i opieprzy naiwnego studenta, żeby nie dał się nabierać na łzy. A tymczasem nic takiego się nie stało. To był już pierwszy sygnał, że jednak może nie być taki rewelacyjny serial. I rzeczywiście w kolejnych odcinkach widzimy płaczącą, zalewającą się wręcz łzami Annalise, która za wszelką cenę chce zaprzeczyć faktom i obronić męża przed posądzeniem o morderstwo. Doskonale wie, że miał on kochanki, że był związany z zamordowaną studentką, ale robi wszystko by znaleźć dowody jego niewinności. I to jest takie, ehh słów mi brakuje.\nNaprawdę myślałam, że go opieprzy, a tu taki płacz odstawiła.\nStudenci z kolei wcale nie okazują się lepsi. Tak od początku oglądania „How to get away with murder” zastanawiam się kogo ta grupa mi przypomina i nie mogę sobie tego uświadomić, więc może ktoś to zrobi? Trochę jak w House M.D., genialny przywódca i stado baranków, ale to jednak nie to. W każdym razie studenci, przeciętny Wes, który za wszelka cenę chce obronić sąsiadkę Rebekę przed zarzutami morderstwa Lili Stansgard, wszystko zwalając na chłopaka zabitej, Griffina, który pojawia się w serialu według potrzeb i nie ma stałego wątku, a przecież on też jest jednym z oskarżonych. Michaela, wkurzająca swoją ambicją i idealnością, brr. Taka wymuskana, świetna studentka, zawsze przygotowana, ale myśląca schematami, typowy kujon, co to umie ale nie rozumie. Connor, gej, który prawie wszystkie osiągnięcia studenckie zdobył przez łóżko. Pracując z profesor Keating, zdobywa informacje podrywając kolejnych pracowników ofiar lub oskarżonych. Z jednej strony przydatny, ze względu na umiejętność zdobywania cennych informacji, z drugiej ten sposób pozostawia wiele do życzenia. Laurel, z początku wydawało się, że to będzie taka szara myszka, gdzieś tam majacząca w tle opowieści. Tymczasem okazuje się ona najbardziej sensownym uczestnikiem całego przedsięwzięcia. Nie błyszczy, nie wyróżnia się właściwie niczym, ale potrafi myśleć logicznie, a jej miłosne perypetie (choć to określenie brzmi jakby dotyczyło bohaterów serialu o nastolatkach) są tłem dla niej samej, pokazują jej charakter, ale póki co na nic więcej się nie przydają. Ciekawa jestem jej związku z Frankiem, bo to może być jedna z kluczowych kwestii w dalszych wydarzeniach. Z kolei Asher to synek bogatego tatusia, sędziego, kontynuującego rodzinną tradycję prawniczą. Jak na razie dał się poznać tylko jako niedojrzały nastolatek, który koniecznie chce udowodnić, że jest najlepszy. A jego scena z Bonnie to takie ni przypiął ni wypiął. Nie wiadomo na co i po co. Jedynym wytłumaczeniem jest to, że scenarzyści musieli gdzieś umieścić wszystkich bohaterów na czas śmierci Sama Keatinga.\nInnych bohaterów serialu można określić krótko: Bonnie, która nie jest genialnym prawnikiem, a mimo to z jakiegoś powodu pracuje z Annalise, poza tym zakochana jest w Samie, być może miała, albo ma z nim romans, bo to nigdy nie zostało wprost powiedziane, jakieś takie tylko sugestie się pojawiają, że coś między nimi było (bo wątpię, żeby dotyczyło teraźniejszości). Bonnie wkurza mnie od samego początku, a jej scena z Annalise z ósmego odcinka jest po prostu żenująca. Mamy też Franka, zgodnie z obecną modą, seksownego brodatego drwala. Frank wykonuje dla Annalise brudną robotę, zdobywa informacje, podrzuca dowody i robi mnóstwo rzeczy, o których nigdy nie mówi. Nie jest prawnikiem i właściwie nie wiadomo ani skąd się wziął w zespole pani profesor, ani czym tak dokładnie się zajmuje. Jedyne co wiemy o nim na pewno, to to, że z każdej kolejnej grupy studentów pracujących w kancelarii wybiera sobie jedną studentkę na romans. I jak wielkie było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że nie dość, że ma on dziewczynę, to jeszcze ona zna jego tradycję dot. studentek roku. Co do Rebeki, oskarżonej o morderstwo Lili, wiemy, że jest barmanką, dilerką i ma raczej mroczne życie. Na pewno ukrywa jeszcze wiele trupów w szafie, ale jakich i kiedy one wyjdą na jaw i czy w ogóle wyjdą, to dopiero się okaże. Jest jeszcze Sam Keating, mąż głównej bohaterki, wykładowca psychologii, wdający się raz po raz w romanse pod bokiem żony, która doskonale zdaje sobie z tego sprawę.\nFabuła wydawała się być intrygująca i po zachwytach moich po pierwszym odcinku, dzisiaj mówię, że jest to słaby serial. Słaby, ale jakże wciągający, choć w zasadzie nie udało się scenarzystom zaskoczyć mnie ani razu. W ostatnim odcinku miał być wielki cliffhanger, podobno zmiata z ziemi i burzy krew. Szczerze? Od samego początku spodziewałam się takiego rozwoju sytuacji. Byłam pewna, że istnieją dwa rozwiązania scen pokazanych w retrospekcjach i wygląda na to, że trafiłam w dziesiątkę. Pewność będę mieć po wyemitowaniu całości, ale myślę, że się nie mylę. Ciekawa za to jestem jak będą wyglądać przesłuchania studentów, bo jakoś nie zauważyłam by uzgadniali wspólna wersję wydarzeń – no chyba, że to będą kolejne retrospekcje.\nDziewiąty odcinek udzielił odpowiedzi na pytanie, które mnie nurtowało od jakiegoś czasu. W momencie, gdy okazało się, że cały image Annalise to maska i to dosłownie, zastanawiałam się o co chodzi w związku z jej mężem. Bohaterka ma króciutkie włosy – nosi perukę, ma doczepiane rzęsy, kilogram makijażu i generalnie ma być brzydką kobietą w domu, a ładną i seksowną poza nim. Nawet tutaj na blogu, w komentarzach dyskutowałyśmy, że może to efekt ciężkiej choroby, a może jakieś inne przyczyny. W każdym razie zastanawiałyśmy się również, dlaczego ona jest cały czas z Samem, skoro ten zdradza ją na prawo i lewo. Może był dla niej podporą w trudnych chwilach, może łączy ich coś z przeszłości. I w odcinku dziewiątym można powiedzieć, że się tego dowiadujemy, choć też nie do końca. Bo nie ma tu słowa o trudnych chwilach czy innych przyczynach tego związku. Annalise mówi, że po prostu nie może bez Sama żyć i choć wiemy już, że nie łączy ich trudna przeszłość, że nie są uzależnieni od siebie wizerunkowo, że nie jest to przykład czarna kobieta poślubia białego mężczyznę, by świat prawniczy przyjął ją do swego grona, tak więc nadal zastanawiamy się po cholerę oni są małżeństwem. Na właściwą odpowiedź przyjdzie nam jeszcze poczekać, o ile będzie nam dane ją poznać.\nWątek morderstwa Lili wypalił się jakieś dwa odcinki temu, bo występie Grega Germana (świetnym zresztą) w roli adwokata Griffina, chłopaka zamordowanej. Może w obliczu zaginięcia Sama Keatinga, wątek ten zostanie zamknięty, albo powiązany poprzez ciążę Lili i rozbudowany na nowo, bo prawdę mówiąc nudny to był okropnie. Ale ciekawa jestem kto był ojcem dziecka dziewczyny i jak rozwinie się dalej finałowa scena. Niezależnie od tego miałam rację w swoich przewidywaniach czy też nie, scenarzyści mają tutaj multum możliwości i mam nadzieję, że je wykorzystają. Mam także nadzieję, że Viola Davis pokaże cały swój kunszt aktorski nie marnotrawiąc go na płacz i histerię.\nPs. Polski tytuł serialu „Sposób na morderstwo” jest dobry, jest bardzo dobry. Autentycznie mi się podoba i wreszcie oddano sens serialu, a nie wymyślano jakieś brednie w stylu „Nastoletnia Maria Stuart” czy inny „Dom Grozy”. Niektórych tytułów po prostu nie powinno się tłumaczyć.\nPs2. Prawdopodobnie w najbliższym czasie znowu będę znęcać się nad „Castle”, szósty odcinek wkurzył mnie już po niespełna 10 minutach i nawet nie dałam rady oglądać. Znam zakończenie, ale całość mnie irytuje, jak obejrzę to się zastanowię czy coś napisać.\nMagda Kedzierska 26 listopada 2014 13 marca 2017 seriale\nPrevious Previous post: Nie oddam!\nNext Next post: Castle, czyli światy równoległe kontra Dziki Zachód\nGildia Zabójców – Małgorzata Stefanik\nSan Francisco – Dziki Brzeg Wolności\nWyloguj swój mózg – Anders Hansen\n„Tajemnica odnalezionego płótna Cezanne’a”\nArchiwa Wybierz miesiąc czerwiec 2021 styczeń 2021 grudzień 2020 listopad 2020 październik 2020 wrzesień 2020 sierpień 2020 lipiec 2020 czerwiec 2020 maj 2020 kwiecień 2020 marzec 2020 grudzień 2019 listopad 2019 październik 2019 wrzesień 2019 sierpień 2019 lipiec 2019 maj 2019 marzec 2019 luty 2019 styczeń 2019 grudzień 2018 październik 2018 wrzesień 2018 lipiec 2018 maj 2018 kwiecień 2018 listopad 2017 wrzesień 2017 sierpień 2017 lipiec 2017 czerwiec 2017 maj 2017 kwiecień 2017 marzec 2017 luty 2017 styczeń 2017 grudzień 2016 listopad 2016 październik 2016 wrzesień 2016 lipiec 2016 czerwiec 2016 maj 2016 kwiecień 2016 marzec 2016 luty 2016 styczeń 2016 grudzień 2015 listopad 2015 październik 2015 wrzesień 2015 sierpień 2015 lipiec 2015 czerwiec 2015 maj 2015 kwiecień 2015 marzec 2015 luty 2015 styczeń 2015 grudzień 2014 listopad 2014 październik 2014 wrzesień 2014 sierpień 2014 lipiec 2014 czerwiec 2014 maj 2014 kwiecień 2014 marzec 2014 luty 2014 styczeń 2014 grudzień 2013 listopad 2013 październik 2013 wrzesień 2013 sierpień 2013 lipiec 2013 czerwiec 2013 maj 2013 kwiecień 2013 marzec 2013 luty 2013 styczeń 2013 grudzień 2012 listopad 2012 październik 2012 wrzesień 2012 sierpień 2012 lipiec 2012 czerwiec 2012 maj 2012 kwiecień 2012 marzec 2012 luty 2012 styczeń 2012 grudzień 2011 listopad 2011 październik 2011 wrzesień 2011 sierpień 2011


Rozwody Kraków Adwokat Michał Słomka - Katalog polskich firm - chuN.pl\nStron: 15484 Ost. moderacja: 18 09 2018\nStrona WWW: www.rozwody.krakow.pl Skontaktuj się z właścicielem tego wpisu\nLink nie działa/spam ? Dodano: 30 09 2018 Wyświetleń: 12\nKiedy pojawia się zwolnienie rodziców z obowiązku alimentacyjnego? Prawo w Polsce przewiduje poszczególne sytuacje, kiedy faktycznie może do tego dojść. Jedną z nich jest przypadek, kiedy dochody osiągane z majątku dziecka są wystarczające na pokrycie kosztów wychowania oraz samego utrzymania. W przypadkach, kiedy dziecko zaspokaja swoje potrzeby z renty rodzinnej oraz ze stypendiów .\nporady prawne kraków, kancelaria adwokacka kraków\nKancelaria adwokacka Chełm, kancelaria Chełm, »\nKażde zlecone Kancelarii zadanie jest gruntownie analizowane przed podjęciem się jego realizacji, każdorazowo jest także oceniana sytuacja prawna Klienta i możliwość realizacji jego oczekiwań. Adwokat...\nSzklany Daszek Odzież sportowa Widawska Zajmujemy się także sprzedażą hurtową Forum posiadaczy telefonu LG gm360. Udrażnianie kanalizacji Kraków nocna pizza poznań Reklama stron Niemiecki Wrocław Nagłośnienie.\nAGD i RTV 134 Biznes i ekonomia 2388 Budownictwo 1144 Dom i ogród 2401 Dzieci 18 Edukacja i nauka 857 Flora i fauna 154 Fotografia 458 Inne 351 Internet 1408 Katalogi stron 491 Komputery, informatyka 631 Kultura i sztuka 267 Marketing 694 Media 82 Miasta i regiony 958 Motoryzacja 971 Nieruchomości 439 Odzież, dodatki 417 Praca, kariera 0 Przemysł 786 Rolnictwo, leśnictwo 8 Rozrywka 590 Sklepy i hurtownie 1423 Ślub i Wesele 415 Sport 349 Technologie 215 Transport 427 Turystyka 1298 Usługi 851 Zdrowie i uroda 2369 Żywność 178


Tusk przybija "piątkę" z sędzią Milewskim. Zobacz FILM - RMF 24\nTusk przybija "piątkę" z sędzią Milewskim. Zobacz FILM\nŚroda, 3 października 2012 (13:37)\nPremier Donald Tusk powinien wyjaśnić swoje kontakty z sędzią Ryszardem Milewskim - uważa Mariusz Błaszczak. Szef klubu PiS zaprezentował zdjęcia, na których widać jak premier i Milewski dopingują drużynę Lechii Gdańsk.\nCzy minister Gowin mówiąc o sitwie miał na myśli te relacje między politykami, a sędzią Milewskim? Jeżeli popatrzymy na te zdjęcia, to, myślę, nie będziemy mieli wątpliwości, dlaczego sędzia Milewski tak ochoczo odebrał telefon z Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. (...) Być może premier Tusk powie, że to przypadek, że sędzia Milewski siedział kilkakrotnie obok niego, że podał mu rękę, "przybijał piątkę". Dobrze by było gdyby to powiedział pod przysięgą, odpowiedzialnością związaną z Kodeksem karnym podczas przesłuchania przed komisją śledczą - powiedział Błaszczak.\nJeżeli premier zawsze zajmuje to samo miejsce w sektorze VIP-owskim i jest tam ten pan (Milewski - red.), to w jakim świetle stawia to relacje między nimi? - pytał.\nTusk i Milewski na meczu TVN24/x-news /\nSekretarz klubu PO Paweł Olszewski odpiera zarzuty PiS. Śmieszą mnie tego typu wnioski, żeby na podstawie meczu powoływać komisję śledczą; tym bardziej, że nikt nie ma wpływu kto gdzie siedzi na stadionie. Nie można formułować politycznych wniosków z racji tego, że był mecz, gol dla ukochanej drużyny premiera i wszyscy wokoło się ściskali z radości - powiedział. Premier Tusk pytany w połowie września, czy zna Milewskiego powiedział: pan prezes Milewski jest osobą względnie publiczną, jako sędzia sądu okręgowego, więc mogę powiedzieć, że kojarzę istnienie tej osoby, natomiast między nami nie ma żadnych relacji o charakterze towarzyskim.\nMinister sprawiedliwości Jarosław Gowin odwołał Milewskiego z funkcji prezesa Sądu Okręgowego pod koniec września. Miało to związek z opisaną przez "Gazetę Polską Codziennie" rozmową sędziego z osobą podającą się za pracownika kancelarii premiera. W rozmowie tej Milewski miał informować o możliwych terminach posiedzenia dotyczącego zażalenia na areszt szefa Amber Gold Marcina P. i umawiać się na spotkanie z szefem rządu. Zachowanie Milewskiego bada rzecznik dyscyplinarny, który może wszcząć postępowanie dyscyplinarne i skierować sprawę do sądu.\nTagi:Donald Tusk, Ryszard Milewski, Milewski\nNewsJak nagrywałem sędziego Milewskiego. Dzwoniłem trzy razy


Postęp prac przy S5\nPrace na trzecim odcinku S5 od km 137+500 przed węzłem Trzebnica do węzła Wrocław Północ są coraz bardziej zaawansowane, zarówno jeśli chodzi o roboty drogowe, jak i mostowe. - Usunęliśmy już wszystkie kolizje elektroenergetyczne i prawie wszystkie kolizje gazowe, teletechniczne i wodociągowe. Trwają prace przy wykopach, wzmacnianiu podłoża materacami geosyntetycznymi, osuszaniu nasypów oraz przy warstwach odsączających. Poszczególne obiekty inżynieryjne wyłaniają się powoli z ziemi. Kierowcy jadący drogą krajową numer 5 na pewno zwracają uwagę na rosnące podpory wiaduktów oraz na wyraźny zarys wytyczonej i stopniowo wyrównywanej trasy - mówi Artur Raczak, dyrektor kontraktu z firmy Astaldi


Kim jest Mateusz Piskorski? – #UwolnićPiskorskiego!\nMateusz Piskorski to polski polityk, nauczyciel akademicki, politolog, publicysta i dziennikarz.\nBył posłem na Sejm V kadencji z listy Samoobrony i jednym z najbardziej zaufanych współpracowników Andrzeja Leppera, który zginął w niewyjaśnionych okolicznościach w 2011 roku.\nPo odejściu z Samoobrony zaangażował się w działalność naukową, ekspercką i społeczno-polityczną starając się działać na rzecz szerokiej współpracy Polski z krajami wschodu (głownie Białorusią, Rosją i Chinami) oraz demilitaryzacji Europy Środkowo-Wschodniej. Konsekwentnie od lat krytykuje udział Polski w NATO i agresywnych działaniach USA, oraz absurdy polskiej polityki wschodniej, realizowanej pod dyktando Waszyngtonu.\nW 2001 roku Mateusz ukończył studia na Wydziale Nauk Politycznych na Uniwersytecie Szczecińskim. Kilka lat później, w styczniu 2011, obronił pracę doktorską na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu.\nOd tego czasu konsekwentnie pracował jako politolog i ekspert specjalizujący się w tematyce geopolityki i przemian zachodzących na obszarze państw post-radzieckich. W 2002 został zatrudniony jako wykładowca na Uniwersytecie Szczecińskim, gdzie pracował niemal nieprzerwanie do 2007 roku. Równolegle wykładał w Collegium Balticum i Wyższej Szkole Pedagogicznej w Szczecinie.\nW 2008 został wybrany prezesem „Towarzystwa przyjaźni Polsko-Wenezuelskiej” oraz objął stanowisko Prezesa Zarządu w spółce Nord Media Press. Pracował również m.in. w KRRiT, a w latach 2009-2010 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Polskiego Radia Euro.\nKolejnym etapem w życiu Mateusza była praca na Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie w charakterze adiunkta oraz na Wydziale Nauk Politycznych Wyższej Szkoły Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie, gdzie został wybrany dziekanem.\nW ramach działalności naukowej eksperckiej Mateusz Piskorski w 2007 współtworzył Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych (ECAG) – ośrodek analityczno-badawczy typu think-tank, jeden z z trzech w Polsce zajmujących się geopolityką. Działalność ekspercka ECAGu została doceniona nie tylko na wschodzie, ale również w Stanach Zjednoczonych, czego zwieńczeniem było podpisanie umowy o współpracy z jednym z najbardziej wpływowych ośrodków analitycznych w USA – Stratforem.\nMateusz Piskorski jest autorem i współautorem wielu artykułów i monografii, takich jak chociażby:\n* Fale Tunisami. Kontestacja arabska w latach 2010-2013\n* Wojna geoekonomiczna atlantyzmu z kontynentalizmem\n* Hollywood as a weapon of imperialist soft-power. Political role of film industry\n– Tożsamość historyczna jako narzędzie konfrontacji geopolityczne\n– Polska bez NATO, czyli Polska bez wojen\n* Europejska armia wyrazem kontynentalizmu?\n* Wybór wystąpień i wywiadów ministra spraw zagranicznych Federacji Rosyjskiej Siergieja Ławrowa\nZaś jego teksty publicystyczne ukazywały się wielokrotnie m.in. w „Polityce Narodowej”, „Obywatelu”, „Myśli Polskiej” i „Myśli.pl”.


mistress orgasm sex - twisted mistress orgasm porn - Darknessporn.com\norgazm kochanki brutalny seks\nFemdom Bicze niewolników i sikają na niego, zanim sprawią, że zadowoli ją orgazmem łechtaczki\nTe orgazm kochanki filmy porno są naprawdę chorzy! To rodzaj mrocznych filmów porno, których nie znajdziesz na żadnej innej stronie z kanałami. porno z orgazmem kochanki jest naprawdę ekstremalne, co oznacza, że na pewno je pokochasz. Naprawdę podobało nam się wybieranie tych brutalnych filmów. To było prawie niemożliwe, żeby nie szarpać się podczas oglądania tych pokręconych klipów pełnych czystej brutalności. Wiemy, że trudno znaleźć takie treści, dlatego postanowiliśmy stworzyć tę niesamowitą kolekcję kochanków orgazmów. Teraz nie musisz przekopywać się przez ciemne zakamarki Internetu. Teraz masz wszystko, czego chciałeś na tej szybkiej i bezpiecznej stronie porno. Wszystkie orgazm kochanki porno filmy są bezpłatne i bez irytujących reklam. Dokładamy wszelkich starań, aby pobyt na naszej stronie był dla Ciebie przyjemnością. Jeśli chcesz pomóc nam ulepszyć tę sekcję o orgazmie kochanki, po prostu użyj przycisków głosowania i komentarzy, aby pomóc innym pokręconym umysłom znaleźć, co jest dobre, a co nie. Po prostu głosując na filmy, doładujesz je lub zepchniesz, aby inni użytkownicy wiedzieli, co jest warte ich czasu!


Piątek, 15 czerwca 2018, 05:01\nLukasz Gibala zapomina ze ludzie nie lubia malkontentow i narzekaczy. Ludzie wola pozytywny przekaz, a nie ciagle narzekanie. Mozna cos tam pol zartem skrytykowac proponujac jakies pozytywne wizje. Typy proponujac budowe w 2 lata nieudolnie planowanej kladki rowerowej na Salwator mozna mowic tutaj zaprojektuje i zbuduje kladke w ciagu 2 lat, i dodac na koniec po 5 min omawianiu koncepcji ze majchrowski na zbudowanie bernatki potrzebowal 10 lat, a na ludwinow ciagle przesuwa budowe w czasie. Natomiast taka bezproduktywna krytyka niczemu nie sluzy. No i pan gibala dalej nie wykreslil kladek nad Czarnowiejska dla studentow ze swojego programu. Wiec jego program wyborczy jest SKRAJNIE GLUPI i SZKODLIWY dla Krakowa.\nPiątek, 15 czerwca 2018, 04:56\nW sumie nalezaloby zroznicowac oplaty za parkowanie np. Male autka typu Mini Cooper czy BMW i3 powinny placic 3zl jak teraz, a suvy 9zl za parkowanie. Przeciez zajmuja 2x wiecej miejsca, pala duzo wiecej i truja duzo bardziej\nPiątek, 15 czerwca 2018, 04:54\nGibala to niech sie zajmnie odzyskaniem chodnika na Kijowskiej na odcinku od Mazowieckiej do Kazimkerza Wielkiego. Gdzie zezwolono samochodom na skosne parkowanie zamiast na parkowanje w zatoce. Postawiono slupki w srodku chodnika. Przez co jak ktos chce jechac wozkiem to sie nie miesci z pieszymi, tak samo rowerem nie ma gdzie jechac. Za PRL zrobjono porzadny 4m chodnik na ktorym wszyscy sie miescili, teraz jest zawalony samochodami\nCzwartek, 14 czerwca 2018, 22:20\nŻenująca wypowiedź dyrektorze Franku. Zresztą jak całe jego dyrektorowanie w tej spółce. Nic dodać nic ująć o głupocie , indolencji i fachowym przygotowaniu tego człowieka. Głupi , ale wierny to cały ten facet.\nPrecz , won z Krakowa do swojej wioski , psełdo inteligent.\nCzwartek, 14 czerwca 2018, 22:12\nAno bierze dużą kase i głupoty opowiada, nie znając się na niczym.\nCzwartek, 14 czerwca 2018, 22:11\nAle dlaczego senator nie sprawdza przyznanych premii i nagród dla urzędników zikitu i przygłupa franka. Premii i nagród za rozwalenie struktur drogowych i tramwajowych w Krakowie.\nCzwartek, 14 czerwca 2018, 22:09\nNajgorszy z dyrektorów ZIKiTu tłusty i prze głupi franek niech wreszcie zamilknie. Tylko wstyd przynosi miastu .\nCzwartek, 14 czerwca 2018, 20:11\nCo Franek jeszcze robi w Zikit. Miało nie być Zikit i Franka. Znowu obiecanki?\nCzwartek, 14 czerwca 2018, 19:55\nna małe autka elektryki\nCzwartek, 14 czerwca 2018, 18:43\nCo za sensacja. Głupek wyznaczył, głupek wymalował ale co do tego ma prezydent? Pani Gibała nie ma pomysłów? Kwiatki nie przyżarły? Jacka nie wybierałem i z pewnością nie poprę w nastepnych wyborach.\nNawałnica nadchodzi. Senator kontroluje urząd, Gibała pokazuje błędy. Czas odpocząć.\nCzwartek, 14 czerwca 2018, 15:32\nCo z tym zrobisz prezydencie Majchrowski? To są fakty, a nawet centymetry! Wstyd!!!!\nTrzymam kciuki za Gibałę! Dobrze że jest ktoś, kto tropi te urzędnicze absurdy i nieprawidłowości. Jakby nie on, to zikiciarze i majchrowski nawet by palcem nie kiwnęli żeby coś poprawić\nCzwartek, 14 czerwca 2018, 15:26\nFranek precz !!!


Ministerstwo Zdrowia dotuje telewizję o. Tadeusza Rydzyka. Krzysztof Brejza: Wstydu nie mają – Kraj Wprost\nDodano: 8 stycznia 2021, 12:43 2\n421 890 zł – tyle w 2020 roku Ministerstwo Zdrowia przekazało Fundacji Lux Veritatis – nadawcy TV Trwam, której założycielem jest najbardziej rozpoznawalny redemptorysta w całej Polsce – o. Tadeusz Rydzyk. Pieniądze miały być wydane na promocję walki z nowotworami.\nInformację o przekazaniu środków na fundację Tadeusza Rydzyka podał senator Koalicji Obywatelskiej Krzysztof Brejza. Zamieścił przy tym dokument, jaki otrzymał w tej sprawie od Ministerstwa Zdrowia. Na zadane przez posła pytania, ministerstwo odpowiedziało, jakie wydatki poczyniło w 2020 roku.\nJak się okazuje, beneficjentem ubiegłego roku jest Fundacja Lux Veritatis, która otrzymała od resortu 421 890 zł. Fundacja ta realizuje wiele projektów w Toruniu, m.in. jest wydawacą TV Trwam. Prezesem Zarządu Fundacji jest o. Tadeusz Rydzyk.\nKrzysztof Brejza: Wstydu nie mają\nKwota, jaką przelano na konto fundacji miała służyć produkcji spotów i audycji dotyczących walki z nowotworami oraz umieszczaniu w programie „Rozmowy niedokończone” informacji o programie Narodowej Strategii Onkologicznej na lata 2020-2030.\n„Ministerstwo Zdrowia przelało w 2020 r. 420 tys. dla imperium T.Rydzyka (Fundacja Lux Veritatis). Pandemia, upadek diagnostyki, odwołane zabiegi, dramatyczny wzrost zgonów. A Ministerstwo ZDROWIA przelewa setki tys. fundacji T.Rydzyka. Wstydu nie mają” – komentuje na Twitterze Brejza.\nCzy pieniądze zostały wykorzystane prawidłowo?\nOnet pochylił się także nad realizacją umowy zawartej z fundacją. Zdaniem portalu, rządowa strategia onkologiczna była tematem tylko jednego odcinka „Rozmów” – 21 października 2020 roku. W innych audycjach radia także pojawiają się wątki onkologiczne, nie ma jednak pewności, czy są realizowane w ramach tej samej umowy.\nOnet zapytał również ministerstwo, dlaczego to akurat TV Trwam została wybrana jako platforma do szerzenia promocji walki z rakiem. Na te pytania MZ jeszcze nie odpowiedziało. Jak wynika z danych KRRiT za 2019 rok (danych za 2020 jeszcze nie znamy – przyp. red.), Telewizja Trwam zanotowała 0,38 proc. udziału w rynku medialnym.\nStrumień pieniędzy do o. Rydzyka\nJak pisaliśmy w środę 6 stycznia, do fundacji Rydzyka powędrowało także 60 mln zł na wystawę w Muzeum „Pamięć i Tożsamość” im. św. Jana Pawła II w Toruniu. Dofinansowanie to nie jest jedynym, na jakie może liczyć o. Tadeusz Rydzyk. W sierpniu minionego roku to samo muzeum otrzymało dodatkowe środki na budowę. Dotację zwiększono o 1,8 mln zł.\nŹródło: WPROST.pl / Twitter, Onet


Potrzebuje pomocy przy wyborze Seiko - Jaki zegarek... - Klub Miłośników Zegarów i Zegarków\nPotrzebuje pomocy przy wyborze Seiko\nBy KostuH, September 2, 2015 in Jaki zegarek...\nJuż od dłuższego czasu przymierzam się do zakupu "porządnego" automata. Oglądałem już chyba z 200 pozycji w tej klasie Seiko, Orienty, Citizeny itd.. Padło jednak na Seiko tylko teraz nie mogę się zdecydować na jeden z dwóch modeli. Mianowicie skx007 czy skx009 o ile o 007 można wyczytać prawie wszystko na forum o tyle o 009 nie mogę znaleźć zbyt dużo informacji. Z tego co się już orientuję to 007 jest "czołgiem" wśród zegarków ale jeśli 009 ma ten sam werk to chyba zamówię 009 Poprostu bardziej mi się podoba ale mechanizm to dla mnie też bardzo ważny aspekt, ważne by był sprawdzony, bezawaryjny, łatwy i tani w naprawie (oczywiście będę zamawiał na kajdanie) Pomożecie?\nTe sam mechanizm. Miałem Skx007 dwa razy i sprzedałem jakoś się znudził. Traz mam 009 i jest taki jakiś weselszy, zarzuciłem na nato i jest super. No i luma w Seiko to mistrzostwo świata . Tak bierz na kajdanie zawsze można później założyć na coś innego.\nTo jest ten sam zegarek, różnią się tylko kolorystyką. 007 trochę poważniejszy, 009 trochę "wakacyjniejszy"\nJeśli ma być bardziej uniwersalny to 007. Oba jak najbardziej godne polecenia w tej cenie, solidne i tanie w serwisowaniu.\nZ tych dwóch to 009 fajniejszy. IMO oczywiście.\nŻeby nie było tak łatwo zobacz koniecznie czarnego starego Monstera. To jest super zegarek.\nOd Monstera zaczynałem poszukiwania ale szybko przestał mi się podobać ten szeroki bezel w porównaniu z skx No wiec teraz pozostała mi kwestia znalezienia sklepu który sprzeda mi ten zegarek, znalazłem taką ofertę: http://www.mywatcheshub.com/seiko-diver/seiko-mens-mwh-skx009k2-p-177046/?zenid=1b14df3b09f229130668560cd6c18ab3\nczy ten sklep jest ok? cena opłacalna?\nJak wygląda zamawianie z Azji trzeba płacić przelewem czy można przy odbiorze? Duże prawdopodobieństwo dowalenia cła? 23%?\nPrzepraszam że tyle pytań ale wolał bym być przygotowany\nVat to twój obowiązek i musisz go sobie policzyć i doliczyć do płatności na terenie PL, a jak jakimś cudem nie będą go chcieli od Ciebie to pójdziesz sobie na zakupy do Biedronki!\nNie słyszałem i nie widziałem jeszcze zakupów międzynarodowych za pobraniem.\nCena bardzo OK,\nJa osobiście na dłuższą metę wolę klasykę, czyli cały czarny 007\nJak przedmówcy pisali, to są te same zegarki w innym kolorze.\nMonster doczekał się aktualizacji, SKX jest w niezmienionej formie i mechanizmie od kilkunastu lat - czytaj Monster np SRP307 ma "lepciejsze" niuanse ...\nEdited September 3, 2015 by Burns\nNajlepiej jakbyś zobaczył w realu jeden i drugi. (Monster i 009).\nNiestety nie mam takiej możliwości, już szukałem jednego i drugiego po sklepach w moim mieście i niestety nie ma.\nTe modele Seiko były tylko we niektórych sklepach TT.\nNa forum nie pytalem poki co ale dzisiaj sie dowiedzialem od znajomego ktory handluje zegarkami ze moze bedzie taki mial w nastepnym tygodniu wiec poczekam\nA co do vatu to z tego co czytalem nie wszyscy go placa a w dodatku nie rozumiem tej kwestii o biedronce...\nPewnie chodziło, że zaoszczędzone pieniądze wydasz na inne rzeczy.\nEdited September 5, 2015 by Dorian06\nnie wszyscy płacą. ale lepiej być przygotowanym i być miło zaskoczonym niż odwrotnie. za pobraniem nie wysyłają\nJeśłi mieszkasz w zasięgu Zabrza to na 99,99% zapłacisz.\nJednak nie kupiłem Seiko ale kupiłem coś innego Padło na Invicte 3044 Grand Diver na mechaniźmie seiko nh35a (jakies opinie?). Kupiłem ten zegarek bo akurat mogłem "pomacać" i zakochałem się w nim od razu, ma wszystko to co chciałem mieć oprócz szafiru/hardlexu ale w tej cenie jestem w stanie to zrozumiec\naha i luma kiepsko świeci i w sumie to tyle\nEdited September 26, 2015 by KostuH\nProsze uprzejmie Sorry za jakość ciemno już i telefonem robione\nNH35 = Seiko 4R35, mechanizm który coraz częściej pojawia się w obecnych Seiko, np. drugiej generacji mosterze.\nRóznicą w stosunku do 7S26 (SKX007/9) jest ręczne dokręcanie, stopsekunda i minimalnie większa dokładność.\nGeneralnie, myslę że z mechanizmu bedziesz zadowolony.


Firmy nie są skazane tylko na kredyt - Puls Biznesu - pb.pl\nPieniądze na sprawną obsługę zobowiązań i należności można zdobyć bez konieczności zadłużania się. Pomaga w tym SCF\nPrzedsiębiorcy, którzy potrzebują gotówki na bieżącą działalność, nie muszą wybierać tylko między własnymi zasobami i kredytem. Na rynku prócz tradycyjnych sposobów finansowania coraz większe znaczenie zyskują także nowe narzędzia. Jednym z nich jest finansowanie łańcucha dostaw, czyli „supply chain financing” (SCF).\n— Finansować biznes można nie tylko kredytem. Coraz większe zainteresowanie wzbudza choćby finansowanie łańcucha dostaw (SCF). Przedsiębiorcy chcą budować takie programy, a jak już uda się je stworzyć — nigdy nie rezygnują — mówią Sebastian Szaudel i Sebastian Grabek, dyrektorzy z banku HSBC. SZYMON ŁASZEWSKI\nBanki mogą zaproponować odpowiednie rozwiązania w zakresie SCF zarówno dla dostawców firm, jak i odbiorców. W pierwszym przypadku przykładem niech będzie producent ubrań (dostawca) oraz dystrybutorzy jego towarów do mniejszych sklepów (odbiorcy). — Wspomniana firma odzieżowa dostanie od banku pieniądze w terminie wymagalności faktur, czyli np. po 30 dniach, a jej kontrahenci będą mogli zapłacić później, np. po 90 dniach, biorąc na siebie koszt finansowania — tłumaczy Sebastian Grabek, dyrektor ds. faktoringu w HSBC. Nasz producent ubrań podobny program może stworzyć dla dostawców, od których kupuje m.in. materiały do szycia odzieży. Trzeba uzgodnić z bankiem, że będzie regulował swoje zobowiązania choćby po 90, a nie 30 dniach. Natomiast bank zapłaci jego dostawcom szybciej.\n— Tutaj znów koszty odsetkowe poniosą kontrahenci, w tym przypadku dostawcy. Jednak mogą być pewni, że zawsze otrzymają pieniądze w terminie, ponadto dla nich to też oznacza finansowanie bez zabezpieczeń, regresu i konieczności obciążania bilansu. Do tego w dobrej cenie, ponieważ opiera się ona na ratingu firmy organizującej program — tłumaczy Sebastian Szaudel, dyrektor departamentu bankowości korporacyjnej w HSBC.\nDodaje, że obecnie można zaobserwować kilkukrotny wzrost zainteresowania firm tworzeniem programów SCF. Te rozwiązania przyszły do nas z Zachodu. Pierwsze wprowadzały je największe, międzynarodowe korporacje — dla swoich dostawców lub odbiorców. — Wcześniej w ramach grupy HSBC podpisywane były głównie umowy z limitami, nawet na kilkaset milionów dolarów, a z takich rozwiązań korzystało kilka tysięcy firm na świecie. W tej chwili mamy zarówno duże programy — dla korporacji, jak i dla średniej wielkości firm, które mogą zadeklarować obrót rzędu minimum 40 mln USD w skali roku — mówi Sebastian Grabek. Ale przedsiębiorstwa organizujące finansowanie łańcucha dostaw to niejedyni beneficjenci SCF. Na tych narzędziach korzystają także ich kontrahenci — zwykle mniejsze firmy.\n— Duże korporacje stosując SCF umożliwiają mniejszym partnerom uzyskanie tańszego finansowania dzięki swojej zdolności kredytowej. A z drugiej strony mali przedsiębiorcy mają możliwość współpracy z dużymi firmami, które ograniczają ich ryzyko braku płatności. Ponadto często SCF korzysta z zaawansowanych platform internetowych, które w nieograniczonym dostępie online ułatwiają klientom obsługę operacyjną, zarządzanie zobowiązaniami i należnościami oraz ułatwiają komunikację między nabywcą a dostawcą w sieci — tłumaczy Magda Krzemińska, manager ds. finansowania handlu w banku BGŻ BNP Paribas.\n— Taki program sprawdza się również jako element programów lojalnościowych dla dostawców oraz instrument pozwalający poprawić wskaźniki bilansowe — wtóruje jej Agnieszka Malik-Śmiech z departamentu finansowania handlu w Citi Handlowym.\nTańsze niż pożyczka\nEksperci zapewniają, że trudno mówić o średnich stawkach w przypadku SCF. Można jednak liczyć na to, że będą bardziej korzystne niż w przypadku kredytu. — Przedsiębiorcy będący dostawcami albo odbiorcami dużych firm decydują się na przystąpienie do takich programów tylko wtedy, kiedy ich koszt jest bardziej atrakcyjny niż inne źródła finansowania. Oni wiedzą, jakie mają możliwości odnośnie do pozyskania kredytu na rynku i jaka cena się z tym wiąże — tłumaczy Sebastian Grabek. Przy tym każda firma może, choć nie musi, mieć inną stawkę w ramach finansowania łańcucha dostaw.\n— Trudno byłoby zaproponować wszystkim taką samą, ponieważ kontrahenci jednej firmy różnią się między sobą choćby skalą działania i jego zakresem. Mamy programy, w których każdy dostawca czy odbiorca dysponuje inną ceną. Przy tym generalna zasada jest taka, że im firma jest większa, tym będzie taniej — mówi Sebastian Szaudel.\nDodaje, że rozwiązania są jednak na tyle atrakcyjne, że kontrahenci dużych firm, mających wdrożony program SCF, coraz częściej pytają o możliwość dołączenia do niego lub wręcz organizacji tego typu programu dla innych swoich odbiorców.\n— Nasi klienci niechętnie chwalą się, że funkcjonuje u nich takie rozwiązanie, bo często skutkuje to pojawianiem się kontrahentów,którzy nie zostali nim objęci — i zaczynają się tego domagać. Nie wszystkim można jednak zaoferować podobną współpracę — zwykle wybierani są najlepsi i najbardziej wiarygodni partnerzy — tłumaczy Sebastian Szaudel. Generalnie SCF wymaga bliskiego kontaktu dużej firmy z jej kontrahentami.\n— To, co łączy finansowanie odbiorców i dostawców, to fakt, że duża firma, chcąca stworzyć podobne rozwiązanie, musi czasami zejść na ziemię — pojechać do swoich mniejszych partnerów, porozmawiać z nimi, dowiedzieć się, jakie mają problemy i gdzie mogą wspólnie zbudować wartość w takim programie. Aby go uruchomić, potrzebna jest bowiem zgoda i zainteresowanie obu stron — tłumaczy Sebastian Szaudel. M.in. dlatego wprowadzenie go w życie wymaga sporo wysiłku i czasu. Najkrótsze wdrożenie w banku w przypadku HSBC trwało 3 miesiące, a najdłuższe — aż 9 miesięcy.\n— Jak się już jednak uda, to taki program działa bez zarzutu i funkcjonuje latami. Nie mieliśmy jeszcze żadnego przypadku rezygnacji z niego — mówi Sebastian Grabek.\nDziś jest prościej\nHistoria SCF też nie jest jednak długa. W Polsce pierwsze programy zaczęły funkcjonować ok. 13 lat temu. — Polskie firmy na początku były w ramach tych programów dostawcami dla zagranicznych gigantów. Potem zaczęły dostrzegać, że to przynosi korzyści i pytać o podobne rozwiązania u nas. Dzisiaj na rynku funkcjonuje kilkanaście dużych programów polskich firm, z czego 70 proc. działa w branży handlowej, a 30 proc. w produkcyjnej — mówi Sebastian Szaudel.\nBardzo często obejmują one również zagranicę, ponieważ wiele rodzimych firm importuje, przede wszystkim z Azji. — W takich przypadkach ważna jest współpraca z bankiem, który na danym rynku działa i dobrze go zna. HSBC w Azji ma do dyspozycji ponad 50 tys. osób. Dzięki temu nie musimy kontaktować się z Polski z kontrahentami z tego rejonu. Obsługują ich na miejscu nasi pracownicy w ich lokalnym języku — mówi Sebastian Szaudel. To daje również odciążenie personelu finansowego i działu zakupów na miejscu. Jeszcze kilka lat temu trudno było stworzyć system informatyczny, który zautomatyzowałby wszystkie procesy w ramach takiego programu. Dzisiaj jest to o wiele prostsze.\n— Mamy sprawne systemy, które umożliwiają całkowitą automatyzację procesów płatniczych. To z jednej strony ułatwia tworzenie podobnych rozwiązań, z drugiej korzystanie z nich firmom — bo nie ma obecnie potrzeby, żeby dzwonić z prośbą o zapłatę, wszystko sprowadza się do kliknięcia myszką w odpowiednie okno — mówi Sebastian Grabek.\n— Obecnie SCF działa w pełni automatycznie, wykorzystując systemy bankowości elektronicznej i digitalną wymianę dokumentów biznesowych, np. zamówień, faktur. Złożona analityka danych pozwala na prognozowanie przepływów pieniężnychi lepsze zarządzanie relacjami handlowymi — przyznaje Agnieszka Malik-Śmiech. Eksperci podkreślają, że ważnym aspektem supply chain financing jest dyscyplina płatnicza.\n— Wydłużone terminy płatności w normalnych warunkach często są przekraczane, bo nie wiążą się z tym żadne konsekwencje. Niby jest możliwość naliczania w podobnych sytuacjach odsetek ustawowych, ale nikt tego nie robi. Natomiast przedsiębiorcy funkcjonujący w programie supply chain financing są bardzo zdyscyplinowani, ponieważ za każdy dzień opóźnienia muszą zapłacić. Dzięki temu nie tworzą się zatory płatnicze — przekonuje Sebastian Grabek.\nPKP odbudowują centralną kolej\nPuls Firmy / Firmy nie są skazane tylko na kredyt


Mała studniówka [ZDJĘCIA!] - Tygodnik Nadwiślański\nYou are at:Home»Edukacja»Mała studniówka [ZDJĘCIA!]\nMała studniówka [ZDJĘCIA!]\nBy TN on\t 24 stycznia 2014 Edukacja, TARNOBRZEG, Wiadomości z regionu\nW okresie karnawału bawią się nie tylko maturzyści, ale także uczniowie trzecich klas gimnazjum. Swój bal nazywają komersem. Uroczystość ma elegancką oprawę, jest polonez, życzenia od dyrekcji szkoły i pamiątkowe fotografie.\nW jedną ze styczniowych sobót, „mała studniówka” odbyła się w Gimnazjum nr 1 w Tarnobrzegu. Niemal stu uczniów w eleganckich strojach zaprezentowało przed nauczycielami, rodzicami oraz zaproszonymi gośćmi nasz narodowy taniec.\nW „Jedynce”, od momentu wprowadzenia reformy oświaty w 1999 roku, pożegnalne bale dla najstarszych gimnazjalistów stały się tradycją. Grono pedagogiczne stara się, by były one dla absolwentów miłym wspomnieniem. Ważną rolę odgrywają również rodzice, bo to oni odpowiadają za organizację balu.\nPodobnie jak przed licealistami matura, tak pod koniec roku szkolnego gimnazjalistów czeka ważny egzamin, którego wynik będzie miał wpływ na wybór szkoły średniej.[nggallery id=119]


Jak zrobić karmniki dla kur - Slepicar\nJak zrobić karmniki dla kur\nWybierasz się na wakacje czy masz mało czasu na inne obowiązki? Musisz więc karmić kury przez kilka dni. Oto niektóre z naszych gadżetów z kurczakiem.\nZbliżają się zimowe wieczory. Czy jesteś majsterkowiczem? Na pewno masz w pełni wyposażony warsztat, a jeśli nadal masz kilka kur , zabawka stworzy dla ciebie nowy karmnik.\nZanim zdecydujesz się cokolwiek zrobić\nKonieczne jest wzięcie pod uwagę rodzaju paszy (suchej, wilgotnej, porośniętej), którą karmisz kury, a jednocześnie wielkości stada, dla którego karmnik będzie przeznaczony. Twoje jedzenie będzie trwać do 14 dni bez wypełnienia prawidłowo wybranego podajnika .\nKolor. Wybierz kolor najbardziej zbliżony do natury. Nie musisz malować drewnianego materiału. Brązowy, zielony lub ochra nadaje się do podajnika . Są to kolory, które nie podrażniają kur w oczach.\nMateriał Podczas produkcji wybierz naturalny materiał - drewno, plastik, trochę sznurka z łyka. Możesz także z łatwością malować i modyfikować drewno na różne sposoby. Wiadomo, że na przykład cynk lub stal nierdzewna bardzo nie lubią kur. Czy zdarzyło ci się kiedyś, że kiedy masz karmnik ze stali nierdzewnej i jeden kura ośmiela się z głodu nadepnąć na karmnik , inne kury nagle zaczynają latać z przerażeniem, jakby wpadł na nie drapieżnik? Wynika to właśnie z zastosowanego materiału. Ten błyszczący cynk powoduje, że kurczaki są złe. Niektórzy hodowcy wybierają również materiał przezroczysty, aby można było zobaczyć karmienie w wannie. Które kury też bardzo lubią.\nRozmiar To zależy od wielkości twojego stada. Duży i solidny karmnik dla trzech kur nie będzie tak naprawdę prawdziwym orzechem, a kury będą się bały do niego przyjechać, nie mówiąc już o przyjmowaniu pożywienia.\nPodajnik stóp. Najlepszym wyborem w produkcji podajnika jest podajnik stóp. Zabija dwie muchy jednym ciosem za pomocą domowego samoobsługowego sklepu z kurczakiem . Kury można zostawić na kilka dni bez obawy, że umrzesz z głodu i zaoszczędzisz dużo pieniędzy na ziarnach wyekstrahowanych z miski. Podajnik działa na zasadzie nadepnięcia i uniesienia pokrywy tacy, w której wsypuje się paszę. Podajnik stóp jest sprawdzonym wariantem dla wszystkich hodowców,\nPodajnik rurki. Do produkcji wystarczy zwykła miska pod doniczką i zwykła plastikowa rurka, kilka śrub, drut do zawieszenia, zręczne dłonie i odrobina cierpliwości. Możesz łatwo kupić plastikową rurkę w materiałach ogrodniczych. Zaletą rury jest to, że można ją zawiesić na odpowiedniej wysokości, co zapobiega zanieczyszczeniu paszy.\nKura unosi się na stopie podajnika, pokrywa tacy otwiera się i ziarno jest dostępne - taka jest zasada podajnika.\nWięcej obrażeń, mniej korzyści\nPodajniki do butelek PET są szybkim i niedrogim rozwiązaniem, ale czasem wykonują więcej pracy niż pożytku. Większość kur rozkłada je niewielką ilością paszy . Wiadra przewracają się równie szybko. Możesz nawet ubić kilka drewnianych sklejek w ciężar prostokąta, umieścić plastikowy spód, a podajnik koryta jest również zrobiony szybko. Jednak znowu mamy ten sam problem - kury przewracają karmnik i różne zanieczyszczenia dostają się do niego .\nPodajnik jest gotowy. Jednak może pojawić się inny problem. Kury nie chcą jeść z nowego karmnika. Pozostaw podajnik otwarty, na przykład przez trzy dni. Bieżnik musi być obciążony cegłą lub kamieniem. Przez następne trzy dni zalecamy umieszczenie przystanku pod włazem, aby kury mogły zobaczyć karmę, ale jednocześnie musiały nadepnąć na stopę. Po kolejnym tygodniu zamknij karmnik i pozostaw całą inicjatywę kurom.\nDrób żółciowy opieka karmienie podajnik krokowy Drób żółciowy


Mucha: spotkanie z Sasinem i Cymańskim ws. projektów dla frankowiczów – w poniedziałek - TVP Parlament. Telewizja Polska SA\n14:36, 03.01.2019; autor: msies; źródło: PAP\n– Spotkam się z szefem KSRM Jackiem Sasinem i Tadeuszem Cymańskim z sejmowej komisji finansów publicznych w poniedziałek po południu; celem jest ustalenie ram i harmonogramu prac nad prezydenckimi projektami dotyczącymi pomocy dla frankowiczów – powiedział wiceszef Kancelarii Prezydenta Paweł Mucha.\nManifestacja osób poszkodowanych przez banki (fot. arch. PAP/Marcin Obara)\nMucha poinformował, że jego rozmowa z przedstawicielami rządu i Sejmu ma się odbyć w poniedziałek po południu.\n– Spotykam się z ministrem Sasinem i z przewodniczącym podkomisji nadzwyczajnej zajmującej się rozwiązaniami dotyczącymi frankowiczów Tadeuszem Cymańskim, żeby ustalić pewne ramy i harmonogram dalszych prac nad projektami; był termin posiedzenia podkomisji zaplanowany na grudzień, który został odwołany, więc teraz naturalną rzeczą jest to, że my się spotykamy w sprawie wypracowania kolejnego terminu – mówił wiceszef Kancelarii Prezydenta.\nMucha podkreślił, że w Kancelarii toczą się też prace legislacyjne nad szeregiem innych projektów, m.in. ustawy o centrach usług społecznych i Kodeksu spółek handlowych. „Już w przyszłym tygodniu prezydent będzie informował o kolejnych swoich zamierzeniach legislacyjnych, przedstawiając propozycje kolejnych projektów” – zapowiedział prezydencki minister. Jak dodał, inicjatywy te będą dotyczyć m.in. spraw społecznych i ochrony zdrowia.


Wiesz o kuponach w Intermarche?☺Za każde zakupy aż 10 zł! - Ding.pl\nIntermarche zachęca do udziału w kuponobraniu. To nic innego jak akcja lojalnościowa, w której każde zakupy uprawniają do odebrania nagrody pieniężnej. Za jedynym razem uda się zdobyć nawet 20 zł. Trzeba jednak pamiętać o kilku szczegółach.\nKuponobranie w Intermarche\nIntermarche odpowiada na pytanie, jak zdobyć więcej oszczędności. Proponuje zbieranie kuponów przy każdych zakupach w tej sieci. Na jednym paragonie mamy szanse aż na dwa, o łącznej wartości 20 zł. Wydane 100 zł to bonusowe 10 zł, a 200 zł to 20 zł. Taka promocja obowiązuje m.in. od 31 marca do 2 kwietnia.\nOsoby robiące większe zakupy w Intermarche dość często, naprawdę mogą sporo zyskać. W końcu za zaoszczędzoną kwotę da się kupić m.in. masło osełkowe Sobik, 300 g (9,99 zł), Ptasie Mleczko (9,99 zł), żel pod prysznic Nivea (9,49 zł), czekoladę Nussbeisser (9,99 zł) i wiele innych produktów.\nO całej akcji sieć informuje m.in. w swojej gazetce oraz na stronie internetowej. Tam poznać można też więcej szczegółów. Od jakiegoś czasu co tydzień klienci oszczędzają w ten sposób. Przykładowo 10 zł jest do zdobycia też już od 24 do 26. Wystarczy wydać 100 zł.\nCzytaj także: Biedronka ogłasza kolejnych zwycięzców loterii mieszkaniowej [22 MARCA, PEŁNA LISTA]\nSą haczyki w promocji Intermarche\nKupony, które otrzymują klienci podczas zakupów, nie są ważne bezterminowo. Okazuje się, że trzeba je wykorzystać w kolejnym tygodniu w stosunku do tego, w którym został wydany, czyli od poniedziałku do środy. Każdy aktualny będzie przez 3 dni. Aby nim zapłacić, trzeba okazać właściwy paragon przy kasie.\nW praktyce wygląda to tak, że: kupony wydane między 24 a 26 marca wykorzystuje się pomiędzy 28-30 marca, te wydane między 31 a 2 kwietnia – między 4 a 6 kwietnia, a te otrzymane w terminie 7-9 kwietnia, można zrealizować między 11 a 13 kwietnia.\nTrzeba wiedzieć jeszcze o jednym. Wykorzystanie kuponu możliwe jest tylko przy zakupach za minimum 50 zł, czyli jeśli zapłacimy mniej, kasjer nie naliczy nam zniżki. W wartość paragonu nie wliczają się alkohol i papierosy. Bon ważny jest też wyłącznie w jednym sklepie (tej placówce, która nam go wydała).\nAkcja z kuponami nie jest jedyną, na której zaoszczędzimy\nCo tydzień w Intermarche rabatami objęte są inne artykuły. Od 31 marca do 6 kwietnia klienci otrzymają 20% zniżki na pieczywa chrupkie marek Sonko i Dan Cake, przekąski dla psa od O’Canis, produkty do sprzątania Jan Niezbędny oraz maszynki do golenia Wilkinson. Nawet do 30% mniej wydamy z kolei na suche dodatki typu wiórki kokosowe, migdały czy mak od firmy Bouton d’Or.\nLubisz zakupy w tej sieci? Zachęcamy do sprawdzania gazetek promocyjnych na Ding.pl!\nCzytaj także: Modne ubrania na wiosnę w promocji od znanej polskiej sieciówki! [HIT]


Autor: Kasia | juststayclassy.com.pl 2/24/2021\nWiosna już tuż tuż, i na pewno, podobnie jak ja, nie możecie się już doczekać. Chyba każdy z nas ma ochotę schować grube kurtki, szaliki, czapki i rękawiczki na dno szafy i wskoczyć w lżejsze ciuszki. Wiosenne zmiany następują nie tylko w naszych szafach, ale też w kosmetyczkach. Dlatego też dzisiejszy wpis będzie dotyczył kosmetyków, a konkretnie przygotowania skóry na wiosnę z wykorzystaniem naturalnych produktów. Coraz więcej firm skłania się ku naturalnym kosmetykom, które są przyjazne zarówno dla nas, jak i dla środowiska. Mnóstwo popularnych, światowych marek wzbogaca swój asortyment o linie kosmetyków bio, organiczne czy naturalne. Obecnie wybór takich produktów jest tak duży, że można z ich użyciem stworzyć plan pielęgnacyjny dla całego ciała, a także zrobić pełny makijaż. Ja w tym wpisie skupię się stricte na pielęgnacji i przygotowaniach skóry do wiosny.\n#1 Regularnie stosuj peeling do ciała...\nJeśli nie robicie peelingu ciała regularnie, to przed sezonem wiosennym koniecznie musicie to zmienić. Peeling pomaga pozbyć się martwych komórek naskórka, przez co skóra wygląda promienniej, a aplikowane na nią produkty skuteczniej działają. Wśród naturalnych peelingów szczególnym uznaniem cieszy się peeling kawowy. Można go wykonywać samodzielnie w domu, ale ja osobiście preferuję te dostępne w drogeriach. Totalnym hitem są peelingi kawowe marki BodyBoom dostępne w różnych wariantach. Regularnie stosowane nie tylko wygładzają skórę, ale potrafią też ujednolicić jej koloryt, zmniejszyć cellulit i opóźnić starzenie się skóry. Wiem, że jednak nie każdy jest fanem peelingów kawowych, więc jeśli należycie do tego grona, to możecie wybrać solne, cukrowe lub bazujące na naturalnych drobinkach np. pestkach moreli lub łupinkach orzechów. Naturalne peelingi zwykle zawierają też oleje, które wspaniale pielęgnują skórę. Fajnym wyborem jest np. peeling solny Mokosh z melonem i ogórkiem. Oprócz działania na ciało, będzie też działał na zmysły za sprawą swojego odświeżającego i pobudzającego aromatu. Ja przyznam szczerze, że długi czas nie stosowałam peelingów do ciała, bo miałam złe wspomnienia z tymi chemicznymi stosowanymi lata temu. Na pewno część z Was kojarzy te naszpikowane parafiną, które dosłownie oblepiały skórę jak smar. Jednak te naturalne są o niebo lepsze i sięga się po nie z przyjemnością. Systematyczne oczyszczanie skóry przy użyciu peelingu to obowiązkowy element w przygotowaniu ciała do wiosny.\n... i do twarzy\nPo peeling warto sięgać też w pielęgnacji cery. Skóra twarzy jest właściwie jeszcze bardziej wymagająca pod tym względem niż skóra ciała. To cera najczęściej płata nam figle przez niedostateczne oczyszczenie. Zatkane pory, ziemisty odcień skóry, pozbawienie blasku... to tylko kilka ze skutków niedostatecznego oczyszczania cery. Z założenia peeling do twarzy powinno stosować się 1-2 razy w tygodniu w zależności od potrzeb skóry. Ja używam zwykle raz w tygodniu, ale gdy widzę, że moja skóra jest przeciążona kosmetykami to lubię tak odświeżyć ją peelingiem. Świetną opcją do stosowania na cerę są peelingi enzymatyczne. Moim ulubieńcem jest myBEAUTYpeeling z Miya Cosmetics. To prawdziwe cudo. Widać pozytywne efekty po jego zastosowaniu, a zupełnie nie podrażnia skóry. Ciekawy produkt ma w ofercie marka Mokosh - aktywny peeling Róża&Jagoda. Ten peeling używa się inaczej w zależności od typu skóry: przy wrażliwej, suchej lub naczynkowej nakłada się go i pozostawia na 5-10 minut, a w przypadku mieszanej i tłustej wykonuje się dodatkowo delikatny masaż i zostawia nieco dłużej, bo 10-15 minut.\n#2 Zamień kosmetyki na lżejsze\nNie chodzi tutaj o zmianę opakowań czy pojemności, ale o formuły kosmetyków. Jesienią i zimą wybieramy bogatsze, tłuściejsze konsystencje, które chronią skórę przed czynnikami zewnętrznymi. Bliżej wiosny można przejść na lżejsze formuły, chociaż tutaj wszystko zależy od indywidualnych potrzeb. Jednak z reguły faktycznie przygotowując się do wiosny można zrezygnować z treściwych, ciężkich kosmetyków na rzecz tych wodnych czy żelowych. Przykładowy krem na dzień, który fajnie nada się na wiosnę to lekki krem nawilżająco-rewitalizujący Clochee.\n#3 Nie zapomnij o filtrach\nKosmetyki, które zawierają SPF powinniśmy stosować przez cały rok, ale wciąż wiele osób tego nie robi. Jednak na wiosnę, to już po prostu trzeba. Przyznam, że ta gama produktów jest specyficzna. Tutaj trzeba metodą prób i błędów dobrać odpowiedni produkt dla siebie. Dlaczego? Głównie ze względu na konsystencje. Kremy z SPF lubią mieć tępe formuły i bielić skórę. Dla jednych to może być dużym minusem i zniechęcać do sięgania po filtry, a innym może nie przeszkadzać. Warto popróbować różnych produktów, różnych marek, bo naprawdę można znaleźć idealny krem z SPF do swoich oczekiwań z naturalnym składem. Dobrymi opiniami cieszy się np. ultralekki krem SPF 30 Make Me Bio.\n#4 Zadbaj o dłonie i stopy\nZimą skóra dłoni nie ma łatwo i często staje się totalnie przesuszona i spierzchnięta. Zwłaszcza w obecnych czasach, kiedy poza czynnikami środowiskowymi skórę dłoni przesuszają dodatkowo preparaty do dezynfekcji. Dlatego w pielęgnacji ciała i przygotowaniu skóry do wiosny nie można zapomnieć o dłoniach. Stosowanie kremów do rąk to absolutne minimum. Warto dołożyć do tego zabiegi na dłonie np. kąpiele w ciepłej wodzie z naturalnym olejem czy maski o skoncentrowanym działaniu.\nWiosną będziemy coraz częściej odsłaniać stopy, więc warto i je odgruzować po sezonie skarpetkowym. Przed nadejściem wiosny dobrze jest stosować regularnie peeling do stóp, kremy, maski i kąpiele. Pamiętajmy też o paznokciach. Możemy je nacierać olejkami lub zastosować specjalistyczne sera np. odbudowujące serum do paznokci i skórek Floslek Skin Care Expert. Zawiera ono mieszankę olejów, które korzystnie wpłyną na stan płytki paznokci u stóp (oczywiście można stosować je też na paznokcie u rąk). Już w sezonie większość z nas nosi non stop pomalowane paznokcie u stóp, więc ten okres przedwiośnia jest doskonały na kurację pielęgnacyjną dla paznokci.\n#5 Muśnij skórę "słońcem"\nNa koniec element nieobowiązkowy, dla chętnych: opalenizna. Oczywiście tutaj nie namawiam nikogo do wylegiwania się w wiosennym słońcu, bo wiemy, że to nie jest zdrowe. Na szczęście możemy uzyskać efekt naturalnej opalenizny bez wychodzenia z domu. Wystarczy regularnie sięgać po kosmetyki brązujące. To już nie te czasy, gdy chemiczne samoopalacze zmieniały nas w pomarańcze i otaczały charakterystycznym smrodkiem. Teraz kosmetyki do opalania weszły na wyższy poziom i co mnie niezmiernie cieszy, można postawić tu na naturalne produkty. Ja polecę Wam cudo marki Mokosh, mój ulubiony balsam brązujący Pomarańcza z cynamonem. Daje przepiękny efekt na skórze, nie klei się, nie robi smug. Można stosować go do twarzy i ciała. Jeśli jeszcze nie znacie tego balsamu, a lubicie mieć skórę muśniętą słońcem to koniecznie go wypróbujcie.\nTo jak, gotowi na wiosnę? Naturalnie!\nBeautiful Duty 25 lutego 2021 15:51\no właśnie filtry! dzięki za przypomnienei, musze je wygrzebać gdzieś z szafki i używać regularnie ;)\nDorota 25 lutego 2021 17:04\nCały rok trzeba dbać o cerę. O filtrach nigdy nie zapominam :)\nwww.natalia-i-jej-świat.pl 25 lutego 2021 17:35\nOj moja skóra zawsze na wiosnę jest masakryczna\nPaulina P. 25 lutego 2021 18:25\nSzeroka oferta kosmetyków naturalnych sprawiła, że chętniej wybieram właśnie takie. Ja koniecznie muszę zadbać o moje wysuszone po zimie pięty. SPFa używam na co dzień bez względu na porę roku :)\nJa się muszę wziąć za włosy :)\nRuda 2 marca 2021 11:29\nKlaudia Jaroszewska - Koci Punkt Widzenia 3 marca 2021 09:51\nU mnie wszystko przewrotnie :D nie używam peelingu do ciała, ale myjki konopnej i jest super, a działa praktycznie tak samo. Do twarzy peeling używam. Za to do nawilżania u mnie coraz cięższe kosmetyki, bo przez ciążę bardzo mi się skóra przesusza. Opalenizna jest dla mnie zbędna ;)\nJakie mokasyny męskie wybrać, aby pasowały do styl...\n3 elementy, o których musisz pamiętać tworząc skle...


Ostatnie Artykuły LGBT - LUDZIE\nKrótki zarys długiej...\nAutorytet do naprawy\nZarejestrowanch Uzytkowników: 810\nNajnowszy Użytkownik: JanuszB\nCzasami się zdarza, że samochód szwankuje. Staruszek w końcu, więc coś mu ciągle siada. Postawienie na kanał jest ostatecznością, ale i koniecznością, kiedy usterka uniemożliwia bezpieczną jazdę, albo w ogóle jakiekolwiek używanie pojazdu. Mechanik popatrzy, zdiagnozuje i zabiera się do naprawy. Czasami mówi, że pojazd już jest tak stary, że ciągle będzie się psuł. Ten wiek tak ma, mówi. Kończy się najczęściej wymianą zużytych elementów, czasami sprowadzonych z tzw. szrotu i pojazd rusza, a kierowca cieszy się, że jego kochana maszyna znów pełni rolę króla szos. W warsztacie naprawiają to, co się popsuło i akurat przeszkadza. Nikt nie patrzy na inne zużyte elementy, które należałoby wymienić, dopiero kiedy "trzasną" należy je naprawiać.\nKiedy przywozi się starego człowieka do szpitala lekarz postępuje podobnie. Jeśli można z największą chęcią odeśle go do domu, niech tam nim się ktoś zajmie. Jeśli jednak nie jest pewny, zrobi zestaw badań. W przypadku wiekowych pacjentów, pierwsze słowa diagnozy brzmią, wiek. Często zdarza się, że na tę cechę zrzucane są wszystkie dolegliwości. Złe samopoczucie - wiek, kołatanie serca - wiek, niewydolność krążenia - wiek i uogólniona miażdżyca. Wiek wydaje się zwalniać lekarza z wysiłku przeprowadzenia dogłębnej diagnozy. Przykład, pacjent przyjęty na oddział z kwasicą ketonową, zaburzeniami elektrolitycznymi, ciągłymi biegunkami związanymi z zaburzeniem wchłaniania w jelitach, które w opuchnięte w stanie zapalnym, niezdolne były do wchłaniania płynów, leczony był przez dwa tygodnie na zaburzenia krążenia. Pacjent nadal skarży się na ból w trzewiach, ogólne osłabienie. Zniecierpliwiony lekarz odpowiada: wszystko go boli. Dopiero po dwóch tygodniach, kiedy pacjent miał być już wypisany do domu z utrzymującymi się wyniszczającymi biegunkami, zwrócono lekarzowi uwagę na napiętą ścianę brzucha, ból w jamie brzusznej i nadal utrzymujące się biegunki. Dopiero wtedy zastosowano środki, które mogłyby usunąć opuchliznę jelit i przywrócić ich sprawność, ale było już za późno. Po kolejnych dwóch tygodniach cierpienia, ciągłych biegunkach i ślepocie, jaka nastąpiła wskutek zapalenia obu oczu, nabytego w szpitalu, pacjent zmarł. Na lekarzach nie zrobiło to większego, mają z tym do czynienia na co dzień. To już ten wiek, to starość, mówił cynicznie w oczy pacjentowi i zrozpaczonej rodzinie lekarz. Tym razem nie udało się "dokręcić śrubki", bo lekarz nie zwrócił uwagi na to, na co trzeba, a kiedy ktoś zwrócił uwagę było za późno. Na "dokręcanie śrubek" lekarze mają z reguły kilka dni, bo przetrzymywanie pacjenta w szpitalu jest nieopłacalne. Rachunek ekonomiczny ma większe znaczenie, niż wyleczenie pacjenta. Jak dobrze, kiedy pacjent sam poprosi o wypis. Zresztą, jest stary, więc po co się starać. Żaden pożytek ze starego człowieka. Tylko wydatki, konieczność opieki i emerytura, którą trzeba mu płacić. Współcześnie stary człowiek jest obciążeniem dla społeczeństwa. Kiedyś znanej polityk w Polsce wymknęło się z ust zdanie, w którym twierdzi, że ludzi starych nie opłaca się leczyć. Lepiej jest, kiedy staruszek ma szczęście albo pieniądze, aby stać się prywatnym pacjentem ordynatora oddziału, na którym leży. Wtedy ma opiekę lepszą, lepiej "chodzi" przy nim personel, bo to pacjent ordynatora. Nie wszyscy mają jednak szczęście mieć pieniądze, a i ordynator na pacjentów wybiera tylko tych, którzy rokują jeszcze długie życie i mają zasobny portfel. Biedacy umierają cicho wśród innych tak upośledzonych przez los. Nikt nie zwraca uwagi na ich cierpienie, bo cierpią na "starość". Nie ma dla nich dobrych lekarstw, ani wnikliwej analizy stanu organizmu. Staruszek przychodzi do szpitala z biegunką, a umiera w nim na zaburzenia krążenia i uogólnioną miażdżycę. W wypisach ze szpitala takich biedaków lekarze zamieszczają całą litanię schorzeń, które przeżył w życiu. Tyle przeżył, więc musiał umrzeć, wystarczyłoby w takim wypadku napisać. Lekarz czuje się bezpieczny, lecz czy ma czyste sumienie? Czy zrobił wszystko, co powinien? Bo w dalszym ciągu wydaje się, że życie ludzkie jest najważniejsze i należy ratować je dokąd tylko można. Lekarz, doświadczony licznymi zejściami pacjentów, traci z czasem wrażliwość na takie przypadki. Umarł człowiek, nic to, są inni chorzy, a zmarły był jednym z wielu przypadków. Nie można było podjąć bardziej radykalnych i skutecznych działań, bo szpital musi liczyć się z wydatkami, a zarząd zalecił cięcie wydatków. A ciągle wydaje się, że życie ludzkie jest najważniejsze. Czy u starego, czy u młodego człowieka, bogatego, czy biednego życie znaczy to samo i tyle samo jest warte.\nStary człowiek, stary samochód przestają być użyteczni. Brak pieniędzy na ich ratowanie, podkręcanie śrubek nie ma już sensu, bo gniazda ich się wyrobiły. Umiera stary człowiek, kasacji ulega samochód. Samochód ma więcej szczęścia, bo często trafia na szrot i ktoś skorzysta z części, części zamienne starego człowieka są już najczęściej bezużyteczne. Stary samochód łatwo skasować, staremu człowiekowi łatwo lekarz wyrzuca starość i oznajmia, że czas już odejść. Tylko trzeba przy tym pamiętać, że w tej siwej głowie nadal jest świadomość, nadal jest chęć życia i odczuwanie. Człowiek to nie kupa złomu, a szpital to jednak nie warsztat samochodowy.\nDodane przez puszczyk1 dnia listopad 22 2016 20:03:18 0 Komentarzy ˇ 428 Czytań\n1653586 Unikalnych wizyt


COMFORT GARNI HOTEL STADT BREMEN (Bielefeld, Niemcy) - opinie o hotel oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Comfort Garni Hotel Stadt Bremen\nHotele w pobliżu LOOM Bielefeld\nHotele w pobliżu Clever fit\nHotele w pobliżu City Bowling Bielefeld\nHotele w pobliżu Kamera\nHotele w pobliżu Plaza\nHotele w pobliżu Bielefeld Hauptbahnhof\nHotele w pobliżu Stadtarchiv und Landesgeschichtliche Bibliothek\nHotele w pobliżu Stadtbibliothek Bielefeld\nHotele w pobliżu Cinemaxxx\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Comfort Garni Hotel Stadt Bremen\nAtrakcje w pobliżu obiektu Comfort Garni Hotel Stadt Bremen\nComfort Garni Hotel Stadt Bremen opinie, Bielefeld\nNr 9 wśród 29 hoteli w lokalizacji Bielefeld\n011 49 521 96377652\n#9 z 29 hoteli w lokalizacji: Bielefeld\nBahnhofstr. 32, 33602 Bielefeld, Nadrenia Północna-Westfalia Niemcy\nPaderborn Airport46 km\nPort Lotniczy Muenster59 km\nUżytkownik TadeuszR napisał recenzję sty 2011\nBielefeld - Stadt Bremen Garni Hotel\nJeśli ktoś szuka hoteliku w Bielefeld - Stadt Bremen jest blisko dworca w starej części miasta. Niewielki, z sympatycznym klimatem.\nUżytkownik Donna V napisał recenzję lut 2018\nRozsądna 3 gwiazdki\nTen hotel jest centralnie położony w pobliżu dużego centrum handlowego Krosna. Pokoje są przyzwoitej wielkości z telewizorem. W pokoju nie ma herbaty ani kawy. Istnieje bardzo wąski garaż za 8 € za noc. Pokój był czysty, jeśli trochę przestarzały. Personel był cudowny!\nUżytkownik 639discerning napisał recenzję lut 2017\nOswestry, Wielka Brytania64 przesłane treści18 podziękowań\nPomimo, że w centrum Bielefeld na Bahnhofstrasse, hotel był bardzo cichy i spokojny. Dobrze wyposażone pokoje i śniadanie w formie bufetu, bardzo dobrze podane. Nie wieczorne posiłki, ale wiele restauracji w pobliżu.\nUżytkownik Nada G napisał recenzję lut 2017\nAleksandria, Egipt20 przesłanych treści3 podziękowania\nPokoje są czyste, bardzo prosty nie luksusowe. Hotel posiada doskonałą lokalizację zaledwie 3 minut od głównego dworca kolejowego i w środku handlowej części miasta. Śniadanie może być lepsza.\nUżytkownik Krishnakumar D napisał recenzję lut 2016\nParis53 przesłane treści14 podziękowań\nNiesamowity Dom doświadczenie! Przystępne ceny i Luksusowy!\nBardzo przyjazny personel recepcji i kuchni. Bardzo dobre miejsce na pobyt. Bardzo wygodne. Schludne i czyste i przestronne pokoje. Dostępna jest winda. Śniadanie w formie bufetu dość obfite! Dobrze położony bardzo blisko dworca głównego i teatrów i sal kinowych, w samym sercu…


Sherwood, Wspinaczka, Place zabaw | LARS LAJ® (13100)\nPowrót do listy Sherwood\nSymbol produktu: 13100 Linia: Nature\nWysokość swobodnego upadku 233 cm\nStrefa bezpieczeństwa 610x778 cm\nKażde dziecko marzy o niesamowitych przygodach i niewiele trzeba, by pomóc je zrealizować. W przypadku wcielenia się w słynnego Robina Hooda, wystarczy odrobina dziecięcej wyobraźni, a ze strony dorosłych – odpowiednie urządzenia na placu zabaw. Firma Lars Laj proponuje zestaw Sherwood czyli modułowy plac zabaw, który prezentuje się niczym prawdziwa kryjówka słynnego bohatera.Sherwood to produkt z linii Nature, który oferuje wiele rozmaitych funkcji. Przede wszystkim jest to dość rozbudowana konstrukcja. Można się na nią dostać za pomocą specjalnych drabinek rozmieszczonych z dwóch stron urządzenia. Dodatkowo dzieci do swojej dyspozycji mają także bardziej tradycyjną drewnianą drabinę. Jest oczywiście specjalna siatka, po której można się wspinać, skakać i urządzić sobie na niej centrum dowodzenia, gdyż jest rozpięta pomiędzy ramionami konstrukcji. Do tego jeszcze specjalne liny i kilka innych drobiazgów, dzięki którym dziecko może odkrywać za każdym razem całkiem nowe zakamarki. Sherwood to idealna propozycja dla dzieci chcących przeżyć niesamowite przygody. Dlatego warto zdecydować się na taki plac zabaw- zestaw.Place zabaw w formie zestawów wielofunkcyjnych to solidne i bezpieczne konstrukcje wymagające stworzenia bezpiecznej nawierzchni i odpowiednie dla dzieci od trzeciego roku życia. Odznaczają się także wysoką trwałością i prezentują się na tyle atrakcyjnie, że nie zostaną nie zauważone przez dzieci, które tylko szukają okazji do niesamowitej zabawy, o jakiej zawsze marzyły.