Sylwester 2012 w Lublinie: Sprawdź, gdzie się wybrać | Kurier Lubelski\nSylwester 2012 w Lublinie: Sprawdź, gdzie się wybrać\nSylwester w gospodzie, po studencku, po staropolsku, a może w towarzystwie agenta 007? Restauracje kuszą wystrzałową ofertą sylwestrowych atrakcji. Sprawdź, jak można spędzić ostatni dzień roku 2012!\nNikt nie wyobraża sobie udanej zabawy sylwestrowej bez hucznego pokazu fajerwerków i wystrzału szampana o północy. A co powiecie na imprezę w stylu tropikalnym, bufety z pysznym jedzeniem i DJ'a zagrzewającego do tańca? Podpowiemy, jakie atrakcje dla lublinian przygotowały wybrane restauracje. Pamiętajcie, z rezerwacją miejsc trzeba się pospieszyć.\nJeżeli marzy nam się swojska zabawa do białego rana w prawdziwej gospodzie, nie możemy przejść obojętnie obok oferty restauracji "Sielsko Anielsko". Na biesiadników czekają cztery gorące dania, przystawki na zimno, sałatki, rybki oraz ciasta i lody. Każdy gość może liczyć również na napoje wyskokowe, w tym wino musujące, które są wliczone w cenę imprezy. Karnawałowy wystrój wnętrz i świetna muzyka umilą chwile spędzone we wnętrzu gospody.\nW tanecznym stylu przy akompaniamencie muzyki od lat 70. do czasów współczesnych spędzimy ostatni dzień roku razem ze Szkołą Tańca "Lider", ul. Żywnego 10. Kto zgłodnieje po szalonej zabawie na parkiecie, posili się wspaniałymi przysmakami. Wśród nich znajdą się m.in. delikatne mięso wieprzowe w sosie ziołowym z ziemniaczkami, golonka, szaszłyki w pikantnej posypce, baleron białoruski i pasztet po staropolsku z żurawiną. Za zabawę z "Liderem" zapłacimy 390 zł za parę. Jeżeli jesteśmy fanami kina akcji, nie może nas zabraknąć na sylwestrze organizowanym w Centrum Konferencyjnym hotelu Focus. Tam impreza będzie się toczyła w klimacie Jamesa Bonda.\n- Goście będą mieli do swojej dyspozycji salę na 200 osób. Dodatkowo na pozostałych piętrach czekają na nich ekskluzywne kasyno, ruletka i open bar. O biesiadników zadbają przystojni kelnerzy i piękne hostessy - zachęca Agnieszka Czepkowska z hotelu Focus. W trakcie przyjęcia goście będą mogli poznać smak ulubionych drinków agenta 007.\nNa wyśmienitą zabawę zaprasza również restauracja Czarcia Łapa. - Jeżeli nasi klienci wybiorą droższą opcję sylwestrową (550 zł/para), wtedy mogą liczyć na napoje i alkohol bez żadnych ograniczeń. To zapewnia pewien komfort, ponieważ nie musimy się martwić o dodatkowe pieniądze, które mielibyśmy przeznaczyć na zakup dodatkowych napojów wyskokowych. Oczywiście dla osób, które w trakcie imprezy będą chciały wypić jedynie lampkę szampana, przygotowaliśmy tańszą ofertę - zapewnia Filip Lewak, manager Czarciej Łapy.\nWiększość lokali przygotowuje również zniżki dla par, które na sylwestra zabiorą swoich znajomych. Jeżeli wybierzemy się do Centrum Konferencyjno-Wystawienniczego "Etiuda" większą grupą, co najmniej 10-osobową, wtedy opłata za parę będzie niższa o 50 zł (600 zł).\nWielbiciele gorących rytmów w mig mogą się przenieść na słoneczne, tropikalne wyspy. Wszystko to za sprawą zabawy pod hasłem "Tropiczna", którą organizuje IBB Grand Hotel Lublinianka. Gości od razu rozgrzeją gorące rytmy karaibskie i latynoamerykańskie. Nogi same porwą nas do tańca. Paniom do gustu z pewnością przypadną słodkie tropikalne drinki. Łasuchów prawdopodobnie skusi wykwintne menu sylwestrowe, pachnące kardamonem, imbirem, kolendrą i mango. Przy dodatkowej opłacie 200 zł goście hotelu będą mogli przenocować w pokoju dwuosobowym i zjeść noworoczne śniadanko.\nImprezę we włoskim klimacie za-serwuje nam hotel Europa. Goście będą mogli się śmiać do rozpuku przy występach włoskiego kabaretonu oraz całą noc rozsmakowywać się w znakomitych włoskich winach i potrawach. Oryginalnym pomysłem hotelu jest również foto-budka, dzięki której goście w każdym momencie sylwestrowego szaleństwa będą mogli zrobić sobie zdjęcie na pamiątkę. Podobnie jak w hotelu Lublinianka, Europa oferuje nocleg po sylwestrze w pokoju dwuosobowym ze śniadaniem w cenie 200 zł.\nCeny sylwestrowej nocy\nDwór Anna, kol. Jakubowice Konińskie - 600 zł/para\nSala Bankietowa - Anastazja, ul. Osmolicka 35a - 250 zł/para\nIBB Grand Hotel Lublinianka, Krakowskie Przedmieście 56 - 600 zł/para\nCentrum Konferencyjno-Wystawiennicze "Etiuda", ul. Nałęczowska, Szerokie 123 - 600-650 zł/para\nRestauracja "Sielsko Anielsko", Rynek 17 - 399 zł/para\nCentrum Konferencyjne Hotelu Focus, ul. Skowronkowa 2 - 300 zł/osoba\nRestauracja Ulice Miasta, pl. Łokietka 3 - 395 zł/para\nRestauracja Czarcia Łapa, Rynek 19 - do 550 zł/para\nHotel Europa, Krakowskie Przedmieście 29 - 900 zł/para\nDom weselny "Rozmaryn", Turka 241 - 350 zł/para\nDom weselny "Skowronek", Snopków 100 - 350 zł/para\nRestauracja "Fiesta", ul. B. Prusa 8 - 380-500 zł/para\nDworek Szlachecki, ul. Sienna 25 - 400 zł/para\nHotel Pod Kasztanami, ul. Krężnicka 96a - 480 zł/para\nRestauracja Gościniec, Wólka 17b - 380-420 zł/para\nStołówka "Sokół" Politechniki Lubelskiej, ul. Nadbystrzycka 40a - 210 zł/osoba\nPałac Małachowskich, Uzdrowisko Nałęczów, Nałęczów, al. Małachowskiego 5 - 600 zł/para\nHotel Przepióreczka, Nałęczów, ul. 1 Maja 6, 349 zł/para\nsylwester w klubie l...\nsylwester klubowy lb...\ndr Marco 25.12.2012 15:54:52\nNigdy więcej LEWAKÓW !!!\nrrr 25.12.2012 00:39:03\ndziubałby jak kura robaki\nahahaha 24.12.2012 22:42:55\nantykulturalne miasto niech zajrzy do portfela swojemu niezdarnemu wrocławskiemu "szefowi" a potem niech spada dojesc karpika\nkociokwik 24.12.2012 22:02:32\nTa blondyna ma zainstalowaną pułapkę na myszy ...zwłaszcza na myszy samce\njacko 24.12.2012 22:00:47\nblonda i czarna co dziubka robi= klik x2\nMysz (samiec). 24.12.2012 21:50:38\nJa bym kliknął na tę blondynę z lewej na zdjęciu.\nja 24.12.2012 19:29:51\nceny z d***, wole wyjsc na moj piekny wroclawski rynek, tu przynajmniej cos sie dzieje a nie jak ten biedny lublin\n„Rozbierz się!". Zaatakował nożem, bo zabrakło mu na bilet\nPorcelana, odznaki, kurtki. Wojsko robi świąteczną wyprzedaż\ncatering świąteczny ...\nZ dowozem do domu czy odbiór osobisty? Świąteczny catering\nZ roku na rok coraz więcej osób decyduje się na święta „na zamówienie”. Zamiast przez trzy dni stać przy garach, wolą na tydzień czy dwa przed Bożym Narodzeniem zamówić catering, a w Wigilię tylko odebrać gotowe potrawy. Sprawdzamy, jaka jest tegoroczna świąteczna oferta w region...\nibis styles lublin\nnowy hotel w lublini...\n114 pokoi, sale konferencyjne. Oto nowy hotel w Lublinie\n114 pokoi dla ponad 200 osób, osiem sal bankietowo-konferencyjnych i restauracja. Oto, co ma do zaoferowania hotel ibis Styles Lublin Stare Miasto. Zobaczyliśmy, jak nowy hotel wygląda od środka.


Dlaczego to Twój facet powinien robić zakupy spożywcze do domu?\nDlaczego to Twój facet powinien robić zakupy spoży...\nRobienie zakupów, także spożywczych, wydaje się być kobiecą domeną. Jeśli też tak uważasz i do tej pory nigdy nie korzystałaś z pomocy Twojego faceta, to nawet nie wiesz, co tracisz! Praktyka pokazuje, że mężczyźni dużo lepiej radzą sobie z zapełnianiem domowej lodówki, spiżarni i szafki z chemią. Potrzebujesz argumentów? Sprawdź te, które zebraliśmy w naszym poradniku.\nFaceci to zadaniowcy\nA zrobienie zakupów jest przecież bardzo konkretnym zadaniem do wykonania – szczególnie tych spożywczych. Jeśli przygotujesz mu wcześniej dokładną listę produktów do kupienia, to możesz mieć pewność, że stanie na głowie, żeby je wszystkie zdobyć. Większość facetów nie lubi zostawiać niezałatwionych spraw, dlatego jeśli jakiegoś produktu nie znajdzie w sklepie A, to ruszy do sklepu B.\nTak, zakupy spożywcze robione przez facetów okazują się być tańsze niż te, które robią kobiety. Z czego to właściwie wynika? Choćby z tego, że mężczyźni trzymają się planu. Skoro na liście są konkretne produkty do kupienia, to przeciętny facet nie widzi powodu, dla którego miałby wziąć coś jeszcze. Nawet jeśli Twój facet lubi sobie pospacerować między koszami z mydłem i powidłem w dyskoncie, to raczej nie weźmie z nich czegoś, co faktycznie nie jest w domu potrzebne. Mężczyźni mimo wszystko rzadziej dokonują spontanicznych wyborów zakupowych – choć oczywiście nie wszyscy.\nZyskasz więcej czasu dla siebie\nTen argument powinien szczególnie do Ciebie trafić. Skoro wiecznie jesteś spóźniona, zmęczona, nie masz czasu, żeby np. zrobić sobie długą kąpiel, nie wspominając już o zrobieniu pazurków, to przy najbliższej okazji odpuść sobie wizytę w sklepie i wyślij tam swojego faceta. Niech się wykaże. Kto wie, może nawet mu się to spodoba i co najmniej raz w tygodniu będziesz mogła zrobić coś tylko dla siebie?\nMężczyźni świetnie polują na promocje\nI robią to lepiej niż kobiety. Mężczyźni mają chyba jakiś niewidzialny radar, bo nikt nie potrafi tak wygrzebać spod ziemi promocji na keczup, proszek do prania czy karmę dla kota. Wynika to pewnie z faktu, iż przeciętny facet lubi szybko liczyć różne rzeczy w głowie i zwraca baczną uwagę na cyferki.\nJak rozpoznać zapalenie węzłów chłonnych?\nJak zmienić niezdrowe nawyki zakupowe? Zacznij od tego!


K2 PLASTIPOX 25G Profesjonalny klej do plastiku - PHU Dora\nK2 PLASTIPOX 25G Profesjonalny klej do plastiku\nilość K2 PLASTIPOX 25G Profesjonalny klej do plastiku\nK2 PLASTIPOX Profesjonalny klej do plastiku\nK2 Plastipox – Absolutna rewolucja w klejeniu plastików. Profesjonalny, dwuskładnikowy klej do plastiku oraz innych powierzchni o unikalnej sile i trwałości. Innowacyjna receptura kleju zapewnia najwyższą jakość i trwałość wiązania. Po użyciu kleju do tworzyw sztucznych K2 Plastipox klejone powierzchnie łączone są ze sobą „na zawsze”, tak jakby zostały ze sobą zespawane.\n– większość plastików\n– włókno szklane,\n– drewno i wiele innych materiałów.\nDwuskładnikowy klej do plastiku K2 Plastipox posiada wysoką odporność na uderzenia, wodę, benzynę, naftę i oleje. Doskonale wypełnia ubytki do 10 mm grubości. Zaczyna wiązać po 7 minutach. Klejonym przedmiotem można poruszyć po 15 minutach, po 2h spoina uzyskuje 75% wytrzymałości, a pełne utwardzenie następuje po 24h. Barwa – mleczna.\nBOLL SUPER KLEJ – SPRAY\nRanal – Poliuretanowa masa uszczelniająca w tubie


Słowo Regionu - W sprawie znęcania prowadzili dwa postępowania\nW sierpniowym wydaniu Słowa Regionu ukazał się artykuł, w którym to oficer prasowy strzelińskiej policji poinformował, iż 6 sierpnia mieszkanka gminy Kondratowice zawiadomiła policję, że jej mąż i syn pobili ją. Sprawa ta była szeroko komentowana przez lokalną społeczność, szczególnie że dotyczyła osoby pełniącej funkcję publiczną.\n- Od czasu interwencji policji w rodzinie były prowadzone dwa postępowania sprawdzające w kierunku art. 207 kodeksu karnego, tzn. znęcanie się psychiczne i fizyczne. Jedno z nich toczyło się w kierunku znęcania się mężczyzny nad kobietą, a drugie kobiety nad mężczyzną - poinformował Ireneusz Szałajko, oficer prasowy Komendy Powiatowej Policji w Strzelinie. Dodał także, że oba postępowania zakończyły się we wrześniu odmową wszczęcia dochodzenia z uwagi na niestwierdzenie przestępstwa w obu przypadkach i zostało to zatwierdzone przez prokuratora. - Obie strony pojawiły się na komendzie i składały zeznania w celu wyjaśnienia sprawy. 25 października tego roku z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Kondratowicach wpłynęło do komendy pismo dotyczące sytuacji obu stron i będzie to przedmiotem wyjaśniania - zakończył Szałajko.\nPrevious Article Komisji nie było, odszkodowań też nie\nNext Article U nich suszy nie było\nPermalink3 +1 A.A\nfaktycznie panie wójcie jest pan narażony na konsekwencje... a konsekwencją będzie utrata szans na stanowisko wójta w kolejnej kadencji. Wszędzie susza była tylko w Kondratowicach nie było. To trzeba być zapatrzonym w czubek własnego nosa żeby się nie orientować co się dzieje. Wójt nie ma pojęcia co się dzieje w gminie. Ani go to nie interesuje ani się tym przejmuje. Znajomych obsadza na stanowiskach w gminie, sami sobie ustalają pensje i sami z siebie są bardzo zadowoleni. Gmina rolnicza a wójt ma rolników w d... użym poważaniu. Wójt kompletnie wyalienowany, za chwilę będzie prosił o poradę kryształową kulę. Nie wiadomo jeszcze jaką planetę wójt sobie wybrał, ale wiadomo, że nie jest to planeta ziemia.\n2019-11-22 08:35 Cytować Zgłoś administratorowi\nRE: W sprawie znęcania prowadzili dwa postępowania\nW takich sytuacjach winne są zawsze dwie strony - żona albo teściowa.\nwinne są również dwie cechy czyli chciwość na pieniądze i odmowa seksu jako szantaż w celu zmuszenia do określonego zachowania.\ngliny to wiedzą dopiero wtedy kiedy same tego doświadczą a doświadczają tego krótko po 30tce.\n2019-11-18 13:27 Cytować Zgłoś administratorowi\nPermalink1 -1 ...\n2019-11-18 12:29 Cytować Zgłoś administratorowi


Usuń Search.yourinstanttelevision.com | PC Threats\nPrzewodnik usuwania Search.yourinstanttelevision.com (odinstalować Search.yourinstanttelevision.com)\nSearch.yourinstanttelevision.com jest pewien nowy zrewidować silnik z rodziny SafeBrowser. Jest bardzo prawdopodobne, że jest on przeznaczony dla tych użytkowników, którzy mogą nazywać siebie fanatyków telewizji bo ma kilka przycisków szybkiego dostępu, co prowadzi do takich popularnych stron internetowych, jak amc.com, Netflix, espn.com, hulu.com, w górnej części. Search.yourinstanttelevision.com również pozwoli Ci sprawdzić prognozę pogody i to działa jak zwykły wyszukiwarki, czyli będzie zwracać wyniki wyszukiwania po wprowadzeniu kwerendy wyszukiwania.\nMimo, że ta wyszukiwarka działa jak inne wyszukiwarki, nie możemy powiedzieć, że nie ma nic złego prowadzą Search.yourinstanttelevision.com na przeglądarkach i używać go jako domyślny aparat wyszukiwania. Kontynuować czytanie tego artykułu, jeśli chcesz dowiedzieć się, dlaczego nasi specjaliści nie można umieścić Search.yourinstanttelevision.com w kategorii bezpiecznych narzędzi. Na końcu tego artykułu, które również znajdziesz przewodnik ręcznego tak w przypadku, gdy możesz podjąć decyzję, aby usunąć Search.yourinstanttelevision.com i rozpocząć korzystanie z bardziej niezawodny silnik wyszukiwania, użyj tego przewodnika swobodnie.\nPobierz za darmo narzędzie do usuwaniaAby usunąć Search.yourinstanttelevision.com Wielu użytkowników nawet nie rozumiem, dlaczego Search.yourinstanttelevision.com mówi się, że nierzetelne wyszukiwarki, więc chcemy wyjaśnić, dlaczego ma tę etykietę, zanim porozmawiamy o jego usunięcie. Według naszego zespołu ekspertów takie wyszukiwarki jak Search.yourinstanttelevision.com często są wprowadzane do kategorii narzędzia wyszukiwania nierzetelne, ponieważ oni umieścić reklamy promowanie stron internetowych osób trzecich na stronie wyników wyszukiwania. Ponieważ te reklamy mają zwykle postać wyniki wyszukiwania godne zaufania, użytkownicy nie rozpoznaje je i kliknąć przycisk na nich, bez strachu. W rezultacie są one do stron internetowych osób trzecich. Niektóre z tych witryn są nieszkodliwe, ale inni może zawierać oprogramowanie nierzetelne lub linki. Również nie znajdziesz potrzebne informacje na każdym z nich, więc zajmie to dłużej znaleźć odpowiednie informacje. Obecność reklamy i przekierowań do stron internetowych stron trzecich są zdecydowanie nie tylko powody, dla których Search.yourinstanttelevision.com powinny zostać usunięte. Usunąć Search.yourinstanttelevision.com asap.\nProwadzone przez naszych specjalistów badania wykazały, że Search.yourinstanttelevision.com jest również zainteresowany co użytkownicy zrobić w Internecie i jakie są ich interesy, tak, że mógłby bardziej trafne reklamy. Postanowiono w dokumencie Polityka prywatności, że tego Search.yourinstanttelevision.com zbiera informacje nieumożliwiające głównie; jednak eksperci zauważyli również jedna linia mówi, że kwerend wyszukiwania (należą do kategorii danych niebędących danymi osobowymi) może zawierać coś osobistego. Jeśli nie chcesz, aby te informacje udostępniane innym podmiotom ani nawet koniec się w rękach cyberprzestępców, należy usunąć Search.yourinstanttelevision.com teraz z przeglądarki. To jest jedynym sposobem, aby chronić prywatność użytkowników i systemu.\nChcemy, aby wiedzieć, jak rozmieszczone są inne nierzetelne zrewidować silniki z rodziny SafeBrowser, tak, że nie pozwoli któregokolwiek z nich, aby wprowadzić komputer. Według naszych specjalistów istnieją dwa sposoby są rozdzielane. Po pierwsze mogą zgłosić w pakietach oprogramowania. Po drugie wątpliwe wyszukiwarki może być natychmiast ustawiona na przeglądarkach Jeśli użytkownik kliknie na złośliwe reklamy pop-up wyświetlane przez adware. Wielu użytkowników nawet nie podejrzewać obecność adware na swoich komputerach, więc jesteś nie jeden.\nJak zakończyć Search.yourinstanttelevision.com?\nIstnieją trzy sposoby, aby usunąć Search.yourinstanttelevision.com. Po pierwsze można zresetować przeglądarkę do ustawień domyślnych. Po drugie można ręcznie usunąć to narzędzie wyszukiwania. Po trzecie można przeskanować komputer z złośliwego oprogramowania automatyczne remover, która zrobi wszystko za Ciebie.\nDowiedz się, jak usunąć Search.yourinstanttelevision.com z komputera\nKrok 1. Jak usunąć Search.yourinstanttelevision.com z Windows?\nKrok 2. Jak usunąć Search.yourinstanttelevision.com z przeglądarki sieci web?\na) Usuń Search.yourinstanttelevision.com związanych z aplikacji z Windows XP\nb) Odinstaluj program związane z Search.yourinstanttelevision.com od Windows 7 i Vista\nc) Usuń Search.yourinstanttelevision.com związanych z aplikacji z Windows 8\nKliknij na Search.yourinstanttelevision.com związanych z oprogramowaniem\nWybierz Search.yourinstanttelevision.com związanych z aplikacji\nWybierz program, związane z Search.yourinstanttelevision.com\na) Usunąć Search.yourinstanttelevision.com z Internet Explorer\nb) Wyeliminować Search.yourinstanttelevision.com z Mozilla Firefox\nc) Usuń Search.yourinstanttelevision.com z Google Chrome\nUsunąć Search.yourinstanttelevision.com i wybrać nowy silnik\nPrzejdź do zakładki wyszukiwania i wyeliminować Search.yourinstanttelevision.com\nRozwiązać Search.yourinstanttelevision.com i wybierz nowy dostawca\nPobierz za darmo narzędzie do usuwaniaAby usunąć Search.yourinstanttelevision.com


Czyszczenie konserwacja projektora OPTOMA GT750ECA\nWykonujemy okresowe konserwacje i czyszczenie projektorów OPTOMA GT750ECA\nSKU: 3502 Kategoria: Czyszczenie i Konserwacja Projektorów Tagi: czyszczenie, OPTOMA GT750ECA, projektor\nOFERTA okresowe konserwacje i czyszczenie projektorów OPTOMA GT750ECA\nW naszym warsztacie w Katowicach czyścimy filtry powietrza i w razie potrzeby wymieniamy je. Konserwujemy projektory OPTOMA GT750ECA przy standardowych przeglądach oraz przy każdej wymianie lampy. Na specjalnym stanowisku usuwamy kurz i zabrudzenia z optyki – soczewek, pryzmatów, luster, filtrów polaryzacyjnych. Sprawdzamy i oczyszczamy powierzchnię chipu DLP. Diagnozujemy koła kolorów pod kątem zabrudzeń kolorowych filtrów i zużycia powierzchni ciernej rotora.\nUkład chłodzenia lampy, chipu DLP i elektroniki projektora OPTOMA GT750ECA.\nKażde wyłączenie projektora OPTOMA GT750ECA bez odpowiedniego schłodzenia niesie ze sobą ryzyko wewnętrznych uszkodzeń. Także praca w trudnych warunkach jak zapylenie, kurz, dym tytoniowy, słabo wentylowane pomieszczenia, praca pod sufitem w gorących salach.\nW trakcie przeglądów rzutników OPTOMA GT750ECA znajdujemy:\nZwracamy szczególną uwagę na układ chłodzenia rzutnika OPTOMA GT750ECA. Po demontażu przeprowadzamy oględziny zużycia kanałów powietrznych i wentylatorów. Sprawdzamy poziom hałasu i częstotliwość uruchamiania wiatraków.


Upał w samochodzie. Jak przetrwać? - motogazeta mojeauto.pl\nmojeauto.pl > motogazeta > Aktualności > Upał w samochodzie. Jak przetrwać?\n2014-07-29 Sebastian Kościółek\nJedną z kwestii, którą powinniśmy brać pod uwagę w upalne lato, jest miejsce gdzie parkujemy nasz samochód. Najlepiej byłoby chować go do podziemnego parkingu lub garażu, gdzie nie będzie narażony na bezpośrednie działanie promieni słonecznych. Jeżeli nie mamy takiej możliwości, to warto poszukać w okolicy zacienione miejsce pod blokiem lub drzewem. W zabezpieczeniu wnętrza przed nadmiernym nagrzewaniem pomoże też aluminiowa folia montowana na przedniej szybie oraz rolety na szyby boczne.\nPrzede wszystkim musimy mieć świadomość, że wnętrze samochodu działa latem jak szklarnia. Jeżeli na zewnątrz temperatura wynosi 30 stopni Celsjusza, we wnętrzu samochodu bardzo szybko może się wytworzyć jej dwukrotność. Z tego powodu tak często i głośno mówi się o tym, by nie zostawiać (nawet na kilka minut) w samochodzie dzieci, osób starszych czy zwierząt. Trzeba mieć świadomość, że za taki czyn grozi nam wykroczenie karane mandatem w wysokości do 500 złotych. Przechodzący obok przechodnie lub patrol policji mogą nam zbić szybę w samochodzie, aby się do niego dostać i zapobiec zagrożeniu życia pasażera.\nJeżeli przygotowujemy się do dłuższej podróży w upalne dni, musimy pamiętać o odpowiedniej ilości płynów na pokładzie. Warto wrzucić do bagażnika kilka butelek wody, a także do schowków umieszczonych we wnętrzu pojazdu. Oprócz wody, mogą to być napoje izotoniczne (nie energetyczne!). Nie zaleca się popijania w czasie długiej jazdy słodzonych napojów gazowanych oraz kawy, które jedynie pogarszają nawodnienie naszego organizmu.\nZanim ruszymy w drogę, czas szybko i skutecznie schłodzić wnętrze samochodu. Na początek otwieramy wszystkie okna, tak by stłoczone, gorące powietrze jak najszybciej się wydostało. Po przejechaniu kilkudziesięciu metrów zwiększamy obroty wentylatora klimatyzacji i przekręcamy temperaturę co kilka minut na niższą, aż do uzyskania pożądanej. Warto wiedzieć o tym, że optymalną temperaturą dla ludzkiego organizmu są 22-23 st. C. Sterując klimatyzacją na pokładzie samochodu warto uwzględniać warunki panujące na dworze. Tak, by po zakończeniu jazdy nie narażać organizmu na szok termiczny, co może spowodować przeziębienie lub inne konsekwencje. Różnica między temperaturami na pokładzie, a poza nim, powinna wynosić maksymalnie kilka stopni. Starajmy się także unikać dmuchania bezpośrednio na twarz.\nJeżeli nasz samochód nie został wyposażony w klimatyzację, sprawa się komplikuje. Przed wyruszeniem w trasę warto zrobić kilka kilometrów z otwartymi szybami, żeby wydmuchać gorące powietrze. Podczas podróży warto otworzyć delikatnie jedno z okien, żeby świeże powietrze cyrkulowało w środku. Nie warto ustawiać dmuchawy na maksymalne obroty, bowiem będziemy tylko wtłaczać do środka gorące powietrze.\nJeżeli podczas jazdy poczujemy słabiej lub zaczniemy się intensywnie pocić, warto zjechać na najbliższy parking i odpocząć kilka minut w cieniu popijając wodę lub napój. W takich warunkach jazdy może szybko dojść do odwodnienia lub omdlenia, a to może skończyć się tragicznie.\nTematy w artykule: jazda samochodem jazda bezpieczna\nuwaga na szybę przednią, jeśli samochód jest nagrzany to włączenie klimatyzacji z kierunkiem na szybę może spowodować pęknięcie szyby\nWitaj Szanowny Pawle !!!!! To co piszesz to wprowadzasz ludzi w błąd, jeśli nie jesteś świadomy tego co piszesz to nie pisz w cale. Po pierwsze dla Twojej świadomości nie można pod żadnym pozorem włączać klimatyzacji jeśli samochód jest nagrzany. Psujesz i skracasz żywotność klimatyzacji w swoim samochodzie. Najpierw włączasz zwykły zimny nawiew na około 5-7 minut żeby trochę wydmuchać gorące powietrze, później dopiero załączasz klimatyzację stopniowa obniżając temperaturę. Pozdrawiam.\nProponuję nieco inny sposób: po uruchomieniu silnika, włączyć klimatyzator, zamknąć nawiewy na wsprost i skierować zimne powietrze na nogi - w dół. Uchylić szyby boczne z przodu na ok.5 cm. Zimne powietrze zacznie wypełniać od dołu przestrzeń wnętrza samochodu, wypychając górą powietrze gorące. Gdy poczujemy chłód na wysokości klatki piersiowej, należy zamknąć boczne szyby a strumień chłodnego powietrza skierować do góry po przedniej szybie i tak zostawić. Chłodzi skutecznie i nikomu powietrzem o temperaturze rzędu 5-10 stopni Celsjusza w nos nie dmucha. Dodatkowo, żeby ograniczyć strumień promieniowania cieplnego do wnętrza pojazdu, warto jeździć latem z opuszczonymi przysłonami przeciwsłonecznymi, również wtedy, gdy słońce nie świeci nam prosto w nos. No,chyba że ktoś chce podziwiać piękno błękitnego, bezchmurnego nieba. Pozdrawiam. Paweł


Michalina Wisłocka. Sztuka kochania gorszycielki - Ozminkowski Violetta - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nMichalina Wisłocka. Sztuka kochania gorszycielki ebook i audiobook\nCzas: 9 godz. 24 min\nCiekawa lektura, którą ubogacają wspomnienia. Ciekawa tak jak ciekawe i pełne miłości było życie Michaliny\nGrzegorz MiecugowOzminkowski Violetta\nOzminkowski ViolettaMagdalena A. Olczak\nCopyright © Violetta Ozminkowski, 2014, 2021\n© Grzegorz Rogiński/PAP\nKrzysztofowi – za którym szaleję\nPrzypomnijmy sobie wiodące hasło mojej seksuologii – wróćmy do radosnej zabawy we dwoje w łóżku i nie tylko w łóżku. Trzeba wreszcie zrozumieć, że szczęście leży na drodze, a nie u celu, i im mniej za nim gonimy, tym na koniec więcej otrzymujemy.\nKwestie techniczne opracowała pani na podstawie badań kobiet, a co było podstawą do pisania w Sztuce kochania o innym wymiarze seksu?\nBez pani doświadczenia miłości ta książka by nie powstała?\nŚlepy nie może pisać o kolorach. Gdybym nie potrafiła kochać, toby nie powstała. Trzeba umieć kochać, znać miłość, czuć miłość, wiedzieć, ile jest warta w życiu dwojga ludzi, dopiero wtedy można o niej pisać.\nDzieli ich ponad sześćdziesiąt lat. On ma nieco ponad dwadzieścia trzy, ona prawie osiemdziesiąt cztery. Student pedagogiki Uniwersytetu Warszawskiego Artur Kowalewski pyta Michalinę Wisłocką, czym jest miłość. Ma taką możliwość dzięki profesorowi Zbigniewowi Izdebskiemu, jego promotorowi, który zaproponował mu wcześniej napisanie pracy magisterskiej o swojej mentorce i odchodzącej przyjaciółce. We wstępie do swojej pracy magisterskiej student przyznaje, że podjął się wyzwania z entuzjazmem, Wisłocka jest przecież niekwestionowaną sławą polskiej seksuologii, był jej zwyczajnie ciekawy. Ale dodaje też, że nie miał zielonego pojęcia o tym, co go czeka.\nSpotykają się przez kilka miesięcy. Systematycznie. Wisłocka wita go zazwyczaj oparta o stos poduszek, w charakterystycznej chustce na głowie. Na początku przygląda mu się podejrzliwie spod zawieszonych na czubku nosa okularów w przezroczystej oprawce. Z czasem zaczyna nasłuchiwać jego charakterystycznego, krótkiego i trochę niepewnego pukania do drzwi. Ma świadomość, że gra przed nim swoją ostatnią życiową rolę. Raz jest apodyktyczna, arbitralna w swoich sądach, wręcz napastliwa, innym razem słaba i bezbronna jak dziecko. Bywa odpychająca. Zwyczajnie śmierdzi śledziem, posklejane włosy chowa pod przekrzywioną na bakier fioletową czapką, nie potrafi poprawnie sklecić jednego zdania. Czasami wychodzi z niej wymagający pedagog, a czasami kobieta, która mimo swojego wieku ciągle chce się podobać. Artur, chcąc nie chcąc, uczestniczy w sprzeczkach z gosposią, nazywaną przez Wisłocką Krężołkiem, z którą – jak pisze – tworzyły coś w rodzaju homeostazy, ogląda razem telenowelę Klan, podnosi wypadające jej z rąk łyżeczki do herbaty. A przede wszystkim próbuje rozmawiać, choć zadanie ma niewiarygodnie trudne.\nW swoich notatkach zapisuje: „Prowadzenie rozmowy z osobą ponad sześćdziesiąt lat starszą jest wyzwaniem i wymaga od badacza dużo uwagi i poświęcenia. Po pierwsze, Wisłocka jest interlokutorem bystrym i obserwującym zachowania słuchacza, szybko dostrzega brak zainteresowania i przerywa monolog stwierdzeniem: »Jak cię to nudzi, możemy pomówić o czym innym«. Po drugie, zdarza się jej gubić wątek długiej i pełnej dygresji wypowiedzi, wtedy zadaje pytanie: »A o czym to ja mówiłam?«. Nie lubi sprzeciwu, nie jest łatwo modelować dyskusję, kierować ją na właściwe, to znaczy dla mnie istotne, tematy. Próba przerwania wypowiedzi kończy się zazwyczaj krótkim i jednoznacznym w treści fuknięciem: »Cicho!«. I ja cichnę”.\nJuż na drugie spotkanie Artur przychodzi, jak pisze, „bogatszy o lekturę kilku opasłych dzieł Ernesta Hemingwaya i felietonistyki Tadeusza Boya-Żeleńskiego”. Musi się ciągle dokształcać, bo Wisłocka w czasie rozmowy robi subtelne aluzje i czeka na jego reakcję. Najgorzej jest z poezją. Całe ustępy wierszy Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej czy Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego Wisłocka zna na pamięć. Artur dźwiga z biblioteki coraz to nowe tomy lektur do przeczytania, ale nie narzeka: „Cieszę się w duchu, że w końcu moje zainteresowania literackie zyskują wymiar praktycznej umiejętności” – pisze z dumą.\nWisłocka dosłownie gaśnie na jego oczach. „Spadek kondycji, jaki następował w czasie ostatnich paru miesięcy naszej współpracy, był lawinowy. Różnica była widoczna, nawet gdy porównywałem materiały nagrane w odstępie paru miesięcy” – wyznaje już po jej śmierci. Gdy dzwoni do niej kilka razy z rzędu, a ona nie podnosi słuchawki, rzuca wszystko i biegnie do szpitala na Solcu. Nigdy nie ma pewności, czy ją jeszcze zastanie w sali numer 5. O nagrywaniu tam rozmów nie ma mowy. Żeby dojść do jej łóżka, musi się dosłownie przeciskać między innymi chorymi kobietami. Właściwie nie wie, co każe mu tu przychodzić: poczucie obowiązku, wrodzona grzeczność czy rodząca się nić sympatii do staruszki, jak ją czasem czule nazywał, ciągle bujającej w obłokach, mimo swego wieku.\nCierpliwie słucha, jak wylicza mu, co zrobi, gdy wróci do domu, choć Artur w duchu zżyma się na te słowa i trudno mu pojąć, dlaczego Wisłocka nie chce zostać w szpitalu, gdzie ma, jego zdaniem, wygodniejsze łóżko. W jednym z rozdziałów swojej pracy magisterskiej zatytułowanym Nieskrywana ambiwalencja pisze z dużym zaangażowaniem: „Nie jest niczym trywialnym zapisanie najbardziej pierwotnej obserwacji, jaką prowadzimy, niezależnie od naszej woli. Michalina Wisłocka koniec swojego życia spędzała na przestrzeni ok. 30 metrów kwadratowych. Mieszkanie jej składało się z jednego pokoju, który pełnił funkcję salonu, obok po lewej stronie od wejścia znajdowała się wnęka, w której stało otoczone regałami łóżko, na którym leżała pani doktor. Poza kuchnią, która była stosunkowo najczęściej używana, wszystkie inne zakamarki robiły wrażenie miejsc opuszczonych. Leżąca na tapczanie chora była jakby wciśnięta w kąt swojego własnego mieszkania. Zbyt krótki tapczan zmuszał leżącą do uginania nóg lub nienaturalnego przekrzywiania się na nim. Wszystkie sprzęty były bardzo stare, pamiętające jeszcze czasy PRL-u”.\nGdy odwiedza Wisłocką po raz ostatni w szpitalu, nie słyszy ani słowa o domu. „Staruszka” ma dziwnie zarumienione policzki. Jest czymś wyraźnie mocno zaaferowana. Kiedy wydaje jej się, że nikt nie słyszy, każe mu się nachylić i zwierza się, że spodobał jej się opiekujący się nią młody doktor. – Najgorsze – dodaje – że podoba się doktórce, która się mną opiekuje. Oczywiście, że on woli Wisłocką, ale jak to wytłumaczyć zawiedzionej babie? – pyta zupełnie serio. Artur skrupulatnie zapisuje całe zdarzenie w swoim sztambuchu badacza, choć wie, że afekt młodego lekarza do Wisłockiej ma niewiele wspólnego z rzeczywistością. Dlatego już z lekką ironią pisze: „Michalina Wisłocka tworzyła pewnego rodzaju »mity«. Mity różnych osób, zależności, zjawisk z jej życia oraz postaw jej bliskich czy współpracowników. I nie chodzi mi jedynie o interpretacje pewnych zjawisk, bo to każdy z nas robi, ale raczej o naginanie faktów lub ich modelowanie dla własnych potrzeb. Podam tutaj dwa przykłady takich zachowań. W większości wywiadów Wisłocka mówi o swoim długim małżeńskim stażu: »30 lat żyłam w związku z bakteriologiem Wisłockim«. Nie jest to prawda, za mąż Wisłocka wyszła w 1939 roku, a rozwiodła się z mężem Stanisławem Wisłockim w 16 lat później, choć już parę lat przed rozwodem wyprowadził się od niej i dzieci. Postać męża też obrosła mitem, miał być on wielkim naukowcem, »drugim Pasteurem«. Istotnie pracował jako bakteriolog, lecz po zwolnieniu z pracy robił »to, co naprawdę kochał i w czym się spełniał«, powiedziała mi córka Michaliny Wisłockiej, Krystyna Bielewicz. Był nauczycielem biologii w wielu warszawskich liceach. O tym nigdy nie usłyszałem od Pani Doktor”.\nTyle że Wisłocka całe życie doskonale zdawała sobie sprawę ze swojej tendencji do fantazjowania. W książce Malinka, Bratek i Jaś wyznała: „Tutaj mieści się klucz do moich dzienników: rzeczywistość muska je ledwie marginesowo, a życie toczy się w wewnętrznym świecie wyobraźni. Tym się tłumaczy moje »nieżyciowe podejście« do kolejnych pałaców kryształowych: miłości – przyjaźni – macierzyństwa – pracy naukowej i społecznej. To nie są wierne opisy czasów i faktów. One stanowiły jedynie osnowę wewnętrznego nurtu, baśni snutej w mojej wyobraźni. Kolejne »bóstwa naukowe« bez skazy, kolejni »królewicze« (moje wielkie miłości, z których tak szydziła moja przyjaciółka). »Królewicze i książęta… phi… zwyczajne chłopasy! Czas, żebyś dorosła i wróciła na ziemię!«. No cóż, osiemdziesiątka na karku, a ja wciąż nie dorosłam i, co gorsza, wcale tego nie żałuję, chociaż ciężko obrywam od życia za ten brak poczucia rzeczywistości”.\nDlatego kiedy speszony Artur nie patrzy jej w oczy, bo nie wie, jak zareagować na niespodziewane wyznanie umierającej kobiety, Wisłocka lekko zawiedziona opada na poduszkę. Nie ma już siły mówić, ale kiedy Artur wychodzi, dodaje jeszcze z trudem kilka słów. Jej kiedyś nieco zawadiacki, pełen energii głos łamie się co chwila, więźnie w gardle.\n– Miłość nie zna wieku, ona wieje jak wiatr – mówi po chwili w stronę gosposi siedzącej przy jej łóżku.\nKrężołek słyszała te słowa wiele razy, więc teraz nie są dla niej żadnym zaskoczeniem. O tym, że podoba jej się lekarz, chodzący w muszce, wiedziała już cała rodzina i przyjaciele. Zaniepokoiło ją dopiero drugie zdanie wypowiedziane nieco później. Urywanym szeptem.\n– Ona jest… jak otwarte niebo.\nDlatego uważnie spojrzała w zamglone oczy Michaliny Wisłockiej, a po chwili pobiegła do dyżurki pielęgniarek, żeby jak najszybciej zadzwonić do Krystyny Bielewicz i powiadomić o zbliżającej się śmierci matki.\nMichalina Wisłocka umiera w warszawskim szpitalu na Solcu 5 lutego 2005 roku.\nMIŁOŚĆ I BOCIAN\nZmieniony głos ojca wypełniał jedno z pierwszych wspomnień Michaliny Wisłockiej z domu Braun.\n– Biegnij po babkę! – krzyknął Jan Braun do gosposi tak nagle, że modne binokle spadły jej z nosa i zadyndały na cienkim rzemyku przytwierdzonym do paska.\n– Nie, zaczekaj. – Zawahał się, bo przypomniały mu się czarne obwódki okalające paznokcie akuszerki. Ale zaraz pomyślał o słowach żony Anny: „Nie przejmuj się jej pazurami, widocznie jest jak chirurg – urodziła się sterylna, bo nie zaraża żadnym świństwem” – śmiała się, kiedy rozmawiali o zbliżającym się porodzie. Ta sama położna przyjmowała przecież ich córkę, trzyletnią dziś Malinkę, a mała urodziła się zdrowa jak rydz.\n– Biegnij, biegnij szybko! – krzyknął jeszcze raz i usiadł przy kuchennym stole naprzeciwko okna. Przypomniał sobie, jaki upał panował przy porodzie Michaliny, a dokładnie 1 lipca 1921 roku. Teraz też, choć była połowa sierpnia, słońce grzało niemiłosiernie.\nNiedaleko ojca Malinki, na żelaznym łóżku zasłoniętym niebieską, wełnianą kanapą siedział dziadek Michaliny, Ignacy Żyliński. Ze zdenerwowania od czasu do czasu ciągnął koniuszki sumiastych, siwych wąsów do góry. Wszystko mogło się zdarzyć. Rodziła w domu. Za znieczulenie musiała wystarczyć melisa, a gorączka połogowa wciąż była częstą przypadłością.\nMalinka, z racji swoich nieskoordynowanych ruchów nazywana przez wszystkich niedźwiadkiem, próbowała dostać się do pokoju, z którego dobiegały pojękiwania matki, ale sąsiadka stanowczo odganiała ją już od progu.\n– Usiądź grzecznie przy stole – strofował ją ojciec. – Mama rodzi braciszka.\n– Ciszka! – Dziewczynka klasnęła w dłonie.\nDzień wcześniej sypała cukier na parapet, żeby bocian przyleciał. Wyglądały go razem z mamą już od dwóch tygodni.\n– Gdzie bocian? – dopytywała.\n– Tam. – Ojciec wskazał palcem ogródek za oknem.\nMała szybko pobiegła po niewielki taboret i wspięła się na nim na palcach, odgarnęła rączką czerwone pelargonie, ale po bocianie nie było już śladu.\n– Dostał ode mnie żabę i odleciał. – Ojciec próbował ją pocieszyć.\nMała powoli odstawiła taboret, ale jakaś myśl wyraźnie nie dawała jej spokoju.\n– Skąd żaba? – zapytała ojca niepewnie.\n– Z ogródka mamy – odpowiedział, udając powagę.\n– Nie ma żab w ogródku. – Dziewczynka machnęła ręką, jakby na znak, że ktoś tu wyraźnie nie docenia jej inteligencji.\n– Dziadek przyniósł żabę z łąki, jak wychodził z kozą – poprawił się ojciec, próbując ukryć rozbawienie.\nIgnacy Żyliński uśmiechnął się pod wąsem, bo mała jak na swoje niecałe trzy latka była nadzwyczaj dociekliwa. Nie wtrącał się, bo wersja zięcia wydawała się wielce prawdopodobna. Malinka widziała, jak codziennie rano wkładał na głowę czapkę cyklistówkę, przepasywał płaszcz rzemiennym paskiem, do kieszeni wrzucał aktualne gazety i ruszał razem z kozą Miećką na łąkę tuż za domem. Tam spuszczał kozę ze sznurka, siadał na swoim rozkładanym stołeczku i pogrążał się w lekturze. Dziś rano czytał, że w Łodzi rusza budowa wodociągów i miejskiej kanalizacji według projektu inżyniera Williama H. Lindleya z 1909 roku. Co znaczyło, że być może w niedalekiej przyszłości nie trzeba będzie targać wiader z wodą do domu, a pomyje z kubłów nie będą spływały na ulicę do rynsztoka. „To wszystko bajka, to bajka”, powtarzał w duchu z wyraźnym zadowoleniem, gdyż wyglądało na to, że śmiertelne epidemie krwawych biegunek już niedługo się skończą.\nStękanie grubej akuszerki słychać było już od pierwszego schodka. Kiedy wpadła do domu ze skórzaną walizeczką, Jan Braun odruchowo spojrzał na jej dłonie, ale mimo tuszy przemknęła przez kuchnię tak szybko, że nie zdążył porządnie się im przyjrzeć. Po kilku godzinach wniosła z wyraźnym triumfem nowo narodzonego syna do kuchni i położyła zawiniątko na drewnianym stole. Ojciec i dziadek z wielką dumą przyglądali się pomarszczonej różowej buzi dziecka. Syn! Wnuczek! Tylko Malinka kręciła głową na znak protestu. Nie była zachwycona. Braciszek był za mały, żeby się bawić jej nową lalką, już raczej wolałaby żabę. Poleciała szybko do pokoju mamy, żeby jej o tym powiedzieć, ale mama leżała w półmroku z zamkniętymi oczami.\n– Masz braciszka – powiedziała cicho.\n– Bratka? – Dziewczynka powtórzyła z niedowierzaniem najlepiej, jak potrafiła, i pobiegła do okna szukać bociana, żeby złożyć następne zamówienie.\nPrzyszły prezes Związku Pisarzy Polskich Andrzej Braun, który właśnie wtedy został przez Michalinę nazwany Bratkiem, nieraz opowiadał tę anegdotę na imprezach rodzinnych, dodając, że był to pierwszy poród odebrany przez przyszłą panią ginekolog i pierwsze, choć jeszcze nieudolnie wyartykułowane pytanie przyszłej seksuolog o to, skąd się biorą dzieci.\nMichalina dorastała w głodnych latach dwudziestych poprzedniego wieku, ale miała dużo szczęścia, ponieważ rodzice byli ludźmi wykształconymi, mieli status, co zapewniło jej w miarę dostatnie dzieciństwo. Nie było to takie częste w tamtych latach, bo niemal połowa dorosłych Polaków nie potrafiła wówczas czytać. Ojciec Michaliny, Jan Braun, był kierownikiem pierwszej powszechnej szkoły w Łodzi przy ulicy Klonowej 11, gdzie razem z żoną, dziećmi i teściem zajmował niewielkie mieszkanko w kamienicy z zawilgoconej, czerwonej cegły.\nMama, Anna Żylińska, kiedy jeszcze nie miała trójki dzieci, pracowała jako nauczycielka polskiego, ale zarabiała zaledwie na bieżące potrzeby. Pensja ojca szła w dużej części na studia biologiczne w Warszawie. Wisłocka opisała w swoich wspomnieniach pierwszą lalkę, której tułów, ręce i nogi doszyła gosposia, pieniędzy starczyło bowiem zaledwie na celuloidową głowę. Z ubrankami poszło łatwiej. Czarne pończoszki wycięte były ze starych, bawełnianych pończoch mamy, a skórzane pantofelki z rękawiczek nie do pary, ze skrawka zielonego jedwabiu gosposia skroiła bufiastą sukienkę i szykowny, rozciągnięty na drucikach kapelusik. Mała była wniebowzięta, bo lalka, w przeciwieństwie do mocno skudłaconego już misia, zrobiła furorę wśród koleżanek na podwórku.\nMatka Michaliny była jedną z czterech córek Ignacego Żylińskiego herbu Ciołek. „Zdarzali się Ciołkowie wojowniczy i bohaterscy, a im bliżej naszych czasów, tym mniej mieczem wojują, za to bardziej talentami rozlicznymi i sztuką miłosną, jak choćby moi wielcy ulubieńcy: król Stanisław August, Tadeusz Boy-Żeleński czy dziadek mój Ignacy Żyliński, który był kochaś niemały”, napisała w swoim pamiętniku Michalina Wisłocka. Ale wspomniała też, nieco urażona, że Boy-Żeleński ze swojego herbu dworował: „Daję słowo, sam bym po koleżeńsku a starodawną modą przypuścił do herbu, gdyby nie to, że mam trochę kompromitujący: Ciołek!”, pisał w felietonie Paul Cazin czy Paweł Kaziński?\nO romansach dziadka Michalina Wisłocka nie pisała wiele, już więcej o tym, że był utalentowany artystycznie. Potrafił wyczarowywać wnukom skomplikowane wycinanki ze skrawka papieru i rzeźbić z drewnianych pieńków zabawki. Jako młody chłopak terminował u szewca i choć nigdy w tym zawodzie nie pracował, z wielką wprawą reperował sandałki wnuków. Jego córka Anna, podobnie jak on, miała regularne rysy, krucze włosy i piękne, uduchowione oczy. Tata Michaliny Wisłockiej zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia, ale minęło kilka lat, zanim udało mu się podbić serce wybranki wierszami. Pisał w nich, że jest królewną, która zasługuje na spadkobiercę wielkiej fortuny, a on może jej tylko zanucić pełną miłości melodię. Musiał mieć piękny głos, zgodziła się bowiem na ślub. Niedługo potem oboje płakali ze szczęścia, kiedy na świat przyszła Michalina, choć nie ukrywali też, że czekali na chłopca, który miał im zastąpić długo opłakiwanego Włodka, pierwszego synka, którego epidemia czerwonki zabrała im kilka dni po urodzeniu.\nMichalina Wisłocka przez całe swoje zawodowe życie ostrzegała pacjentki, że rodzice nie powinni nastawiać się na wymarzoną z różnych względów płeć dziecka, gdyż wpływa to potem na jego usposobienie. Twierdziła, że w ten sposób rodzą się często łagodne i dziewczynkowate chłopaki albo męskie dziewczyny.\n„Moja chłopakowatość – napisała w Malince, Bratku i Jasiu – przejawiała się w różnych okresach życia. Przede wszystkim w pracy byłam bardzo męska, pedantyczna, precyzyjna, bezbłędna w organizacji moich kolejnych pracowni, ponadto nigdy nie włączałam się w babskie plotki i intrygi, a najważniejsze – nie miewałam żadnych romansów w pracy, co kobietom niejednokrotnie utrudnia życie zawodowe. Profesor Soszka, przyjmując mnie do pracy w klinice białostockiej, westchnął gorzko: »Trzecia baba, całkiem mi zababią klinikę« (chociaż było nas trzy na dwudziestu pięciu mężczyzn). A ja na to: »Jestem chłopak, zobaczy pan profesor w robocie«. Gdy odchodziłam, na własną prośbę zresztą, powiedział mi jedyny (ale jaki!) na tyle lat pracy komplement: »Miałaś rację, pracujesz jak mężczyzna i można na tobie polegać«”.\nO tajemnicy, jaka wiązała się z imieniem starszego, zmarłego przed jej urodzeniem braciszka Włodka, dowiedziała się dopiero pod koniec podstawówki – jak to zwykle w takich wypadkach bywa, przez kompletny przypadek. Pewnego razu postanowiła razem z dwójką młodszych braci przegrzebać z nudów dębowy kredens gdański. Rodzice zamknęli go na klucz, ale dla braci Michaliny nie stanowiło to specjalnej przeszkody. Po kilku minutach znaleźli tam dwa wielkie pudła pełne kapeluszy, a w nich kwiaty, woalki i czarne strusie pióra. Na dnie jednego z pudeł, pod kapeluszem otoczonym rondem z czarnego aksamitu, leżał ukryty pod papierową wykładziną dziennik mamy z czasów jej wielkiej miłości do wujka Włodka. Wypełniały go wiersze o kwiatach, groszku polnym, bzach, a opisy wujka pełne były czułości i tkliwości. Michalina tak się w tej miłosnej prozie zaczytała, że nie zauważyła mamy wchodzącej do pokoju. Kiedy podniosła głowę, było już za późno, bo matka złapała za zeszyt i z okrzykiem: „Skąd to masz?!”, wrzuciła go do pieca.\nW późniejszych latach na wakacjach dochodziły do Michaliny urywki rozmów ciotek, z których z czasem złożyła sobie w całość opowieść o tym, jak to mama nieszczęśliwie się kochała w wujku, a dokładniej kuzynie, ale była dla niego za biedna. Wybrał bogatszą i mama z rozpaczy po kilku miesiącach wyszła za ojca. Ta romantyczna miłość miała jednak mniej spektakularny finał niż miłość Stefci Rudeckiej z najpopularniejszego w tamtych czasach polskiego romansu Heleny Mniszkówny Trędowata. Stefcia umarła z miłości, a miłość matki skonała – jak można by powiedzieć, upraszczając, rzecz jasna – na widok barchanowych gaci w białe kropki.\nZanim to jednak nastąpiło, dawny ukochany matki zapukał do drzwi ich mieszkania w Łodzi po kapitulacji Warszawy w 1939 roku. Kiedy Michalina otworzyła, zobaczyła grubego pana w tyrolskim kapelusiku z dwiema wypchanymi walizami. Nie zdążyła jednak zapytać, kim jest, bo mama wybiegła z kuchni i krzyknęła: „Włodek!”. Wuj, a raczej kuzyn mamy, opowiadał, co go spotkało, rozbierając się przy tym z przyciasnych portek. Otóż kiedy usłyszał o wojnie, uciekł ostatnim pociągiem z Karlsbadu, gdzie zażywał kąpieli borowinowych, i wylądował w Warszawie. Jak przeżył oblężenie, sam nie wie. Nie stracił nawet walizki pełnej prezentów dla żony, synka i córki, ponieważ jak każdy poznaniak dobrze ich pilnował. Targał więc je po kolejnych piwnicach, aż doczekał pociągu do Łodzi. Do Poznania jeszcze z Warszawy nie ruszały, dlatego przyjechał, żeby się zatrzymać w domu Anetki (bo tak zdrabniał imię mamy, Anna).\nMama położyła go spać w łóżku Michaliny, w pokoju dziecinnym z chłopakami. Dziewczynka przeniosła się na ten czas do pokoju rodziców, na kanapkę obok ich łóżka. Rano leżały jeszcze z matką w łóżkach, kiedy wuj przeparadował przed nimi w drodze do łazienki w barchanowych, popielatych kalesonach w białe grochy. Sadło w komiczny sposób wylewało mu się z tych gaci niemal na kolana. Michalina, nie chcąc robić przykrości mamie, zatkała sobie buzię kołdrą i chichotała po cichu, aż po chwili usłyszała stłumiony chichot z łóżka matki. Pobiegła do niej i już razem chichotały, a po kilku minutach mama wykrztusiła z siebie: „No widzisz, jak to bywa, jak po dwudziestu latach zobaczy się swoją wielką miłość w kalesonach w białe kropy?”. Ojca w bieliźnie dzieci widziały rzadko; czasem przebiegał w białych majtkach smukły i zgrabny do łazienki. Wtedy Michalinie przyszło do głowy, że matka nic a nic nie straciła, wychodząc za jej tatę.\nOstatnie jednak spotkanie z wujem uświadomiło jej, że miłość jest czymś, czego ani czas, ani zmarszczki, ani nawet kalesony w grochy tak łatwo nie przekreślą. Zobaczyła go w Poznaniu, już po wojnie, niedługo przed śmiercią. Wpadła do wujostwa na chwilę w przerwie jakiegoś zjazdu naukowego. Ciotka posadziła ją przy łóżku chorego i wyszła z pokoju. Michalina była przekonana, że wuj śpi, bo miał przymknięte oczy. Z grzeczności powiedziała więc tylko: „Dzień dobry”, a wtedy on ocknął się i wyszeptał: „Jaki cudowny uśmiech, jaka podobna jesteś do mamy”. Niedługo, jak się później dowiedziała, zmarł, od dawna bowiem chorował na nerki.\n„Koleżanki w większości mnie nie lubiły. Nie wiedziałam dlaczego, ale nie wybierano mnie nigdy do koła ani na ojca Wirgiliusza, ani na starego niedźwiedzia, co mocno śpi. Pewnie dlatego, że zawsze miałam złośliwy i cięty język, a poczucie humoru jeszcze nie dojrzało we mnie na tyle, żeby złagodzić ostrość przycinków” – napisała Michalina Wisłocka w Malince, Bratku i Jasiu, wspominając swoje pierwsze spotkanie w podstawówce z przyjaciółką Wandą Kowalczyk. To właśnie z nią, wiele lat później, stworzyła trójkąt miłosny razem z mężem Stachem.\nSpotkanie zaczęło się od ostrej bury. Nauczycielka posadziła je razem w pierwszej ławce, choć Michalina była najwyższa w klasie, a Wanda niska jak krasnoludek. Siedziały zgodnie kilka minut, kiedy nagle Wanda zaczęła płakać i krzyczeć, że koleżanka wykopała jej buty spod ławki. Malinka nie rozumiała, dlaczego jej koleżanka płacze. Miała po prostu długie nogi i potrzebowała więcej miejsca, nie zrobiła tego złośliwie. Tak przynajmniej to zdarzenie zapamiętała. Wanda dała się po kilkunastu minutach przeprosić i na lata została jedyną koleżanką, która akceptowała kościstego chudzielca z niewyparzoną buzią.\nDzieciaki nie szukały towarzystwa Malinki, bo była jakaś inna. Dziwna. Najchętniej bawiła się sama na dużej górze białego piasku pod domem, tuż przy trzech akacjach przy drewnianym płocie oddzielającym szkołę od ulicy. Tam przypadkiem dowiedziała się o defekcie, z którego nie zdawała sobie sprawy. Pewnego razu, gdy wbijała łopatkę w wilgotny piasek, doleciał do niej strzęp rozmowy dwóch dziewczynek za płotem:\n– Nie wiesz, która to jest córka kierownika? – pytała niższa dziewczynka.\n– Jasne, że wiem, to ta kikrowata – odpowiedziała druga.\nMichalina zdrętwiała ze wstydu i przerażenia, bo w gwarze łódzkiej kikrowata znaczyło tyle, co zezowata. A zezowata mniej więcej tyle, co odpychający potwór.\nSzybko pobiegła do lustra, a potem do mamy, by zapytać, czy to prawda. W lustrze nic nie było widać, za to mama potwierdziła, że zezuje, ale tylko trochę. Przez wiele lat żadne szkła nie potrafiły wyprostować zbiegających się w górze oczu, a ona coraz bardziej wstydziła się swojej ułomności. Dopiero profesor Sokołow, okulista, który przyjechał z Wiednia na kongres do Łodzi, pomógł dobrać szkła tak, że po pół roku zez zniknął bez śladu.\nPozostał jednak długo pielęgnowany uraz, który z czasem pomogła oswoić jej mama; twierdziła, że Malinka ma zeza w o wiele lepszym gatunku niż na przykład jej koleżanka Mirka, a wada wzroku nie przeszkodzi jej wypatrzyć w życiu tego, na czym jej naprawdę zależy.\nPo latach dorosła już Michalina Wisłocka napisze, że matka się nie myliła. Chłopcy co prawda się za nią nie uganiali, bo nigdy nie była klasyczną pięknością, „ale kiedy tylko któryś mi się spodobał, to tylko spojrzałam przyścipnie swoimi skośnymi, szarozielonymi oczkami – i już był mój. Nie było wypadku, żeby się rybka urwała z haczyka” – napisała w pamiętniku.\nA na razie chodziła do szkoły podstawowej i wyglądała jak Kajtek z kreskówki Zaczarowany ołówek: miała długie patykowate nogi i ręce, włosy obcięte na doniczkę i skośne, nieco rozbiegane oczy. Najprawdopodobniej cierpiała też na łagodny rodzaj autyzmu, nazwanego zespołem Aspergera, o którym jej rodzice nie mieli pojęcia, gdyż zaczął być diagnozowany dopiero pod koniec ubiegłego wieku.\n– Jest szereg typowych dla tego zespołu objawów, które miała moja mama, potem ja, moja córka i teraz wnuczka – twierdzi córka Michaliny Wisłockiej, Krystyna Bielewicz. Należą do nich przede wszystkim trudności z uczeniem się w pierwszych klasach szkoły podstawowej, diagnozowana dziś dysleksja i dysortografia, ale też problemy z nawiązaniem kontaktu z rówieśnikami: niekontrolowana szczerość takich dzieci, które często nie czują, kiedy zadają ból, przysparza im wielu wrogów. Mają też trudności z nawiązaniem kontaktu wzrokowego, co na ogół mylnie jest odbierane jako próba kręcenia lub lekceważenia rozmówcy.\nMichalina Wisłocka wspominała, że wiele razy w dzieciństwie słyszała, „żeby patrzyła ludziom w oczy, bo to bardzo niegrzecznie spuszczać głowę przy powitaniu”. Nie patrzyła rozmówcom w oczy z dwóch powodów. Przede wszystkim dlatego, że miała zeza, ale też dlatego, że się bała. Wzrok kogoś stojącego naprzeciwko powodował niczym nieuzasadniony lęk, jakby miał siłę lasera, który potrafi przenikać wszystkie, nawet te najbardziej skrywane myśli.\nPytanie, dlaczego cztery pokolenia kobiet w rodzinie Wisłockich miały podobne trudności w szkole podstawowej, a później często radziły sobie o wiele lepiej niż ich rówieśniczki, wiele lat nie dawało spokoju Krystynie Bielewicz, a ponieważ całe swoje zawodowe życie pracowała jako diagnosta, szukała odpowiedzi aż do skutku.\n– Powiedziałam o swoim odkryciu mamie i zgodziła się ze mną od razu, tym bardziej że bardzo charakterystyczne zachowania dla takich dzieci widziała u wnuczki.\nDorośli z zespołem Aspergera często bywają odbierani przez społeczeństwo jako ci ekscentryczni, mówiący o trudnych tematach, często należących do sfery tabu, z zadziwiającą otwartością, trochę tak, jakby nie mówili o sobie. Dziś w epoce tabloidów ta umiejętność wydaje się niemal powszechna, ale w latach siedemdziesiątych czy osiemdziesiątych ubiegłego wieku łatwość, z jaką Michalina Wisłocka opowiadała o utracie dziewictwa na przykład, szokowała, drażniła, budziła nieufność w środowisku naukowym.\n– Nie mam nic do ukrycia – lubiła powtarzać w wielu wywiadach. I część jej wielbicieli dawała się na to nabrać. W rzeczywistości ukrywała o wiele więcej, niż zdolni byli to sobie wyobrazić.\n– Co temu dziecku jest? Popatrz, jak ona leży! – szepnęła nagle w środku nocy matka Michaliny. Szept był na tyle donośny, że zerwał jej męża na równe nogi z łóżka. To była ich pierwsza noc w Orawce, do której przyjeżdżali co roku na rodzinne wakacje po to, żeby dzieci nawdychały się świeżego górskiego powietrza. I co roku zaczynało się tak samo. Od pluskiew. Nawet kiedy udało im się wynająć całkiem nową góralską chałupę z drewna, i tak była uszczelniana świeżym mchem i warkoczami ze słomy, w których owady składały jaja. Trzeba było specjalnym rozpylaczem, który nazywał się Flit, odkażać całą chałupę, a szczególnie wypełnienia między belkami, inaczej pluskwy gryzły tak, że nie sposób było usnąć. Po pluskwach zaczynały się choroby dzieciaków. Może powodowała to nagła zmiana temperatury, ale głównie kąpiele w niewielkiej, zimnej rzece, która płynęła przez środek wsi. Z rodzeństwa Michalina brodziła po niej najchętniej. Szukała dołów, w których woda sięgała czasem nawet dwóch metrów. Ojciec stał na brzegu i obserwował, jak znikała pod wodą, gdyż udawała, że pływa, chodząc po dnie rzeki. Kiedy nie widział jej już zupełnie, wypatrywał czerwonych kokardek, łapał za warkocze i wyciągał topielicę na brzeg. Gospodarz Kućkowic, widząc te starania, powiązał jej któregoś razu sznurkiem świński pęcherz. Zakładała sznurek na piersi i pod pachy, a balony wychodziły wtedy na plecy i fantastycznie utrzymywały na wodzie.\nTego lata nie zdążyła ich nawet nałożyć, popluskała się tylko w rzece razem z dzieciakami po przyjeździe i zaraz dostała wysokiej gorączki. W nocy dochodziła do czterdziestu stopni. Na dodatek potwornie bolała ją głowa. Ulgę poczuła, kiedy wiercąc się po ciemku na łóżku, nie trafiła w poduszkę i zaczęła zwisać głową w dół. W takiej pozycji zobaczyła ją matka, kiedy szła do toalety.\nNastępnego dnia rano, ledwo widząc na oczy, turlała się autobusem z rodzicami do sanatorium w pobliskiej Rabce. Byli zrozpaczeni, bo temperatura nie opadła nawet o stopień. „Chociaż troiło mi się w oczach, zapamiętałam piękne, marmurowe podcienie przy sanatorium, obsadzone czerwoną pelargonią, i równie piękny, błękitny beret mamy, do którego raz po raz jechałam do Rygi, żeby nie zabrudzić tych marmurów” – wspominała po latach w swoim pamiętniku. Po badaniu okazało się, że ropa przechodziła już do ucha wewnętrznego, stąd zawroty głowy i wymioty. Laryngolog zdecydował się oczyścić ucho.\n– Co temu dziecku jest? Zobacz, jak ona stoi!? – szepnęła do ojca przerażona matka, kiedy weszli do gabinetu laryngologa. Michalina stała na głowie pod ścianą przytrzymywana przez pielęgniarkę. Później okazało się, że w czasie oczyszczania bębenka z ropy zemdlała, a lekarz uważał, że najlepszym sposobem ocucenia młodej pacjentki będzie postawienie jej do góry nogami.\nCzęste omdlenia były specjalnością Michaliny w dzieciństwie. Dziś nazywane są zaburzeniami ortostatycznymi. Była wysoka jak na swój wiek, nawet bardzo, i wątła, dlatego nie mogła za długo stać, gdyż dochodziło do zaburzeń ciśnienia krwi, odpływała z mózgu w nogi, pojawiały się gwiazdy przed oczami, szum w uszach i traciła przytomność. Z czasem nauczyła się te dolegliwości wykorzystywać tak, by działały na jej korzyść. Kiedy nie chciało jej się iść do szkoły, wystarczyło rano bardzo gwałtownie wstać, żeby już w drodze do toalety zemdleć. Wtedy robił się w domu wielki raban, mama krzyczała, że dziecko zemdlało, niania pędziła z kuchni przerażona i już razem taszczyły Michalinę z powrotem na łóżko, ale tym razem matczyne. Stanowiło obiekt westchnień Michaliny, miało bowiem jedwabną poszewkę na kołdrę; wystarczyło dać się delikatnie położyć, a potem dyskretnie spod rzęs obserwować teren, czy już można się swobodnie w nią zawinąć i spać aż do obiadu.\nMichalina mdlała też na lekcjach, a te z kolei omdlenia były spowodowane najczęściej spadkami ciśnienia atmosferycznego, co wykoncypowała dopiero jako lekarz. Dobrze zapamiętała, jak pewnego razu na lekcji śpiewu stanęła przy fortepianie i po chwili zaczęło jej się kręcić w głowie. Obok instrumentu stał manekin krawiecki, gdyż w tej samej sali odbywały się zajęcia robót ręcznych, objęła go więc, żeby się jakoś utrzymać na nogach, po czym już nieprzytomna runęła razem z manekinem w objęciach na fortepian, uderzając w nauczycielkę i śpiewające uczennice. Nie trzeba dodawać, że przez kilka dni po tym incydencie cieszyła się szacunkiem należnym ozdrowieńcowi.\nWszystkie swoje choroby szczegółowo opisywała w pamiętniku, który zaczęła prowadzić bardzo wcześnie, w wieku dziewięciu lat (w niektórych wywiadach mówiła nawet, że sześciu), ponieważ oprócz zacięcia kronikarskiego, które mieli również jej ojciec i dziadek, miała pasję przyrodniczą, także po ojcu, i lekarską. Od małego interesowała ją odpowiedź na pytanie, co było przyczyną wysypki czy zapalenia gardła.\n„Można powiedzieć, że prawie od urodzenia byłam lekarzem – pisze dojrzała już Michalina Wisłocka w swojej biograficznej książce Malinka, Bratek i Jaś. – Wszystkim swoim lalkom i misiom, a było ich trzynaście, urządzałam szpital, bo bez przerwy chorowały, każde na inną chorobę. Do leczenia całej tej hałastry miałam walizeczkę lekarską, a w niej narzędzia: nożyczki, strzykawki z igłami oraz słuchawki (było takie pudełko z przyborami lekarskimi dla dzieci), nici do szycia, a nawet wyszachrowane gdzieś u szewca grube igły, którymi zszywało się rany. Lalki cierpliwie znosiły moje zabiegi: zastrzyki, lekarstwa, bandażowanie złamanych nóg i rąk, lewatywy z małej gruszki dziecinnej, a nawet operacje wyrostka robaczkowego u lalek gałgankowych, gdzie było cięcie, szycie i w końcu zalepianie plastrami miejsca po zabiegu. W ten sposób odbywało się moje elementarne przeszkolenie medyczne”.\nW późniejszych latach sama dla siebie była całkiem niezłym materiałem badawczym, gdyż – jak obliczyła – przeleżała w swoim życiu osiem i pół roku w szpitalu. Tyle naliczyła do wydania książki w 1998 roku. Był w tym ciężki przypadek tyfusu, dwie operacje i poród. Nie wiedziała, że czeka ją jeszcze wiele pobytów w szpitalu związanych z chorobą serca, a później kilkuletnie przykucie do łóżka we własnym domu, bo serce było tak słabe, że sił miała tyle, żeby się przesiąść od czasu do czasu na fotel.\n– Wręcz przeciwnie, całe życie sądziła, że umrze na nowotwór całkiem młodo, dlatego co roku ubolewała pół żartem, pół serio, że to jej ostatnie święta Bożego Narodzenia, a więc to ja powinnam je wyprawić. Obie wiedziałyśmy, że to zwykły szantaż emocjonalny, bo nie lubiła stać w kuchni i gotować – wspomina córka Michaliny Wisłockiej, Krystyna Bielewicz.\nTest na wykrycie choroby nowotworowej w swoim organizmie we wczesnej fazie opracowała jeszcze na studiach medycznych. Był bardzo prosty. Gdy zaczynała tracić na wadze, choć była przekonana, że nic się w jej nawykach żywieniowych nie zmieniło, przez okrągły miesiąc jadła codziennie całą tabliczkę czekolady dodatkowo. Kiedy się zważyła po miesiącu, okazało się, że przybyło jej sześć kilogramów. Widmo groźnej choroby odpłynęło na jakiś czas razem ze znienawidzoną na długo czekoladą. Test zawsze można było powtórzyć, ale widocznie działał też dobrze na wyobraźnię, bo nigdy później jakoś nie miała takiej potrzeby.\nPierwsze książki dotyczące seksu Michalina zaczęła przeglądać w bibliotece ojca, żeby razem z koleżankami zrozumieć, o co chodzi z tym długim całowaniem na filmach. A było to tak: pomiędzy pokojem różowym a zielonym stał kaflowy piec, zwieńczony fantazyjną, gipsową koroną, obok pieca były drzwi do różowego pokoju, gdzie w głębi stała oszklona biblioteczka. Nie zamykano jej na klucz, więc dzieciaki mogły do woli korzystać z atlasów przyrodniczych i geograficznych. Na jednej z półek Michalina znalazła podręczniki psychiatryczne profesorów Klingera i Forela dotyczące życia seksualnego. Najpopularniejszego wówczas podręcznika seksuologa van de Veldego Małżeństwo doskonałe ojciec niestety nie miał. Był za to na półce poradnik dla chłopców krakowskiego profesora Emila Wyrobka. Rzecz dotyczyła onanizmu. Rysunek na okładce mroził krew w żyłach, bo onanista miał podkrążone i wyłupiaste oczy, grube, obślinione usta, obrzęknięte policzki i spojrzenie idioty. „No, jednym słowem, debil – podsumowała Wisłocka w swoim pamiętniku – w dodatku w aureoli wianuszka płomieni piekielnych”. Broszura pełna była opisów cierpień onanistów – powłóczyli nogami, cierpieli na bezsenność, w końcu tracili pamięć i głupieli, a wszystko dlatego, że zdaniem profesora onanizm wysuszał rdzeń kręgowy i onaniści dosyć szybko umierali z wycieńczenia. Zanim jednak skonali w męczarniach, opisywał profesor, na lekcjach oddawali się skandalicznym orgiom. Onanizowali się na przykład pod ławkami, a ten, który szybciej osiągnął orgazm, wygrywał. Nauczyciel, rzecz jasna, nie miał o niczym pojęcia. Takim rozpalonym do białej gorączki chłopakom – twierdził autor – nie pozostawało nic innego, jak zainteresować się odbytami innych chłopców i „wpaść w szpony pederastii”.\nMimo tych wizji z piekła rodem książka nie zrobiła na Michalinie specjalnego wrażenia, a to z tego prostego powodu, że nie była chłopakiem, więc uważała, że onanizm jej nie groził. Do parku wyniosła za to inną broszurę, z której wspólnie z koleżankami miały się w końcu dowiedzieć, o co chodzi z tym całowaniem się na filmach. Na ławce ocienionej akacjami zaczęły czytać o różnych częściach ciała kobiety i mężczyzny, ale nie bardzo rozumiały, co to znaczy prącie, napletek, a kiedy już doszły do rytmicznych ruchów męskiego tyłka, zaczęły pękać ze śmiechu i po kolei spadać z ławki. Było stanowczo za wcześnie na taką lekturę.\nKiedy w 1926 roku ojciec ukończył studia biologiczne w Warszawie i na dobre przyjechał do Łodzi, zaczął nie tylko działać w Związku Nauczycielstwa Polskiego, ale też brać aktywny udział w budowie pierwszej nowoczesnej szkoły powszechnej. Po ruderze na Klonowej, która przypominała bardziej wbite na sztorc w ziemię pudełko zapałek niż szkołę, ta jawiła się jak siódmy cud świata. Na trzech piętrach przestronnego budynku mieściło się aż dwadzieścia jeden klas i ogromna sala gimnastyczna. Za oknami zielenił się ogród w stylu angielskim, tak przynajmniej twierdził ojciec Michaliny, który widział taki ogród w angielskim podręczniku pedagogicznym. Dzieciaki hodowały tam w dużych donicach wszelkie gatunki zbóż, grochu i fasoli. Sala przyrodnicza, prowadzona przez samego kierownika szkoły, którym szczęśliwie został ojciec Michaliny, była małym ogrodem botaniczno-zoologicznym. Pomiędzy pnącymi się po ścianie łodygami różnych kwiatów wisiały w gablotach rozmaite żuki, ćmy i motyle schwytane przez Michalinę i ojca w czasie wakacji. W wielkim słoju wypełnionym spirytusem pływała salamandra przywieziona przez nich z wakacji w Orawce. Dzieciaki biegały po tych klasach najczęściej na bosaka, gdyż szkoła wznosiła się w Bałutach, jednej z najbiedniejszych dzielnic. Na przerwach mogły liczyć na gorące mleko i wielką bułkę, więc ganiały do niej z wielką ochotą. Kiedy zaś korytarze szkolne pustoszały, Michalina razem z braćmi urządzała wyścigi. Nagrodą były pączki i lekkie jak puch faworki smażone przez mamę. Michalina słyszała czasem, że powinna się uczyć gotowania, ale nie miała do tego głowy. Do końca życia jej nie miała. Na wykwintny obiad wystarczyło jej jajko, kawałek ziemniaka i odrobina fasolki. Najchętniej flażoletki.\nNowe mieszkanie państwa Braunów znów co prawda mieściło się w szkole, ale w porównaniu z poprzednim przypominało pałac, gdyż liczyło ponad sto metrów. W łazience była nie tylko wanna i piec kaflowy do grzania wody, ale jeszcze umywalka i ubikacja ze spuszczaną wodą. Długi przedpokój pomieścił aż pięcioro drzwi: na klatkę schodową, do szkoły, do łazienki i do dwóch przestronnych pokoi nazywanych przez dzieci różowym i zielonym, od koloru tapet. Rok po przeprowadzce założono im jeden z pierwszych telefonów w Łodzi. Wisiał na ścianie w przedpokoju, w centralnym, honorowym miejscu. Żeby połączyć się z kimkolwiek, należało kręcić korbką. Wieczorami, kiedy mama chciała, żeby młodszy od Michaliny Andrzej przyniósł coś z kuchni, zaczynał się głośny ryk, chłopczyk bowiem bał się ciemności w korytarzu. Michalina brała go wtedy za rękę i szli razem. Nie bała się ciemności, wody, złych ludzi, zwierząt, lasu, dosłownie niczego, co nie było wytworem jej wyobraźni. Do tego stopnia, że kiedy już dorosła, nieraz wracała sama z kina przez jedną z najniebezpieczniejszych dzielnic Łodzi, jaką są Bałuty, w kompletnych ciemnościach, prawie o północy.\nNajpierw chodziła do Raju niemal codziennie, bo kino było jej wielką namiętnością. Lubili je też młodsi bracia. Szkopuł w tym, że najmłodszy już od czwartego roku życia darł się wniebogłosy, gdy chciał iść z nimi. Żeby nie stracić seansu, taszczyli go więc razem z Andrzejem pod pachy i nikt nie był zdziwiony, bo przychodziły tam tylko bałuckie łobuziaki. Gdyby więc któreś z nich przyprowadziło kozę, też weszłoby bez trudu. Najważniejsze, żeby nie siadać na środku sali, tylko na balkonie albo pod balkonem, bo na środek leciały z góry ogryzki, skórki od chleba, a zdarzało się nieraz, że dla draki ktoś z góry sikał. Pokazywano zwykle filmy nieme z Charliem Chaplinem i Polą Negri albo kowbojskie, których bohaterem był Tom Mix. Michalina dokonała wtedy odkrycia, jak na przyszłą seksuolog, można powiedzieć, epokowego. Zrozumiała po którymś z filmów, na którym Jaś wykrzykiwał na głos, że „dość ma już tej dupiej miłości”, bo nie wymawiał „g”, że ludzie nie całują się tylko na „dzień dobry” i „do widzenia”, ale też czasem kompletnie bez przyczyny. Wyglądało to na ekranie dość obrzydliwie i nie dziwiła się wcale Jasiowi, że protestował.\nW czasach gimnazjum, kiedy już odwiedzała kino po szkole bez Jasia, biegała na cztery seanse tego samego filmu, wystarczyło bowiem kupić jeden bilet. Po szkole U Turka kupowała więc pół kilograma chałwy ze swojej tygodniówki albo czekoladę Manillę, pyszną, chrupką, z wielkim żaglowcem na opakowaniu, i usadowiona wygodnie w fotelu zapominała w ciemnościach o bożym świecie. I tak na pierwszym seansie szkicowała po ciemku suknie aktorek, na drugim przyglądała się grze aktorów (zamierzała wtedy zdawać do szkoły teatralnej), trzeci był poświęcony analizowaniu akcji i dialogów, a czwarty pejzażom i przyrodzie. W ten sposób Trędowatą na przykład znała prawie na pamięć. Wiele lat później, już jako stateczna pani doktor, twierdziła z wielkim przekonaniem, że była to polska wersja amerykańskiego bestsellera i hitu kinowego Przeminęło z wiatrem. Tyle że Scarlett O’Hara była bardziej samodzielna i cwana w porównaniu z naszą pozbawioną poczucia humoru i bierną Stefcią Rudecką. Wisłocka robiła bardzo dużo w swoim dorosłym, zawodowym życiu, żeby polskie Stefcie nabrały więcej charakteru i temperamentu.\nSeanse kinowe, szczególnie te wieczorne, spędzały matce sen z powiek, gdyż Michalina wracała po nich do domu, niosąc w rękawie paltocika długie nożyce krawieckie, spiczaste jak bagnet, i w razie potrzeby straszyła ich ostrzem bałuckich opryszków. Po kieszeniach miała poutykane torebeczki z solą, którą sypała napastnikom w oczy i uciekała co sił do domu. Któregoś dnia matka straciła cierpliwość i wymyśliła podstępną pułapkę. Kiedy Michalina skręciła niedaleko domu w kierunku ulicy Zgierskiej, zobaczyła kątem oka, że z poczekalni na przystanku wychodzi za nią starszy pan, nastawia kołnierz, czapkę z daszkiem naciąga mocniej na oczy i idzie za nią. Przeszła na drugą stronę ulicy, ale mężczyzna zrobił to samo. Ruszyła z kopyta, a on jeszcze szybciej za nią. Bez tchu dopadła bramy, ale okazała się zamknięta. Sięgnęła ręką do dzwonka, ale mężczyzna był szybszy i złapał ją za rękę. Po raz pierwszy przestraszyła się wtedy nie na żarty i zaczęły ze strachu drżeć jej kolana.\n– Widzisz, smarkulo, powiedziałaś, że dasz sobie radę, więc przekonałaś się, że nie zawsze – usłyszała zdyszany głos ojca.\nKiedy weszli do domu, matka, leżąc już w łóżku, zapytała: „No i co?”. Ojciec odpowiedział tylko: „Już więcej nie będzie po nocy latała”.\nI nareszcie pierwszy bal. Malina ma niecałe dwanaście lat, ale wygląda o wiele dziecinniej. Może dlatego, że długie warkocze zakończone czerwonymi kokardami spadają jej na białą sukienkę. Nie byle jaką sukienkę, lecz wykończoną haftem richelieu. Stoi przy dużym drewnianym patefonie z tubą. Zagląda do niej z lekkim niedowierzaniem, że to właśnie stamtąd wydobywają się dźwięki orkiestry, prawie tak jak pies narysowany na płytach firmy His Masters Voice.\nCzesiek jest szalenie przystojnym, młodym mężczyzną, choć ma lekko krostowatą cerę, która dziewczynkom w wieku Malinki od razu rzuca się w oczy. I kiedy tak Malinka przygląda się rysunkowi, podchodzi do niej szybko, obejmuje czule wpół jedną ręką, zagląda w oczy i speszony puszcza ją tak szybko, jak objął. Domyślił się, że dziewczynka nie ma bladego pojęcia, co chciał z nią zrobić. Podszedł więc do solenizantki Zochny, na której cześć ojciec zorganizował przyjęcie, i zapytał, czy może Malinkę pocałować.\n– Broń Boże, to jeszcze dziecko, a poza tym jest pod moją opieką – odparła oburzona.\nMalinę bardziej niż Czesiek interesują jeszcze zabawy towarzyskie. „Warto zaznaczyć, że te gry były zabawne, inteligentne i na pewno ciekawsze niż obściskiwanie się w ciemnych kątach, co obecnie jest bardzo modne” – napisze Wisłocka w swojej książce Malinka, Bratek i Jaś już jako lekarz na emeryturze. Jej ulubiona nazywała się „Flirt”. Polegała na tym, że na dużej talii kart były wydrukowane pytania i odpowiedzi. Młodzież siedziała w kręgu, najczęściej przy stole, i każdy podawał wybranemu partnerowi kartkę z wybranym numerem pytania bądź odpowiedzi. Można było w ten sposób dać do zrozumienia wybrance różne rzeczy, nie mówiąc przy tym ani słowa. Dziewczyny często piszczały z emocji, a czasem się złościły, gdy pytania szły za daleko. Więc kiedy Malinka dostaje od Gienka kartę z napisem: „Chciałbym pocałować twoje usteczka”, wydyma tylko wargi i odpowiada: „Nie lubię natrętów”.\nZ czasem w dzienniku pojawia się coraz więcej wpisów o składkowych potańcówkach.\n„Zochna przedstawiła mi wysokiego Tadzia. Jak ja lubię to imię! A jaki przystojny! Brunet, falujące włosy, ciemne oczy, ocienione długimi rzęsami, brwi zrośnięte nad nosem (co dodaje mu męskości), a w rogowych okularach jest mu bardzo do twarzy. (…) Tadek szepce mi do ucha przytłumionym głosem różne miłe rzeczy i co chwila wybuchamy żywiołowym śmiechem. Umawia się ze mną, żebym przyszła do ich szkoły (musi przecież wymyślić jakiś pretekst do randki). Opieram się trochę, ale przyjemnie mi, że mu tak na mnie zależy i że mnie tak prosi, żebym przyszła. Lecz niestety, wszystko, co miłe, przeważnie krótko trwa. Już wszyscy się żegnają. Tadek, żegnając się ze mną, spojrzał mi głęboko w oczy i szepnął: »Przyjdź na pewno«. »Może« – szepnęłam, uśmiechając się przekornie. I znowu »szczere pustki w domu moim«. I znowu idę spać. Dobranoc, dzienniczku”.\nDzienniczek jest też świadkiem pierwszego rodzącego się uczucia. Bo Malina, choć rwie się na wszystkie zabawy, jak każda dziewczyna w jej wieku, za każdym razem ma jednak wrażenie, że jest tylko obserwatorem.\n„Chyba cały feler stanowiły przypadkowe chłopasy, które mnie w gruncie rzeczy mało interesowały. Prawdziwy bal to taniec z ukochanym. I to jest to! O tym marzyłam, a przedsmaku tych radości zaznałam z Piccardem, tańcząc na tarasie rzecznym w Broku”, napisze po latach w swojej książce.\nW Broku nad Bugiem ojciec łowił największe ryby. Ostatni raz pojechali tam na wakacje, kiedy Malinka miała piętnaście lat i była gotowa przeżyć pierwsze miłosne uniesienie. Brakowało tylko adoratora. Szwagier gosposi, u której zamieszkali, Ludwik, choć był niezbyt urodziwym, wysokim chudzielcem, starszym na dodatek o piętnaście lat, doskonale się do tej roli nadawał.\nNoc była duszna, a księżyc świecił nad przystanią Klubu Żeglarskiego jak wielki lampion. Tańczyli na pomoście przy dźwiękach melodii Ta ostatnia niedziela. Ludwik, nazwany później przez młodszego brata Piccardem, tańczył doskonale. Poza tym potrafił opowiadać niezwykłe historie, a przede wszystkim prawić komplementy. Że jest taka nieszablonowa, taka niezbrukana życiem, taka ufna, zupełnie jak stokrotka. Polna stokrotka.\nMalina jeździła z nim na przejażdżki rowerowe albo przechadzała się ulicami Broku, liżąc lody z czającym się za plecami młodszym bratem Jasiem, wysłanym przez mamę w roli przyzwoitki. Pewnego dnia Jasiek przyleciał do rodziców, którzy jedli na ganku poziomki ze śmietaną, i krzyknął: „Malina tylko chodzi z tym Piccardem, patrzą sobie w oczy i rozmawiają”.\n– Z jakim Piccardem? – zapytała przytomnie mama.\n– No, przypatrz się, mamo, długa twarz, łysina i włosy zaczesane do tyłu – cały Piccard.\nAuguste Piccard, szwajcarski fizyk i badacz, był wówczas szalenie popularny, gdyż 27 maja 1931 roku razem z Paulem Kipferem wzniósł się z Augsburga balonem. Osiągnęli rekordową wysokość 15 785 metrów i dokonali wielu ważnych pomiarów dotyczących atmosfery i promieniowania kosmicznego.\n– I do tego zezowaty, to się dobrali z Maliną! – Jaś turlał się ze śmiechu na ganku.\nRodzinie jakoś nie było do śmiechu. Absztyfikant był wyjątkowo nieudany, i to nie tylko ze względu na urodę i wiek.\n– Malina zawsze miała dziwny gust, a na dodatek jest uparta, on może jej zawrócić w głowie! – pomstowała ciotka Kazia.\n– Co będzie, jak się w nim zakocha? – Ciotka wznosiła do nieba ręce, a mama Maliny oczy.\nLudwik był bezrobotny na własną prośbę. Zrezygnował z pracy nauczyciela i założył farmę rasowych kur. Ale zupełnie się nie znał na hodowli ptaków, więc szybko złapały poleską cholerę i popadały. Wtedy wpadł na pomysł, żeby założyć pasiekę, gdyż pszczoły są odporniejsze, a na dodatek dają miód. Najpierw jednak połowa pszczół wymarła mu zimą, ponieważ nie zabezpieczył uli, a reszta – słaba po zimie – wyzdychała na jakąś zarazę.\n– Teraz podobno wybiera się na zarobek do Brazylii – mówiła mama, patrząc przed siebie.\n– Mam znajomości w ministerstwie, już ja mu załatwię posadę nauczyciela tak daleko od Łodzi, że będzie się czuł jak w Brazylii – postanowiła ciotka.\nTymczasem wśród spadających gwiazd Ludwik żegnał się czule z Malinką na werandzie przed wyjazdem do Brazylii.\n– Wie pani, ja od pewnego czasu tak się zmieniłem, że sam siebie nie poznaję – wyszeptał. I ciągnął: – Nie mogę sobie miejsca znaleźć. Wszędzie mi źle. Wczoraj, kiedy pani odeszła, tęskniłem i wtedy uświadomiłem sobie, że się w pani zakochałem. Uczucie do pani rozwinęło się we mnie tak nagle, że jeszcze dotąd trudno mi uwierzyć, jak to się stało – wyznał.\nNoc była długa. Malina przewracała się z boku na bok, przed oczami wyświetlały jej się kadry z ich ostatnich randek. Widziała ich, jak trzymał jej siodełko, gdy przejeżdża w dzikim tempie pomiędzy ciężarówką a nadjeżdżającym z przodu samochodem, potem z przerażenia skręca do rowu i pada w piasek. Jak otrzepuje jej kolana, mówi, że są piękne i okrągłe jak jabłuszka. Aż nad ranem usłyszała, że odjeżdża furmanką na stację. Nie mogła mu pozwolić tak odjechać. Pobiegła krótszą drogą nad most nad Bugiem. Musiał tamtędy przejeżdżać!\nZobaczył ją. Zatrzymał furmankę. Wyskoczył, podszedł i wyszeptał:\n– Wiedziałem, że panią tu spotkam. Nie mogliśmy tak rozejść się bez pożegnania.\nUjął jej dłonie, przycisnął do swoich warg, a potem objął dziewczynę i pocałował prosto w usta.\nMalina nie wiedziała, jak zareagować. Wyrwała się i zawstydzona pobiegła w kierunku trzcin.\nW połowie sierpnia Piccard wrócił. Opowiadał niestworzone historie, dlaczego do Brazylii nie dojechał. W Warszawie czekał już na niego angaż do szkoły na Polesiu.\nZ wakacyjnej miłości został we wrześniu pęczek zasuszonych niezapominajek, które Malinka dostała na pożegnanie. I wyrżnięte na jednej z belek drewnianego mostu w Broku serce z przebitą strzałą i napisem „LM”.\nNazywa się Franciszek Brodniewicz i jest czołowym amantem polskiego kina międzywojennego. Gra główne role w Trędowatej, Doktorze Murku i Wiernej rzece. Kochają się w nim tysiące polskich pensjonarek. Wisłocka w swoim sztambuchu pisze: „Uwielbiam go, szaleję za nim i strasznie jestem o niego zazdrosna. A kto to jest? Gwiazdor!... Król srebrnego ekranu!... Najczarowniejszy ze wszystkich mężczyzn na świecie!... Któż go nie zna! Jak można być zazdrosnym o mężczyznę. Można! Można wściekać się z zazdrości. Na Trędowatej, kiedy doszło do sceny w karecie, jak on całował Stefcię, mało się nie skręciłam z zazdrości. Niewiele brakowało, żebym wyskoczyła na ekran i wyrzuciła Stefcię z karety (ach, gdyby to było możliwe!)”.\nI nagle widzi go na premierze Skąpca. Stoi wysoki, w futrze z wydry i w czarnym kapeluszu, tuż przed nią! Malina podchodzi, dotyka go palcem, bo nie wierzy, że jest rzeczywisty.\n– Czy mogę prosić o autograf? – Podsuwa mu niepewnie program.\n– Proszę bardzo! – odpowiada aktor, uśmiechając się lekko.\nW pamiętniku dokładnie opisała blask jego szmaragdowych oczu i zarys greckiego nosa.\n– W jakich filmach będzie pan teraz występował? – zapytała najinteligentniej, jak potrafiła.\n– W Wiernej rzece i Papa się żeni. Pozwoli pani, że podejdę na następnej przerwie? – zapytał, bo rozległ się dzwonek wzywający do zajęcia miejsc.\nNa przerwie posłał jej uśmiech i zniknął przed pensjonarkami za drzwiami garderoby. Więcej go nie zobaczyła, ale spotkanie zapamiętała do końca życia. Tak jak zauroczenie przystojnym, nieśmiałym Garym Cooperem. Scenę z Cooperem z filmu Pani i kowboj wykorzystała potem w Sztuce kochania. Pokojówki, które towarzyszyły pani, uczyły w niej, jak się podrywa kowbojów. Przede wszystkim trzeba mężczyźnie schlebiać, doprowadzić go do zwierzeń, sprawić, żeby opowiadając o sobie, czuł się komfortowo. Umiejętnie rozdmuchiwać ego, łaskotać je i rozpalać do białości. A potem zachwycać się nim, zachwycać na wszystkie możliwe sposoby. Na koniec dać mu do zrozumienia, że bez jego silnego ramienia słaba, nieporadna, nieszczęśliwa kobieta sobie nie poradzi. Pacjentki śmiały się, kiedy słyszały te złote maksymy, tym bardziej że sama Wisłocka jest zaprzeczeniem nieporadnej kobiety.\nROZDZIAŁ I. MIŁOŚĆ I BOCIAN\nROZDZIAŁ II. MIŁOŚĆ I FISURKA\nROZDZIAŁ III. MIŁOŚĆ I ŚLUB\nROZDZIAŁ IV. MIŁOŚĆ I TRÓJKĄT\nROZDZIAŁ V. MIŁOŚĆ I WIELBŁĄD\nROZDZIAŁ VI. MIŁOŚĆ I WODOROSTY\nROZDZIAŁ VII. MIŁOŚĆ I ZDRADA\nROZDZIAŁ VIII. MIŁOŚĆ I ORANGUTAN\nROZDZIAŁ IX. MIŁOŚĆ I BZY\nROZDZIAŁ X. MIŁOŚĆ I SAHARA\nROZDZIAŁ XI. MIŁOŚĆ I KAMIEŃ\nROZDZIAŁ XII. MIŁOŚĆ I SZTUKA\nROZDZIAŁ XIII. MIŁOŚĆ I ORGAZM\nROZDZIAŁ XIV. MIŁOŚĆ I KALENDARZ\nDOROBEK PISARSKI MICHALINY WISŁOCKIEJ


Auto szrot Rymań Auto części Rymań\nTwój samochód się zepsuł i chcesz kupić części zamienne, ale Twój budżet nie przewiduje zbyt wysokich wydatków? Dziś to nie jest już problem, zgłoś się do naszych pracowników a oni sprawdzą dla Ciebie ofertę jaką posiada Twój najbliższy szrot auto części Rymań – wystarczy, że podasz nam model pojazdu. Wysyłka kurierska to dodatkowy koszt, którego dzięki nam możesz uniknąć bowiem w pierwszej kolejności zawsze sprawdzamy szrot Rymań naszych klientów. Na sukces nasz oraz Wasz pracuje kadra naszych doświadczonych specjalistów.\nczęści szrot Rymań\nWŁAŚNIE ZNALAZŁEŚ NAJTAŃSZE CZĘŚCI Z AUTO SZROT Rymań\nNasze wieloletnie doświadczenie to nie wszystko, co możemy zaoferować – posiadamy również nowoczesny system informatyczny, dzięki któremu mamy łatwy dostęp do szerokiej bazy informacji na temat części samochodowych w auto szrot Rymań.\nAUTO SZROT CZĘŚCI Rymań\nMamy dokładnie sprecyzowane wymogi dotyczące szrotów, z którymi współpracujemy – każdy szrot Rymań jest rzetelnie sprawdzany więc możemy zagwarantować Wam najwyższą jakość usług. Jesteśmy specyficznym przedsiębiorstwem, który kojarzy klientów z dostawcami – w tym przypadku niezmiennie pozostaje to auto szrot Rymań. Znajdziemy dla Państwa każdą część zamienną odpowiednią do Waszego modelu pojazdu – mogą to być sterowniki, poduszki powietrzne, lusterka, zderzaki, fotele i wiele, wiele innych. Wszystko to znajdziecie w szrotach z naszej bazy.\nCZĘŚCI UŻYWANE AUTO SZROT Rymań\nCopyright © 2019. Szrot Rymań, szroty ze Rymań. Części ze szrotu Rymań. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Luty 5, 2018 – Alicja Zając\nArchiwum dzienne: Luty 5, 2018\nZnany działacz żydowski mówi: ,,w ciągu 7 dni załatwiono sprawę, z którą mierzyliście się przez 70 lat”. Dodaje też, o co naprawdę toczy się gra -2018/02/02 w Wiadomości z Polski\nAktualnościBy Iwona Trawińska Cwiertniewicz Luty 5, 2018\nSeweryn Aszkenazy, prezes Fundacji Beit Warszawa, który mieszka w Polsce i w USA, przyznał w rozmowie z ,,Dziennikiem”, że ,,coraz częściej wstydzi się za rządzących Izraelem”. Dodaje, że w całym zamieszaniu chodzi również o pieniądze: ,,możliwość oskarżania Polaków o Holokaust to również możliwość wyciągania odszkodowań i restytucji mienia”. Podkreśla, że Izrael nie ma prawa wtrącać…\nPremier Mateusz Morawiecki w Markowej przekonywał zagranicznych dziennikarzy, że Polacy nie odpowiadają za Holocaust\nNaród polski oraz państwo polskie nie były współodpowiedzialne za Holokaust Polska jako kraj, jako naród, nie była współodpowiedzialna za Holokaust. To niezmiernie istotne, by w najbliższej przyszłości to wyjaśnić, rozmawiać m.in. z przyjaciółmi w Izraelu i Stanach Zjednoczonych oraz z naszymi partnerami w innych krajach w Europie – powiedział premier Mateusz Morawiecki. Premier przypomniał, że…\nPrezydent RP Andrzej Duda: Przywracamy godność Polsce\n– Mamy wielkie zobowiązanie wobec walczących o wolną Polskę – każdego dnia budować taką Polskę, o jakiej oni marzyli – powiedział Prezydent Andrzej Duda podczas uroczystości wręczenia not identyfikacyjnych członkom rodzin ofiar totalitaryzmów. W czwartek w Pałacu Prezydenckim IPN ogłosił 22 nazwiska osób, których szczątki odnalezione zostały zarówno w Polsce, jak i za granicą. Chodzi…\nWalka o pamięć historyczną to również walka o podmiotowe traktowanie na arenie międzynarodowej, uważa prezes PiS Jarosław Kaczyński. Gość „Sygnałów Dnia” odniósł się do sporów dyplomatycznych i kontrowersji wywołanych przez nowelizację ustawy o IPN. Od tygodnia trwa spór dyplomatyczny między Polską a Izraelem. Powodem jest przegłosowana przez Sejm i Senat nowelizacja ustawy o IPN. Zakłada…\nMorawiecki: Nigdy nie będziemy ograniczać wolności debaty o Holokauście, jesteśmy to winni wszystkim, którzy go doświadczyli\n– Nasz rząd potępia wszystkie zbrodnie II wojny światowej popełnione na polskiej ziemi – bez względu na to, jakiej narodowości byli ich sprawcy i do jakiego narodu należały ofiary. Nigdy nie będziemy ograniczać wolności debaty o Holokauście, jesteśmy to winni wszystkim, którzy go doświadczyli. Od lat robimy wiele, aby być strażnikiem pamięci o zbrodniach totalitaryzmów – zarówno na…


Baśnie Weroniki | Księgarnia internetowa Idena.pl - książki edukacyjne oraz dla dzieci\nKsięgarnia Idena > Baśnie Weroniki\nStrony: 40, Format: 21x29 cm\nInne książki autora Weronika Madryas:\nBiblioteczka małego człowieczka. Piegowate piórko\nPowieść przenosi czytelnika do starożytnej Jerozolimy i wraz z jej bohaterką Weroniką pozwala przeżyć wiele ciekawych przygód i doświadczyć czegoś nowego i niezwykłego. Weronika to współczesna nastolatka. Ma swoje plany i marzenia,...\ncena: 19,95 17,96 zł\nMęka Pańska w wizjach świętej Stygmatyczki!Święta Weronika Giuliani (1660-1727), mniszka (klaryska-kapucynka), mistyczka i stygmatyczka, która poświęciła życie uczestnictwu w Męce Jezusa Chrystusa. Bogactwo i niezwykłość jej...\nDrugi tom "Baśni japońskich" ponownie wprowadzi czytelnika w świat duchów, demonów, dzielnych wojowników, szlachetnych dam i niezwykłych zwierząt. Znajdują się w nim takie znane w Japonii opowieści, jak "Śnieżna dama", "Issunboshi"...\nTen zbiór klasycznych baśni przybliży małym czytelnikom najsłynniejsze postacie stworzone przez Hansa Christiana Andersena Calineczkę, Brzydkie kaczątko, Małą syrenkę, Królową Śniegu i wiele innych.Dzięki pięknym ilustracjom i...\nBaśnie T.22 Pożegnanie\nDwudziesty drugi tom Baśni to album zamykający serię zapoczątkowaną w Polsce w 2007 roku tomem Na wygnaniu. Scenarzysta Bill Willingham, rysownik Mark Buckingham oraz plejada najznamienitszych przedstawicieli branży komiksowej opowiadają...


Usunąć Services.srchweb.org Natychmiast | Jaki Do Odinstaluj Malware\nUsunąć Services.srchweb.org Natychmiast\nServices.srchweb.org Deinstalacja: Pomóc Odinstaluj Services.srchweb.org Całkowicie\nSpójrz na przeglądarkach zakażonych przez Services.srchweb.org\nChrome Versions Chrome 56.0.2924, Chrome 58.0.3026.0, Chrome 57.0.2987, Chrome 49.0.2623, Chrome 53.0.2785, Chrome 51.0.2704, Chrome 58.0, Chrome 52.0.2743, Chrome 50.0.2661, Chrome 54.0.2840\nMozilla Versions Mozilla:48, Mozilla Firefox:49.0.1, Mozilla Firefox:39, Mozilla:45.4.0, Mozilla Firefox:49.0.2, Mozilla Firefox:46.0.1, Mozilla Firefox:46, Mozilla:49.0.2, Mozilla:51.0.1, Mozilla:49, Mozilla:38.1.1, Mozilla:50, Mozilla Firefox:40.0.2, Mozilla:38.3.0\nInternet Explorer Versions IE 7:7.00.6001.1800, IE 10:10.0.8400.00000, Internet Explorer 8-8.00.7000.00000, Internet Explorer 10-10.0.8250.00000, IE 7:7.00.5730.1300, IE 9:9.0.8112.16421, IE 8:8.00.7000.00000, Internet Explorer 8-8.00.6001.18702, Internet Explorer 9-9.0.8112.16421, Internet Explorer 7-7.00.5730.1300, Internet Explorer 7-7.00.6001.1800\nServices.srchweb.org Usunięcie Przewodnik dla przeglądarek Firefox\nServices.srchweb.org : Analiza szczegółowa\nServices.srchweb.org Jest groźną infekcją komputerową, która została zaprojektowana głównie przez oszustów do rozprzestrzeniania się z hosta do hosta. Ten wirus został powiadomiony, w tym możliwość replikacji poprzez samo odtwarzanie lub kompromitację innych programów systemowych przez modyfikowanie ich. Victimizing programy systemowe mogą zawierać pliki danych, a nawet sektor rozruchowy na dysku twardym komputera. Wspomniana infekcja komputerowa zwykle atakuje uruchamiane komputery Windows 10. Services.srchweb.org Identyczne z kilkoma innymi złośliwymi infekcjami, uzyskują cichą infiltrację wewnątrz System operacyjny Bez powiadomienia przez użytkowników. To na perforację z powodzeniem, powoduje na niej wiele niebezpiecznych problemów.\nServices.srchweb.org : Taktyka pracy\nServices.srchweb.org Inicjuje przewodzenie złych praktyk poprzez przede wszystkim uzyskanie pełnej kontroli nad System operacyjny A następnie ponowne zajęcie ustawień wstępnych. To ponowne pobieranie skutkuje automatyczną aktywacją szczególnego zagrożenia za każdym razem, gdy jest ono ponownie uruchamiane. Poza tym malware atakuje istniejącą przeglądarkę i zmienia to ustawienia domyślne. Powodzi ekran całego przeze mnie winy z niekończącymi się reklamami, które choć na pierwszy rzut oka wydają się autentyczne, ale mimo to analitycy zachęcają do tego, aby nigdy ich nie ufać, ponieważ badania wyraźnie udowodniły, że zostały celowo wykonane w sposób, który powoduje przekierowanie na kilka domen phishingowych Uzyskiwanie dostępu do użytkowników. Reklamy te wraz z rozwijającym się irytacją również sprawia, że System operacyjny Szybkość bardzo powolna i powolna poprzez zużywające mnóstwo dostępnych zasobów.\nco więcej, Services.srchweb.org Śledzi sesję surfingową online użytkownika i nagrywa swoje osobiste materiały, które następnie są udostępniane agentom marketingu internetowego w celach komercyjnych. Poza tym wszystko to instaluje liczne dodatkowe infekcje w Kaspersky Anti-Virus System operacyjny Poprzez degradujący potencjał roboczy w znacznym stopniu. To infekowanie złośliwego oprogramowania szkodliwego jest również źródłem danych przechowywanych na dysku twardym systemu lub na urządzeniach peryferyjnych połączonych z nimi przez szyfrowanie ich. To szyfrowanie sprawia, że pliki są całkowicie niedostępne dla użytkowników. Tak więc, aby chronić pliki systemu, a także chronić system, bardzo ważne jest, aby Wyeliminować Services.srchweb.org W ciągu zaledwie kilku krokach Od System operacyjny.\nServices.srchweb.org : Tryb dystrybucji\nServices.srchweb.org Często perforuje się przez zanieczyszczone urządzenia peryferyjne.\nServices.srchweb.org Może wejść w System operacyjny Z powodu oglądania witryn pornograficznych i surfowania w błędnych domenach.\nKasować Services.srchweb.org Z powodzeniem\nUsuwanie Services.srchweb.org W kilku prostych krokach\nwskazówek, które Odinstaluj Services.srchweb.org z Windows XP\nKliknij tutaj, aby skanować, wykrywać & Odinstaluj Services.srchweb.org\nwskazówek, które Odinstaluj Services.srchweb.org W ciągu zaledwie kilku krokach\nPostępowanie 2 : Services.srchweb.org Uruchomiony proces Usunięcie od Windows Menadżer zadań\nPostępowanie 3 : Odinstaluj Złe pliki Services.srchweb.org Z Rejestru\nPostępowanie 4 : wskazówek, które Odinstaluj Services.srchweb.org Z Panelu sterowania\nPostępowanie 5 : Odinstaluj Services.srchweb.org Od Firefox\nZnajdowanie i usuwanie plików rejestru wygenerowanych przez Services.srchweb.org I kilka innych podobnych infekcji.\nHKEY_CURRENT_USER\_Software\_Microsoft\_Windows NT\_CurrentVersion\_Winlogon “Shell” = “%AppData%\_<Services.srchweb.org>.exe”\nwskazówek, które Odinstaluj Services.srchweb.org Od Windows 7 / Vista\nWybierz Services.srchweb.org Z listy, a następnie wybierz opcję “Odinstaluj / Zmień”.\nwskazówek, które Odinstaluj Services.srchweb.org Od Windows 8/8.1\nwskazówek, które Odinstaluj Services.srchweb.org Od Windows 10\nDokonaj wyboru Services.srchweb.org I kilka innych nieznanych lub podejrzanych aplikacji, które mają zostać usunięte z listy.\nwskazówek, które Services.srchweb.org Usunięcie Od Mozilla:46.0.1\nDokonaj wyboru Services.srchweb.org Lub kilku innych dodatków, które mają zostać usunięte. Kliknij przycisk Usuń.\nwskazówek, które Odinstaluj Services.srchweb.org Od Internet Explorer 8-8.00.7000.00000\nwskazówek, które Odinstaluj Services.srchweb.org Od Chrome 51.0.2704\nDalej, na Services.srchweb.org I inne złe rozszerzenia, które mają zostać usunięte, kliknij przycisk “Usuń” z Chrome.\nZresetuj wszystkie istniejące przeglądarki w razie, jeśli Services.srchweb.org Nadal pojawia się\nNastawić Mozilla:46.0.1 Ustawienia do Odinstaluj Services.srchweb.org\nNastawić Internet Explorer 8-8.00.7000.00000 Ustawienia do Wyeliminować Services.srchweb.org\nNastawić Chrome 51.0.2704 Ustawienia do Odinstaluj Services.srchweb.org W ciągu zaledwie kilku krokach\nUwaga: zresetowanie Chrome nie usunięło ważnych prywatnych danych użytkownika, takich jak ich zakładki i hasła. Zamiast tego usuwa tylko rozszerzenia Chrome, historię, pliki cookie, ustawienia, stronę główną, domyślnego dostawcy wyszukiwania, aby usunąć / usunąć złe pliki Services.srchweb.org infekcja.\nThis entry was posted in Trojan and tagged Jak się pozbyć Services.srchweb.org, Kroki aby odinstalować Services.srchweb.org, Odinstaluj Services.srchweb.org z Windows 8, Usuń Services.srchweb.org, Usuń Services.srchweb.org z Windows 8 on 31 March 2018 by admin.\n← Odinstaluj Search.searchpulse.net z Chrome Kasować Clients5.google.com z Chrome : Wypruć Clients5.google.com →


Co To Jest Libido - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » co to jest libido\nArtykuły na temat: co to jest libido\nProsty i skuteczny sposób na podniesienie libido\nStresująca praca, nadmiar obowiązków i znużenie prozą życia mają negatywny wpływ na libido kobiet i mężczyzn. Co zrobić, żeby w waszej sypialni znów było gorąco? Jest na to prosty i skuteczny sposób.\nDomowa viagra! To podkręci libido\nIle to już czasu upłynęło od waszej ostatniej upojnej nocy? Nie wiesz, co poradzić? Przedstawiamy kilka domowych sposobów na podkręcenie libido.\nKażdy z nas w życiu chce czuć się ważny dla bliskiej osoby. A jeśli dla partnera ważniejsza okaże się praca, hobby lub bliska relacja z laptopem lub telewizorem, wtedy z czasem nawet najgorętsza kochanka może zamienić się w obojętną współlokatorkę – o tajemnicach libido rozmawiamy z seksuologiem Danielem Cysarzem.\n...portalu medycznego ZdrowaONA: Kobiety znacznie częściej niż mężczyźni skarżą się na spadek libido, czyli brak pożądania seksualnego. Częstotliwość zbliżeń zależy od potrzeb każdej kobiety i jest sprawą(...) jest również istotna, ponieważ spadek libido przekłada się na relacje w związku. W Polsce są już dostępne nowoczesne tabletki antykoncepcyjne, które rozwiązują ten problem. Mamy wiele możliwości...\nLibido do poprawki\nZauważyłaś u siebie coraz mniejszą ochotę na seks? Sprawdź, co może być przyczyną zmniejszonego libido i jak je zwiększyć.\n...pierwszych 4 miesięcy życia malucha. Później jest już nieco lepiej. W rezultacie rozdrażnienia spowodowanego brakiem snu spada popęd seksualny i sprawy łóżkowe odchodzą na daleki plan. Każda z przyszłych mam musi jednak w swym sercu rozważyć, czy rezygnować z urodzenia dziecka tylko z tego powodu, że nagle może stracić zainteresowanie seksem. Okazuje się, że nie jest to jedyna przyczyna popadnięcia życia...\nNakręcić kobiece libido\nJuż wkrótce kobiety będą miały swoją viagrę, której celem będzie podniesienie kobiecego libido w wieku pomenopauzalnym.\nWideo na temat: co to jest libido\nKolendra - zioło o wielkiej mocy. Jakie ma właściwości?\nKolendra obok kurkumy i kuminu to zioło o wielkiej mocy. Jest między innymi silnym antyoksydantem - zawiera związki, które walczą z wolnymi rodnikami. Podnosi również libido i wiąże metale ciężkie. Jakie jeszcze właściwości ma kolendra? W "Dzień Dobry TVN" prowadząca cykl "Naturalnie!" Agnieszka Cegielska opowiedziała o zdrowotnych cechach tego popularnego zioła. Jak można używać świeżą kolendrę\nDyskusje na temat: co to jest libido\nkup sobie tabletki na libido, z moim partnerem zdarza mi się, że nawet kilka razy dziennie to robimy :) kupujemy tabletki zwiękaszjace libido z sexshopu, zawsze z tego samego, bo są tu najtansze na rynku i jest szybka dostawa :) http://erozkosz.pl/c/7276/libido-i-mega-orgazm-sex-apteka.html są tam jeszcze inne rzeczy do pełnej satysfakcji :)\nRe: Kiedy spada libido...\nPrzyczyna spadku libido u kobiet jest wyjście za mąż i późniejszy ciągły ból głowy...\nRe: Antykoncepcja skuteczna, ale czy bezpieczna?\nLibido therapy jest dla kobiet. Sama przyjmuję, przypisała mi to moja pani doktor. Znaczy się zasugerowała jak powiedziałąm jej ,że mam problemy z libido bo środek jest bez recepty. Jak mnie denerwują tutaj faceci wypowiadający się w tematach o kobietach i ich libido. Gościu nawet się nie zastanawiaj tylko spróbuj. Mi bardzo pomogło A i ten sex elixir również jest super.\nMam 68 lat! Co tydzień to minimum! Częściej się nie da, bo w trzecim pokoju śpią wnuki! A moja połowica, chociaż dziewięć lat młodsza ode mnie, jest trochę przepracowana! Ale dobre i to! Libido i doznania, lepsze jak kiedyś!\nSkoro ma męża, to pewnie jest heteroseksualna. Cóż, takie rzeczy się zdarzają, szczególnie po zażywaniu antykoncepcji hormonalnej - ale nie tylko. Spadki libido to chyba naturalna rzecz. Spowodowana nerwami itd. Osobiście mogę polecić Ci Libido Therapy. Środek dostępny jest bez recepty. Poczytaj sobie o nim, mi pomógł, to może i Tobie pomoże - powodzenia.\nTrudno się babciom dziwić. Tak to już jest, że jak żonę przestaje wieczorami boleć głowa to oznacza, że jest już babcią. Ale do tego czasu mąż stał się już 100% dziadkiem, któremu ciepły kot zupełnie wystarcza!\nRe: Nie potrzebuję seksu - to dziwne?\nNie jest dziwne, jest normalne libido w tym wieku opada, powróci kolo 40tki >>Albo już i nie wróci:)))))\nCo to za bzdury. Nasze babcie nie miały gdzie dostac w/w produktów łącznie z kakao. Jest tam kto zdrowy na umyśle ?\nMoj mąż tez tak mial i nie wiedzielismy o co kaman...okazalo sie po chodzeniu po lekarzach, ze ma chora tarczyce...okazalo sie, ze to jest wlasnie ten powod...teraz bierze leki na tarczyce i dodatkowo suplementy na zwiekszenie libido...poszperalam na http://www.znamlek.pl/category-libido-103.html bo tam jest caly wykaz lekow i wwybralam mu tribestan bo mial dobre opinie :)\nRozmnazac się czy nie rozmnazac??? Oto jest pytanie???\nsukienki duze rozmiary na wesele\nfundacja dla kobiet z depresją\nmoda lata 20 30\nwstawka z koronki w bluzce\nboli mnie duży palec\nból brzucha i zmęczenie\nczerwona twarz od alkoholu\nwynik testu alergicznego


Jeden dzień : Media, Reklama, Internet, PR, Telewizja, Radio - najnowsze wiadomości tylko na WirtualneMedia.pl\nArtykuły dla tagu: Jeden Dzień\nPowstanie kolejny sezon serialu "24 godziny" 2014-07-21\nPo sukcesie cyklu "24: Jeszcze jeden dzień", stacja Fox dała do zrozumienia, iż pracuje nad kolejną odsłoną produkcji z Kieferem Sutherlandem w roli głównej.\n12 odcinków serialu "24: Jeszcze jeden dzień". 2,5-minutowy zwiastun (wideo) 2014-04-14\nTwórcy serialu "24: Jeszcze jeden dzień" opublikowali 2,5-minutowy zwiastun promujący produkcję.\nMoże powstać kolejna odsłona cyklu o agencie Jacku Bauerze 2014-04-08\nProducent serialu "24: Jeszcze jeden dzień" ("24: Live Another Day") zapowiada, że może powstać kolejna odsłona cyklu o agencie Jacku Bauerze.\n„24: Jeszcze jeden dzień” od maja na antenie FOX (wideo) 2014-04-02\n10 maja 2014 roku kanał FOX rozpocznie emisję serialu „24: Jeszcze jeden dzień” ("24: Live Another Day").\nLesbijka i męska prostytutka u Doroty Wellman 2009-09-08 TVN Style rusza z trzecią serią programu "Ten jeden dzień", w którym Dorota Wellman rozmawia z różnymi ludźmi o dniu, który diametralnie zmienił ich życie.