Wszystkie pory uczuć. Zima - Magdalena Majcher - ebook - Legimi online\nSuper książka. Polecam wszystkim\nZdjęcia na okładce: shutterstock/luliia photographer, Zamurovic Photography, Weronika Smieszek (zdjęcie Autorki)\nZakopane na zawsze będzie mi się kojarzyćz Tobą i z początkiem naszej wspólnej drogi.\nTamten czas mnie zainspirował…\nWiele można było powiedzieć o ślubie Róży i Tadeusza, ale na pewno nie to, że był bajkowy. W bajkach księżniczki, wychodząc za księcia, mają co najwyżej dwadzieścia lat i wszystko przed sobą, a w przypadku Róży śmiało można było rzec, iż większość życia ma już za sobą, nawet gdyby założyć, że dożyje setki. Również jej przyszły mąż odbiegał od wyobrażeń na temat typowego pana młodego, a i sama ceremonia była wyjątkowo jak na taką uroczystość skromna i zwyczajna. Na gości nie czekał bogato zastawiony stół, wynajęta do nieprzyzwoicie wczesnych godzin porannych sala weselna czy kapela, której członkowie, odpowiednio zachęceni wysokoprocentowymi trunkami, mieliby zabawiać towarzystwo szlagierami weselnymi do momentu, aż ostatni biesiadnik chwiejnym krokiem zejdzie z parkietu. Nie było Białego misia, Prawego do lewego, przyśpiewek o gorzkiej wódce ani oczepin, a jednak większość gości była zgodna co do tego, że była to jedna z najpiękniejszych, o ile nie najpiękniejsza ceremonia ślubna, w jakiej uczestniczyli.\nTemperatura na zewnątrz spadła zupełnie niespodziewanie do minus dziesięciu stopni, a biały puch starannie przykrył park Schoena, w otoczeniu którego znajdował się zabytkowy pałac, w nim zaś sala ślubów urzędu stanu cywilnego. Mimo błagalnych westchnień i stęsknionych spojrzeń posyłanych w stronę nieba zima postanowiła sprawić wszystkim psikusa i nie nadeszła ani dwudziestego czwartego, ani dwudziestego piątego, ani nawet dwudziestego szóstego grudnia. Postanowiła zawitać na południe kraju dokładnie dzień po świętach, w sobotę, kiedy Róża i Tadeusz mieli przyrzekać sobie, że „uczynią wszystko, aby ich małżeństwo było zgodne, szczęśliwe i trwałe”.\nKiedy Róża wstała z łóżka i spojrzała za okno, jęknęła głośno. Meteorolodzy zapowiadali, że zima przyjdzie stopniowo i łagodnie, tymczasem tego, co działo się na zewnątrz, nie można było nazwać inaczej niż jej ostrym atakiem. Róża mocno powątpiewała, czy cienki płaszczyk, który zakupiła z myślą o tym wyjątkowym dniu, ochroni ją przed podmuchami mroźnego powietrza. Ziewnęła głośno i sięgnęła po pilota od telewizora. Dziennikarz, którego twarz pojawiła się na szklanym ekranie, informował właśnie o gigantycznych korkach spowodowanych niespodziewanymi opadami śniegu.\n– Zima ponownie zaskoczyła drogowców, chociaż przecież dwudziestego siódmego grudnia można już było się jej spodziewać – podsumował młody reporter. – Jak widać, nasze służby nie uczą się na błędach z przeszłości. Marnym pocieszeniem mogą być ich zapewnienia, że do poniedziałku sytuacja na polskich drogach powinna już wrócić do normy.\nRóża z niezadowoleniem pokręciła głową. Wprawdzie nie przewidywała żadnych utrudnień na kilometrowym odcinku, który dzielił dom Tadeusza od bloku, gdzie wraz z siostrą mieszkała od wielu już lat, jednak sytuacja, jak zapewniał dziennikarz, była na tyle poważna, że wszystko mogło się zdarzyć. Przeliczyła w myślach dystans, jaki dzielił jej mieszkanie od Pałacu Schoena. Dwa, może trzy kilometry głównymi sosnowieckimi drogami. Dojadą, ale co z gośćmi? Róża nie chciała, aby cokolwiek zepsuło ten niezwykły dzień – w końcu czekała na niego prawie sześćdziesiąt lat – jednak wszystko wskazywało na to, że pogoda uparła się popsuć jej szyki. Postanowiła obudzić Ludmiłę i podzielić się z nią swoimi wątpliwościami. W końcu, jak powszechnie wiadomo, każdy problem traci na znaczeniu, kiedy omówi się go z bliską osobą.\n– Wasz ślub będzie przepiękny – zapewniła Różę siostra, uśmiechając się szeroko. – Będziesz jak Królowa Śniegu! Ty, Tadeusz i zimowa sceneria… Zupełnie jak w bajce!\nLudmiła, nazywana przez rodzinę i znajomych Miłką, wykazywała nietypową dla swojego wieku infantylność i swego rodzaju naiwność. Nietypową jednak tylko dla osób, które nie znały jej historii, bowiem Miłka urodziła się z niedotlenieniem i chociaż na pierwszy rzut oka trudno było cokolwiek zauważyć, trudy związane z przyjściem na świat odcisnęły trwałe piętno na jej intelekcie. Rzecz jasna w czasach, w których przyszła na świat, nikt nie zawracał sobie głowy takimi drobnostkami jak deficyty intelektualne dziecka, toteż dziewczynka nie otrzymała niezbędnego wsparcia, a jej rozwój nie był w żaden sposób stymulowany.\nRóża z niecierpliwością zerkała na zegarek, ale wskazówki jakby uparły się zwolnić, przypominając kobiecie, że skoro przez tyle już lat była samotna, kilka dodatkowych godzin niczego nie zmieni. Ale Róża nie chciała już czekać. Naczekała się wystarczająco długo. Przesiedziała swoje życie w poczekalni, a czas przeciekał jej przez palce. Czasem łapała się na tym, że próbowała chwytać poszczególne minuty i godziny, ale czas – niczym woda – był nieuchwytny.\nOtworzyła szafę, w której czekała kreacja przygotowana specjalnie na ten wyjątkowy dzień. Róża długo zastanawiała się, co powinna założyć. Myśl o tym, że miałaby wcisnąć się w białą, długą do ziemi suknię, wydawała jej się irracjonalna.\n– Już nie te lata – wyjaśniła Miłce, która próbowała namówić ją na tradycyjną suknię ślubną. – Tylko bym się ośmieszyła!\n– Niby dlaczego? – żachnęła się młodsza z sióstr. – Ślub wymaga specjalnej oprawy, nieważne w jakim wieku się go bierze!\nKoniec końców Róża zdecydowała się na kremową sukienkę sięgającą tuż za kolano. Kiedy udało jej się wybrać kreację, okazało się, że jeszcze większym wyzwaniem będzie zakup pasujących do niej butów. Róża przez życie szła w wygodnych trzewikach na płaskim obcasie i nie wyobrażała sobie, że miałaby pokonać na szczudłach – jak w myślach nazywała szpilki – dystans chociażby jednego metra. Z drugiej strony nie mogła przecież wystąpić na własnym ślubie w balerinkach czy tenisówkach. Na szczęście z pomocą przyszła jej urocza sprzedawczyni ze sklepu obuwniczego, znajdując dla niej wygodne i eleganckie buty na niskim słupku.\nRóża ubrała się, nałożyła delikatny makijaż i czekała. W tym czasie zdążyła jakieś sześćdziesiąt dwa razy zwątpić w powodzenie całego przedsięwzięcia i uznać, że Tadeusz na pewno się rozmyśli i wcale nie przyjedzie po nią z kierowcą. Tak długo była samotna, że nie mieściło jej się w głowie, iż teraz ma zacząć nowe życie. Tak po prostu.\nAle Tadeusz, rzecz jasna, wcale się nie rozmyślił. Nie po to przełamał swą wrodzoną nieśmiałość i narażając się na pośmiewisko, ni stąd, ni zowąd poprosił wieloletnią znajomą z pracy o rękę. Nie zaprosił jej na kawę, do kina czy teatru. Nie. Po prostu uklęknął przed nią i oświadczył, że jest w niej zakochany praktycznie od zawsze, ale dotychczas był skończonym idiotą, który ukrywał swoje prawdziwe uczucia, obawiając się odrzucenia. Jego wyznanie sprawiło, że Róża oniemiała. Potrzebowała czasu, aby dojść do siebie. Milczała tak długo, że Tadeusz zdążył już dojść do wniosku, iż dostał kosza i właśnie miał zbierać się do wyjścia, kiedy ochrypłym z wrażenia głosem wyjąkała:\n– Oczywiście, że za pana wyjdę!\nNa „ty” przeszli nieco później, kiedy już Róża z dumą nosiła na palcu złoty pierścionek z niewielką cyrkonią. Tadeusz, tak jak i Róża, od wielu lat pracował w domu dziecka. Jego narzeczona była wychowawczynią, on – złotą rączką, czyli człowiekiem od absolutnie wszystkiego, czego nie dowodziła niestety wysokość jego pensji, dlatego pierścionek z cyrkonią był jedynym, na jaki mógł sobie pozwolić, ale Róża i tak uważała, że jest on najpiękniejszy i najcenniejszy na świecie.\nWynajęty samochód, z Tadeuszem w środku, zauważyła przez okno, przy którym stała już od dobrej godziny. Narzeczony wysiadł z auta, zerknął w górę i ich spojrzenia się skrzyżowały. Róża, zawstydzona, że została przyłapana na gorącym uczynku, schowała się za firanką – na jej ustach błąkał się nieśmiały uśmiech. A więc przyjechał, nie rozmyślił się, nadal chce się z nią ożenić! Z nią, właśnie z nią, z Różą Dobrowolską!\nDo mieszkania wpuściła go Miłka, z którą przez krótki okres narzeczeństwa z Różą zdążył się polubić, chociaż nie do końca tolerował dziwną, zbyt bliską i dość niezdrową relację przyszłej żony z siostrą. Teraz jednak nie zamierzał zaprzątać sobie tym głowy – do przedpokoju właśnie weszła ONA. Najpiękniejsza, najukochańsza, ta wyjątkowa.\nKilka płatków śniegu zaplątało się w jego wciąż gęste, chociaż całkiem już siwe włosy. Róża mogłaby przysiąc, że w jego lewym oku pojawiła się łza wzruszenia, ale może jednak to tylko zbłąkany śnieżek zatrzymał się na rzęsie? Sama nie potrafiła ukryć poruszenia i emocji, które nią zawładnęły. Podeszła do ukochanego i wtuliła się w niego mocno, wciągając przez nozdrza jego zapach, jakby starała się nauczyć go na pamięć. Nie zważała na obecność siostry i kolegi Tadeusza, który zgodził się zostać jego świadkiem.\n– Mój kochany… – wyszeptała, czując, jak szczęście wypełnia ją całą, od stóp do głów.\nStarość przestała być aż taka straszna, odkąd miała ją spędzić w ramionach tego mężczyzny.\nRemigiusz, kolega Tadeusza, chrząknął znacząco.\n– Nie chciałbym przerywać tej jakże pięknej sceny, ale obawiam się, że jeśli zaraz nie wyjedziemy, możemy się spóźnić. Zima odebrała kierowcom rozumy!\nRemigiusz zazdrościł koledze i z niepewnością zerkał w przyszłość. Znali się z Tadeuszem od dziecka, wychowali się na tej samej ulicy i tak się życie potoczyło, że żaden z nich się nie ożenił, często więc spotykali się, aby razem zabić czas. Wiedział, że przyjaciel, z wiadomych względów, już nie będzie odwiedzał go tak często jak dotychczas i to napawało go lękiem. Nikt nie chce być samotny na starość. Podziwiał kolegę za to, że ten w końcu zdobył się na szczerość i wyznał Róży swoje uczucia. Jak widać, czasem opłaca się postawić wszystko na jedną kartę i zaryzykować.\n– Oczywiście, już się zbieramy! – Róża niechętnie oderwała się od przyszłego męża i zaczęła przygotowywać się do wyjścia.\nJeszcze tylko Miłka trzy razy sprawdziła, czy na pewno zabrała dowód osobisty, Róża zdążyła spanikować, że zgubiła portfel, choć ten bezpiecznie spoczywał tam, gdzie zawsze, czyli w jej torebce, a Remigiuszowi zrobiło się gorąco, gdy nie wyczuł w kieszeni pudełeczka z obrączkami – okazało się, że włożył je do drugiej – po czym ruszyli.\nTłum, jaki zastali w Pałacu Schoena, przerósł najśmielsze oczekiwania Róży. Odniosła wrażenie, że przed salą ślubów zebrali się wszyscy wychowankowie, którzy przewinęli się przez dom dziecka w ciągu ostatnich trzydziestu pięciu lat. Ślub ich ukochanej wychowawczyni i uwielbianego przez wszystkie dzieciaki dozorcy przyciągnął nawet tych, dla których zakład opiekuńczo-wychowawczy był tylko odległym, mglistym wspomnieniem, które najchętniej wymazaliby z pamięci. Niektórzy po opuszczeniu murów placówki odcinali się od przeszłości, próbowali udawać kogoś, kim nie byli, inni zaś o swoim pochodzeniu dowiadywali się zupełnie przypadkowo, po latach, gdyż rodzice adopcyjni postanowili ukrywać przed nimi prawdę, uznając, iż jest ona zbyt wstydliwa i trudna, by o niej mówić. Róża miała wrażenie, że nawet ci spośród jej wychowanków, którzy nigdy nie przyznaliby się głośno do tego, że dorastali w bidulu, przybyli tego dnia na jej ślub, aby dzielić z parą młodą radość i życzyć im szczęścia. Większość z obecnych w neobarokowym pałacu osób zawdzięczała Róży i Tadeuszowi naprawdę wiele. Nic dziwnego, że postanowili zostać świadkami tak ważnego w ich życiu wydarzenia.\nW pierwszym rzędzie stały Hania w towarzystwie swojej rodziny i Asia z nowym partnerem – pierwszym i ostatnim na długiej liście mężczyzn w jej życiu, który zapowiadał się co najmniej dobrze. Róża pomyślała, że puste miejsce obok przyjaciółek powinna zająć Monika. Wciąż nie odchorowała przedwczesnej śmierci byłej wychowanki. Była taka młoda, a pozostawiła po sobie tylko żal, poczucie pustki i… kilkuletniego synka, który podzielił los matki i trafił pod opiekę zakładu opiekuńczo-wychowawczego.\nKilka metrów za Hanią i Joasią stała Weronika – kobieta bliska jej z wielu względów. Weronika z mężem zaadoptowali troje dzieci z domu dziecka, w którym pracowała Róża. Jedna z dziewczynek, która u Kamińskich znalazła dom, miłość i spokój, miała zespół Aspergera, jednak odkąd trafiła do nowej rodziny, zrobiła ogromne postępy w rozwoju. Róża utrzymywała stały kontakt z adopcyjną mamą swoich dawnych wychowanków. Weronika jako jedna z nielicznych matek nie ukrywała przed dziećmi tego, że wychowały się w bidulu, wręcz przeciwnie – uczyniła z tego faktu coś wyjątkowego. Róża jeszcze nigdy w swojej pracy nie spotkała tak mądrej kobiety. Kiedy Weronika razem ze swoją najstarszą córką, Angeliką, przyszła do domu dziecka, aby dziewczynka mogła poznać Lenę, Róża aż zaniemówiła z wrażenia.\n– Ja też wychowałam się w tym domu dziecka? – zapytała Angelika, a z jej tonu można było wywnioskować, że nie widzi w tym niczego nadzwyczajnego czy wstydliwego.\n– Tak, kochanie, ciebie również spotkaliśmy po raz pierwszy właśnie w tym miejscu – wyjaśniła ze spokojem Weronika. – Byłaś taka malutka i czekałaś właśnie na nas! Kiedy po raz pierwszy wzięłam cię na ręce, uśmiechnęłaś się szeroko, dając mi tym samym odczuć, że mnie zaakceptowałaś. Byłyśmy sobie przeznaczone, wiesz?\nWeronika o domu dziecka opowiadała tak… pięknie. Dziewczynka z nieukrywaną fascynacją wsłuchiwała się w historię, którą opowiadała jej matka. Weronika podkreśliła, że chociaż Angelika była w brzuszku u innej mamy, ona sama od dawna nosiła ją w sercu.\nRóża z miejsca poczuła do tej kobiety sympatię, a z biegiem lat szczerze się zaprzyjaźniły. Większość rodziców traktowała pracowników placówki jak intruzów, którzy stają pomiędzy nimi a dziećmi, przypominając tylko o smutnej przeszłości. Tymczasem Weronika uważała, że więź, jaka powstała między dzieckiem a wychowawczynią z ośrodka, należy pielęgnować, dlatego chętnie odwiedzała z Angeliką i Leną, a później także z Dawidem, Różę i innych opiekunów.\n– Oni już stracili rodziców… Ich wiara w to, że w życiu coś jest na zawsze, została zachwiana – tłumaczyła oniemiałej Róży. – Serduszka moich dzieci są pojemne, zmieścimy się tam wszyscy! – żartowała.\nRóża uważała, że gdyby wszyscy rodzice mieli takie podejście do sprawy jak Weronika, dzieciakom z domów dziecka łatwiej byłoby się przystosować do nowych warunków.\nPisk, jaki rozległ się na prawo od wejścia, skutecznie przywrócił ją do rzeczywistości. Aldona, Jola i Ela, koleżanki z pracy, z panią Kasią, dyrektorką placówki, na czele skakały z podekscytowania jak dzieci i już po chwili ciągnęły pannę młodą do siebie.\n– Róża wychodzi za mąż! – krzyczały jedna przez drugą.\nBardzo lubiły koleżankę i od dawna po cichu liczyły na to, że i do niej w końcu uśmiechnie się los. Róża całe życie poświęciła dzieciakom z domu dziecka, zapominając o własnych potrzebach. Po prawdzie każda z nich ofiarowała najmłodszym dużą część swojego serca, ale tylko Róża podarowała im absolutnie wszystko, co posiadała, zupełnie nie dbając o życie prywatne, którego zresztą praktycznie nie miała.\n– Tadeuszu, masz szanować żonę, bo będziesz miał ze mną do czynienia! – zagroziła żartobliwie dyrektorka.\nRóża jeszcze raz rozejrzała się wokół z niedowierzaniem. Oprócz Hani, Asi, Weroniki i koleżanek z pracy szybko dostrzegła również Martę, Igę, Natalię, Franka, Dorotę, Rafała, Klaudię i… całe mnóstwo znajomych twarzy. Najchętniej by ich wszystkich wyściskała, ale nie było już na to czasu, bo urzędniczka właśnie otworzyła drzwi i zaprosiła parę młodą wraz z gośćmi do sali, w której miała odbyć się uroczystość.\nRóża głośno wciągnęła powietrze, spojrzała niepewnie na Tadeusza i uśmiechnęła się szeroko – nie tylko ustami, ale całą twarzą.\nMężczyzna złapał narzeczoną mocno za rękę i pociągnął za sobą. Róża miała wrażenie, jakby to wszystko, co właśnie miało miejsce w sali ślubów, działo się gdzieś poza nią. Zupełnie jakby oglądała uroczystość w zwolnionym tempie na ekranie telewizora. Rozbrzmiały pierwsze takty marszu Mendelssohna, a urzędniczka zgrabnie weszła w rolę prowadzącej całą ceremonię. Róża i Tadeusz zajęli miejsca z przodu na środku, obok panny młodej usiadł Remigiusz, a tuż przy panu młodym – Miłka. Wszyscy goście stłoczyli się za plecami przyszłych małżonków. Gdzieś po prawej błysnął flesz, ktoś włączył opcję nagrywania, a kierowniczka Urzędu Stanu Cywilnego powitała zebranych i zaczęła swoją standardową przemowę o roli małżeństwa jako podstawowej komórki społeczeństwa, tym samym obdzierając całą uroczystość z magii. Podstawowa komórka społeczeństwa, w osobach Róży i Tadeusza, uśmiechnęła się do siebie porozumiewawczo.\nUrzędniczka poprosiła wszystkich o powstanie i zapytała państwa młodych, czy zamierzają zawrzeć małżeństwo. Tadeusz natychmiast potwierdził swoją gotowość, ale Róży wymówienie tego krótkiego słowa zajęło dłuższą chwilę. Była tak niewyobrażalnie szczęśliwa, że nie potrafiła zwerbalizować własnych myśli.\n– Tak! – wyjąkała w końcu, a Tadeusz dodał jej otuchy, mocno ściskając za rękę.\nZaraz potem w sali rozległ się jego zdecydowany, donośny głos, a oczy żeńskiej części zebranych w pomieszczeniu gości niemal natychmiast się zaszkliły.\n– Świadomy praw i obowiązków wynikających z założenia rodziny, uroczyście oświadczam, że wstępuję w związek małżeński z Różą Dobrowolską i przyrzekam, że uczynię wszystko, aby nasze małżeństwo było zgodne, szczęśliwe i trwałe.\nTe same słowa po chwili powtórzyła panna młoda:\n– Świadoma praw i obowiązków wynikających z założenia rodziny, uroczyście oświadczam, że wstępuję w związek małżeński z Tadeuszem Majewskim i przyrzekam, że uczynię wszystko, aby nasze małżeństwo było zgodne, szczęśliwe i trwałe.\nUrzędniczka pozwoliła sobie na delikatny uśmiech i powiedziała:\n– Wobec zgodnego oświadczenia obu stron, złożonego w obecności świadków, oświadczam, że związek małżeński pani Róży Dobrowolskiej i pana Tadeusza Majewskiego został zawarty zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Jako symbol łączącego państwa związku wymieńcie, proszę, obrączki.\nKtoś – przejęta Róża nie miała nawet pojęcia kto – podał im obrączki, a Tadeusz jednym zgrabnym ruchem założył jej złoty krążek na palec. Zazdrościła mu tego spokoju i opanowania, gdyż sama z powodu trzęsących się dłoni miała niemały kłopot, aby wsunąć mężowi obrączkę. Przez dłuższą chwilę zastanawiała się, na który palec powinna mu ją założyć, a przecież wiedziała, doskonale wiedziała jeszcze na chwilę przed samą uroczystością – Tadeusz podpowiedział jej teatralnym szeptem, że chodzi o palec serdeczny, a cała sala ryknęła śmiechem, rozładowując tym samym napięcie. Róża w końcu poradziła sobie z obrączką i szybko cmoknęła Tadeusza, bo nie była zwolenniczką publicznego okazywania sobie uczuć, nawet z okazji ślubu – uważała, że czas na pocałunki nadejdzie, kiedy zostaną sami ze świeżo poślubionym mężem.\nUrzędniczka poprosiła ich o podpisanie aktu małżeństwa, co też ochoczo uczynili. Róża po raz ostatni podpisała się panieńskim nazwiskiem i dotarło do niej, że oto stali się z Tadeuszem jednością, a jego przyszłość jest jej przyszłością. Nigdy dotychczas – co jasne – nie czuła takiego zespolenia z drugim człowiekiem. Napawało ją to jednocześnie ogromną radością i nie mniejszym przerażeniem. Czy podołają z Tadeuszem temu trudnemu wyzwaniu? Czy stworzą, tak jak sobie przysięgali, małżeństwo zgodne, szczęśliwe i trwałe? Róża wiedziała, że nie istnieje idealna recepta na udany związek, a droga do tej własnej, wypracowanej trudem i długimi rozmowami, będzie wyboista i niepozbawiona przeciwności, ale wierzyła, że warto.\nDalszy ciąg uroczystości minął błyskawicznie – urzędniczka złożyła młodej parze gratulacje, po czym zakończyła ceremonię. Całość trwała nie więcej niż piętnaście minut, co wprawiło Różę w niemałe zdumienie. Nie przypuszczała, że wystarczy kwadrans, aby tak bardzo zmieniło się czyjeś życie. Już nie była starą panną, nieco ekstrawagancką Różą Dobrowolską. Teraz była panią Majewską, żoną najszlachetniejszego człowieka, jakiego nosiła kula ziemska.\nGratulacjom i życzeniom nie było końca. Rodzina, przyjaciele i najbliżsi znajomi zaproszeni na uroczysty obiad cierpliwie czekali, aż grupa, która stłoczyła się wokół Róży i Tadeusza, się rozejdzie. Pani młoda ze wzruszeniem przytulała kolejnych wychowanków i adopcyjnych rodziców swoich dawnych podopiecznych. Tadeusz wiernie tkwił przy boku swej świeżo poślubionej żony, która była najbardziej lubianą wychowawczynią w domu dziecka, ani trochę nie dziwiła go więc obecność tych wszystkich osób.\nW końcu goście przestali oblegać parę młodą. Róża i Tadeusz spojrzeli na siebie porozumiewawczo, podali sobie dłonie i dziarsko ruszyli w stronę wspólnej przyszłości. Wyszli z budynku, by przekonać się, że na zewnątrz szaleje właśnie prawdziwa śnieżyca, im jednak niestraszna była już żadna zawierucha. Płatki śniegu tańczyły wokół zakochanych, a goście sięgnęli po aparaty fotograficzne, aby uchwycić i utrwalić tę wyjątkową chwilę. Na tle wirujących śnieżynek państwo Majewscy prezentowali się niesamowicie – jakby żywcem wyrwani z baśni Andersena.\nUśmiechnęli się do siebie i niemal równocześnie spojrzeli w tym samym kierunku, przed siebie – ku wspólnej przyszłości.\nJeszcze przed ślubem Róża przewiozła kilka najpotrzebniejszych rzeczy, swoich i Miłki – bo to, że siostra przeprowadzi się razem z nią, było jasne jak słońce, przynajmniej dla niej – do domu przy ulicy, nomen omen, Zimowej. Zamierzała wprowadzić się wraz z Ludmiłą do ukochanego, a dwupokojowe mieszkanie dotychczas zajmowane przez nie przy Dąbrowszczaków powierzyć w ręce pracownicy biura nieruchomości, która miała znaleźć nowych lokatorów. Tadeusz nieśmiało sugerował, aby wprowadziła się do niego jeszcze przed ślubem, ale Róża w tej akurat kwestii była tradycjonalistką i chciała wejść do domu przy Zimowej już jako pani Majewska.\nRóża obawiała się tej pierwszej nocy, którą mieli spędzić z Tadeuszem jako mąż i żona, jednak oboje byli tak wyczerpani minionym, pełnym wrażeń dniem, że zasnęli, ledwo przyłożywszy głowy do poduszek. Wcześniej Róża odbyła nieco krępującą dla niej rozmowę ze swoją wieloletnią przyjaciółką Antoniną Rudzką, która, ku zaskoczeniu otoczenia, w wieku pięćdziesięciu dwóch lat oznajmiła, że odchodzi od męża, bo małżeństwo, w którym tkwi od lat, nie satysfakcjonuje jej w najmniejszym stopniu, a ona chciałaby jeszcze w życiu zaznać prawdziwego szczęścia i odrobiny szaleństwa, czym zresztą wprawiła swoją córkę w niemałą konsternację. Marta, która sama była już żoną i matką, nie rozumiała tego nagłego przypływu egoizmu w wydaniu rodzicielki. Antonina poświęcała się dla rodziny przez trzydzieści lat, dlaczego więc miałaby nie robić tego przez kolejne trzydzieści? Dlaczego nie mogła zagryźć zębów i po prostu tolerować swojego małżonka?\n– Mamo! – Marta próbowała przemówić krnąbrnej matce do rozumu. – Co ty wymyśliłaś? Ja wiem, że ojciec jest daleki od ideału, że nie okazuje ci miłości, że…\n– Nie okazuje mi miłości? – prychnęła wówczas Antonina. – On mnie od dawna nie kocha, tak jak i ja jego!\n– Macie dziecko. – Marta złapała się ostatniej deski ratunku. – Nie chcę wychowywać się w rozbitej rodzinie!\n– O czym ty mówisz? – Rudzka posłała jej pełne zdumienia spojrzenie. – Przecież już dawno wyprowadziłaś się z domu, założyłaś własną rodzinę.\n– Co nie zmienia faktu, że będę żyć z piętnem dziecka z rozbitej rodziny! – zawyła Marta.\n– Dramatyzujesz! – Starsza z pań zabawnie wywróciła oczami.\nSąd orzekł rozwód małżonków już kilka dobrych lat temu, a Marta wciąż nie ustawała w dążeniach do ponownego połączenia rodziców świętym węzłem małżeńskim. Sugerowała ojcu, że powinien zawalczyć o matkę, wysyłała w jego imieniu Antoninie kwiaty, zdarzyło jej się nawet zaprosić oboje do siebie w tym samym czasie, aby potem błyskawicznie ulotnić się i zostawić ojca i matkę we dwoje, licząc na to, że zwaśnieni byli małżonkowie w końcu osiągną porozumienie. Nic z tego jednak nie wyszło. Antonina nie zamierzała wracać do męża, gdyż życie ponad pięćdziesięcioletniej panny z odzysku pochłonęło ją bez reszty. Spotykała się z mężczyznami, podróżowała z koleżankami i w końcu miała czas, by zadbać tylko o siebie. Ku zgorszeniu swojej córki nie kryła się z tym, że uprawia seks. Właśnie dlatego Róża uznała ją za niekwestionowaną ekspertkę w kwestii spraw łóżkowych.\n– No, to o czym chciałaś ze mną rozmawiać? – zapytała Antonina, kiedy już wymieniły grzecznościowe uwagi na temat pogody i wnuków Rudzkiej.\nNa twarzy Róży wykwitły bordowe rumieńce. Rozmowy na tak intymne tematy niemal od zawsze wprawiały ją w zakłopotanie. Róża wychowała się w czasach, kiedy seks uprawiali wszyscy, ale nikt o nim głośno nie mówił. Władzom udało się wtedy, w okresie powojennym, zażegnać kryzys spowodowany zalewającą cały kraj epidemią chorób wenerycznych i znów można było zamieść kwestie związane ze współżyciem pod dywan. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych dorastano w przekonaniu, że czerpanie przyjemności z seksu jest czymś niewłaściwym, a kwintesencją fizycznej miłości jest życie małżeńskie zogniskowane na płodności. Wprawdzie w szkole średniej Róża z wypiekami na twarzy i w tajemnicy przed rodzicami podczytywała Sztukę kochania Wisłockiej, ale nadal tkwił w niej głęboko zakorzeniony pogląd, że seks jest czymś wstydliwym lub wręcz niewłaściwym, a w wieku prawie sześćdziesięciu lat – czymś już prawie niemoralnym. Antonina, która wszak dorastała w tej samej co Róża epoce, najwyraźniej nie miała z tym żadnych problemów, bo widząc zażenowanie przyjaciółki, uśmiechnęła się kpiąco i teatralnie wywróciła oczami.\n– Przejdziesz w końcu do sedna? – ponagliła koleżankę.\n– Ehm, oczywiście! Jak wiesz, wkrótce wychodzę za mąż – zaczęła ostrożnie Róża.\n– Zastanawiam się, jak… no wiesz. – Ze zdenerwowania przygryzła wewnętrzną stronę policzka. – Obawiam się, że nie mam zbyt dużego doświadczenia w sprawach łóżkowych, no! W naszym wieku to jeszcze w ogóle możliwe?\nAntonina parsknęła śmiechem.\n– Oczywiście, moja droga! Ale zaraz, zaraz! – Zmarszczyła brwi, uwydatniając tym samym głęboką zmarszczkę pomiędzy nimi. – Sugerujesz, że wy jeszcze ze sobą nie spaliście? Bierzesz ślub z mężczyzną, z którym… nie uprawiałaś seksu?\nDokładnie w tym momencie Róża pożałowała, że w ogóle poruszyła ten temat w rozmowie z koleżanką. Liczyła na cenne rady i wskazówki, a zamiast tego wpakowała się w niezłą kabałę, prowokując Antoninę do niedyskretnych pytań. No tak! Mogła się była tego spodziewać. Nie od dziś przecież znała Rudzką. Jedną z wrodzonych cech jej charakteru była ciekawość i właśnie z tego niechlubnego przymiotu słynęła Antonina jeszcze zanim w wieku pięćdziesięciu dwóch lat dała się poznać jako kobieta wyzwolona.\n– Jakoś nie było okazji – przyznała ze wstydem Róża, spuszczając głowę.\nAntonina zacmokała z niesmakiem.\n– Nie bierze się, kochana, kota w worku i myślałam, że komu jak komu, ale raczej tobie nie powinnam tego tłumaczyć!\n– Komu jak komu? – oburzyła się Róża. – Czy coś insynuujesz?\nRudzka wykonała nieokreślony gest dłonią, jakby odganiała natrętną muchę.\n– Dotychczas myślałam, że jesteś samotna raczej z wyboru, a teraz, kiedy już zdecydowałaś się z kimś związać, zrobiłaś to, bo doszłaś do wniosku, że właśnie z tym mężczyzną czujesz się najlepiej. Nie spodziewałam się, że zgodziłaś się wyjść za pierwszego lepszego, który ci się oświadczył! – oznajmiła, ale widząc minę Majewskiej, błyskawicznie dodała: – No, już dobrze, dobrze! Wiem, że Tadeusz nie jest pierwszym lepszym, to tylko tak niefortunnie zabrzmiało. Co chcesz wiedzieć?\nRóża była ciekawa, czy uprawianie seksu w takim wieku jest technicznie możliwe, ale kiedy Antonina usłyszała pytanie, aż zakrztusiła się kawą.\n– W pewnym momencie mojego życia, kiedy byłam bardzo młoda, moi rodzice i dziadkowie wydawali mi się dinozaurami, tworami z poprzedniej epoki, które właściwie nie miały żadnej racji bytu – zaczęła swój nieco przydługi wywód Rudzka. – Gdy zaczęłam uprawiać seks, na myśl, że matka i ojciec też mogą to robić, włosy stawały mi dęba na głowie! A dziadkowie? Nie, absolutnie, to nie wchodziło w rachubę! Sama myśl o tym wydawała mi się obrzydliwa. Tacy starzy ludzie? – Uśmiechnęła się pod nosem. – Widzisz, dzisiaj jestem niewiele młodsza od moich dziadków w tamtym momencie i po prostu nie wyobrażam sobie życia bez seksu! Może nie mam już takiego temperamentu czy potrzeb jak trzydzieści lat temu, ale fizyczna miłość nadal jest dla mnie ważna – zrobiła pauzę i spojrzała prosto w oczy nadal nieco zawstydzonej, ale również bardzo zaciekawionej Róży. – Pytasz, czy seks w naszym wieku jest technicznie możliwy. Nie tylko! Jest przede wszystkim szalenie przyjemny!\nO tej właśnie rozmowie z przyjaciółką rozmyślała Róża pierwszego poranka, kiedy obudziła się jako żona. Zastanowiła się, kiedy po raz ostatni kochała się z mężczyzną i nawet ona sama nie mogła uwierzyć w to, że z nikim nie była blisko od ponad dwudziestu lat. Podczas pamiętnej rozmowy Antonina zapytała koleżankę, czy ta nie odczuwała czasem zwykłej potrzeby fizycznej miłości. Róża zbyła wówczas przyjaciółkę zdawkową odpowiedzią, bo sama nie była pewna, jak to wytłumaczyć. Miała wrażenie, że zagłuszyła nie tylko swoje serce, ale też kobiecość, dobrowolnie rezygnując z uczucia i jego duchowych i fizycznych aspektów. Uznała, że musi odpokutować winy, a wyrzeczenie się miłości miało być swoistym zadośćuczynieniem za to, że tamtej pamiętnej zimy nie dopilnowała, by nie doszło do tragedii. Poświęciła się pracy socjalnej, podejmując heroiczną walkę z trudną przeszłością i dysfunkcyjnymi rodzinami wielu młodych ludzi. Czy bilans wyszedł w końcu na plus, że ostatecznie pozwoliła sobie na uczucie i szczęście? A może po prostu nie potrafiła już dłużej być sama?\nZe świata własnych myśli wyrwało ją pojawienie się w sypialni Tadeusza. Kiedy zorientował się, że żona już nie śpi, uśmiechnął się do niej szeroko i położył obok, przytulając ją mocno. Nie zamierzał wypuszczać z ramion swojego skarbu.\n– Dzień dobry, dobrze spałaś?\n– Aż za dobrze! – zreflektowała się Róża, zerkając na zegarek. – Patrz, która jest godzina!\n– Jest niedziela, mamy wolny dzień – przypomniał jej. – Chyba możemy trochę poleniuchować?\n– A Miłka? – zapytała, okrywając się szczelniej kołdrą. Myśl o znajdującej się w pobliżu siostrze w zestawieniu z kosmatymi skojarzeniami i wspomnieniami rozmowy z Antonią, które towarzyszyły jej bezpośrednio po przebudzeniu, bardzo ją zawstydziła.\n– Jest już po śniadaniu, ogląda powtórkę odcinka ulubionego serialu – powiedział zgodnie z prawdą Tadeusz.\n– No tak, wczoraj przegapiła przez to zamieszanie związane ze ślubem! – Róża odezwała się takim tonem, jakby poważnie zastanawiała się nad przeproszeniem siostry za to, że w związku z jej weselem straciła odcinek „swojego” serialu. – A ty od dawna nie śpisz? – zmieniła temat.\n– Nie mogłem spać, mając taką piękną kobietę u boku – przyznał z uśmiechem Tadeusz. – Całą noc leżałem obok i po prostu na ciebie patrzyłem!\n– Bardzo głośno chrapałam? – przeraziła się Róża.\n– O mój Boże! To już wiesz, dlaczego tak długo zwlekałam z wyjściem za mąż!\n– Nie chciałaś, by ktokolwiek poza Miłką dowiedział się, jakie odgłosy wydajesz w nocy? – domyślił się, parskając śmiechem.\n– Dokładnie tak. – Róża przeciągnęła się, postanawiając wstać w końcu z łóżka i rozpocząć dzień. – Zrobić ci śniadanie?\n– Jadłem już i zostawiłem dla ciebie.\n– Naprawdę? – zamarła w bezruchu.\n– A widzisz! Nie uwierzyłaś, kiedy mówiłem, że będę cię rozpieszczał. – Ścisnął mocno jej dłoń. – Po południu będę miał dla ciebie niespodziankę.\n– Niespodziankę? Ale dlaczego dopiero po południu? – jęknęła głośno. – Bardzo nie lubię niespodzianek! Powiedz mi natychmiast, o co chodzi! Tadeusz! – krzyknęła jeszcze za nim, ale on już jej nie słuchał, z uśmiechem wychodząc z sypialni i wykonując przy tym dłonią gest, jakby sznurował usta.\nZeszła schodami na parter, gdzie, zgodnie z zapowiedzią Tadeusza, zastała siostrę w salonie. Uchwyciła zdziwione spojrzenie Miłki, która przyciskiem na pilocie zatrzymała serial.\n– No, no, no! Małżeństwo ci służy – zauważyła. – Zawsze byłaś rannym ptaszkiem.\n– Podejrzewam, że jutro wszystko wróci do normy. – Róża wzruszyła ramionami. – Byłam wyczerpana po wczorajszym dniu.\nMiłka skinęła głową na znak, że rozumie.\n– Jutro idziesz już do pracy? – zapytała.\n– Tak – potwierdziła starsza z sióstr. – Przed wyjściem wyskoczę do kiosku i przyniosę ci twoje ulubione czasopisma.\n– Przecież sama mogę to zrobić – zauważyła Miłka, a jej uwaga nie była pozbawiona sensu.\nRóża się zawahała. Usiadła przy stole w jadalni, która wraz z salonem stanowiła jedno duże, otwarte pomieszczenie, i spojrzała na siostrę. Upiła łyk ostygłej już herbaty i starannie dobierając słowa, powiedziała:\n– Owszem, ale nie znasz jeszcze dobrze tej okolicy.\n– Wychowałyśmy się raptem kilka ulic dalej. Naprawdę myślisz, że zgubię się w drodze do kiosku i z powrotem? – westchnęła Miłka. – A może raczej obawiasz się, że mogę zrobić coś głupiego?\nRóża zakasłała, aby ukryć zdenerwowanie spowodowane ostatnią uwagą siostry.\n– Chciałam dobrze. – Wzruszyła ramionami. – Po co masz wychodzić z domu na takie zimno?\n– Poradzę sobie – zapewniła ją Ludmiła. – Jesteś pewna, że to dobry pomysł, żebym tu z wami mieszkała?\n– A niby gdzie miałabyś mieszkać? – zapowietrzyła się Róża, przełykając kęs bułki.\n– W naszym mieszkaniu? Boję się, że będę wam przeszkadzać.\n– Myślę, że ten temat jest już zakończony. Tutaj jest twoje miejsce!\nMiłka uśmiechnęła się z satysfakcją, ale tego Róża już nie dostrzegła. Młodsza z sióstr wróciła do przerwanego serialu, a Róża zapatrzyła się na światełka na choince. Część jej znajomych rozbierała drzewko niedługo po świętach, zaraz po Nowym Roku, ale ona wolała, by choinka stała jak najdłużej – najlepiej do drugiego dnia lutego. To właśnie wtedy, w święto Ofiarowania Pańskiego, rozbierano drzewko stojące na placu Świętego Piotra w Watykanie, a także to znajdujące się w jej rodzinnym domu. Róża kontynuowała tę tradycję. Lubiła, kiedy światło z choinki rozświetlało mieszkanie, a obłędny zapach unosił się po całym domu. Bo Róża uważała, że jak choinka, to tylko żywa. Nie uznawała substytutów w postaci sztucznych drzewek. Nawet w tych najgorszych latach w jej domu stała najprawdziwsza, zawsze zielona jodła, będąca symbolem siły życiowej, niezłomnej i niezwyciężonej nawet w najgorsze mrozy.\nPozmywała naczynia po śniadaniu, nawet nie zaszczycając spojrzeniem zmywarki, którą uważała za zbędny luksus, i postanowiła dołączyć do Tadeusza, który właśnie odśnieżał podjazd przed domem. Spojrzała na termometr, który wskazywał aż szesnaście stopni poniżej zera, i wzdrygnęła się na samą myśl o tym, że jej przyjemnie ogrzane przez ogień z kominka ciało będzie musiało zmierzyć się z tak niską temperaturą. Założyła płaszcz, obwiązała się szczelnie szalikiem, czapkę naciągnęła niemal na same oczy i wsunęła spracowane, zniszczone dłonie w grube rękawiczki z jednym palcem.\n– Brr, ale zimno! – jęknęła, jak tylko znalazła się na zewnątrz.\n– Jest zima, więc musi być zimno! – zauważył Tadeusz.\n– A ty jak zwykle niewzruszony! Czasem mam wrażenie, że wychowałeś się gdzieś na Syberii i nasze kilkunastostopniowe mrozy nie robią na tobie wrażenia.\nTadeusz nabrał śniegu na łopatę i wyrzucił go na całkiem pokaźną już górkę.\n– Po prostu jestem przyzwyczajony do pracy w różnych warunkach. – Wzruszył ramionami.\nJego uwaga wcale nie była pozbawiona sensu, jako że w domu dziecka zajmował się absolutnie wszystkim: począwszy od naprawy zepsutego kranu, poprzez konserwację bardziej skomplikowanych urządzeń i sprzętów, aż po prace na zewnątrz – grabienie liści czy odśnieżanie właśnie.\n– Może ci pomogę? – zasugerowała Róża, ale mężczyzna posłał jej groźne spojrzenie.\n– Moja żona nie będzie pracować fizycznie! Sam potrafię zadbać o dom – oburzył się. – A ty, kochanie, wracaj do domu, bo zaraz zmarzniesz i się zaziębisz!\nRóża chętnie dotrzymałaby mężowi towarzystwa, ale pogoda naprawdę nie zachęcała – wiał silny wiatr, przez co odczuwalna temperatura była jeszcze niższa niż rzeczywista – dlatego skorzystała z propozycji.\n– Co to za niespodzianka? – zapytała jeszcze, zanim zniknęła w domu.\n– Co za ciekawska kobieta! – zachichotał.\nRóża przed wejściem do środka otrzepała buty i strąciła płatki śniegu z płaszcza.\n– Ktoś do ciebie dzwonił – zauważyła Miłka, nie odrywając wzroku od telewizora.\nMajewska zdjęła płaszcz i rozejrzała się za nowoczesnym telefonem z dotykowym ekranem, na jaki namówiła ją sprzedawczyni w firmowym salonie jednego z operatorów sieci komórkowych, a którego obsługi Róża wciąż nie potrafiła się nauczyć, mimo wielu podjętych już prób. W końcu udało jej się odblokować wyświetlacz i ze zdziwieniem odkryła, że osobą, która próbowała się z nią skontaktować, była Marta, córka Antoniny. Postanowiła natychmiast oddzwonić. Zanim po drugiej stronie rozległ się głos młodej kobiety, zdążyła już porządnie się przerazić, że coś złego przytrafiło się jej przyjaciółce, co w ich wieku wcale nie byłoby aż takie niezwykłe czy niespodziewane.\n– Dzwoniłaś do mnie, Martusiu – odezwała się pełnym niepokoju głosem Róża.\n– Dzień dobry! – Z tonu głosu Marty Róża wywnioskowała, że Antoninie na szczęście nie stało się nic złego. – Mam takie niedyskretne pytanie: czy jest pani na dziś umówiona z moją mamą?\n– Co, proszę? – zdziwiła się Róża.\n– Tak myślałam! – westchnęła Marta. – Widzi pani, pani Różo, moja mama mnie oszukuje i już sama nie wiem, co jest w tym wszystkim najgorsze: że rozwiodła się z tatą czy to, że ukrywa przede mną prawdę.\n– Ale… jaką prawdę? – Róża nie nadążała za sposobem rozumowania młodej kobiety. – Poza tym twoja mama rozwiodła się z twoim ojcem dobrych kilka lat temu.\n– I nadal nie dotarło do niej, że popełniła błąd – mruknęła Marta. – Przecież oni z tatą są sobie pisani!\nMajewska miała nieco inne zdanie na ten temat, ale nie zamierzała polemizować z córką przyjaciółki, dlatego w milczeniu czekała na ciąg dalszy, zastanawiając się, w jakim kierunku podąży ta rozmowa.\n– Jest tam pani jeszcze? – zaniepokoiła się Marta.\n– Czyli nie zaprosiła pani na dziś mojej mamy?\nRóża wahała się przez chwilę.\n– Nie. Wczoraj wzięłam ślub i przeniosłam się do mojego męża, nie zdążyłam się jeszcze zadomowić, dlatego…\n– Wszystkiego dobrego na nowej drodze życia! – weszła jej w słowo Marta. – Prosiłam mamę, aby przekazała pani gratulacje, ale skoro jest okazja złożyć je osobiście, pozwoli pani, że to uczynię.\n– Dziękuję bardzo – wymamrotała Róża. Była zdumiona całą rozmową, chociaż powinna sobie z nią poradzić, w końcu była już zaprawiona w bojach, gdyż Marta charakter z pewnością odziedziczyła po matce. – Czy coś złego dzieje się z twoją mamą?\n– Owszem, już od ładnych paru lat, a teraz zgłupiała do reszty! – prychnęła Marta. – Ale niech sama pani o tym opowie, zresztą ja niewiele wiem, poza tym, że coś przede mną ukrywa i że z pewnością ma to związek z jakimś mężczyzną. Biedny tato… No nic, nie będę pani dłużej zawracać głowy. Do widzenia i jeszcze raz wszystkiego dobrego – powiedziała, po czym się rozłączyła.\nWiele można było powiedzieć o byłym mężu Antoniny, ale na pewno nie to, że był „biedny”. To raczej Rudzka była stroną poszkodowaną po latach małżeństwa.\nRóża przez chwilę biła się z myślami, rozważając, czy nie zadzwonić do Antoniny, by zapytać, o co właściwie chodziło Marcie, w końcu uznała jednak, że jeśli przyjaciółka będzie miała ochotę podzielić się z nią swoimi tajemnicami, sama to zrobi.\nChociaż zimie, której nagły atak sparaliżował południe kraju, daleko było do tej z przełomu tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego ósmego i dziewiątego roku nazwanej zimą stulecia, Róża miała wrażenie, że jeszcze nigdy nie doświadczyła aż tak przejmującego chłodu. Może dlatego, że wówczas była młodą dziewczyną i wraz z przyjaciółmi czerpała radość z rzucania się śnieżkami, przekopywania przez ponad metrowe zaspy i zjeżdżania z górek na absolutnie wszystkim – począwszy od sanek, poprzez jabłka do zjeżdżania, które dosyć nieelegancko nazywali „dupolotami”, aż po zwykłe reklamówki – i nie zwracała uwagi na takie niedogodności, jak niska temperatura czy padający bez przerwy śnieg?\nWyszła z domu tylko na chwilę – kiedy zorientowała się, że w kuchni brakuje kilku najczęściej używanych przez nią przypraw – a po powrocie przez długi czas nie mogła się rozgrzać. Tadeusz dorzucił drewna do kominka, dzięki czemu przyjemne ciepło w końcu rozlało się po całym ciele Róży, od skostniałych palców dłoni po sztywne z zimna stopy.\n– Dzwoniła do mnie Marta – oznajmiła mężowi podczas krojenia ogórków na mizerię.\n– Córka Antoniny? – Tadeusz zdążył już poznać nieco ekstrawagancką przyjaciółkę żony i sam nie potrafił określić, jakie uczucia do niej żywi: pozytywne czy też raczej negatywne. Jednego nie mógł Antoninie odmówić – żyła w zgodzie z samą sobą, czego jej czasem zazdrościł. Sam zbyt często robił w życiu to, co powinien, a nie to, czego naprawdę chciał.\n– Wygląda na to, że prowadzi prywatne śledztwo – zachichotała Róża, wsypując cienkie plasterki ogórka do żółtej miseczki.\n– Antonina? – zapytał nieprzytomnie Tadeusz.\n– Czy ty mnie słuchasz? – zdenerwowała się. – Przecież mówiłam o Marcie.\n– W porządku – burknął pod nosem, lecz szybko się zreflektował i dodał lżejszym już tonem: – Czego to śledztwo ma dotyczyć?\n– Nowego mężczyzny w życiu jej matki – przyznała Róża. Zmarszczyła brwi i spojrzała na męża. – Co wy w ogóle myślicie o takich kobietach jak Antonina?\n– My? – zdziwił się.\n– No, mężczyźni! – doprecyzowała.\nTadeusz odruchowo zrobił krok w tył, jakby temat rozmowy zaczynał go przerastać. Nie chciał urazić Róży, w końcu Antonina była jej dobrą znajomą, a z drugiej strony nie zamierzał przesadzić z pochlebstwami, by jego świeżo poślubiona żona nie poczuła się, broń Boże, zagrożona.\n– Nie mam pojęcia, co inni mężczyźni myślą o damach pokroju Antoniny, ale za to wiem, co ja myślę: takie kobiety mnie przerażają, ot co! Wyuzdanie i wyzwolenie nie są tym, czego szukam, a raczej szukałem, w płci przeciwnej – uśmiechnął się do niej nieśmiało. – Zawsze podobały mi się kobiety skromne, ułożone, a nawet trochę na swój sposób niedostępne. Takie jak ty!\nNawet ogień w kominku nie ogrzał jej tak, jak te słowa wypowiedziane przez Tadeusza. Posłała mu pełne wdzięczności i miłości spojrzenie, które wyrażało więcej niż tysiąc słów – i czuła, że w tym przypadku określenie to nie jest pustym frazesem.\nTę intymną chwilę przerwało pojawienie się Miłki. Ta wprawnym spojrzeniem ogarnęła bulgocącą zawartość garnków i starym zwyczajem, licząc na negatywną odpowiedź, zapytała siostrę, czy może jej jakoś pomóc. Róża, równie tradycyjnie, odmówiła, na co Tadeusz tylko zgrzytnął zębami. To nie tak, że nie lubił siostry ukochanej. Wręcz przeciwnie – Miłka od razu zdobyła jego sympatię, ale… No właśnie. Chciałby czasem spędzić kilka chwil sam na sam z Różą, a tymczasem miał wrażenie, że siostra była niczym jej cień. Czy też raczej Róża była cieniem Miłki. Jakkolwiek by na to patrzeć, Ludmiła była obecna przy każdym ich spotkaniu, zawsze wtedy, kiedy Tadeusz odwiedzał przyszłą żonę w jej mieszkaniu, i wyglądało na to, że po ślubie nadal będzie zmuszony znosić współuczestnictwo Miłki w ich codziennym życiu.\nPo obiedzie Róża poprosiła Tadeusza, by podjechał z nią do jej panieńskiego – jakkolwiek to brzmiało w odniesieniu do niemal sześćdziesięcioletniej kobiety – mieszkania. Musiała zabrać stamtąd jeszcze trochę ubrań, kilka kosmetyków i ważne dokumenty. Tadeusz jechał ostrożnie, a kiedy kierowca jadący przed nim wpadł w poślizg, ledwo unikając stłuczki, Majewski zwolnił do jakichś dwudziestu kilometrów na godzinę. Krążąca samotnie piaskarka nie była w stanie zabezpieczyć całego miasta, dlatego Tadeusz podejrzewał, że sytuacja ulegnie zmianie dopiero w poniedziałek, co jego w zasadzie niewiele interesowało, bo jutro mieli być daleko stąd. Ciekaw był, jak Róża zareaguje na tę wiadomość.\nKiedy wrócili do domu, zegarek wskazywał prawie siedemnastą i Tadeusz uznał, że najwyższa już pora, aby poprosić żonę, by się spakowała. Kiedy wszedł do sypialni, Róża właśnie przeglądała jakieś papiery.\n– Co robisz? – zagadnął.\n– Chciałabym porozmawiać jutro z naszą dyrektorką na temat jednego dziecka i muszę się przygotować – wyjaśniła, odrywając wzrok od dokumentów i wbijając pytający wzrok w męża, jakby chciała zapytać: „Coś jeszcze?”. Praca była dla Róży świętością i nie lubiła, kiedy ktoś przerywał jej rozmyślania nad losem podopiecznych czy wypełnianie dokumentów.\n– Obawiam się, że będziesz musiała to przełożyć na styczeń – powiedział mężczyzna swobodnym tonem, a Róża spojrzała na niego ze zdziwieniem.\n– Jak to? Dyrektorka wzięła urlop? Nic mi o tym nie wiadomo!\nTadeusz ostrożnie usiadł obok żony, zastanawiając się, jak przekazać wiadomość w sposób, który nie rozsierdzi kobiety bez reszty poświęconej swojej pracy. W końcu uznał, że najlepiej będzie wyłożyć kawę na ławę i wyłuszczyć, w czym rzecz.\n– Ty go wzięłaś.\n– Nie przypominam sobie! – Oczy Róży zamieniły się w wąskie szparki. Nic z tego nie rozumiała!\n– To jest właśnie ta niespodzianka, o której mówiłem. Jedziemy w podróż poślubną – oznajmił zadowolony z siebie.\nRóża zastygła w bezruchu. Tego się nie spodziewała. Kiedy Tadeusz wspomniał rano o niespodziance, myślała, że przygotuje jej odprężającą kąpiel lub że kupił z myślą o niej nową powieść jej ulubionej autorki, ale w żadnym wypadku nie była przygotowana na wiadomość tego kalibru! „Załatwiłem ci urlop w pracy i jedziemy w podróż poślubną” – takich decyzji nie podejmuje się bez uzgodnienia z drugą osobą!\nNie wiedziała, od czego zacząć, dlatego zadała pierwsze pytanie, które przyszło jej na myśl:\n– Do Zakopanego.\n– Ale… – Miała do powiedzenia tak dużo, że nie potrafiła w żaden sposób zwerbalizować swoich myśli.\n– No, sama pomyśl. – Tadeusz nieco mylnie odczytał jej reakcję. – W Zakopanem po raz ostatni byłaś pewnie wtedy, gdy w drodze na Rysy, przy Morskim Oku turystom zabierano dowody osobiste, które oddawano dopiero po powrocie.\nRóża zmarszczyła nos. Rzeczywiście, w Tatrach nie była od czasów szkolnej wycieczki, podczas której jej klasa zaliczyła obowiązkową w tamtych czasach wizytę w Muzeum Lenina w Poroninie. Ani uczniowie, ani nauczyciele nie mieli najmniejszej ochoty na odwiedziny w tym miejscu, ale wpisanie do planu wycieczki wizyty w muzeum, które poświęcone było wodzowi rewolucji, stanowiło swoistą gwarancję uzyskania zgody na organizację wyjazdu.\n– Ależ to wcale nie o to chodzi! – oburzyła się. – Owszem, nie byłam w Zakopanem od lat, ale to nie jest powód, by wszystko załatwiać za moimi plecami. Wystarczyłoby zapytać o zgodę!\n– Wtedy nie byłoby niespodzianki – podsumował Tadeusz.\nRóża schowała twarz w dłoniach. Wiedziała, że mąż chciał dobrze, ale ona nie mogła jechać. Po prostu nie mogła! Nie wyobrażała sobie, że miałaby tak niespodziewanie zostawić swoich podopiecznych z domu dziecka i… Miłkę.\n– Tadeuszu, zaskoczyłeś mnie – przyznała zgodnie z prawdą. – I przypuszczam, że wyjazd mógłby okazać się bardzo miły, ale ja nie mogę sobie na to teraz pozwolić! W pracy…\n– W pracy dostałaś urlop. Z pocałowaniem ręki.\n– Ale ja o niczym nie wiedziałam! Może nie chciałam brać teraz urlopu? Dlaczego podjąłeś decyzję za moimi plecami?\nTadeusz poczuł lekkie ukłucie żalu. Na pomysł zabrania Róży w podróż poślubną wpadł zaledwie kilka dni temu. Nie mógł pozwolić sobie na wyjazd do egzotycznych krajów, a gdzie można zabrać kobietę w grudniu? Do zimowej stolicy Polski! Nie spodziewał się, że uda mu się jeszcze znaleźć wolny pokój w tak gorącym – oczywiście nie dosłownie – okresie, ale szybko okazało się, iż w jednym z pensjonatów zwolniło się miejsce, bo ktoś zrezygnował z przyjazdu w ostatniej chwili. Obawiał się również tego, że współpracownicy Róży nie będą potrafili dotrzymać tajemnicy i wygadają się, że jej przyszły mąż porozumiał się z dyrektorką i załatwił dla niej kilka dni urlopu, jednak nikt nie pisnął ani słówka. Nawet Miłka była wtajemniczona w cały plan i ani słowem się nie zająknęła! Wszystko szło jak z płatka do czasu, aż o całym planie powiedział Róży. Miał teraz tak po prostu zrezygnować?\n– Chciałem cię uszczęśliwić! Pracujemy razem od ponad trzydziestu lat, a jeszcze nigdy nie słyszałem, żebyś gdzieś wyjechała.\n– Bo ja nie mogę nigdzie wyjeżdżać! – W jej głosie pojawiła się rozpacz.\n– Dlaczego? Wytłumacz mi, dlaczego przez niemal całe swoje życie odbierałaś sobie prawo do szczęścia, a teraz nie pozwalasz sobie na krótki wyjazd. Świat się nie zawali, jeśli pojedziesz w góry, pooddychasz świeżym powietrzem i nabierzesz dystansu do codziennych spraw! – Pokręcił z niezadowoleniem głową i wstał z łóżka, kierując się w stronę drzwi, ale Róża w ostatniej chwili go zatrzymała.\n– Zrozum, nie mogę wyjechać ze względu na Miłkę – powiedziała bardzo cicho, aby mieć pewność, że siostra nie usłyszy jej ostatnich słów.\n– Ależ twoja siostra wie o całym planie i ucieszyła się, że w końcu odpoczniesz! – zaprotestował stanowczo.\nRóża wycofała się w głąb sypialni.\n– Nie zrozumiesz tego – stwierdziła beznamiętnie.\n– Oczywiście, że nie zrozumiem, jeśli mi na to nie pozwolisz!\n– Opowiadałam ci przecież o problemach Miłki – przypomniała mu, z niepokojem zerkając w stronę korytarza, jakby obawiała się, że za chwilę w drzwiach pojawi się jej siostra. – Kiedy się urodziła, było naprawdę źle. Jedną nogą była już na tamtym świecie. Przeżyła, ale ma pewne ograniczenia… intelektualne – dokończyła szeptem.\n– Uważam, że przesadzasz – skwitował Tadeusz. – Miłka doskonale sobie radzi. Litości, ona jest przecież dorosłą, a nawet dojrzałą kobietą! Nie możesz jej niańczyć przez całe życie.\n– Mogę – oznajmiła twardo Róża. – Wcześniej robiła to nasza mama, a przed jej śmiercią obiecałam, że teraz to ja zajmę się Miłką i muszę dotrzymać słowa.\nTadeusz miał nieodparte wrażenie, że ta sprawa ma jakieś drugie, o wiele głębsze dno i że żona coś przed nim ukrywa, ale teraz nie zamierzał poruszać tej kwestii. Jeszcze nie.\n– Kupiłem bilety na pociąg, który odjeżdża jutro o siódmej z Dworca Głównego. Nie chcę, aby się zmarnowały – uderzył w błagalne tony – a wątpię, czy będę mógł je oddać.\n– Mogłeś zapytać mnie o zdanie, zanim podjąłeś decyzję za nas dwoje! – żachnęła się Róża, posyłając mu pełne żalu spojrzenie.\nTadeusz westchnął głośno. Nie chciała po dobroci, będzie musiał postawić sprawę inaczej.\n– W porządku, jak wolisz – oznajmił nonszalancko, a Róża pomyślała, że bardzo, ale to bardzo nie podoba jej się ton jego głosu. – Chciałem spędzić z tobą sylwestra i Nowy Rok w górach, ale widać, że starym zwyczajem mogę liczyć tylko na dobrze sobie znane, własne towarzystwo.\n– Pojedziesz beze mnie? – zapytała, totalnie osłupiała.\n– Myślę, że najdalej o szóstej będę musiał wyjść z domu – odpowiedział wymijająco i wyszedł z pokoju, który dotychczas zajmował sam, a który od wczorajszego wieczoru był ich sypialnią małżeńską.\nNo, pięknie! Róża odprowadziła męża wzrokiem. Nie spodziewała się, że tak szybko zdążą się poróżnić, bo regularną kłótnią raczej tego, co przed chwilą się wydarzyło, nazwać nie mogła. Niemniej jednak Róża poczuła narastającą złość doprawioną nutką smutku. Postawił ją pod murem!\nAle… może miał rację? Na pewno chciał dobrze, a Miłka powinna poradzić sobie przez kilka dni sama, jednak Róża wciąż nosiła w sercu tę dawną niepewność, która sprawiała, że nie potrafiła zaufać siostrze. Na wszelki wypadek wolała czuwać nad Ludmiłą. Tak było bezpieczniej, a jednak wszystko wskazywało na to, że tym razem będzie musiała obdarzyć Miłkę kredytem zaufania.\nGłośno wypuściła powietrze, wyciągnęła z szafy średniej wielkości walizkę i zaczęła się pakować. W całym domu panowała głucha cisza.\nKrajobraz za oknem tracił na łagodności i Róża miała nieodparte wrażenie, że im bardziej oddalają się od stacji początkowej, tym ostrzejsza zima króluje na zewnątrz. Ostrożnie, aby się nie poparzyć, upiła z termosu łyk herbaty, którą zaparzyła przed wyjściem z domu. Rozejrzała się z zainteresowaniem wokół, próbując przypomnieć sobie, kiedy po raz ostatni jechała pociągiem. Nie mogła odszukać w pamięci żadnej konkretnej daty, jedno było jednak pewne: Polskie Koleje Państwowe od tamtej pory przeszły gigantyczną transformację. W czasach, kiedy Róża ostatnio korzystała z usług przewoźnika, nikomu nie śniły się takie luksusy. Ludzie cieszyli się, kiedy udało im się zająć miejsce siedzące! O ogrzewaniu nawet nikt nie śmiałby pomyśleć. Tymczasem Róża podróżowała w przyjemnej, ponad dwudziestostopniowej temperaturze, podczas gdy na zewnątrz szalała śnieżyca. Coś takiego!\n– O czym myślisz? – zagadnął Tadeusz, który od dłuższej chwili przypatrywał się żonie, próbując odgadnąć jej myśli.


Koncert Zaduszkowy na Poczekajce - Dziennik Wschodni\n6 listopada 2016 19:15\nProfesor Beata Dąbrowska zmarła 14 marca 2016 roku. Przez długie lata związana była z Wydziałem Artystycznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Od 2005 roku pełniła funkcję dyrektora Instytutu Muzyki. Była założycielem i dyrygentem Chóru Kameralnego Towarzystwa Muzycznego im. H. Wieniawskiego w Lublinie, niezapomnianym, pełnym pasji nauczycielem i zawsze życzliwym człowiekiem.\nWystąpią: Małgorzata Rodek – sopran, Piotr Olech – kontratenor, Mateusz Kołos – tenor, Robert Kaczorowski – bas, Gabriela Klauza – organy oraz Chór Trybunału Koronnego w Lublinie. Dyryguje - Przemysław Stanisławski. W programie koncertu Msza F-dur Józefa Michała Ksawerego Poniatowskiego.


Bosacki: Zwycięstwo nam się należało - sport.interia.pl\nBosacki: Zwycięstwo nam się należało\nPiłkarze Lecha Poznań pokonali w meczu 12. kolejki Ekstraklasy pokonali we Wronkach Śląsk Wrocław 1:0. Autorem zwycięskiego gola dla "Kolejorza" był Bartosz Bosacki, kapitan drużyny z Poznania, który nie ukrywał radości z wygranej, ale również docenił grę przeciwnika.\nBartosz Bosacki /INTERIA.PL\n- Bardzo cieszymy się z tego zwycięstwa i trzech punktów, tym bardziej, że trochę obawialiśmy się Śląska. Ostatnio wrocławianie wygrali przecież w Lubinie, pokazując już symptomy dobrej gry. I dziś mogło być naprawdę różnie - mówił po końcowym gwizdku arbitra kapitan poznańskiej "jedenastki"\n- Przez cały mecz dominowaliśmy, niestety jednak znów zawodziła nas skuteczność. W końcówce Śląsk przycisnął, ale ostatecznie udało się skromnie wygrać, a to jest najważniejsze. Wynik idzie w świat, a jutro, czy w poniedziałek o stylu gry nikt nie będzie pamiętał. Choć na pewno po tym starciu mamy sporo do myślenia oraz poprawienia w grze. Idziemy do przodu, walczymy dalej - zakończył popularny "Bosy".\nDowiedz się więcej na temat: kapitan | Śląsk


Technika jazdy zimą i na śliskich nawierzchniach | artykuł\nKoniec listopada i grudzień przyniosły nie byle wyzwania dla kierowców. Intensywne opady śniegu, zasypane miejsca parkingowe i śliskie jezdnie stały się prawdziwym sprawdzianem umiejętności dla wielu użytkowników dróg. Niestety, wielu z nas ten zimowy egzamin oblało, co wręcz dosłownie odbiło się na naszych samochodach.\nNiedawno udzielaliśmy wskazówek dotyczących technicznego przygotowania aut do zimy. Dziś garść rad dotyczących tego, jak należy zachowywać się za kierownicą na śliskich nawierzchniach. Wskazówek pomogły nam udzielić serwis ogłoszeń motoryzacyjnych otoMoto.pl oraz Szkoła Jazdy Subaru.\n- Bezpieczna jazda na śliskiej nawierzchni zależy od stanu technicznego pojazdu oraz w dużej mierze od techniki jazdy kierowcy - zaznacza Marcin Świć, dyrektor serwisów motoryzacyjnych Grupy Allegro. - Zimowe warunki wymagają świadomości ograniczeń naszego samochodu, a przez to większej ostrożności i czujności na drodze. Jeśli nie mamy dużego doświadczenia albo brakuje nam pewności siebie, można skorzystać z kilku lekcji doskonalących jazdę, prowadzonych przez specjalistę. Udzieli on wielu istotnych wskazówek na temat sprawnego i bezpiecznego poruszania się po zaśnieżonych drogach.\nUwaga! Śliska sprawa!\nRuszanie na śliskiej nawierzchni wymaga ostrożnego używania pedału gazu.\n- Samochód w ruch wprowadzić możemy jedynie płynnym odpuszczeniem sprzęgła - przypomina Janusz Dudek, instruktor ze Szkoły Jazdy Subaru. - Dopiero, gdy auto toczy się, możemy przyspieszyć. Powinniśmy robić to płynnie i precyzyjnie, starając się wyczuć ewentualny "uślizg" któregoś z kół. Jeśli jedno z nich straci przyczepność, należy zwolnić pedał gazu, by wytraciło ono prędkość i ponownie złapało kontakt z podłożem.\nOdpowiednia praca pedałem gazu okaże się kluczem również podczas jazdy przez pryzmę błota pośniegowego, czy po nawianych na drogę muldach śnieżnych.\nSkręt należy wykonać przy jak najmniejszej prędkości i zawsze starać się hamować w momencie, gdy jesteśmy przed zakrętem czy przeszkodą jeszcze na "prostych kołach". Pamiętajmy również, aby nie wykonywać samego ruchu kierownicą szybko i gwałtowanie, bo z pewnością zwiększymy ryzyko pojawienia się poślizgu.\n- To jest fakt, którego znaczenie przez wielu kierowców, niestety, jest bagatelizowane - ubolewa Janusz Dudek. - Niemiecki automobilklub ADAC przeprowadził niedawno testy, podczas których sprawdzono w sumie 28 modeli opon zimowych z sezonu 2010/2011. Po maksymalnym wciśnięciu hamulca przy prędkości 100 km/h na mokrym asfalcie samochód z najgorszym ogumieniem zatrzymał się 22 metry dalej, niż auto wyposażone w oponę ocenioną najlepiej. Różnica okazała się ogromna i pokazuje wyraźnie, że na dobrej oponie mamy zdecydowanie dużo większe szanse zatrzymać się przed przeszkodą.\nZimą, w przypadku intensywnych opadów śniegu, warto mieć w bagażniku łańcuchy. Pamiętajmy, że stosuje się je jedynie na całkowicie zaśnieżonej, bądź oblodzonej drodze. Łańcuchy założone na koła napędowe znacząco poprawiają zarówno hamowanie, jak i możliwość przyspieszania oraz kierowania pojazdem. Kierowca musi mieć jednak świadomość tego, że na pozostałych dwóch kołach łańcuchów nie ma, co może wiązać się z tendencją do pod- lub nadsterowności. Przypominamy również, że nie należy przekraczać maksymalnej prędkości oznaczonej przez producenta łańcuchów.


Olej kokosowy. Dla kogo jest dobry, a dla kogo nie?\nHelloZdrowie › Odżywianie › Olej kokosowy nie jest dobry na wszystko i dla każdego. Obalamy najpopularniejsze mity\nOlej kokosowy / istockphoto\nOpublikowano: 27.12.2019 12:55 Aktualizacja: 29.05.2020 13:14\n„Olej kokosowy jeszcze kilka lat temu święcił triumfy i stał się swoistym objawieniem, dosłownie wyskakiwał z lodówki!” – mówi Agnieszka Pocztarska z „Czytamy Etykiety”. Specjalistka na Instagramie zajęła się tematem oleju kokosowego. Okazuje się, że nie jest on dobry na wszystko i dla każdego.\nOlej kokosowy w kosmetyce – dla kogo?\nŻywieniowcy są też aktywni w mediach społecznościowych. Ich konto na Instagramie obserwuje 203 tys. osób. W ostatnim ze swoich postów eksperci zajęli się tematem oleju kokosowego w kosmetyce.\nJeszcze kilka lat temu olej kokosowy był w każdej kuchni i łazience. Stosowałyśmy go do pieczenia, smażenia, na włosy, skórę i paznokcie. Wiele badań później okazało się, że wcale nie jest tak dobry, jak nam się wydawało.\n„Olej kokosowy to olej z wysoką zawartością nasyconych kwasów tłuszczowych,\n👉 należy do grupy olejów nieschnących,\n👉 jest też olejem o wysokim potencjale komedogennym,\n👉 nie przepada za nim cera tłusta i mieszana, ze skłonnością do powstawania zaskórników,\n👉 może puszyć włosy – zwłaszcza te wysokoporowate czy zniszczone” – pisze Agnieszka Pocztarska.\n„Kto go polubi? Osoby z suchą, zniszczoną skórą – olej ten świetnie ją odżywi i pozostawi na powierzchni ochronny film, który zapobiegnie ucieczce wody.\nJest też polecany w pielęgnacji skóry podrażnionej ze względu na łagodzenie stanów zapalnych i właściwości antywirusowe, antybakteryjne i antygrzybiczne.\nDzięki działaniu ujędrniającemu i poprawiającemu elastyczność skóry sprawdzi się także w pielęgnacji cery dojrzałej i z pierwszymi oznakami starzenia, a także skóry kobiet w ciąży! Z powodzeniem można go też stosować w przypadku skóry z AZS, zarówno u osób dorosłych jak i u dzieci – solo czy też w postaci gotowych masełek i balsamów.\nPoleca się go też do pielęgnacji włosów prostych, gładkich, niskoporowatych – ze względu na niewielki rozmiar cząsteczki ma on możliwość wnikania w głąb włosa” – dodaje specjalistka z „Czytamy Etykiety”.\nPost udostępniony przez Agnieszka Pocztarska (@czytamyetykiety) Gru 27, 2019 o 12:58 PST\n„Jak więc widzicie ten mit ma dwa końce! Olej kokosowy nie jest dobry na wszystko i dla każdego, ale nie oznacza to, że nie sprawdzi się wcale i u nikogo!” – dodaje ekspertka.\nNajzdrowszy olej do smażenia? Masło, olej rzepakowy czy inny tłuszcz?


Strona główna Congo Kivu 250g ZIARNO\nPLN 94.86 / kg\nArabika pochodząca z okolic przepięknego jeziora tektonicznego Kivu na granicy Demokratycznej Republiki Konga i Tanzanii. Jej bukiet charakteryzuje się dużą intensywnością orzeźwiających owocowych aromatów agrestu, moreli czy czerwonego grejpfruta z wyczuwalnymi nutami czekoladowymi. Bogata wulkaniczna gleba i malownicze wzniesienia stanowią doskonałe miejsce do uprawy wysokiej jakości kawy. Dzięki specyficznemu mikroklimatowi Congo Kivu Lake jest oryginalna w smaku i bardzo owocowa. Prawdziwy kawowy skarb z samego serca Afryki.\nagrest , czekolada , morele , czerwony grapefruit\n1400-1800 m n.p.m.\nCongo Kivu 250g\nArabika pochodząca z okolic pięknego jeziora tektonicznego Kivu to jeden ze skarbów Demokratycznej Republiki Kongo – czyli kraju niezwykle obfitego w bogactwa naturalne. Poszarpane brzegi jeziora, malownicze tarasy i wysokie wzniesienia – łącznie z dymiącym szczytem wulkanu Nyiragongo na północy – stanowią idealne miejsce do uprawy wysokiej jakości kawy.\nDzięki specyficznemu mikroklimatowi tego regionu Arabika tam rosnąca charakteryzuje się dużą intensywnością czekoladowych nut i orzeźwiających owocowych aromatów agrestu, moreli czy czerwonego grejpfruta. Jak przystało na kawę z samego serca kontynentu afrykańskiego, Congo Kivu Lake jest oryginalna w smaku i bardzo owocowa.\nBogate wulkaniczne gleby, wysokie plantacje pomiędzy 1400-1800 m n.p.m. oraz tradycyjna uprawa tworzą egzotyczny afrykański bukiet, który powinien stanowić ciekawą odmianę od dobrze znanych smaków.\nKraina wielkich bogactw\nDemokratyczna Republika Konga to kraj, który posiada bardzo bogate i zróżnicowane zasoby naturalne. Ich wartość szacuje się na blisko 24 biliony dolarów. Wulkaniczna gleba skrywa wiele skarbów, rzadkich surowców i minerałów – dzięki czemu idealnie nadaje się także do uprawy kawowców. Przeważająca większość kraju to obszary dżungli, wzniesienia, wysokie góry oraz niewygasłe wulkany. Cała produkcja kawy skupia się wokół tektonicznego jeziora Kivu – jednego z Wielkich Afrykańskich Jezior – obsypanego niewielkimi zachwycającymi wysepkami.\nJego poszarpane, wysokie brzegi to doskonałe warunki do uprawy kawowców. Krzewy rosną na niewielkich plantacjach, których praca oparta jest często o tradycyjne metody. Smak tutejszej kawy jest jedyny w swoim rodzaju, jak przystało na tak niezwykłe okoliczności. Arabikę uprawianą w regionie jeziora Kivu z całą pewnością można zaliczyć do jednego ze skarbów tej urodzajnej ziemi.\nŚwietna kawa z dripa i aeropresu. Piękny aromat po zmieleniu. W smaku czekolada z wyraźnym dodatkiem cytrusów. Kto deklaruje, że używa tylko praski nie powinien narzekać. Kivu nie jest dedykowana do tej metody.\nDla mnie rozczarowująca. Spodziewałem się owoców, dostałem kwaśny karmel. Mało kawowa ta kawa. Ale dla miłośników "nie musi być dobra, byle była nietypowa" będzie idealna.\nZ ciśnienia bardzo kwaśna cytrusowa :) Jeszcze przelew pewnie będzie lżejsza :D\nPyszna kawa. Jestem smakoszem kaw etiopskich, ale ta zaskoczyła mnie bardzo swoim profilem smakowym, bardzo aromatyczna i owocowa.


Kariera Nikosia Dyzmy [Lektor] (2002)\nAmityville II: Opętanie / Amityville II: The Possession [Lektor] (1982)\nDo Amityville wprowadza się rodzina Montellich. Wydaje im się, że los się do nich uśmiechnął i że w tym domu będą mogli doznać pełni szczęścia. Wkrótce jednak zaczynają doświadczać niewytłumaczalnych zjawisk. Okazuje się bowiem, że dom położony jest na starym indiańskim cmentarzu. Czy uda im się powstrzymać zło, które ma wobec nich śmiertelne zamiary ?\nOfiara pożądania / Submission [Lektor] (2006)\nReporter telewizyjny Dade zakochuje się w tajemniczej pięknej kobiecie. Wkrótce zdobywa jej względy i gdy przekonany jest, że właśnie odnalazł szczęście, okazuje się, że staje u progu koszmaru. Kobieta okazuje się bezwzględną manipulatorką, która cynicznie wykorzystuje uczucia Dade'a i wrabia go w brutalne morderstwo. Czy mężczyzna znajdzie w sobie dość sił, by otrząsnąć się z toksycznego uczucia i podjąć walkę o swoje życie? [opis dystrybutora]\nZagubieni w raju / Trapped in Paradise [Lektor] (1994)\nJest zimna, zbliża się Wigilia, szaleje burza śnieżna.... wygląda na to, że obejrzymy kolejny thriller. Tymczasem dość spojrzeć na braci Firpo, by przekonać się, że naprawdę oglądamy komedię. Dobroduszny Bill, patalogiczny kłamca Dave i maniakalny kleptoman Alvin - to rodzinny gang złodziei. Chłopcy postanawiają w tak piękną noc obrabować bank w miasteczku.\nZaciemnienie / The Blackout [Lektor] (2009)\nCo z tym Bobem? / What About Bob? [ENG] (1991)\n|< << < 622 623 624 625 626 627 628 629 630 631 632


technologia w PolskieRadio.pl\nKombucha to nowość wśród zimnych, słodkich napojów. Jest jednak pewna przeszkoda w produkowaniu jej na masową skalę – trudno jest wytworzyć wiele partii o takim samym smaku, zapachu i konsystencji. Na szczęście podejmą się tego naukowcy z Instytutu Technologii Fermentacji i Mikrobiologii Politechniki Łódzkiej. W "Trójce do trzeciej" Piotr Łodej rozmawiał z jednym z nich – prof. dr hab. inż. Edytą Kordialik-Bogacką. Zobacz więcej na temat: Piotr Łodej Trójka STYL ŻYCIA herbata napoje technologia żywność produkcja przemysłowa\n- Powinniśmy zadbać o wolność w świecie technologii, ona sama się nie ochroni. Według mnie technologia, jak każde narzędzie, może służyć różnym celom - mówił Bartosz Paszcza, szef działu Technorepublikanizm z Klubu Jagiellońskiego. Zobacz więcej na temat: technologia Michał Szułdrzyński sztuczna inteligencja Dwójka\nANALIZA Czwarta rewolucja przemysłowa. Technologia kluczem do przyszłości\nPierwsza rewolucja przemysłowa wykorzystała wodę i parę do zmechanizowania produkcji. Druga wykorzystała energię elektryczną do stworzenia produkcji masowej. Trzecia wykorzystała elektronikę i technologię informacyjną do automatyzacji produkcji. Obecnie na trzeciej opiera się czwarta rewolucja przemysłowa, rewolucja cyfrowa, która trwa od połowy ubiegłego wieku. Charakteryzuje się ona połączeniem technologii, które zacierają granice między sferą fizyczną, cyfrową i biologiczną. Zobacz więcej na temat: GOSPODARKA wiadomości ŚWIAT technologia\nMelodie z pajęczyny mrożą krew w żyłach\nXXI wiek przyniósł takie pomysły jak muzyka tworzona na instrumentach z warzyw albo melodie z odgłosów owadów. Teraz przyszedł czas na dźwięki pajęczych sieci, a pracują nad nimi naukowcy z Massachusetts Institute of Technology. Zobacz więcej na temat: Czwórka Małgorzata Jakubowska pająki przyroda MUZYKA technologia


BEZ UDZIAŁU POLSKIEGO CUKRU POMEZANII Malbork - Malbork7\nBEZ UDZIAŁU POLSKIEGO CUKRU POMEZANII Malbork\n22 września 2012 | 23:01\nWięcej informacji na temat BEZ UDZIAŁU POLSKIEGO CUKRU POMEZANII\nII KOLEJKA I LIGI ...\n… rozegrana została bez udziału sazczypiornistów POLSKIEGO CUKRU POMEZANII. Podopieczni Igora Stankiewicza mieli przymusową przerwę spowodowaną niparzystą liczbą zespołów rywalizujących w Grupie A.\nNa innych parkietach rozegrano natomiast sześć spotkań a ich rezultaty nie zawierają wprawdzie rozstrzygnięć sensacyjnych, ale o niespodziankach możemy mówić.\nZacząć wypada od meczu uważanego za hit kolejki, w którym spotkali się dwaj, już przed inauguracją sezonu upatrywani jako główni kandydaci do awansu rywale. Legionowianie o możliwości awansu do wyższej klasy mówią z rezerwą, gdańszcanie natomiast nie ukrywają, że ich głównym celem jest Superliga. W sobote wARENIE Legionowo zostali jednak po raz pierwszy zweryfikowani. Po zaciętym i ogólnie wyrównanym meczu dwa punkty dopisane zostały do konta beniaminka z Legionowa.\nNiespodzianką i to nawet sporego kalibru jest rezultat meczu rozegranego w Gdańsku. Tamtejszy SMS, praktycznie do każdego sezonu przystępujący w mocno przebudowanym składzie personalnym „odprawił z kwitkiem” wicemistrza sezonu 2011/2012 - zespół warszawskich akademików z Uniwersytetu.\nW Poznaniu „obudził się” spadkowicz z Superligi – WARMIA Olsztyn, która w sposób zdecydowany pokonała poznańskiego Grunwalda pokazując, że wynik inauguracji sezonu był przysłowiowym „wypadkiem przy pracy”.\nNie jest zaskoczeniem rezultat meczu w Gorzowie. Tamtejszy GSPR wysoko uległ Arotowi-Astromal Leszno, który już w poprzednim sezonie tanio skórty nie sprzedawał potrafiąc urywać punkty wyżej notowanym zespołom. Wysokie zwycięstwo nad gorzowianami stanowi dla Arotu rehabilitacją za wyjazdową porażkę w Elblągu w pierwszej kolejce.\nZa porażkę w Malborku, przed własną publicznością zrehabilitował się również Wolsztyniak, który różnicą pięciu bramek pokonał zespół MEBLE WÓJCIK z Elbląga.\nMożna więc mówić o „wolsztyńsko - leszczyńskiej solidarności” - wyjazdowe porażkina inaugurację i pewne zwycięstwa na swoich parkietach w drugiej kolejce sezonu.\nInteresujący zapewne przebieg miał mecz w Kościerzynie pomiędzy tamtejszym Sokołem-Vetrex i beniaminkiem z Gdyni. Wygrali wprawdzie bardziej doświadczeni w pierwszoligowych bojach gospodarze, ale stosunkowo nieiwelka ilość strzelonych w tym meczu bramek (43) i tylko trzybramkowa różnica na korzyść zespołu kościerskiego wskazują, że mecz był niezwykle zacięty a oba zespoły zaprezentowały bardzo skuteczną grę w defensywie.\nTyle z mojej strony tytułem podsumowania drugiej kolejki spotkań w I lidze.\nKomplet wyników II kolejki:\nGSPR Gorzów Wielkopolski - AROT-ASTROMAL Leszno 24 : 37 (10:17)\nKPR WOLSZTYNIAK Wolsztyn - KS WÓJCIK MEBLE Elbląg 30 : 25 (14:10)\nKPR Legionowo - WYBRZEŻE Gdańsk29 : 26 (13:13)\nSMS-ZPRP Gdańsk - ZEPTER AZS-UW Warszawa 27 : 21 (16:10)\nVETREX SOKÓŁ Kościerzyna - UKS KAR-DO SPÓJNIA Gdynia 23 : 20 (13:11)\nWKS GRUNWALD Poznań - WARMIA A.Group SPOŁEM Olsztyn 20 : 36 (9:13)\nZe szczegółowymi relacjami ze spotkań II kolejki można zapoznać się na portalu SportoweFakty.pl .


Kwatery Prywatne Lisewiec - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 107 ofert noclegowychofert (0 w Lisewcu oraz 107 w okolicy)\nZobacz inne obiekty z okolicy miejscowości Lisewiec\nKwatery prywatne w Lisewcu, województwo pomorskie, powiat gdański\nKwatery prywatne w miejscowości Lisewiec. Porównaj możliwość zakwaterowania w Lisewcu w zależności od standardu oraz ceny. Lisewiec, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Lisewcu:\nKwatery prywatne Lisewiec, szukasz noclegów w kwaterach prywatnych w Lisewcu w turystycznym serwisie noclegowym e-turysta.pl. Posiadamy bazę kwater prywatnych w Lisewcu obejmującą oferty ze wszystkich dzielnic miasta. Tanie noclegi w kwaterze prywatnej w Lisewcu kwatera prywatna noclegi Lisewiec i inne propozycje na spędzenie weekendu w przystępnej cenie. Domowa atmosfera i luźna atmosfera, kwatera prywatna Lisewiec tani nocleg. Pokoje i kwatery w Lisewcu. Nasz portal dostarcza Ci precyzyjne informacje i atrakcyjne pomysły na nocleg w kwaterze prywatnej w Lisewcu. Nie możesz przegapić sezonowych obniżek i promocji w kwaterach prywatnych zamieszczonych w serwisie e-turysta.pl. Szukasz noclegu w Lisewcu? Nie szukaj dalej, sprawdź noclegi w kwaterach w Lisewcu u nas.\nJeżeli interesują Cie również noclegi w najbliższej okolicy miejscowości Lisewiec, sprawdź naszą ofertę noclegową w okolicznych miejscowościach:


Pychaa: października 2016\nChłop przytargał mi do domu 40 kg jabłek. Nie trudno się domyślić, że teraz przez najbliższe trzy - cztery tygodnie będą u nas szarlotki, ryż z jabłkami itp. Myśląc o szarlotkach przypomniałam sobie taką z mojego dzieciństwa, rodem z PRL-u, o ile dobrze pamiętam była to pierwsza upieczona przeze mnie szarlotka. Niestety nie byłam w posiadaniu owego przepisu ale szybko odnalazłam go na blogu Doroty. Przepis jest banalnie prosty, bez wyrabiania i ugniatania, a ciasto wychodzi przepyszne. Do tego stopnia zasmakowało rodzinie, że blaszka upieczona w sobotę została zjedzona zanim zdążyła wystygnąć, a w niedzielę rano piekła się już następna porcja. Po prostu sentymentalno-kulinarny powrót do dzieciństwa.\n1 szklanka drobnego cukru do wypieków (lub mniej, w zależności od słodkości jabłek)\n170 g masła (zimnego, najlepiej prosto z zamrażarki)\nMąkę, cukier, kaszę i proszek przesiać i wymieszać. Podzielić na 3 równe części. Jabłka obrać, wydrążyć gniazda nasienne, zetrzeć na tarce o dużych oczkach.\nBlaszkę o wymiarach 25x30 wyłożyć papierem do pieczenia. Boki wysmarować masłem.\nPiec w temperaturze 170ºC przez około 60 minut. Masło podczas pieczenia roztapia się i razem z sokiem z jabłek zespala wszystkie warstwy.\nEtykiety: jabłka, łatwe\nKorzenne ciasto figowe\nW ręce wpadł mi wrześniowy "GoodFood", a w nim przepis na to przepyszne ciasto figowe. Od razu w pierwszy weekend musiałam je upiec. Dzięki dodaniu odrobiny przyprawy do pierników jest delikatnie korzenne i fajnie komponuje się z masą twarogową. Świeże figi kradną przedstawienie w tym pysznym, korzennym cieście, które jest też niekwestionowaną ozdobą stołu.\n4-5 suszone figi( pokrojone na kawałki)\n75 ml gorącego i mocnego espresso\n200g miękkiego masła(plus trochę do natłuszczenia)\n250 g kremowego serka twarogowego (u mnie twaróg President- taki zwykły z Biedronki)\n6-8 łyżek dżemu figowego\n8-10 świeżych fig, pokrojonych na ćwiartki\nSuszone figi przełóż do miski i zalej gorącą kawą, zostawić do namoczenia na ok. 30 min\nOrzechu laskowe wsypać na blaszkę do pieczenia i piec ok. 6 min w 170 st., aż będą złotobrązowe.\n80g wystudzonych orzechów włożyć do miksera i zmiksować drobno. Do miski wrzucić namoczone figi z kawą i zmielone orzechy i zblendować wszystko na pastę. Do pasty dodać wszystkie pozostałe składniki i wyrobić ciasto.\nCiasto przełożyć do blaszki wyłożonej pergaminem o wymiarach 25x35 i piec ok. 25 min(do tzw. suchego patyczka) w 180 st.(bez termoobiegu).\nUpieczone ciasto dobrze wystudzić.\nMasa: do miski przełożyć masło, wanilię, cukier i twaróg. Najpierw wszystko delikatnie wymieszać szpatułką, potem zmiksować na gładka masę. Chwilę schłodzić w lodówce. Jeśli masa po schłodzeniu będzie wydawała się rzadka można się wspomóc żelatyną (3-4 łyżeczki rozpuszczone w 50 ml wrzątku- przed dolaniem do masy przestudzić)\nOstudzone ciasto przekładamy na deskę i kroimy na 3 równe części wzdłuż dłuższego boku. Położyć jeden kawałek na drugim aby upewnić się że są równej szerokości i ew. wyrównać.\nPierwszy blat wyłożyć na deskę lub taki talerz , paterę na której będzie później podawane ciasto, wysmarować kilkoma(3-4) łyżkami masy, na masę 3-4 łyżki dżemu figowego( w przypadku dżemu zostawić wolne ok.1 cm.od brzegów). Przykryć drugim blatem i posmarować jak pierwsze masą i dżemem i przykryć ostatnim blatem. Cale ciasto wysmarować z zewnątrz dookoła masą , ale tylko tyle żeby przykryć okruszki, wstawić do lodówki na 30-40 min. Resztę masy również włożyć do lodówki, ale ok. 10 min przed wyciągnąć żeby się lepiej smarowało na cieście.\nWyciągnąć schłodzone ciasto i pozostałą masą udekorować resztę ciasta dookoła, wygładzając lub robiąc jakikolwiek wzór na masie.\nMasę kajmakową lekko podgrzać, żeby była dość rzadka (łatwiej będzie nam wyciskać) Przełożyć do woreczka, odciąć jeden róg i polać ciasto od góry, robiąc piękne zacieki na cieście.\nŚwieże figi pokroić na ćwiartki i poukładać je na wierzchu ciasta. Na sam koniec posypać wszystko pozostałymi orzechami ( można lekko je posiekać).\nAutor: aga o 18:13 1 komentarz: Linki do tego posta\nEtykiety: figi, kajmak, korzenne, orzechy


[Aktualizacja] Kopanie na PlayStation 4 możliwe? Farma kryptowalut z 3800 PS4 zamknięta | CHIP\n[Aktualizacja] Kopanie na PlayStation 4 możliwe? Farma kryptowalut z 3800 PS4 zamknięta\nŚwiat kryptowalut zaskakuje nas na każdym kroku. Nie tylko z ich wyceną, ale też sposobem ich uzyskiwania. Tak jak do wykorzystywania do tego kart graficznych i procesorów już się przyzwyczailiśmy, tak zamknięta ostatnio ukraińska farma kryptowalut pokazała, że jeszcze wszystkiego nie widzieliśmy.\nAktualizacja – 19.07\nSerwis TechPowerUp dowiedział się, że konsole PlayStation 4 na tej farmie kryptowalut pełniły inną rolę. Zamiast kopać kryptowaluty, zajmowały się rozwijaniem kont w grę FIFA z użyciem botów, które następnie były sprzedawane.\n„Kopanie kryptowalut” obejmuje użyczanie mocy obliczeniowej swojego sprzętu specjalnej sieci blockchain, umożliwiającej funkcjonowanie całego systemu Bitcoina, czy Ethereum (do czasu). Mowa jednak tylko o kryptowalutach PoW, czyli Proof of Work, które do przeprowadzania transakcji wymagają właśnie mocy obliczeniowej. To właśnie ten szczegół sprawił, że w ostatnich miesiącach rynek kart graficznych wygląda, jak wygląda.\nJednak „kryptowalutowi górnicy” wykorzystują do zarobku nie tylko dedykowane karty graficzne, ale też procesory, czy laptopy z odpowiednimi GPU. W ramach testów wykazano, że można też kopać na konsolach starych, jak świat (odsyłamy: Sprawdźcie jak Game Boy kopie Bitcoiny, czy Commodore 64) i aż dziwne, że do tej pory nie pokazano też w akcji konsol Playstation, czy Xbox.\nDziś trudno uwierzyć, że kopanie na PlayStation 4 nie jest możliwe. Ukraińska nielegalna placówka przeczy temu tysiącami egzemplarzy konsoli Sony\nZamknięta przez SSU nielegalna farma kryptowalut w mieście Winnica korzystała z nielegalnego przyłącza prądu czerpanego bezpośrednio z sieci miejskiej. To właśnie naprowadziło służby na to odkrycie, które do standardowych nawet w świecie krypto nie należy.\nFarma obejmowała bowiem całą masę sprzętu, sprowadzającego się do ponad 500 kart graficznych, 50 procesorów i aż 3800 konsol PlayStation 4. Te ostatnie dziwią najbardziej, bo jak już wspomniałem, nie słyszeliśmy w głównym nurcie wiadomości o kopaniu na PS4, ale możliwe, że już ktoś opracował sposób na wykorzystanie sprzętu tych konsol. Możliwe, bo niestety szczegółów co do wykorzystania tych konsol w farmie kompletnie nie znamy.\nCzytaj też: Karty graficzne Hydrogen MSI powracają. Firma szykuje GeForce RTX 3090 Hydrogen\nWładze Ukrainian Security Service nie ujawniły szczegółów działania tej nielegalnej placówki kryptograficznej, dlatego przeznaczenie konsol w tym obiekcie pozostaje nieznane. Trudno jednak nie uwierzyć w to (zwłaszcza patrząc na zdjęcia), że PlayStation 4 nie wykorzystywano tam do kopania. Konsole nie były bowiem pozostawione w pudłach i przeznaczone np. na nielegalny handel, a podpięte do sieci i rozstawione na półkach.\nCzytaj też: Zabawa cenami używanych kart graficznych w Chinach trwa. RTX 3060 za 1040 zł\nUkraińscy biznesmeni zapewne postanowili wykorzystać wyprzedawane przed miesiącami konsole starszej generacji, kiedy to na rynek wpadło PS5, rozgramiające wcześniejsze konsole Sony pod każdym względem. Czy mogli pokopać na PS4 dużo? Niespecjalnie, bo w tej konsoli w grę wchodzi wydajność graficzna na poziomie 1,84 TFLOPs, choć dodatkowo mogli kopać też na 8-rdzeniowym procesorze AMD Jaguar.


Mistrz sportów motorowych pod wrażeniem atmosfery w Domu Pomocy… - igryfino.pl\nMistrz sportów motorowych pod wrażeniem atmosfery…\nMistrz sportów motorowych pod wrażeniem atmosfery w Domu Pomocy Społecznej\nW akcji krwiodawstwa podczas niedzielnego pikniku crossowego RAKoTEST zebrano prawie 10 litrów krwi. Krew oddało 21 osób (cztery osoby niestety nie kwalifikowały się do poboru krwi). Natomiast podczas kwesty na rzecz rehabilitacji Kasi zebrano łącznie 9.052,00 zł. Na tę kwotę złożyły się dochody z aukcji charytatywnej, ofiar złożonych na tacę podczas mszy św. oraz “wpisowego” zawodników biorących udział w pokazach jazdy crossowej i na quadach.\nMarek Dąbrowski - wielki mistrz sportów motorowych, który 24 października 2016 r. przybył do Morynia i Przyjezierza na zaproszenie ks. kan. Mariana Augustyna – proboszcza moryńskiej parafii, pozostał jeszcze do poniedziałku. Jak na znakomitego sportowca przystało, rozpoczął dzień od treningu biegowego z ks. Marianem. Potem udał się do moryńskiego Domu Pomocy Społecznej. Tam został niezwykle mile przyjęty przez siostry samarytanki, mieszkańców i pracowników. Był pod ogromnym wrażeniem spokojnego życia i charyzmatu domu, który tworzą poszczególne „rodzinki” mieszkańców, którzy mogą tam spokojnie żyć i cieszyć się opieką, jaką mają zapewnioną ze strony zarówno sióstr, jak i pracowników świeckich. O tym jak bardzo był przejęty miłością, którą tam zobaczył i która dla niego była wprost namacalna niech świadczy fakt, że pomimo iż miał być w Berlinie o godz. 11.00, wyjechał z Morynia dopiero przed godz. 16.00. Od mieszkańców otrzymał pamiątkowe obrazy i zapowiedział swój przyjazd w odwiedziny w przyszłym roku oraz pomoc, którą będzie chciał wesprzeć mieszkańców.\nPodziękowania ks. Mariana Augustyna:\n... 27.10.2016, 20:28\nzgr-edo napisz coś jeszcze to zrobimy konkurs na najgłupszy komentarz jaki napisałeś :-)\nzgr-edo 27.10.2016, 19:28\n~ "poprosimy" to liczba mnoga, w czyim imieniu się wypowiadasz ?\nGdzie ja napisałem, że pan Wojtyła był Bogiem ? To watykański przywódca religijny, ojciec chrzestny katolickiego pokolenia JP2. Jego pomniki zastąpiły te z Leninem. Straszy nawet na Wawelu.\n... 27.10.2016, 12:58\nzgr-edo, Jan Paweł II nie był bogiem, co Ty w ogóle piszesz? Taka bezmyślność z tych komentarzy bije, że chyba poprosimy admina żeby Cię zgłosił do Księgi Guinnessa :-)\nzgr-edo 27.10.2016, 09:37\nwojtyła umarł i zostawił po sobie ops-ów którym wydaje się ,że są normalni i pójdą wprost do niebaa.\ncyt. z wypowiedzi Mariana Augustyna.\n"Jako główny organizator pikniku, składam serdeczne podziękowania sponsorom" he,he,he\nops 26.10.2016, 22:06\nlenin umarł, marks umarł, stalin umarł ale wychowali sobie zgreda który miał kiedys polecieć z sowietami na księżyc i zostać ale nadal osmiesza siebie i kompromituje totalnie\nEWELINA 26.10.2016, 19:39\nSebek 26.10.2016, 13:22\nPiękne obrazki kwiatów :)\nUczestnik 26.10.2016, 09:23\nHehe:-) na idiotyczne komentarze zgr-edo duchowni i parafie jak zwykle mogą liczyć :-) ale gdybyś umiał znaleźć swoje komórki mózgowe i zmusił je do myślenia, i czytał ze zrozumieniem, to byś zauważył że głównym organizatorem imprezy była parafia w Moryniu, ze swoim proboszczem - ks. Marianem.\nzgr-edo 26.10.2016, 07:48\nPan ksiądz Augustyn ma dziwne parcie na media. Wśród sponsorów imprezy nie zauważyłem Kurii, ani żadnej Parafii w powiecie. Czyżby kiecmani między sobą rywalizowali ? Czy wśród krwiodawców był chociaż jeden ksiądz ?\nChciałbym się mylić w swoim przekonaniu, ale jakoś nie chce mi się wierzyć, że księża katoliccy robią cokolwiek bezinteresownie.\nmorynianka 25.10.2016, 21:43\nJeszcze w zyciu nie widziałam jak jest w środku. Pierwszy raz na zdjęciach widzę.\nmotor 25.10.2016, 20:40\nW zeszłym roku był w Chojnie na zawodach.\nPrzestrzeń publiczna warta uwagi. Gryfińskiego nabrzeża nigdy nie zgłoszono do konkursu\n28.02.2020 16:57 Ilość komentarzy: 1 1 Już od jedenastu lat wybieramy najlepszą przestrzeń publiczną województwa zachodniopomorskiego. Do końca marca lokalne samorządy mogą zgłaszać propozycje inwestycji do marszałkowskiego…


Foteliki Romer Kidfix III S – dlaczego uchodzą za bezpieczne? - Portal motoryzacyjny - motopl.com\nStrona główna Artykuły Foteliki Romer Kidfix III S – dlaczego uchodzą za bezpieczne?\nFoteliki Romer Kidfix III S – dlaczego uchodzą za bezpieczne?\nStatystyki są zatrważające. Wypadki z udziałem dzieci zdarzają się niemal każdego dnia. I o ile nie jesteśmy w stanie uciec od wszelkich niebezpieczeństw na drodze, tak jesteśmy w stanie zadbać o najlepszą ochronę naszych smyków. Pomocny w tym zakresie jest Romer Kidfix III S, którego starannie opracowana i przemyślana konstrukcja została wyposażona w liczne zabezpieczenia. Wszystko po to, aby zagwarantować maksymalne bezpieczeństwo najmłodszym pasażerom.\nKażdy rodzic powinien dołożyć wszelkich starań, aby uchronić swoje dziecko przed urazami, do jakich może dojść na skutek kolizji czy wypadków drogowych. Gwałtowne hamowania czy uderzenia mogą być źródłem poważnych urazów. Warto zatem jak najlepiej się przed nimi ochronić, wybierając fotelik Kidfix III S, który powstał z myślą o tym, aby zapewnić bezpieczeństwo od stóp, aż do główki maluszka.\n1 Innowacyjne systemy bezpieczeństwa\n2 Komfortowe i bezpieczne oparcie\nFotelik Romer Kidfix III S wyróżnia się na tle innych, konkurencyjnych modeli, przez co z powodzeniem może pretendować do miana lidera – zarówno w dziedzinie bezpieczeństwa, jak i wygody przewożenia. Skupmy się jednak na ochronie, bo to ona powinna być najważniejszym kryterium pośród wyboru najlepszego fotelika. Producent zastosował kilka sprawdzonych rozwiązań. Jednym z nich jest Secure Guard, który zabezpiecza okolice brzucha dziecka, wykorzystując czwarty punkt zaczepienia pasa bezpieczeństwa. Dzięki temu siły działające na brzuch podczas ewentualnego zderzenia są redukowane, aż do 35 %.\nKolejnym systemem jest technologia SICT, która zapewnia lepszą ochronę podczas uderzeń bocznych. Redukcji ulega siła uderzenia, zanim ta zdąży dotrzeć do dziecka.\nFoteliki Romer Kidfix III S wyposażone są także w unikalną nakładkę XP-Pad, która ma za zadanie skrócić odległość, jaką ma do pokonania głowa przy zderzeniu czołowym. W efekcie, podbródek nie uderza o klatkę piersiową, a przez to nie nadweręża kręgów szyjnych i karku. Szarpnięcie jest zatem mniej odczuwalne dla malucha i nie powoduje takiego dyskomfortu.\nNa uwagę zasługuje również specjalny wypełniacz, który znajduje się we wnętrzu fotelika. Pochłania do 30% energii oddziałującej na głowę, kark i klatkę piersiową dziecka.\nKomfortowe i bezpieczne oparcie\nFoteliki Romer Kidfix III S wyposażone są w opcję aż trzykrotnego wydłużenia oparcia, przez co zapewniają zarówno wygodę podczas jazdy, jak i wyjątkowe bezpieczeństwo. Głęboki zagłówek zabezpiecza przed urazami odcinek szyjny kręgosłupa, ale również zapewnia większą przestrzeń dla malucha. Umożliwia także jego dopasowanie do wzrostu oraz budowy anatomicznej.\nAuto od komornika? Profesjonalny warsztat samochodowy Gdzie znajdę numer VIN? Ekskluzywne zapachy do samochodu – jak dobrać odpowiedni aromat? Dobór gąbki polerskiej – na co zwrócić uwagę? Jesteś fanem jazdy terenowej? Sześć rzeczy, które powinieneś mieć w samochodzie Rejestracja czy ubezpieczenie samochodu – co najpierw? Worki na opony – niezbędnik każdego kierowcy\nPoprzedni artykułKiedy możliwa jest zmiana przeznaczenia pojazdu?\nNastępny artykułJak pielęgnować samochód zimą i o czym pamiętać?


Zespół Szkół Ogólnokształcących im. Stefana Żeromskiego w Iławie » Archiwum bloga » Młodzież z Żeromka kolędowała dla seniorów\nMłodzież z Żeromka kolędowała dla seniorów\nŚwięta to szczególny czas. Większość z nas spędzi je w rodzinnym gronie, z radością i spokojem. Niestety nie każdy ma możliwość poczuć tę właśnie wyczekaną, jedyną w swoim rodzaju atmosferę.\nWarto czasami poświęcić takim osobom czas i otworzyć serce, by choć odrobinę tej świątecznej magii podarować także im. Uczniowie i nauczyciele iławskiego Żeromka po raz kolejny pokazali jak wiele dobrej woli i chęci pomocy znajduje się w ich sercach.\nW ciągu dwóch dni, 20 i 21 grudnia, odwiedzili domy pomocy społecznej w Gołębim Dworze, Iławie oraz lubawski szpital, gdzie obdarowali odwiedzanych przepięknymi występami. Młodzież wystąpiła z programem zawierającym tradycyjne kolędy i piosenki świąteczne w świeżym, nowatorskim wykonaniu. Inicjatorem i osobą sprawująca pieczę nad całym przedsięwzięciem był wicedyrektor ZSO – pan Stanisław Kożuchowski. Pod jego nadzorem zostały przygotowane utwory śpiewane przy akompaniamencie instrumentów, a także a capella.\nMłodzi artyści włożyli w swój niezwykły występ całe serce. Nagrodą były radość i poruszenie, których dostarczyli starszemu pokoleniu. Witani z entuzjazmem, a żegnani z wdzięcznością, a nawet łzami. Były to łzy wzruszenia, które dobitnie pokazały jak wiele dobra i miłości może podarować drugiej osobie każdy z nas, wystarczy tylko odrobina chęci i pracy, zaś każdy z uczniów biorących udział w tej akcji z pewnością potwierdzi jak bardzo była poruszająca również dla samych wykonawców. Właśnie takiego serca i prawdziwego ducha świąt życzymy każdemu\nz Państwa. Pamiętajmy, że tak niewiele potrzeba by przywołać na czyjąś twarz uśmiech, a najpiękniejsze prezenty nie zawsze znajdują się pod choinką.


Lustro łazienkowe Drewniana Rama ⚡ ⇒【2021】\nLustro łazienkowe drewniana rama\nOferty kupna lustro łazienkowe drewniana rama! Dziś jest twój szczęśliwy dzień, ponieważ znaleźliśmy najlepsze produkty w najtańszej cenie. Nie trać czasu na szukanie produktów do kupienia lustro łazienkowe drewniana rama ponieważ już to dla Ciebie zrobiliśmy.\nRelaxdays Lustro ścienne z półką, lustro ...\nDuża powierzchnia lustra: lustro ścienne z smukłą ramą – powierzchnia lustra wys. x szer. ok. 49,5 x 34,5 cm\nWszechstronność: idealne jako lustro łazienkowe nad umywalką, lustro na korytarz, lustro wiszące w sypialni i wiele innych.\nZ półką: Lustro z półką na kremy, kubek na szczoteczki do zębów, akcesoria fryzjerskie, klucze i wiele innych.\nDekoracja: drewniana rama z naturalnym rysunkiem słojów – harmonijne połączenie z szarą półką\nDo zawieszenia: lustro łazienkowe z 2 uchwytami z tyłu – łatwy montaż na ścianie\nBiałe Lustro Łazienkowe Z Drewnianą Ramą ...\nRozmiar: 60 x 40 x 12 cm / 23,62 x 15,74 x 4,72 cala\nWewnątrz lustra szafki znajdują się trzy warstwy przestrzeni, zhumanizowany i naukowy układ przestrzenny.\nUkryta klamka, piękny design; zawias zderzaka ze stali nierdzewnej.\nKosmiczny materiał aluminiowy, wodoodporny i odporny na wilgoć, nierdzewny i antykorozyjny, trwały; srebrne lustro o wysokiej rozdzielczości, zapobiega czernieniu, nie jest zdeformowane, czyste i jasne.\nOkrągła szafka z lustrem łazienka Drewnian...\nTechnologia gięcia drewna nie pęka i jest trwała.\nMoże być stosowany w sypialniach, łazienkach, kuchniach i na inne okazje.\nKosmetyki i artykuły codziennego użytku można umieścić w celu zwiększenia funkcjonalności i zaoszczędzenia miejsca.\nRama wykonana jest z orzecha/czystego litego drewna, wbudowanego 5 mm srebrnego lustra o wysokiej rozdzielczości, przyjaznego dla środowiska i nieodkształconego.\nSzafka z lustrem przesuwnym porusza się płynnie i wygodnie i jest przeciwwybuchowa.\n5 367,53 zł\nŚrednica: 50 cm (19,7 cala), 60 cm (23,6 cala), 70 cm (27,5 cala)\n6 850,24 zł\n3 575,69 zł\n6 221,77 zł\nŚrednica: 70 cm (27,5 cala)\nGdzie mogę kupić Lustro łazienkowe drewniana rama ?\nZakupy dla lustro łazienkowe drewniana rama oznaczają testowanie i (jeśli jesteś sporym kupującym) robienie dokumentów. Zauważ, że niekiedy domy towarowe będą oferowały własną linię materacy, które przy rzeczywistości są produkowane przez głównych fabrykantów i mogą chociażby odpowiadać materacom, które możesz kupić w domu dyskontowym. O ile kupujesz materace w hurtowniach meblowych lub gmachach towarowych, prawdopodobnie dojrzysz towary o wyższej cenie. Sprzedawca może być w stanie stwierdzić, kto produkuje markę domu; można później odebrać takie tylko lub podobne na wylocie zniżki.\nMaterace nie są tanio. Nawet stosunkowo niskiej klasy produkt zostanie Cię kosztował tysiące dolarów. Zanim rozpoczniesz porównywać ceny, przeczytaj, czego będziesz potrzebował. Dostawa nowego, usunięcie i utylizacja starego nie zawsze są wliczone w cenę. Zawsze pytaj. (A jeśli możesz zorganizować transport własny i zająć się byłymi na własną rękę, możesz stanowić mógł uzyskać wyższą ofertę).\nNiektóre sklepiki internetowe zapewniają kompletną obsługę, która obejmuje montaż produktu w domu. Inni sprzedawcy podejmą się tylko dostawy przednimi drzwiami drewnianymi. Wiedzieć, co polityki zwrotu i należności, które przyciągają. O ile są jakieś ukryte lub dodatkowe taryfy, powinieneś o tym wiedzieć. Wiele materacy posiada okres próbny. Dlatego należy dowiedzieć się, która renoma go oferuje i na jak czasochłonnie. Ta gwarancja radości jest kluczowa dla uzyskania idealnego internetowego. Należy również patrzeć na informacje o gwarancji, może kobieta wynosić od 2 lat do 25 lat.\nDostawa do domu Lustro łazienkowe drewniana rama\nSą ów lampy wykonane przy zastosowaniu systemu cewek stalowych dla wsparcia. W tym miejscu, sprężyny są misternie połączone w celu utworzenia większej listy wsparcia. Z większą ilość cewek, tym bardziej wartościowa jakość lustro łazienkowe drewniana rama. Technologia ta uważana jest za tradycyjną. Rzekłszy to, to wciąż najbardziej popularny rodzaj dla wielu. Materace sprężynowe są jednymi z najbardziej przystępnych cenowo; i to jest jeden z powodów, dla jakich są one nadal popularne. Poniżej znajdują się inne zalety;\nMaterace wodne używają praktycznie tę samą zasadę, co materace sprężynowe i powietrzne. Zamiast cewki drutu lub sprężyny, woda używa cieczy, żeby dać mu wsparcie i siłę oraz zachować jego postać. Z przyczyny uaktualnień dozwolonych przez nowoczesną technikę, większość materacy hydrologicznych obecnie ściśle wspomina siłę i solidność materacy sprężynowych.\nPrzegląd Lustro łazienkowe drewniana rama\nNie istnieją jakiekolwiek bądź normy prawne dotyczące materacy ortopedycznych. W związku z tym każdy producent być może twierdzić, że tej materace są ortopedyczne, nie martwiąc się o kontrolę jakości i skuteczność. Dlatego też istnieje duża i ogromna różnorodność tego typu materacy, od rodzajów materacy ortopedycznych służące do ich cen handlu? Każdy tani materac może twierdzić, że jest materacem ortopedycznym w danym dniu, a czy mają one poważne przykłady, aby je poprzeć, to się dopiero okaże.\nOpisy lustro łazienkowe drewniana rama mają na celu pomóc klientom w podjęciu wyborów o zakupie. Należy jednak wiedzieć, iż nie wszystkie strony www z recenzjami są naprawdę pomocne. Wraz z tego powodu jesteś zobligowany być w będzie odróżnić stronę handlu materacy (czym tak naprawdę są kiepskie strony z recenzjami) od dobrej strony www z recenzjami.\nLustro łazienkowe drewniana rama opinie\nLustro łazienkowe drewniana rama cena\nLustro łazienkowe drewniana rama ceny\nmaterac kempingowy 140\nmaterac koło estrella\nmaterac dmuchany 140x190\nmaterac vyssa ikea opinie\nreflektory led o rozszerzonym zakresie bmw\nsofy meble bydgoskie\npufa piłka zielona\nmaterac natura dab 2 opinie\nstolik kawowy chrom\nsofy dziecięce agata meble\nlustro stave ikea allegro\nmaterac supreme max\npufa ze skrzynki na owoce\nparasol z koniem\nsofa lajona brw\nmaterac rumba opinie