Jakub Ciastoń 27.11.2011 21:48\nJakub Ciastoń: Ile kilometrów ma pan już w nogach?\nTomasz Sikora: Od lata? Jeszcze nie podliczałem. Rocznie robię 9-10 tys. km, w tym są biegi, nartorolki i narty. W latach olimpijskich trenuję mniej: 5-6 tys. km.\nW Skandynawii brakuje śniegu. To duża przeszkoda w przygotowaniach?\n- Ćwiczyliśmy w Szwecji, w tunelu śnieżnym w Torsby. To rodzaj hangaru ze sztucznym śniegiem. Ale to jednak nie to samo. Warunki inne niż na powietrzu. Profil trasy łatwy, strzelanie w idealnych warunkach bez wiatru. Od kilku dni jesteśmy już w Oestersund, śniegu trochę jest, ale temperatura dodatnia, więc grząsko. Organizatorzy boją się, pozwalają trenować tylko do południa, a potem nie wpuszczają już na trasę.\nInne ekipy miały lepiej?\n- Jak się komu trafiło. Rosjanie zostali u siebie i dobrze na tym wyszli, bo mieli i mróz, i śnieg. Część ekip była w Finlandii i miała szczęście, bo śnieg był.\nTo pana 19. sezon w PŚ. Ma pan jeszcze motywację? Poprzedni sezon zupełnie się nie udał - eksperyment z norweskim trenerem nie wypalił, a do tego jeszcze sporo pan chorował. 29. miejsce w PŚ, najgorsze od dziesięciu lat.\n- Dlatego oczekuję dobrego sezony, chciałbym przejść przez niego równo, bez problemów. Znów jest jednak dużo niepewności. Nigdy nie wchodziłem w sezon bez startów kontrolnych, a przez brak śniegu nie było okazji do sprawdzenia się. Stres jest większy niż w poprzednich latach. Jestem typem zawodnika, który rozkręca się powoli, potrzebuje wielu biegów, by złapać rytm.\nDlaczego nie udał się eksperyment z zatrudnieniem w roli trenera Jona Arne Enevoldsena?\n- Ciężko przeszczepić do Polski norweską szkołę narciarską. W Norwegii jest system, zawodnicy pracują podobnie od dziecka, a u nas była to rewolucja. Zmienił 90 procent treningu. Za dużo. Kiedyś Ole Einar Bjoerndalen mówił, że nie można zmieniać więcej niż 10-15 proc. metod treningowych w rok, bo nie da się przystosować tak szybko. Enevoldsen wywrócił go do góry nogami. Myślałem, że choć pod koniec będziemy przygotowywać się do startów inaczej, ale niestety tak się nie stało. Żeby ratować sezon, zdecydowałem się trenować samodzielnie.\nNa czym polegała ta zmiana o 90 proc.?\n- Treningi dłuższe, ale mniej intensywne. Przez całe przygotowania nie mieliśmy treningów na maksymalnym obciążeniu. Na mnie odbiło się to źle, bo od 20 lat pracowałem inaczej. Dziś wiem, że popełniłem błąd, dając się namówić na norweski model, ale chciałem spróbować nowego. Uważam, że postąpiłem uczciwie wobec trenera, powiedziałem mu, co myślę. Złego słowa na Enevoldsena nie powiem. Po prostu jego system szkolenia mi nie pasował.\nTeraz trenerem kadry został Rosjanin Nikołaj Panitkin, człowiek zza wschodniej granicy, jak kiedyś Wierietielny czy Bondaruk. Jak się z nim współpracuje?\n- Mamy układ partnerski, Nikołaj szkoli kadrę, a dla mnie jest raczej doradcą. Rozmawiamy, dyskutujemy, ale wiele decyzji podejmuję sam. Każdy trener ma swoją wizję, a ja po poprzednim sezonie nie chcę już eksperymentów. Wiem, co jest dla mnie najlepsze. Podczas przygotowań postawiłem na wytrzymałość, ale też siłę. Moim problemem były treningi szybkościowe, co skutkowało potem słabymi pierwszymi okrążeniami. Jeśli chodzi o miejsca treningów, też nie było rewolucji - Kościelisko, Oberhof, Obertilliach, Val Senales. Mam nadzieję, że sprawdzone metody dadzą efekt.\nO strzelanie jest pan spokojny?\n- Dużo czasu poświęciłem na trening strzelecki. Było dobrze. Ale na treningu zawsze zmęczenie jest niższe niż na zawodach, strzela się łatwiej. Zobaczymy, jak będzie.\nW przyszłość pan wybiega, np. do igrzysk w Soczi? 41-letni biatloniści dają radę, przykładem Hannevold, który stawał na podium w tym wieku.\n- Poproszę o takie pytanie w kwietniu. Poprzedni sezon był słaby, ale ciągle czułem, że nie jestem jeszcze zawodnikiem wypalonym. Dlatego nie złożyłem broni. Wiem, ile pracy teraz wykonałem, i jeśli tylko zaowocuje to dobrymi wynikami, będę dalej miał motywację do pracy. Potrzebuję potwierdzenia, że warto się starać.\nBjoerndalen, pana rówieśnik, już zapowiedział, że wystartuje w Soczi.\n- Ciężko się porównywać z Bjoerndalenem. Każdy zna swój organizm, on widocznie jest pewny, że dotrwa do Soczi w dobrej dyspozycji. Trasy w Soczi będą bardzo wysoko, na 1700 m, to dla niego idealnie. Norweg jest mistrzem od przygotowania do wysokogórskich startów.\nA panu takie trasy by odpowiadały?\n- No... też (śmiech). Ale nie mówmy na razie o tym.\nBiatlon w Polsce to Tomasz Sikora, trudno uniknąć tego skojarzenia. Nie boi się pan, że gdy już skończy karierę, dyscyplina umrze?\n- Co roku przed sezonem dostaję pytanie o młodszych. Na treningach spisują się dobrze, ale potem coś nie wychodzi. Może czekają, aż odejdę i wtedy pokażą pełnię możliwości? Chętnych do uprawiania biatlonu jest sporo. Naszym problemem jest brak obiektów. Jest jeden w Dusznikach, gdzie można trenować nawet latem. Kiedyś przyjeżdżali nawet zawodnicy z zagranicy. W latach 90. były dobre czasy dla biatlonu, mieliśmy mocną sztafetę, sporo zawodników. Niestety potem władze związku przespały dziesięć lat, nie inwestowano, młodzież nie miała gdzie trenować. Dopiero od niedawna znów coś się dzieje. Rozwijają się obiekty - powstała strzelnica na Kubalonce, w Jakuszycach jest nowa. Związek biatlonowy ma program dla młodzieży "Celuj w igrzyska". Ciekawa inicjatywa. Biatlon mógłby być polską zimową specjalnością, trzeba tylko w niego inwestować, rozwijać, przyciągać ludzi.\nGdy skończy pan karierę, zostanie przy biatlonie czy raczej założy biznes?\n- Jedno z drugim można połączyć. Dla biatlonu poświęciłem więcej niż pół życia. Nawet gdybym chciał odejść, to wiem, że po roku bym tęsknił. Jeśli tylko będę mógł, zostanę, a w jakiej roli, czas pokaże.\nJest pan fanem tenisa. Kogo pan dopinguje - Federera czy Nadala?\n- Zdecydowanie Rogera. Zgadzam się z tym, co piszą ludzie na forach internetowych, że znów wygrywa, bo postawił na ofensywę. Za bardzo cofnął się na linię końcową. Śledzę oczywiście też wyniki Agnieszki Radwańskiej, ostatnio miała świetną serię. Niestety sam nie mogą grać, bo problemy z barkiem nie pozwalają, to mogłoby się źle skończyć. Ale wrócę na kort.\nJeśli chodzi o piłkę nożną, to dopingował pan Odrę Wodzisław, coś się zmieniło?\n- Odra jest teraz w C klasie, więc to trudna miłość. Z zagranicznych klubów stawiam na Real Madryt. Mam powody do zadowolenia. Oby przy moich startach też tak było.\nRelacje PŚ w biatlonie w Eurosporcie. Niektóre zawody także w TVP Sport


48 - Tadeusz Aziewicz, czyli poseł na sejm RP. - Pogaducha\nOpublikowane w 2018-12-17 2019-03-09 przez Joanna\nJoanna Golańska: Czy to prawda, że do polityki trafił Pan dlatego, że zabrano Panu gitarę i nie mógł Pan grać bluesa?\nTadeusz Aziewicz: W pewnym stopniu tak, ale nie tylko. Moja pierwsza przygoda z polityką miała miejsca zaraz po tym, jak dostałem się na studia. Rozpoczynałem studia w ’80 roku na Wydziale Ekonomi i Transportu. W tamtych czasach, żeby zostać studentem trzeba było przejść praktykę robotniczą. Zostałem skierowany do odbycia jej w PKS-ie w Gdyni jako konduktor. Nie ukrywam, bardzo mi się nie podobała ta praca. Pamiętam, że załatwiałem sobie wtedy jakieś zwolnienia lekarskie. Wróciłem z niego akurat na pierwszy dzień strajku. Pracownicy PKS-u wiecowali i pojawił się problem, bo nie było chętnych, którzy zostaliby w na noc. Ja się wtedy zgłosiłem i rzeczywiście spędziłem noc, strajkując. To był początek strajku w sierpniu ’80 roku. Pamiętam, że siedzieliśmy wtedy w autobusie. Stałem na warcie. Następnego dnia przyszedł dyrektor PKS-u i powiedział, że nie pozwoli, aby młodzież demoralizowała się i zostałem wyrzucony do domu. Byłem więc tam przez niecałą dobę.\nPóźniej, już z szerszej perspektywy, bo byłem wtedy młodym człowiekiem, zdałem sobie sprawę, że gdyby ten strajk się nie powiódł prawdopodobnie moja kariera studencka zakończyłaby się, zanim się zaczęła. Ryzykowaliśmy wtedy wszyscy naprawdę bardzo dużo, nie do końca zdając sobie sprawę, jakie mogą być konsekwencje tamtych decyzji. Natomiast ona była spontaniczna.\nGdy nadszedł grudzień ’70 roku byłem dziesięciolatkiem. Od samego początku miałem pełną jasność, po której jestem stronie. Po tej, a nie po tamtej. To była moja pierwsza przygoda z polityką. Potem jak już się zaczął ten ’80 rok i studia to rzeczywiście bardziej mnie interesowała muzyka. Działo się dużo wokół nas, ale nie angażowałem się w to bezpośrednio, chociaż uczestniczyłem w strajku studenckim w ’81 roku. Pamiętam, że w tamtym roku graliśmy w zespole muzycznym w studenckim klubie „Paragraf” w Sopocie. Po ogłoszeniu Stanu Wojennego klub został zamknięty razem z naszymi instrumentami. Wtedy się zaczął bardzo ponury okres w moim życiu. Na ulicach było widać czołgi i grzejących się przy węglowych piecach żołnierzy. To pokazywało, że stało się coś poważnego i bardzo trudnego do odwrócenia. Poza tym całe takie nasze normalne studenckie życie skończyło się w tym momencie. Wraz z rozpoczęciem Stanu Wojennego wprowadzono godzinę policyjną, więc wieczorami musieliśmy siedzieć w domu. Normalnie można było zdawać egzamin w trzech terminach, a w tamtym czasie tylko w dwóch. Zrobiło się tak bardzo ponuro i ciężko wokół nas. Do większości ludzi z mojego pokolenia, w szczególności urodzonych tutaj na wybrzeżu docierało, że nie można wobec tej sytuacji stać obojętnie. Wydarzyło się coś, co wymusza obywatelską aktywność. To wprost prowadziło mnie do opozycji solidarnościowej. Potem poznałem Janusza Lewandowskiego, Donalda Tuska, Jana Krzysztofa Bieleckiego, który w tamtym czasie był jednym z liderów solidarnościowego podziemia i tak to mnie wciągnęło.\nW roku ’86 ukończył Pan studia i potem zaczęła się ta przygoda z Donaldem Tuskiem i działaniami w środowisku liberałów. Równocześnie kontynuował Pan pracę jako pracownik naukowy. To nie było tak, że poszedł Pan się tylko zajmować polityką…\nTo wszystko skomplikowane. W czasach studenckich wciągnęło mnie podziemie i przez mój dom przechodziło mnóstwo nielegalnej literatury. Wtedy po raz pierwszy dotarły do mnie drukowane w podziemiu wydawnictwa, z których dowiedziałem się o dorobku Miltona Friedmana. Czytaliśmy jego opracowania i bardzo mnie zaciekawiły, bo tak naprawdę w czasie kiedy ja studiowałem, nikt nas nie uczył normalnej ekonomii. To, czego doświadczali młodzi ludzie, adepci studiów ekonomicznych, w latach 80. (nie chcę mówić o latach wcześniejszych, bo to nie moje doświadczenie) to bardzo prymitywna i płytka wizja ekonomii. Oczywiście rozumianej w oparciu o ideę Marksa. Była to ekonomia politycznego kapitalizmu i socjalizmu. Mnie się tam nic nie zgadzało, to było takie totalne przeideologizowanie myślenia o świecie, szczególnie w kontekście ekonomii. Jak czytałem Friedmana to zaczęło mi się to układać w logiczną całość. Zacząłem rozumieć co z czego wynika i to wtedy tak naprawdę ekonomia zaczęła mnie pasjonować.\nO tym wątku nie mówiliśmy, ale ja bardzo chciałem dostać się na studia, jak wielu młodych ludzi w moich czasach, bo nie chciałem być żołnierzem. Studia jednak dawały tę możliwość ucieczki od służby wojskowej, także ekonomia w tamtym czasie nie była moim świadomym wyborem. Natomiast potem, jak zacząłem się wgłębiać w zakazaną, bo podziemną literaturę (mającą przez to szczególny smak) ekonomia wciągała mnie coraz mocniej i w pewnym momencie stała się moją pasją.\nTeraz wróćmy do tych wątków, o których Pani mówiła. Gdy przyszedł taki czas, kiedy musiałem napisać pracę magisterską wybrałem sobie temat „Przyczyny nadmiernej transportochłonności w Polsce”. Wtedy się mówiło, że polska gospodarka jest nadmiernie transportochłonna. Transportochłonność to jest ogólnie rzecz biorąc to ile trzeba jeździć na jednostkę dochodów narodowego i nic mi się z nią nie zgadzało. Z reguły całe myślenie polegało na tym, jak spowodować, żeby ciężarówka jechała na południe pełna, a wracała pusta. A ja zacząłem to rozbierać na czynniki pierwsze i wyszło mi, że w ramach systemu centralnego planowania nie można rozwiązywać takich problemów. Zasadniczo o tym, czy ciężarówka jeździ pełna, czy pusta oraz gdzie ona jeździ powinien decydować rynek. Tylko żeby zaistniał rynek musi być konkurencja, a żeby zaistniała konkurencja, musi być prywatna własność. Kluczem okazała jest drastyczna zmiana formy własności, żebyśmy mogli te dylematy rozstrzygnąć. Pamiętam, że (już nie chcę przypominać nazwiska) mój ówczesny promotor, jeden z profesorów na uniwersytecie, poprosił mnie przedstawienie swoich przemyślenia na seminarium. Po czym zostałem z niego wyrzucony, gdy dowiedział się o moich poglądach. Zakazał też obecnym tam studentom mówić cokolwiek o tym, co słyszeli. Inaczej, było najpierw tak, że, jak mój aktualny promotor dowiedział się co ja planuję, powiedział, że to jest nie jego poziom (był doktorem) i skierował mnie do profesora. Potem z profesorem tak jak opowiedziałem wcześniej, czyli jak się dowiedział o tym, co ja tam piszę to wyrzucił mnie z seminarium i zakazał mówić studentom o tym, co słyszeli na nim słyszeli. Następnie prowadzał mnie po różnych gabinetach chcą przekazać komuś innemu. Nie było specjalnych chętnych i przyjął mnie dzisiejszy prof. pan Jan Burnewicz. Jego mogę już wymienić z nazwiska. Rzeczywiście pomógł mi skończyć studia. W dużym stopniu to się odbywało w ten sposób, że prosił mnie, żebym się na tych seminariach nie odzywał. Potem trafiłem przed komisję, która potraktowała mnie z dużą wyrozumiałością. Tam był, nieżyjący już obecnie, prof. Jan Majewski oraz prof. Andrzej Grzelakowski. Komisja w takim składzie spowodowała, że skończyłem studia. Natomiast przygotowując się do tej pracy cytowałem wydawnictwa podziemne. W bibliografii, której używałem, wprost nie nazywałem skąd mam te źródła. Jak się potem okazało cytowałem Janusza Lewandowskiego nie wiedząc, że to jest on. Janusz Lewandowski publikował w podziemnym „Przeglądzie Politycznym” pod pseudonimem „Jędrzej Branecki”. Jak zobaczył w mojej pracy swoje myśli to nas to zbliżyło i się zaprzyjaźniliśmy. Potem gdy kończyłem studia to poprzez Lewandowskiego trafiłem do Jana Krzysztofa Bieleckiego, który prowadził firmę konsultingową „Doradca”. Ona zresztą istnieje do dzisiaj. Ta firma była bardzo związana z solidarnościowym podziemiem. Tam też pracowały osoby, które z różnych powodów nie mogły znaleźć zatrudnienia. Bielecki już wtedy myślał strategicznie i w długim horyzoncie. Starał się wykreować grupę ludzi, którzy będą pozyskiwali wiedzę, zakładając, że kiedyś może przyjść taki moment, że będziemy potrzebować osób kompetentnych. Pamiętam, że jak zaczynałem w ’86 roku w „Doradcy” mieliśmy jeden komputer. Jak się potem dowiedziałem, bo o tym się nie mówiło głośno, to z jakiegoś przemytu solidarnościowego. Cała firma pracowała na tym komputerze, ale to był wtedy cud, bo się okazało, że robiąc jakieś analizy ekonomiczne mogę to wrzucić do takiej maszyny i ona to za mnie policzy. Mogę pisać też artykuły i ten tekst był edytowalny. W tamtych czasach to była zabawka, która strasznie nas mobilizowała. Bielecki myślał do przodu, raczej chodziło to, żeby się rozwijać i aby mieć widzę. Jednocześnie budowaliśmy i byliśmy aktywni opozycyjnie. Uczestniczyłem w strajkach w ’88 roku w Uniwersytecie Gdańskim. Zbudowaliśmy środowisko liberalne, które w pewnym momencie przetworzyło się w Stowarzyszenie Kongres Liberałów. Teraz, w grudniu będziemy obchodzić 30-lecie Kongresu Liberałów. Później powstała partia Kongres Liberalno-Demokratyczny. Tak mnie to niosło do polityki i rzeczywiście będzie trudno przedstawić słuchaczom jak moje życie wyglądało. Robiłem równocześnie bardzo dużo rzeczy. Pracowałem u Bieleckiego w „Doradcy”, jednocześnie od ’87 roku byłem pracownikiem Instytutu Teorii Ekonomi Uniwersytetu Gdańskiego. W tym samym czasie zajmowałem się już intensywnie aktywnością polityczną i to się tak miksowało. Jedne wyzwania się kończyły, zaczynały się nowe także ja mogę bardzo długo o tym mówić tylko nie chcę zanudzić. Tam po drodze był też „Tygodnik Gdański” i Zarząd Miasta Gdyni.\nW tamtym momencie to musiało być trudne. Cała ekonomia, której uczył się Pan na uniwersytecie była fikcyjną. Pewnych rzeczy nie można było mówić, a pewna wiedza była niedostępna. Wszystko co się dzieło w Stanach, wszystkie fale, które przychodziły, wszystkie rozwiązania… o tym nie można było dyskutować. Czy do pracy motywowała Pana właśnie kwestia tego przyszłościowego myślenia? Tego, że kiedyś ten czas się skończy może będzie coś innego i inną wiedze trzeba będzie wtedy użyć?\nGdy rozpoczynałem prace na uniwersytecie w ’87 roku miałem pełną jasność tego, po co tam idę i co chcę robić. To, że mnie nie wyrzucili to też jest cud. Za to moi studenci, pełniący w tej chwili bardzo poważne funkcje w różnych sferach życia, mogą potwierdzić, że ja nigdy ich nie oszukiwałem. Właściwie od samego początku realizowałem z nimi nie to, co wynikało z programu, który mieliśmy realizować, ale to, co uważałem za słuszne. Mówiłem o wolnym rynku i prywatnej własności, co w tamtych czasach było herezją. Z dzisiejszej perspektywy może byłbym bardziej wstrzemięźliwy, bo jednak ci ludzie musieli zdawać egzaminy w oparciu o materiał, który miał być realizowany. Natomiast to była schyłkowa komuna. Też wielu pracowników Uniwersytetu Wydziału Ekonomii miało podobne do mnie podglądy i to wszystko działo się z takim przymrużeniem oka. Wszyscy generalnie chcieliśmy przekazywać młodym ludziom prawdę. Może w dzisiejszych czasach to brzmi bardzo patetycznie, ale wtedy to miało dla nas szczególny wymiar. Potwierdzało trochę sens pracy nauczyciela. Nie można dobrze wykonywać tej pracy, jeżeli oszukuje się studentów. Pamiętam jakim wielkim wyzwaniem dla naszego środowiska było przetłumaczenie książki Kenziego. Taka gruba cegła autorstwa pana McKenziego została przekazana nam przez jakąś fundację amerykańską. Nawet chyba mam jeszcze parę egzemplarzy tej książki u mnie w domu. To również było jakieś nieformalne i nielegalne. W każdym razie wielu pracowników naszego uniwersytetu np. Anna Zielińska-Głębocka, Mirek Mironowicz zaangażowali się w tłumaczenie tej książki. W efekcie my od pewnego momentu uczyliśmy już studentów normalnej ekonomii. Oczywiście na tyle na ile byliśmy w stanie przy tamtym poziomie wiedzy. Mam jeszcze pewnie gdzieś w domu, gdybym dobrze poszukał rękopisy, które kserowaliśmy. Zanim ta przetłumaczona książka ostatecznie została wydana my już, posługując się kserokopiarką powielaliśmy jej treść. Staraliśmy się uczyć studentów według tego, co uważaliśmy za słuszne. To było fajne wyzwanie. Nie miałem żadnej rozmowy dyscyplinującej, komisji, która przychodziła na moje zajęcia, czy jakieś represji w postaci dodatkowych godzin. Nikt mi krzywdy nie zrobił, więc nie mogę narzekać. To już była taka zdychająca komuna. Uważam, że jak ktoś były wtedy w miarę odważny to mógł naprawdę dużo zrobić.\nDzisiaj, tak jak Pan mówi, ma Pan wiele zainteresowań. Z tego co słyszałam jednym z nich są stosunki polsko-litewskie. Dobrze mówię?\nTrudno, żeby było inaczej skoro mój ojciec przyjechał na Pomorze z Wilna. To są moje rodzinne strony. Mam ciągle chyba więcej grobów w okolicach Nowej Wilejki pod Wilnem niż tutaj na Pomorzu. Aczkolwiek to się niestety zmienia. Zainteresowanie relacjami polsko-litewskimi z mojej perspektywy to jest absolutnie normalna rzecz. W sejmie pracuję od wielu lat w grupie parlamentarnej polsko-litewskiej. Przez osiem lat byłem przewodniczącym tej grupy. Teraz rządzi PIS, więc jestem vice przewodniczącym. W tej grupie trochę mniej się dzieje. Jednak często bywam na Litwie. Pierwszy raz byłem po ’80 roku, zaraz po strajkach. Pamiętam, że miałem kłopot, bo skutkiem mojego było to, że urząd, dzisiaj się nazywa Urząd Spraw Wewnętrznych, wtedy chyba Wojewódzka Komenda Milicji. W każdym razie nie chcieli mi dać tej pieczątki w dowodzie w oparciu o którą można było przekroczyć granicę. Potem po raz kolejny byłem w ’91 roku w czasie kiedy Litwini walczyli o niepodległość. Polała się krew, rzeczywiście tam były ofiary i szturm sowieckich komandosów na wieżę telewizyjną. Widziałem wtedy bardzo odważnych ludzi, zdeterminowanych w obronie swojej wolności. Byłem ta, zaraz po tych drastycznych wypadkach. Widziałem świeże groby. Byłem w oblężonym parlamencie. Niesamowite doświadczenie, zupełnie różne od naszego doświadczenia, które wyniosłem, chociażby z czasów Solidarności. O ile u nas protesty miały charakter bardziej cywilny, to Litwini w oblężonym parlamencie byli przebrani w mundury wojskowe. Jak już wchodziłem do tego parlamentu widziałem stare biurko, a na nim karabiny. Panowały tam zupełnie inne emocje. Jak wyjeżdżałem z Litwy wydawało mi się, że ci dzielni ludzie zostaną rozjechani przez sowieckie czołgi. Okazało się, że byłem pesymistą i historia potem potoczyła się inaczej. Mamy niepodległe państwo litewskie. Sentyment do tego kraju został. Także ja z pełną świadomością, przez właściwie cały okres mojej aktywności zawodowej zabiegam o poprawę stosunków polsko-litewskich. Po to, żeby wyjść z takiego zaklętego kręgu historycznych konfliktów. Chcę zbudować taką współpracę, która umożliwi nam w pełni konsumowanie tego, co możemy razem osiągnąć, chociażby w Unii Europejskiej, czy NATO. Jest to trudne, ale trzeba to robić.\nTa obecność na Litwie była w tym czasie związana z działalnością polityczną?\nTrochę tak. Trochę polityka, a trochę przypadek, bo to było tak, że zostaliśmy zaproszeni jako środowisko liberałów gdańskich przez taką fundację z Ameryki, już nie pamiętam czy to były Stany Zjednoczony, czy Kanada, do udziału w konferencji na temat budowania demokracji w krajach postkomunistycznych i delegacja była bardzo liczna. Natomiast później im bardziej realna stawała się ta podróż to ona topniała i z kilkunastoosobowej delegacji dojechało nas do tego Wilna cztery osoby. Nie dojechali główni prelegenci, już nie chcę nazwisk wymieniać, bo już nie warto, ale w tej grupie, która dojechała znalazł się znany pewien Pani Dariusz Filar, dzisiaj prof. Uniwersytetu Gdańskiego, wcześniej Rada Polityki Pieniężnej, chyba już w tej chwili nie jest w tej radzie. Pamiętam, że był kompletnie nieprzygotowany, bo te osoby, które miały wygłosić referaty nie dojechały i pamiętam, że zamknął się w hotelu i przez całą noc siedział i przygotowywał swoje wystąpienie. Wypadł bardzo dobrze, wtedy też był pokazywany w telewizji litewskiej. W sumie dojechała nas tam czwórka. Oczywiście wieść o interwencji sowieckiej skutecznie zniechęciła pozostałych uczestników, ale dla mnie to była niesłychana przygoda. Byłem też przy okazji w rodzinnych stronach, na rodzinnych grobach. Widziałem tą wielką mobilizację narodu litewskiego walczącego o niepodległość. Także wyniosłem kontakty i doświadczenie, i trochę inne spojrzenie na Litwę niż to, które teraz dominuje w Polsce. Jednak większość obywateli naszego kraju nie do końca rozumie sytuację, jaka ma miejsce na Litwie, czy na Wileńszczyźnie. Często myśli o tym, co się dzieje w tym kraju, w takich prostych kategoriach, że Litwini prześladują Polaków i trzeba Polaków bronić. To nie jest takie proste.\nPotem to zaangażowanie polityczne było widać tutaj w działalności samorządowej. Czy to jest taka klasyczna droga w polityce, że zaczynamy od samorządu i potem przechodzimy gdzieś dalej, czy można inaczej? Czy tak po prostu wyszło?\nWie Pani tutaj pojawiają się dwa wątki. Z jednej strony rozmawiamy o mojej drodze życiowej, która nie była dosyć typowa. Z drugiej strony pojawia się wątek, co ja bym rekomendował młodym adeptom polityki. W moim życiu wiele zdarzeń zdeterminowała historia. Komuna padła i w jakimś momencie ktoś musiał brać odpowiedzialność za to, co dalej z naszym krajem, a kto miał to robić jak nie my, więc ja w ten sposób trafiłem do Samorządu Gdyńskiego. Byłem w Zarządzie Gdyni, byłem radnym przez osiem lat. Pewnie w innej sytuacji wolałbym pracować w uniwersytecie, dalej się zajmować ekonomią, relacjami ze studentami, które chyba miałem dobre i ta praca sprawiała mi satysfakcję. Natomiast są czasami w życiu takie momenty, gdzie po prostu nie można uciekać od odpowiedzialności, a ponieważ w to wszedłem to wciągało. Tak to się dzieje. Natomiast generalnie droga młodego człowieka, który chce zajmować się aktywnością polityczną, ona powinna moim zdaniem zawierać się przekraczanie kolejnych etapów, takie stopniowe poznawanie materii, pozyskiwanie kompetencji. Z tej perspektywy patrząc takie moje przypadkowe wejście do samorządów, które później prowadziło mnie do samorządu wojewódzkiego, do rządu, do sejmu. Ono było dobre. Z dzisiejszej perspektywy widzę jak bardzo ważne w polityce jest doświadczenie, ile czasu jest potrzebne, żeby to doświadczenie nabyć.\nCzyli warto iść taką, nie wiem, czy to jest klasyczna drogą, ale jednak właśnie od miejscowości i zajmowania się polityką regionalną do właśnie dużej polityki?\nJa nie jestem autorem tej frazy, ale powtarzam to chyba po Bronisławie Komorowskim, który przestrzegał przed takimi hodowlanymi brojlerami w polityce, czyli karierami młodych ludzi, którzy są ciency w nogach. To trochę tak jest, że jak ktoś skończył studia i nagle go jakaś fala poniesie. Zostanie asystentem kogoś ważnego, potem posłem, ministrem. W jakimś momencie, kiedy przyjdzie gorsza koniunktura, a w demokracji tak jest i nie ma do końca sprawiedliwości, czasami przypadek decyduje o tym, która formacja wygrywa wybory bądź nie, a to się przekłada na indywidualne losy. Jeżeli taka osoba nie ma dorobku zawodowego, nie ma dorobku życiowego to nie ma gdzie wracać. To jest bardzo źle, bo człowiek, który ma ściany za plecami zachowuje się czasami nieracjonalnie, więc ja wierzę głęboko w takie pójście w górę, ale w mocno osadzonych fundamentach. Najlepiej dzielnica, potem miasto, potem województwo, parlament. Mam takie doświadczenie, tak mi się życie poukładało, że znane mi są w zasadzie wszystkie możliwe perspektywy. Ja jestem teraz posłem, wcześniej byłem w samorządzie miejskim, samorządzie wojewódzkim, więc jak mówię o pewnych zjawiskach to ja wiem, o czym mówię. Mam też doświadczenie gospodarcze, bo pracowałem dość pilnie w firmie konsultingowej, także, żeby podejmować decyzję trzeba rozumieć świat, w którym funkcjonujemy. A zawsze inna możliwość oceny świata daje bezpośrednie doświadczenie niż taka wiedza akademicka albo taka, która pochodzi z telewizji.\nJeszcze chciałam tak zapytać, ponieważ był Pan Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, na ile to jest polityczne? Znaczy, jeśli ktoś by chciał właśnie zajmować się ochroną konkurencji i konsumentów, ma wiedzę ekonomiczną w tym zakresie. Da się to jakoś odizolować od polityki?\nTego się do końca nie da. Raczej założenie jest takie i w tym kierunku zmierzają kraje cywilizowane, żeby tę funkcję maksymalnie oddzielić od polityki, żeby Prezes Ochrony Konkurencji i Konsumentów zachowywał się jako bezstronny, niezależny regulator, który wymusza np. na firmach działających w warunkach monopolu, bądź posiadających pozycję dominującą na rynku takie zachowania, jakie dokonywałby jakby ten rynek był stricte konkurencyjny. To jest jakaś forma protezy, forma państwowej ingerencji. To jest jedyna właściwie możliwość, żeby zabezpieczyć konsumentów, czy mniejsze firmy przed skutkami monopoli. Natomiast czy da się to do końca oderwać od polityki? Nie da się, także Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest trudnym urzędem, bo jeżeli ktoś chcę dobrze wykonywać swoją pracę to wchodzi w konflikty właściwie z najpotężniejszymi ludźmi w Polsce, bo dotyka najpoważniejszych interesów, a te interesy promieniują na politykę i prawie każdy prezes, jeżeli dobrze wykonuje swoją pracę, szanuje misję, do której został powołany musi być obijany i musi wchodzić w konflikty. Także, mam swoje doświadczenia w tej materii, bardzo kibicowałem mojej, nie chcę powiedzieć „wychowanka”, bo to za mocno powiedziane, ale pani Małgorzata Krasnodębska w czasie kiedy ja byłem prezesem zaczynała swoją pracę w UOKiK-u. Potem doszła do stanowiska prezesa. Jeśli komuś zawdzięczamy to, że nasza Energa pomorska nie została skolonizowana przez PGE to właśnie tej dziewczynie, która postawiła się swojemu rządowi.\nDoświadczenia z polityką są takie, jak często widzimy w telewizji, więc widzimy w telewizji śniadaniowej jakieśspotkania przy stole, gdzie spotykają się politycy i zazwyczaj dużo krzyczą. To tak wygląda, czy w codziennym życiu polityka każdy dzień to jest kłócenie się i przekrzykiwanie z innymi ludźmi?\nJakoś ja chyba mało krzyczę, za mało mnie Pani widzi w tych przestrzeniach, w których się dzieją tę awantury. Czasami chodzę tutaj do lokalnej telewizji, czasami spotkam kolegę Śniadka, czy koleżankę Arciszewska to trudno jest o wykwitną konwersację, ale generalnie nasza praca w sejmie powinna polegać na podejmowaniu dobrych decyzji. Ja przez osiem lat kierowałem Komisją Skarbu Państwa i moim obowiązkiem, i wyzwaniem było zapewnienie komfortu pracy wszystkim posłom, również posłom z opozycji. Tak, aby mieli dostęp do szczegółowych informacji i żeby w oparciu o to mogli podejmować dobre decyzje. Rzeczywiście w sejmie dzieje się różnie, to jest ogromna mnogość zdarzeń także trudno jest wszystkich w takim jednym worku umieścić, ale generalnie jest poziom pracy w komisjach, gdzie się powinno rozmawiać merytorycznie, jest poziom debaty takiej sejmowej jak na mównicy, gdzie tym krzykaczom jest łatwiej. Komercyjne media są rozliczane z oglądalności też chętniej publikują jakieś ekstremalne wydarzenia, bo one dają tę dużą oglądalność. Politycy o tym wiedzą, więc czasem świadomie kreują skandale, żeby potem być w tym szkle kontaktowym co potem daje rozpoznawalność itd.\nTo jest moja czwarta kadencja w sejmie, więc mam szeroką perspektywę. Wiem jak ten sejm wyglądał, gdy zacząłem w 2005 roku, jeszcze za Leppera, Giertycha i Kaczyńskiego. Jak wyglądał potem przez osiem lat rządów Platformy oraz jak wygląda teraz. Ze smutkiem stwierdzam, że tak źle, jak teraz to nie było nigdy i w tej chwili naprawdę bardzo trudno o poważną debatę. Mam nadzieje, że to jest jakaś przejściowa choroba demokracji, która w nieodległej perspektywie się zmieni.\nNa ile to jest demotywujące, że to wszystko się zmienia cyklicznie i to jest taka praca, w której trzeba mieć dużo wiary w to co się robi, takiego samo zaparcia, bo to dla mnie wydaje się być bardzo męczące. Robię jakąś prace przez cztery lata i potem zmienia się rząd i albo mi to wyrzucą do śmietnika albo nie. Wszystkie badania na temat pracy mówią, że to nie pomaga w motywacji i działaniu.\nJest to bardzo trudna droga życia i też przestrzegam osoby, które wchodzą do polityki i myślą, że jest to tak fajnie, bo się rządzi i się korzysta z wielu przywilejów. Można latać za darmo samolotem i to jest takie fajne. Nie, to jest bardzo trudny wybór życiowy i w tej pracy, stwierdzam to ze smutkiem, niewiele jest sprawiedliwości, to nie wprost tak polega, że ktoś ciężko pracuje, dobrze pracuje i to mu daję gwarancję sukcesu. To, co ostatecznie się rozstrzyga w polityce jest wypadkową wielu różnych zdarzeń, czasami pewnych trendów, nawet większych od nas. Czasami idzie przez świat jakaś fala np. nacjonalizmu. Jednostka tej fali nie zatrzyma, co nie znaczy, że nie powinna próbować. Także tu mamy do czynienia z ogromną nieprzewidywalnością, ale to też daje satysfakcję, bo jest to wielkie wyzwanie. Nie można uciekać, trzeba sprostać, trzeba sobie z tym jakoś poradzić. Jeden sobie radzi lepiej, drugi gorzej, natomiast z mojej perspektywy wszystko ma sens, jeśli za tym idzie silna motywacja. Jeżeli mam takie poczucie, że w efekcie mojej pracy, nasz kraj może się stać choć trochę lepszy. Jakaś decyzja może być podjęta lepsza bądź gorsza, to znaczy, że warto. Są czasami takie sytuacje, gdzie rzeczywiście, ta zła fala płynie, więc wtedy też trzeba jej się przeciwstawić. Ktoś musi to zrobić. Natomiast cykliczność, tak. Dużo udało się zbudować w ciągu ośmiu lat rządów Donalda Tuska i Ewy Kopacz w końcówce. Nawet patrzę na firmy pomorskie. Pamiętam, w jakiej sytuacji była firma Energa za naszych czasów, jakie wyniki miała znakomite. Potem jak widzę, że na tę firmę najeżdża cała fala „Pisiewiczów” właściwie rozszarpuje ten cały dorobek, to mogą ręce opaść. To jest zajęcie dla twardych ludzi. Trzeba zęby zacisnąć. Zrobić wszystko, co można, żeby wygrać i będziemy naprawiać znowu.\nPrzychodzi młodzież do polityki czy raczej się nie zdarza?\nRóżnie to bywa. Przychodzą młodzi ludzie, bardzo różni młodzi ludzie i ciekawi i nieciekawi. Trochę inaczej to wygląda z perspektywy partii rządzącej, bo wtedy zawsze przychodzi taka fala ludzi, którzy sądzą, że w tym momencie można bardzo łatwo zrobić karierę. Wielu z nich to się udaje. Zdarzają się pomyłki personalne, ale zdarzają się też bardzo ciekawe osoby, które chłoną wiedzę i rosną bardzo szybko. Bardzo szybko dorastają. Zmiana pokoleniowa w polityce jest potrzebna, bo my też nie będziemy wieczni z naturalnych względów. Ta naturalna wymiana powinna się odbywać. Mnie bardzo zależy na tym, żeby ta zmiana się odbywała, ale żeby to była realna zmiana na lepsze. Także budując jakieś środowisko wokół siebie, bo to się dzieje od wielu, wielu lat, zawsze bardzo mocno podkreślam ten walor samorozwoju. Tak by młodzi ludzie obserwowali, uczestniczyli, pozyskiwali wiedzę i doświadczenia, żeby idąc do polityki starali się jednak też mieć jakiś inny dorobek, żeby mieli gdzie wracać, bo człowiek, który nie ma gdzie wracać to jest słaby człowiek. Za bardzo się uzależnia od zmieniających się koniunktur, zmieniających się trendów. Spokojnie przekraczając kolejne etapy po prostu dokonywali tego naturalnego rozwoju, który powinien prowadzić do zmiany na lepsze. Często widzę u młodych ludzi, ale młodość chyba taka musi być taka trochę, nerwową potrzebę szybkich awansów. Funkcjonuję w życiu publicznym dosyć długo i ja dużo widziałem osób, które robiły karierę i potem bardzo boleśnie te kariery się kończyły. Bardzo źle jest, gdy człowiek nie ma gdzie wracać, źle jest, jeżeli uzależnia od kariery właściwie całą swoją samoocenę. Szczególnie jeśli jeszcze to potem wiąże się z podstawami egzystencji rodziny. Także zawsze namawiam do lekkiego dystansu. Działalność publiczna to fajne wyzwanie, trzeba to robić, jest to jedna z większych wartości w demokratycznym kraju, bo jednak człowiek daje coś z siebie innym ludziom. Natomiast dobrze jest robić to racjonalnie, ze świadomością, że koniunktury się zmieniają, że czasami w polityce idzie za łatwo to potem przychodzi bardzo ciężki czas. Na ten bardzo ciężki czas trzeba być przygotowanym.\nMyślę, że to jest bardzo cenna wskazówka dla wielu osób. Wiem, że interesuje się Pan stosunkami polsko-koreańskimi, więc zapytam jeszcze…\nJa przewodniczę polsko-koreańskiej grupie w sejmie, ciągle. Zaciekawił mnie ten kraj. Po raz pierwszy pojechałem tam trochę przypadkowo. A jak już pojechałem to mnie wciągnęło. Tak jak się powszechnie mówi to chyba jest prawda, że z narodów azjatyckich Koreańczycy są najbardziej podobni do Polaków, tak mentalnie. Jest to poważny partner gospodarczy naszego kraju, więc akurat budowa dobrych relacji ma też bardzo konkretny wymiar gospodarczy. Natomiast to, co się dzieje na Półwyspie Koreańskim jest niezwykle ciekawe i ważne dla nas również w kontekście naszego bezpieczeństwa. Akurat teraz mamy taki czas, gdzie dosyć dużo się dzieje w relacjach pomiędzy Północną Koreą i Południową Koreą, z różnym udziałem prezydenta Trumpa. Jak pewnie Pani wie, przed ostatnią olimpiadą wydawało się, że jesteśmy na krawędzi wojny między Północą a Południem. Z punktu widzenia interesu polskiego, mocne zaangażowanie Stanów w konflikt koreański, bo tak musiałoby być, gdyby doszło do wojny, od razu daje nieporównywalnie większe możliwości państwu rosyjskiemu w kontekście ewentualnej agresji w naszych okolicach. Mam tutaj na myśli Ukrainę. Także działanie na rzecz stabilizacji na Półwyspie Koreańskim, budowanie tam trwałego pokoju jest to problem nie tylko Koreańczyków, ale całego świata, tym również Polski.\nDużo się mówi również ostatnio o tym, że ten wizerunek Korei, który jest budowany w mediach bardzo odbiega od tego jaka ta Korea jest naprawdę.\nPółnocna czy Południowa?\nJa w Północnej nie byłem z oczywistych względów. Byłem tylko na granicy w strefie zdemilitaryzowanej, więc patrzyłem na tą Północną Koreę przez lornetkę. Z tego, co wiadomo o tym kraju to jest to kraj funkcjonujący w bardzo dramatycznych realiach. Ludzie żyjący rzeczywiście w wielkim ubóstwie. Gnębieni przez totalitarny reżim.\nNatomiast jeżeli chodzi o Koreę Południową to jest materiał na długą rozmowę. Jaki jest wizerunek Koreańczyka w Polsce, a jacy oni są naprawdę? Wielu mam przyjaciół, z którymi wielokrotnie rozmawiałem, przyjaciół Koreańczyków oczywiście. Ja widzę, że bardzo szybko nawiązujemy kontakt, że bardzo dobrze nam się rozmawia. Dobrze rozumieją Polskę i są w dużym stopniu do nas podobni. Także ja tu nie widzę jakiegoś napięcia, że są inni niż nam by się wydawać mogło. Raczej wydaje mi się, że sami powinni być takim trochę pasem transmisyjnym wprowadzającym nas w realia azjatyckie, tak, żeby Polska rzeczywiście mogła, w większym stopniu gospodarczo korzystać z tego, co się dzieje w Azji w kontekście różnych możliwości, które wynikają z rozwoju tego kontynentu.\nNa czym polegają te podobieństwa do Polaków?\nPodobna historia na przykład. My też byliśmy krajem, któremu zabierano niepodległość. Oni rzeczywiście mają to doświadczenie ostrego podziału. Mają to doświadczenie konfrontacji pomiędzy światowymi mocarstwami, czy dwoma ustrojami komunizmem i światem demokracji zachodnich na obszarze jednego kraju. Przeżyli bardzo ciężkie wojny i jest takie podobieństwo mentalne np. relatywnie dużo jest katolików w Korei Południowej. Co chyba też pokazuje, że jakiś taki fundament ideowy, podobny do nas tam istnieje.\nJak wygląda ta strefa zdemilitaryzowana, chyba niewiele osób tam przebywało?\nTam rzeczywiście w Korei ciągle toczy się wojna. Został zawarty rozejm natomiast nie ma traktatu pokojowego, tak więc jedzie się przez taki obszar gdzie po dwóch stronach mamy tereny pełne min. Widziałem też most w jedną stronę, przez który w czasach zimnej wojny przeprowadzano wymienianych jeńców, więc widać rzeczywiście taką granicę dwóch światów. Widać całą masę różnego rodzaju urządzeń militarnych. Ja byłem po stronie południowokoreańskiej, więc widać ciągłe monitorowanie tego, co się dzieje po drugiej stronie, ale oczywiście przez północnych Koreańczyków i południowych Koreańczyków w strefie zdemilitaryzowanej jest taki barak, który przekracza granice właśnie tych dwóch światów. Barak zlokalizowany w jednej części na terenie Północnej Korei, w drugiej na terenie Południowej. Oczywiście dwie strony mogą na zasadzie konsensusu korzystać z tego baraku, więc mi się zdarzyło tam być, co powoduje, że od razu w oknie pojawia się strażnik północnokoreański, tam prawie przykleja nos do szyby i bardzo uważnie przygląda się temu, co tam robimy. Generalnie doświadczenie bardzo ponure, pokazujące, że jest pewien fragment świata, gdzie wojna się nie skończyła, że jeszcze ciągle tam trwają te demony, które wydawałoby się, że we współczesnym świecie mamy za sobą. Jest to też jakaś przestroga. Cieszmy się z tego, że mamy pokój. Cieszmy się z tego, że nie ma granic, że żyjemy w wolnym kraju, w Unii Europejskiej. Mam wrażenie, że w Polsce tej radości mamy trochę za mało, a to się niestety też przekłada na wyniki wyborcze i na kłopoty, które ma nasza demokracja.\nPrzejdźmy do tematu Unii Europejskiej. Jak jest różnica między polityką na poziomie europejskim, gdzieś w Brukseli, a polityką w Polsce?\nWłaśnie ja się tu trochę puszę, że znam świat z wszystkich perspektyw, a z takiego nie znam, bo eurodeputowanym jeszcze nie byłem i na razie się nie wybieram. Także jak funkcjonuje Parlament Europejski raczej wiem z opowieści kolegów. Z tego, co słyszę to eurodeputowany już parę miesięcy wcześniej wie, którego dnia i o której godzinie odbędzie się posiedzenie jakiejś komisji. Mają zupełnie inaczej zorganizowaną pracę niż my. U nas w sejmie panuje teraz totalny chaos, właściwie czasami wyjeżdżam na sejm, który ma trwać do czwartku, a potem się okazuje, że zostaję piątku albo odwrotnie. Mamy tutaj do czynienia z takim bardzo doraźnym zarządzaniem parlamentem. Z tego, co słyszę to w Parlamentem Europejskim wszystko jest jednak dużo bardziej uporządkowane, dobrze zorganizowane i akurat tego rodzaju doświadczenia w sejmie polskim bardzo by się przydały, ale to chyba daleka droga. Natomiast z definicji Parlament Europejski to jest szersze spektrum zagadnień, czyli wyższy poziom ogólności. Debata też dotyczy spraw bardziej ogólnych, w mniejszym stopniu wprost dotykających konkretnych interesów. Chociaż znaczenie decyzji podejmowanych na tym poziomie jest oczywiście bardzo duże.\nZostawmy Unię Europejską w spokoju i patrzmy na ten rynek lokalny. Co mogą zrobić na poziomie regionalnym ludzie, którzy chcieliby zacząć od podstaw albo mają taką potrzebę, żeby coś zmieniać? W jakie działania się angażować?\nSam też chcę młodych angażować w działalność publiczną. Tych obszarów jest tak naprawdę sporo. Można przyjść do nas i próbować robić coś, chociażby w ramach Stowarzyszenia Młodzi Demokraci, które blisko współpracuje z Platformą Obywatelską. Oczywiście mówię to do ludzi, którzy mają podobne do mnie poglądy. Inne formację też mają bardzo blisko z nimi związane swoje organizacje młodzieżowe. Także to jest taka naturalna przestrzeń dla młodego człowieka, który chce włączyć się w politykę i szukać dla siebie możliwości rozwój w tym obszarze. Jednak można to też robić bez formacji politycznych. Można mobilizować się w jakiś sprawach dzielnicowych, czy sąsiedzkich. Niebawem będą w Gdyni wybory do rady dzielnic, gdzie stosunkowo niedużo głosów potrzeba, żeby zostać takim radnym dzielnicowym. Jeśli ktoś bardzo chce i pochodzi po sąsiadach, przedstawiając konkretną propozycję zmiany w swojej dzielnicy, którą uważa za ważną, przekona do siebie ludzi może zostać radnym. Gdy już nim to bierze na siebie jakąś odpowiedzialność. Ma nieduży, ale jakiś budżet. Może prowadzić jakąś aktywność. Nabywać doświadczenia, ale też pokazywać się ludziom. Jeżeli ktoś coś sensownego robi w dzielnicy to ludzie to zobaczą i docenią. Stąd też już prosta droga do próbowania swoich sił w wyborach do rady miasta. Można próbować, tak jak wspominałem, w ramach partii politycznej, czy stricte politycznych formacji, ale też modne są tzw. ruchy miejskie. Jest to mobilizowanie się ludzi w oparciu o jakieś konkretne idee z takim dużym dystansem do polityki. Mam w tej materii może odrębny pogląd, z oczywistych względów, ale też szanuję, bo każdy powinien sobie szukać takiego miejsca, które mu najbardziej odpowiada. W końcu jesteśmy w wolnym kraju. Na tym też polega demokracja.\nTakie bycie radnym miasta jest bardzo absorbujące? Chodzi mi tutaj o taki argument: „a nie mam czasu”.\nDużo się zmieniło od moich czasów, bo jak ja byłem radnym to rzeczywiście radni mieli przede wszystkim dużo więcej kompetencji m.in. wybierali prezydenta, który następnie wskazywał kto będzie z jego listy kandydował. Rady były liczniejsze co dawało większą możliwość partycypacji społecznej. Łatwiej było wejść na rynek. Tamten czas wspominam bardzo dobrze, bo to rzeczywiście była taka buzująca demokracja. Demokracja z definicji jest taka szara. W codziennym oglądzie nie jest ładna, bo to nic innego jak pewna forma zderzania się interesów i szukania kompromisów, gdy ludzie patrzą na świat z różnych perspektyw. Nawet w wymiarze lokalnym mają różne interesy co prowadzi do kłótni. Kłótnia nie jest ładna ani fajna, ale lepiej jak tak się dzieje. Zresztą demokracja jest alternatywą dla konfliktów w takim wymiarze fizycznym, chociażby dla wojen. Chodzi o to, żeby w pokojowy sposób dążyć do kompromisu.\nPamiętam jeszcze ten samorząd z lat 90, tam rzeczywiście się kłóciliśmy i było tam wiele emocji. Może też powoli nabieraliśmy kompetencji? Skąd mieliśmy je mieć? W końcu ’90 roku tak naprawdę dopiero zaczynała się Polska samorządowa. Natomiast w tej chwili mam wrażenie, że już rady są bardziej profesjonalne, na pewno są mniejsze. Nieporównywalnie większe znaczenie ma osoba prezydenta, wybieranego w bezpośrednich wyborach i on kumuluje całą tą główną część władzy. Także od samych radnych relatywnie mniej zależy niż w czasach, o których mówiłem.\nNie mam poczucia, żeby ta praca była bardzo absorbująca. Oczywiście wszytko zależy co kto robi w wymiarze zawodowy, ile ma wolnego czasu, i jak bardzo chce się angażować. To są indywidualne wybory konkretnych osób. Każdy jest inny i każdy też może coś innego wnieść do rady miasta. Niektórzy mogą wnieść profesjonalną wiedzę, bo akurat mają kompetencję np. w zakresie transportu lokalnego, czy szeroko rozumianych usług komunalnych. Inni mają łatwość komunikowania się z ludźmi. Mają taką pasję społecznikowską i to też jest ważne i potrzebne, bo jest się pasem transmisyjnym od mieszkańców. Co wpływa na podejmowanie decyzji w wymiarze samorządowym.\nUdało się Panu odzyskać tę gitarę i wrócić do grania?\nGitarę odzyskałem. Potem podarowałem ją młodemu sąsiadowi z Chyloni, który naklejał mi plakaty w ’94 roku. Przekazałem ją w dobre ręce, ale po latach kupiłem sobie kolejne gitary i teraz trochę ich w domu stoi. Tak z czystego sentymentu, bo nie mam czasu i nie uważam się też za osobę utalentowaną. Natomiast lubię je mieć. Lubię sobie czasami pohałasować. Wszyscy też potrzebujemy trochę innego świata niż ten, którym się na co dzień zajmujemy, więc podchodzę do tego z pokorą i liczę na wyrozumiałość ze strony członków rodziny i sąsiadów.\nPodobno dobrze Pan gotuje.\nTak. Gotować lubię. To też jest taka forma naturalnego wyciszenia, w szczególności, gdy wracam z Warszawy głosowaniach. Trwają one nierzadko wiele godzin. Do tego na sali plenarnej w sejmie znajdują się wszyscy posłowie. Generalnie ludzie, którzy patrzą na to w telewizji nie zdają sobie sprawy z tego, że wszyscy krzyczą. Siedzi się przez ileś tam godzin będąc poddanym inwazji dźwięków z każdej strony; z lewej, z prawej, zza pleców. Ktoś przemawia z mównicy, inna osoba wykrzykuje i głośno komentuje zza moich pleców. Taki jest parlament. Gdy wracam do Gdyni do swojego domu to szukam wyciszenia i czasami rzeczywiście lubię sobie kroić jakieś warzywa i gotować to, co akurat lubię. Generalnie lubię ostre przeprawy, więc wszystko, co umiem gotować jest bardzo ostre — nie każdemu polecam. Mój syn twierdzi, że mu smakuje, więc może nie jest to najgorsze gotowanie.\nDziękuję bardzo. Myślę, że mamy bardzo dużo cennych informacji dla słuchaczy oraz wiele inspirujących historii.\nDługo można mówić, niestety z konieczności muszę się jakoś streszczać. Tych wątków jest rzeczywiście strasznie dużo. Długa droga życia i myślę, że jeszcze wiele się wydarzy.\nCzy jest coś takiego co warto by było powiedzieć młodym ludziom jeszcze na zakończenie?\nŻeby słuchali głosu serca, robili to, co czują, bo człowiek nie jest w stanie do końca przewidzieć przyszłości. Jak się też za dużo kombinuje to można sobie zmarnować życie. Ja też się kierowałem w życiu intuicją. Tak bywało, że miałem dosyć szerokie spektrum wyborów i właściwie mogłem dużo rzeczy robić. Nie wspomniałem Pani, że byłem też dziennikarzem w „Tygodniku Gdańskim” przez ponad rok. Szedłem za głosem serca, szukałem takiej ścieżki, która mogła mi dać największą satysfakcję i z perspektywy czasu czuję się życiowo spełniony. Robiłem przez całe życie to, co chciałem robić. Pieniędzy nie zarobiłem, więc nie jestem bogatym człowiekiem. Natomiast nie mam poczucia zmarnowanego życia i tego życzę młodym ludziom, żeby mieli po latach takie poczucie spełnia, że robili to, co chcieli robić.\nPoprzedni wpisPoprzedni 47 – Kapuściński w animacji, problem, gry i kilka smutnych książek.\nNastępny wpisNastępny 49 – Odcinek rodzinny o bad tripach i serialach. Ani słowa o książkach.


NEon24.pl ⭐ Dwa państwa, dwa różne systemy.\nponiedziałek, 24 sierpnia 2020, 17:53:55\nRywalizacja Chin i USA o światowy prymat jest oparta o różne systemy władzy państwoej i zarządzania gospodarczego tych dwóch rywali.\nChiny są państwem komunistycznym z kierowniczą rolą partii komunistycznej. Jest jednak zasadnicza różnica między Chinami i tym co niektórzy pamiętają z PRLu. Tak ZSRR jak i demoludy nie było stać na ewolucję systemu wraz ze zmianą pokoleń, zmianą technologii czy nawet upływem czasu i wzrostem świadomości społecznej.\nEwolucja chińska polegała na tym, że dopuszczono nie tylko rozwój prywatnej przedsiębiorczości, ale dopuszczono również inwestycje zagraniczne. Obie te reformy spowodowały fenomenalny rozwój Chin i doprowadził do stworzenia chinskiej potęgi.\nPrywatna własność w Chinach, czy to krajowa, czy zagraniczna, ma nadzór państwowy, jak również jest mniejszy lub większy udział państwowej własności.Tym samym państwo partycypuje w produkcji i ma udział w zyskach. Jednocześnie produkcja jest sterowana wieloletnimi planami państwowymi.\nChińczycy mają wysoko postawioną edukację, wysoki etos pracy związany z lojalnością do władzy państwowej, tym samym chińscy specjaliści skopiowali wszystko co najlepsze znalazło się w otoczeniu. Kopiowali amerykańskie produkty, ale też rosyjskie czy innych krajów zachodnich, wprowadzając jednocześnie własne unowocześnienia.\nRolnictwo chińslie przeszło szereg dramatycznych przemian, od prywatnego, poprzez przymusową kolektywizację, śmierć głodowa do ponownej prywatnej własności. Obecnie istnieją wszelkie formy produkcji rolnej, nawet w miastach, stosowane są nowoczesne metody intensyfikacji produkcji i wysokiej wydajności. Zaczyna się też produkcja zdrowej żywności.\nStany Zjednoczone dla odmiany kładą nacisk na prywatyzację, wychodząc z założenia, że prywatyzacja oparta na rozrachunku gospodaeczym jest najlepszym bodźcem ekonomicznym rozwoju. Państwo pozbywa się własności i poczynając od węzień a kończąc na badaniach kosmosu jest przekazywane w ręce prywatnych przedsiębiorców.\nPrywatni właściciele mają własną motywację co do rozwoju przedsięwzięcia, a ta nie musi być zgodna z intencjami rządowymi. Wielkie korporacje rządzą się własnymi prawami. Rząd może na nie częściowo wpływać poprzez podatek, cło lub embargo, ale nie może nakazać jak i co produkować, chyba, że jest to stan wyjątkowy. Państwo amerykańskie jednego przestrzega, to ściągania podatków. Każdy obywatel USA, niezależnie gdzie mieszka, podatek musi płacić do amerykańskiego budżetu.\nTa sytuacja powoduje, że motywacje rządowe i korporacji bywają rozbieżne. "America first" jest hasłem mocno przecenionym, bez większego wpływu na gospodarkę.\nZadłużenie jest istotnym czynnikiem w gospodarce. Spłacane raty i oprocentowanie zmniejszają przyrost Dochodu Narodowego.\nChiński rząd zadłużył się, za granicą, na US$ 5.48 trillion , równa się to 48.4% of GDP. Nie oznacza to, że nie ma problemów. Chiny mają bardzo duże zadłużenie wewnętrzne.\nZadłużenie wewnętrzne Chin przekracza 250% PKB, czyli więcej niż Stany Zjednoczone. Pozostaje niższe niż w Japonii, najbardziej zadłużonej wiodącej gospodarce świata, ale niektórzy eksperci twierdzą, że niepokój budzi fakt, że zadłużenie Chin wzrosło w tempie, które zwykle prowadzi do załamania finansowego i gospodarczego.\nCzemu chinskie zadłużenie nie załamania finansowego i gospodarczego? Jest to skutek tego, że państwo chińskie udziela kredytów na rozwój produkcyjny. Kiedy następuje budowa całego nowego miasta, albo nowej szybkiej kolei, państwo drukuje nowe pieniądze, za które są finansowane nowe budowy. W ostateczności zasiedlenie budynków nowymi lokatorami czy dochód z inwestycji kolejowych prowadzi do zwrotu kosztów. A tak długo jak te koszty nie są zrównane z dochodami, państwo jest właścicielem tego co zbudowano.\nAmerykańskie zadłużenie dotyczy zupełnie czego innego. Na dzień 1 maja 2020 r. Dług federalny pożyczony od obywateli USA, wynosił 19,05 bln USD, a zadłużenie wewnątrz- rządowe - 5,9 bln USD, co daje łączny dług w wysokości 24,95 bln USD. Na koniec 2019 r. Dług publiczny wynosił około 79,2% PKB, a około 37% długu publicznego było w posiadaniu obcokrajowców.\nAmerykański dług publiczny dotyczy działu konsumpcji. To nie są budowy, to są emerytury, opieka zdrowotna, szkoły publiczne, wojsko i inne służby. Kredyt jest zaciągany po to aby funkcjonowało państwo. Nie raz się zdarzyło, że zamykano funkcjonowanie państwowych instytucji po to... aby zaoszczędzić pieniędzy, albo dlatego, że pieniędzy zwyczajnie nie było.\nPrzedstawiając dwa systemy, chcę zwrócić uwagę, że w świecie istnieje szereg pośrednich systemów, które wyłoniły się mniej lub więcej z feudalnej zależności. Przykładem jest Arabia Saudyjska, oraz Iran.\nponiedziałek, 24 sierpnia 2020, 18:27:04\n//Na dzień 1 maja 2020 r. Dług federalny pożyczony od obywateli USA, wynosił 19,05 bln USD//\nPożyczony od obywateli? Mogłabyś podać źródło tych rewelacji?\n//albo dlatego, że pieniędzy zwyczajnie nie było.//\nJaki problem? Odpala się drukarkę i po kłopocie.\nponiedziałek, 24 sierpnia 2020, 18:58:43\n@Jarek Ruszkiewicz SL 18:27:04\nTam jest kolorowy rysuneczek, którego nie dam rady skopiować. Różne kolory podają ile komu rząd jest winien.\nTo jest normalne, ludzie mający oszczędności bankowe zawierają umowę na określony okres z bankiem, że nie będą wycofywać pieniędzy, dostają wyższy procent, a bank pożycza to rządowi. Mogą też być papiery dłużne.\n//Jaki problem? Odpala się drukarkę i po kłopocie.//\nRząd amerykański nie ma drukarki, drukarka jest w prywatnych rękach.\nwtorek, 25 sierpnia 2020, 09:09:04\nA Rosja robi swoje.\nPamiętam że w czasach Gierka były podobne plany (inna rozdzielczość IC).. sam projektowałem układ scalony dla kalkulatora w latach 72-73\nCEMI zrzynało taki układ z układu Amerykańskiego.\nTo były czasy gdy można było coś dla Polski zrobić..\nW Polsce solidaruchów można tylko pracować dla "żyda" bo nie ma opcji Polskiej jako że mafia żydowska czyli solidaruchy rządzi Polską..\nTo sytuacja dużo gorsza niż za okupacji Hitlerowskiej gdzie Polskie struktury jednak istniały chociaż w podziemiu ale istniały.\nTeraz gdzie spojrzysz to "polacy" czyli mafia żydowska lub banderowska poprzebierana w polskie czapeczki.\nA Rosja robi swoje ...\nRząd i zobowiązał się uwolnić Rosję od importowanej elektroniki\nRosyjski rząd przyjął strategię rozwoju przemysłu elektronicznego do 2030 roku, która ma zapewnić krajowi „światowe przywództwo technologiczne”.\nZgodnie z dokumentem podpisanym 17 stycznia przez premiera Michaiła Miszustynę i opublikowanym w środę na stronie kabiny, za 10 lat rosyjski rynek elektroniki powinien składać się z prawie 60% krajowych towarów.\nMowa o szerokiej gamie produktów – od układów scalonych i procesorów po telefony, telewizory i radia. Strategia odnosi się do produktów elektronicznych jako „moduły elektroniczne (w tym radioelektroniczne) i urządzenia zintegrowane, takie jak system w obudowie; elektroniczne (w tym radioelektroniczne) urządzenia i systemy do specjalnych celów; elektronika profesjonalna i konsumencka (w tym elektronika radiowa) ”.\nZgodnie ze strategią wolumen produkcji elektroniki w Rosji powinien wzrosnąć trzykrotnie – z 1868 do 5,22 bln rubli, a udział produktów cywilnych z 50,3% do 87,9%.\nObecnie w kraju działa 1600-1700 przedsiębiorstw branży elektronicznej, z czego 422 są własnością państwa. Zapewniają 55% dochodów sektora. Jest też 1200 organizacji z kapitałem prywatnym (23% przychodów) i 30 firm zagranicznych (22% przychodów).\nJednak udział krajowej elektroniki w rynku, z wyłączeniem produkcji zbrojeniowej, wynosi tylko 31%.\nRząd zamierza zakończyć tę sytuację w trzech etapach. W pierwszym etapie – w latach 2020-2021 – produkty rosyjskie będą promowane w kraju, głównie poprzez projekty krajowe; z drugiej – w latach 2022-2025 – planowane jest wejście na rynki międzynarodowe, w tym z udziałem partnerów zagranicznych; po trzecie – „ma zapewnić czołowe pozycje branży na obiecujących rynkach i światowe przywództwo technologiczne” z potrojeniem eksportu do 12 miliardów dolarów rocznie.\nZa 10 lat rosyjski przemysł będzie musiał nauczyć się produkować procesory, kontrolery, pamięć, w tym bazę komponentów opartą na technologii krzemowej z normami topologicznymi 65-45nm, 28nm, 14-12nm, 7-5nm; opanować technologie produkcji wyświetlaczy opartych na OLED co najmniej 6.generacji o rozdzielczościach do 2048 × 2048 pikseli, nauczyć się produkować wyświetlacze na płytach o średnicy 200 mm, lasery półprzewodnikowe.\nW planach jest budowa „fabryk krzemu” do produkcji cyfrowych układów scalonych; produkcja elektroniki i oprogramowania mikrofalowego, w tym technologii szyfrowania.\nProblemem branży jest brak kadr: średni wiek zatrudnionych to 45-50 lat. W tym celu planowane jest „zwiększenie atrakcyjności branży dla kadr zawodowych i rezerwy młodzieżowej”. Jednocześnie szkolenie specjalistów musi być również przeniesione do bazy krajowej, zapewniającej „wprowadzenie rosyjskich rozwiązań w procesach szkolenia i przekwalifikowania”.\nTekst ze stycznia tego roku więc i plany były ambitne\nkarol karolak (@karolkarolak16) , 25 sierpnia 2020 at 07:26\nwtorek, 25 sierpnia 2020, 15:26:52\n@Oscar 09:09:04 Rosja, dzięki sankcjom i kontrsankcjom...;)))\nrozwinęła własną zdrową produkcję żywnościową...i jest jej eksporterem. Dzięki sankcjom i kontrsankcjom własność państwowa wynosi 70% bo obcy właściciele pozbyli się tanio tej własności. Dzięki sankcjom pieniądze zarobione Rosjanie trzymają w kraju z obawy, że konta zostaną zablokowane, itd.\nwtorek, 25 sierpnia 2020, 18:16:07\nPrezydent Trump ogłasza program na drugą kadencję.\n· 10 milionów nowych miejsc pracy w 10 miesięcy\n· milion nowych małych firm\n· obniżone zostaną podatki, aby zwiększyć pensje netto i utrzymać miejsca pracy w Ameryce\n· zawierane będą umowy sprawiedliwego handlu, które chronią amerykańskie miejsca pracy\n· ulgi podatkowe „Made in America”\n· rozwój stref możliwości\n· kontynuacja programu deregulacji na rzecz niezależności energetycznej\n· szczepionka do końca 2020 roku\n· powrót do normalności w 2021 roku\n· wszystkie możliwe krytyczne leki i materiały dla pracowników służby zdrowia w Stanach Zjednoczonych\n· uzupełnione i przygotowane zapasy strategiczne na przyszłe pandemie\nZERWANIE Z ZAUFANIEM DO CHIN:\n· przywrócenie 1 miliona miejsc pracy w produkcji z Chin\n· ulgi podatkowe dla firm, które przywracają pracę z Chin\n· pozwolenia na 100% odliczenia kosztów dla branż podstawowych, takich jak farmacja i robotyka, które przywracają produkcję do Stanów Zjednoczonych\n· brak umów federalnych dla firm, które outsourcują (przerzucają produkcję) do Chin\n· pociągnięcie Chiny do pełnej odpowiedzialności za umożliwienie rozprzestrzenienia się wirusa na całym świecie\n· obniżenie ceny leków na receptę\n· przywrócenie pacjentom i lekarzom odpowiedzialność za nasz system opieki zdrowotnej\n· niższe składki na ubezpieczenie zdrowotne\n· koniec płatności „niespodzianka”\n· zachowanie wszystkich wcześniejszych warunków\n· ochrona Ubezpieczeń Społecznych i Medicare\n· ochrona naszych weteranów i zapewnienie im światowej klasy opieki zdrowotnej i usług\n· zapewnienie wybór szkoły każdemu dziecku w Ameryce\n· program nauczania o amerykańskiej wyjątkowości\nOSUSZANIE BAGNA (porządkowanie systemu politycznego):\n· odejście od limitów kadencji kongresowej\n· ukrócenie uciążliwości biurokratycznych rządu wobec obywateli USA i małych firm\n· otwarcie transferów pieniężnych Waszyngtonu i przekazanie uprawnień obywatelom i stanom\n· opróżnienie globalistycznego bagna, nie będzie udziału USA w międzynarodowych organizacjach, które krzywdzą obywateli amerykańskich\n· pełne finansowanie i zatrudnianie większej liczby funkcjonariuszy policji i organów ścigania\n· zwiększenie kar za napaści na funkcjonariuszy organów ścigania\n· oskarżenie o strzelaniny samochodowe będzie traktowane jako akty terroryzmu domowego\n· ściganie przez wymiar sprawiedliwości brutalnych grup ekstremistów, takich jak ANTIFA\n· koniec bezgotówkowej kaucji i trzymanie niebezpiecznych przestępców w zamknięciu do czasu procesu\nKONIEC NIELEGALNEJ IMIGRACJI I OCHRONA AMERYKAŃSKICH PRACOWNIKÓW:\n· zablokowanie nielegalnym imigrantom możliwość korzystania z opieki społecznej, opieki zdrowotnej i bezpłatnego czesnego finansowanego przez podatników USA\n· obowiązkowa deportacja dla członków gangów niebędących obywatelami USA\n· zlikwidowanie sieci handlu ludźmi\n· koniec z miastami-sanktuariami, aby odnowić nasze okolice i chronić nasze rodziny\n· zakaz dla amerykańskich firm zastępowania obywateli Stanów Zjednoczonych tańszymi pracownikami zagranicznymi\n· wymogi dla nowych imigrantów, aby byli w stanie utrzymać się finansowo\nINNOWACYJNOŚĆ NA PRZYSZŁOŚĆ:\n· rozwój sił kosmicznych, stała obecność załogową na Księżycu, wysłanie pierwszej misji załogowej na Marsa\n· zbudowanie największego na świecie systemu infrastruktury\n· wygranie wyścigu o 5G i stworzenie krajowej, szybkiej, bezprzewodowej sieci internetowej\n· nadal przewodzić światu w dostępie do najczystszej wody pitnej i najczystszego powietrza\n· współpraca z innymi narodami, aby oczyścić oceany naszej planety\nPO PIERWSZE POLITYKA ZAGRANICZNA AMERYKI:\n· zakończenie nieskończonych wojen i przynieś z tych rejonów żołnierzy do domu\n· przekonanie sojuszników do sprawiedliwego udziału w kosztach bezpieczeństwa\n· utrzymanie i poszerzenie niezrównanej siły militarnej Ameryki\n· likwidacja globalnych terrorystów, którzy grożą skrzywdzeniem Amerykanów\n· budowa nowoczesnego system obrony przed cyberatakami i systemu obrony przeciwrakietowej\nwtorek, 25 sierpnia 2020, 18:21:47\n@35stan 18:16:07 Tak, chyba już wszystko ujęte jest w te obietnice.\nJest pewne, nikt tyle Ameryce jest w stanie dać, ile im Trump obiecał. ;)\nwtorek, 25 sierpnia 2020, 19:10:34\nDruga strona konfliktu wewnątrz globalnej mafii napisze jeszcze ładniejszy program...wezmą fachowców z Hollywood do napisania scenariusza...\nZa późno na odwrócenie trendu.\nPrywatne firmy mają politykę kto da więcej Chiny czy Tramp...\nW tej zabawie Tramp nie ma szans.\nPrywatny chciwy biznes nie odda zysków w interesie jakiejś ameryki.\nPrzekonanie "sojuszników" ..do sprawiedliwego wkładu w koszta okupacji okupanta ??? hehehe.. sojusznicy powiedzą.. "go home USA"\n(Europa, Azja, Bliski wschód pewnie i Afryka a może też Australia).\nzostaną tylko bandyckie państwa które bez okupacji lub wsparcia USA natychmiast upadną... Kosowo, Arabia Saudyjska, Polska, Ukraina...\nPolska bez USA upadnie niestety nie w kierunku suwerenności ale w kierunku głębszego wasalizmu wobec UE...\nChyba że naród Polski spacyfikuje PO i innych "obywateli"\nwtorek, 25 sierpnia 2020, 19:34:39\n@Oscar 19:10:34 Nie ma czegoś takiego w polityce jak "naród".\nPod tym słowem zawsze kryje się jakaś grupa ludzi, która działa często wbrew interesom narodowym. Polska świadomość polityczna jak i zaangażowanie polityczne, kultura polityczna, są bardzo niskie. I to dotyczy nawet znanych z pierwszych stron polityków.\nśroda, 26 sierpnia 2020, 08:07:35\nNarody istnieją realnie.\nNiestety okupanci często nadużywają pojęcia Naród wskazując fałszywie na siebie...\nW Polsce mafia żydowsko banderowska określa się mianem narodu Polskiego... a Polaków określają pogardliwie prawicowymi oszołomami.\nalbo lewicowymi komuchami... i robią wszystko by zniszczyć tożsamość i spójność narodu Polskiego.\nTo nie znaczy jednak że Naród Polski nie istnieje... bo istnieje.\nśroda, 26 sierpnia 2020, 08:14:43\n"To nie znaczy jednak że Naród Polski nie istnieje... bo istnieje."\nJak rozumiem Panią Annę, w polityce narody nie istnieją. One istnieją w innym wymiarze, bardziej realnym niż polityka, chociaż politycy próbują je sobie zawłaszczyć.\nśroda, 26 sierpnia 2020, 17:34:18\n@Oscar 08:07:35 Używanie pojęcia "naród" w sensie jakim tu Pan\nużywa, jest komunałem, słowem wytrychem, które coś znaczy, a jednocześnie nie znaczy nic.\n"Chyba że naród Polski spacyfikuje PO i innych "obywateli"\nCzy PO istnieje poza narodem? Czy "obywatele" nie są częścią narodu?\nKogo Pan zalicza do narodu, a kogo nie i na jakiej podstawie?


Ukraina nad przepaścią, wkrótce może ogłosić bankructwo. Czy Polska jest na to przygotowana? - Polskatimes.pl\nUkraina nad przepaścią, wkrótce może ogłosić bankructwo. Czy...\nData dodania: 2015-07-03 15:14:00\nOstatnia aktualizacja: 2015-07-03 18:10:44\nMożna spodziewać się dużej emigracji zarobkowej Ukraińców do Polski. Wbrew temu co można sądzić, Polska może nie okazać się jedynie przystankiem na drodze obywateli ukraińskich do bardziej bogatych krajów Unii Europejskiej a miejscem docelowym dużej części ukraińskich emigrantów (© Dmitry Lovetsky/AP) Ukraińska gospodarka znajduje się w katastrofalnym stanie, a ogłoszenie bankructwa przez rząd w Kijowie jest bardzo realne. Równie realny jest wybuch wojny. Jakie konsekwencje dla Polski może wywołać plajta lub wojna u naszego wschodniego sąsiada?\nCały świat obserwuje z zapartym tchem wydarzenia w Grecji. W komentarzach medialnych pojawiają się różne scenariusze i możliwe konsekwencji dla polskiej gospodarki w razie wyjścia Hellady ze strefy euro. Tymczasem Polska może mieć dużo poważniejszy problem, w związku z sytuacją na Ukrainie. Sąsiad nie dość, że nękany jest przez Rosję na wiele sposobów, i zbrojnie i ekonomicznie, to jeszcze jest na granicy wypłacalności. UKRAINA | SEPARATYŚCI KĄSAJĄ, ALE SĄ ZDEMORALIZOWANI. KREM NIE ŚLE BRONI [REPORTAŻ]\nW mijającym właśnie tygodniu pojawiły się w kontekście tego kraju dwie istotne informacje. Zerwanie rozmów z Gazpromem i w konsekwencji wstrzymanie dostaw błękitnego paliwa oraz sukces rządu w Kijowie w rozmowie o restrukturyzacji długu z wierzycielami. Ukraina wnioskuje o restrukturyzację zadłużenia, po tym jak podsycany przez Rosję konflikt na wschodzie kraju doprowadził do załamania hrywny i gwałtownego spadku rezerw walutowych. W czerwcu MFW obniżył prognozę tegorocznej dynamiki PKB z minus 5,5 proc. do minus 9 proc.\n- Porozumienie o poufności oraz zapowiedź uczestnictwa minister finansów Ukrainy to znaki, że obie strony poważnie podchodzą do rozmów. To może oznaczać, że rozwiązanie sporu jest coraz bliższe – oceniał w wypowiedzi dla agencji Bloomberg Ian Hague, współzałożyciel nowojorskiej firmy inwestycyjnej Firebird Management.\n- Gospodarka ukraińska i sytuacja ekonomiczna tego państwa w dużej mierze zależy od polityki, a nie od zasad ekonomicznych. Ktoś kto nie ma problemów z wypłacalnością nie renegocjuje długu - powiedział Piotr Kuczyński główny analityk Domu Inwestycyjnego Xelion. - Dopóki jest wola głównie polityczna rządów z UE, Ukraina może być spokojna, bo będzie miała zapewnioną pomoc ekonomiczną i wsparcie polityczne. Bez tego już dawno byłaby bankrutem - ocenia Kuczyński z Xelion. - Wierzyciele będą zapewne zmuszeni zaakceptować obcięcie wartości zadłużenia, a do porozumienia dojdzie, kiedy obie strony porozumieją się w sprawie wysokości tego cięcia – dodaje Hague z Fire Bird Management.\nPrzez dwa miesiące negocjacje tkwiły w martwym punkcie po tym jak grupa wierzycieli Ukrainy, na czele której stoi towarzystwo Franklin Templeton, sprzeciwiała się żądaniu obcięcia wartości zadłużenia, twierdząc że restrukturyzacja powinna obejmować jedynie przesunięcie terminów spłat i redukcję odsetek. Przedstawiciel w Polsce Frankiln Templeton, odmówił “Polsce” komentarza. - Franklin Templeton nie udziela jakichkolwiek komentarzy związanych z bieżącą sytuacją oraz prognozami gospodarczymi dla Ukrainy - czytamy w przesłanej, do redakcji odpowiedzi.\nObecnie Ukrainę od bankructwa ratują kroplówki finansowe od zachodnich instytucji finansowych, na czele z Międzynarodowym Funduszem Walutowym, który w ramach dwuletniego programu stand-by przyznał Ukrainie kredyt w wysokości 17 mld USD. Ostatnio sukcesem zakończyły się negocjacje przyznanie Ukrainie, drugiej transzy kredytu w wysokości 2,5 mld USD. Jednakże warunkiem jego przyznania jest restrukturyzacja ukraińskiego długu zagranicznego (ok. 16 mld USD).\nJednocześnie rząd w Kijowie zagroził zaprzestaniem obsługi swoich obligacji denominowanych w euro, jeżeli jego propozycja, obejmująca także redukcję kapitału, nie zostanie zaakceptowana. Premier Arsenij Jaceniuk określił, że „ataki nieżyczliwych kredytodawców” - jak określił największych posiadaczy ukraińskich obligacji - nie chcą zgodzić się na przedłużenie terminu spłaty i obniżenia stawki procentowej. Z powodu braku porozumienia między stronami możliwość ogłoszenia „technicznego bankructwa” zapowiedziało w zeszłym tygodniu ukraińskie ministerstwo finansów, które winą obarczyło prywatnych wierzycieli nie chcących „przyczynić się do odbudowy ukraińskiego państwa - mówił premier Ukrainy. - Czas gra na niekorzyść władz w Kijowie, reformy państwa z pewnością również nie przyniosą im popularności. W tej sytuacji do głosu zaczną dochodzić głosy populistyczne, które będą domagać się podjęcia konfrontacji z Rosją, kompromitujące Ukrainę w oczach Zachodu i podważające jej polityczną stabilność. Alternatywą będzie zaś ugięcie się przed żądaniami Kremla sprowadzającymi się do zwasalizowania ukraińskiego państwa (postulowane przez rosyjską dyplomację rozwiązania konfliktu: głęboka zmiana ustroju państwa poprzez federalizacje kraju i przyznanie poszczególnym obwodom daleko idącej autonomii) - uważa Krzysztof Nieczypor z zarządu Fundacji Wspólna Europa i redaktor naczelny portalu Eastbook.eu, zajmującej się tematyką wschodnią.\n- Oba te scenariusze są skrajnie niekorzystne dla ukraińskiej państwowości - ich realizacja na trwałe sparaliżuje funkcjonowanie ukraińskiego państwa, będzie narzędziem stałego destabilizowania sytuacji politycznej w Ukrainie i przekreśli jakiekolwiek dążenia Ukrainy do członkostwa w Unii i NATO ze stałą groźbą odłączenia się części ukraińskiego terytorium - dodaje Nieczypor z Fundacji Wspólna Europa.\nCzy Polska ma gotowe scenariusze i jest przygotowana logistycznie i ekonomicznie na przyjęcie dużej ilości uchodźców z Ukrainy, na wypadek tych wydarzeń? Co z biznesem. Wiele firm dużych, średnich i małych łączy partnerstwo gospodarcze z tym krajem. Czy ewentualne bankructwo naszego sąsiada wpłynie na polską gospodarkę?\n- Utrzymywanie takiego stanu niepewności, destabilizacja rządu ukraińskiego sprawianie wrażenia zagrożenia wojną jest na rękę Putinowi. W razie jednak jakichkolwiek niepokojów społecznych jak np. Pomarańczowa Rewolucja czy Majdan, jak również w razie spadku poparcia dla rządu może dojść do wybuchu konfliktu zbrojnego z Rosją, na szerszą skalę - uważa Paweł Kowal były sekretarz stanu w MSZ i eurodeputowany. Jak dodaje Kowal, powinniśmy być gotowi, bo w każdej chwili może wybuchnąć tam wojna. - Polska jest w stanie przyjąć ewentualnie, może kilkadziesiąt tysięcy uchodźców z Ukrainy - dodaje Kowal.\nNieczypor z Fundacji Wspólna Europa z kolei uważa, że Polska nie jest gotowa na przyjęcie dużej fali uchodźców z Ukrainy.\n- Nie jesteśmy przygotowani na przyjęcie fali uchodźców z Ukrainy ani jako społeczeństwo, ani jako państwo. Od końca II wojny światowej w Polsce nie było dużej społeczności o odmiennej kulturze i raczej należałoby się spodziewać trudności w adaptowaniu bliskiej, ale jednak różnej od naszej kultury ukraińskiej. Brak społecznego doświadczenia w tym względzie (już trzecie pokolenie Polaków urodziło się i wychowało w jednorodnym etnicznie kraju) może prowokować zachowania ksenofobiczne. Znaczenie będzie miał również fakt, że dobrze wykwalifikowani pracownicy z Ukrainy będą w stanie pracować za znacznie mniejsze wynagrodzenie niż polscy obywatele. Z drugiej strony napływ emigrantów ze wschodu wypełni lukę demograficzną oraz podniesie konkurencyjność na rynku pracy, z korzyścią dla gospodarki - twierdzi Nieczypor.\nMimo zeszłorocznych zapewnień b. ministra spraw wewnętrznych Bartłomieja Sienkiewicza, że Polska jest przygotowana na przyjęcie fali uchodźców, to rzeczywistość przedstawia się zgoła inaczej. Problem z zapewnieniem ewakuacji dla ok. 150 Polaków z Donbasu, przewlekłość procedur dotyczących nadawania statusu uchodźcy oraz obawa przed przyjęciem zaledwie 2,5 tys. syryjskich emigrantów każe poważnie zastanowić się nad logistycznymi możliwościami państwa polskiego do objęcia opieką fali ukraińskiej emigracji do Polski w przypadku poważnego kryzysu gospodarczego na Ukrainie.\nTymczasem w rozmowie z AIP 24, Małgorzata Woźniak rzecznik prasowy resortu Spraw Wewnętrznych twierdzi, że w styczniu 2014 roku minister spraw wewnętrznych polecił Straży Granicznej i UdSC przygotowanie i bieżącą aktualizację planu działań na wypadek masowej migracji obywateli Ukrainy do Polski.\n- Zatwierdzony plan działania resortu spraw wewnętrznych w zakresie organizacji przyjmowania, transportu i pobytu na terytorium RP cudzoziemców/uchodźców z Ukrainy kompleksowo opisuje system reagowania na masowy napływ uchodźców wszystkich podmiotów resortu spraw wewnętrznych z uwzględnieniem współpracy z administracją terenową oraz z Siłami Zbrojnymi. Dokument określa zadania oraz przeznaczone do ich realizacji sił i środki Straży Granicznej, Urzędu ds. Cudzoziemców, Policji, wojska i PSP - mówi Woźniak. - Współdziałanie służb w wypadku nasilenia się presji migracyjnej było sprawdzane podczas ćwiczeń służb podległych MSW "PIONEX" pod koniec kwietnia 2014 r. Na przełomie września i października 2014 r. odbyły się natomiast ćwiczenia "ANAKONDA 14", na potrzeby których uruchomiono ośrodek, ze strukturą organizacyjną odzwierciedlającą stan faktyczny - dodaje rzecznik MSW.\n- Skutki realizacji groźby bankructwa Ukrainy miałyby ograniczony wpływ na polską gospodarkę. Ukraiński eksport do Polski nie jest zbyt rozwinięty i koncentruje się na trzech grupach towarów. Są to przede wszystkim wyroby przemysłu metalurgicznego i chemicznego oraz produkty mineralne. Ich udział stanowi ponad 80% eksportu z Ukrainy do Polski i te branże odczułyby najbardziej skutki kryzysu ukraińskiej gospodarki - ocenia Nieczypor. Podobnie uważa Piotr Kuczyński główny analityk Domu Inwestycyjnego Xelion.\nZatem znacznie większe skutki możliwej recesji lub wojny na Ukrainie mogą - zdaniem specjalistów - dotknąć sfery społecznej – można spodziewać się dużej emigracji zarobkowej Ukraińców do Polski. Wbrew temu co można sądzić, Polska może nie okazać się jedynie przystankiem na drodze obywateli ukraińskich do bardziej bogatych krajów Unii Europejskiej a miejscem docelowym dużej części ukraińskich emigrantów. Bliskość kulturowa, językowa i geograficzna może powodować, ze znaczna część potencjalnej emigracji z Ukrainy przybędzie i pozostanie w Polsce.\nTagi: ukraina polska\nNiech piekło pochłonie Ukrainę\n+12 / -1 iza (gość)\n"A słowo ciałem się stało " ....\nCo nam odbiło?\n+19 / -1 art (gość)\nWszelkie zarzuty pod adresem Ukraińców, o kultywowanie pamięci o mordercy Polaków na Wołyniu – Stepanie Bandery, wywołują w większości, ale szczególnie w pisowskich mediach szał. Od razu miotane są oskarżenia o pro rosyjskość i bycie pożytecznym idiotą Putina. Wszelkiej maści mądrale, przekonują że banderyzm na Ukrainie jest praktycznie nieobecny, wycofany i szerzy go zaledwie wyalienowana garstka. Jakże więc muszą się czuć te antypolskie warchoły, kiedy parlament Ukrainy już oficjalnie uznał OUN – UPA za bohaterów i bojowników o wolność? Co więcej, mówienie źle o UPA jest od tej pory karane! Przyglądam się polskim sprawom, nie mogę się nadziwić, jak Polacy się skundlili. UPA, OUN i Bandera osobiście zapisali się w polskiej świadomości jako odhumanizowani mordercy i zbrodniarze. Banderowcy w celu realizacji swego marzenia o "Samostijnej Ukrainie" wybrali niesłychanie zbrodniczy terror, ludobójstwo i nieprawopodobnie okrutne czystki etniczne. Największym wrogiem tych zdegenerowanych troglodytów była bezbronna ludność głównie polska, bo jej było najwięcej ale nie tylko, mordowali także Żydów, Czechów, Ormian, Rosjan, wszystkich nie Ukraińców. Niesłychanie okrutne i pozbawione elementów człowieczeństwa ukraińskie hordy banderowców wymordowały w niezwykle brutalny i perwersyjny sposób dziesiątki, a może i setki tysięcy Polaków. Głównie kobiet i dzieci. Ich niesłychane okrucieństwo było bezprecedensowe w historii nowożytnej. Z tak sadystyczną rozkoszą nie mordował nikt od czasów Hunów.\nI to nie były jedyne mordy na Polakach przez Ukraińców w historii. Podobne wydarzenia miały miejsce też w czasie 1 wojny światowej, w roku 1917, 18 i 19. O czym już całkowicie zapomnieliśmy , a przecież okrucieństwem nie różniły się od tych późniejszych.\nDo dziś Ormianie nie nawiązali stosunków dyplomatycznych z Turcją za rzeź Ormian z 1915! Oni wciąż czekają na przerosiny ze strony Turcji. Do dziś wielkie animozje są między Chinami a Japonią. Wszystko z powodu zbrodni wojennych Japonczyków w Chinach. Mimo enigmatycznych przeprosin rządu Japonii. Chińczycy domagaja się ukarania winnych masakr. A Polacy? Oj tam, cicho sza. Te polskie kobiety z rozprutymi brzuchami czy dzieci nabijane na sztachety już przecież nie zyją. Zapomnimy o nich w imię wyższych celów. Zapomnijmy o bezbronnych , polskich ofiarach w imię odwiecznej przyjaźni ukraińsko-polskiej. Patrzy w przyszłość - zapomnijmy przeszłość. Wybielmy Banderę, UPA, OUN. A co tam. Ważniejsze są\nCo nam odbiło? c.d.\n+12 / -2 art (gość)\nWażniejsze są interesy i obecność Ukrainy w strukturach europejskich. Wymażmy z polskiej pamięci polskie ofiary i będzie dobrze...\nNie wiem co się z Polakami dzieje. Nie rozumiem skąd tyle służalstwa, tchórzostwa , wazeliniarstwa. Braku godności, honoru, przyzwoitości. I ta choroba dotyczy wszstkich sił politycznych. Gdy czytam, że Sakiewicz ze wzruszeniem odbiera jakis order od ukraińskiej bezpieki, to mam odruchy wymiotne. I pisowscy "patrioci" się cieszą. Zapewne ukraińska bezpieka miała radochę, że znaleźli użytecznego idiotę, który im spacyfikował księdza Isakowicza. Sami nie mogli. Oskarżono nieskazitelnego człowieka o przynależność do ruskiej agentury człowieka jednego z niewielu, który walczył od lat o dobre imię zamordowanych Polaków, o pamięć o ich cierpieniach. Ta prawda była, jest i będzie przed Polakami skrywana i bagatelizowana. Takie mamy "elity" polityczne. Tacy ludzie, pozbawieni czci i honoru decydują o kierunkach polskiej polityki. Strach się bać.... odpowiedzi (0)\n+8 / -2 art (gość)\n+7 / -1 art (gość)\n+4 / -1 art (gość)\nPanie kaczyński jaroslawie niech pan teraz jedzie na ukrainę aby ją ratować !!!\n+9 / -1 Byla potrzebna politycznie jak majdan byl stalo sie z faszytami partii swobody .... (gość)\nJak wygrasz pan wybory akurat na pana główke spadnie ten bajzelek a nie da się ukryć jako pierwszy byłeś pan tam z wizytą i nakręcalo sie ludzi śpiewalo sie .\nPóżniej jezdzili onni i tak sie nakręcalo tych ukraińców szczególnie młodych że tak uwierzyli że unia odrazu ich wezmie i da super dobrobyt że doszlo do rozlewu krwi .\nTrza bylo sie nie wtrącać poszli by z ruskimi wojny by nie bylo krymu ruski by nie zabierał a my nadal byśmy exportowali swoje wyroby do rosji a tak mamy w efekcje rozwalona ukrainę co nam polakom na łeb spadnie i czyja tu wina no własnie.\nNas polityków polskich teraz to po ptokach pijcie politycy coście nawarzyli ale dlaczego zwykły polak ma za was cierpieć !!!!\nMądremu dość po słowie\n+5 / -1 adam (gość)\nObraz jaki wyłania się z tego artykułu jest jednoznaczny.\nTrzeba anulować długi banderowcom bo przeciwnym razie rozpętają wojnę w Europie.\n+12 / -2 Wołyń Pamiętamy (gość)\nWołyń i Odessę pamiętamy, z rosjanami banderowców pozamiatamy !!!\nPo co się wtrącali politycy jak kaczyński tusk komorowski do ukrainy po cholerę jasną !\n+19 / -1 Jak był janukowicz trzymal za mordę banderowców dziś bohater morderców polakow ! (gość)\nJak sie czuję ludzie ktorzy jescze żyja co wymordowali siekierami palili żywcem ludzi rozcinali brzuchy ciężarnym a plody rzucali do ognia (tak zrobili mojej ciotce) dziś ta banda zrobiła bohatera.Mogli iśc w jasna cholere do ruskich i bylby spokój a tak mamy banderowców na granicy dalej żądaja naszych ziem.Przyjezdża proroszenko do polski do komorowskiego w klapie ma baderowską odznakę stefana bandery.\nCzytam i nie mogę swoich rodakow zrozumieć co wy w tych baderowcach widzicie a jak się to zawali banderowskie państwo to wówczas zaleje nas fala ludzi uciekinierów już jest ich bardzo dużo panoszą się polska oplaca im naukę a oni jak nam dziekują.\nPOWTARZAM PO JASNĄ CHOLERE POLITYCY WTRĄCALI SIE DO UKRAINCOW MOGLI IŚC Z RUSKIMI A POLITYCY POLSCY POMIESZALI IM W GLOWACH ŻE WEJDA ZARAZ DO UNI PRZYŁOŻYLIŚMY ŁAPĘ DO CALEGO TEGO BURDELU NA UKRAINIE !!!\nczarni, ukraińcy, araby, kto jeszcze?\n+14 / -1 smutek w oczach (gość)\nCzy ktoś nas uratuje od tej zarazy? odpowiedzi (0)\n+8 / -3 internautka 50+ (gość)\nktoś ,,znamienity'' powołał Instytut który ma się zajmować głównie sprawami ukraińsko - polskimi . Będzie dobrze w Instytucie rozwiążą problemy Ukrainy ( żartuję) osobiście martwię się żeby nie pogorszyła się wtedy sytuacja Polski,bo wszystko na to wskazuje\n+9 / -2 ...też (gość)\n...to ogłosi, ale czy Ukraina jest na to przygotowana..?


Strona główna > Przyprawy, sosy, dodatki>Dodatki do pieczenia>ZAKWAS ŻYTNI EKSTRAKT BIO 30G BIOVEGAN\nKOD EAN / KRESKOWY: 4005394121023\nWszytko co musisz wiedzieć o produkcie: ZAKWAS ŻYTNI EKSTRAKT BIO 30G BIOVEGAN\nZakwas żytni BIO. Zakwas do wypieków chleba żytniego o klasycznym, kwaskowym smaku. Przeznaczony na 1kg mąki.\nSkładniki: zaczyn mąki żytniej*\nInformacja o alergenach: Produkt zawiera gluten, żyto. Może zawierać laktozę, migdały, kolendrę.\n563 kJ/ 122 kcal\nPIEPRZ CAYENNE 75...


Aż się roi od rad ROI cz. 2 -\nNie ma większych specjalistów od ROI niż spece od rachunkowości. Spójrzmy jak to robią. W rachunkowości występuje takie pojęcie jak „ośrodek generujący nadwyżki pieniężne”. Jest to grupa aktywów, która samodzielnie generuje gotówkę. Brzmi hermetycznie, ale nie bój się, już wyjaśniam. Dlaczego grupa? Weźmy na przykład samochód prezesa. Czy on generuje jakieś środki pieniężne? Większość odpowie pewnie z uśmiechem, że nie. Ale jednak większość Prezesów ma samochody służbowe i to porządne, co znaczy, że są one firmie potrzebne. Jeżeli są potrzebne to znaczy, że w jakiś sposób przyczyniają się do generowania przez firmę gotówki (zysku). Weźmy na warsztat inny banalny przykład. Kupujesz długopisy jako wyposażenie biura, czy liczysz na nich ROI? Powiesz... głupota! Masz rację. Budujesz nową halę produkcyjną. Czy liczysz ROI dla pojedynczej gruszki betonu? Nie! Czy liczysz ROI dla każdego gwoździa? Nie! Dlaczego? Bo żadna z tych rzeczy samodzielnie nie generuje kasy (zysku), więc nie możesz do tych wydatków przypisać korzyści (kasy, wpływów, zysków). W związku z tym musisz połączyć te wydatki w większą całość, która samodzielnie generuje zyski. W przypadku betonu i gwoździ będzie to cała hala produkcyjna wraz z maszynami, gotowa do produkcji. W przypadku długopisów i samochodu prezesa będzie to zapewne cała firma, albo jakiś wyodrębniony oddział. Dopiero wówczas możesz liczyć ROI bo jesteś w stanie oszacować korzyści. ROI liczysz oczywiście dla całego przedsięwzięcia (np. hali). Jeżeli ROI jest pozytywne, a gwoździe i beton uznamy za niezbędne do postawienia hali to oczywiście uznajemy, że warto kupić te gwoździe i ten beton. Oczywiste, prawda? To dlaczego chcesz liczyć ROI na szkoleniach? No właśnie! Przecież szkolenie samodzielnie nie generuje żadnych środków pieniężnych. Dopiero kiedy połączysz je w większy projekt, który samodzielnie generuje środki pieniężne możesz liczyć ROI, bo tylko wówczas jesteś w stanie rozsądnie ustalić i wycenić korzyści, a więc drugi brakujący element wskaźnika ROI.\nJak połączyć szkolenia w większy projekt? Potrzebne są tutaj 3 zmiany w twoim systemie zarządzania. Pierwsza zmiana dotyczy zmiany sposobu badania potrzeb szkoleniowych. Druga zmiana dotyczy ustalania budżetu szkoleń. Trzecia zmiana dotyczy umiejscowienia szkoleń w systemie zarządzania firmą.\nTe zmiany są nie tylko po to, abyś mogła liczyć ROI. To nie tylko kwestia techniki. To przede wszystkich kwestia efektywności i skuteczności szkoleń.\nNa czym polegają te zmiany i jak je przeprowadzić dowiesz się z kolejnej części.


Znałam Go „od zawsze”… - Portal Stowarzyszenia Dziennikarzy RP : Portal Stowarzyszenia Dziennikarzy RP\nNikt z nas nie wyobrażał sobie, aby mogło w nich nie być Wieśka.\nKiedy poznałam Wieśka był już bardzo cenionym i ważnym działaczem ruchu studenckiego. Kierował Radą Uczelnianą ZSP na Uniwersytecie Warszawskim, Radą Okręgową ZSP w Warszawie i działał w Radzie Naczelnej, której był w latach 1958 – 60 i 1963 – 66 wiceprzewodniczącym. Ja też włączyłam się w tę działalność. I w ten sposób spotykaliśmy się dość często – najpierw przy Krakowskim Przedmieściu (w Radzie Uczelnianej i Okręgowej ZSP), potem przy Ordynackiej w siedzibie Rady Naczelnej i w redakcji tygodnika studenckiego „itd”, na wielu spotkaniach – od poważnych i o nieco lżejszym charakterze. Wiesiek był często ich pomysłodawcą, uczestnikiem i wzorem dla młodszych działaczy ZSP. Wiele skorzystałam z Jego wiedzy.\nPożegnamy Wiesława 14 lutego br., o godzinie 12.00 w Domu Pogrzebowym Cmentarza Wojskowego na Powązkach.


°HOTEL SHANTIKAMAL SHIRDI 2* (Indie) - od 28 € | BOOKED\nNagar Manmad Road, Shirdi, Shirdi, Indie Pokaż na mapie\nZlokalizowany w 1050 metrach od Shri Saibaba Sansthan Temple, 2-gwiazdkowy Shantikamal oferuje wygodne pokoje w odległości 15-minutowego spaceru of Lendi Baug.\nGoście łatwo dojadą do centrum Shirdi, które znajduje się 4 km stąd. Dzięki lokalizacji w pobliżu dworca kolejowego, ów uroczy obiekt jest dobrze skomunikowany z innymi częściami Shirdi.\nLotnisko Chikkalthana znajduje się w odległości 100 km.\nPokoje, które oferuje gościom Hotel Shantikamal, są wyposażone w kuchnię, telewizję kablową, biurko, sejf na laptopa i darmowe wi-fi. Z niektórych pokoi ukazuje się widok na taras. W każdym pokoju goście mogą korzystać z prywatnych łazienek, w których znajdą bezpłatne przybory toaletowe, prysznic i ręczniki kąpielowe.\nGoście mogą zjeść pyszne dania kuchni indyjskiej w restauracji hotelowej.\nHotel Shantikamal oferuje salę konferencyjną, centrum biznesowe i ksero, a także usługę ceremonii ślubnej, transfery i obsługę hotelową.\nNagar Manmad Road, Shirdi, Shirdi, Indie\nLokalizacja Hotel Shantikamal\nOpinie Hotel Shantikamal\nOpinie Gości są przekazywane przez naszych klientów po ich pobycie w Hotel Shantikamal