• Pamiętniki Łabędzi - Strona 9\n: 12 sty 2017, 9:13\nMeh, jak dla mnie "oryginalny" Aleksander (oczywiście odpowiednio ubrany i ufryzowany ) jest bardzo atrakcyjny. Te szerokie bary, mrau.\nTak to jest z facetami, obiecują, że cię podwiozą, żeby było szybciej, a ostatecznie tak długo się grzebią, że się spóźniasz.\nIan - żul! Brakowało mi tylko zielonego dymku, unoszącego się nad jego postacią. Ładnie mu z brodą, ale mógłby się umyć i... ten, no, nie zostać wyrzuconym z pracy?\nPlaskacz to najlepsze rozwiązanie takiej sytuacji. Bez tego Ian pewnie siedziałby tam dalej, aż w końcu by usechł i przyrósł do fotela.\nPodoba mi się pomysł z tym, że Diablo nie lubi Raya. Zazwyczaj w relacjach wszystkie dzieci w rodzinie się lubią (albo przynajmniej tolerują ) i tworzą zgraną paczkę, więc jest to miła odmiana.\nUuu Ray nienawidzi swojej siostry... Nie dziwię się, z jego perspektywy naprawdę wygląda to tak, jakby odebrała mu rodziców. Poza tym niemowlaki są paskudne. x)\nDiablo jest wyjątkowo dojrzały jak na swój wiek. Taki stary malutki.\nCiekawostki są ekstra, co prawda większość już znałam ale niektóre nawet dla mnie były nowością.\nCo do innych reakcji na ciążę, to przy relacji, gdy cała ekipa z klubu książki już wie, że Agatka jest w ciąży, a Sergio się nią opiekuje (Para miała już wtedy romantyczną relację) kazałam Agatce powiedzieć Sergio o ciąży. Ten na to, zaczął płakać! xD\nMy hot doctor!\nTeraz coś o młodszym pokoleniu. Czy wiecie może dlaczego sprawiłam, że Diablo zakochał się w Anastazji, swojej kuzynce? (Tak, wiem, że nie x))\nOczywiście, wszystko moja wina! Wybacz, Diablo.\nPrzy okazji chciałam również bardzo podziękować za rangę scenarzysty.\nMam nadzieje, że moje historie dalej będą wam się podobać.\nCo do mini konkursu(?) Nikt nie zgadł mamy Naveena. Właściwie, miałam wam jej nie pokazywać, ale skoro już kazałam wam szukać, to pomyślałam, że jednak to zrobię\n„Jadwiga, daleka kuzynka, niania, recepcjonistka... kobieta o wielu talentach.”\n50 twarzy Jadwigi?\nIan był w złym stanie psychicznym i fizycznym, dlatego Tiana i Naveen się nią zajęli\nCóż, Ian już jest po prostu takim typem. Zawsze myślał najpierw o sobie, a potem o innych. W młodości był gotów zepsuć związek przyjaciela (Naveena z Tianą) tylko po to, by ten miał dla niego więcej czasu. Dopiero potem zrozumiał swój błąd. Jak widać coś mu jednak z tego okresu zostało.\n„Aww, jaki on słodki i opiekuńczy, zupełnie jak Naveen. Że tak broni kuzynki i przemówił do rozumu Rayowi. W tym akurat przypomina matkę łajającą szwagra”\nA wiesz, że dopiero twój komentarz zwrócił mi na to uwagę? Wcześniej jakoś jak pisałam, to sama o tym nie myślałam, że faktycznie nadaję mu cechy rodziców xD\nZakończenie jest baaardzo daleko. Tak więc spokojnie, w takim tempie jeszcze twoje wnuki będą czytać tę relację xD\n„Dawno nie było nic o Tianie”\nMa to związek z tym, że planuje duży wątek o Tianie, ale żeby go zacząć, musze skończyć wątki „W tym czasie” Dlatego jak się z tym uporam, to zostaniemy na dłużej właśnie przy niej\nMnie tez się Jadwiga strasznie podoba. Aż dziw, ze ma takie brzydkie geny xD (Jest na moim drzewie genealogicznym na 1 stronie )\n„Akurat w przypadku czwórkowych bobasów potwór to dosyć łagodne określenie xD”\nPrzyznam, że dostałam ataku śmiechu jak to przeczytałam xD\n„Ale jak to zakończenie? To co ja będę czytać?”\nSimwood, mamy przed sobą jeszcze SIEDEM pokoleń. Zakończenie jest okrutnie daleko, spokojnie. xD\nLenna – Na początek, gratuluję rangi scenarzysty\nJak mówiłam do Rai. Z Iana taki typ, najpierw myśli o sobie potem o innych. Może kiedyś mu się to zmieni?\n„Nie wiem tylko, czy tekst na koniec traktować jak zwykle przekomarzanie, czy szyderstwo ze strony Raya xD”\nHmm… chciałabym pomóc, ale w sumie sama nie wiem. xD Jak rozwinę historię Raya, to zapewne obie poznamy odpowiedź\n„Masz już zakończenie? Toć jeszcze 7 pokoleń do odegrania jest xD”\nNo właśnie wiem xD\nLion – Gratuluje rangi scenarzysty\n„mam tylko nadzieję, że nie padnie nam za chwilę z wycieńczenia!”\nI kolejny komentarz, który zwrócił mi uwagę na ważną kwestię o której nie pomyślałam. Faktycznie musze się nad tym zastanowić, jak to wszystko może na nią wpłynąć\n„Ian powinien porządnie oberwać!”\nMam nadzieję, że Tiana spełniła twoje oczekiwania\n„Ale chyba jest szansa, że jeszcze się dogadają?”\nKto wie? (No dobra, ja wiem xD)\n„Trochę mnie martwi, że masz już zakończenie relacji - czyżbyśmy dopiero wtedy mieli poznać tajemnicę naszyjnika i rudej pani, które czyta pamiętniki”\nChciałabym powiedzieć nie, ale… xD\nA tak na serio, to twój komentarz, właśnie sprawił, że zaczęłam się nad tym zastanawiać i wymyśliłam nowy wątek do relacji w przyszłości, który rzuci nieco światła na tą sprawę.\nTo czy zrozumiecie, o co mi chodzi, zależeć będzie od was. Ale w pewien sposób, podam rozwiązanie zagadki dużo wcześniej.\nTak więc, wypatruj odpowiedzi\nBearyllium Charlotta i Marcin są bliskimi przyjaciółmi Tak właściwie to Lotta kiedyś chciała go poderwać (Może po pijaku, nie wiem xD) ale gdy wyszło, że jest gejem to zostali kumplami\nJeśli teraz nie lubisz Anastazji, to jestem ciekawa co powiesz o niej potem xD\n„Nie rozumiem, dlaczego Antoni tak bardzo nie chce kolejnego dziecka. Przez swoje ględzenie brzmi jak stary piernik...”\nAntoni właściwie nie chciał nawet pierwszych dzieci, więc akurat nie dziwi mnie jego sprzeciw teraz\nPoza tym myślę, że Antoni bał się, że dziecko to tylko chwilowy kaprys Marcina.\n„Czasami myślę, że Vivi jest najbardziej kompetentną osobą w tej cudacznej rodzinie\nA ja myślę, że tak jest xD\nDziecko Marcina? Nieee, no skąd? xD\nNie pytaj skąd ich stać. Nie mam pojęcia xD\nChyba tylko hodowla winogron ratuje ich przed bankructwem xD\nCzy mówiłam już, że ją U-WIEL-BIAM?”\nTak właściwie, to nigdy bym nie pomyślała, że Avril stanie się tak lubiana postacią. Miała być tylko na czas pobytu Agatki w Windenburgu.\nChyba jednak dobrze zrobiłam, wymyślając dla niej wątek (Szkoda tylko, że reszta klubu została, przeze mnie całkowicie olana xD)\nDlaczego creepy? Po prostu powiesiła zdjęcia swojej córeczki na ścianie.\nNo wiem, że może lepiej by było, gdyby miała je w pokoju. Tak to pewnie każdy gość je widzi i zapewne pyta „Hej, a co to za dziecko?” a Agatka może albo kłamać, albo mówić coś w stylu „A wiesz, moje. Oddałam je parze gejów na wychowanie”\nAle nie pasowało mi, żeby gadały w jej pokoju, dlatego zdjęcia są w salonie\n„Btw, skoro odcinek świąteczny jest kilka miesięcy do przodu to znaczy, że Odie albo nadal jest w śpiączce, albo umarła [SPOIIILEEEER!]”\nO nie, ależ spojler! Nikt się tego nie spodziewał xD Ale tak, jest w śpiączce\nŁucja i Ignacy to moja ulubiona para\nMam dla nich jeszcze parę akcji w planach xD\n„Nie ogarniam skąd niby Agatka i Enryczek mogą się znać, ale rozumiem, że tak pasowało dla fabuły”\nAgatka i Enryczek się nie znają. Poznali się dopiero w tym odcinku\nAle jeśli chodziło o Łucję, to załóżmy, że w jakimś innym świecie bardzo krótkim czasie, byli w jednej szkole\n„Ciekawe, co Isabella zrobiłaby z całym tym żarciem, gdyby jednak takie stada gości nie przybyły xDDD”\nEee… następne pytanie! xD\nA tak serio to nie wiem, może by dała biednym czy coś? Albo w złości na Julię wywaliłaby jej pod dom tonę zgniłego jedzenia? xD\nWłaściwie to pomysł by Sergio tam przybył wpadł mi do głowy, tak na ostatnią chwilę. Trochę mi to nie pasowało w sumie, żeby tam był (biorąc pod uwagę wątki w przyszłości) Ale uznałam, że po prostu musiał przybyć tam w wigilię\n„Jakim cudem Siobhan tak szybko dotarła na miejsce? Czy ten pociąg to francuski TGV? ;>”\nxD Może w szale ukradła pociąg i sama pojechała? Daj spokój, to magia świąt! xD\n„Fryzura Ci zepsuła ujęcie, terefere”\nOj tam oj tam, zdarza się xD\n„Jadwiga jest bardzo ładna, ale imię kompletnie jej nie pasuje.”\nNiestety tu znów zadziałał mój komputer. Nie chciało mi się wymyślać innego to zostawiłam\nAż zadziwia mnie, że nie napisałaś nic o Naveenie. W końcu to on zostawił Faunę, po opieką brata, który jej nie lubi xD (Oczywiście w domu nikt o tym nie wiedział, no ale i tak xD)\n„Ciesz się, mój następny komentarz za pół roku”\nTo i tak szybciej, niż twoja kolejna relacja\nI dziękuję za długi komentarz, też uwielbiam\nGalcia No twój Aleks, przyznaję jest super Ale taki zwykły to, meh…\nChociaż i tak myślę, że to fajne, gdy w różnych relacjach widzisz innego Aleksandra, Landgraaba itd.\n„Brakowało mi tylko zielonego dymku, unoszącego się nad jego postacią”\nA wiesz, że byłby, gdyby nie to, że nie chciało mi się czekać, aż się ubrudzi? xD\n„Bez tego Ian pewnie siedziałby tam dalej, aż w końcu by usechł i przyrósł do fotela.”\nZawsze można liczyć, że jakaś ochrona w szpitalu, by go w końcu wykopała xD\nJa jakoś od początku myślałam o tym, że Ray i Diablo się nie lubią. Gdy tylko nimi gram, oni mierzą się wzrokiem jakby chcieli się zabić xD\n„Diablo jest wyjątkowo dojrzały jak na swój wiek”\nChyba, aż nazbyt.\nKocha się w kuzynce i prawi morały. On naprawdę nie zachowuje się ja na swój wiek xD\nW dzisiejszym odcinku lepiej przyjrzymy się Juli Landgraab.\nCzy naprawdę jest tak zła jak o niej mówią?\n[spoiler]Z pamiętnika Juli\nByło późne popołudnie, kiedy Julia Landgraab w pośpiechu przemierzała ulice, przy każdym kroku, stukając równo obcasami o brukowane chodniki. W normalnych okolicznościach, pewnie zadzwoniłaby po szofera, by ją zawiózł, dziś jednak była tak zdenerwowana, że jak burza wypadła z domu i pognała do siostry. Idąc szybkim krokiem i czując wiejący jej w plecy wiatr, wciąż nie mogła uwierzyć, że dzień, który zapowiadał się wspaniale ostatecznie ma tak gorzki finał.\nWszystko zaczęło się rano, kiedy to postanowiła wybrać się z paroma znajomymi na miasto. Jak co dzień, zrobiła poranną toaletę, ubrała swoją najnowszą sukienkę i umalowała się. Następnie sprawdziła, jak miewa się jej córeczka Małgosia, a upewniwszy się, że niania jest na posterunku, ruszyła w stronę wyjścia.\nMijając jednak pokój Sławomira, zawahała się. Stanęła przy nich i nieśmiało i wyciągnęła rękę, by zapukać. Niespodziewanie drzwi otwarły się i staną w nich jej mąż. Sławek zaskoczony spojrzał na nią i czekał. Stali tak chwilę mierząc się wzrokiem, aż Julia postanowiła odezwać się pierwsza.\n- Wychodzisz do pracy? – spytała, choć tak naprawdę znała odpowiedź.\n- Tak – rzekł i spojrzał wymownie na trzymaną przez nią torebkę. – Widzę, że ty również gdzieś idziesz. – Następnie nie czekając na jej reakcję, minął ją w przejściu i skierował się do wyjścia. – Miłego dnia, widzimy się później. - Julia podążyła za nim wzrokiem, mężczyzna jednak już się nie obrócił.\nWłaśnie tak wyglądało ich codzienne życie. Sławek wychodził wcześnie rano, a wracał późnym wieczorem. Julia doskonale wiedziała, że to nie praca trzyma go tak długo poza domem. Pewnego dnia zadzwoniła do firmy chcąc spytać, kiedy wróci. Sekretarka natomiast poinformowała ją, że nie ma go w pracy, gdyż wziął sobie tygodniowy urlop.\nJulia nie winiła go za jego zachowanie. Tak naprawdę po ostatnich świętach, które spędzili osobno, stosunki między nimi ochłodziły się jeszcze bardziej. Wiedziała, że miał w tym wszystkim trochę racji, Boże Narodzenie powinno się obchodzić wspólnie z rodziną, a nie z grupą obcych ludzi.\nSławek nie rozumiał jednak jednej rzeczy, kiedy rodzina Alto wysłała im zaproszenie, nie mogła ot tak sobie odmówić. Nie po to tyle czasu starała się odnowić z nimi kontakt i zażegnać dawne spory, żeby potem jednym złym posunięciem wszystko zepsuć. Julia również chciała ten dzień spędzić z rodziną, ale po prostu nie mogła.\nNie była już Julią Maślanką, nic nieznacząca kobietą w tłumie, która nie ma żadnych zobowiązań.\nByła Panią Landgraab i nie mogła ot tak porzucić swoich obowiązków.\nKobietę jednak, ani trochę nie dziwiło zachowanie Sławomira. W przeciwieństwie do niej, w swojej rodzinie, to on był tym młodszym rodzeństwem. Nigdy nie musiał się o nikogo martwić ani troszczyć. Do tego od dziecka był wychowywany w dostatku. Nie zrozumie jak to jest, zostać nagle samemu i musieć zadbać o swoją rodzinę.\nJulia wiedziała to, aż nazbyt dobrze.\nKiedy ojciec odszedł, została ze wszystkim całkiem sama. Agata była jeszcze dzieckiem, a Izabella mimo, że w jej wieku, kompletnie nie mogła się pozbierać po jego śmierci.\nTo Julia była tą, która w tym trudnym czasie musiała o nich zadbać. To fakt, że dalsza rodzina pomagała im jak mogła, lecz nie byli wstanie ich utrzymać. Stanęła wtedy przed ciężkim wyborem, ale dokonała go i nigdy nie żałowała swojej decyzji.\nZrezygnowała ze studiów i podjęła pracę barmanki, by ich utrzymać.\nJednakże pracowanie i opieka nad młodszą siostrą, nie było łatwe.\nNiedługo później Izabella postanowiła, że chce studiować. Julia nie powstrzymała jej, wiedziała, że będzie im jeszcze ciężej, ale nie chciała odbierać siostrze możliwości rozwoju.\nMimo to, szybko zauważyła, że rachunki powoli zaczynają przekraczać ich możliwości. Gdy myślała, że już więcej nie wytrzyma, nagle pojawiła się pewna okazja, by pożegnać się z długami, na zawsze…\nPewnego dnia, Izabella wróciła do domu i podekscytowana oznajmiła, że poznała chłopaka. Zwierzyła się ze wszystkiego Juli i poprosiła ją, by ta jej pomogła go znaleźć.\nJulia była realistką, jak niby miały odnaleźć chłopaka w wielkim mieście, biorąc pod uwagę fakt, że Iza nawet nie znała jego imienia!\nMimo wątpliwości Julia zgodziła się i praktycznie wydając ostatnie pieniądze, pojechały do Oazy na poszukiwania.\nNa miejscu rozdzieliły się i ruszyły.\nJulia spędziła cały dzień w upalnym słońcu, szukając owego delikwenta. W końcu poddała się i usiadła na ławce, by ochłonąć. Miała właśnie iść na miejsce umówionego spotkania z siostrą, poinformować ją, że natychmiast wracają, a ona powinna wybić go sobie z głowy, gdy niespodziewanie przysiadł się do niej pewien młody blondyn.\nChłopak miał intensywnie zielone oczy i szelmowski uśmiech. Zdecydowanie był przystojny. Julia dobrze znała takich gagatków. Zmieniają dziewczyny jak rękawiczki i nie interesuje ich nic, poza jednorazową przygodą. Zirytowało ją, że jeden z takich typów dosiadł się do niej na ławce i gapi się na nią, śliniąc się jakby zobaczył kawał soczystego mięcha.\nMrużąc ze złością oczy, spojrzała na niego.\n- Potrzebujesz czegoś? – spytała starając się zachować spokój, choć tak naprawdę w środku gotowała się ze złości. Wyglądało jednak na to, że nie zwrócił uwagi na jej oschły ton głosu.\n- Spotkaliśmy się na letnim festynie. Nie miałem przyjemności się przedstawić, dlatego pomyślałem, że zrobię to dzisiaj. – W pierwszej chwili Julia myślała, że to jeden z tych żałosnych tekstów na podryw. „Czy my się gdzieś nie spotkaliśmy? Może przegadamy to u mnie?” Potem jednak przypomniała sobie historyjkę swojej siostry i rozszerzyła oczy ze zdumienia.\nTo musiał być ten gość, którego szukała Izabella! Julia nie mogła w to uwierzyć. Dlaczego ze wszystkich facetów, jej młodsza siostra musiała trafić akurat na ten typ?!\nCzyż nie widziała, że to nie jest mężczyzna dla niej?\nMimo nagłej chęci, by zerwać się z ławki i natychmiast pobiec zrobić siostrze awanturę, została na miejscu i postanowiła dowiedzieć się czegoś więcej o chłopaku Izy.\n- No tak… Teraz pamiętam! – wykrzyknęła i uśmiechnęła się. Chłopak wyglądał na oczarowanego. „Co za kretyn, ślini się jak pies na widok kości.” Pomyślała z przekąsem, ale postanowiła grać swoją rolę.\n- Landgraab… Nazywam się Sławomir Landgraab. – Słysząc to nazwisko Julia zdębiała. Landgraab? Ten Landgraab?! Byłaby rozdziawiła usta ze zdziwienia, gdyby w ostatniej chwili się nie powstrzymała. Julia dobrze znała to nazwisko. Byli jednymi z najbogatszych ludzi w mieście. Nie było człowieka, który by o nich nie słyszał.\nMyśli dziewczyny biegły jak szalone. Landgraab… pieniądze, pozycja społeczna, wszystkie ich problemy zniknęłyby w mgnieniu oka… To okazja, która może się więcej nie powtórzyć.\nJednak Iza jest zbyt miękka, by poradzić sobie w tym świecie. Nie zniesie tych wszystkich spojrzeń pogardy, jakie zapewne będzie jej rzucać reszta jego rodziny. „Trafiło się ślepej kurze ziarno!” „Jak takie nic śmiało się wżenić w naszą rodzinę?!” Tak będą mówić.\nJulia dobrze znała siostrę, jej delikatne i dobre serce tego nie przetrwa. A po tym jak ten głupek się nią znudzi i zacznie sprowadzać do domu kochanki… Nie, nie dopuści do tego.\nIza jest jeszcze młoda, znajdzie sobie kogoś lepszego. A ona, jako jej starsza siostra zrobi wszystko, by ją ochronić.\n- Ja jestem Julia Maślanka… po ojcu Swan… - rzekła i wyciągnęła do niego swą drobną dłoń.\n- Julio? Jesteśmy na miejscu. – Julia gwałtownie otworzyła oczy i spostrzegła, że siedzący obok niej mężczyzna ma rację. Właśnie dotarli do San Myshuno.\n- Dziękuję Gunter – rzekła i przeciągnęła się na siedzeniu. – Musiałam się nieco zdrzemnąć. –mężczyzna uśmiechnął się.\nGunter był jednym ze znajomych Juli w ich „Klubie Bogaczy” jak lubiła go nazywać. Spotykali się raz lub dwa razy w tygodniu i spędzali czas na… Właściwie, na niczym szczególnym. Robili to, co przeciętny bogacz, który odziedziczył swój majątek i nie musiał na niego pracować. No może z wyjątkiem Guntera, którego niemiecka firma wzbogaciła się na kontraktach z Turkami.\nPrawdopodobnie dlatego ze wszystkich, to właśnie z nim dogadywała się najlepiej. Wiedział, co znaczy być nikim. W przeciwieństwie do reszty towarzystwa, Gunter sam zapracował sobie na swoją pozycję. Nikogo nie poślubił, nie błagał bogatych rodziców o pieniądze. W pewien sposób, Julia czuła się o to zazdrosna.\nLedwie dotarli na miejsce spotkania, gdy usłyszeli.\n- Julio, kochanie! Jak miło cię widzieć! – rzekła korpulentna kobieta, o krótko wystrzyżonych brąz włosach, Maaike. Wszyscy dobrze znali historię o tym, jak w młodości upiła swojego teraźniejszego męża, a gdy okazało się, że zaszła w ciążę, chcąc uniknąć skandalu, wzięli ślub. Wyglądało jednak na to, że za swój postępek, kobieta poniosła zasłużoną karę. W czasie ciąży strasznie się roztyła i przez te wszystkie lata, nie odzyskała swojej dawnej sylwetki. Julia zbliżyła się i przywitała z kobietą.\n- Witaj Maaike, jak zawsze wyglądasz olśniewająco. – kobieta uśmiechnęła się, wyraźnie zadowolona z komplementu.\n- Och, daj spokój Julio. Przecież to wiem! – rzekła i spojrzała na jej strój. – A teraz opowiadaj, gdzie kupiłaś tą wystrzałową sukienkę?\nJulia obróciła się teatralnie.\n- Prawda, że śliczna? – tu jednak uśmiechnęła się przepraszająco. – Niestety kochana, już nie pamiętam. Dobrze wiesz, że odwiedzam tyle sklepów… - Machnęła ręką i ruszyła w stronę reszty znajomych. „Uważaj bo ci powiem, gruba tochnio. Nie minęłoby pięć minut, a ty i cała twoja rodzinka paradowalibyście w takich samych!” pomyślała zirytowana i przywitała się z pozostałymi.\nTo prawda, Julia wcale nie pałała szczególną sympatią do tych ludzi. Przez lata spędzone na byciu żoną Landgraaba, dobrze poznała ten świat. Tu nie było miejsca na przyjaźnie. Wszystko polegało na tym, by dobrze umieć grać. Wszyscy patrzyli i oceniali każdy twój ruch. Wystarczyło drobne potknięcie, by odwrócili się od ciebie.\nDlaczego więc Julia to robiła? To bardzo proste, ci ludzie, mimo, że irytujący i często nudni jak flaki z olejem, byli przyjaciółmi lub rodziną ważnych klientów w firmie Landgraab. Julia dobrze wiedziała, że bez nich są niczym.\nDlatego zaciskała pięści i obdarzała ich swoim najpiękniejszym uśmiechem. Sławomir nigdy nie doceni tego, jak w rzeczywistości wiele dla niego robiła, ale jej wcale na tym nie zależało.\nNie kochała go i nigdy nie pokocha. Jednakże tak długo, jak jej rodzina żyje w dostatku i niczego im nie brakuje, tak długo będzie zadowolona.\nNastępne udali się na ekskluzywny pokaz mody, na który zostali dziś zaproszeni. Po drodze Julia, przez szybę swojej limuzyny podziwiała miasto. Mimo, ze wiele razy wyjeżdżała w różne egzotyczne miejsca, to jeszcze nigdy tu nie była. Drapacze chmur zrobiły na niej wielkie wrażenie. Zupełnie różniło się to od ich domu w Oazie. Kobieta jednak nigdy na to nie narzekała. Wolała go dużo bardziej od hałasu panującego w tak dużym mieście. Do tego cieszyła się, że jej córeczka Małgosia, może bawić się w ich ogrodzie zamiast miejskim parku, w obsikanej przez psy i koty piaskownicy.\nPokaz mody był dużym wydarzeniem. Masa ludzi przybyła, by podziwiać najnowszą kolekcję od Zuzanny Sęp. Julia spostrzegła, że pojawiło się wiele ważnych szych… a przynajmniej ich żony.\nPostanowiła to wykorzystać i po zakończeniu pokazu, spędziła czas na zapoznawaniu się z nimi. O dziwo spostrzegła, że poznane kobiety, są naprawdę miłe i w przeciwieństwie do jej znajomych, nie tak zapatrzone w siebie.\nGodzinę później razem ze swoimi znajomymi, udali się na obiad, gdyż zbliżała się odpowiednia godzina. Przy posiłku rozmawiali głównie o nowej kolekcji.\nMimo pozornie miłej atmosfery, Julia czuła się dziś jakoś nieswojo. Widziała, że dwie koleżanki, rzucają między sobą jakieś porozumiewawcze spojrzenia i uśmiechają się konspiracyjnie.\nNie podobało jej się to, lubiła mieć kontrolę nad sytuacją. Wytrzymała tak jeszcze chwilę, aż w końcu wbiła w siedzącą najbliżej Clarę, swoje mordercze spojrzenie.\n- Może powiecie mi w końcu co was tak bawi? To bardzo nieuprzejme, szeptać tak między sobą w towarzystwie. – Siedzące przy stole kobiety rzuciły jej zdziwione spojrzenie. „Czy te idiotki naprawdę myślały, że są takie sprytne i tego nie widzę?” pomyślała, czekając na ich odpowiedź.\nPatrząca do tej pory w telefon, najmłodsza z nich Yuki, zaśmiała się.\n- Widać was przejrzała! – rzekła z rozbawieniem i wystukała kolejną wiadomość w telefonie.\nOburzona Maaike spojrzała na nią gniewnie.\n- Nie odzywaj się gówniaro! Myślisz, ze jak masz bogatego tatusia to wszystko ci wolno! Nie rozumiem czemu w ogóle się z nami zadajesz. Powinnaś teraz…\n- Dość! – przerwała jej żale Julia i wpatrzyła się w kobietę. – To nie Yuki od godziny uśmiecha się głupkowato i plotkuje z Clarą myśląc, że tego nie widzę. – rzekła z gniewem. Widząc zszokowane spojrzenia przy stole, zaklęła w duchu. Nie przyszła tu, żeby się z nimi pokłócić. Wzięła głębszy wdech dla uspokojenia.\n- Przepraszam, poniosło mnie. – powiedziała ze spokojem. – Chodziło mi po prostu o to, że jeśli macie coś do powiedzenia na mój temat, to powiedzcie to wprost. – Clara i Maaike rzuciły sobie szybkie spojrzenie i milczały jak zaklęte.\nJulię strasznie to zirytowało. Przyrzekła sobie jednak, że nie da się sprowokować. Zawołała kelnera, zapłaciła rachunek i wstała od stołu.\n- No cóż, wygląda na to, że na mnie już pora.\nGunter, który z pozostałymi siedział przy stole obok, gdy to zobaczył, również się podniósł.\n- Odprowadzę cię. – Julia uśmiechnęła się i pokręciła głową.\n- Nie trzeba… - mężczyzna jednak nie dał jej skończyć.\n- Robi się już późno. Nie wypada, żebyś podróżowała tak sama. – Widząc, ze się go nie pozbędzie, kiwnęła głowa i ruszyli.\nWiększość podróży minęła im w milczeniu. Julia wciąż zastanawiała się, o co chodziło Clarze i Maaike. Musiały dowiedzieć się czegoś na jej temat, stąd te uśmiechy i spojrzenia… Pytanie tylko czego?\nJulia zawsze starała się zachowywać poprawnie i wyglądać nienagannie. Śledziła wszystkie ważniejsze portale, czytała gazety i nie było tam nic, co mogłoby wprawić ją w zakłopotanie.\nW końcu po paru godzinach, dotarli do pod jej dom w Oazie. Gunter pożegnał się z nią i życzył dobrej nocy.\nWłaśnie miał wsiąść z powrotem do limuzyny, gdy dostał smsa.\nJulia zobaczyła, że otrzymana wiadomość, bardzo nim wstrząsnęła. Spojrzał na nią zmartwiony i podał jej swój telefon.\n- Julio… Myślę, że powinnaś to zobaczyć.\nKobieta wzięła od niego urządzenie i spojrzała na wyświetloną na ekranie stronę. Nagle nogi się pod nią ugięły i zachwiała się. Gunter ją podtrzymał.\n- Dobrze się czujesz? – Julia kiwnęła głową i uśmiechnęła się słabo.\n- Nic mi nie jest. To tylko głupie plotki, dlaczego miałabym się tym przejmować? – mężczyzna nie wyglądał jednak na przekonanego.\n- Twój mąż już jest? – Julia zaprzeczyła ruchem głowy. – Może zostać z tobą do jego powrotu? Nie wyglądasz najlepiej. – kobietę zirytowały jego słowa i spojrzenie pełne współczucia. „Myślisz, że jestem głupią, naiwną idiotką? Zaraz zacznę płakać i rzucę ci się w ramiona?” pomyślała, a krew zagotowała się jej w żyłach. „Nie jestem słabą kobietą i nie potrzebują twojej litości!”\n- Dam sobie radę. – rzekła sucho i mijając go, weszła do domu.\nStanęła przy oknie, chowając się za firanką i zaczekała, aż odjedzie.\nGdy limuzyna zniknęła za zakrętem i była pewna, że Gunter już jej nie zobaczy, wypadła z domu i pognała do Izabelli.\nZrobi wszystko, by chronić dobre imię swojej rodziny.\nNawet, jeśli miałaby ją przez to znienawidzić…\nIzabella siedziała właśnie przed swoim laptopem przy blacie w kuchni i pisała kolejny artykuł. Terminy strasznie ją goniły i szef od godziny wydzwaniał do niej wrzeszcząc, żeby się pospieszyła, bo nie zdąży z kolejnym wydaniem gazety. Zmęczona, przetarła oczy myśląc o tym, że będzie musiała zarwać kolejną noc, żeby zdążyć na czas.\nWłaśnie skierowała myszkę, na przycisk „Zapisz” gdy drzwi wejściowe otwarły się z hukiem i ujrzała swoją starszą siostrę, stojącą w drzwiach. Izabella zaskoczona, wpatrywała się w nią. Julia gniewnym krokiem wmaszerowała do jej domu i oparła się o blat parząc na Izę ze złością w oczach.\n- Co ty sobie myślisz?! – wrzasnęła na cały głos. W tym momencie Iza podziękowała w duchu, że opatrzność miała ją dziś w swej opiece i poprosiła Agatę, żeby zabrała Basię na spacer do parku. Gdyby dziecko było w domu, na pewno obudziłoby się w tej chwili i następne godziny upłynęłyby jej na uspokajaniu córeczki. Nie mała pojęcia o co mogło chodzić Juli, ale mało ją to teraz obchodziło. Jeśli siostra ma ochotę na kolejną awanturę, to równie dobrze może z tym poczekać do jutra. Tymczasem ona ma ważny artykuł do napisana i musi się spieszyć. Ignorując gniewne spojrzenie siostry, znów wpatrzyła się w ekran laptopa.\n- Julio, jestem zajęta, gdybyś mogła przyjść nieco… - Julia jednak nie dała jej skończyć. Bezceremonialnie odepchnęła ją od komputera i sama zasiadła przed nim.\n- Hej! – próbowała protestować Iza, lecz siostra nie zwróciła na to uwagi. Zamiast tego włączyła jakąś stronę internetową i dopiero wtedy pozwoliła jej usiąść.\n- Czytaj! – rzekła Julia rozkazująco. Iza westchnęła, mogłaby się kłócić z siostrą, ale dobrze wiedziała, że ta i tak nie da jej spokoju dopóki, nie przeczyta artykułu na stronie. Ponieważ do pracy potrzebowała skupienia, a nie wrzeszczące jej nad głową bliźniaczki, postanowiła szybko zobaczyć, czym ta się tak zdenerwowała.\n- Niech ci będzie, co tam masz? – spytała siadając, po czym zaczęła czytać. Z każdym przeczytanym słowem, oczy Izy rozszerzały się coraz bardziej.\nNagłówek artykułu głosił „Sławomir Landgraab ukrywa Romans z Izabellą?”\n„W domu najbogatszej rodziny w mieście, państwa Landgraab szykuje się kolejna afera!\nNiedawno zaobserwowaliśmy ochłodzenie stosunków między Sławomirem i Julią. Do tej pory zarówno pan jak i pani Landgraab, nie zechcieli udzielić nam wywiadu.\nNasi zaufani informatorzy dotarli jednak do sedna problemu. Podobno parę miesięcy temu, Sławomir był często widywany z siostrą Pani Landgraab – Izabelą Maślanką.\nNaszym fotoreporterom udało się nawet zrobić im zdjęcie podczas wigilii, którą Sławomir spędził razem z Izą!\nOstatnio dotarły do nas również plotki, jakoby córka Izabeli – Barbara, była owocem romansu między nią, a Sławomirem.\nCzyżby pan Sławomir grał na dwa fronty?\nJeśli jesteś za tą teorią wyślij sms pod…”\nIza przerwała czytanie i spojrzała na siostrę.\n- Ja… Ja nie rozumiem… Dlaczego…?\n- Nie udawaj! Jak mogłaś sprzedać do gazety taką informację? Reputacja naszej rodziny już nic cię nie obchodzi?! – Izabella była w szoku. Jak Julia mogła w ogóle pomyśleć, że byłaby zdolna do czegoś takiego? Przecież na tym ucierpi nie tylko ona, Julia czy Sławomir… ale również jej córeczka Basia! Zmarszczyła brwi.\n- Naprawdę myślisz, że poszłabym do gazety z tą historią? Co bym z tego miała? – Julia spojrzała na nią chłodno.\n- No nie wiem. Może na przykład chcesz rozbić moje małżeństwo i w końcu zdobyć Sławomira!\nIza westchnęła zmęczona. To prawda, że kochała Sławomira… być może nadal coś do niego czuje? Ale to nie zmienia faktu, że po ich jednorazowym „skoku w bok” którego owocem było pojawienie się na świecie Basi, mężczyzna przestał się z nią zadawać.\nDopiero w ostatnie święta, pierwszy raz od dawna, miała okazję się z nim zobaczyć.\nSławek cały wieczór spędził na rozmowach z nią i zabawie z dziewczynkami, ale… to wszystko. Do niczego między nimi nie doszło. Spędzili ten czas jak para dobrych przyjaciół, którą zresztą kiedyś byli. Regularnie odwiedzał Basię. Zresztą dla obu dziewczynek był wspaniałym ojcem, ale dla niej… Dla niej, nie było miejsca w jego życiu. Już dawno pogodziła się z tym faktem. Cieszyła się, że ma chociaż jego przyjaźń i nie nalegała na nic więcej.\nPoza tym, wyraźnie dał jej do zrozumienia, że nie rozwiedzie się z Julią. Nawet jeśli już nie łączyło ich żadne uczucie, postanowił zostać z nią dla dobra Małgosi, która w przeciwnym razie mogłaby być źle taktowana przez resztę rodziny, jako córka rozwodnika.\nJak zauważyła to Izabella, Landgrabowie mieli zwyczaj do tworzenia irytujących tradycji.\nW tej rodzinie bowiem, nie tylko blondwłosi krewni mieli większe prawa do majątku i byli lepiej traktowani. Oprócz tego, nikt nie rozwiódł się ze współmałżonkiem od prawie stu lat!\nNie dlatego, że ich małżeństwa były szczęśliwe… Po prostu nikt nie chciał, by rodzina krzywo na niego patrzyła.\nIzabella, która znała historię Sławka mogła po części zrozumieć jego uczucia. Już jako dziecko został wykluczony przez resztę Landgraabów.\nZostawiony ze swoją siostrą samym sobie i przez lata słyszący kąśliwe uwagi ze strony krewnych.\nRozumiała, że nie chce skazać na taki sam los Małgosię, nawet jeśli oznacza to życie pod jednym dachem z jej siostrą. Izabella twardo spojrzała w oczy Juli i rzekła.\n- Mnie i Sławomira oprócz Basi, nic już nie łączy. Nie mam zamiaru ci go odebrać. – Julia, która mimo oskarżeń wydawała się oczekiwać takiej odpowiedzi, uśmiechnęła się zadowolona.\n- No cóż. W takim razie obie mamy ten sam cel. – Iza spojrzała na nią zaskoczona. – Obie chcemy pozbyć się tych plotek. – dokończyła Julia, a Iza zastanowiła się.\n- Tak, tylko jak to zrobić? – w oczach Juli dostrzegła niebezpieczne błyski. Wiedziała, że nie spodoba się jej to, co wymyśliła siostra, wiedziała jednak że nie uda jej się przed tym uciec, dlatego postanowiła jednak zapytać. - Masz jakiś pomysł?\nJulia uśmiechnęła się, nie był to jednak radosny uśmiech. Bardziej przypominał rozwartą paszczę rekina gotowego, by w każdej chwili cię pożreć.\n- Właściwie to mam pewien pomysł, który zamknie wszystkim usta. – Iza wpatrzyła się w nią słuchając z uwagą.\n- Co gdyby… znalazł się ojciec Basi? – Iza patrzyła na nią nic nierozumiejącym wzrokiem.\n- Ojcem Basi jest Sławek, tego nie da się zmienić… – rzekła i natychmiast umilkła, widząc minę swojej siostry. Minę przyczajonego do skoku drapieżnika…\n- Czasem jesteś taka naiwna siostrzyczko. – rzekła z uśmieszkiem. – Ludzi nie obchodzi prawda, uwierzą we wszystko w co chcą uwierzyć. – rzekła i wstała, by nalać sobie kawy.\n- Wystarczy, że udzielisz wywiadu do jednej z gazet, w którym podasz jakiegoś innego mężczyznę za ojca Basi. Wymyślimy jakąś przekonującą historyjkę, dlaczego przez lata się nie pokazywał.\nMoże wyjazd za granicę z powodu choroby? Ludzie lubią takie ckliwe historyjki! – rzekła podekscytowana.\nIzabella postanowiła sprowadzić ją na ziemię.\n- To nie zmieni faktu, że on i Basia nie są spokrewnieni. Ktoś na pewno zacznie podejrzewać, że próbujemy zataić prawdę, ludzie nie przestaną tak łatwo plotkować. – Julia machnęła lekceważąco ręką.\n- Od czego są testy na ojcostwo? Jeśli pokażemy im jeden z nich, w którym ojcem będzie nasz aktor, nie będą mieli już żadnych argumentów. Nikt nigdy nie złapał ciebie i Sławka na gorącym uczynku, więc to definitywnie zakończy wszelkie plotki na wasz temat. – Izabela patrzyła się na nią, jakby była niespełna rozumu.\n- A niby jak chcesz to zrobić? – Julia rzuciła jej spojrzenie, jakby była małym, krnąbrnym dzieckiem, które dorosły próbuje czegoś nauczyć, jednak ono wciąż się opiera.\n- Mam pieniądze i wpływowych znajomych, praktycznie żądzę tym miastem. Myślisz, że załatwienie jednego fałszywego papierka będzie takie trudne? – Iza zamilkła. Zrozumiała, że jej siostra już wszystko sobie przemyślała, jeszcze zanim przekroczyła próg jej domu.\nJedyne czego od niej potrzebowała, to potwierdzenia, że siostra zgadza się na jej plan.\nJednakże czy ona tego chciała? To prawda, że wyjawienie publicznie prawdy o romansie jej i Sławka rozpęta burzę. Pewnie usłyszą masę niepochlebnych opinii na swój temat…\nAle czy powiedzenie prawdy nie byłoby lepsze?\nMa przez całe życie kłamać ludziom w żywe oczy, że ojcem Basie jest jakiś obcy jej facet?\nJak to wszystko wpłynie na Basie?\nJedyne czego teraz chce, to tego, by jej córeczka była szczęśliwa. By nigdy nie wstydziła się tego kim jest. W ten sposób odbierze jej tą szansę.\nWłaśnie chciała się odezwać, lecz znów napotkała mrożące krew w żyłach spojrzenie swej siostry i zamilkła.\n- Nawet nie myśl o tym, by mi się sprzeciwić. Właśnie ci to powiedziałam. Żądzę tym miastem, mam pieniądze i wpływowych znajomych. Myślisz, że odebranie ci dziecka stanowiłoby dla mnie jakikolwiek problem? – Iza milczała, niezdolna wykrztusić nawet słowa.\n- Pamiętaj również, że Sławek jest jej ojcem. Może nie chce cię skrzywdzić, ale dziecko zdecydowanie jest dla niego ważniejsze. Parę aluzji w stylu „Czy Iza na pewno poradzi sobie z dzieckiem sama?” „Może jednak powinniśmy zająć się Basią?” I stracisz córkę szybciej, niż myślisz. – następnie odłożyła kubek z niedopitą kawą na stół i ruszyła do wyjścia. W progu zatrzymała się jednak jeszcze i zwróciła w stronę skulonej na siedzeniu Izabeli.\n- Pamiętaj siostro, jeden zły ruch, a nic mnie nie powstrzyma… - następnie wyszła. Iza patrzyła się tępo przed siebie przez dłużą chwilę.\nW końcu, nie mogąc się dłużej powstrzymać, wybuchła płaczem.\n[spoiler]Od razu uprzedzam żeby się nie sugerować wiekiem Diablo. W relacji, gdy Flora będzie mieć 3 latka on będzie nastolatkiem, jednak tak bardzo chciałam dodać tą historyjkę, że zostało tak jak jest\nHej to ja… Ej, dajcie kamerę trochę niżej! O, tak lepiej.\nJeszcze raz, Hej to ja, Flora. Ostatnio skończyłam trzy lata i mamusia powiedziała, że jestem na tyle duża, żeby sama napisać coś w pamiętniku… A przynajmniej chciałabym, bo wciąż się uczę.\nNa razie pomaga mi mój starszy brat, Diablo.\nBraciszek jest super! Bardzo go kocham.\nChociaż czasem się na mnie złości, gdy nie słucham…\n- Ale jak to? Nie mogę?\n…To zwykle jednak szybko się godzimy.\nNajbardziej lubię spędzać czas z rodzicami. Z Mamusią często bawimy się w chowanego. Jestem w tym mistrzem! Zawsze wygrywam, a mamusia prawie nigdy nie może mnie znaleźć!\n- Gdzie się podziała Flora? Hmm… czyżby była w szafie? Nie… a może pod łóżkiem? Też nie… A może… za domkiem dla lalek? Mam cię!\nWszyscy mówią, że jedzenie mamusi jest najlepsze na świecie…\n…Chociaż jej eksperymenty sprawiają, że czasem wolę to co gotuje mi tatuś…\nJak już o nim mowa, to jest najlepszym tatusiem na świecie! Ciągle słyszę jak wszyscy mówią, że jesteśmy do siebie bardzo podobni.\nZ tatusiem zawsze jest co robić!\n- SOS! Spadamy! Proszę opuścić pokład!\n- Ziuu! Ziemia coraz bliżej! Mam cię!\nOprócz zabawy tatuś uczy mnie wielu przydatnych rzeczy. Uwielbiam grę w rozpoznawanie obrazków!\n- A co to jest? Butelka.\n- No dalej Flora! Potrafisz to powiedzieć!\n- A to? Tak! Patelnia. Do czego mamusia jej używa? Nie, nie do bicia tatusia po głowie…\nDodatkowy plus z bycia z tatusiem to to, że często mamusia wpada, żeby zobaczyć w co się bawimy!\n- Co? Wszystko w najlepszym porządku, Tiano!\n- Naveen, Flora właśnie ci ucieka…\n- Aj tam, ależ ta mamusia marudzi. Tatuś jest najlepszym tatusiem na świecie, prawda Flora?\n- Ja to mam podejście do dzieci. Chociaż to dziwne, bo nie pamiętam opieki nad Diablo, gdy był w twoim wieku…\nNa koniec dnia, tatuś zawsze czyta mi bajki na dobranoc, o księżniczkach i smokach. Mówi, że ja też kiedyś zostanę jedną z nich, ale wiem, że nie mam się co bać smoków, bo on zawsze mnie obroni!\nKiedy już usypiam, zawsze całuje mnie w czoło.\nNie wie jednak, że tak naprawdę usypiam nieco później, bo czasem z mamusią hałasują w pokoju. Chciałabym się kiedyś dowiedzieć w co fajnego się bawią w nocy.\nAle nie tylko tatuś i mamusia się mną opiekują. Kiedy są bardzo zajęci i oboje muszą iść do pracy, zostawiają mnie z ciocią Charlottą. Bardzo ją lubię, chociaż czasem wolałabym, żeby się ze mną pobawiła, zamiast czytała te kolorowe gazetki.\n- Ja to umiem się zajmować dziećmi. Widzisz? Mówiłam ci Naveen!\n- Flora, nie jedz tej lalki…\nNajfajniej jest w weekend, gdy wszyscy jesteśmy w domu.\nMama często piecze wtedy moje i Diablo ulubione ciasteczka.\nA potem ciocia Lotta uczy mnie tańczyć. Mówi, że mam talent i kiedyś zostanę sławną tancerką!\n- No dalej Flora! Naśladuj ciocię i mamusię! I raz i dwa!\nA na koniec dnia, mamusia czyta mi bajkę i kładzie do łóżeczka szepcząc…\n- Dobranoc, moja mała księżniczko.\n: 17 sty 2017, 19:59\nJulia Landgraab to podła... Uhm, nie dokończę, bo nie wypada\nBiedna Iza Mam nadzieję, że jakoś da sobie radę i utrze siostrze nosa! Piękne słowa - aby nie wstydziła się tego, kim jest. Iza to naprawdę dobra matka.\nA malutka Flora jest <3 cudowna!\n: 17 sty 2017, 23:29\nW normalnych okolicznościach, pewnie zadzwoniłaby po szofera, by ją zawiózł\nBiedna, starzeje się. Zapomniała, że w jej świecie nie istnieją samochody tylko teleport\nByła Panią Landgraab i nie mogła od tak porzucić swoich obowiązków\nCzy mi się wydaje, czy słyszałem już kiedyś coś podobnego? Z ust pewnej rudej pani Landgraab xD Ach ta pozycja społeczna. Tak bardzo utrudnia życie\nBardzo fajne efekty przy retrospekcyjnych zdjęciach\nEj, to ja chciałem wykorzystać motyw z pociągiem Miałem już nawet przygotowany plan zdjęciowy xD\nNo może z wyjątkiem Guntera, którego niemiecka firma wzbogaciła się na kontraktach z Turkami\nCzyżby Gunther był właścicielem zakładów mięsnych? Takich z mięsem do kebabów?\nNa miejscu Julki bym się cieszył, że to zwykli,nudno ludzie, a nie potwory typu Wanda, Vita, Julietta\nMasa ludzi przybyła, by podziwiać najnowszą kolekcję od Zuzanny Sęp\nTo taka szycha się z Zuźki zrobiła?\nCentrum Hejtu - sikam ze śmiechu! XDDDDDDDDDD\nWspółczuję Izie, znalazła się w ciężkiej sytuacji Mam nadzieję, że jakoś z tego wybrnie.\nTen odcinek sprawił, że polubiłem Julkę. Oby nie popełniła żadnej głupoty.\nBo i jeszcze raz gratuluję rangi scenarzysty\n: 19 sty 2017, 20:57\n"Dawno nie było nic o Tianie" - to chyba problem każdej relacji, która po pewnym czasie tak się rozbudowuje, że główni bohaterowie praktycznie przestają się w niej pojawiać (tak, piję do mojej Judki ).\nW dzisiejszym odcinku lepiej przyjrzymy się Juli Landgraab. Czy naprawdę jest tak zła jak o niej mówią?\nTo ja już może odpowiem: TAK.\nHo ho ho, nie ma to jak udane małżeństwo.\nJulia również chciała ten dzień spędzić z rodziną, ale po prostu nie mogła.\nDobra wymówka nie jest zła. Kretynko. <_< Skończy jak moja Marzanna, z mężem alkoholikiem i dzieckiem, które jej nienawidzi.\nCi wściekli Landgraabowie niczym bogowie olimpijscy na tle chmur! Pewnie połowa tych kobitek to "takie nic", co się wżeniło w rodzinę, ale jak już się wżeniło, to udaje wielka panią.\nGunter Król Kebabów jest czadowy, to jakiś sim z gry, z galerii czy sama go zrobiłaś?\nCo to jest "tochnia"?\nZuzia robi karierę w wielkim świecie. Pewnie Marcin ją rozreklamował.\nGunter! <3 Zakochałam się. Poproszę większą rolę w relacji dla tego pana!\nO jeżu święty i wszyscy aniołowie, Centrum Hejtu! Hot-dog gaszący kobietę z uszami! Ciacha ze szkoły i MARCIN!\nOprócz tego, nikt nie rozwiódł się ze współmałżonkiem od prawie stu lat!\nZa to zdarzały się przypadki niewyjaśnionego zatrucia arszenikiem.\n- Nawet nie myśl o tym, by mi się sprzeciwić. Właśnie ci to powiedziałam. Żądzę tym miastem, mam pieniądze i wpływowych znajomych. Myślisz, że odebranie ci dziecka stanowiłoby dla mnie jakikolwiek problem?\nJulia to podła, parszywa, wstrętna, pozbawiona serca sucz! Najchętniej złapałabym ją za kudły i tłukła tym pustym łbem w ścianę, dopóki nie wbiłabym jej tam trochę rozumu. <_<\nFlora jest najsłodszym dzieckiem, jakie widziałam w czwórce.\n: 22 sty 2017, 15:50\nMalaMi95 pisze: Tak więc spokojnie, w takim tempie jeszcze twoje wnuki będą czytać tąrelację xD\nTĘ relacjĘ! Przepraszam, jestem uczulona na ten błąd xD\nJulia przypomina mi trochę Marzannę Wredna, nieugięta, wżeniła się w Landgraabów i robi za wielką panią xD Na dodatek jest moją imienniczką, dlaczegoooooo\nGunter Król Kebabów XDDDDDDDDDDD\nPomysły Julii coraz bardziej mnie przerażają Pewnie wyniknie z tego jakaś bieda.\nMalaMi95 pisze: Hej to ja, Flora. Ostatnio skończyłam trzy lata i mamusia powiedziała, że jestem na tyle duża, żeby sama napisać coś w pamiętniku…\nJa w jej wieku umiałam napisać 3 litery: A, E, U\nMalaMi95 pisze: Ja to mam podejście do dzieci. Chociaż to dziwne, bo nie pamiętam opieki nad Diablo, gdy był w twoim wieku…\nXDDDDDDDDDDDDDDDD Niech się cieszy, że doczekał się małych dzieci.\nMalaMi95 pisze: Nie wie jednak, że tak naprawdę usypiam nieco później, bo czasem z mamusią hałasują w pokoju. Chciałabym się kiedyś dowiedzieć w co fajnego się bawią w nocy.\nAch, Flora jest taka urocza <3\n: 28 sty 2017, 17:48\nGunia – W Juli chyba najgorsze jest to, że jaka by nie była, to robi to by chronić swoją rodzinę.\nNa razie Iza ma trochę związane ręce. Jeśli sprzeciwi się siostrze, może stracić córkę, jeśli jej posłucha to działa wbrew sobie.\n„Biedna, starzeje się. Zapomniała, że w jej świecie nie istnieją samochody tylko teleport”\nSamochody istnieją, tylko nie można w nich jeździć\nPociąg, to zemsta jak kiedyś ty dałeś pierwszy przedzielone zdjęcia jak gadają przez telefon A ja miałam je zrobione, tylko komputer mi się zepsuł! xD\nJak mogłeś? Przez ciebie z Gunterem teraz na zawsze zostanie przylepka „Mięsa do kebabów”! xD\nJak patrzę po komentarzach, to chyba jesteś jedyną osobą, która po tym odcinku polubiła Julkę xD\nA na koniec nie wiem czy widziałeś, ale w „Ciacha ze szkoły” Widnieje twój Marcin\nGalcia – No weź, Julia to robi dla rodziny! (No dobra i tak jest okropna xD)\nTake małżeństwa, to u Landgraabów chleb powszedni\n„Pewnie połowa tych kobitek to "takie nic", co się wżeniło w rodzinę, ale jak już się wżeniło, to udaje wielka panią”\nChciałabym zaprzeczyć no ale… xD\nJuż ci mówiłam, ale jakby jeszcze ktoś chciał wiedzieć, to Gunter to sim z gry. Mieszka w Windeburgu z matką i braćmi\nA rolę dla niego mam\n„Za to zdarzały się przypadki niewyjaśnionego zatrucia arszenikiem”\nWażne, że tradycja zachowana xD\nFlora najlepsza I znów dla kolejnej postaci wymyśliłam większą rolę niż powinna mieć. Nigdy nie skończę tej relacji xD\nLenna – Za imię nie odpowiadam, to gra jej takie wybrała xD\n„Ja w jej wieku umiałam napisać 3 litery: A, E, U”\nFlora prawdopodobnie też. Dlatego potem mówi „A przynajmniej chciałabym, bo wciąż się uczę.”\n„Pewnie wyniknie z tego jakaś bieda.”\n„Niech się cieszy, że doczekał się małych dzieci.”\nNa razie to ja się cieszę, że doczekałam się małych dzieci w czwórce xD\nDzisiaj mam dla was dwa pamiętniki\nCo słychać u Lotty? Czy ostatnie święta zmieniły coś w jej relacji z Aleksem?\nI co z planami Avril dotyczącymi otworzenia kawiarni?\nCharlotta w pośpiechu przemierzała ulice Wierzbowej Zatoczki. Od dawna nie była taka szczęśliwa jak dziś. Idąc wciąż podskakiwała lekko z nogi na nogę, zupełnie jakby była małą dziewczynką cieszącą się na spotkanie z ukochanymi dziadkami, których od dawna nie widziała. Tak samo czuła się właśnie Lotta. Bowiem dziś miało się zdarzyć coś niesamowitego. Po raz pierwszy od dawna, miała spędzić dzień ze swoja ukochaną córeczką Anastazją!\nWszystko zaczęło się tydzień wcześniej, kiedy podczas jednego z jej treningów na siłowni, usłyszała dzwonek komórki. Zaskoczona, że ktoś mógłby dzwonić o tej porze, przerwała ćwiczenia i zerknęła na wyświetlacz telefonu. Gdy tylko zobaczyła numer dzwoniącej do niej osoby, oczy rozszerzyły jej się ze zdziwienia. Tą osobą nie był nikt inny, jak Aleksander, jej mąż.\nW ostatnie święta, kiedy to Aleks razem z Annie przyszli do nich na wigilijną kolację, Lotta zauważyła, że stosunki między nimi nieco się ociepliły. Zaraz po tym, jak Lotta wmówiła mu, że tak naprawdę od początku chodziło jej wyłącznie o jego pieniądze, Aleksander przestał się do niej odzywać. Nie było to dla kobiety oczywiście niczym niezwykłym. Tak naprawdę właśnie tego się spodziewała, a nawet tego chciała. Miała nadzieje, że zerwie z nią kontakt i znajdzie sobie kogoś lepszego niż ona. To czego jednak nie przewidziała, to to, że w całą aferę zostanie wciągnięta Anastazja. Po tym jak dziewczynka dowiedziała się, że rodzice się rozeszli i to z powodu Lotty, również postanowiła zerwać z nią kontakt.\nCharlotta wiele razy próbowała spotkać się z córką, niestety nadaremnie. Do tego wszystko zaczął utrudniać jej sam Aleks. Kobieta nie tylko nie mogła dodzwonić się do córki, ale również nigdy nie mogła zastać jej w domu. Gdy przyszła parę razy, żądając spotkania się z Annie, Aleksander odprawił ją mówiąc, że dziewczynka jest u koleżanek lub zwyczajnie zamykał jej drzwi przed nosem, wyraźnie dając do zrozumienia, że nie życzy sobie, by jego córka widziała się z taką matką.\nDlatego jego nagły telefon bardzo ją zaskoczył. Jeszcze większego szoku doznała, gdy dowiedziała się, dlaczego Aleksander do niej dzwoni.\n- Co? Ja i Annie mamy spędzić razem weekend? – spytała zdziwiona, gdy tylko usłyszała pytanie. Mężczyzna po drugiej stronie telefonu milczał chwilę, nim odezwał się ponownie.\n- Oczywiście jeśli nie chcesz, to nie ma sprawy. Pomyślałem tylko…\n- Nie! – wykrzyknęła Lotta przerywając mu i natychmiast zreflektowała się. – To znaczy… Tak! Bardzo tego chcę! O której mogę po nią przyjść?\nNastępnie omówili szczegóły spotkania i rozłączył się. Kobieta wręcz nie mogła uwierzyć w swoje szczęście. Czyżby to był początek nowego rozdziału w jej życiu, który wszystko odmieni?\nNagle Charlotta zatrzymała się i spojrzała do góry. Ujrzała przed sobą olbrzymią willę z czarnego kamienia, wyraźnie górującą nad sąsiadującymi z nią budynkami. Mimo, że idąc tu była pewna siebie i gotowa na wszystko, to teraz zawahała się. Co jeśli Aleksander zmienił zdanie? Albo to wszystko to tylko żart, by ją ukarać? Aleksander otworzy jej drzwi, po czym z szyderczym uśmiechem oznajmi, że Anastazja nigdzie z nią nie pójdzie?\nGwałtownie pokręciła głową. Nie, znała Aleksandra i wiedziała, że nie zrobiłby jej czegoś takiego. Nawet jeśli w głębi serca ją nienawidzi, to nigdy nie potraktowałby jej w ten sposób. Dziarskim krokiem ruszyła do drzwi. Sięgnęła ręką i nacisnęła dzwonek. Odczekała chwilę, lecz nikt jej nie otworzył. Przełykając ślinę postanowiła zapukać. Gdy tylko to zrobiła, cofnęła się zaskoczona. Drzwi były otwarte! Lotta dobrze znała zasady tego domu. Wciąż pamiętała awanturę, jaką jej kiedyś zrobiła Bella, gdy jeszcze tu mieszkała i wychodząc rano do pracy zapomniała zamknąć drzwi. Czy to możliwe, że ktoś się włamał do domu Ćwirów, a teraz jak gdyby nigdy nic, plądruje co tylko się da? Pokręciła głową. „Przestań, pewnie po prostu zapomnieli zamknąć, a ty tworzysz w głowie jakieś bajki.” Skarciła się w myślach i weszła do środka.\nNagle, usłyszała dochodzący z pierwszego piętra jakiś szum. Dźwięk przypominał, zrzuconą ze stolika nocnego lampę. Lotta zamarła w miejscu i spojrzała w kierunku schodów.\n- Aleksander? Jesteś w domu? – zawołała niepewnie, wspinając się po schodach, jednak nie otrzymała odpowiedzi.\nRozejrzała się dookoła, lecz nikogo nie było. „Zdawało mi się?” pomyślała i wyszła na najwyższe piętro, prosto do pokoju Anastazji. Ciepłego i przytulnego pokoiku, o pomalowanych na blady róż ścianach. Tu jednakże również było pusto. Lotta zbliżyła się do łóżeczka córeczki i usiadła na nim, czule gładząc pościel. To tu dziś spała Anastazja. Tak dawno jej nie widziała… ale już niedługo, jeszcze trochę i znów będą razem, a potem spędzą najwspanialszy weekend w jej życiu. Ona już o to zadba!\nKolejny trzask z piętra niżej sprawił, że aż podskoczyła zlękniona i obejrzała się. Zamarła na chwilę, po czym jak oparzona, zerwała się z miejsca. „Nie wydawało mi się! W domu naprawdę ktoś jest!” pomyślała przerażona.\nWstała i rozejrzała się po pokoju w poszukiwaniu jakiejś broni, lecz oprócz lampy przy łóżku, nie było tu nic, czym ewentualnie mogłaby się bronić. Nie mając wyboru, chwyciła ją i ruszyła w stronę schodów. „Muszę szybko wydostać się z tego domu zanim mnie znajdzie! Już słyszał jak wołam Aleksa, teraz na pewno będzie chciał mnie dopaść!” myślała rozglądając się czujnie i powoli, na paluszkach, schodząc na dół.\nBędąc na pierwszym piętrze, nasłuchiwała odgłosów kroków lub czegoś innego, co zdradziłoby jej pozycje włamywacza. Na piętrze panowała jednak absolutna cisza. Biorąc głęboki wdech, ruszyła pomału w stronę kolejnych schodów.\n„Jeszcze troszkę, powoli… Zaraz będzie po wszystkim” uspokajała się w myślach. Już prawie była na miejscu, gdy przechodząc obok jednego z pokoi, niespodziewanie usłyszała płacz dziecka. Zatrzymała się i wpatrzyła w drzwi. „Dziecko? Co tu robi jakieś dziecko? W dodatku samo?!” Zaklęła w myślach, przecież nie może zostawić dziecka na pastwę tego bandyty. Ostrożnie stawiając kroki tak, by nie wywołać hałasu, podkradła się do drzwi.\nWłaśnie sięgała do klamki, gdy nagle poczuła dłoń na ramieniu.\n- Tu jesteś… - z wrzaskiem rzuciła się w bok, na oślep bijąc trzymaną w dłoni lampą.\n- Zostaw mnie! Odjedź! – krzyknęła, gdy poczuła, że owa postać łapie ją za ręce.\n- Lotta! Uspokój się! – usłyszała i otworzyła oczy, które zamknęła w strachu. Zobaczyła przed sobą minę wściekłego Aleksandra, któremu z czoła ciekł strumyczek krwi, zapewne po tym jak uderzyła go lampą. Lotta zakryła usta dłonią.\n- Aleks… To ty? – patrząc na nią, uniósł brew.\n- No wiesz, to tak jakby mój dom… - rzekł krzyżując ramiona. Lotta zmieszana odwróciła wzrok.\n- Drzwi były otwarte i słyszałam hałas na piętrze, myślałam… Myślałam, że w domu jest włamywacz. – Aleksander patrzył się na nią chwilę zszokowany, po czym parsknął śmiechem.\n- Myślałaś, że w domu jest bandyta, a mimo to chodzisz po nim uzbrojona w lampę?! – spytał i pokręcił głową. Kobieta poczuła się nagle naprawdę głupio. W tej chwili jednak przyszło jej coś do głowy i zerknęła na niego.\n- Skoro byłeś w domu, to czemu mi nie otworzyłeś, tylko się chowasz? – mężczyzna właśnie chciał jej odpowiedzieć, gdy ponownie rozległ się płacz dziecka.\nMinął ją i wszedł do pokoju, Lotta podążyła za nim. Zobaczyła jak Aleksander zbliża się do niebiesko zdobionej kołyski i bierze na ręce małe, najpewniej kilku miesięczne dziecko. Zaskoczona, zbliżyła się by spojrzeć na nie. Tymczasem Aleks próbował ukołysać małego do snu. Mimo jego starań, wciąż płakał. Po chwili, Aleksander westchnął zrezygnowany.\n- Tak jest cały dzień. Ja próbuję go utulić do snu, a on płacze i płacze! Co robię nie tak? – spytał sam siebie. Wtem usłyszał śmiech Lotty i spojrzał na nią marszcząc brwi.\n- Co cię tak bawi? – rzekł rozłoszczony. Kobieta pokręciła głową i uniosła dłoń w pokojowym geście.\n- Nic takiego… Po prostu źle go trzymasz, trzęsiesz nim jak workiem kartofli. – widząc nic nierozumiejące spojrzenie Aleksandra, wyciągnęła ręce. – Daj mi go, pokażę ci.\nMężczyzna wahał się jeszcze chwilę, ale podał jej dziecko. Lotta wzięła malucha i uśmiechnęła się do niego promiennie. Chłopczyk patrzył się na nią zdzwiony, a kobieta zaczęła kołysać go delikatnie.\n- Śpij malutki… ciii… - zaczęła łagodnie przemawiać do niego. Po chwili oczka dziecka zamknęły się i odpłynęło w cichy, spokojny sen. Charlotta kołysała go, a stojący obok Aleks patrzył na nią niedowierzając.\n- Jak to zrobiłaś? Od rana próbuję go uspokoić i nic nie pomagało. Ani jedzenie ani kołysanie. Zupełnie nic! – Charlotta ułożyła dziecko w kołysce i wzruszyła ramionami.\n- No cóż, w końcu wychowałam Anastazję. Wiem co nieco o dzieciach. Kiedy była malutka często wyjeżdżałeś, pewnie dlatego… - zaczęła, lecz zamilkła, widząc minę Aleksa. W jego oczach ujrzała dojmujący smutek.\nOdwróciła wzrok od jego twarzy i zerknęła na śpiącego malucha.\n- Przy okazji, czyje to dziecko? – spytała i zerknęła na męża. Aleks wyglądał na zaskoczonego.\n- Nie domyślasz się? –zastanowiła się i aż rozszerzyła oczy ze zdziwienia, gdy dotarła do niej prawda.\n- To dziecko Belli i Joaquina?! – wykrzyknęła z niedowierzaniem, w tej chwili jednak uświadomiła sobie, co powiedziała i gwałtownie zamachała rękami. – To znaczy… Ja wcale nie chciałam…! – Aleks jednak nie wyglądał, jakby się tym przejął.\n- Nie kłopocz się. Wiem, że ojcem jest kochanek mojej matki. – następnie zbliżył się do kołyski i zerknął na dziecko. – Dwa dni temu, gdy wróciłem do domu, zastałem nianię z dzieckiem. Gdy spytałem co tu robi, oznajmiła, że pani Bella kazała jej zająć się dzieckiem i przekazać mi list. – Aleks ze znużeniem przetarł oczy. – Moja cudowna mama, uznała, że jest zmęczona opieką nad dzieckiem i potrzebuje wakacji. Dlatego to ja mam się zająć Henrykiem.\nLotta spojrzała na dziecko i pogładziła je po policzku.\n- Henryk? Czyli to tak się nazywa ta mała paskuda. Współczuję mały, twoja mama to okropna żmija, a o tacie lepiej nawet nie wspominać. – kątem okaz zobaczyła, wpatrzone w nią spojrzenie Aleksa. - No co? Możesz się na mnie obrazić, ale to prawda! – mężczyzna z westchnieniem pokręcił głową.\n- Nic nie szkodzi. W sumie masz rację… – rzekł i zapatrzył się w okno. Lotta obserwowała go ukradkiem. – Wiesz, właściwie to zawsze tak było. – odezwał się swoim melodyjnym głosem. Wyglądało na to, że wspomnieniami, cofa się do dawno już minionych chwil.\n- Gdy ja i Kasandra byliśmy jeszcze dziećmi, to ojciec lub wynajęte przez niego nianie, zwykle się nami zajmowali. Mama albo nie miała czasu, albo gdzieś wyjeżdżała. – tu zaśmiał się, lecz nie był to wesoły śmiech. – To zadziwiające jak pamięć dziecka potrafi być złudna. Mimo, że w rzeczywistości była okropna, to wystarczyło, że od czasu do czasu przywiozła mnie i Kasi jakiś prezent, a znów była dobrą mamą Bellą…\nNagle wybudził się ze swoich rozmyślań i spojrzał na wpatrzoną w niego Lottę. Kobieta chciała coś powiedzieć, ale jakby to przeczuwając, pokręcił głową, dlatego milczała.\n- Wracając… Przyszłaś po Anastazję? Dziś kończy lekcje o trzeciej, powinna zaraz tu być.\nW tej chwili usłyszeli trzask otwieranych i zamykanych drzwi frontowych. Zeszli na dół i zobaczyli idącą korytarzem Anastazję.\n- Annie! – zawołała z radością Lotta i zbiegła po schodach do niej. Dziewczynka zatrzymała się i patrzyła się na nią jak na zjawę.\nGdy Charlotta chciała ją przytulić, cofnęła się i spojrzała na ojca.\n- Co ona tu robi?! – rudowłosa zamarła i patrzyła się na córkę z niedowierzaniem.\n- Annie… Przecież miałyśmy spędzić ten weekend razem… Tato nic ci nie mówił? – Anastazja spojrzała na nią z gniewem w oczach.\n- Mówił, a ja mu powiedziałam, że nie mam na to ochoty.\nW pierwszej chwili Lotta poczuła ból w sercu. Miała nadzieję, że po ostatnich świętach coś się zmieniło. Co prawda podczas kolacji Annie była w stosunku do niej chłodna, jednak nie widziała w jej oczach wrogości. Myślała, że po tak długim czasie, córka zrozumiała wreszcie, dlaczego jej rodzice postanowili się rozstać i wie, że mimo to oboje nadal ją kochają. W kącikach jej oczu zakręciły się łzy.\n- Annie… - usłyszała głos Aleksa, lecz powstrzymała go gestem dłoni. To sprawa pomiędzy nią, a Anastazją i rozwiążą to same. Zacisnęła pięści i spojrzała stanowczo na córkę.\n- Jestem twoją matką, a nie byle kumpelą, żebyś miała się tak do mnie odnosić! – rzekła dobitnie, a zaskoczona dziewczynka, wpatrywała się w nią. – A teraz idziemy! Spędzisz ze mną ten weekend, bo jestem twoją mamą, która bardzo cię kocha i tęskniła za tobą. No już!\nNastępnie zbliżyła się i chwyciła ja za rękę. Zdezorientowana Annie dała się poprowadzić kawałek, gdy jednak były już przy drzwiach, wyrwała się gwałtownie.\n- Nie! Nigdzie nie idę! – wrzasnęła i spojrzała na Aleksa. – Tato… - rzekła błagalnie, ale mężczyzna pokręcił głową.\n- Nie Annie, razem z mamą ustaliliśmy, że będziesz spędzać z nią weekendy. Twoje błagania nic tu nie pomogą. – Zarówno Lotta jak i Annie, wpatrzyły się w niego zdumione.\nW końcu jednak Annie tupnęła nogą rozłoszczona i ruszyła do drzwi, odprowadzana wzrokiem rodziców.\n- Nienawidzę was! – krzyknęła i wyszła przed dom. Aleks, bezradnie pokręcił głową.\n- Przejdzie jej. – Lotta przytaknęła i spojrzała na niego ponownie.\n- Naprawdę mogę spędzać z nią każdy weekend? – mężczyzna patrzył na nią przez chwilę, jakby nie zrozumiał jej pytania, po czym skinął lekko głową.\n- Oczywiście, wiesz, że ja nie rzucam słów na wiatr.\nRozpromieniona Lotta rzuciła mu się na szyję, a Aleks niespodziewanie objął ją, jakby to było coś naturalnego. Po chwili uświadomiła sobie, co zrobiła i cofnęła się zmieszana.\n- To ja już może pójdę, zanim Annie postanowi mi uciec! – zażartowała, nie patrząc na niego i ruszyła do drzwi.\nNim jednak przekroczyła próg domu, usłyszała jeszcze głos Aleksa.\n- Lotta, zaczekaj. – kobieta odwróciła się i zobaczyła, że mężczyzna odwrócił wzrok.\n- Coś się stało Aleks? – spytała zaniepokojona, mężczyzna wahał się jeszcze chwilę, ale w końcu spojrzał jej twardo w oczy.\n- Dużo nad tym myślałem, ale postanowiłem, że w końcu trzeba uregulować sprawy między nami.\n- Jakie sprawy? – spytała, nie rozumiejąc. Aleks wziął głębszy wdech, jakby samo wypowiedzenie tego zdania, sprawiało mu ostry ból.\n- Postanowiłem złożyć pozew o rozwód. – pod kobietą ugięły się nogi.\nTo prawda, ona i Aleks, mimo, że od dłuższego czasu nie mieszkali razem i nie kontaktowali się ze sobą, to jednak wciąż byli mężem i żoną. Do tej pory jakoś, ani on, ani ona, nie zdecydowali się na to, aby coś z tym zrobić. Charlotta przez cały czas czuła, że po tym co się między nimi wydarzyło, to naturalna kolej rzeczy. Teoretycznie była na to przygotowana. Myśleć jednak o tym, a naprawdę to usłyszeć, to dwie różne sprawy. Tak nią to wstrząsnęło, że ledwie słyszała dalszą wypowiedź Aleksandra.\n- …Annie powinna wiedzieć jak wygląda nasza sytuacja. Nie ma co robić jej nadziei. Słuchasz mnie? – kobieta nie była wstanie się odezwać, dlatego skinęła głową.\nNastępnie pożegnała się z Aleksandrem i wyszła, nie oglądając się ani razu. Zbliżyła się do córki i razem ruszyły do domu.\nPo paru krokach, spojrzała na idącą obok niej rozłoszczoną Annie, a następnie oglądnęła się na ponurą willę. Dostrzegła na pierwszym piętrze ruch firanek w oknie. Z westchnieniem odwróciła się i wpatrzyła w drogę przed sobą. Czyli to tak zaczynał się nowy rozdział w jej życiu.\nLotta pomyślała, że jeszcze nigdy nie czuła się tak zagubiona i samotna, jak w tej chwili.\nAgata spała w najlepsze, zakopana po uszy w ciepłej pościeli. Był piątek, jednak zajęcia w szkole dziewczyny zostały tego dnia odwołane. Właśnie dlatego, miała dziś dzień wolny i postanowiła porządnie się wyspać, po całym tygodniu wstawania na ósmą rano.\n- Agata… - usłyszała cichy szept, tuż przy swoim uchu, lecz postanowiła go zignorować. W pokoju było jeszcze ciemno i nic w tym dziwnego, zegar naścienny ledwie wybił piątą. Agata nie zamierzała się ruszać z łóżka przynajmniej do godziny dziesiątej, a i potem nie miała jakiś większych planów na ten dzień.\n- Agata… - usłyszała ponownie, tym razem jednak nieco głośniej. Dziewczyna będąc na granicy jawy i snu, obróciła się na drugi bok. Dlaczego ta Izabella jest dziś taka natarczywa? Dobrze wie, że ma wolne, więc po co budzi ją skoro świt? Agata nałożyła kołdrę na głowę i próbowała spać dalej. Zwykle jeśli Iza nie miała nic ważnego do przekazania, taki sygnał „Daj mi spać” wystarczał, by wyszła i pozwoliła jej obudzić się o wyznaczonej przez nią porze. Zakopana w pościeli Aga, usłyszała westchnięcie postaci i to jak oddala się od jej łóżka. Uśmiechnęła się. Czyli jednak dziś się wyśpi.\nZnów zaczęła odpływać w błogi sen, gdy nagle, spadł na nią wodospad zimnej wody. Dziewczyna wyskoczyła z łóżka jak oparzona i wpatrzyła się w stojąca przed nią dziewczynę o blond czuprynie, trzymającej pusty wazon.\n- W końcu się obudziłaś! – wykrzyknęła zachwycona Avril, z uśmiechem na ustach. Agata gapiła się na nią ogłupiała.\n- Avril? Co ty tu robisz? – słysząc jej pytanie, blondynka nieco przechyliła głowę, jakby nie do końca zrozumiała o co jej chodzi.\n- Jak to co? Przecież tu mieszkam i to tak z parę miesięcy. Dziwne, że nie zauważyłaś. – To prawda. Po tym jak Avril stanęła przed domem Agi i oznajmiła, że zamierza zamieszkać w Oazie Zdrój, Agata zaproponowała jej, że dopóki sobie czegoś nie znajdzie, może zamieszkać w jednym z pustych pokoi na piętrze. Avril uszczęśliwiona propozycją, natychmiast się zgodziła i tak obie dziewczyny zamieszkały razem. Pozostawało tylko jedno ale, a było nim…\n- Dziewczyny, musicie tak hałasować z rana? Jest dopiero piętnaście po piątej… - usłyszały i obróciły się w stronę głosu. W progu stał, starszy o parę minut, brat bliźniak Avril, Andrew.\nGdy tylko blondynka go zobaczyła, zmarszczyła brwi.\n- A co cię to obchodzi? To dom Agaty i może sobie w nim hałasować ile chce!\n- Tyle, że ja nie chcę… - szepnęła Aga, lecz Avril zdawała się jej nie słyszeć.\n- Wciąż nie mogę uwierzyć, że wyprowadziłam się z domu, tylko po to, żeby znów dzielić z tobą pokój! Za co?! – zawyła żałośnie. Andrew niewiele robił sobie z jej histerii, stał tylko w progu i śmiał się.\n- To raczej ja powinienem czuć się pokrzywdzony. Tyle lat minęło, a ja wciąż muszę cię pilnować jak małego dziecka. – Avril, aż poczerwieniała na twarzy ze złości.\n- Że co?! Ja… - chciała mówić dalej, ale w końcu Aga nie wytrzymała i wkroczyła między nich.\n- Spokój! – krzyknęła, przerywając ich kłótnię. Oboje wpatrzyli się w nią, jakby dopiero teraz ją zauważyli. To nieco zirytowało Agę, biorąc pod uwagę fakt, że Avril sama wparowała tu i ją obudziła, a przecież mogła jeszcze smacznie spać. Spojrzała na nią wilkiem. – Avril, możesz mi powiedzieć czemu budzisz mnie tak wcześnie rano? W dodatku dzbankiem zimnej wody?! – Avril spojrzała na nią i pstryknęła palcami, jakby właśnie coś sobie przypomniała.\n- No właśnie! Pamiętasz jak mówiłam ci, że chcę otworzyć kawiarnię? – spytała, na co Agata tylko kiwnęła głową. – No więc, oto nadszedł dzień, gdy idziemy szukać idealnego miejsca! – rzekła, jak gdyby nigdy nic. Agata miała ochotę ją rozszarpać.\n- I po to mnie budzisz o tej porze? Przecież mogłyśmy iść z tym później! – blondynka jednak stanowczo pokręciła głową.\n- Nie ma takiej opcji. Widziałam parę ładnych lokali, które chciałabym obejrzeć i już umówiłam się z właścicielami na spotkanie.\n- I nie mogłaś na nieco późniejszą godzinę?\n- A co gdyby znalazł się ktoś, kto chce je kupić i sprzątnął mi moje wymarzone miejsce sprzed nosa? O nie! Musimy być pierwsze. – rzekła z uśmiechem i mrugnęła do niej. Agata westchnęła, jak Avril coś sobie wbije do głowy, to nie ma rady, trzeba jej posłuchać.\nKątem oka zobaczyła, że Andrew wycofuje się z pokoju. Szybkim ruchem zbliżyła się i zablokowała mu wyjście.\n- A ty dokąd się tak nagle spieszysz? – rzekła ze złośliwym uśmieszkiem. Chłopak wyglądał na nieco zdenerwowanego.\n- Ach, no wiesz. Nie będę wam przeszkadzał w planach, muszę… - zaczął, lecz Aga przerwała mu i pomachała palcem przed nosem.\n- Nie wywiniesz się tak łatwo. Dobrze wiem, że masz samochód. – Andrew przełknął ślinę i kiwnął głową. Aga uśmiechnęła się szerzej. - Chyba nie pozwolisz, żeby takie dwie, delikatne dziewczyny jak my cały dzień tłukły się w autobusie? – chłopak chciał coś powiedzieć, lecz nie dała mu dojść do słowa - Wspaniale! Skoro się zgadzasz, to będziesz dziś naszym prywatnym szoferem!\n- Tylko nie to! – jak jeden mąż, zakrzyknęły bliźniaki. Agata zaśmiała się i ignorując ich dalsze protesty, ruszyła do łazienki, by przygotować się do wyjścia.\n„To będzie naprawdę ciekawy dzień.” Pomyślała.\nParę godzin później, byli znów w drodze. Agata naprawdę miała dość wszystkiego. Gdy rano wychodziły, miała nadzieję, że wszystko pójdzie znacznie szybciej. Myślała, że Avril upatrzyła sobie jakieś dwa, no może trzy lokale i zobaczenie ich, a później dokonanie wyboru nie zajmie im więcej jak dwie godziny. Niestety, jak to z Avril bywa, blondynka zamiast paru lokali, wybrała ponad dziesięć!\nJak by tego było mało, wszystkie były od siebie tak oddalone, że jeździli z jednego końca Oazy na drugi, jak wariaci, by wszystkie zobaczyć i nie spóźnić się na spotkanie z właścicielem, gdyż Avril umawiając się, nie wzięła pod uwagę czasu dojazdu do miejsca.\nOprócz tego, Agata nigdy nie pomyślałaby, że Avril będzie, aż taka wybredna. Parę miejsc było bardzo ładnych, a jednak blondynka po dokładniejszym obejrzeniu ich, rezygnowała z kupna mówiąc, że nie czuje w tym miejscu życia i źle prowadziłoby jej się tu interes.\nCo do innych miejsc natomiast, Aga nie mogła uwierzyć, że w ogóle znalazły się na liście Avril…\nDziewczyna podejrzewała, że jedynie ładna okolica, mogła sprawić, że blondynka, w ogóle rozważyła opcję, by otworzyć tu kawiarnię.\nAgata zaczynała rozumieć, czemu Andrew miał, aż taka przerażoną minę, gdy dowiedział się, że ma dziś z nimi jeździć i wybierać lokal na kawiarnię Avril. Po prostu doskonale wiedział, że tak to się może skończyć i cały dzień spędzą na szukaniu idealnego miejsca, które być może, istnieje jedynie w fantazjach dziewczyny.\nPo zobaczeniu kolejnego miejsca, które z jakiś powodów, nie spełniało standardów blondynki. Agata postanowiła zapytać, ile jeszcze mogą potrwać ich poszukiwania. Gdy Avril pożegnała się z właścicielem budynku, zbliżyła się.\n- Avril? – spytała, chcąc zwrócić uwagę dziewczyny, która właśnie patrzyła na mapę.\n- Tak? – spytała blondynka, zerkając na nią.\n- Ile jeszcze miejsc zostało nam do obejrzenia? Wiesz, jeździmy już parę godzin i pomyślałam… - chciała mówić dalej, ale Avril zbyła jej zmartwienia machnięciem ręki.\n- Spokojnie, zostały nam jeszcze dwa budynki i koniec. – Agata westchnęła z ulgą. Zobaczenie dwóch miejsc nie zajmie im już zbyt dużo czasu. Uśmiechnęła się.\n- No to wracamy do Andrew i jedziemy! – rzekła z zapałem. Właśnie miała iść, gdy poczuła, że Avril trzyma ją za rękę. Zaskoczona, obróciła się w jej stronę.\n- Avril? Co…? – zaczęła, lecz nie skończyła, bo nagle znalazła się w niedźwiedzim uścisku blondynki. Po chwili, puściła ją i uśmiechnęła się promiennie. Agata patrzyła na nią z pytaniem w oczach.\n- Chciałam ci po prostu podziękować. Wiem, że cię to nudzi, a jednak zjeździłaś dziś ze mną pół miasta i nie poskarżyłaś się ani razu. – tu wyszczerzyła zęby. – Jesteś wspaniałą przyjaciółką! – powiedziała. Agata nagle poczuła wyrzuty sumienia. Avril jej dziękuje, tymczasem ona tak się wcześniej ucieszyła z tego, że to już prawie koniec.\n- Wiesz Avril, właściwie to ja… - nie skończyła, gdyż Avril już ruszyła w stronę Andrew. Widząc jednak, że Aga za nią nie idzie, obróciła się i spojrzała na nią wesoło.\n- Co się tak guzdrzesz? Chodźmy zobaczyć te dwa ostatnie miejsca! – Agata uśmiechnęła się i pobiegła za dziewczyną. Nagle jednak coś przemknęło jej przez myśl, a po plecach przebiegł dreszcz. „A co jeśli Avril, nie znajdzie wymarzonego miejsca na kawiarnię w Oazie? Czy wtedy… wyjedzie?” pomyślała ze strachem. Szybko jednak przegoniła te myśli. Nie ma się co nad tym zastanawiać. Mają do zobaczenia jeszcze dwa miejsca.\nKtóreś musi jej się spodobać… Prawda?\nNiedługo później byli na miejscu. Niestety okazało się ono bardzo odbiegać, od tego, co Avril widziała w ogłoszeniu.\nStarszy, chudy jak patyk mężczyzna, który wyglądał jakby chwiał się na nad grobem. W rzeczywistości okazał się być przebiegłym staruszkiem, chcącym jak najwięcej zarobić na sprzedaży, ruiny (gdyż inaczej nie dało się tego nazwać) która dawno temu, prawdopodobnie jeszcze w epoce paleocenu, była barem. Avril jednakże szybko wyczuła jego zamiary i pożegnała się z mężczyzną.\n- Ale to zabytkowe miejsce, które należało jeszcze do mojego pra pra dziadka Landgraaba, przysięgam! – Agata i Avril, zaśmiały się pod nosem. Ten człowiek zupełnie nie zdawał sobie sprawy z kim rozmawia.\n- Twierdzi pan, że należy do rodziny Landgraab? – spytała Avril, udając nagłe zainteresowanie budynkiem. Mężczyzna najwyraźniej myśląc, że udało mu się zwieść dziewczynę, uśmiechnął się szeroko.\n- Ależ oczywiście. Nie chwaląc się, to nawet miałem zostać jej prezesem, ale ostatecznie oddałem ten stołek mojej najdroższej kuzynce z którą się wychowałem. – Agata i Avril spojrzały po sobie.\n- No tak, pani Landgraab cieszy się dużą sławą. Bardzo sprawnie zarządza firmą. Jeszcze raz, jak ona miała na imię? – spytała Agata i po chwili, spojrzała na mężczyznę. – Może pan mi pomoże? Kompletnie wyleciało mi z głowy. – obie zauważyły, że mężczyzna zaczął się intensywnie pocić.\n- Ach, kto by tam miał głowę do imion w moim wieku…\n- Jak to? Nie pamięta pan imienia najdroższej kuzynki?\n- Z którą się pan wychował. – dodała Avril.\nObie dziewczyny patrzyły jak mężczyzna łypie na boki oczyma, próbując wymyśleć prawidłową odpowiedź. W końcu Andrew, który stał obok i również się uśmiechał, uznał, że wystarczy tego i powinni się zbierać, bo nie zdążą zobaczyć ostatniego z lokali. Avril zbliżyła się do mężczyzny i uścisnęła mu dłoń.\n- Wybaczy pan, ale jednak nie kupię tego budynku. Może ktoś się nabierze na pana historyjkę, ale z pewnością nie ja. Życzę miłego dnia. – obróciła się i razem z Agą ruszyły w kierunku auta. Nagle jednak, brunetka zatrzymała się i spojrzała na niego.\n- A tak przy okazji. Jej imię to Helena. Kiedy będę się z nią następnym razem widzieć, bardzo chętnie przekaże jej pozdrowienia, od najdroższego kuzyna. Na pewno się ucieszy! Do widzenia!\nNastępnie zostawili osłupiałego mężczyznę za sobą i ruszyli w drogę.\nMimo, że spotkanie oszusta, który podawał się za krewnego Landgraabów i rozszyfrowanie go, było całkiem zabawne, idąc do ostatniego miejsca, Agata posmutniała. Znów zaczęła się zastanawiać, co będzie, jeśli Avril nie znajdzie miejsca na kawiarnię. Czy wtedy wróci do Windenburga? A może wybierze inne miejsce? To prawda, że mieszkanie z nią i Andrew pod jednym dachem bywało irytujące.\nZwłaszcza, gdy rano nie mogła się dopchać do łazienki, bo chłopak urządzał sobie koncert pod prysznicem.\nNatomiast Avril miała masę wolnego czasu z powodu braku pracy i często zawracała jej głowę swoimi szalonymi pomysłami.\nMimo tych drobnych niedogodności, Agata bardzo polubiła mieszkanie z nimi pod jednym dachem. W końcu dom, był pełen życia, a nie pusty i samotny. Zamiast siedzieć wieczorem sama i oglądać powtórki tureckich seriali, mogła spędzić go na graniu w gry z przyjaciółmi, jedzenie tostów i rozmowach. Nie wspominając już o tym, że Avril uwielbiała dzieci i w ten sposób, Basia zyskała wspaniała nianię.\nTo jasne, że wiedziała, iż Avril nie będzie mieszkać z nią na zawsze. Ale nawet jeśli, to bardzo chciała by przyjaciółka była w pobliżu, a nie w innym mieście. Nie chciała znów zostać sama.\nW tym momencie Agata zorientowała się, że są na miejscu. Z zaciekawieniem rozejrzała się po okolicy. Było tu bardzo zacisznie i spokojnie. Wręcz idealne miejsce na spacer z dzieckiem lub poranny jogging, czy jednak również na kawiarnię? W końcu im więcej klientów tym lepiej.\nSpojrzała na Avril chcąc o to zapytać, lecz nim zdążyła wymówić choć słowo, blondynka odezwała się.\n- Wiem o czym myślisz Aga. „Czy to miejsce nadaje się na kawiarnię?” - rzekła i obróciła się w stronę zaskoczonej dziewczyny. – To prawda, jest to dość cicha i spokojna okolica, ale właśnie dlatego jest wręcz idealna. Widzisz tamte wysokie budynki? – Agata spojrzała we wskazanym kierunku i kiwnęła głową. – To biurowce, jestem pewna, że pracownicy chętnie zajrzą do nas w godzinach przerwy, by napić się kawy i odpocząć od zgiełku panującego w pracy. Natomiast tam po prawej… – rzekła i wskazała. – …znajdują się budynki uniwersyteckie. Będziemy mieć też studentów. W dodatku, nie ma tu innej kawiarni, więc nie mamy konkurencji. – zakończyła.\nAgata była zaskoczona, że przyjaciółka tak dokładnie sobie wszystko przemyślała. Do tej pory myślała, że Avril wybierając lokale, kierowała się jedynie ich wyglądem. Nagle poczuła się głupio, że tak zlekceważyła podejście przyjaciółki do interesów.\n- I ty tak wszystkie te lokale, które dzisiaj… - Avril patrzyła na nią zdziwiona.\n- Oczywiście. A ty myślałaś, że co? Patrzę na kolor ścian?\nAgata odwróciła wzrok zażenowana, a blondynka wybuchła śmiechem. – Oj Aga, musisz się jeszcze wiele nauczyć jeśli chcesz mi pomagać w kawiarni. – Agata zaskoczona spojrzała na nią. Właśnie chciała coś powiedzieć, ale nagle usłyszała głos Andrew przy swoim uchu.\n- Nie chcę wam przerywać, ale chyba właściciel się zbliża.\nDziewczyny obróciły się i zobaczyły drobną kobietę, o jasnej karnacji, która szła w ich kierunku. Avril przywołała na twarzy uśmiech i zbliżyła się do niej.\n- Dzień dobry, nazywam się Avril Okawa, to ze mną rozmawiała pani dziś rano. – kobieta, odwzajemniła uśmiech.\n- Clover Blackberry. Pewnie nie może się pani doczekać, żeby zobaczyć lokal w środku na żywo? – Avril wesoło kiwnęła głową. – Zapraszam. – rzekła kobieta i ruszyli.\nCała czwórka, stanęła naprzeciwko niewielkiego, dwupiętrowego budynku, w kolorze ciemno złotym. Uwagę Agaty zwróciły zwłaszcza duże, przejrzyste okna. Gdy weszli do środka, zdała sobie sprawę, że dzięki nim, pomieszczenie jest bardzo jasne i przyjazne. Z pewnością spodoba się przyszłym klientom.\nZerknęła w stronę Avril i ujrzała na jej twarzy bezbrzeżny zachwyt.\n- Jest… wspaniałe! – rzekła rozglądając się dookoła.\nJedynym, który wydawał się być obojętny, był Andrew.\n- Czy ja wiem? Remont tego wszystkiego, meble… To zabierze mnóstwo pieniędzy Avril. – siostra obróciła się błyskawicznie w jego stronę, a jej oczy rzucały gromy.\n- Nikt cię nie pytał o zdanie. – rzekła wyniośle i ruszyła w stronę schodów, by zobaczyć drugie piętro.\nMimo sceptycyzmu, Agata zobaczyła, że on również się uśmiecha widząc jej radość.\nStojąca obok niej Clover, patrzyła na to zaskoczona.\n- Oni tak zawsze? – spytała, nachylając się do Agi. Dziewczyna kiwnęła głową. – Chyba nie ma z nimi łatwego życia. – brunetka, zaśmiała się.\n- Oj tak. – powiedziała i ruszyła za Avril.\nGdy znalazła się na piętrze zauważyła, że blondynka patrzy na wszystko tak, jakby już widziała tu swoją przyszłą kawiarnię. Uśmiechnęła się na ten widok. W tej chwili dziewczyna zauważyła ją i podbiegła.\n- To miejsce jest idealne! – rzekła, emanując radością. Następnie chwyciła ją za rękę i wciągnęła głębiej do pokoju. – Spójrz! Tu mogą stać stoliki. – powiedziała wskazując, miejsce pod ścianą. – A tu! Tu będą kanapy i małe stoliczki i… ach! To cudowne! – mówiła z rozmarzonym wzrokiem.\n- No, to chyba mamy zwycięzcę. – rzekła Agata zerkając na Andrew, który właśnie do nich dołączył, a Avril energicznie pokiwała głową.\nW tej chwili zobaczyły wchodzącą po schodach Clover. Agata właśnie chciała się odezwać i powiedzieć, że chętnie kupią to miejsce, gdy nagle zobaczyła dziwne spojrzenie jakie kobieta im rzuciła. Było ono pełne smutku. Agata zerknęła na Andrew i dostrzegła, że on również to zauważył i intensywnie przygląda się kobiecie.\nJedynie Avril zachowywała się jakby niczego na zauważyła. Z szerokim uśmiechem, jak gdyby nigdy nic, zbliżyła się.\n- Pani Blackberry. Bardzo bym chciała kupić to miejsce! – kobieta nerwowym ruchem odgarnęła grzywkę na bok i spojrzała Avril w oczy.\n- Strasznie panią przepraszam! – wybuchła nagle. Avril patrzyła na nią zaskoczona.\n- Przeprasza pani? Ale za co? – spytała łagodnie. Kobieta spojrzała na nią smutno.\n- Zmarnowałam pani czas! Ale naprawdę o niczym nie wiedziałam! Wiem, po naszej rozmowie jak pani zależało, dlatego z nikim innym się na dziś nie umawiałam, ale mój mąż… - zaczęła swoją paplaninę.\nW końcu Avril położyła jej dłonie na ramionach, by ja uspokoić i dowiedzieć się o co chodzi.\n- Pani Blackberry, ale o co chodzi? – Clover spojrzała na nią i wzięła głębszy wdech.\n- Chodzi o to, że ten lokal już nie jest na sprzedaż. – Avril zamarła. Tak samo Agata i Andrew. Wszyscy stali i wpatrywali się w kobietę, po której widać było, że czuje się niepewnie, gdy tak się jej przyglądają. Po pełnej napięcia minucie Avril, odezwała się.\n- Ale jak to możliwe? Dlaczego? – kobieta bezradnie wzruszyła ramionami.\n- Widzi pani, do mojego męża zadzwonił jakiś człowiek i zaproponował dużo więcej niż pani…\n- Ja mogę dać jeszcze więcej! – przerwała jej Avril, Clover odwróciła wzrok.\n- Ten człowiek potroił stawkę, która pani zaproponowała… - Avril zamilkła, chciała coś powiedzieć, ale ostatecznie nie wiedziała co. Agata zobaczyła w jej oczach smutek. Po chwili milczenia postanowiła się odezwać.\n- Avril… Chodźmy. – rzekła tylko, bo cóż miała rzec? Avril jednak, pokręciła głową.\n- Idźcie przodem, zaraz do was dołączę. – Andrew, wyraźnie zdenerwowały jej słowa.\n- Daj spokój Avril! Nie masz na tyle pieniędzy, żeby go przebić! To tylko głupi budynek! Kupimy jeden z tych, który dziś widzieliśmy i tyle! – wykrzyknął wzburzony. Agata przygotowała się na kolejny wybuch przyjaciółki i kłótnię bliźniaków. O dziwo, nic takiego nie miało miejsca. Avril ze spokojem spojrzała na brata.\n- Powiedziałam, zaraz do was przyjdę. – zamiast znów wybuchnąć i nakrzyczeć na nią, żeby się nie wygłupiała, chłopak obrócił się na pięcie i wyszedł. Agata postanowiła podążyć za nim.\nNa zewnątrz zobaczyła jak kieruje się w stronę auta.\n- Andrew! – krzyknęła, chcąc aby się zatrzymał. Początkowo zignorował ją, dlatego ponowiła zawołanie, dopiero wtedy stanął i poczekał, aż do niego dołączy. – Dokąd idziesz? – spytała, gdy w końcu udało jej się go dogonić. Chłopak w złości wyrzucił ręce do góry.\n- Nie wytrzymam z nią! Jak chce się kłócić i marnować pieniądze, to jej sprawa! Ja wracam do domu! - zaskoczona Agata, zamrugała oczyma.\n- Co? Nie możesz! – zawołała jeszcze za nim, ale już się nie zatrzymał.\n- Może ty przemówisz jej do rozsądku, bo mnie jak widać nie słucha! – rzucił na odchodne i pojechał.\nDziewczyna miała ochotę walić głową w ścianę. Co za uparte dwa barany! Pokręciła głową, „Zabawne, nie myślałam, że kiedyś ktoś uzna mnie za odpowiednią osobę, by przemówić komuś do rozsądku…” pomyślała.\nNie miała jednak czasu się nad tym zastanawiać, bo w tej chwili, cała rozpromieniona Avril wyszła z budynku. Widząc jej radość, Agata miała bardzo złe przeczucia.\n- Błagam Avril, nie mów, że sprzedałaś dom swojej rodziny w Windenburgu, żeby to kupić… - rzekła, gdy przyjaciółka zbliżyła się do niej. Zobaczyła, że dziewczyna patrzy na nią z urazą w oczach.\n- Aga, wiem, że może moje pomysły bywają czasem nieco…\n- …ekscentryczne – dokończyła, unosząc brew. – Ale nie jestem głupia! – rzekła wzburzona.\nJednak szybko na jej twarz powrócił uśmiech. – Zresztą nieważne. Patrz co tu mam, ta da! – wykrzyknęła i pomachała jej przed nosem, świstkiem papieru. Agata patrzyła na nią, nic nie rozumiejąc.\n- Co to jest? – Avril westchnęła zrezygnowana.\n- Ech, jak ty nic nie łapiesz. To jest… - nagle jednak urwała i rozejrzała się marszcząc brwi, jakby właśnie zauważyła zniknięcie ważnego elementu. – A gdzie Andrew? – spytała, rozglądając się.\n- Wkurzył się i pojechał do domu.\n- Co?! – wykrzyknęła Avril, jednak szybko opanowała się. – Co za głupek, jak on…? Ech, szkoda gadać. - machnęła ręką i znów spojrzała z podekscytowaniem na Agę.\n- No więc, zdobyłam od Clover numer telefonu do gościa, który kupił to miejsce. Właśnie umówiłam się z nim na spotkanie tu niedaleko w parku, więc musimy się pospieszyć. – rzekła i ruszyła biegiem w stronę przystanku autobusowego.\n- Ty co?! – krzyknęła za nią Aga, ale Avril już nie słuchała.\n- No chodź, bo się spóźnimy! – zawołała, blondynka. Nie mając innego wyboru, pobiegła za nią.\nDwadzieścia minut później, były na miejscu. W sam raz, bo do spotkania zostało im jeszcze całe pięć minut. Pogoda dziś dopisywała i Aga zauważyła mnóstwo spacerujących rodzin z dziećmi i staruszków, czytających gazety i grających z przyjaciółmi w szachy. Zbliżając się do parku wciąż zastanawiała się, co Avril chce osiągnąć spotykając się z tym człowiekiem. Przecież skoro był gotów wydać tyle pieniędzy na ten lokal, to jasne, że nie odda go tak łatwo. Widocznie, również ma pomysł na rozkręcenie tam interesu. W czasie biegu na przystanek, i jazdy Avril była zbyt zaaferowana, by odpowiedzieć na jej pytania, lecz Agata uznała, że skoro mają jeszcze czas, to jest to idealny moment.\n- Avril? – odezwała się i odczekała, aż blondynka spojrzała w jej stronę. – Po co umówiłaś się na spotkanie z tym facetem? Przecież wiesz, że nie odda ci tego miejsca ot tak, bo masz marzenie. – na twarzy Avril, odmalował się wyraz zaskoczenia.\n- Oczywiście, że nie. Ja wcale nie chcę, żeby mi je oddał. – Agata nic już nie rozumiała.\n- Nie? No to…\n- Daj mi skończyć. – przerwała jej, więc Aga zamilkła. – Słuchaj Aga, jesteś jeszcze młoda, więc pewnie niewiele wiesz o tym świecie, ale musisz wiedzieć, że ja pomagałam tacie prowadzić interesy odkąd byłam małą dziewczynką. Dobrze znam takich jak on. Bogaty gnojek, który wziął pieniążki od rodziców i chce otworzyć klub do którego będzie sprowadzać panienki. – prychnęła z oburzeniem. – Ale ja się na tym znam i wiem, że tamto miejsce się na to nie nadaje. Widziałaś tamta okolicę. Ładne zgrabne domki jednorodzinne, parę staruszków. Jeśli otworzyłby tam klub, pewnie miałby klientów, ale do tego doszłyby zapewne skargi od sąsiadów na hałas. Miałby z tego sto pociech i dwieście utrapień. A na koniec pewnie i tak musiałby zwinąć interes i się wynieść. Zupełnie bez sensu. – pokręciła głową, a następnie dla podkreślenia wagi swych słów, uniosła palec. – Tymczasem ja, mam dla niego świetny pomysł. Niech otworzy tam kawiarnię! Znam się na tym, będzie miał z tego zysk i zero skarg. Proste, nie? – Aga dostrzegła sens w tym co przyjaciółka mówi. Czy jednak przyszły właściciel lokalu, również tak pomyśli?\nNagle Avril wsparła się pod boki i rozejrzała.\n- No, powinien już tu być. Co za niewychowany gnojek, nie dość, że niszczy moje plany, to jeszcze się spóźnia!\nAgata również uznała, to za dziwne, że jeszcze go nie ma. Rozejrzała się i nagle dostrzegła znajomą postać. Chwyciła Avril za ramię, by zwrócić jej uwagę.\n- Avril, spójrz kto tam stoi! – blondynka spojrzała we wskazanym kierunku i aż wytrzeszczyła oczy ze zdumienia.\nRzuciła się pędem, cudem unikając czołowego zderzenia ze starszymi paniami i ich ukochanymi Yoreczkami, a następnie z impetem wpadła na stojącego mężczyznę.\n- Jake! – wykrzyknęła radośnie. Chłopak zachwiał się, gdy skoczyła na niego i zdezorientowany spojrzał na dziewczynę. Gdy zobaczył kto go atakuje, na jego twarzy pojawił się uśmiech.\n- Avril! – krzyknął, również uradowany i przytulił ją z całej siły.\nLudzie patrzyli na nich jak na wariatów, ale nie miało to dla nich żadnego znaczenia. Po chwili dołączyła do nich Agata.\n- Cześć Jake, co sprowadza cię do Oazy? – spytała witając się z nim. Chłopak zerknął w stronę rozpromienionej Avril.\n- Nie „Co” a „Kto” – rzekł, na co blondynka zarumieniła się lekko.\n- Och, daj spokój! – powiedziała i dała mu lekkiego kuksańca w ramię. Chłopak zaśmiał się.\n- No dobrze, więc przyjechałem tu również w interesach. – Aga i Avril spojrzały po sobie zdziwione.\n- W interesach? – chłopak kiwnął głową i rozglądnął się.\n- Tak, właścicielka od której kupiłem lokal, zadzwoniła do mnie i powiedziała, że jakiejś kobiecie strasznie zależy na tym miejscu i chce się ze mną spotkać. Zgodziłem się i właśnie na nią czekam. – tu zmarszczył brwi.\n- Ale jak widać ten okropny, uparty babol nie grzeszy punktualnością. – Agata parsknęła śmiechem, a Avril rzuciła mu gniewne spojrzenie. Jake, jakby przeczuwając, że powiedział coś nie tak, spojrzał na nie z pytaniem w oczach.\n- Uważaj, bo ten „Babol” może ci sprawić niezłe lanie, jak to usłyszy… - na twarzy Jake’a, pojawiło się zaskoczenie.\n- To ty?! Ty chciałaś kupić to miejsce? – Avril wsparła się pod boki.\n- Nie, Święty Walenty! Oczywiście, że ja ty głupku! – skrzyżowała ramiona. – Żeby nazywać mnie „Okropnym babolem”! – prychnęła i spojrzała na niego spode łba. - A tak w ogóle, to skąd ty miałeś na to wszystko pieniądze? Wygrałeś los na loterii, czy jak?\nJake, jakby nagle zawstydzony, odwrócił wzrok i podrapał się po głowie. Zaintrygowana jego zachowaniem blondynka, patrzyła na niego z wyczekiwaniem.\n- Wiesz… Tak naprawdę, ja nie do końca jestem biednym studentem, jak wszyscy myśleliście. – zaczął, wciąż na nią nie patrząc. – Właściwie, to pochodzę z dość zamożnej rodziny. – tu jednak, jakby coś sobie uświadamiając, obrócił się do niej i nerwowo zamachał rękami. - To nie tak, że chciałem was oszukać! Po prostu… Nie podobało mi się to, jak od początku próbowali mnie kontrolować i ustawiać moje życie, więc odszedłem. Nie mówiłem wam, bo nie chciałem, żebyście patrzyli na mnie jakoś inaczej, zwłaszcza, że do swojej rodziny i tak już nie należałem. - zbliżył się do Avril i chwycił jej dłonie. – Wtedy, gdy prosiłaś mnie bym z tobą pojechał, zachowałem się jak dupek… Dopiero, gdy mnie zostawiłaś, zrozumiałem jak bardzo, zależy mi na tobie. – mówił i czule pogładził ją po twarzy. – Wiedziałem, że nie mogę, ot tak sobie przyjechać i myśleć, że wszystko będzie w porządku. Wtedy, przypomniałem sobie, że chciałaś otworzyć tu kawiarnię. Trochę to trwało, ale udało mi się pogodzić z rodziną i dali mi pieniądze na jej kupno. O dziwo uznali, że to świetny pomysł! Przyjechałem, kupiłem ten lokal, no i resztę znacie.\nAvril, właśnie chciała coś powiedzieć, ale w jej wypowiedź wtrąciła się Agata.\n- Hej, Jake. A tak właściwie, to skąd wiedziałeś, że Avril chce akurat to miejsce? – chłopak popatrzył na nią zaskoczony. Zastanowił się chwilę, nim przemówił.\n- Właściwie, to nie wiedziałem. Chyba po prostu przeczucie. – Agata, aż rozdziawiła usta na tą odpowiedź.\n- Żartujesz sobie?! Wiesz ile lokali ona odrzuciła po drodze? Mogłeś popełnić wielki błąd! – chłopak wzruszył ramionami.\n- Ale nie popełniłem i to się liczy. – brunetka chwyciła się za głowę.\n- Nie wytrzymam z wami. Jak… - nie skończyła jednak, gdyż w tej chwili do rozmowy wtrąciła się Avril.\n- Zrobiłeś to wszystko dla mnie? – spytała, jakby nie dowierzając. Jake spojrzał na nią i zbliżył się.\n- Oczywiście i gdyby była taka potrzeba, zrobiłbym to znowu. – rzekł, przytulając ją.\nWłaśnie miał ją pocałować, gdy Agata odchrząknęła głośno, przypominając im o swojej obecności.\n- Nie chcę wam przerywać, ale ja wciąż tu jestem… - rzekła, na co oni, lekko zmieszani odsunęli się od siebie. Avril zerknęła na nią.\n- Trudno nie zauważyć. – powiedziała i wzdychając, pokręciła głową. – No dobra, wracajmy do domu, tam pogadamy. Musisz mi opowiedzieć, co słychać w Windenburgu! – rzekła zwracając się do chłopaka i ruszyła.\nIdąc nachyliła się lekko w stronę Jake’a, wciąż zerkając na idącą z przodu Agę. – Później, gdy dzieci pójdą spać, będziemy mieć czas na to i owo… - Agata obróciła się i spojrzała na nich.\n- Udam, że tego nie słyszałam. – rzekła marszcząc brwi. Jake, który nie do końca wiedział o co chodzi dziewczynom w ich przekomarzaniu się, patrzył na nie zdziwiony.\n- Co? – spytał. Avril uśmiechnęła się do niego zawadiacko.\n- Ach nic, nie przejmuj się. Aga się dąsa, bo sama nie umiała wykorzystać okazji, gdy Sergio tu był… -\nAvril i Jake obserwowali, jak dziewczyna powoli robi się cała czerwona na twarzy.\n- Avril! – krzyknęła i rzuciła się za nią w pogoń.\n- Złap mnie! – krzyknęła tylko blondynka i zaczęła uciekać. Jeszcze przez dłuższy czas w okolicy słychać było śmiech Avril i krzyki zawstydzonej Agaty.\nW tamtym czasie, nasza wesoła gromadka nie miała jeszcze pojęcia, że niedługo będą mieli niespodziewanego gościa.\nPrzed domem Agaty, pojawiła się bowiem pewna tajemnicza osoba.\nPostać spojrzała w kierunku niewielkiego domku i uśmiechnęła się.\n- W końcu cię znalazłam… Avril.\n[spoiler]Rysowanie na ekranie\nhttp://orig13.deviantart.net/ce29/f/201 ... aukcws.png\nhttp://img01.deviantart.net/2269/i/2017 ... aukd0i.png[/spoiler]\n: 28 sty 2017, 18:26\nLotta wygląda jak Mariah Carey - silikon wręcz z niej kapie\nDając do zrozumienia, że nie życzy sobie, by jego córka widziała się z taką matką\nTo niech jej założy opaskę na oczy. Łojezu, oni na siłę sobie problemów szukają\nTa mina. PŁACZĘ XDDDDDDDDDDDDDD\nPrzy okazji, czyje to dziecko?\nMoje i sąsiadki, a czemu pytasz?\nJestem ciekaw co pani Charlotta wymyśli. Nawarzyła piwa to niech je teraz pije <_<\nAvril ma ciekawe sposoby na pobudki\nwięc, oto nadszedł dzień, gdy idziemy szukać idealnego miejsca!\nKolejna wariatka Czy na tym simowym świecie nie ma normalnych osób?\nAvril z twarzy przypomina mi jedną z moich znajomych. Irytującą znajomą xD\nTen stary dziadek Ciekawe czy dalej tak bardzo przejmuje się dyscypliną XDDDDD\nAvril oKAWA - nazwisko pasujące do interesu\nNo proszę jaki happy end. Kto by się spodziewał?\nEmma <3 To już trzecia relacja w której się pojawi. Chyba forumowy rekord xD\n: 29 sty 2017, 13:48\nLotta z lampą XDDDDDD Biedny Aleks, miał ciekawe powitanie.\nCo mu się nagle tak odmieniło, że postanowił pozwolić jej spotkać się z córką?\nSzkoda tylko, że Anastazja tak bardzo jej nienawidzi. Ale może jej się odmieni\nMeh, ja bym chciała, żeby Lotta wróciła do Aleksandra, a ten wyskakuje z rozwodem :/\nUwielbiam Avril <3 Te jej pomysły!\nI dziadek-biznesmen <3\nNiezła akacja z tym lokalem xDDDDD Avril ma szczęście, że to tylko Jake. Szkoda tylko, że przez to całe zamieszanie, wydał 3 razy więcej, niż mogła go kupić Avril xD\n: 05 lut 2017, 0:47\nLion pisze: Ian powinien porządnie oberwać!\nNie do końca to miałem na myśli przez "porządnie", no ale skoro wystarczyło, żeby się ogarnął, to niech będzie\nNo wiesz, zaproponowałaś poszukiwania simki, która na jedynym zdjęciu stoi w takiej pozycji, że nawet nie widać jej twarzy? Toż to okrutne\nJulia nie przekonuje mnie jako simka, która robi wszystko dla rodziny... Okej, niech będzie, że zależy jej, aby najbliżsi nie musieli martwić się o pieniądze, w to wierzę, ALE mogłaby olać całe to bogate towarzystwo. Jestem przekonany, że i bez nich Landgraabom starczyłoby na dobre życie, może nie na nie wiadomo jak luksusowe, ale zwyczajnie dobre. Według mnie zaś Julia zwyczajnie jest próżna i chce mieć jak najwięcej. Mało tego, myślę, że lubi poczucie, iż przyczynia się do utrzymania rodzinnej fortuny, mogąc przy okazji ponarzekać (choćby przed samą sobą), co to nie musi w związku z tym robić Tak, hejtuję Julię ! To co wymyśliła w związku z Izą jest tak okrutne, że nie przekonają mnie usprawiedliwienia\nMimo wszystko doceniam twardy charakter simki i na przykład umiejętność postawienia się bogatym paniusiom, które tak bezczelnie ją obgadywały I fajnie, że przyjaźni się z Gunterem - ten sim miał pojawić się też w mojej relacji i związać się z Diną, ale ostatecznie zrezygnowałem.\nBtw, miło mi, że simowe portale plotkarskie pisały o Randce w Ciemno !\nPomysł z pierwszym pamiętnikiem Flory był super A najlepsza rozkmina tatusia, iż nie pamięta opieki nad Diablo w tym wieku !\nFajnie, że pojawia się nadzieja na pogodzenia Lotty z Anastazją Tylko czy mi się wydaje, czy Aleksander postawił córkę przed faktem dokonanym i nie porozmawiał z nią wcześniej, iż spędzi weekend z mamą? Trochę to wygląda, jakby musząc zająć się młodszym bratem, wysłał własne dziecko do matki, aby mieć jeden problem z głowy Wiem, wiem, że tak nie było\nBella matką roku, naprawdę\nŚwietnie wyszła Ci charakteryzacja Aleksa po oderwaniu lampą\nNie darowałbym Avril tak wczesnej pobudki w wolny dzień Choć fajnie, że Agata pomagała jej w znalezieniu wymarzonego lokum. Niektóre budynki były naprawdę rozbrajające\nDziwię się pani z ostatniego lokalu, że dała Avril namiary na drugiego kupca - w końcu powinno jej zależeć, aby zarobić jak najwięcej na sprzedaży W dodatku okazał się być nim Jake! Tylko kto właściwie ma teraz być właścicielem nieruchomości?\nBardzo się cieszę, że Emma pojawi się w relacji!\n: 10 lut 2017, 21:41\n„Lotta wygląda jak Mariah Carey - silikon wręcz z niej kapie”\nWłaściwie, to Lotta jest w 100% naturalna. Nic w niej nigdy nie poprawiałam, taką ma urodę\nZ tym „Widziała się z matką” nie chodzi o „Widziała matkę” tylko, żeby się z nią nie kontaktowała i nie rozmawiała, więc opaska raczej nie pomoże x)\nNie, Aleksander jest zbyt porządny na to. Musiałby zdradzić Lottę, gdy jeszcze byli razem, żeby to było jego dziecko. Od ich rozstania minęło parę miesięcy, ale nie aż tyle\nMożliwe, że nic nie wymyśli. Może to tak zostawi i nie będzie z Aleksem? Brakuje jej go, ale to nie oznacza, że chce wszystko odwołać i do niego wrócić\nA jeśli chodziło ci o Anastazje, to będzie musiała się postarać, żeby odzyskać jej zaufanie\n„Avril ma ciekawe sposoby na pobudki”\nWłaściwie, to pobudka mojego taty, która stosował na mnie i siostrze w śmigus dyngus xD\nDlaczego wariatka? Kiedyś trzeba było iść się tym zająć\n„Avril oKAWA - nazwisko pasujące do interesu”\nAlbo „O! Kawa!” xD Właściwie, to dopiero teraz zwróciłam na to uwagę. Kompletnie o tym nie myślałam dając jej to nazwisko xD\n„To już trzecia relacja w której się pojawi. Chyba forumowy rekord”\nMarzanna jest w „Gniazdku Myskikrólików” „Simowych poczynianach Liona” i była u ciebie. Do tego ma w dwóch pierwszych dużo większą rolę niż Emma.\nWięc nie ma rekordu\n„Biedny Aleks, miał ciekawe powitanie.”\nDo tego Lotta ma 10 poziom umiejętności sportowych. To dopiero było uderzenie x)\n„Co mu się nagle tak odmieniło, że postanowił pozwolić jej spotkać się z córką?”\nSpędził święta w domu u Lotty i widocznie to sprawiło, że chciał jej dać szansę i możliwość dogadania się z córką Poza tym, Aleks to dobry facet. Wiedział, że rozdzielanie matki z córką „bo on się obraził” nie jest dobrym posunięciem\n„Meh, ja bym chciała, żeby Lotta wróciła do Aleksandra, a ten wyskakuje z rozwodem”\nNo wiesz, to że chce jej dać szansę na normalne/dobre kontakty z córką nie znaczy jeszcze, że jej wybaczył. Pewnie wciąż czuje się dotknięty jej zdradami i tym co mu powiedziała przy rozstaniu.\n„Szkoda tylko, że przez to całe zamieszanie, wydał 3 razy więcej, niż mogła go kupić Avril”\nLion – Jaki długi komentarz <3 Dziękuję, bardzo lubię długie komentarze\n„No wiesz, zaproponowałaś poszukiwania simki, która na jedynym zdjęciu stoi w takiej pozycji, że nawet nie widać jej twarzy? Toż to okrutne”\nOstrzegałam, że jest tam kompletnym randomem i pewnie jej nie znajdziecie xD\n„Według mnie zaś Julia zwyczajnie jest próżna i chce mieć jak najwięcej”\nNo bo, dokładnie tak właśnie jest xD\nNie chciałam nikogo przekonać, że Julia to dobra osoba, bo zdecydowanie nią nie jest.\nKto normalny udawałby swoją siostrę bliźniaczkę i ożenił się z jej facetem, żeby zdobyć pieniądze na życie? A potem jeszcze zamieszkał razem z tą siostrą i facetem pod jednym dachem, w ogóle nie przejmując się jej uczuciami? x)\nNie, Julia nie jest dobrą osobą, jej metody są jak najbardziej godne potępienia. Mnie chodziło po prostu o to, że ONA uważa, że robi dobrze. Po śmierci rodziców obiecała sobie, że zadba o swoje siostry i robi to używając metod, które uważa za słuszne.\nA co do tego, że chce jak najwięcej, to wydaje mi się to dość zrozumiałe z punktu widzenia Juli, że teraz gdy zakosztowała luksusów, nie chce wracać do „Normalnego życia”\nKiedyś Julia musiała zrezygnować ze studiów, marzeń i wielu rzeczy, by podjąć pracę i utrzymać rodzinę, a mimo to, prawie straciły dach nad głową z powodu długów. Prawdopodobnie dlatego jest teraz nieco przewrażliwiona i skoro udało jej się zajść tak daleko, to nie chce wracać to tego co było kiedyś.\nDla Juli, miłość Izy do Sławka nie ma zbyt wielkiego znaczenia. Póki ma pieniądze i żyje godnie, to zawsze może sobie znaleźć kogoś innego z kim spędzi życie. Sama Julia nigdy nie była zakochana, więc zapewne dlatego ma do tego takie podejście.\n„Tak, hejtuję Julię!”\nProszę bardzo, nie będę cię powstrzymywać xD\n„Btw, miło mi, że simowe portale plotkarskie pisały o Randce w Ciemno”\nJak widać, to był gorący temat. Emma pewnie całymi dniami siedziała przed komputerem i odświeżała stronę, żeby się dowiedzieć xD\n„Aleksander postawił córkę przed faktem dokonanym i nie porozmawiał z nią wcześniej, iż spędzi weekend z mamą?”\nNie, Aleksander rozmawiał o tym z Anastazją. Dlatego ta mówi: „Mówił, a ja mu powiedziałam, że nie mam na to ochoty.”\nPo prostu Annie jest rozpieszczonym, dzieciakiem, któremu Aleks na wszystko pozwalał po tym jak Lotta odeszła. Do tego przez ten czas, niejako wspierał Annie w jej przekonaniu, że dobrze robi nie rozmawiając z matką (To całe zamykanie drzwi Lotcie, mówienie, że Anastazji nie ma itd.) Dlatego teraz Annie poczuła się przez niego „Zdradzona” że nagle bierze stronę Charlotty.\n„Wiem, wiem, że tak nie było”\nNo, tak faktycznie nie było\n„Świetnie wyszła Ci charakteryzacja Aleksa po oderwaniu lampą”\nCieszę się, że wyszło. Musiałam dla tego makijażu przejść przez parę chińskich stron, gdzie klikałam jakieś znaczki, aż w końcu znalazłam upragnione „Download” xD\n„Nie darowałbym Avril tak wczesnej pobudki w wolny dzień”\nPisałam już o tym w komentarzu do Simwooda x)\n„Dziwię się pani z ostatniego lokalu, że dała Avril namiary na drugiego kupca”\nMyślę, że czuła się nieco winna, że Avril jechała taki kawał, by zobaczyć sprzedany budynek. Poza tym Avril potrafi być bardzo przekonywująca\n„W dodatku okazał się być nim Jake! Tylko kto właściwie ma teraz być właścicielem nieruchomości?”\nDziś wszystko wyjaśnię\nEmma? Jaka Emma, niemożliwe! x)\n„Czyli że udział w programie wrzucasz do jednego wora z przynależnością do organizacji terrorystycznej? Pytanie o przyprawę było aż taką traumą?”\nWidziałam komentarz pod relacją Simwooda i pomyślałam, że odpowiem tutaj\nMoja odpowiedź jest taka, że po tym pytaniu Emma straciła szanse na znalezienie miłości swojego życia, więc mogło to być dla niej nieco traumatyczne przeżycie, nie sądzisz? xD\nAle ogólnie chodziło mi o to, że po prostu pakuje się w różne dziwne/śmieszne sytuacje. Od randki w ciemno nagle wpadła w aferę z bratem\nAle tak w ogóle, to myślę, że sama bohaterka może się wypowiedzieć na ten temat i twój komentarz zainspirował mnie do napisania jednej z kwestii postaci.\nMyślę, że zgadniesz którą\nDzisiaj poznamy "tajemniczą" niebieskowłosą dziewczynę, która pojawiła się pod domem Agaty.\nCzy przynosi szczęście? A może jej pojawienie się to zły omen?\nOd kupna kawiarni, minęło parę miesięcy. Dla Agaty, Avril, Andrew i Jake’a, były to bardzo pracowite miesiące. Mimo, że kupione przez Avril i Jake miejsce było idealne, jak mówiła blondynka, to jednak wymagało remontu. Cała ekipa pracowała w pocie czoła malując ściany, wymieniając uszkodzone okna, czy też wybierając meble, co biorąc pod uwagę wybredność Avril, było nie lada wyzwaniem.\nW tym wszystkim były jednakże plusy. Gdy Clover Blackberry dowiedziała się, że Jake kupił budynek dla Avril, od razu zgodziła się obniżyć im cenę do początkowej kwoty. Tak naprawdę kobiecie nigdy nie zależało na tym, by sprzedać miejsce jak najdrożej. Po prostu po śmierci babci, odziedziczyła po niej prowadzona przez nią cukiernię. Clover jednakże nie miała z tego żadnego pożytku, zwłaszcza, że nawet nie umiała piec, dlatego postanowiła ją sprzedać. Mimo to, było jej smutno, że miejsce, które kiedyś tak lubiła odwiedzać niedługo zniknie. Dlatego bardzo ucieszyła się, gdy poznała Avril i dowiedziała się, że ta chce tu otworzyć małą kawiarnię. Była pewna, że dzięki niej, to miejsce będzie tętnic życiem, tak jak za życia jej babci.\nCo prawda, mąż pani Blackberry miał pewne obiekcje przed obniżeniem ceny.\nTak naprawdę nikt nie wie, czy udałoby im się namówić go do zmiany zdania, gdyby nie interwencja Agaty. Okazało się bowiem, że pan Blackberry jest dalekim kuzynem Maślanki. Do tego kuzynem, który miał u niej pewien dług wdzięczności. Nie minęło pięć minut ich rozmowy, gdy Emil z radością oznajmił, że chętnie sprzeda budynek taniej.\nGdy Jake i państwo Blackberry oddalili się, by omówić szczegóły transakcji, Avril spytała Agatę jak udało jej się tego dokonać. Agata jednakże uśmiechnęła się tajemniczo i wzruszyła ramionami.\n- Stara historia. Może kiedyś ci opowiem.\nDzięki temu, Avril i Jake za zaoszczędzone pieniądze, mogli sobie pozwolić na kupno niewielkiego domku w okolicy. Mimo, że Izabella była bardzo miłą i towarzyską simką, to jednak Agata była pewna, że udusiła by ją, gdyby jeszcze Jake się do nich wprowadził. Oczywiście nowo kupiony dom, również wymagał remontu, dlatego Avril wciąż mieszkała u Agaty.\nAndrew niedługo po kupnie kawiarni i przyjeździe Jake’a, postanowił wrócić do Windenburga, gdyż jak sam uznał „Jego siostra ma zapewnioną opiekę” rzekł, patrząc wymownie na rudowłosego. Obiecał jednak wpadać od czasu do czasu, by sprawdzić jak się sprawy mają.\nAvril oczywiście zapewniła go życzliwie, że absolutnie nie musi.\nCzas mijał, w końcu po miesiącach ciężkiej pracy, kawiarnia Avril była gotowa. Avril i Jake zorganizowali uroczyste otwarcie i zaprosili na nie rodzinę, przyjaciół, znajomych i oczywiście przede wszystkim, okolicznych mieszkańców.\nImpreza się udała, wszyscy podziwiali wystrój wnętrz i zapewnili, że na pewno nie raz wpadną napić się czegoś ciepłego lub skosztować specjałów Tiany, która zgodziła się podpisać z Avril umowę i dostarczać im świeże wypieki.\nPo zakończeniu imprezy, Jake i Avril udali się na krótki spacer, gdyż chłopak bardzo na to nalegał. Miło spędzili czas, na rozmowie o przyszłości kawiarni, aż Jake uznał, że pora, aby pomyśleli również o swojej przyszłości.\nUkląkł przed ukochaną i poprosił ją o rękę. Avril w pierwszej chwili mocno zaskoczona, patrzyła się na niego chwilę w zdumieniu, następnie uśmiechnęła się promiennie i powiedziała.\nKorzystając z okazji, że cała rodzina Avril przyjechała do Oazy na otwarcie kawiarni, Jake oficjalnie poprosił rodzeństwo ukochanej o błogosławieństwo. Oczywiście, wszyscy przyjęli tę nowinę z radością.\nGdy tylko para wyszła, całe rodzeństwo zgodnie odetchnęło z ulgą, że ich mała siostrzyczka znalazła męża, który być może nieco ją utemperuje lub przynajmniej przejmie ich obowiązek czuwania nad nią.\nŚlub odbył się w Windenburgu, gdyż to tam mieszkało większość przyjaciół pary i rodzina panny młodej.\nNa weselu wszyscy świetnie się bawili.\nAgatę bardzo ucieszyła możliwość spotkania się z przyjaciółmi z klubu książki.\nNie zabrakło również Krzysztofa, Araty i Marcina z rodziną. Dziewczyna poznała również Serenę i jej mamę. Nie mogła wręcz uwierzyć, że Krzysztof ma wnuczkę w jej wieku!\nPod koniec wesela, korzystając z okazji, że wszyscy są zajęci zabawianiem młodej pary, wymknęła się na chwilę z głównej sali. Udała się na piętro, gdzie wynajęta niania pilnowała przyprowadzonych na imprezę dzieci. Maluchy nie miały siły, by tak długo się bawić i wszystkie posnęły. Agata zbliżyła się do łóżeczek i przez chwilę, obserwowała pogrążoną w głębokim śnie, swoją córeczkę Khany.\nTydzień później, Agata wracała szybko do domu ze szkoły, by pomóc Avril w pakowaniu. Dom jej i Jake’a był już gotowy, dlatego nadszedł czas, by blondynka wprowadziła się do męża. Szatynce było nieco smutno, że oto nadszedł dzień, kiedy nie będą mieszkać już razem. Mimo wszystkich niedogodności, lubiła mieć Avril za współlokatorkę. Pocieszała ją jednak myśl, że przyjaciółka nie będzie mieszkać daleko i w każdej chwili będzie mogła iść ją odwiedzić.\nZ takim nastawieniem, Agata wkroczyła do domu. Ledwo jednak przekroczyła próg domu, a stanęła jak wryta, gdy zobaczyła, że mają gościa.\nNa kanapie obok Avril siedziała dziewczyna, prawdopodobnie w wieku blondynki. Uwagę przykuwał jej mocny, ciemny makijaż, tatuaże na rękach oraz jasnoniebieskie włosy, które wręcz raziły oczy, gdy dłużej im się przyglądać.\nJednakże to nie dziwny wygląd sprawił, że Agata zamarła, a to, że ją znała.\n- To ty! – wykrzyknęła wskazując na niebieskowłosą. Siedzące na kanapie dziewczyny, oglądnęły się na nią. Avril wyraźnie ucieszyła się na jej widok.\n- Agata! Dobrze, że jesteś! Poznaj moją daleką kuzynkę, Emmę Sad. Emma, to jest Agata o której ci opowiadałam. – dziewczyny uścisnęły sobie dłoń, następnie Aga usiadła obok nich, wciąż wpatrując się w Emmę.\n- Widziałam cię w telewizji! W tym… Jak to było? – na twarzy szatynki pojawił się grymas, gdy próbowała sobie przypomnieć nazwę. – Randka z gwiazdą? Rewolucja z randką? Master randka?\n- Randka w ciemno.\n- No właśnie! – rzekła Agata i spojrzała na nową. Dziewczyna uśmiechnęła się.\n- Nie przejmuj się, byłam tam tak krótko, że po wyjściu ze studia sama zastanawiałam się w czym brałam udział! - Agata odwzajemnia uśmiech.\n- O ludzie, pamiętam jak się śmiałam, jakie zdesperowane muszą być te dziewczyny, że biorą udział w… - zaczęła, ale widząc spojrzenie Avril, umilkła natychmiast. – Zresztą… Co sprowadza cię do Oazy? – dziewczyna wzruszyła ramionami.\n- Pewnie to co wszystkich, szukam pracy i mieszkania. – Agata zastanowiła się.\n- Nie wolałaś zostać w swojej poprzedniej pracy?\n- Jakiej pracy? – spytała zaskoczona Emma. Agata zmieszała się.\n- No… program zakończył się parę miesięcy temu. Nie pracowałaś przez ten czas? – dziewczyna zaprzeczyła ruchem głowy. Aga chciała zapytać, ale wyręczyła ją Avril.\n- No to co robiłaś przez ten czas? Zniknęłaś tak nagle nic nikomu nie mówiąc, twoi rodzice odchodzili od zmysłów, aż w końcu zobaczyli cię w tym programie. Wszyscy myśleliśmy, że tam układasz sobie życie. – Emma, zaśmiała się niespodziewanie.\n- Wiecie, to jest całkiem śmieszna historia. Po zakończeniu programu, ten gość, Emil, przyszedł do mnie z policją i powiedział, że go porwałam! Dacie wiarę? Żeby wymyślić coś takiego! Jak niby miałabym go unieść w tym worku? Gość chyba ważył ze sto kilo! – rzekła i zaśmiała się. Avril uniosła brew.\n- W jakim worku? – Emma patrzyła chwilę na nią, po czym zmieszana odwróciła wzrok.\n- Eee… Gdzie ja to? A tak. – odchrząknęła. - No więc, trzymali mnie tam trochę, chcąc wszystko wyjaśnić. Byłam tam razem z drugą uczestniczką Agnieszką, bo ją też o to oskarżyli. Ostatecznie nic na nas nie mieli i musieli nas wypuścić.\nWtedy spotkałam taką śmieszną dziewczynę z różowo-blond włosami, która powiedziała, że „Wielki brat” mnie potrzebuje. No to z nią poszłam. Nie do końca wiedziałam o co im chodzi, ale mieli fajne ciuchy.\nPotem wybuch pożar i wszyscy krzyczeli „Aaaa!” i „Uuuu”! A potem jakiś chłopak mnie przesłuchiwał. Mati? Czy jakoś tak. Ale ja nie wiedziałam co mu powiedzieć, bo sama nie wiedziałam, że brat może stać się siostrą.\nNo i znów mnie puścili. A potem już z górki, złapałam busa i pojechałam do Wierzbowej Zatoczki, bo źle przeczytałam i myślałam, że jadę do Windenburga. Ale przyznajcie, że nazwy podobne. To na „W” i to, każdy mógł się pomylić, nie?\n- Nie… - powiedziała Aga, ale Emma nie zwróciła na to uwagi.\n- Gdy się zorientowałam, że źle trafiłam, chciałam jechać z powrotem, ale bus którym jechałam uciekł. Siedziałam i siedziałam, ale nic nie przyjeżdżało.\nWtedy zaczepił mnie jakiś chłopak i powiedział, że jestem w złym miejscu, bo bus 501 właśnie został wycofany i już tu nie jeździ, więc musze iść na Plac Langraaba. Ja mu na to, że nie mam pojęcia, gdzie to jest, a on, że mnie zaprowadzi. No i ruszyliśmy.\nOkazało się, że on jest Landgraab, jak ten plac. Zaczął mi opowiadać, że przyjechał tu z mamą, bo chce z niego zrobić mężczyznę i ma przebiec z Wierzbowej Zatoczki do Oazy na nogach, a ona policzy mu czas. Mówił też, że robi to, żeby odziedziczyć jakąś firmę, ale nie słuchałam jaką. – tu westchnęła.\n- Mówię wam dziewczyny, jaki on jest MĄDRY! W życiu nie spotkałam tak mądrego człowieka.\nPowiedziałam mu, że jak jest taki mądry, to powinien pisać wiersze, ale on powiedział, że woli pisać relacje na jakimś forum. Simowe Dzieje Mysikrólików w Miłowie? Nie, chyba pomieszałam. W każdym razie ostatnio nie pisał zbyt wiele, bo obraził się na administrację, że nie chcą go zbanować. Trochę tego nie rozumiem, bo jak go zbanują to nie będzie mógł pisać, więc jaki w tym cel? Spytałam się go, ale mi nie odpowiedział, tylko mówił, że planuje kolejną dramę. Cokolwiek to znaczy.\nWracając, wsiadłam w busa i pojechałam do Oazy.\n- Co? – spytała Agata, przerywając jej. – Nie miałaś jechać do Windenburga? – Emma kiwnęła głową.\n- Miałam. Ale jak mieliśmy postój na toaletę, to pomyliłam busy i wsiadłam do tego do Oazy. – tu zamyśliła się. – Hmm, jak tak o tym myślę, to może to dlatego jakiś dziadek biegł za naszym busem jak odjeżdżaliśmy? – Agata zerknęła na Avril, ale blondynka tylko pokręciła głową „Ani słowa.”\n- Zresztą nieważne. Potem, przyjechałam do Oazy. Tam, znów zmartwiłam się, że jestem w złym miejscu. Skończyły mi się pieniądze i nie mogłam jechać dalej.\nZaczęłam więc spacerować po mieście i wtedy jakaś pani spytała się, czy pomogę jej przejść przez ulicę. Ja na to, że tak, a ona zaczęła płakać!\nSpytałam się jej czemu płacze, a ona na to, że myślała, że jest taka piękna, że młodzi chłopcy ją podrywają, a okazuje się, że to wszyscy młodzi w Oazie są tacy mili. Ja jej na to, że ja nie jestem z Oazy tylko z Windenburga.\nNatychmiast przestała płakać i uściskała mnie z radości. Wtedy podszedł do nas jakiś chłopak, Alechandro? Roberto? Fernando? Nie pamiętam. No i okazało się, że to jej chłopak.\nSpytał się czy znów podrywa facetów na numer z przejściem przez ulicę, ale ona zaprzeczyła i powiedziała, że jestem jej dawną znajomą i właśnie idzie mnie odprowadzić na pociąg do Windenburga. Ten Alechandro patrzył się na nas podejrzliwie i powiedział, że skoro „Dawna znajoma” to chyba poznałyśmy się, gdy byłam noworodkiem. A ona, że nie, tylko ostatnio zrobiłam sobie operację plastyczną i jak widać wyszło.\nNie wiedziałam za bardzo o co chodzi i zbytnio nie słuchałam. Byłam zbyt skupiona na tym chłopaku, bo wydawało mi się, że wygląda jak ten sławny model, którego widziałam ostatnio w telewizji.\n- Potem jednak pomyślałam, że to niemożliwe. Spaceruję sobie w obcym mieście i nagle spotykam, sławnego modela. Ta jasne! Sama potem śmiałam się z siebie, że mam takie głupie myśli. Chociaż szkoda, że to nie był on, bo mam na jego punkcie bzika! Tak strasznie chciałabym jego autograf!\nNo ale nic, poszliśmy na ten pociąg i Alechandro dał mi pieniądze, bo mówiłam mu, że nie mam. Ja oczywiście powiedziałam, że nie mam jak oddać, a ona na to, że nic nie szkodzi i ma przeczucie, że kiedyś się jeszcze spotkamy i wtedy mu oddam. Ja powiedziałam, że nic nie czuję, a na takich rzeczach to ja się znam, ale nie chciał słuchać, to pojechałam.\nW końcu dotarłam do Windenburga. Na miejscu zorientowałam się, że nie pamiętam waszego adresu i wpadłam w rozpacz. Tyle przeszłam, a i tak nie trafię do celu…\n- Czekaj, czekaj. – przerwała jej znów Aga. – Przecież ty jesteś z Windenburga. Dlaczego nie poszłaś do domu rodziców? – Emma patrzyła na nią zaskoczona.\n- Hmm. W sumie, dobre pytanie. Czemu? – spytała i zerknęła na Avril i Agatę. Brunetka patrzyła się na nią niedowierzając.\n- To ja się pytam, czemu?\n- Czemu co? – spytała znów Emma. Aga zacisnęła pięści.\n- Czemu nie poszłaś do domu?! – niebieskowłosa, wsparła się pod boki.\n- No przecież mówię, że nie znałam adresu! – Aga złapała się za głowę.\n- Nie Avril! Swojego!\n- Przecież ja nie mam swojego domu. Dlatego przyjechałam znaleźć pracę i…\n- Ah! – krzyknęła Aga.\nPoczuła, że ktoś kładzie jej rękę na ramieniu. To Avril. – Ona tak zawsze? – spytała brunetka. Blondynka kiwnęła głową.\n- Zazwyczaj. – odpowiedziała i uśmiechnęła się. – Dajmy jej skończyć, nim całkiem straci wątek. – rzekła i zwróciła się do Emmy, oglądającej obrazy na ścianie.\n- Emma? – rzekła łagodnie i odczekała, aż kuzynka spojrzy na nią. – Co było po tym jak wróciłaś do Windenburga i wpadłaś w rozpacz? – Emma zastanowiła się chwilę, po czym rozpromieniła.\n- No właśnie! Moja opowieść. – wyprostowała się i podjęła.\n- Byłam zrozpaczona, nie wiedziałam co robić, więc pomyślałam, że pójdę zjeść kebaba, bo jestem głodna po podróży. Poszłam do takiego małego baru i poprosiłam o kebaba. Wtedy gość poprosił o pieniądze, a ja sobie przypomniałam, że nie mam.\nOn na to, że pójdzie na policję, a ja na to, że też pójdę na policję i naskarżę na niego, że sprzedaje kebaby choć nie jest Turkiem. On na to, że jego była żona jest Chinką i wzięli ślub w Stambule, więc się liczy. A ja, że się nie liczy, bo musieliby wziąć ślub w Turcji, a nie jakimś Stalulu.\nI wtedy przyszedł jakiś gość i zapytał, czemu się kłócimy. I ten nie-Turek, powiedział, że nie zapłaciłam. A ja mówię, że nie mam pieniędzy, a nawet jakbym miała, to nie zapłacę za kebaba nie-Turkowi. No i ten gość mówi, że mnie przeprasza, ale mają braki kadrowe, a tego gościa zatrudnił, bo przynajmniej jego żona była z Turcji. A ja mu mówię, że nie była, tylko wzięli ślub w Stalulu.\nI wtedy ten gość się wkurzył i nakrzyczał na sprzedawcę. No i on też się wkurzył i rzucił pracę.\nI wtedy ten gość mi podziękował, że mu powiedziałam i dał mi tego kebsa za darmo. Jaki dobry człowiek! Okazało się, że on ma całą sieć takich placówek i od czasu do czasu sprawdza jak się sprawy mają. Miał jakieś niemieckie imię… Heinz? Chyba Heinz. No i ten Heinz, zaczął ze mną gadać co tu robię. No i mu opowiedziałam wszystko. A on na to, że mam ciekawe życie, chociaż nie wiem czemu tak mówił. Co ciekawego jest we wracaniu do domu?\nNo ale nic. Potem on mi zaczął opowiadać, że zakochał się w jakiejś kobiecie, nawet dla niej stał się bogaty, żeby wkupić się w jej towarzystwo, ale ona ma męża. A ja na to, że sprawa przegrana. Ale on, że nie, bo ona nie kocha tego męża. A ja mówię, że skoro z nim jest, to ma powód i pewnie go nie zostawi. No ale on swoje, że nie i on się nie podda. I wtedy zjadłam tego kebaba i powiedziałam, że musze iść do domu.\nPożegnałam się i wyszłam, ale przypomniałam sobie, że nie wiem gdzie to jest i zaczęłam płakać.\nNagle jakiś gość mnie zauważył i spytał się czemu płaczę. No to mówię, że się zgubiłam. Wtedy powiedział mi, że on też! Ale nie on się zgubił, tylko dziecko zgubił, bo wszedł do sklepu i zostawił wózek koło przymierzalni i że jak go nie znajdzie, to jego mąż i wnuczka jego byłego obedrą go ze skóry. Spytałam się czemu nie wrócił do tego sklepu, a on, że nie pamięta, który to był sklep, bo wchodził do co najmniej dziesięciu.\n- No i zaczęliśmy szukać. Przeszliśmy pół miasta, aż w końcu znalazł się w ostatnim. Ekspedientka nakrzyczała na niego, że zapomniał o dziecku, a on się zrobił taki malutki. O taki tyci, tyci – powiedziała Emma i pokazała palcami.\n- Potem on mi podziękował i spytał się kogo szukam, to może mi pomoże. No to mówię, że twojego domu. Wtedy zaśmiał się i powiedział, że cię zna. Byłam taka szczęśliwa! No i poszliśmy, ale na miejscu okazało się, że nikogo nie ma w domu. Od sąsiadów dowiedzieliśmy się, że gdzieś pojechali i nie wiedzą kiedy wrócą.\nJa znów w płacz, że co ja teraz zrobię. Ale ten gość, Marcin, powiedział, że mogę zamieszkać u nich na ten czas. No to ja mówię, że mnie przecież nie zna i czy się nie boi, że ja go okradnę.\nA on, że u nich przygarnianie zagubionych dziewczyn, to już zwyczaj, więc nie.\nI tak mieszkałam z nimi tydzień. Szalona rodzinka! Marcin traktuje tego małego chłopca, co go szukaliśmy jak syna, ale jego mamą jest wnuczką jego byłego. A ten były ma jeszcze córkę w wieku tego prawnuczka i ostatnio dopiero znalazł swoją córkę, co jest mamą tej wnuczki. I teraz wszyscy mieszkają po sąsiedzku.\n- Ale najbardziej to się zdziwiłam, że Arata to jego mąż! Ja myślałam, że on coś kręci z Lucy, a tu taka niespodzianka. – Agata zerknęła na nią zaskoczona.\n- Znasz Aratę? – Emma kiwnęła głową.\n- Tak, kiedyś byłam w klubie książki razem z Avril i całą resztą, ale potem wyjechałam z chłopakiem. Pewnie w to nie uwierzysz, ale w podróży rozdzieliłam się z nim i zgubiliśmy się! - Agata przewróciła oczami.\n- No co ty nie powiesz… - Avril klepnęła ją mocno w ramię.\n- I co było dalej? – spytała, ignorując urażone spojrzenie Agaty.\n- No, po tygodniu twoja siostra wróciła. Mieszkałam u nich przez jakiś czas, a potem postanowiłam cię odwiedzić. Wsiadłam w pociąg, przyjechałam do Oazy i jestem. – zakończyła. Agata patrzyła na nią zaskoczona, tak nagłym końcem.\n- I tyle? – spytała, na co dziewczyna kiwnęła głową.\n- Żadnego… „Wysiadłam w San Myshuno, gdzie spotkałam super, ultra milionera. Wypiliśmy herbatę, a potem poleciałam w kosmos”? – Emma przekrzywiła głowę.\n- Nie. Czemu pytasz? – Aga pokręciła głową.\n- Ech, nieważne… - machnęła ręką. Tymczasem Avril, zastanowiła się.\n- Właśnie Emma, skąd wiedziałaś, żeby szukać mnie u Agaty? Nie wolałaś iść do domu mojego i Jake’a? – dziewczyna spojrzała na nią z powagą.\n- Przywołałam ducha twojej babki, który mnie tu przyprowadził. – Avril i Aga patrzyły na nią w osłupieniu.\n- Serio?! – wykrztusiła ta pierwsza, na co Emma zaśmiała się.\n- Oczywiście, że nie! Twoja siostra dała mi adres. To zabawna historia, właściwie w podróży go zgubiłam, ale… – Emma już chciała zacząć opowieść, ale Avril przerwała jej.\n- Wiesz, bardzo się cieszę, że mnie odwiedziłaś, ale czemu akurat tu chcesz szukać pracy i mieszkania? Dlaczego nie zostałaś u mojej siostry w Windenburgu? – Emma wyglądała na zaskoczoną.\n- Chciałam tak zrobić, ale Olga zarzekała się, że strasznie za mną tęskniłaś, dlatego przyjechałam do ciebie! – Avril i Aga spojrzały na siebie wymownie.\n- Chyba ktoś cię zrobił w… - zaczęła Aga, lecz Avril dała jej kuksańca.\n- Oczywiście! Zawsze jesteś u mnie mile widziana! – rzekła blondynka z entuzjazmem i posłała przyjaciółce karcące spojrzenie. Aga, wzruszyła ramionami w geście mówiącym „No co?” ale Avril tylko pokręciła bezradnie głową. Emma obserwowała je zafascynowana.\n- Rozmawiacie ze sobą w myślach? Super! Też zawsze chciałam tak umieć! Niestety, ja nie słyszę co mówcie. Mogłybyście powtórzyć na głos? – spytała.\nAvril właśnie miała odpowiedzieć, gdy drzwi otwarły się i wkroczył Andrew. Chłopak akurat był w mieście i obiecał, że pomoże siostrze przewieść rzeczy do jej nowego domu.\n- Cześć Avril. Wiem, że się spóźniłem ale… - nagle zamarł i utkwił wzrok w Emmie. Dziewczyna również rozdziawiła usta, widząc go.\nAtmosfera zrobiła się nagle jakaś gęsta. Obserwująca ich Agata, nachyliła w stronę Avril i szepnęła.\n- Wyczuwam wspólną historię… - blondynka lekko kiwnęła głową.\n- Tak… ale to nie to co myślisz. – Aga właśnie chciała się spytać co ta ma na myśli, gdy Andrew uśmiechnął złośliwe i przemówił.\n- Proszę, proszę… Kogo my tu mamy? Nie mogę uwierzyć, że do nas trafiłaś! Założę się, że jak zwykle zgubiłaś się po drodze i zaczęłaś na środku ulicy płakać, wołając o pomoc!\nSposób w jaki Andrew to powiedział był tak nieprzyjemny, że Agata aż pokręciła głową z niedowierzaniem. Jednakże w duchu musiała przyznać mu rację, to było dokładnie to, co działo się z Emmą przez ten czas.\nSama dziewczyna, patrzyła na niego marszcząc brwi i wsparła się pod boki.\n- Andy?! O nie! Tylko nie ty! Specjalnie pytałam się Olgi gdzie jesteś, żeby nie musieć cię oglądać! Co ty tu robisz? – trzy kobiety siedzące na kanapie, wpatrzyły się w Andrew. Chłopak, jakby od niechcenia, skrzyżował ramiona i wpatrzył się w okno.\n- Jak to co? Mieszkam tu. – rzekł pewnym głosem. Agata patrzyła na niego zaskoczona. Jeszcze wczoraj cieszył się, że znów jest w Windenburgu, a dziś jest mieszkańcem Oazy? Coś jej tu nie pasowało. Gdy zerknęła na Avril, zobaczyła, że blondynka, kręci z niedowierzaniem głową. Była wściekła.\n- Andrew, mogę cię prosić na momencik… - rzekła i nie czekając na jego odpowiedź, ruszyła do drzwi. Chłopak podążył za nią.\nAga i Emma zostały same. Siedziały chwilę milcząc. Aga chciała coś powiedzieć, ale zauważyła, że z dziewczyny jakby uszła cała energia. Wyglądała na przybitą. Nie wiedząc co zrobić, Aga zaczęła rozglądać się po pomieszczeniu, szukając tematu do rozmowy. Wtem zauważyła, że do tej pory były tak zajęte opowieścią dziewczyny, że nie poczęstowały niczym gościa.\n- Może chcesz herbaty? Albo kawę? – Emma uśmiechnęła się.\n- Może być kawa.\nAga wstała, by zrobić napój, gdy tymczasem Emma poszła do łazienki. Gdy brunetka zbliżyła się do ekspresu, przez uchylone okno, zobaczyła rozmawiających Avril i Andrew.\n- Wiem, że robisz to, by zrobić jej na złość! – krzyczała blondynka. Andrew odwrócił głowę.\n- Nie udawaj! Wciąż wyżywasz się na niej za ten wypadek. Byliście dziećmi! Każdemu mogło się zdarzyć! Nie wyżywaj się na niej bo…\nTego Aga już nie słyszała, bo z łazienki właśnie wyszła Emma i brunetka szybko zamknęła okno.\nPo chwili, do domu wpadła rozłoszczona Avril. Usiadła obok nich na kanapie, pod nosem przeklinając głupotę brata.\n- Gdzie Andrew? – spytała Aga, lecz Avril uniosła ostrzegawczo rękę.\n- Nawet nie wspominaj, o tym przygłupie z kalafiorem zamiast mózgu! – wzięła głębszy wdech dla uspokojenia, po czym spojrzała na Emmę.\n- No, to co chcesz robić, teraz jak już tu jesteś? Masz upatrzone jakieś mieszkanie albo patrzyłaś na ogłoszenia o pracę? – dziewczyna pokręciła głową.\n- Nie, jeszcze się nad tym nie zastanawiałam.\n- Hmm. Może w tym sklepie niedaleko potrzebują kogoś do pomocy? – myślała na głos.\nSłysząc to, Agacie wpadł do głowy genialny pomysł.\n- A może popracuje u ciebie? – spytała. Emma natychmiast się ożywiła.\n- W kawiarni u Avril? To byłoby cudowne! – rzekła uradowana, a Aga uśmiechnęła się. Nie mogła tylko zrozumieć, czemu Avril ma minę, jakby chciała ją zabić.\n- Ta… to jest jakiś pomysł. – rzekła patrząc na kuzynkę. - Dopóki czegoś sobie nie znajdziesz. – szybko dodała.\n- To teraz tylko muszę znaleźć mieszkanie. – powiedziała Emma i zamyśliła się. Avril spojrzała na Agatę ze złośliwym uśmieszkiem.\n- Mam świetny pomysł! Skoro ja wyprowadzam się do Jake’a, to mój pokój będzie pusty. Może zamieszkasz z Agatą? – Aga zamrugała zaskoczona. Spojrzała to na Emmę, to na Avril.\n- Że niby ze mną? – spytała, jakby myślała, że chodzi o jakąś inną Agatę. Tymczasem Emma podskoczyła z radości na kanapie.\n- Jesteście super! Wystarczyła chwila, a wszystkie moje problemy rozwiązane! – tu wstała. – To ja może pójdę po swoje rzeczy. Właśnie chciała iść, ale Aga zatrzymała ją.\n- Właśnie, a gdzie ty się zatrzymałaś? – Emma zerknęła na nią.\n- Wiesz, to naprawdę zabawna historia! Spotkałam… - zaczęła, ale Agata szybko jej przerwała.\n- Może jednak później mi opowiesz. Idź, a ja pomogę Avril, dokończyć pakowanie. – Emma kiwnęła głową i wyszła.\n- To do później, współlokatorko! – krzyknęła jeszcze na odchodne i już jej nie było. Ledwo zamknęły się za nią drzwi, jak Aga naskoczyła na Avril.\n- Dlaczego powiedziałaś jej, że może tu mieszkać?! – blondynka uniosła brew.\n- Może z tego samego powodu dla którego ty, powiedziałaś, że może u mnie pracować! – odparowała. Agata pokręciła głową.\n- A co w tym złego? Przecież sama mówiłaś, że potrzebna ci pomoc, a ja mam na razie szkołę i nie mogę. – Avril wzniosła oczy do nieba.\n- Tak, potrzebna mi pomoc, ale nie Emmy! Mieć ją, to jak wprowadzić słonia do składu porcelany!\nAga podrapała się po głowie.\n- Jest, aż tak źle? – spytała. Avril posłała jej zrezygnowane spojrzenie.\n- Poznałaś ją dzisiaj. Jak myślisz?\n- Czyli bardzo źle. – westchnęła. – Przepraszam Avril, myślałam, że to dobry pomysł. Ona nie jest złą dziewczyną. Patrząc na nią, z jakiegoś powodu chcesz jej…\n- Pomóc? – odezwała się Avril. – Tak, to prawda. Niestety za taką pomoc, trzeba czasem zapłacić… - rzekła zamyślona. - A jak Emma rozbije w mojej kawiarni wszystkie szklanki i rozwali ekspres, to nawet dużo. – zakończyła ponuro.\nMimo ostrzeżeń Avril, Agata naprawdę miała nadzieję, że to tylko takie gadanie i Emma sobie poradzi. Przecież sprzątanie, przyjmowanie zamówień i podawanie kawy (bo na robienie jej przez Emmę, Avril się absolutnie nie zgodziła) to żadna filozofia. Nie minął jednak tydzień, jak Agata z całego serca zaczęła przeklinać swój długi jęzor.\nEmma być może była dobrą dziewczyną, ale zupełnie nie nadawała się do tej pracy.\nKawiarnia stworzona przez Wafl Koons\nJak można było się spodziewać już pierwszego dnia, spóźniła się, gdyż zapomniała gdzie znajduje się kawiarnia, w której zaczęła pracę. Oczywiście, że Agata, rano wychodząc do szkoły, przypomniała jej o tym dziesięć razy. Oczywiście, że napisała jej adres na kartce, w telefonie, a nawet pisakiem na ręce. Co więc mogło pójść nie tak? Wsiadając do autobusu, karteczka wyleciała Emmie z portfela, telefon musiał się rozładować, a nagły deszcz, rozmazał napis na ręce. I tak właśnie, dziewczyna krążyła, póki dobra dusza, nie zlitowała się nad nią i nie zaprowadziła jej na miejsce.\nDobra, spóźnienie do pracy, to jeszcze nie tragedia. W końcu ważna jest sama praca, prawda?\nNo cóż, powiedzieć, że Emma jest jak słoń w składzie porcelany jest dużym niedopatrzeniem. Agata była pewna, że nawet słoń, miałby więcej gracji, niż Emma serwująca ludziom kawę. Podłoga praktycznie non stop była zachlapana. Gdyby tylko ona, pewnie można by to było przeżyć. Niestety, gdy ciepły napój wylądował na nowej bluzce Heleny Landgraab, wszyscy wiedzieli, że jest źle.\n- Niech ktoś zabierze stąd tę dziewuchę, bo nie wytrzymam!\n- Mamo… - zaczął Ignacy, który akurat przyszedł z nią tego dnia, lecz kobieta nie dała się uciszyć.\n- Co mamo, co mamo?! Ignacy, ja naprawdę się staram zmienić i być miłą i uprzejmą osobą, ale to już jest szczyt! – następnie trzaskając drzwiami, wyszła.\nIgnacy westchnął i zbliżył się do osłupiałej Avril, która wyglądała jakby miała za chwilę opuścić ten świat.\n- Przepraszam za nią Avril. Ona tak czasem ma jak się zdenerwuje, ale nie martw się, przejdzie jej. – mrugnął do niej. – Już ja się o to postaram. – zerknął w stronę Emmy. – Ale co do niej… może jednak powinnaś znaleźć jej jakieś inne zajęcie? – spytał i wyszedł.\nTak minął tydzień. Emma miała kolejne wpadki, a klientów było coraz mniej. Avril, ze smutkiem obserwowała jak ludzie, obojętnie mijają jej kawiarnię, gdy tylko zauważą Emmę przy ladzie. Pewnego dnia, Emma również to zauważyła i zrobiło jej się strasznie głupio. Widząc smutną Avril, zbliżyła się nieśmiało.\n- Avril? Mogę z tobą porozmawiać? – Dziewczyna zgodziła się i usiadły. – Ja… ja chcę odejść z pracy. – Avril zamrugała zaskoczona.\n- Co? – spytała blondynka, nie rozumiejąc.\n- Nie musisz udawać. Ja wiem, że to przeze mnie masz coraz mniej klientów. Jak tak dalej pójdzie, to będziesz musiała zamknąć interes. Nie wybaczyłabym sobie, gdybyś przeze mnie musiała zrezygnować ze swojego marzenia. – ze zdziwieniem zauważyła, że blondynka kręci głową z uśmiechem.\n- Emma, nie możesz się tek przejmować tym co ludzie sobie myślą. Jeśli są na tyle głupi, żeby nie wejść, bo ty tu jesteś, to widocznie nie zasłużyli, by pić moją kawę. Jesteś moją kuzynką i znamy się od dziecka, ale nie dlatego zgodziłam się ciebie zatrudnić.\n- Nie? – spytała Emma z niedowierzaniem.\n- Nie. Zatrudniłam cię, bo jesteś dobry człowiekiem, który potrzebuje pomocy. Może jesteś, troszeczkę niezdarna…\n- Troszeczkę? – spytała niebieskowłosa, na co Avril westchnęła.\n- Dobra, hipopotam z koniem, rzucającą talerzami małpą i śpiewającą świnią na głowie, miałby więcej gracji i szansy na dostarczenie kawy bez wylania jej, niż ty. – rzekła na co Emmie zrzedła mina. – Ale to nie znaczy, że nie możesz się tego nauczyć. – powiedziała i czekała na reakcję dziewczyny. Emma zastanowiła się nad jej słowami.\n- Hipopotam serio mógłby unieść konia, małpę i…\n- Emma! Skup się! – dziewczyna obejrzała się na nią zawstydzona.\n- Przepraszam. – rzekła i wyprostowała się. – Zrobię tak jak mówisz! Będę się starać i wszystkiego się nauczę. Jeszcze wszyscy będą się o mnie bić, żebym u nich pracowała!\n- I tak trzymać! – rzekła Avril.\nJak powiedziała, tak zrobiła. Emma z całych sił starała się, by jak najlepiej wypełniać powierzone jej obowiązki. Niestety, czasem, same starania nie wystarczą. Dziewczyna wciąż zapominała zamówień, tłukła szklanki i rozlewała napoje. Klientów zamiast przybywać, ubywało. Pod koniec drugiego tygodnia pracy Emmy, Avril liczyła straty. Rachunek był wręcz przerażający.\n- No i co ja mam z nią zrobić? – spytała sama siebie.\nNiespodziewanie do kawiarni wszedł Jake. Zbliżyła się, żeby go powitać.\n- Jak tam kolejny dzień w pracy? – spytał chłopak i rozejrzał się. – Zamknęłaś dziś wcześniej? – rzekł, widząc pustki. Avril pokręciła głową.\n- Nie. – powiedziała tylko. Jake w mig pojął w czym problem. Widząc smutek żony, wyciągnął ręce.\n- No chodź tu do mnie. – Avril przytuliła go i zaczęła cicho płakać. – Oj, no ale nie płacz. Nie po to zwalniam się wcześniej z pracy, żeby widzieć swoją żonę zapłakaną i zasmarkaną! – rzekł żartobliwie i przytulił ją mocniej.\n- I co ja mam zrobić Jake? Zwolnic Emmę i prowadzić dalej kawiarnię, czy zamknąć wszystko? – Jake nie potrafił jej doradzić. Wiedział, że żona pokochała to miejsce całym sercem. Wiedział również, że przenigdy nie zrobiła by czegoś, co mogłoby kogoś dotknąć czy zranić. Zwłaszcza jej bliskich. W głębi duszy, Jake był zły na Emmę. Na to, że spadła im na głowę jak grom z jasnego nieba i świadomie czy nie, niszczy to na co tak ciężko pracowali. Nie mógł jednak powiedzieć tego Avril. Wiedział, że zezłościłaby się na niego za takie myśli.\n- Myślę, że powinnaś wszystko sobie przemyśleć i podjąć najlepszą możliwie decyzję. – rzekł patrząc jej w oczy. – A teraz, chodźmy do domu, dobrze?\nAvril kiwnęła głową na zgodę.\n- Zobaczysz, zrobię ci pyszną kolację, a potem weźmiemy… weźmiesz! Tak, weźmiesz, długą kąpiel. Od razu poprawi ci się humor! – Już wyszli, gdy Avril przypomniała sobie o czymś i zawróciła do drzwi. Przekręcił klucz w zamku i wróciła do Jake’a.\n- Prawie zapomniałam zamknąć! No, teraz możemy już iść.\nNastępnie wsiedli do auta i pojechali do domu.\nGodzinę później, Andrew przyjechał do kawiarni. Widział, że Avril dzwoniła do niego, ale nie odebrał, gdyż miał wyciszony dźwięk. Chciał oddzwonić, ale siostra nie odpowiadała. Ponieważ normalnie kawiarnia powinna być jeszcze czynna, postanowił, że pojedzie do niej i spyta co i jak.\nNa miejscu zaskoczony ujrzał, że dookoła nie ma żywej duszy. Cóż, widocznie siostra zamknęła dziś wcześniej, właśnie miał wracać, gdy zauważył ruch w środku. Gdy tylko się zbliżył, oczy rozwarły mu się ze zdumienia.\n- Emma? – spytał sam siebie, patrząc na skuloną na stołku przy ladzie postać. – A co ona tam robi sama? – rzekł i zbliżył się. Nacisnął klamkę, lecz było zamknięte.\n- Emma! – krzyknął i zapukał w szybę, dziewczyna obróciła się i zaskoczona wpatrywała się w niego. – Emma! Otwórz drzwi! – krzyknął ponownie, wskazując na zamek. Dziewczyna wzruszyła bezradnie ramionami. Chłopak pokręcił głową. „Co za idiotka! Zatrzasnęła się i nie ma kluczy!” pomyślał i zaczął szperać po kieszeniach. Przy uroczystym otwarciu kawiarni, Avril dała mu pęk kluczy, na wypadek nagłych sytuacji. Wtedy uznał to za głupie, zwłaszcza, że planował powrót do Windenburga. Teraz jednak dziękował Bogu, że siostra o tym pomyślała.\nPo chwili znalazł odpowiedni klucz i otworzył. Wpadł do środka i spojrzał na Emmę.\n- Chodź, wracajmy do domu zanim Agata i Izabella zgłoszą twoje zaginięcie na policji. – powiedział, lecz Emma nie ruszyła się z miejsca. – Ej, ogłuchłaś? –zbliżył się i wyciągnął w jej stronę rękę. - Mówiłem…\n- Słyszałam co mówiłeś! – krzyknęła, odtrącając jego dłoń. Wtedy Andrew zauważył jej zaczerwienione oczy.\n- Płakałaś? – spytał, zaskoczony i jednocześnie zmartwiony.\n- Nie. – rzekła twardo, nie patrząc na niego.\nAndrew przysiadł się do niej.\n- Przecież widzę! Co się stało? – Emma obróciła się do niego gwałtownie, patrząc nań ze złością w oczach.\n- Co się stało? Życie mi się stało! – krzyknęła i wyciągnęła przed siebie zaciśnięte dłonie. – Nic mi się nie udaje! Ciągle się potykam i gubię. Nie umiem sama znaleźć pracy, ani mieszkania. Ten program w telewizji też przegrałam! – spojrzała na niego. – Nie umiałam nawet odpowiedzieć dobrze na głupie pytanie o przyprawy! Rozumiesz? Przyprawy! – wykrzyczała i rozpłakała się. Zmieszany Andrew, poklepał ją po ręce.\n- No już, już... Przestań. A teraz mów, co się stało? Dobrze wiem, że jakiś program nie złamałby twojej pogody ducha. – dziewczyna uspokoiła się i otarła łzy.\n- To Avril. Myślała, że poszłam do domu, ale ja wróciłam się po torebkę, bo o niej zapomniałam. Wyszłam na piętro, a gdy schodziłam, usłyszałam jej rozmowę z Jakiem. – zagryzła wargi i spojrzała na niego zapłakana.\n- Andy… Ona przeze mnie będzie musiała zamknąć kawiarnię. – szepnęła i znów zapłakała. Andrew nie wiedział co powiedzieć. Avril będzie musiała zamknąć kawiarnię? Dobrze wiedział jak siostra pokochała to miejsce. „Co zrobi jeśli do tego dojdzie?” pomyślał. Tymczasem Emma kontynuowała. – Próbowałam się zwolnić, ale nie chciała słuchać. Woli zamknąć cały ten interes niż sprawić mi przykrość. – westchnęła. – Ech… Najlepiej dla wszystkich będzie jeśli jutro wyjadę. – rzekła.\nAndrew słysząc to, obrócił się gwałtownie w jej stronę i zmarszczył brwi.\n- Tak, świetny pomysł. Podkul ogon i uciekaj tak jak zwykle. Tylko to potrafisz zrobić.\n- Co? – spytała Emma zaskoczona jego nagłym wybuchem.\n- Może to dziwne, ale pierwszy raz zgadzam się z Avril. Jeśli teraz wyjedziesz, to co to da? Zrujnujesz komuś innemu kawiarnie albo sklep? A może do końca życia będziesz bezrobotna, bo będziesz bała się spróbować? – spytał, ale naraz pokręcił głową. – Ale do kogo ja mówię? Przecież uciekanie, to jedyne co ci wychodzi dobrze. Zawsze tak było, nic nie umiesz zrobić sama. – Emmę wyraźnie zdenerwowały jego słowa.\n- Nie wierzę, że znów wyciągasz tą starą sprawę. Tyle razy ci mówiłam…\n- Tak Emma, wyciągam, bo wciąż popełniasz ten sam błąd! – rzekł podniesionym głosem, nie czekając, aż skończy. – Zamiast sama coś zrobić, poddajesz się i czekasz na ratunek. Co zrobisz, kiedy przyjdzie dzień, gdy nikt ci nie pomoże? – spytał i spojrzał jej stanowczo w oczy.\nEmma przez dłuższą chwilę tylko na niego patrzyła, a potem nagle wybuchła płaczem i niespodziewanie przytuliła go. Andrew, nie wiedząc co zrobić, objął ją i pozwolił się wypłakać.\nPo dłuższej chwili, dziewczyna uspokoiła się i zasnęła na jego ramieniu. Andrew uznał, że chyba nic się nie stanie jeśli tą noc spędzi tutaj. Wiedział, że na piętrze jest kanapa, więc postanowił ułożyć na niej Emmę. Właśnie chciał iść po jakiś koc, gdy usłyszał jej głos.\n- Jasper… Naprawdę chciałam go znaleźć…\nChłopak obrócił się zdziwiony, że dziewczyna nie śpi, lecz zauważył, że mówiła przez sen. Zbliżył się, usiadł obok i pogłaskał ją po głowie.\n- Wiem Emma. Od dawna już o tym wiem. – szepnął i lekko pocałował ją w czoło.\nW czasie, gdy jedno serce znalazło ukojenie, inne, zaczynał otaczać mrok tak głęboki, że nawet ono samo zaczynało już wątpić, czy kiedyś jeszcze odnajdzie choć promyczek światła. Droga, na którą wstąpił jej właściciel była jeszcze niepewna. Rozwidlona na końcu, wciąż była nadzieja, która przecież umiera ostatnia. Wtem w niewielkim pokoiku, zadzwonił telefon.\nDziewczynka wstała i odebrała. Na jej twarzy pojawił się uśmiech, gdy usłyszała głos dobrze jej znanej osoby. Nie miała pojęcia, jaki jad płynie do jej serca z ust tej, której przecież ufała.\n- Tak, masz rację. Nigdy nie wybaczę mamie, że tak mnie zdradziła! Zrobię wszystko, żeby pożałowała zniszczenia naszej rodziny! – rzekła ze złością. Po drugiej stronie telefonu, usłyszała łagodny, kobiecy głos.\n- Bardzo dobrze, tak trzymaj skarbie. – rzekł głos, wyraźnie zadowolony.\n- Rób tak jak mówi ci babcia. Jestem z ciebie dumna.\nNastępnie, dziewczynka rozłączyła się i jak gdyby nigdy nic, poszła zjeść kolacje.\nWłaściciel wybrał drogę, a serce zostało, wciąż wahając się nad jego wyborem…\nDzisiaj w bonusach mam dla was serię zatytułowaną "Tymczasem u Lotty"\nCzyli dwa filmki, które ostatnio zrobiłam w wolnym czasie. Pewnie są złe i w ogóle, ale uznałam, że wam pokażę, bo są śmieszne\n(Według mnie pierwszy lepszy niż drugi )\nPodryw na Narwala xD\nI nie wracaj póki nie skończysz trzydzieści lat!\nI dodatkowo, jedno zdjęcie ze ślub Avril i Jake'a, które nie weszło do relacji.\nSami zobaczycie dlaczego xD\nSimowie jak zawsze dali pokaz, jak należy zachowywać się na weselu xD\nMarzanna jest w „Gniazdku Myskikrólików” „Simowych poczynianach Liona” i była u ciebie. Do tego ma w dwóch pierwszych dużo większą rolę niż Emma\nNie chodziło Ci o Mariannę? Ale kto wie jak potoczy się u mnie rola Landgraabic i Emmy? Skoro mam tych imigrantów to trzeba ich wpleść jak najmocniej do fabuły xD\nUkląkł przed ukochaną i poprosił ją o rękę\nTo było takie niespodziewane xD Ciekawi mnie czy ktokolwiek w jakiekolwiej relacji odrzucił oświadczyny\nAgata jest szatynką? Ja zawsze uważałem ją za brunetkę\nPoznaj moją daleką kuzynkę, Emmę Sad\nNazwisko adekwatne do charakteru\nJezu! Wyję z tej historii Emmy. To o porwaniu Emila powaliło mnie na łopatki\nAle przyznajcie, że nazwy podobne. To na „W” i to, każdy mógł się pomylić, nie?\nTo uczucie kiedy jedziesz do San Francisco, a lądujesz w Sosnowcu\nWtedy gość poprosił o pieniądze, a ja sobie przypomniałam, że nie mam\nNie ma co, bystra jest\nGunther, król kebabów Tylko czemu Heinz? Mógłby być od razu Adolf. Kraj pasuje\nA on, że u nich przygarnianie zagubionych dziewczyn, to już zwyczaj\nIzba wytrzeźwień, wersja dla samotnych kobiet xD\nJa bym proponował by Emma wstąpiła do klasztoru. Byłby święty spokój\nJa czekam aż ona zapomni jak się nazywa. Moja 90-letnia prababcia chyba prześciga ją w umiejętności zapamiętywania\nWęszę romans między Emmą a Andrzejem. Niuch-niuch\nZła babcia Bella. Brzmi groźnie. Chce namówić ją do zamknięcia Lotty w piwnicy czy co? xD\nCo do bonusów:\n- filmiki są genialne <3\n- przy zdjęciu się popłakałem\n: 11 lut 2017, 14:46\nJaki ładny ślub! Mnie wcale one nie wychodzą, zawsze wszyscy się rozlezą i nic z tego nie wychodzi, albo siedzą w kaplicy i gadają\nO, Emma! Nie wiedziałam, że jest zakręcona jak świński ogon w słoju od ogórków, ale świetnie Ci wyszła jej postać. Szkoda tylko, że przez nią Avril będzie musiała zamknąć kawiarnię...\nO nie, Emma to słyszała! Chociaż Andy ją podniósł na duchu.\nO jaki wypadek chodzi? Nic nie wiem\nBiedna, mała Anastazja. Tak manipulowana\n: 13 lut 2017, 0:20\nAleks jest okropny, pomijając fakt, że odmawiając Lotcie widzenia z córką, łamie prawo, tylko pogarsza sprawę! Zupełnie jakby chciał nastawić Anastazję przeciwko matce.\n„Nie wydawało mi się! W domu naprawdę ktoś jest!” pomyślała przerażona.\nNooo, pewnie Aleksander, który się tu z Tobą umówił.\nHahaha nie ma to jak cios lampą w twarz na poprawienie relacji. Tez bym tak zrobiła.\nHenryk. <3 Najlepsze imię dla syna Mortimera. Zawsze tak nazywałam pierwszego chłopca urodzonego w rodzinie Ćwirów. A Bella to matka roku, nie ma co. Po kiego czorta robiła sobie kolejne dziecko, skoro nawet nie chce jej się nim zajmować?\nMiny Lotty w tej relacji są świetne, co jedna to lepsza.\nO nieee, myślałam, że będzie chciał, żeby do siebie wrócili, a ten wyskakuje z rozwodem.\nGdyby ktoś obudził mnie o piątej rano i to w tak okrutny sposób, ZABIŁABYM.\nHahaha, czy ta chałupa bez dachu i z gołymi ścianami to domek Snow White? A może jeden z tych budynków, które buduje się byle gdzie na potrzeby relacji, żeby urządzić w nim szkołę/szpital/więzienie/gabinet nauczycielki?\nO matko, kolejny! I jeszcze te gnomy!\nStarszy, chudy jak patyk mężczyzna, który wyglądał jakby chwiał się na nad grobem. W rzeczywistości okazał się być przebiegłym staruszkiem, chcącym jak najwięcej zarobić na sprzedaży, ruiny (gdyż inaczej nie dało się tego nazwać) która dawno temu, prawdopodobnie jeszcze w epoce paleocenu, była barem.\nKurczę, Avril musi mieć naprawdę dużo hajsu. Ten budynek jest przeogromny! A do tego trzeba kupić całe wyposażenie, składniki, zatrudnić pracowników... Wow.\nKomu mogło zależeć na kupnie do tego stopnia, że POTROIŁ stawkę, która i tak pewnie była horrendalnie wysoka? Czyżby jakiś Landgraab?\nCzy Avril chce... nawiązać romans z tym kolesiem, który kupił lokal, żeby jej go odstąpił?\nPrzecież wiesz, że nie odda ci tego miejsca ot tak, bo masz marzenie.\n"I've got a dream, I've got a dream"\nJake?! Czyli moja teoria o romansie częściowo się sprawdziła!\nEh, kolejny bogaty koleś, który dostał kasę od rodziców, a potem będzie się przechwalał, że ZUPEŁNIE SAM osiągnął wielki sukces. <_< Lepiej by było, gdyby go wydziedziczyli (tak, wiem, jestem po prostu zazdrosna xD ).\nEmma? A ta co tu robi? Izabela musi mieć anielską cierpliwość, że znosi bez słowa skargi te wszystkie niezapowiedziane odwiedziny obcych ludzi i jeszcze pozwala im potem u siebie mieszkać.\nTo brzmi, jakby Emma miała wobec Avril naprawdę złe zamiary.\nOoo, ślub Avril i Jake'a! <3 Jak uroczo.\nRandka z gwiazdą? Rewolucja z randką? Master randka?\nProblemy z pamięcią? Może i Emma odpadła jako pierwsza, ale zdecydowanie zrobiła największą karierę ze wszystkich uczestniczek.\nO ludzie, pamiętam jak się śmiałam, jakie zdesperowane muszą być te dziewczyny, że biorą udział w… - zaczęła, ale widząc spojrzenie Avril, umilkła natychmiast.\nDelikatna niczym słonica.\n501? czyżby chodziło o Plac Centralny imienia Malcolma Landgraaba? xD\nKacperek MĄDRY! xD\nPowiedziałam mu, że jak jest taki mądry, to powinien pisać wiersze\nNo i powtarzam moje pytanie, w coś Ty ubrała tego biednego Enryczka? xD Nie dość, że zamiast robić karierę w Starlight Shores, utknął w sąsiednim miasteczku z jakąś starą babą, to jeszcze ubrali go w jakiś złoty łańcuch.\nSpytał się czy znów podrywa facetów na numer z przejściem przez ulicę\nWspominałam już, że Enryczek świetnie wygląda z zarostem i że jest moją simową miłością? x)\nCzy Emma jest chora psychicznie albo upośledzona? Przepraszam za to pytanie, ale serio, ma większe problemy z koncentracją niż mój pies. xD\nPoszłam do takiego małego baru i poprosiłam o kebaba. Wtedy gość poprosił o pieniądze, a ja sobie przypomniałam, że nie mam.\nI to tłumaczenie, że jest Turkiem, bo jego żona jest Chinką! Brzmi legitymacyjnie.\nGunter Król Kebabów! Czyli jednak mieliśmy rację! To moja druga simowa miłość, ale tylko ten u Ciebie. Obczaiłam go w wersji nieodpicowanej i w ogóle mi się nie spodobał.\nHeinz Król Ketchupów! Po tym wyznaniu, że nie podda się, dopóki nie zdobędzie kobiety swego serca, jeszcze bardziej go uwielbiam. <3\nI jeszcze Marcin na dokładkę, i to Marcin, który zgubił dziecko! xD I ten gołąb na zdjęciu. No tak, co to dla niego, przygarnąć kolejną zagubioną dziewczynę pod swój dach.\nUmieram ze śmiechu! Mogłabym zacytować wszystkie teksty Emmy, każdy kolejny jest lepszy od poprzedniego! <3\nCo mamo, co mamo?! Ignacy, ja naprawdę się staram zmienić i być miłą i uprzejmą osobą, ale to już jest szczyt!\nTo rzeczywiście peszek, że wylała kawę akurat na Helenę. Czemu Avril nie skieruje Emmy do zmywania naczyń (lepiej, żeby wszystko potłukła, niż zniechęciła klientów) albo sprzątania? Niech chociaż kasę fiskalną obsługuje, cokolwiek, ale niech nie ma styczności z gorącymi i bardzo brudzącymi napojami.\nKim jest Jasper? Do tej pory myślałam, że chodzi o ten wypadek, kiedy lampa zablokowała jej drogę i prawie umarła przez to z głodu.\nOoo Bella, ty podstępna żmijo! Będziesz smażyć się w piekle!\n: 16 lut 2017, 0:11\nDzisiaj mam dla was coś specjalnego\nMiałam z tym poczekać do następnej relacji, ale ostatecznie uznałam, że podzielę się tym z wami już dziś.\nPrzy ostatniej relacji zapomniałam wspomnieć, że od kolejnej relacji, tak jakby zaczynamy kolejny sezon.\nZwiązane jest to z kilkuletnim przeskokiem czasowym i początkiem nowego pokolenia\nJako, że ostatnio lubię się bawić w filmowanie w simsach, dlatego postanowiłam stworzyć zwiastun nowego sezonu „Pamiętników Łabędzi”!\nMam nadzieję, że ten zwiastun jeszcze bardziej zachęci was do dalszej lektury\nA przynajmniej nie zniechęci x)\n: 19 lut 2017, 17:09\nMalaMi95 pisze: Aleksander rozmawiał o tym z Anastazją. Dlatego ta mówi: „Mówił, a ja mu powiedziałam, że nie mam na to ochoty.”\nA faktycznie! Tak jest, jak jest się leniem i nie zostawia się komentarza od razu po przeczytaniu relacji - zdążył mi ten tekst umknąć\nFajnie, że Avril i Jake'owi wszystko się ułożyło z tą kawiarnią, lokal jest świetny! Generalnie fajna z nich para, te oświadczyny i ślub wyszły super\nO ludzie, pamiętam jak się śmiałam, jakie zdesperowane muszą być te dziewczyny, że biorą udział w…\nwalce o Emila?\nŚmiałem się jak głupi czytając historię Emmy Forumowe relacje często są zabawne, ale przyznam, że rzadko śmieję się w głos podczas czytania, a tym razem tak było! Choć szczerze mówiąc, moja wizja Emmy była nieco inna. Wyobrażałem ją sobie jako lekko stukniętą acz sprytną simkę\nWiem, że Avril jest bezpośrednia, ale na miejscu Izy nie byłbym zachwycony, że rządzi się pokojem w jej domu\nO rety, Emma aż tak źle sobie radzi? To absurd, aby na siłę zostawiać ją na stanowisku kosztem całego biznesu... Lepiej byłoby jej pomóc w znalezieniu czegoś nowego.\nCiekaw jestem, co to za historia, którą Emma i Andy wspominają\nAleż z Belli jest żmija!\nTe filmiki z bonusu są super, zwłaszcza ten pierwszy! A zwiastun nowego sezonu to już w ogóle genialny, tak samo zresztą jak grafika przedstawiająca wszystkich bohaterów\n: 23 lut 2017, 22:36\n„Nie chodziło Ci o Mariannę?”\nTak, właśnie o nią. Miałam to poprawić przed dodaniem relacji, ale zapomniałam xD\nNie wiem czy to się liczy, ale Lotta nie od razu przyjęła oświadczyny Aleksandra tylko po jego gadce o domku i rodzinie\n„Nazwisko adekwatne do charakteru”\nWłaściwie, to chciałam kiedyś o tym wspomnieć w fabule, ale nie wiem czy będę miała okazję, więc powiem tu. Rzeczywiście dałam Emmie nazwisko od „Sad” jak „Smutny” bo jest Emo i w ogóle, ale nie tylko. Chciałam nawiązać do tego, że rodzice Emmy mają „Sad z jabłkami” i na tym zarabiają.\nTaka gra słów x)\n„Tylko czemu Heinz?”\nMnie się imię Heinz zawsze kojarzy z niemieckim gościem. Do tego była taka bajka „Fineasz i Ferb” i tam był Heinz Doofenshmitz.\n„Ja bym proponował by Emma wstąpiła do klasztoru.”\nTa, albo Emma z jakiegoś powodu zapomniałaby gdzieś coś wyłączyć i puściła klasztor z dymem xD\n„Chce namówić ją do zamknięcia Lotty w piwnicy czy co?”\nTo mogę powiedzieć. Nie, nie o to chodzi\nGunia – Dziękuję Chociaż mnie zwykle też nie wychodzą, a simy nie raz tak mnie irytują, że zaczynam kląć na głos xD\nPrawdopodobnie nikt się nie spodziewał. Co relacja to inna Emma Ale to fajnie, że ma tak wiele osobowości\nA co do kawiarni, to jeszcze zobaczymy\nO wypadku kiedyś wspomnę. Na razie, tylko bohaterowie wiedza o co chodzi\nGalcia – Aleks po prostu czuł się dotknięty tym co zrobiła Lotta i nie myślał racjonalnie. Po prostu chciał się na niej odegrać. Na szczęście się opanował i poszedł po rozum do głowy\nOj tam, Lotta myślała, że skoro Aleks się nie odzywa, to go nie ma, a nagle coś słyszy i to w dodatku jakiś hałas, bo Aleksowi coś spadło. (Miejmy nadzieję, że nie było to dziecko x))\n„Po kiego czorta robiła sobie kolejne dziecko, skoro nawet nie chce jej się nim zajmować?”\nJestem prawie w stu procentach pewna, że to nie była planowana ciąża xD\n„Hahaha, czy ta chałupa bez dachu i z gołymi ścianami to domek Snow White?”\nWidocznie, ktoś dalej tam mieszkał przez te pokolenia i postanowił sprzedać\n„Kurczę, Avril musi mieć naprawdę dużo hajsu”\nNo wiesz, sprzedała poprzednią kawiarnie, a do tego przez lata odkładała na remont, który ostatecznie się nie odbył, bo przeprowadziła się do Oazy, by otworzyć nową.\nWięc trochę pieniędzy może mieć.\n„Czy Avril chce... nawiązać romans z tym kolesiem, który kupił lokal, żeby jej go odstąpił?”\nWciąż nie rozumiem, dlaczego myślałaś, że chce nawiązać romans? xD\nAvril taka nie jest xD\n„"I've got a dream, I've got a dream””\nDokładnie o tej piosence pomyślałam! xD\n„Eh, kolejny bogaty koleś, który dostał kasę od rodziców, a potem będzie się przechwalał, że ZUPEŁNIE SAM osiągnął wielki sukces. Lepiej by było, gdyby go wydziedziczyli.”\nOdpowiadałam ci, ale napiszę też tu jakby ktoś inny był ciekaw.\nTak naprawdę, Jake został wydziedziczony przez rodzinę po tym jak odszedł.\nPo prostu teraz, po latach, odnowił kontakt, żeby pożyczyć pieniądze na kupno kawiarni. Rodzina postanowiła go wesprzeć w otwarciu tego biznesu i ich relacje nieco się poprawiły, ale Jake będzie musiał te pieniądze zwrócić\nCoś na zasadzie, po co brać kredyt jak można pożyczyć od rodziny?\nMam w planach kiedyś przedstawić wam rodzinę Jake’a, więc macie na co czekać.\n„Izabela musi mieć anielską cierpliwość”\nTo prawda, ale z drugiej strony, Izabella po prostu cieszy się, że Aga ma teraz prawdziwych przyjaciół i sama również ich lubi, dlatego myślę, że nieco mniej jej to przeszkadza\nNo i w zamian ci współlokatorzy zajmują się często Basią, gdy jej i Agaty nie ma, dzięki czemu nie musi wynajmować opiekunki. (Choć zostawić dziecko z Emmą bym się bała xD)\n„501? czyżby chodziło o Plac Centralny imienia Malcolma Landgraaba?”\nSkąd wiedziałaś? xD\n„A co ma piernik do wiatraka?”\nA tak na serio, to nic. Chciałam pokazać, że Emma czasem właśnie plecie tak bez sensu x)\n„Nie dość, że zamiast robić karierę w Starlight Shores, utknął w sąsiednim miasteczku z jakąś starą babą, to jeszcze ubrali go w jakiś złoty łańcuch”\nMnie się podobało xD Ale nie martw się, już go przebrałam\nA co do kariery, to co chcesz? Jest u mnie sławnym modelem\nCzy Emma jest chora psychicznie albo upośledzona?”\nIstnieje taka możliwość xD\n„Gunter Król Kebabów! Czyli jednak mieliśmy rację!”\nTak naprawdę, to Gunter wcale nie miał być „Królem kebabów” ale tak mi się to spodobało, że zostawiłam\nPoza tym i tak byście nie uwierzyli, gdybym powiedziała coś innego x)\nAvril chciała jej dać szansę i nie chciała zrobić jej przykrości, że się nie nadaje do tego czy tamtego. Oczywiście głupio zrobiła, nie mówię, że nie\nO Jasperze jeszcze kiedyś usłyszymy\n„Generalnie fajna z nich para, te oświadczyny i ślub wyszły super”\nDziękuję Ten ślub był dla mnie wyjątkowo irytujący. Chciałam wypróbować nowy mod i zaprosiłam na niego 46 simów. xD\nSimowie ciągle mi się przycinali i zastygali w miejscu. A zdjęcia z tortem myślałam, że już nie będzie, bo Avril i Jake nie mogli się minąć w przejściu ze wszystkimi gośćmi, którzy przyszli zobaczyć ślub xD\n„walce o Emila?”\nJa tam nie wiem, co Agatka chciała powiedzieć x)\n„Forumowe relacje często są zabawne, ale przyznam, że rzadko śmieję się w głos podczas czytania, a tym razem tak było!”\nZwłaszcza, że czasem myślę, iż moje relacje są nawet trochę zbyt poważne.\n„Choć szczerze mówiąc, moja wizja Emmy była nieco inna. Wyobrażałem ją sobie jako lekko stukniętą acz sprytną simkę”\nDla mnie, ona od początku była taka trochę, głupkowata xD\nAle to akurat fajne, że każdy daną postać widzi inaczej\n„To absurd, aby na siłę zostawiać ją na stanowisku kosztem całego biznesu... Lepiej byłoby jej pomóc w znalezieniu czegoś nowego.”\nAvril nie chciała zranić jej uczuć. To faktycznie absurd, ale wydaje mi się, że Avril miała nadzieję, że będzie lepiej, a potem przyszły rachunki i trochę ją to zaniepokoiło.\n„Ciekaw jestem, co to za historia, którą Emma i Andy wspominają”\nKiedyś ją opowiem A właściwie nasza rudowłosa pani\nA co do bohaterów, to właściwie, to nie są wszyscy. xD\nNie ma Sereny i Siobhan, Araty, Krzysztofa i Khany (Ale jej nie ma, bo na razie nie chcę zdradzać jak wygląda ) Odie (No ale ona na razie jest trochę tak, jakby nie żyła)\nZabrakło Antoniego (O którym zapomniałam zupełnie x)) Nie dałam też rodzeństwa Avril w tym Andrew, który w sumie jeszcze będzie mieć rolę. Zapomniałam też o Sergio i całym klubie książki.\nPominęłam też Guntera, bo na razie mało go było. (Wiem „A Emmę to dałaś!” x))\nTych bohaterów jednak pominęłam, gdyż póki co, zbyt często się nie pojawiali lub zwyczajnie o nich zapomniałam x)\nJednak po fakcie stwierdzam, że układanie tych co są, zajęło mi tak dużo czasu, że jakbym miała dodać jeszcze więcej, to chyba bym zwariowała. xD\nDzisiaj przedstawiam pierwszy odcinek po przeskoku czasowym!\nJak mają się nasi bohaterowie?\nCo czeka ich tym razem?\nO tym chętnie poinformuje nas jak zwykle, nasza rudowłosa pani\nDzieci tak szybko dorastają, nie sądzisz?\nW jednej chwili są uroczymi berbeciami, a w następnej zakładają własne rodziny.\nMimo to, czasem, wciąż jesteśmy częścią ich życia, należymy do ich świata.\nCo się jednak stanie, gdy postanowią nas z niego wykluczyć?\nJak wielka jest moc nienawiści?\nDo czego może posunąć się zranione serce?\nDobrze trafiłeś. O tym właśnie, jest ta opowieść…\n- Nie jest pani w ciąży. Pani Arendelle. – rzekła, siedząca za biurkiem lekarka.\nTiana, która właśnie była w jej gabinecie i siedziała na łóżku lekarskim, spojrzała na nią. Gdy dotarł do niej sens, wypowiadanych przez kobietę słów, pod jej powiekami pojawiły się łzy.\n- Niestety tak. Była pani w ciąży, ale poroniła we wczesnym etapie, to się czasem zdarza.\nTiana ukryła twarz w dłoniach i załkała. Lekarka patrzyła na nią ze smutkiem. W końcu wstała i zbliżyła się do niej.\n– Pani Arendelle? Czy mam zadzwonić po kogoś z rodziny? Nie powinna pani…\n- Nie! – rzekła szybko Tiana.\n- Na pewno? - twierdząco pokiwała głową.\n- Tak, jestem pewna – rzekła z przekonaniem i wstała.\n- Jeśli pani pozwoli, chciałabym się przebrać.\nLekarka skinęła głową i zajęła się wpisywaniem danych do komputera, tymczasem Tiana zajęła się ubieraniem swoich rzeczy. Tak naprawdę, jedyne o czym marzyła teraz kobieta, to to, by Naveen odebrał ją z przychodni i mocno przytulił. Nie mogła jednakże do niego zadzwonić. Gdyby mu powiedziała, że poroniła na pewno zdenerwowałby się. Po pierwsze dlatego, że nie poprosiła go, by przywiózł ją na miejsce. A po drugie, martwiłby się jak ona się z tym czuje. Nie, nie mogła mu tego zrobić. Wystarczy, że ona ma złamane serce, nie chciała, by jeszcze Naveen się tym zadręczał. Zwłaszcza, że i tak, nic już nie mogą na to poradzić.\nDo tego, właśnie dziś, mąż postanowił wybrać się z kolegami z pracy na „Męski wypad” w ramach świętowania jego urodzin, które były w zeszłym tygodniu. Przez ostatni miesiąc mieli tyle pracy, że zwyczajnie nie było na to czasu.\nTiana nie chciała psuć mu wieczoru taką informacją.\nGdy skończyła się ubierać, pożegnała się z lekarką i już miała wyjść, gdy usłyszała głos kobiety.\nTiana obróciła się w jej stronę z pytaniem w oczach.\n– Znamy się już dobrych parę lat. Prowadziłam twoje poprzednie dwie ciąże. Masz dwójkę, wspaniałych dzieci, to więcej niż wiele kobiet może sobie wymarzyć. Może powinnaś przestać myśleć o kolejnym dziecku? – Tiana chciała coś powiedzieć, lecz kobieta nie dała jej dojść do słowa. – Rozumiem co czujesz. Wiem, że zawsze chciałaś mieć dużą rodzinę, ale zrozum. Kolejna ciąża nie jest najlepszym pomysłem. To duże obciążenie dla organizmu i naprawdę myślę, że może się to odbić na twoim zdrowiu.\nKu jej zaskoczeniu, na twarzy Tiany pojawił się uśmiech.\n- Proszę się o mnie nie martwić, dam sobie radę.\nNastępnie cicho zamykając za sobą drzwi, opuściła gabinet.\nGodzinę później, Tiana była już w domu i obserwując ukradkiem bawiącą się zabawkami Florę, piekła ciasteczka cytrynowe z morelami.\nUlubione łakocie Anastazji, która przyszła jakieś dwadzieścia minut temu i czekała na Lottę. Annie, co tydzień w piątek kończyła zajęcia w szkole równo o trzynastej, po czym przychodziła do Tiany i czekała, aż mama wróci z pracy i ja odbierze. Niestety dziewczyna wciąż żywiła urazę do matki, że ta rozstała się z Aleksem. Wszystko stało się nawet bardziej skomplikowane po tym, gdy Charlotta ostatecznie wzięła z nim rozwód. Przez miesiąc, Annie siedziała w swoim starym pokoju u Tiany i odmawiała rozmowy z kimkolwiek, oprócz swojej cioci. Przez ten czas, Annie i Tiana bardzo się do siebie zbliżyły. Oczywiście zawsze miały dobre kontakty, ale po tym jak dziewczyna pokłóciła się z matką, zaczęła coraz częściej wpadać do niej, chociażby po to, by porozmawiać lub pobawić się z Florą. Tiana podejrzewała, że stała się dla niej zastępstwem matki, z którą ta, nie chciała mieć do czynienia. Kobieta oczywiście cały czas namawiała Anastazję, by ta pogodziła się z Lottą. Mimo, że dziewczyna wciąż była uparta, to jednak Tiana widziała stopniową poprawę i ocieplenie się relacji między matką, a córką co sprawiało, że czuła nieco mniejsze wyrzuty sumienia, względem Lotty.\nOczywiście Charlotta nic złego o ich relacji nie mówiła. Wydawała się być nawet szczęśliwa, że razem z Annie tak dobrze się dogadują. Tiana jednak widziała czasem jak patrzy na nie i widziała w jej oczach ból. Ból, że zamiast niej, to jej siostra, rozmawia i śmieje się z Anastazją, a nie ona.\n- Ciociu, zaraz spalisz te ciastka. Chyba powinnaś je już wyjąć.\nTiana wyrwała się z rozmyślań i spostrzegła, że Annie ma rację. Szybko wyjęła blachę z piekarnika. Na całe szczęście, siostrzenica w porę ją ostrzegła i wszystkie ciastka były dobre. Kobieta przeniosła je na talerz i uśmiechnęła się do dziewczyny.\n- Może skusisz się na jedno?\n- Ale tylko jedno. Muszę dbać o linię.\nTiana zaśmiała się.\n- Jesteś chuda jak przecinek i martwisz się, że zaszkodzi ci parę ciastek? Proszę cię Annie, mogłabyś zjeść je wszystkie, a założę się, że nie przytyłabyś nawet grama! – rzekła z rozbawieniem i przysiadła się do niej. – Zupełnie jak twoja mama. Zawsze z Odie zazdrościłyśmy jej tego. Po mnie to od razu wszystko widać. Potem muszę się męczyć z Agą Chodzikowski, żeby znów wrócić do swojej figury.\nW tej chwili Tiana zauważyła, że Anastazja skrzywiła się na wspomnienie o mamie, dlatego postanowiła odejść od tego tematu.\nWłaśnie miała się odezwać, gdy do salonu wkroczył Naveen.\n- Czy ja słyszałem coś o jakiś ćwiczeniach? – rzekł i wyszczerzył się do nich. – Nie wierz jej Annie, ostatnimi czasy, jej najcięższym ćwiczeniem jest dźwiganie Flory na barana.\nAnnie zaśmiała się, a Tiana skrzyżowała ramiona i spojrzała na niego z wyższością.\n- Ja przynajmniej mam jakieś ćwiczenia w przeciwieństwie do ciebie. Cały dzień, tylko ślęczysz przed komputerem w pracy.\nMężczyzna patrzył na nią, z niegasnącym uśmiechem na twarzy.\nGdy Tiana patrzyła na niego nic nierozumiejącym wzrokiem, uśmiechną się jeszcze szerzej.\n- Nocną gimnastykę – dodał, szeptem na ucho.\nAnnie patrzyła na nich zaciekawiona, a Tiana oblała się rumieńcem i pokręciła głową.\n- Ech, lepiej już idź na to spotkanie, bo dostajesz małpiego humoru.\nJak na zawołanie w drzwiach stanął Ian. Szwagier Tiany wkroczył, trzymając na rękach Faunę.\nTiana uśmiechnęła się na widok dziewczynki. Mała na widok cioci wyciągnęła rączki.\n- Tian, Tian! – wołała, biegnąc w jej stronę.\n- Moja malutka! Ciocia tak dawno cię nie widziała! Czy ty nie urosłaś trochę przez ten czas? – mówiła, tuląc do siebie siostrzenicę. Ian patrzył na nie z uśmiechem.\n- Jeszcze raz dzięki, że zajmiesz się Fauną przez ten czas. Ray w ostatniej chwili powiedział mi, że nie ma czasu, bo dziś ma koncert w szkole. Gdyby nie ty, to nie wiem, co bym zrobił. Chyba musiałbym zrezygnować z wyjścia.\nTiana, pokręciła lekko głową.\n- To nic takiego. Przecież i tak będę siedzieć z Florą. – powiedziała i spojrzała na Faunę. - A zajmować się takim szkrabem, to sama przyjemność!\nW tej chwili zadzwoniła komórka Iana. Mężczyzna spojrzał na wyświetlacz i zmarszczył brwi.\n- To Bartek. Są już na miejscu i czekają na nas – powiedział i zerknął na Naveena. – To co? Idziemy? – Naveen skinął głową.\n- Idź do taksówki, zaraz do ciebie przyjdę.\nIan chciał zapytać, ale ostatecznie zrezygnował.\n- Dobra, tylko się pospiesz! – rzekł i wyszedł.\nSiedząca na kanapie Anastazja, jak gdyby wyczuwając, że Naveen chce na chwilę zostać z żoną sam. Zbliżyła się do nich i wzięła od Tiany Faunę.\n- To ja ją wezmę na górę – spojrzała na Florę. – Flora, chodź z nami – powiedziała do siedzącej na dywanie dziewczynki i zabrała obie na piętro.\nNaveen odprowadził je wzrokiem, po czym spojrzał na zaintrygowaną jego zachowaniem żonę.\n- No? To powiesz mi wreszcie co się dzisiaj stało, czy nie?\nTiana w momencie, zdenerwowała się. Czyżby dowiedział się o jej wizycie u lekarza? Ale jak? Skąd? Nikomu o tym przecież nie mówiła. A może Naveen widział jak wychodziła, wsiadł do samochodu i pojechał za nią? Kobieta zaśmiała się nieco nerwowo i rozłożyła bezradnie ręce.\nMężczyzna chwycił ją za rękę i zmusił, by na niego spojrzała. W jego oczach zobaczyła, że jest zmartwiony.\n- Tiano, znamy się tak długo. Możesz udawać przed innymi, ale mnie nie oszukasz. Widziałem jak rano wychodzisz, a odkąd wróciłaś, chodzisz jakaś zmartwiona i zdenerwowana. Dlatego pytam. Co się stało?\nW tym momencie, Tiana poważnie zaczęła się zastanawiać, czy nie powinna jednak mu powiedzieć. Wiedziała, że to nic nie zmieni, ale tak strasznie nie chciała dziś zostać sama w domu. Tak bardzo chciała, żeby z nią posiedział i po prostu tulił w ramionach.\nJuż nawet odtworzyła usta, by się odezwać, ale w tym momencie do domu wpadł, rozłoszczony Ian.\n- Na litość boską, Naveen! Nie wyjeżdżamy do Honolulu, tylko idziemy do baru za rogiem. Będziesz w domu za parę godzin!\nNaveen z gniewem spojrzał na przyjaciela. Tiana zauważyła, że ma minę, jakby chciało go rozszarpać. Nie chcąc dopuścić do kłótni, szybko stanęła między nimi.\n- Naveen, Ian ma rację. Powinniście już iść.\nMężczyzna oderwał mrożące krew w żyłach spojrzenie od przyjaciela i zerknął na nią.\n- Na pewno? Może powinienem jednak…\n- Absolutnie nie! – rzekła z przekonaniem Tiana, przerywając mu, po czym chwyciła go za ręce. – Zaufaj mi. Nic mi nie jest! A teraz idź i baw się dobrze. – Naveen wciąż nie do końca przekonany z ociąganiem ruszył w stronę drzwi.\n- Gdybyś jednak chciała, żebym wrócił wcześniej, to zadzwoń, dobrze?\n- Idź już – powiedziała tylko, odprowadzając go do drzwi i wyszli.\nGdy tylko odjechali, Tiana wróciła do środka, ciężko oparła się o drzwi i wzięła kilka głębszych wdechów dla uspokojenia. Następnie ruszyła na górę, zobaczyć jak mają się dziewczyny. Wychodząc po schodach, słyszała głos Anastazji i piski dziewczynek. Zaciekawiona, lekko uchyliła drzwi i zajrzała do pokoju.\nAnastazja siedziała na łóżku i żywo gestykulując czytała dziewczynkom bajkę.\n- I wtedy czarownica powiedziała. „A gdy osiągnie wiek szesnastu lat, ukłuje się wrzecionem i umrze!”\nDziewczynki pisnęły, gdy Anastazja wyciągnęła przed siebie gwałtownie rękę, jakby rzucała czar. Następnie spojrzała z powrotem do książki.\n– Tu jednak, odezwały się zaproszone przez króla i królową wróżki. Fauna i Flora – rzekła, lekko stukając je w nos palcem. – „Nie umrze, lecz zapadnie w głęboki sen.”\n- Fauna i Flora ulatowały ksienznicke! – wykrzyknęła Flora, łapiąc kuzynkę za rączkę i razem zaczęły podskakiwać w miejscu.\n- Czekajcie, jeszcze nie doszłyśmy do księcia! – zawołała z uśmiechem Anastazja, lecz zauważyła, że dziewczynki już jej nie słuchają. Ruszyły do domku dla lalek i zaczęły snuć własną historię, uratowania księżniczki przez dwie dzielne małe wróżki.\nTiana zapukała lekko w drzwi, a Annie obróciła się w jej stronę.\n- Przeszkadzam? – spytała, na co siostrzenica pokręciła głową.\n- Ani trochę. Jak widzisz, same się świetnie bawią.\n- Wujkowie już wyszli?\n- Tak i jakimś cudem, udało im się nie pozabijać przy okazji!\nAnnie parsknęła śmiechem. Siedziały chwilę w milczeniu, obserwując bawiące się dziewczynki.\nPo chwili Tiana postanowiła poruszyć pewien delikatny temat.\n- Anastazjo? – odezwała się i poczekała, aż ta spojrzy na nią. – Od dawna chciałam cię o to spytać. – zaczęła, czym zaciekawiła siostrzenicę. Jeszcze chwilę wahała się, czy przez to nie wyjdzie na starą, wścibską babę, ale w końcu postanowiła się odezwać. - Czy coś się wydarzyło między tobą, a Diablo? Dziewczyna w momencie, zmieszała się i odwróciła wzrok.\n- Dlaczego pytasz? – rzekła, wciąż mając wzrok wbity w podłogę.\n- Jako dzieci byliście ze sobą naprawdę blisko, a potem… Oddaliliście się od siebie – powiedziała i czekała na jej reakcję, gdy Annie wciąż milczała, westchnęła. – Przepraszam. Wiem, że jestem wścibska, ale po prostu się o niego martwię. Bardzo się zmienił przez ten czas.\n- Nic się między nami nie wydarzyło. – odezwała się niespodziewanie. - Po prostu… Ja się przeprowadziłam, rzadziej się spotykaliśmy i jakoś tak wyszło.\n- Więc to tak. – szepnęła Tiana, parząc na nią.\nMina Anastazji wyraźnie wskazywała na to, że dziewczyna nie jest z nią do końca szczera. Widząc jednak, że Annie wyraźnie nie ma ochoty o tym mówić, Tiana postanowiła to uszanować i nie wtrącać się bardziej w sprawy jej i Diablo. Jeśli będzie naciskać, Anastazja tylko bardziej się od niej oddali. Kiedyś, być może jej powie, ona albo on.\n- Annie! Tiana! Już jestem! – usłyszały dochodzący z dołu głos.\n- Na górze! – odkrzyknęła Tiana. Słyszały kroki na schodach i po chwili w drzwiach stanęła Lotta.\n- Tu jesteście! A ja was szukałam w ogrodzie. Taka piękna pogoda, powinnyście były jeszcze wyjść, nim zrobi się ciemno – powiedziała i zerknęła na Anastazję. – Annie, zbieraj się, auto czeka przed domem.\nAnastazja westchnęła i wstała ciężko z łóżka.\n- A było tak przyjemnie.\nAnastazja uniosła ręce w pojednawczym geście.\n- Dobra, już dobra. Idę prosto do auta - powiedziała i mijając mamę, wyszła.\n- I ani mi się waż uciekać, tak jak kiedyś! Będę tam za pięć minut!\n- Powiedziałam, że dobra! – odkrzyknęła jeszcze Annie i zeszła na dół.\nLotta, wyraźnie zmęczona opadła na siedzenie obok Tiany.\n- Już nie daję z nią rady. Po co w ogóle ktoś wymyślił wiek nastolatka? Dzieciaki powinny od razu stawać się dorosłe! – zakrzyknęła.\nW tej chwili Fauna i Flora, które do tej pory były zaaferowane zabawą, odwróciły się, a widząc ją podbiegły.\n- Ciocia! Na lącki! – krzyknęła Flora, a Lotta z uśmiechem przytuliła obie dziewczynki.\n- Daj spokój Flora! Chcesz wykończyć starą ciotkę? – zaśmiała się Charlotta, lecz wzięła ją na ręce.\nPatrząc na dziewczynkę, kobieta uśmiechnęła się z rozmarzeniem.\n- Wiesz, czasem przypominam sobie jak Annie była taka malutka – westchnęła. – Gdyby tylko mogła zostać taka na zawsze. Otwarta i kochająca. Zupełnie nie mogę sobie poradzić z tą jej nienawiścią. Nie mogę pojąć, skąd ona się bierze.\n- Każde dziecko przeżywa rozstanie rodziców.\nLotta pokiwała głową.\n- Tak, ale nie każde przeżywa to tak jak Anastazja.\nTiana położyła jej dłoń na ramieniu.\nSiostra spojrzała na nią ze smutkiem w oczach.\n- Być może, tylko kiedy?\nTymczasem nieopodal w barze, Naveen starał się dobrze bawić. Wszyscy złożyli mu życzenia z okazji urodzin, zamówili sobie drinki, a następnie ruszyli na parkiet trochę potańczyć.\nNiestety, mimo, że ciałem był tu, to w myślach wciąż wracał do Tiany i jej dziwnego zachowania. Wciąż pamiętał jak rano w pośpiechu ubrała się i wyszła. Początkowo myślał, że wstaje do Flory, lecz, gdy przez okno zobaczył, że wychodzi z domu, mocno go to zaskoczyło. Czekał cierpliwe, aż żona wróci i jak to ma w zwyczaju, opowie mu o co chodziło. Ona jednak krzątała się tylko, jakaś smutna i nieobecna. Co się takiego stało? Czego nie chciała mu powiedzieć?\n- O ludzie, ale jestem zmęczony ostatnim miesiącem. Nie wiem Naveen jak ty możesz pracować w tej firmie już tyle czasu, ja już wysiadam! – zawołał ze śmiechem i spojrzał na przyjaciela. Naveen jednak pogrążony w myślach, nie zareagował. – Naveen? – rzekł tamten, chcąc zwrócić jego uwagę. Naveen zauważył, że mu się przygląda, dlatego odchrząknął.\n- Hmm? Co mówiłeś?\nIan przewrócił oczyma.\n- A ty znowu swoje. Ciągle myślisz o Tianie?\nBlondyn tylko skinął głową, na co Ian zmarszczył brwi.\n– Widzisz? Dlatego nie lubiłem Tiany w liceum. Gdy tylko gdzieś wychodziliśmy, ciągle miałeś ten nieobecny wyraz na twarzy. W ogóle nie szło się z tobą dogadać!\nNaveen spojrzał na niego oburzony.\n- To chyba jasne, że się o nią martwię! Jest moją żoną.\n- Tak, ale przecież mówiła, że wszystko jest okej! Nie możesz na chwilę przestać?\nNaveen właśnie miał coś powiedzieć, ale Ian w tej samej chwili zaśmiał się i smutno wpatrzył w stojąca przed nim szklankę. – Wiem, że nie możesz. Tak samo jak ja, nie mogę przestać myśleć o Odie. – rzekł ponuro. Naveen nie wiedział, co na to powiedzieć, więc milczał. – Codziennie rano wchodzę do pokoju Fauny, patrzę jak śpi i myślę. Myślę nad tym, jak kiedyś jej wytłumaczę, co się stało z mamą. Czy powiedzieć jej prawdę? Ale co jeśli źle to zrozumie i zacznie się obwiniać? Z drugiej strony jeśli skłamię, to skąd mam pewność, że kiedyś się nie dowie? – mężczyzna pokręcił głową. Następnie, szybkim ruchem chwycił kieliszek i wypił go duszkiem. Spojrzał na Naveena i klepnął go w ramię.\n- To co? Idziemy? Zaraz zwołam wszystkich i powiem, że się zwijamy.\nNie czekając na reakcję przyjaciela, ruszył poinformować ich kolegów z pracy.\nNaveen spojrzał na swojego drinka, dopił go i podziękował w duchu Bogu, że nie odebrał mu żony, tak jak jego przyjacielowi.\nTiana właśnie czytała książkę, gdy do domu wkroczyli Naveen i Ian. Widząc ich, zaskoczona odłożyła powieść i wpatrzyła się w nich.\n- Tak wcześnie? Myślałam, że nie będzie cię przynajmniej do dziesiątej.\nNaveen chciał odpowiedzieć, ale Ian wysforował się na przód.\n- A, wiesz jak to jest. Wszyscy zmęczeni po pracy, szybko się zwinęli, to co mieliśmy siedzieć sami. Poza tym trochę się martwiłem o Faunę, wczoraj w ogóle nie mogłem jej uśpić.\n- Nie masz się co martwić. Szalały z Flora po całym piętrze, a potem szybko usnęły.\n- No to świetnie. Wygląda na to, że musze ją częściej przyprowadzać, żeby potem grzecznie spała w domu!\n- Kiedy tylko chcesz – powiedziała i zerknęła w stronę schodów. – To może po nią chodźmy? Śpi na górze w pokoju z Florą.\nIan poszedł z Tianą do pokoju, wziął na ręce zaspaną Faunę, po czym pożegnał się i ruszył do domu, gdyż miał niedaleko. Naveen z uśmiechem zamknął za nim drzwi.\n- Urocze dzieciaki, czasem żałuję że nie mamy więcej dzieci. Wyobraź sobie taka gromadę dziewczynek jak Flora, biegająca po naszym ogrodzie!\nZaśmiał się i spojrzał na Tianę.\nSzybko jednak zauważył, że żona posmutniała, a z oczu pociekły jej łzy.\n- Co się stało? Powiedziałem coś nie tak?\nTiana zaprzeczyła ruchem głowy.\n- Nie, to nie ty. Ja tylko…\n- Tiano, powiedz wreszcie, co się stało?\nPatrząc mu w oczy, wiedząc, że ma go przy sobie. Tiana kompletnie się rozkleiła. Padła mu w objęcia i mocno przytuliła.\n- Tak bardzo chciałam mieć kolejną dziewczynkę. Kolejną, taką jak Flora – załkała. – Mogliśmy ją mieć.\nNaveen, zupełnie nie wiedział o co żonie chodzi.\n- Nie rozumiem. Jaką kolejną dziewczynkę? – nagle coś przyszło mu do głowy. – Jesteś w ciąży?\nTiana spojrzała na niego zapłakana.\n- Byłam! Byłam w ciąży, Naveen! – ukryła twarz w dłoniach. – Ale już nie jestem. Poroniłam.\nMąż przez chwilę tylko na nią patrzył. Następnie objął ją i mocno przytulił.\n- Tiano, nie wiem co powiedzieć. Tak strasznie mi przykro. – powiedział z żalem w głosie.\nSam poczuł to, co zapewne czuła Tiana. Oczyma wyobraźni ujrzał małą, śliczną dziewczynkę. Ich córeczkę, której już nie ma. Trzymał żonę w ramionach i po prostu pozwolił jej płakać.\nJakiś czas później, siedzieli na kanapie wciąż przytuleni. Nie mówili nic. Tiana uspokoiła się już nieco, lecz Naveen wiedział, że w każdej chwili znów może wybuchnąć płaczem. Mężczyzna spojrzał na żonę, a widząc jej smutek zacisnął pięści.\n- Wiedziałem, że nie powinienem nigdzie iść! Jeszcze ten głupi Diablo, musiał akurat dzisiaj gdzieś wybyć i zostawił cię samą!\nTiana dotknęła delikatnie jego ręki.\n- Nie złość się na niego, przecież on też nie wiedział. – mimo to, Naveen wciąż był zły.\n- Nie o to chodzi. Od jakiegoś czasu tylko wraca na noc, a potem znika na całe dnie! Ten dom to nie hotel! Ktoś powinien go w końcu o tym poinformować! – tu jednak złagodniał i spojrzał na Tianę.\n- Z tobą zawsze lepiej. – pogładziła go po policzku. – Jak ty to robisz? Wystarczy, że tylko jesteś w pobliżu, a od razu wszystkie smutki znikają.\nMężczyzna ucałował jej dłoń.\n- Ja tak mam przy tobie.\nTiana wtuliła się.\n- No to chyba dobrze się dobraliśmy, mimo wszystko.\nNaveen zerknął na nią.\n- A miałaś jakieś wątpliwości? – udała, że się zastanawia.\n- Może kiedyś? Ten kuzyn Marcina nie był taki zły. Mieliśmy wiele wspólnego.\nMąż parsknął śmiechem.\n- Ta, na przykład to, że oboje lubicie chłopców.\nOczy Tiany rozszerzyły się gwałtownie.\n- Nie mów! Serio?\n- Serio, serio. Marcin był u niego ostatnio. Okazało się, że przez dziesięć lat udawał, a potem uznał, że i tak nigdy nie lubił swojej rodziny i znalazł sobie chłopaka.\nTiana opadła na poduszki.\n- I pomyśleć, że to Marcin mnie z nim umówił!\n- Może sam chciał się przekonać.\n- I musiał posłużyć się akurat mną?\nNaveen wzruszył ramionami.\n- Poparz na to z innej strony. Gdyby nie to, być może byśmy się nigdy nie poznali.\nTiana uniosła brew.\n- Ian mówił, że polowałeś na mnie, żeby nagrać prześmiewczy film. I tak byśmy się spotkali!\n- Ale mogłem zrezygnować, a tak, poznałem cię i postanowiłem faktycznie to zrobić. Niestety wpadłem jak śliwka w kompot i do tego nie doszło.\nNaveen zerknął w stronę Tiany i zauważył, że ta unosi brew jeszcze wyżej.\n- Powiedziałem "Niestety"?\n- Nie, niemożliwe! Na pewno mówiłem „Na szczęście”\n- Jestem pewna, że to było „Niestety”\nNaveen stanowczo pokręcił głową.\n- Musiałaś się przesłyszeć.\nTiana uśmiechnęła się jakoś drapieżnie.\n- Chcesz mi powiedzieć, że nie mam racji?\nMężczyzna zawahał się, po czym sięgnął po pilota.\n- Może zobaczymy, co tam słychać w telewizji?\nKobieta zaśmiała się i próbowała sięgnąć po pilota.\n- Nie zmieniaj tematu! – zawołała.\nTymczasem Naveen trzymał pilota wysoko w powietrzu, próbując nie dopuścić, by dostał się w jej ręce.\n- Ja? W życiu! O, zobacz! Nowy odcinek Mysikrólików!\nTiana zerknęła w stronę telewizora.\n- Wcale nie. To ten odcinek, gdzie Marzanna traci posadę prezesa.\nNaveen zamarł i wpatrzył się w żonę.\n- Czy ty właśnie zdradziłaś mi fabułę odcinka Mysikrólików, którego NIE widziałem?\nTiana, która do tej pory próbowała złapać pilot, nagle odsunęła się od niego.\n- Ja? Nie… Wiesz, jak tak teraz patrzę, to chyba jednak nie widziałam tego odcinka. To z tym prezesem, to musiały być Jaskółki albo Słowiki. Tyle teraz tych ptasich seriali się pojawiło.\nNaveen błyskawicznie schylił się i złapał ją, nim zdążyła uciec i zaczął ją łaskotać.\n- O nie! Nie uciekniesz przed karą!\n- Nie, proszę! Miej litość! Wiesz, że mam łaskotki! - śmiała się Tiana, próbując się wyrwać.\nPo chwili położyli się na kanapie i leżeli tak przytuleni. Naveen cieszył się, że tą głupią zabawą, choć na chwilę odciągnął jej myśli od złych wydarzeń i poprawił humor. Mężczyzna głaskał ją po głowie. Nagle coś przyszło mu do głowy.\n- Hmm? – zamruczała, gdyż zaczęła przysypiać.\n- Możemy mieć jeszcze dzieci. Nie jest za późno.\nKobieta, gwałtownie się podniosła.\n- Co? Ale myślałam, że po Florze…\nNaveen z rozdrażnieniem machnął ręką.\n- A ty ciągle mi to wypominasz! Raz, jeden chlapnąłem coś nie tak, jak byłem młodym gówniarzem, a ta będzie mi to wypominać całe życie. Ech.\n- To było zaledwie…\n- Oj, nieważne kiedy! Mężczyzna dojrzewa szybciej, gdy rodzi mu się córka.\nTiana parsknęła śmiechem.\n- Tak? A skąd niby wziąłeś taką zasadę?\n- Właśnie ją stworzyłem – rzekł i dumnie wskazał na siebie. - Na swoim przykładzie – podał jej rękę.\n- A teraz chodź – powiedział i wstali.\nTiana patrzyła się na niego podejrzliwie.\nNaveen zastanowił się.\n- Jest jeszcze za wcześnie, żeby iść spać. Zrobię ci pyszną kolację, obejrzymy jakiś film, a potem… - zamilkł.\n- A potem, możemy pomyśleć o nowych dzidziusiach w rodzinie.\nTiana wsparła się pod boki i westchnęła.\nMężczyzna, wzruszył ramionami.\n- W sumie masz rację, po co nam film i kolacja? Od razu o tym pomyślmy!\nChciał ją pocałować, ale Tiana ze śmiechem, odsunęła się.\n- Ale ty jesteś głupi! – zerknęła na Naveena, który się uśmiechał.\n- Lubię, gdy się śmiejesz.\nW tym momencie, Tiana zrozumiała, jak bardzo go dzisiaj potrzebowała. Poczuła radość, że przyjechał i po prostu z nią był.\n- Kocham cię – powiedziała i przytuliła go.\n- Ja ciebie też – szepnął jej na ucho.\nStali tak chwilę przytuleni, po czym Tiana z uśmiechem, odsunęła się.\n- No, to co oglądamy? Od razu uprzedzam, że nie zgadzam się na żaden horror. Ostatni razem dałam się nabrać na „Słodkie króliczki” ale więcej nie popełnię tego błędu.\nNaveen, zaśmiał się.\n- Ale przyznaj, że fabuła była niezła!\n- Ta, może doceniłabym ją bardziej, gdybym miała otwarte oczy!\nMężczyzna wciąż się z niej śmiał, na co ona, obróciła się i ruszyła w stronę lodówki.\n- Dobra, a teraz lepiej mi powiedz co je…!\n- Uważaj! – krzyknął Naveen, gdyż właśnie w tej chwili, Tiana nadepnęła na porzuconą na podłodze zabawkę Flory i poślizgnęła się.\nW ostatniej chwili, mężczyzna ją złapał nim upadła. Tiana zaklęła pod nosem.\n- Niezdara ze mnie!\n- Nie da się ukryć – zbliżył twarz do jej twarzy. – Ale ja lubię twoją niezdarność. Doprowadza do bardzo ciekawych sytuacji.\nPara patrzyła sobie chwile w oczy, po czym Naveen ja pocałował.\n- Tiano, a może faktycznie darujmy sobie dzisiaj ten film? – zamruczał.\nTiana wzruszyła lekko ramionami.\n- Chyba faktycznie przeżyję bez kolejnej części „Matki dziecka mordercy”\nWłaśnie mieli się pocałować ponownie, gdy rozległ się za nimi dziecięcy pisk.\nGwałtownie obrócili się i zobaczyli stojącą przed nimi, rozpromieniona Florę.\n- Flora? Dlaczego nie śpisz? – spytał Naveen, patrząc na nią zaskoczony. Dziewczynka posmutniała.\n- Snił mi się kosmal.\nNaveen zbliżył się do córeczki i mocno ja przytulił.\n- No, chodź tu do mnie. Chcesz, żebym z tobą posiedział?\nMężczyzna wziął ją na ręce i już miał się wspinać po schodach, gdy dziewczynka odezwała się ponownie.\n- A mamusia? – rzekła pytająco, a Tiana zbliżyła się.\n- Mamusia też z wami idzie skarbie. Może poczytamy bajkę o siedmiu łabędziach?\n- Tak! – pisnęła, zachwycona dziewczynka.\nGdy wspięli się po schodach, Naveen postawił Florę, by przodem pobiegła do ich sypialni. Zerknął na żonę.\n- Ja też mógłbym jej poczytać.\nTiana spojrzała nań z wyższością.\n- Mógłbyś, ale wiadomo, że ja lepiej od ciebie umiem opowiadać.\nNaveen zmrużył oczy i uśmiechnął się delikatnie.\nNastępnie, przez kolejną godzinę czytali Florze na zmianę bajki, wymyślając, coraz to nowe historie bohaterów, których nawet nie było w kupionej przez nich książeczce dla dzieci.\nFlora z zapałem słuchała opowieści, lecz gdy na koniec spytali ją, kto najlepiej opowiada. Flora odpowiedziała po prostu.\n- Tatuś i mamusia!\nW końcu, oczy małej zaczęły się zamykać i Flora zasnęła cichym, spokojnym snem.\nA tatuś i mamusia, razem z nią.\nCiąg dalszy nastąp…\nOstatnio wprowadziłam sobie do gry Wandę Urban i zaczęłam układać jej życie w San Myshuno.\nPomyślałam, że pokażę wam co tam u niej słychać, aby trochę rozweselić was po tym, nieco ponurym odcinku.\nByć może, kiedyś wymyślę rolę dla Wandy w relacji, ale póki co taka mini historyjka.\nWanda zmęczona miejskim życiem, postanowiła udać się do parku, gdzie spotkała szanowanego krytyka sztuki, Diego Lobo. Szybko się sobie spodobali i zaczęli rozmowę. (Bo nie ma jak spotkać obcego faceta, który jest milionerem i zacząć z nim rozmowę. xD)\nWanda tak bardzo spodobała się Diego, że postanowił zaprosić ja na przechadzkę po mieście, która wcale nie była randką. x)\nNa początek udali się do dzielnicy biznesu, gdzie słuchali faceta próbującego zarobić nieznanego skrzypka.\nSkrzypek musiał być niezły, bo Diego zamiast bawić się w flirtowanie, od razu porwał Wandę w ramiona. xD\nNastępnie zauważyli „Żywy posąg”\nDiego najwyraźniej, zbytnio nie podobał się występ co nie omieszkał skomentować. Został nawet poparty przez obcego faceta w dziwnym swetrze. Posąg ruszył bronić swej sztuki xD\nUciekając przed „Facetem posągiem” Diego i Wanda schronili się w klubie karaoke. Czekając, aż posąg oddali się, postanowili trochę pośpiewać, gdyż Diego ma aż szósty poziom śpiewania z jakiegoś powodu potrafił dobrze śpiewać.\nJak widać, od razu między nimi zaiskrzyło <3 (Ta, wiem, że już się całowali, ale Diego wyraźnie uznał, że jednak trzeba trochę poflirtować z damą xD)\nGdy "Człowiek posąg" w końcu się oddalił, tak, że bezpiecznie mogli wyjść. Diego zaproponował Wandzie grę w kosza. Na szczęście Wanda w swej nieistniejącej torebce, miała strój do ćwiczeń, więc mogli rozpocząć grę.\nW pewnym momencie, Diego uznał, że chce się popisać przed Wandą, swoimi ruchami i udając gwiazdę, skoczył do kosza!\nNiestety, nie dość, że nie trafił, to jeszcze wylądował na swoich czterech literach i dostał piłką w głowę. Wanda nie mogła się powstrzymać i wybuchła śmiechem.\nNa szczęście dla Diego. Jego wyczyn nie poszedł zupełnie na marne, gdyż dziewczyna postanowiła docenić starania mężczyzny.\nPo grze w kosza, para zgłodniała. Korzystając z okazji, że są w dzielnicy smaków, postanowili spróbować serwowanego w pobliskich budkach, curry. Gdy tylko się do jednej zbliżyli, jakiś namolny typ życzliwy tubylec, postanowił pomóc im z wyborem dania.\n- Hej gościu, jesteś nowy? Lepiej nie bierz tego czerwonego curry, zamiast tego polecam ci zielone. Prawie to samo, ale bez zmiksowanych uszu świni.\n- Dziękuję za radę, ale sami sobie poradzimy.\n- Nie mów! Jesteście na randce? To tym bardziej odradzam. Po tym będziesz mieć takie gazy, że polecisz stąd do Champs Les sims i z powrotem.\nW końcu para zasiadła do posiłku, który bardzo im smakował.\nChoć na gust Diego, był nieco za ostry.\nW tym momencie, namolny typ uznał, że zignoruje te wszystkie wolne stoliki i przysiądzie się do pary.\n- O ludzie, to żarcie naprawdę daje kopa dla kubków smakowych. Coś mi się wydaje, że w domu drugi raz poczuje jakie to było ostre.\n"Żebyś zaraz nie poczuł mojego kopniaka na swojej gębie" pomyślała Wanda.\n(Jak dla mnie, jej mina mówi wszystko, co myśli o tym gościu przy stole xD)\nPróbując uciec od typa, Wanda i Diego postanowili przyłączyć się do odbywającego się w pobliżu protestu, przeciwko niszczeniu przyrody i drzew. (Ciekawe, że akurat teraz simy zorganizowały taki protest. Przypadek? )\nWanda i Diego nie mieli odpowiednich transparentów, więc wzięli przypadkowe kartony i napisali na nich jakieś literki x)\n- Vita Alto politykiem roku!\n- Wanda, to nie o to w tym chodzi.\n- No i co? Dali mi megafon, to krzyczę co myślę!\nPo proteście, Diego postanowił zabrać Wandę do jednego ze swoich ulubionych miejsc, galerii krakowskiej sztuki i ocenić razem niektóre z prac.\n- Autor tej pracy powinien się nauczyć poprawnie stosować światłocień. Do tego ta niespójność pierwszego planu z tłem. Naprawdę musi nad tym popracować. No i co tu robią te żarówiaste kolory? Dla mnie wygląda to strasznie kiczowato. A co ty myślisz Wando?\n- Ja tam nie wiem Diego, dla mnie to jakieś bazgroły przypominające miasto.\n- Hmm. W sumie, gdyby tak na to spojrzeć, może?\nPo wycieczce do galerii, Diego zaprosił Wande do siebie. Trochę poprzytulali się na kanapie na balkonie.\nA potem przeszli do sypialni, po więcej przytulania.\nPo „Przytulaniu.” Para znów udała się na balkon, by oglądać miasto nocą.\nW przypływie chwili, Diego uznał, że mimo, iż znają się jeden dzień od niedawna, to chce właśnie z nią spędzić resztę życia. I oświadczył się.\nWanda zgodziła się.\n- Nawet o tym nie myśl, żeby wyrzucić mnie przez ten balkon.\n- W życiu! Na to przyjdzie czas za parę lat…\nŚlub odbył się niedługo później.\nGoście byli tak zaaferowani, że olali czekające na nich miejsca i wleźli prosto pod Altanę.\nWesele było bardzo udane.\n- Powiedz „Aaa”\n- Tylko uważaj, bo jak dźgniesz mnie tym widelcem w oko, to je cię dźgnę wiesz gdzie.\nA po ślubie noc poślubna.\nCzy Wanda dostanie rolę w relacji?\nA tu bonus, bonusa!\nKto zauważył na ślubie Wandy Enryczka?\nEDIT: Podmieniłam zdjęcie w telewizorze na dobre\n: 23 lut 2017, 23:21\nA ja myślałam, że Heinz jest od ketchupu! Była nawet taka reklama ze śpiewającym hamburgerem "Heinz up, baby Heinz up, gimme your love, gimme gimme, your love, gimme gimme..."\nCo relacja to inna Emma Ale to fajnie, że ma tak wiele osobowości\nRozdwojenie jaźni? Schizofrenia?\nO rany, Tiana naprawdę chce mieć trzecie dziecko? NAPRAWDĘ? Szalona kobieta. Tak, wiem, Aurora i tak dalej. xD\nTiana i Naveen są takim dobranym małżeństwem. <3 Przynajmniej teraz.\nUrocze dzieciaki, czasem żałuję że nie mamy więcej dzieci.\nNo nie wierzę, i kto to mówi!\nAle to naprawdę był nowy odcinek! Marzanna straciła pracę w poprzednim.\nJesteście na randce? To tym bardziej odradzam. Po tym będziesz mieć takie gazy, że polecisz stąd do Champs Les sims i z powrotem.\nTe zdjęcia Wandy nad łóżkiem!\nOoo, i Enryczek się pojawił na ślubie, no ładnie. Czyli jednak udało mu się wyrwać z Oazy i dotrzeć do wielkiego miasta. xD\nJestem za rolą dla Wandy! Znając Ciebie pewnie już jej zaplanowałaś całe życie i znowu będziesz narzekać, że namnożyło Ci się pobocznych postaci i nie masz czasu pisać o głównych bohaterach.\n: 25 lut 2017, 9:12\nTrzecie dziecko? Oto jak Projekt 500+ zmienia również simów\nAnastazja jest piękna <3 I po co chce się odchudzać? Teraz włączy się we mnie syndrom Meghan: Boys like a little more booty to hold at night xD\nMinęło kilkanaście lat, a Naveen się w ogóle nie zestarzał. Kurde, chciałbym być simem\nPo co w ogóle ktoś wymyślił wiek nastolatka? Dzieciaki powinny od razu stawać się dorosłe!\nTo z tym prezesem, to musiały być Jaskółki albo Słowiki. Tyle teraz tych ptasich seriali się pojawiło\nA co do bonusu:\nWandzia <3 Kto by pomyślał, że była taka puszczalska gdy nie patrzyłem\nTe obrazy nad łóżkiem\nJestem za rolą dla Wandy! \nMuszę Cię pochwalić - tak pięknie jeszcze nigdy nie wyglądała\n: 26 lut 2017, 12:15\nŁał, nowa relacja a ja mam czas skomentować. Niemożliwe!\nZanim przejdę do komentowania relecji:\nGalcia pisze: A ja myślałam, że Heinz jest od ketchupu! Była nawet taka reklama ze śpiewającym hamburgerem "Heinz up, baby Heinz up, gimme your love, gimme gimme, your love, gimme gimme..."\nteraz cały dzień będę miała w głowie tą piosenkę...\nMałaMi95 pisze: Tiana jednak widziała czasem jak patrzy na nie i widziała w jej oczach ból. Ból, że zamiast niej, to jej siostra, rozmawia i śmieje się z Anastazją, a nie ona.\nStrasznie smutna ta relacja Anastazji i Lotty. Rozumiem, że młoda jest pod wpływem babci, no ale swój rozum już powinna mieć. Ale najczęściej tak jest, że podczas rozwodu oskarża się któregoś z rodziców... Oby udało im się wreszcie pogodzić\nMałaMi95 pisze: W tym momencie, Tiana poważnie zaczęła się zastanawiać, czy nie powinna jednak mu powiedzieć. Wiedziała, że to nic nie zmieni, ale tak strasznie nie chciała dziś zostać sama w domu. Tak bardzo chciała, żeby z nią posiedział i po prostu tulił w ramionach.\nNigdy tego nie zrozumiem, czemu kobitki kryją się z uczuciami i uważają, że wszystko zepsują. Serio. Z mojego doświadczenia wynika, że lepiej powiedzieć, i facet przełoży swój wypad, nie zbiednieje od tego a będzie nawet szczęśliwszy że może swojej kobiecie pomóc.\nMałaMi95 pisze: - Ja? Nie… Wiesz, jak tak teraz patrzę, to chyba jednak nie widziałam tego odcinka. To z tym prezesem, to musiały być Jaskółki albo Słowiki. Tyle teraz tych ptasich seriali się pojawiło.\nDoczekałam się wspomnienia o mojej relacji u kogoś! Woop woop!\nFajnie, że Naveen jest otwarty na ideę większej ilości dzieci. Ciekawe czy Tiana podejmie się wyzwania po takiej traumie. Bo nie ukrywajmy, że strata dziecka to jednak trauma...\nOby wszystko im się ułożyło Mini historyjka o Wandzie i Lobo mnie rozbawiła. Skąd wy bierzecie tych simów? Chyba muszę pozbierać Wasze Origin ID