Wczoraj dostałam wiadomość, że muszę zamknąć bloga, ponieważ jako osoba z zespołem Aspergera nie dostanę pracy. Była to dla mnie bardzo przykra wiadomość, ponieważ wiem, że ten blog pomaga wielu ludziom. Dla mnie też jest ważny, ponieważ mogę opisać swoje doświadczenia i zawrzeć ciekawe znajomości.\nZablokowałam bloga na jeden dzień. A potem pomyślałam sobie: chwila! Przecież właśnie moi czytelnicy traktują mnie jak normalnego człowieka! Przecież to właśnie oni chcą posłuchać, co mam do powiedzenia. Przecież wielu z nich mnie wspiera! Mam niszczyć swoją pracę dla kogoś, kto i tak uważa mnie za gówno? Dla kogoś, komu przeszkadza to, kim jestem? Likwidacja bloga nie zmieni mnie w osobę neurotypową. Sprawi natomiast, że zniknie coś bardzo ważnego dla wielu ludzi.\nMama mówi mi, że mogę być sobie dziwakiem, kiedy będę już miała dobrą pozycję wśród ludzi. Problem jest taki, że zawsze byłam dziwna i tak już zostanie, chociaż naprawdę świetnie funkcjonuję i dużo się nauczyłam.\nPewnego dnia otrzymaliście CV, które bardzo was zainteresowało. Spotkaliśmy się więc na rozmowie. Pytaliście się mnie o różne rzeczy, czasem dawaliście mi do rozwiązywania testy. Kontakt między nami był świetny. Zachwycaliście się mną bez większych zahamowań. Jaka inteligentna, jaka wykształcona, zdolna, kreatywna, milutka, kontaktowa, chętna do pomocy. Spotykaliśmy się co parę dni na kolejnych rozmowach. Zostało już tylko dwóch-trzech kandydatów albo nawet tylko ja. Opowiadaliście mi o mojej przyszłej pracy, zarobkach, szkoleniach, możliwościach rozwoju. Miałam wrażenie, że od nowego miesiąca zacznę u was pracować i bardzo się cieszyłam.\nA potem przyszło wam do głowy, żeby zapytać się o mnie wujka Googla. I nagle waszym oczom ukazało się słowo AUTYZM. Nie w kontekście akcji charytatywnych, w których pomagam dzieciom z autyzmem. Chodziło o mnie. Mam zespół Aspergera.\nNatychmiast zerwaliście ze mną kontakt i podpisaliście umowę z kimś innym. Może nie wzbudzał takich zachwytów, może miał gorsze kwalifikacje, ale przynajmniej był normalny. Ja już przestałam być normalna. W mgnieniu oka z kompetentnej kandydatki zmieniłam się w upośledzone dziecko walące głową w ścianę.\nMam ochotę walić głową w ścianę. Z rozpaczy. Na co dzień wcale tego nie robię.\nWiecie, co jest w tym wszystkim zabawne? To, że branża IT stoi na wynalazku stworzonym przez Alana Turinga, który prawdopodobnie miał zespół Aspergera. Większość tych pracodawców korzysta z Windowsów, które wymyślił Bill Gates - prawdopodobnie też z ZA. Siedzicie na GNU/Linuksach? Richard Stallman ma potwierdzone ZA.\nA wszystko to chodzi na prąd. To, że macie prąd w gniazdkach, jest zasługą Nikoli Tesli - dziwacznego geniusza z Aspergerem. On też miał potworne problemy ze znalezieniem pracy. Nieraz sobie myślę, że mamy dużo ze sobą wspólnego. Może pewnego dnia też wymyślę coś ciekawego?\nLudzie ze spektrum nie muszą być genialni. Zwykle nie są. No ale powiedzmy sobie szczerze: wasze firmy też nie tworzą wynalazków na miarę prądu. Do wytwarzania zwykłego, nudnego oprogramowania wystarczy myśleć logicznie, dobrze analizować i szybko się uczyć. To akurat ludzie z ASD dostają w pakiecie od natury.\nPracodawcy boją się osób ze spektrum. Pewnie sobie myślą, że byłabym cały czas na zwolnieniu - nie byłabym, bo jeśli choruję, to raz w roku na grypę. Nie chodzi za mną PIP ani PFRON, bo nie mam orzeczenia o niepełnosprawności. Nie będzie przyjeżdżać po mnie karetka z kaftanem bezpieczeństwa - nie jestem chora psychicznie.\nNie trzeba nawet przystosowywać do mnie stanowiska pracy. Wystarczy tylko trochę życzliwości i jasnych instrukcji. Moje straszliwe problemy polegają na tym, że nie zawsze rozumiem ludzkie zachowania i nie dostrzegam ukrytych znaczeń. Po prostu nie czytam w myślach. Tyle.\nNa pewno już zauważyliście, że umiem ładnie się wysławiać i dobrze radzę sobie z wypowiedziami pisemnymi. Z ustnymi także - przecież świetnie nam się rozmawiało. Potrafię też występować na konferencjach, czego nawet ludzie neurotypowi się boją. Ja nie. Znam języki, myślę spójnie i logicznie. Nie mam fobii społecznej. Mogę nawet rozmawiać z klientem - o ile rozmowa będzie na konkretny temat i nie będzie zawierała negocjacji.\nAle czekajcie... czy ja się zgłaszałam na prezentera albo handlowca? Czy ja chcę pracować przy obsłudze klienta? No właśnie nie. Mam się zajmować produkcją oprogramowania. Szukacie informatyka czy gwiazdy estrady?\nRównie dobrze możecie odrzucić mnie ze względu na krótkowzroczność czy nadwagę. Informatyk nie jest co prawda snajperem ani modelką, no ale jak już brniemy w absurd, to na całość.\nCzym jest dla was równość? Chyba tylko ładnym hasełkiem. Niejedno z was posyła swoje dziecko do klasy integracyjnej lub samo do takiej chodziło. Jesteście bardzo tolerancyjni i popieracie integrację... pod warunkiem, że nie będziecie w niej uczestniczyć. Można sobie mieć autyzm czy Aspergera, ale gdzie indziej.\nNie wymagam opieki ani asystenta. Nie chodziłam nawet do wspomnianej klasy integracyjnej. Chodziłam do dobrych szkół z dziećmi starszymi do siebie, bo mam IQ powyżej normy. Skończyłam studia na standardowych warunkach i wykonywałam różne prace również na standardowych warunkach. Chcę znaleźć sobie fajną firmę, mieć umowę na stałe i płacić podatki. Nie chcę mieć orzeczenia ani renty. Nie chcę pracować w zakładzie pracy chronionej ani marnować swoich talentów w jakimś magazynie.\nTe ponure wizje mogą się jednak spełnić, jeśli nie przestaniecie dyskryminować ludzi takich jak ja. Jedna osoba na sto znajduje się w spektrum autyzmu. Sporo z nich już jest w branży informatycznej, ale wy określacie ich jako dziwaki albo nerdy. Część z nich ma diagnozę, część nie. Część nigdy nie ujawni się, bo boi się utraty pracy. Nie szkodzi, że wcześniej byli specjalistami - słowo autyzm działa jak zaklęcie, które zmienia normalnego człowieka w kiwające się dziecko.\nMogę zlikwidować bloga. Mogę udawać neurotypową. Jest to jednak tylko chowanie głowy w piasek, takie udawanie, że się czegoś nie widzi. A jak się czegoś nie widzi, to pewnie zniknie. Spróbujcie przełamać swój lęk. Ludzie z ASD nie są tak groźni jak się wydaje.\nDo rodziców i mediów\nTu będzie nieco krócej. Chciałabym, żebyście zastanowili się nad tym, co puszczacie w świat. Obrazki z cierpiącymi dziećmi na pewno przydają się w kampanii 1%. Pieniądze są potrzebne - można dzięki nim wysłać dziecko na różne zajęcia poprawiające umiejętności społeczne.\nJednak utożsamianie ASD z chorymi dziećmi jest okrutne dla dorosłych ze spektrum. Wasze dzieci też kiedyś będą dorosłe i mogą spotkać się z taką samą dyskryminacją jak ja. Ludzie z ASD mogą i powinni pracować. Jednak trzeba popracować ostro nad wizerunkiem autyków. Nie jesteśmy chorzy i beznadziejni. Jesteśmy po prostu inni.\nNiedługo Światowy Dzień Świadomości Autyzmu. Chciałabym, żebyście z tej okazji zrobili coś innego, niż podświetlanie budynków na niebiesko lub zbieranie kasy na chore dzieci. Chciałabym, żebyście pokazali pozytywne strony ASD, bo takich jest mnóstwo. Chciałabym w końcu zobaczyć autyzm w innym kontekście. Pokażcie światu, że jesteśmy fajni i wartościowi.\nPo raz kolejny witam na blogu Wykopowiczów, Gazeciarzy z głównej i Foszastych :)\nZapraszam też na bloga Marka o podobnej tematyce. Pracy szuka również Karolina.\nDziękuję wszystkim, którzy zachęcają mnie do rekrutacji w swoich firmach z całej Polski. Jeszcze popróbuję trochę w Trójmieście i jeśli dalej nic z tego nie wyjdzie, to zacznę się do was zgłaszać.\nTagi: akceptacja dyskryminacja dyskryminacja niepełnosprawnych dzień autyzmu Nietolerancja praca protest\n13:27, katja.asd , Konstruktywnie\nPisałam już nieraz, że nauczyłam się czytać w wieku dwóch lat. Ktoś kiedyś zapytał mnie o proces nauki czytania - czy to pamiętam i jak to się działo, że zaczęłam widzieć znaczenie w ciągach abstrakcyjnych znaczków. Odpowiedziałam, że nie wiem. Nauka czytania nałożyła się czasowo z powstawaniem samoświadomości i zdolności do zapamiętywania wydarzeń. Oznacza to, że o ile mam w głowie przebłyski dotyczące książeczek, literek i innych akcesoriów, to samego procesu przyswajania już nie. Byłam o wiele za młoda, żeby móc to analizować na bieżąco. Nie mogę też cofnąć w głowie filmu i przemyśleć sprawy z dzisiejszej perspektywy, bo zapisało się za mało danych.\nCzytanie było - i nadal jest - dla mnie takim obejściem. Dla autystycznego dziecka świat jest trudnym miejscem do zrozumienia. Niewiele uczymy się intuicyjnie czy przez naśladowanie. Ludzie i ich zachowanie to dla nas coś kompletnie bezsensownego i niezrozumiałego. Świat jest chaotyczny, bodźce napieprzają zewsząd jak oszalałe i nie wiadomo, co z tym zrobić.\nRozejrzyjcie się wokół i zobaczcie ile nasz świat zawiera tekstu. Napisy są wszędzie - w książkach, na opakowaniach, na budynkach. Są reklamy, znaki, tablice, różne opisy. Internet jest tekstowy. Mój przekaz, który właśnie czytacie, jest tekstowy.\nByła to dla mnie wielka niewiadoma. Na szczęście miałam książki, w których bohaterowie bawili się i wspólnie przeżywali różne przygody. Mogłam wziąć taką książkę i poczytać o zabawach. Czy ogólnie o świecie, bo książki miały różną tematykę. Nie potrafiłam przyswoić tej wiedzy z obserwacji, bo ten kanał przepływu informacji był u mnie zamknięty. Za to otworzyłam sobie inny i poznawałam świat ludzkich interakcji drogą alternatywną. Poznawałam też słowa widząc je, bo w wersji mówionej nie były do końca zrozumiałe. Ważne jest dla mnie połączenie brzmienia słowa z jego wyglądem. To, co usłyszę, szybko odlatuje w niepamięć. To, co zobaczę, zapisuje się.\nPodczas szukania informacji o wczesnej nauce czytania natrafiłam na zarzuty... odbierania dzieciństwa. Co za bzdura! W takim razie każdy rozwój odbiera dzieciństwo. Po co mówić, po co chodzić, skoro można pobyć nieco dłużej dzieckiem i kwilić w kołysce?\nMoja mama wpadła na pomysł bombardowania mnie językiem od niemowlaka i jestem jej za to wdzięczna jak cholera. Gdybym była izolowana od słowa pisanego do momentu pójścia do szkoły, być może nie pisałabym dzisiaj tego bloga. Nie rozumiałabym świata przepełnionego napisami. Nie mogłabym poznawać ludzkich zachowań z książek. Może czytanie o ludziach nie jest tym samym, co przebywanie z ludźmi, ale lepsza taka ścieżka rozwoju, niż żadna. A taki byłby właśnie mój rozwój społeczny - żaden.\nZnalazłam różne strony dotyczące nauki czytania. Tutaj jedna z nich (z komentarzem o odbieraniu dzieciństwa), tutaj bardziej o czytaniu typowo globalnym. Jeśli chodzi o treści nakierowane typowo na autyzm, to mam parę źródeł anglojęzycznych: Literacy Instruction, Autism Speaks i artykuł o tym, że czytanie to kluczowa umiejętność zamieszczony na blogu dotyczącym edukacji specjalnej.\nTakie skrócenie okresu krytycznego wyjaśniałoby regres rozwoju mowy i konieczność uczenia pierwszego języka jak obcego, w wielu przypadkach nieskutecznie. Zauważcie też, że osoby, które w wyniku różnych zaniedbań bardzo późno zaczęły uczyć się mówić, zachowują się podobnie do osób autystycznych. Pod względem komunikacyjnym oczywiście, nie w całości.\nZapytałam Noama Chomskiego, co myśli na ten temat. Odpowiedział, że brzmi całkiem sensownie, ale nie zajmuje się autyzmem. Skierował mnie do Maryanne Wolf, która siedzi w temacie lingwistyki i autyzmu, ADHD oraz dysleksji. Maryanne do dzisiaj nie odpowiedziała, ale mam nadzieję, że kiedyś to zrobi. Nawet jeśli odpowiedź będzie brzmiała Boże, co za bzdury, to i tak będę szczęśliwa. Będę przynajmniej wiedziała, czy dobrze kombinuję.\nTagi: czytanie czytanie globalne książki metodologia badań nauka czytania małych dzieci terapia autyzmu\n03:33, katja.asd , Konstruktywnie\nFIKSUJ Z TYM\nLudzie często pytają się mnie o fiksacje. Mają na myśli różne rzeczy. Jednym chodzi o obsesyjne zainteresowania, drugim o rytuały, trzecim o zawieszaniu i intensywnym wpatrywaniu się w obiekty. We wszystkich trzech przypadkach można powiedzieć, że ktoś jest zafiksowany na czymś.\nDwa lata temu napisałam tekst o obsesyjnych zainteresowaniach. Wspominałam tam o płonącym mózgu i zachowywaniu się jak nakręcony sekciarz. Obsesje są jak zakochanie, tyle że obiektem nie jest człowiek. Pewnie większość z was była kiedyś zakochana i zna ten stan myślenia na jeden temat i rysowania serduszek. Kiedy dopada mnie obsesja, to myślę tylko na temat jej obiektu i intensywnie szukam treści z nią związanych. Możliwe, że chodzi w tym wszystkim o tę samą substancję w mózgu.\nNie jest fajnie, kiedy ktoś wyśmiewa się z twojej obsesji. Tak samo jak nie jest fajne, kiedy ktoś wyśmiewa się z twojej miłości. Nawet, jeśli ta miłość jest naiwna i zachowujesz się jak naćpany kretyn, to śmiechy otoczenia nie są wskazane.\nW mojej okolicy są osoby, które do tej pory naśmiewają się z mojej obsesji z pierwszej klasy podstawówki. Kiedy spotkają mnie na ulicy, to zaczepiają mnie i mówią chamskie rzeczy. Od 1994 minęło już parę lat. Wszyscy zbliżamy się do trzydziestki. Zastanawiam się, kto tu właściwie jest normalny. Czy ktoś, kto jako 6-latek miał ostre obsesje? A może ktoś, kto w wieku 28-29 lat nadal robi sobie z tego chamskie żarty?\nAutystyczne rytuały są mniej więcej tymi samymi rytuałami, co w zaburzeniu obsesyjno-kompulsywnym (OCD). Można powiedzieć, że są to takie kompulsje. Nie są one szkodliwe, chyba że człowiek robi sobie fizyczną krzywdę lub rozpieprza sobie życie. Albo wejdzie w drogę drugiemu człowiekowi z nakładającymi się rytuałami. Moja mama ma OCD i swoje rytuały. Ja mam ASD i swoje rytuały. Czasem zdarzają się starcia. Bo rytuały mają do siebie to, że trzeba je wykonać w określonej sytuacji i w określonej kolejności, inaczej porządek świata się sypie. Nikt nie chce, żeby porządek świata mu się sypał.\nJa widzę to w swojej głowie jako zakolejkowane zadania, które muszą zostać wykonane i zakończone. Jeśli tak się nie stanie, to zaczynają wisieć, wkurwiać i oczekiwać na zakończenie. A w głowie miga wielki ERROR.\nZ wiekiem człowiek wyrabia sobie rozmaite strategie i plany B do obsługi wyjątków. Ale nie zawsze było tak fajnie. Jeszcze na początku studiów miałam ataki paniki, płaczu i darcia ryja. Bo w sklepie szpinaku nie było. Albo z innych, równie drastycznych powodów.\nO rytuałach będę musiała napisać osobny tekst. Tak samo jak o stimowaniu. Będę też musiała zaopatrzyć się w nowe gryzaczki, bo z tego sprezentowanego przez czytelniczkę odgryzłam już rogi. Fajnie się pisze tekst z gryzaczkiem w ryjku tak w ogóle.\nAle dzisiaj opowiem wam o tym słynnym wpatrywaniu się w obiekty. Po raz kolejny autycy są jak koty, bo one też wpatrują się w różne rzeczy, a ludzie nie wiedzą po co.\nNie jestem pewna, czy kocie wpatrywanie jest takie samo jak autystyczne. Nigdy nie byłam kotem. Nie mogę też zapytać się swojego domowego stadka, ponieważ nie istnieją jeszcze skuteczne metody rozmawiania z kotami. A nawet gdyby istniały, to nie wiadomo czy kot byłby w stanie przeanalizować i opisać swoje postrzeganie.\nNawet nie każdy człowiek jest w stanie. Ja akurat jestem, więc to zrobię. Zaraz dowiecie się, dlaczego autycy wpatrują się w ścianę i inne obiekty. I nie, wcale nie widzimy w tych obiektach kota strzelającego laserami z oczu.\nPrzyczyną tego wpatrywania jest inne postrzeganie świata. Neurotypowi widzą go całościowo, natomiast autystyczni jako zbiór szczegółów. Neurotypowy zobaczy pustą ścianę, natomiast autystyk zobaczy na tej ścianie wzory, wypukłości, plamy i zadrapania, które zaczną przyciągać jego uwagę. Nieraz wpatrywałam się w różne obiekty i słyszałam komentarze rodzinki, że robię pomiary i obliczenia. Było to nawet całkiem trafne.\nKiedy gdzieś jestem, moja uwaga przeskakuje po różnych fragmentach otoczenia i analizuje je. Przygotowałam gifa, który mniej więcej pokazuje o co chodzi. Wybrałam obrazek z jakichś targów pracy, ponieważ był duży i pełen szczegółów. Spójrzcie:\nPodobne rzeczy są pokazane na początku tego filmiku. Nie chodzi jednak tylko o pomiary, ale o przeskakiwanie uwagi na różne fragmenty otoczenia i analizowanie ich. Bardzo często zwracam uwagę na symetrię i linie prostopadłe lub równoległe. Neurotypowy spojrzy na otoczenie i już. Autyk zacznie robić stopklatki i wciągać się w ciekawą geometrię lub kolory. Nie będzie cały czas wpatrywał się w twoje oczy, bo wokół jest mnóstwo ciekawych rzeczy.\nTu nie chodzi o żadną autostymulację i poszukiwanie wrażeń. To jest po prostu specyficzny sposób postrzegania i skłonność do wychwytywania ciekawych fragmentów. Dla neurotypowych wygląda to jak zawieszanie się. A my po prostu przyglądamy się szczegółom lub symetrii, przesuwamy ją w głowie, podążamy wzrokiem i jest fajnie. To bardzo wciągające.\nNieraz czytam na różnych forach jak rodzice robią z tego wielki problem, którego trzeba się pozbyć. Cóż, nasi autycy są leczeni na siłę z bycia sobą, izraelscy pracują dla wojska. U nas wojsko jest zawodowe, ale także mogłoby korzystać ze specyficznych zdolności autystycznych obywateli. A jeśli nie wojsko, to są jeszcze zawody typu tester oprogramowania, analityk danych czy korektor tekstu.\nW ten sposób postrzegane są abstrakcyjne wzory i otaczająca nas rzeczywistość. Neurotypowi widzą świat całościowo bez większego przyglądania się. Autyści widzą przeskakujące fragmenty. Od konkretnej osoby zależy jak będzie umiała to przetworzyć we własnej głowie. Jedni będą umieli to wszystko poskładać, inni nie.\nJak to jest z czytaniem? Ja akurat umiem czytać właściwie od zawsze i robię to dużo szybciej, niż większość ludzi. Samego procesu nauki nie pamiętam. Obecnie wygląda to tak, że przeskakuję po bardzo dużych grupach wyrazów i nie mam wewnętrznego głosu w głowie (czyli mniej więcej to samo, czego uczą na kursach, tyle że naturalnie). Proces przetwarzania tekstu w mojej głowie zachodzi z taką prędkością, że trudno mi o nim pisać. Po prostu spojrzę i już jest.\nU dzieci przeskakiwanie po fragmentach można wziąć pod uwagę przy nauce. Nie każdy ma bowiem dużą moc obliczeniową w głowie i nie każdy czyta od niemowlaka. Tekst dla dziecka autystycznego może wyglądać tak jak dla Piotrka z bloga Szczypty Chili. Duży obrazek po prawej to wersja ostateczna umowy, natomiast małe obrazki po lewej to wersje próbne. Prawdopodobnie Piotrek nie był w stanie poukładać i spiąć w całość widzianych przez siebie fragmentów.\nCo można z tym zrobić? Moje pomysły to podświetlanie/kolorowanie kolejnych wyrazów, odsłanianie lub użycie taśmy z okienkiem w stylu tej z kalendarza.\nTekst praktycznie wchłaniam, ale świat widzę mniej więcej tak samo.\nMyślę, że różnice w funkcjonowaniu mogą wynikać także z umiejętności złożenia sobie fragmentów w większe wiązki. Jest takie powiedzenie, że osoby autystyczne widzą drzewa, ale nie widzą lasu. Oznacza to, że widzą części, ale nie widzą całości. Ja, jako osoba wysokofunkcjonująca, jestem w stanie wywnioskować, że te części są fragmentami całości. Osoby niżej funkcjonujące niekoniecznie. Dla nich rzeczywistość może być chaotycznie skaczącymi fragmentami. Dla mnie jest to chaos kontrolowany.\nMoje fragmenty rzeczywistości też przeskakują, ale ja za nimi nadążam.\nPomyślałam sobie, że być moze dla niektórych osób mowa może nie być całością, ale pofragmentowanymi dźwiękami. Słyszą dźwięki, ale ich nie grupują. A część może zanikać i tworzyć dodatkowy burdel. Opisywałam coś podobnego w swoim przypadku.\nTo jednak są tylko moje przemyślenia i hipotezy. Mam ich zresztą dużo więcej, ale potrzebuję naprawdę dobrego speca od psycho/neurolingwistyki. Napisałam do Noama Chomskiego, może mi odpowie.\nWróćmy do tego, czego jednak jestem pewna. Opowiem wam o tych słynnych autystycznych zawiechach, czyli po prostu fascynacjach. Zobaczcie jak ładnie kotek się wpatruje w dzban i chyba kratkę wentylacyjną.\nJa też tak lubię patrzeć. Lubię przyglądać się pracującej pralce i fragmentom maszyn. Lubię patrzeć na różne wzory. Wiele nudnych mszy w kościele spędziłam przesuwając sobie w głowie fragmenty witraży i analizując statystykę kolorów moherowych beretów. Wpatrywałam się w wzory na drewnie, różne zadrapania, pęknięcia tynku i czas jakoś leciał.\nWpatrywałam się czasem nawet w lampy, chociaż od światła robiło mi się niedobrze i na każdej kolędzie mówiłam księdzu, że w kościele jest za jasno i śmierdzi. Jednak przymrużone oczy dawały fajny efekt rozszczepionego światła, które bardzo mnie fascynowało.\nNieraz w szkole siedziałam i wpatrywałam się w różne ciekawe rzeczy. Przyglądanie może być naprawdę wciągające i człowiek wpatruje się w coś jak kotek w pływającą rybkę. Rybka się rytmicznie porusza, jej płetwy falują, łuski połyskują, woda drga... łaaaaał. To naprawdę niesamowite!\nI wtedy przychodzi neurotypowy dzieciak i zaczyna machać ci ręką przed oczami. HALO, TU ZIEMIA! HAHAHA, KAŚKA MA SWÓJ ŚWIAT!\nNie mam swojego świata, enteku. Mam dokładnie ten sam, tylko mnie potrafią zafascynować pęknięcia w tynku, gniazdka elektryczne albo kable biegnące wzdłuż ściany. Ja dostrzegam takie rzeczy, ty nie. Ja zauważam symetrię, kąty i różne inne zależności, ty nie. Ja dostrzegam szczegóły na obrazku w mgnieniu oka, ty nie. Ja mam w głowie ponad trzysta haseł i numerów telefonów, ty nie.\nCzasem ciekawi mnie czyjś ubiór, sylwetka lub twarz. Wpatruję się w nie i po jakimś czasie słyszę: a ona znowu się na mnie tak dziwnie gapi! Nieraz jeszcze usłyszę komentarz o moim demonicznym wzroku.\nA ja po prostu patrzę i podziwiam. Rzeczywistość mnie fascynuje.\nWpatruję się w różne obiekty, analizuję i wczuwam się w nie. Tak samo fascynuje mnie dotyk, choć ludzie nie zawsze są zachwyceni, kiedy np. dotykam ich włosów. Uważają dotykanie różnych przedmiotów za dziwne, nawet jeśli to dotykanie jest niegroźne, bo to tylko trawa, dywan, ściana, woda. Dla mnie jest to fascynujące i niesamowicie wciągające. To nie jest dostymulowanie się, bo brakuje mi bodźców. To jest wchodzenie kontakt ze światem. A że wygląda dziwnie... To jest wolny kraj i każdy może robić to co chce.\nNiemówiąca blogerka Amanda Baggs nakręciła filmik opowiadający o swoich fascynacjach. W moim przypadku chodzi mniej więcej o to samo, chociaż pewnie ona przeżywa to silniej.\nTo nie jest fiksacja ani autostymulacja. To jest nasz odbiór rzeczywistości. Jest nieco inny, ale nie trzeba go z tego powodu niszczyć ani naprawiać. Nie jesteśmy popsuci, jesteśmy po prostu inni.\nTagi: fiksacja myślenie obrazami obsesja samoświadomość sposób myślenia wspomnienia\n23:48, katja.asd , Ja i ASD\nTrzy dni temu wróciłam z Warszawy. Na Sylwestrze u Wanderratte było sześć osób, z czego cztery miały oficjalnie zdiagnozowane ZA. Z pozostałych dwóch jedna osoba była NT i jedna z nadwrażliwościami wynikającymi z innych przyczyn. Nie było dzikiego chlania, tańców i darcia ryja. Były rozmowy, umiarkowane picie i oglądanie zdjęć kosmosu oraz cmentarzy. Można było sobie machać rękami i mamrotać. Można było wyjść do innego pokoju, jeśli ktoś miał dość ludzi/świateł/dźwięków.\nW pociągu, którym jechałam, nie było już tak fajnie. Od świateł aż mnie mdliło. PKP Intercity twierdzi, że to dla bezpieczeństwa pasażerów. Czyli im bardziej oczy pieką, tym jest bezpieczniej. W tym roku już na pewno kupię sobie okulary do sztucznych świateł. Muszę tylko odnaleźć tę mityczną kasę, którą podobno zarabiam na blogu.\nMoże też kupię sobie lepszy aparat, gdybym chciała nagrać coś nowego na youtuba. Na święta nagrałam coś, co wywołało u niektórych radość, zaś u innych masywny ból dupy. A ja po prostu chciałam nadać jakąś pokojową wiadomość.\nFilm ma napisy. Jeśli komuś są potrzebne, należy nacisnąć prostokącik obok koła zębatego.\nNiektórzy ludzie myślą, że jeśli ktoś ma ASD, to powinien cierpieć i uważać się za gorszego. A tu zonk, bo ludzie ze spektrum nie chcą być neurotypowi. To neurotypowi myślą, że są tacy zajebiści i jedynie słuszni, że każdy chce musi chcieć być taki jak oni.\nA tak nie jest, moi drodzy i musicie się z tym pogodzić. Niektórzy są inni i dobrze im z tym. Kiedy sobie o tym myślę, to lata mi po głowie piosenka Born This Way (tu wersja alternatywna).\nBądź inny, bądź sobą... ale nie tak naprawdę, tak tylko na niby.\nKiedy byłam mała, myślałam, że jestem fajna i wszystko ze mną w porządku. Ludzie szybko wyprowadzili mnie z tego błędu. Dowiedziałam się, że nie jestem taka jak wszyscy. To źle. Ja jestem zła i wiecznie są ze mną problemy. Dlaczego? Nie wiadomo, ale to moja wina. Uderzałam się więc rękami w głowę. Uderzałam głowę o ścianę i meble. Kiedy dorośli pytali się, dlaczego to robię, odpowiadałam, że dla innych. Nie rozumieli o co chodzi, ja też nie umiałam tego wyjaśnić. A była to bardzo pokręcona logika. Jeśli będę uderzać się w głowę, to może w ten sposób pokażę, że jestem gorsza od innych i przestanę być zła. A z tym przecież był problem. Inni byli wspaniali, ja byłam nienormalna i zła.\nBez sensu? Nie wymagajcie od kilkulatka złożonych analiz i przemyślanych działań, serio.\n- Lubię siebie takiego, jakim jestem!\n- Taaa... Ale pomyśl jak byłoby wspaniale, gdybyś był inny!\nKiedyś chciałam być NT. Każdy by chciał, gdyby ciągle słyszał, że musi się zmienić, bo jest zły. Święty spokój jest bezcenny. Akceptacja też jest ważna, zwłaszcza dla dzieci. Jeśli można zyskać akceptację zmieniając się w kogoś innego, to co stoi na przeszkodzie? A wiem już co. To, że w tym okrutnym świecie nie ma magicznych różdżek. Nie ma też wehikułów czasu, żeby móc się nigdy nie urodzić. Ale zawsze można się zabić.\nNie wiem, co wy sobie wyobrażacie. Że jeśli będziecie codziennie przeżywać, że wasze dziecko jest inne od dzieci sąsiadów, to ono cudownie się zmieni? Że jeśli będziecie chcieli zamienić je na lepszy model, to ono się nie zorientuje? Brak akceptacji ze strony własnych rodziców jest czymś obrzydliwym.\nNeurotypowych też to dotyczy. Można w internetach poczytać gorzkie żale ludzi, którzy również nie byli akceptowani. Powody są różne. Ktoś urodził się chłopcem, a rodzice woleliby dziewczynkę. Ktoś był leworęczny i przestawiano go na siłę. Starszy brat był zawsze lepszy, córka sąsiadów najwspanialsza, dlaczego taki nie jesteś. Co z tego wynikło? Agresja, nerwica, depresja i samobójstwa.\nWspaniale zobaczyć autystyczną dziewczynę, która nie wstydzi się tego, kim jest.\nZa parę dni skończę 28 lat. Fajnie jest móc sobie powiedzieć: jestem w porządku, lubię siebie. Szkoda tylko, że tak późno. Powinno to nastąpić dawno temu. Albo nigdy, bo według niektórych ludzie ze spektrum powinni cierpieć i nienawidzić samych siebie.\nNigdy nie cierpiałam z powodu autyzmu jako takiego. Światła i hałasy męczą, ale można je wyłączyć, użyć ciemnych okularów lub słuchawek budowlanych. To wszystko kwestia dostosowania sobie środowiska. Kiedy koty drapią meble, to dostają drapak z sizalu. Kiedy autyk gryzie ciuchy, to dostaje... w łeb. Albo przynajmniej opieprz. A mógłby gryźć sobie gumową biżuterię w kontrolowany sposób. Sama bym sobie takie coś potestowała, bo co prawda już nie gryzę ubrań, ale dalej mam ten odruch. Gryzę siebie i zżeram chusteczki higieniczne. Guma do żucia jakoś mi zbrzydła.\nSiedzę sobie teraz w ciemnym pokoju o temperaturze 16 stopni. Jeśli chcę, mogę sobie poskakać i połazić po domu. Mogę sobie wleźć pod ciężką kołderkę, jeśli będzie mi smutno i źle. I jest dobrze.\nKocham autystycznego siebie - jedna z moich nowych książek.\nProblem zaczyna się przy kontakcie z ludźmi. Cierpię bowiem z powodu ludzi i ich nietolerancji. Ludziom ciężko jest zrozumieć, że pomieszczenia mogą być za jasne, a ich perfumy czy potrawy mają zbyt mocny zapach. Na GGF usiadła koło mnie jakaś mocno wyperfumiona mama, na szczęście trwało to bardzo krótko. Pewnie gdybym powiedziała, że ma sobie iść, to strzeliłaby focha. Ludzie strzelają fochy o takie rzeczy. Mają problem ze wszystkim. Chodzisz w ciemnych okularach i stoperach - źle. Unikasz zapachów - źle. Chodzisz sobie po pomieszczeniu - źle. Machasz rękami - też źle.\nBycie innym jest trudne. W dzieciństwie objawia się to atakami i wyzwiskami. W dorosłości jest to po prostu unikanie i fochy. Neurotypowi potrafią być naprawdę wredni. W zeszłym roku byłam na weselu. Ciotka pochwaliła matkę, że dobrze się zachowywałam i nie odwaliłam trzody. Myślałaś, że będzie skakać po stołach? - odpowiedziała matka. Z kolei neurotypowa kuzynka, która spędziła dziewięć lat w klasie integracyjnej, robiła sceny pod tytułem NIE BĘDĘ SIEDZIEĆ KOŁO TEGO ŚWIRA.\nZastanawiam się wtedy, z kim naprawdę jest problem i dochodzę do wniosku, że jednak nie ze mną.\nParę dni temu śniło mi się, że pisałam książkę razem z Temple Grandin. Pomyślałam sobie, że mamy ze sobą dużo wspólnego. Też byłam dziwnym dzieckiem, które potem poszło do zwyczajnej szkoły i robiło tam za świra. Też myślę obrazami i przesuwam sobie obiekty w wyobraźni. Też jestem inteligentna i mam dobrą pamięć.\nTemple wymyśliła parę przydatnych urządzeń i robi karierę na uniwersytetecie. Ja... cóż, na razie niczego nie dokonałam, ale jeszcze nie umieram. Temple jest moim wzorem do naśladowania, bo żyje w zgodzie z własną naturą i nie wstydzi się tego, kim jest. Też tak chcę.\nLudzie z autyzmem mogą być zwyczajnie zadowoleni z życia. Nawet jeśli nie mówią i mają jakieś dodatkowe choroby. Podziwiam Amy Sequenzia, która mimo wielu trudności jest dumna z siebie i czuje się dobrze we własnej skórze. Mogłaby pozbyć się epilepsji, ale nie autyzmu, ponieważ przestałaby wtedy być sobą. Czy dalej myślałaby w ten sam sposób? Czy przestałaby być synestetką?\nOglądaliście już Ulicę Sezamkową z Julią?\nKupiłam książkę Amy i paru innych osób ze spektrum. Wszyscy traktują autyzm jako inny rodzaj mózgu, do którego się przyzwyczaili i czują się z nim dobrze. Autyzm to po prostu niezbywalna część nas i neurotypowi muszą się z tym pogodzić. Jeśli ktoś tu ma problem, to właśnie oni. My się mamy świetnie.\nTagi: akceptacja neurotypowi relacje międzyludzkie samoświadomość sposób myślenia terapia autyzmu\n21:06, katja.asd , Ja i ASD\nAUSI AUTISM SIMULATOR\nKonferencja Gdynia Game Festival już za mną! Mój pierwszy występ przebiegł pomyślnie i był największym hitem części konferencyjnej. Przyszło na niego około pięćdziesięciu osób, co na pierwszy rzut oka może wyglądać słabo, ale wcale tak nie było. Organizatorzy podzielili imprezę na dwa budynki oddalone o około kilometr od siebie. W pierwszym z nich były imprezy dotyczące gier (turnieje, konkursy na najlepsze przebranie), w drugim wystąpienia o innowacjach w edukacji. Większość ludzi poszła do pierwszego budynku, natomiast do drugiego nie przyszedł prawie nikt. Gdyby wszystko odbywało się razem, frekwencja wyglądałaby zupełnie inaczej.\nPozostałe wystąpienia miały publiczność liczącą około kilkunastu osób. Na moim nagle zrobiło się gęściej. Mogę zatem zaśpiewać sobie razem z Glados: This was a triumph, I'm making a note here HUGE SUCCESS...\nNie pisałam przemówienia na kartce, bo to byłoby bez sensu. Gdybym miała czytać z kartki, równie dobrze mogłabym wstawić tekst na bloga i oszczędzić sobie stresu. Mówiłam na żywo, co nie było takie proste, bo trudno mi było znaleźć odpowiednie słowa. Na szczęście udało mi się mówić całkiem płynnie i poziom yyyyyy był w granicach normy (tak mi Wanderratte powiedziału).\nZaraz będę przemawiać do tłumów\nWystąpienie przede mną było interaktywne, natomiast ja po prostu mówiłam swoje i nie nawiązywałam kontaktu z publicznością. Uwierzcie mi, że chciałabym z wami rozmawiać, ale na razie nie daję sobie z tym rady. Próbowałam robić coś takiego na studenckich prezentacjach i za cholerę nie rozumiałam odpowiedzi. A jak już zrozumiałam, to nie wiedziałam jak reagować.\nInterakcje sobie odpuściłam. Chodziłam sobie po scenie i koncentrowałam się na tym, żeby mówić z sensem. W pewnym momencie strasznie mnie wciągnęły taśmy naklejone na podłogę i klapki z wtyczkami. Chciałam je dotknąć i podziwiać wzory, ale wiedziałam, że byłoby to idiotyczne, więc powstrzymałam się od tego.\nKtoś z publiczności powiedział mi potem, że mówiłam krótkimi zdaniami. Przeanalizowałam to i okazało się, że to prawda. Moje zdania składają się najwyżej dwa razy, natomiast ludzie składają je wielokrotnie jak origami. Nie lubię zdań wielokrotnie złożonych i chyba nawet niespecjalnie umiem ich używać.\nPo występie miałam spotkanie z czytelnikami, które trwało ponad godzinę. Ludzie dziękowali mi za to, co robię i było to niesamowicie miłe. Dostaję dużo maili o takiej treści, ale usłyszeć to na żywo to zupełnie co innego. Wtedy wiem, że moja pisanina faktycznie ma sens.\nRozmawiałam z czytelnikami i odpowiedziałam na parę pytań. Było to niewiele, bo pytań jest mnóstwo i przydałby się duży panel dyskusyjny. Niektóre pytania były też bardzo złożone i/lub ogólne i trudno było na nie odpowiedzieć. Dużo bardziej wolę konkretne i pojedyncze pytania.\nJa i mój serwer\nA teraz przyszedł czas na moje wystąpienie w formie pisemnej. Dla tych, którzy nie mogli przyjechać i dla tych, którzy niezbyt dobrze zrozumieli. Wersja wideo też będzie, ale jeszcze nie wiem kiedy jest na dole wpisu.\nObrazki to slajdy z konferencji.\nOpowiem wam dzisiaj o symulatorze autyzmu o nazwie Ausi. Nazwa to skrót od Autism Simulator, uznałam że to ładnie brzmi. Grę tworzą: Koci Świat ASD, czyli ja z moimi pomysłami oraz PJATK i ich inżynieria gier komputerowych. W wyniku tej fuzji powstają ładne rzeczy.\nDodatkowo dziekan Pejotki jest fanem bloga oraz cmentarzy, więc mam w nim duże wsparcie dla projektu.\nNie myślcie, że grę tworzę sama, bo tak nie jest. Przedstawię wam mój zespół, który składa się z fajnych ludzi. Pominięcie ich byłoby zwyczajnie chamskie. Zespół oprócz mnie tworzy Dorota, która modeluje w Blenderze lepiej ode mnie oraz Michał - fan Unity. Reklamówkę naszej gry przygotowała Karolina, której prace możecie podziwiać na blogu Szarosen Rysuje. Przy okazji: dając jej zlecenie, wspieracie osoby autystyczne, ponieważ Karolina również jest w spektrum.\nJeśli mowa o spektrum, to zwróćcie uwagę na pryzmat na ulotce. Rozszczepienie światła symbolizuje właśnie to spektrum.\nAutyzm nie jest chorobą, ale innym systemem operacyjnym w mózgu. Większość ludzi używa Windowsa, ale czy znaczy to, że komputery z Linuksami są upośledzone? Oczywiście, że nie. Linuksy, czy ogólnie Uniksy, mogą być dla przeciętnego człowieka trudne w obsłudze i dziwne, ale mają wiele zastosowań. Na przykład serwery, na których sprawują się dużo lepiej, niż Windowsy przeznaczone raczej na komputery domowe.\nNa zdjęciu widoczny jest mój serwer. Obecnie ma on dużo więcej kabelków i światełek. Niedawno montowałam switcha na ścianie szafki. Pomyślałam sobie wtedy, że ja i ten serwer mamy ze sobą dużo wspólnego. Jesteśmy dziwni, głośni i trudni w obsłudze. Pomyślałam sobie, że dziecko jest jak nowy komputer. Ludzie czekają na niego i spodziewają się ładnego laptopa z nową Windą, coś w stylu tego, co mają sąsiedzi i znajomi. A tu zonk i okazuje się, że dostali wyjący serwer z FreeBSD, który nawet nie ma interfejsu graficznego.\nDo tego serwera można mieć takie same zarzuty, co do dziecka autystycznego. Dziwne to, głośne, nie pograsz w gry, nie zabierzesz do znajomych. W ogóle nie wiadomo, co z tym zrobić, trzeba tu specjalisty. A może w ogóle go oddać?\nPóźniej wyrasta taki na odludka i piwniczanina. Nie tak miało to wyglądać.\nGdyby taki komp wysłuchiwał tego typu tekstów na swój temat, na pewno byłoby mu smutno. Na szczęście jest kompem i nic nie rozumie.\nHmm... czekajcie... Czy tego samego nie mówi się o dzieciach z autyzmem? No wiecie, że nie rozumieją. Tak wielu uważa, ale one wszystko rozumieją, nawet jeśli sprawiają odmienne wrażenie.\nO ASD krąży wiele stereotypów. Są to na przykład:\nCierpienie - na autyzm sam w sobie się nie cierpi. Cierpi się z powodu ludzi, ich chamstwa i nietolerancji. Cierpi się z powodu depresji, nerwic i fobii społecznej. Rodzina natomiast nie cierpi z powodu dziecka autystycznego, ale na własne życzenie. Jeśli nie akceptujesz dziecka takiego jakim jest, to cierpisz.\nCzłowiek z autyzmem to dziecko kiwające się w kącie. Z autyzmu się nie wyrasta, mają go także nastolatki i dorośli. Część faktycznie kiwa się w kącie, ale jest to raczej reakcja nerwowa, nie typowe zachowanie.\nPewna osoba zarzuciła mi podczas omawiania scenariusza gry, że bohaterka wypowiada się zbyt elokwentnie. Człowiek z autyzmem powinien przecież bredzić bez ładu i składu. Co za bzdury! Ludzie z autyzmem jak najbardziej mogą być elokwentni. Nawet jeśli na zewnątrz faktycznie coś tylko mamroczą, to wewnątrz myślą logicznie i sensownie. Mogą wypowiadać się elokwentnie w sposób pisemny. Na przykład ten facet zachowuje się jak totalny ułom, ale potem przychodzi do domu i pisze eseje o polityce.\nAutyk to upośledzony sawant. Cóż, zazwyczaj ani upośledzony, ani sawant. Większość to zwyczajni ludzie o przeciętnej inteligencji.\nAutyści to groźni hakerzy. Tak, na filmach. Chociaż faktycznie często mamy zdolności do pracy z komputerami, to mało kto zostaje hakerem.\nAutyzm to życie za szybą. Chociaż faktycznie jest to poczucie oddzielenia od reszty ludzi, to jednak pod autyzmem nie kryje się osoba neurotypowa. Osoba autystyczna jest autystyczna w całości, bo ma inaczej skonstruowany mózg. Gdyby zmienić go na neurotypowy, powstałaby zupełnie inna osoba.\nAutyści to takie milusie, upośledzone słodziaki. Hahahahaha, dobre! Ludzie z autyzmem mają problemy ze zrozumieniem zasad społecznych, więc często bywają wredni i aroganccy.\nAutyzm to to samo, co zespół Downa albo schizofrenia. Nie wiem, skąd w ogóle się wzięły takie bzdury.\nLudzie z autyzmem żyją w wymyślonym świecie. No niestety nie ma tak dobrze. Żyjemy w tym samym świecie, co neurotypowi.\nAutystyczny świat jest bajkowy i magiczny. Że co?! Autystyczny świat to jedno wielkie WTF. To ciągłe zdziwienie, zaskoczenie i brak zrozumienia, o co właściwie tym ludziom chodzi.\nStereotypy mają się dobrze i specjaliści nieraz się do tego przykładają. Zamiast zapytać się ludzi z autyzmem, wolą budowac teorie oparte na przypuszczeniach. Nawet, jeśli chodzi o tak osobiste sprawy jak emocje.\nNikt na tym zdjęciu nie ma ASD.\nNikt na tym zdjęciu nie jest kobietą.\nByć może fundacja Synapsis zrozumiała zeszłoroczne zarzuty, bo w tym roku na konferencję o seksualności zaprosili człowieka z Aspergerem.\nNie mam nic przeciwko temu, że występują specjaliści. W końcu mają do czynienia z wieloma osobami i mogą wyciągnąć sensowne wnioski. Problem jest taki, że występują tylko oni. W gronie prelegentów powinien być przynajmniej jeden autyk.\nObrazek poniżej to wypowiedzi z amerykańskiego Kongresu. Podobne można spotkać w Polsce.\nNa szczęście sytuacja się zmienia. Odbywają się konferencje, na których występują nawet niskofunkcjonujące osoby z autyzmem, które komunikują się przy pomocy komputera lub tablic. Marzy mi się coś takiego w Polsce.\nW prawym dolnym rogu powyższego slajdu znajduje się Emma, która mówi przy użyciu komputera. Prowadzi bloga i pracuje nad filmem dokumentalnym o autyzmie. Film nosi tytuł Unspoken i ukaże się w 2016. Nie mogę się doczekać premiery.\nEmma ma nadzieję, że dzięki filmowi ludzie będą mogli poznać świat osoby autystycznej i przestaną się bać. Taki sam cel ma stworzenie symulatora.\nJak wymyśliłam symulator?\nPierwsze pomysły pojawiły się już pod koniec lat 90. Chodziłam wtedy do podstawówki, która była koszmarna. Nauczyciele chcieli się mnie pozbyć, uczniowie mnie dręczyli. Pamiętam ostre światła, smród i szumiący huk w uszach. Marzyłam o tym, że pewnego dnia przywiążę tych ludzi do krzeseł i będę świecić im reflektorami w oczy. Pomieszczenie będzie duszne i śmierdzące, a ja będę zachowywać się równie chamsko jak oni.\nRozmyślałam o tym i nuciłam sobie w głowie linijkę popularnej wówczas piosenki zespołu Hole.\nCiekawostka: Courtney Love, autorka piosenki, również ma ASD.\nZdałam sobie sprawę, że gdybym obecnie spotkała tych samych ludzi i urządziła im tortury za rzeczy, które wydarzyły się mniej więcej 15 lat temu, to nie wiedzieliby w ogóle o co chodzi. Oni tego po prostu nie pamiętają. Za to istnieją współczesne dzieciaki z autyzmem, które przeżywają to samo, co ja. Mogłabym zamienić moją zemstę w edukację i prowadzić warsztaty na temat odbierania świata przez osoby autystyczne. Pisałam nawet już o tym na blogu.\nAle warsztaty wymagają wielu rekwizytów i personelu od obsługi. Kiedy pojawiła się PJATK i ich inżynieria gier, wiedziałam już w czym rzecz. Muszę zrobić grę!\nRozejrzałam się, co istnieje obecnie na rynku podobnych usług. Jakiś czas temu Synapsis zrobiło instalację sensoryczną. Niedawno fundacja Na Niebiesko urządziła warsztaty w szkołach. Ale to wszystko opierało się na wrażeniach sensorycznych. Czy naprawdę autyzm polega na niewyraźnym widzeniu? W sumie mam autyzm i widzę niewyraźnie, ale czy kiedy założę okulary lub soczewki, to ten autyzm mi przechodzi?\nNie! Autyzm to nie wada wzroku!\nLudzie skupiają się na tych zaburzeniach sensorycznych, jakby to naprawdę na tym polegało ASD. Niestety tak nie jest. Teraz siedzę w ciemnym pokoju, mam na głowie okulary i słuchawki... jestem neurotypowa? Za cholerę.\nMój świat: światłowstręt i trudności ze zrozumieniem rozmowy.\nProblemy sensoryczne są upierdliwe, ale to nie one są istotą autyzmu. Dużo ważniejsze są problemy komunikacyjne i psychologiczne. W naszym symulatorze postaramy się pokazać:\nizolację i przygnębiającą samotność,\nnietolerancję otoczenia - kiedy pokazałam grupie chamskie odzywki w scenariuszu, nie wierzyli, że ludzie mogą takie rzeczy mówić. Nie wiedzieli, że wszystkie teksty słyszałam osobiście na własny temat,\ntrudności ze zrozumieniem ludzi - używanie dziwnych sformułowań, mocno enigmatycznych zdań, wymijających odpowiedzi,\nwieczne poczucie zdziwienia i niepewności,\nprozopagnozję - wszystkie postacie wyglądają tak samo, ale obrażają się za nierozpoznawanie.\nBohaterką naszej gry jest Joanna z wysokofunkcjonującym autyzmem. Na razie tworzymy jeden model wzorowany na mnie, bo takie mamy możliwości. Różnica jest taka, że ja akurat jestem bardzo wrażliwa na zapachy, za to na dźwięki tak sobie.\nNasza bohaterka bardzo chce mieć przyjaciół. Na zajęciach TUS, na które chodzi, uczą ją komunikacji. Mówią jej, że powinna wychodzić po szkole z kolegami z klasy. Joanna wybiera się z nimi do starego szpitala. Niestety po raz kolejny pada ofiarą złośliwego żartu i zostaje zamknięta w ciemnym pomieszczeniu. Musi wydostać się z budynku, ale żeby to zrobić, musi zaczepiać spotkanych po drodze ludzi i szukać wskazówek.\nLudzie nie są zbyt przyjemni, a ich wypowiedzi przypominają cytaty z Coelho. Otoczenie jest pełne nieprzyjemnych świateł, kolorów i dźwięków. Używamy dźwięków, które wkurzą każdego, np. drapania po szkle, brzęku naczyń, zepsutej świetlówki. Światła migają w ten sposób i wywołują mdłości.\nGracz w różnych miejscach może się natknąć na notatki. Zawierają one cytaty z książek i blogów osób autystycznych. W ten sposób gracz dowie się, dlaczego doświadcza w tej chwili właśnie tego. Wyjaśnienia pochodzą od prawdziwych autyków, nie od rodziców ani specjalistów.\nPoniżej autentyczne sceny z gry:\nJoanna musi zrozumieć metaforyczne wypowiedzi ludzi, szukać wskazówek oraz rozwiązywać zagadki. Niektóre są trudne, ale inne zostaną specjalnie ułatwione, żeby pokazać także pozytywne strony posiadania autystycznego mózgu. Różne akcje koncentrują się na cierpieniu i trudnościach, tymczasem my chcemy pokazywać odmienność. Naszym hasłem przewodnim jest neuroróżnorodność.\nAutystyczne mózgi mają mnóstwo zalet. Wiele z poniżej wymienionych cech to cechy poszukiwane przez pracodawców w ogłoszeniach. Tymczasem kiedy kandydat faktycznie ma takie cechy, bo dostał je w pakiecie z ASD, to często zostaje odrzucony. Czy pracodawcy się boją? Bądź kreatywny i zorientowany na szczegóły, ale wiesz... nie tak naprawdę, tak tylko na niby.\nDla kogo jest ten symulator? Nasze grupy docelowe to:\nstudenci np. medycyny, psychologii, pedagogiki\nSymulator byłby też dobrą atrakcją na konferencjach związanych z tematem oraz w centrach popularnonaukowych, np. PPNT, Kopernik i inne. Uczestnicy mogliby poznać nieznany im dotychczas świat.\nNiestety nasz zespół ma różne ograniczenia. Jest nas niewiele, brakuje nam doświadczenia i środków. Wrażenia słuchowe i dialogi wymagają lektorów i studia nagrań. Nie mamy tego. Problemy sensoryczne to mnóstwo grafiki, którą ktoś musi zrobić. Bogumił Wiatrowski ma absolutną rację - porządna gra to zadanie dla profesjonalnego studia. Szukamy takiego studia!\nChcielibyśmy zrobić różne postacie z losowo dobieranymi cechami. Joanna wzorowana na mnie nie jest jedynie słusznym modelem autyka. Autyzm to różnorodność!\nPomyślcie jak byłoby super, gdyby powstała wersja na Oculusa lub inne systemy VR. Gracz mógłby wczuć się całkowicie w grę. Mógłby także doświadczyć porządnych mdłości. Od świateł i smrodu nieraz robiło mi się niedobrze. Gdyby gracz podczas symulacji porzygał się lub spanikował, to byłby to bardzo dobry efekt. Oczywiście byłoby ostrzeżenie o takiej możliwości.\nW jakiej technologii powstaje symulator?\nUżywamy Unity z C#, Blendera, 3ds Max i różnych programów graficznych. Dźwięki pochodzą z darmowej bazy, część nagrałam sama, np. mruczenie - do tego mój mikrofon za dychę się jeszcze nada.\nTwój pierwszy wykład w miejscu opisanym jako "Park N-T" to celowa gra słów, czy zwykły przypadek?\nTeż zwróciłam na to uwagę i jest to dość zabawne. Jest to jednak całkowity przypadek.\nDziękuję za wykład, był naprawdę ciekawy. Czy zastanawialiście się nad finansowaniem społecznościowym np z portali typu Polak potrafi? Jeśli chodzi o nagrywanie dźwięków czy dialogów, z czym dokładnie macie problem? Aktorzy, sprzęt, co innego?\nNa razie nie zbieramy jeszcze funduszy, czytelników proszę o wstrzymanie się z ofertami finansowymi, bo zbiórka publiczna to poważna sprawa. Być może uda się nam uzyskać wsparcie z UE, zajmujemy się już tym z PJATK.\nJeśli chodzi o dźwięki, to tak, chodzi o aktorów i sprzęt. A raczej o ich brak. Jeśli chodzi o inne rzeczy, to fajnie byłoby mieć wsparcie od bardziej doświadczonych programistów i grafików - n00bom nie jest łatwo. Organizacja i promowanie całości też nie jest prosta, chociaż z promocją radze sobie chyba całkiem nieźle ;)\nMożecie już zobaczyć mój występ w wersji mówionej! W nagraniu jest dziesięciominutowa dziura, ale powklejałam tam slajdy i jakoś to wygląda.\nTaki prezent dostałam od jednego czytelnika! W ogóle było fajnie spotkać was na żywo, naprawdę mili z was ludzie.\n02:33, katja.asd , Konstruktywnie


Praca Tester Automatyzujący, Warszawa, 2387936\nAktualnie poszukujemy osoby na stanowisko Testera Automatyzującego (Java, Selenium / Typescript, Protractor) do projektu z obszaru bankowości w Warszawie (obecnie zdalnie).\nPisanie testów e2e i testów integracyjnych dla aplikacji webowych i warstwy back-end.\nDbanie o jakość wytwarzanego/utrzymywanego oprogramowania.\nWyszukiwanie, poznawanie oraz wdrażanie optymalnych technologii.\nWspieranie osób; od strony biznesu w kwestiach technicznych.\nCo najmniej 3 lata doświadczenia na stanowisku QA Automation Engineer\nDoświadczenie w SCRUM, lub innych metodologiach Agile\nDoświadczenie w co najmniej jednej, współcześnie wykorzystywanej/wspieranej technologii do automatyzacji testów e2e i testów integracyjnych. (Selenium lub Protractor).\nDobra znajomość przynajmniej jednego języka programowania. (Java lub TypeScript)\nDoświadczenie w tworzeniu frameworku testowego dla aplikacji webowych lub back-endowych.\nDoświadczenie manualnego testowanie na potrzeby dokumentowania test case’ów.\nWynagrodzenie na podstawie kontraktu B2B: do 880 PLN netto za MD (w zależności od poziomu doświadczenia)


Harry Potter w kosmosie - Plus Minus - rp.pl\nAktualizacja: 27.02.2020, 16:57\nTrwoga mnie ogarnia na widok lektur mojej nastoletniej latorośli: ani jednej książki „o czymś", przeważnie różne multiplikacje fantasy. Może literatury o czymś dla młodzieży nie ma? Ale jest: oto trylogia o George'u, napisana przez guru kosmologów Stephena Hawkinga i jego córkę Lucy. Książki ukazywały się w latach 2007, 2009 i 2011, na polski były przetłumaczone z Jerzym w tytule. Wydaje się, że powrót do George'a w nowym tłumaczeniu wyszedł cyklowi na dobre, gdyż spolszczony na siłę bohater, znalazłszy się w centrum nieziemskich zjawisk, budziłby czasem niezamierzone efekty komiczne.\nStephen Hawking w czasie powstawania trylogii był już u kresu swej drogi życiowej (zmarł w 2018 r.), jego kontakt z otoczeniem był szczątkowy. Ale nawet w tych warunkach włączył się w opracowanie koncepcji tych książek, wiedząc, jak się produkuje bestsellery. Mocno zaznaczył swój udział w trylogii: prominentny fizyk i kosmolog Eric jest jego alter ego, zaś w córce Annie możemy upatrywać portretu Lucy. Także tematyka powieści jest nie z tej ziemi: dzięki fantastycznemu komputerowi Kosmosowi, który potrafi otwierać portale w Układzie Słonecznym i w innych układach planetarnych, a nawet w Galaktyce Andromedy, Wszechświat stoi przed bohaterami otworem. Poznają go dzięki wycieczkom na Księżyc, Marsa, Tytana, do układów Centaura i 55 Cancri. Daj Boże każdemu.\nKażda z książek idzie więc podwójnym torem: z jednej strony czytamy o perypetiach George'a i Annie, z drugiej towarzyszą im na wydzielonych stronach objaśnienia fenomenów kosmicznych. Lucy ze Stephenem w ogóle nie przejmują się, czy ktoś akceptuje taką dwudzielność – nie chcesz, nie czytaj. Książki napisane są przejrzyście, a fabuła interesująca. Ilustrowane są pięknymi zdjęciami kosmosu, a krótkie wstawki o zagadnieniach astronomii, astrofizyki i astronautyki wyszły spod piór znawców tematu.\nTrylogia o George'u mogła być w zamyśle autorów odpowiedzią na cykl o Harrym Potterze. Podobieństwa są uderzające: zarówno Harry, jak i George są adeptami pewnego wtajemniczenia. Odpowiednik Hogwarthu to Foxbridge, w szkole źli uczniowie prześladują George'a, niektórzy naukowcy wchodzą na drogę nieprawości i szkodzą ludzkości. Istnieje tajna organizacja POTWORY, która grupuje takich abnegatów. Udaje się im nawet wrobić czystego jak kryształ Erica. W tle mamy zwariowanych na punkcie ekologii rodziców George'a, małoletniego geniusza komputerowego Emmetta, NASA ze zmienioną nazwą i Wielki Zderzacz Hadronów. Nauka w cyklu o George'u jest bez wątpienia pierwszoligowa, a wszystkie trzy książki wołają: oto czemu warto poświęcić czas. Warto poznawać arkana nauki, zamiast faszerować się głupactwami fantasy – tak rekonstruuję intencję autorów.\nPrzy tym wszystkim książki są dobrze napisane i dowcipne, np. na przyjęciu dla naukowców ktoś przebiera się za przesunięcie ku czerwieni (zaobserwowano taki efekt przy ucieczce galaktyk). George i jego rodzice żyją w dość pierwotnych warunkach, np. w domu nie ma prądu, który jest nieekologiczny, a mięsa nie jada się w ogóle. Tworzy to komiczny kontrast ze światem wielkich energii (i jej marnotrawstwa), ale dzieci od małego wzrastają w świadomości problemów ludzkości. Gdy nasi milusińscy zastanawiają się, jakie studia obrać czy jaki biznes rozwinąć, czytelnicy Hawkingów rozważają, na który z wydziałów fizyki złożyć papiery.\nTrylogia o George'u jest przykładem odważnej popularyzacji, popartej autorytetem Hawkinga. Peanem na cześć nauki i propozycją dla młodych czytelników: oto czym warto się zająć. Bo jak matematyka jest kluczem do Wszechświata, tak nauka otwiera drzwi do krainy wszechmożliwości, z którą nic nie jest w stanie wytrzymać konkurencji.


NIMiOZ Architektura » Muzeum Warszawskiej Pragi ogłasza!\nW Polsce, Wystawy\n– Muzeum Warszawskiej Pragi ogłasza! –\nMuzeum Warszawskiej Pragi przystępuje do konsultacji społecznych poprzedzających przystąpienie do projektowania ekspozycji. Zapraszamy do zapoznania się z zakresem konsultacji i udziału!\nTWORZYMY PARTNERSKIE MUZEUM WARSZAWSKIEJ PRAGI\nZespołowi Muzeum Warszawskiej Pragi w organizacji bardzo zależy na nadaniu społecznego charakteru planowania i realizacji przyszłej siedziby Muzeum.W tym celu zbieramy uwagi mieszkańców i zainteresowanych instytucji do koncepcji jego funkcjonowania, ponieważ w naszym zamiarze:\n– będzie pełniło funkcję miejsca spotkań mieszkańców i instytucji kultury;\n– będzie pełniło funkcję forum dyskusyjnego na temat tożsamości prawobrzeżnej Warszawy;\n– będzie tworzenie oferty programowej oparte na zasadach społecznych konsultacji.Kontynuując dotychczasowe wysiłki, zespół prowadzi intensywne prace nad przygotowaniem konkursu na ekspozycję w przyszłej siedzibie Muzeum na ul. Targowej 50/52.Odpowiadając na olbrzymie zainteresowanie losami przyszłej siedziby Muzeum, na początek proponujemy od połowy czerwca br., serię konsultacji społecznych w formie spotkań, na temat przyszłego sposobu aranżacji Muzeum, zanim zostanie ogłoszony konkurs na projekt ekspozycji. Naszym zamiarem jest cenne uwagi środowisk prawobrzeżnej Warszawy – włączyć do materiałów konkursowych.\nW trakcie konsultacji zostanie przedstawiona propozycja programu Muzeum, założeń do scenariusza wystawy, a w dalszej kolejności – jesienią- projekt ekspozycji przed jej realizacją. Wzbogacamy tym samym harmonogram prac nad powstawaniem siedziby Muzeum o elementy wskazane jako najistotniejsze dla tożsamości prawobrzeżnej Warszawy.Równolegle do dyskusji programowej na spotkaniach, będzie umieszczony projekt założeń do scenariusza na stronie internetowej Muzeum, aby umożliwić tym, którzy nie dotrą na spotkania, zapoznanie się z nim i zgłoszenie uwag do końca czerwca. Można je również zgłaszać na adres e-mail: muzeum.pragi@mhw.pl.Jak widać w mediach i na forach dyskusyjnych zainteresowanie przyszłością Muzeum jest duże, co oznacza, że już jest ważnym elementem życia prawobrzeżnej Warszawy i chcemy to znaczenie wzmocnić, poprzez zastosowanie po raz pierwszy w muzealnictwie formy partnerskiego tworzenia tego miejsca.Spotkanie 24 czerwca 2013 r. o godz. 17.00 w Sali Widowiskowej w Centrum Promocji i Kultury, przy ul. Podskarbińskiej 2, 03 – 833 Warszawa.\nWięcej na: http://www.muzeumpragi.pl/


Szkolenie z przywództwa - dlaczego warto wziąć w nim udział? - World360.pl\nNajważniejszą siłą sprawczą w każdym przedsiębiorstwie są ludzie. To właśnie dzięki nim oraz ich zaangażowaniu firma generuje zysk. A motywować do pracy i wzbudzać zaangażowanie umieją jedynie najlepsi przywódcy. Wielu szefów stoi przed dylematem, w jaki sposób pełnić swoją rolę. Czy wdrożyć model bardziej autorytarny, czy raczej demokratyczny? Wspierać czy wymagać? Jak również: co zrobić, jeśli pracownicy należą do pokolenia millenialsów i generacji Z, którzy nie reagują zbyt dobrze na tradycyjne style zarządzania zespołem? Tutaj ważne są predyspozycje lidera, ale i wiedza, którą można zyskać np. na szkoleniach z przywództwa. Dlaczego warto z nich skorzystać?\nSzukasz szkoleń dla siebie? Odwiedź: https://gamechangersacademy.eu/oferta/\nBycie przywódcą – czy można się tego nauczyć?\nNiewiele osób ma naturalny talent do przyciągania do siebie ludzi, przekonywania ich do tego, co mówią oraz umiejętność zachęcania do realizacji celów. Niektórzy nazywają to przebojowością, charyzmą czy magnetyzmem i bardzo by chcieli ową cechę posiadać. Niestety, większość ludzi nawet mimo najszczerszych chęci nie umie przekonywać innych do robienia zaplanowanych rzeczy. Dlaczego tak się dzieje i co z tym zrobić?\nNiestety, odpowiedź na to pytanie nie jest prosta i jednoznaczna – nie istnieje jeden magiczny sposób na to, by dokonywać rzeczy przełomowych i wyróżniać się z tłumu.\nOczywiście istnieją cechy charakteru, umiejętności oraz wiedza, które pozwalają na wzbudzanie zaufania i stanie się liderem, za którym inni chcą podążyć. Dobra wiadomość jest taka, że można się nauczyć być dobrym przywódcą (liderem). W tym celu właśnie warto skorzystać z profesjonalnych kursów prowadzonych przez ekspertów, a przede wszystkim praktyków z zakresu przywództwa.\nDlaczego warto wziąć udział w szkoleniu z przywództwa?\nStare powiedzenie mówi „praktyka czyni mistrza”. Ta zasada powinna przyświecać najlepszym szkoleniom pozwalającym stać się przywódcą. Opierają się one przede wszystkim na praktyce oraz dobremu połączeniu jej z teorią przez doświadczonych ekspertów. Pozwala to odnieść program do aktualnych realiów firm oraz rynku. To właśnie dzięki temu można poznać różne style przywództwa, swoje mocne strony i role, w które musi wcielać się dobry, zachęcający pracowników do rozwoju przywódca, w dynamicznie zmieniającym się otoczeniu biznesowym. Tylko w środowisku ściśle odnoszącym się do rzeczywistości można stać się inspirującym liderem.\nSzkolenie z przywództwa pozwoli potencjalnemu liderowi poznać jego naturalne predyspozycje i styl przewodzenia grupie. Wszystko to dzięki praktycznym, dopasowanym do danej firmy zajęciom i indywidualnej ścieżce rozwoju zawierającej liczne case studies, gry i symulacje oraz odgrywanie ról.\nCo zawiera szkolenie z bycia liderem?\nProgramy szkoleń tego rodzaju zostały opracowane z myślą o tym, by uczestnik wyniósł z nich jak najwięcej praktycznych doświadczeń oraz dopasowanej do siebie wiedzy i umiejętności. Każda osoba może w ich trakcie:\n– poznać wpływ swoich wartości na budzenie zaufania u innych,\n– dowiedzieć się, jakie są style przywództwa i jakie mają zalety – to pozwoli na znalezienie najlepszego stylu dla siebie i nauczenie się wykorzystywania go w różnych sytuacjach, w których może znaleźć się zespół,\n– dowiedzieć się, jak inteligencja emocjonalna pozwala podnosić motywację i zaangażowanie kierowanej przez siebie grupy,\n– poznać sposoby świadomego wykorzystywania władzy i zapobiegania sytuacjom, w których autorytet przywódcy zostaje podważony,\n– nauczyć się sprawnego podejmowania decyzji w zmiennych i trudnych realiach.\nSzkolenie z przywództwa – dlaczego warto?\nUkończenie cyklu szkoleń pozwoli poznać metody efektywnego przewodzenia zespołowi w organizacji oraz samodzielnego kierowania pracy zespołu. Pozwoli również rozwinąć takie cechy jak pewność siebie i swoich umiejętności. Dzięki temu uczestnik będzie mógł łatwiej zdobywać zaufanie zespołu, pokazując, że jest osobą kompetentną, która zawsze wie, co robi. To z kolei przekłada się bezpośrednio na efektywność działania teamu.\nSzczególnie przydatne jest także poznanie indywidualnego stylu przywódczego każdej osoby oraz jej naturalnych predyspozycji. Dzięki temu będzie ona mogła doskonale wykorzystać swoje mocne strony w codziennej pracy, budować trwałe relacje z ludźmi i wykorzystywać nowoczesną wiedzę z zakresu przywództwa w praktyce. To z kolei sprawi, że będzie przywódcą, który zdobędzie zaufanie zespołu, również osób z pokolenia „millenialsów” i „Z”, a co za tym idzie – poprowadzi jego członków ku udanej współpracy i realizacji celów biznesowych firmy.\nZobacz także: https://papierowemysli.pl/czy-szkolenia-z-przywodztwa-dzialaja/


ablaktowalnemu - Co to jest ablaktowalnemu? + Definicje online + eDefinicje.pl\nCo to jest ablaktowalnemu?\nCzym jest ablaktowalnemu? Co znaczy ablaktowalnemu?\nOdmiana słowa ablaktowalny\nWyraz ablaktowalnemu jest odmianą słowa ablaktowalny.\nSprawdź co to jest ablaktowalny.\nZobacz podział na sylaby słowa ablaktowalnemu\nTłumaczenie wyrazu ablaktowalnemu:\naferalność Unangemessenheit nevhodnost aferalność непристойность aferalność impropriété impropiedad scorrettezza aferalność uregelmæssighed aferalność aferalność aferalność netinkamas aferalność aferalność aferalność aferalność aferalność aferalność aferalność aferalność aferalność nem megfelelő ketidakwajaran aferalność improprietate афералносћ nevhodnosť aferalność zisizofaa aferalność\nZapis słowa ablaktowalnemu w języku migowym\nZapis słowa ablaktowalnemu w alfabecie Morse'a\nZapis słowa ablaktowalnemu w alfabecie Braille'a\nZapis słowa ablaktowalnemu w alfabecie fonetycznym NATO (ICAO)\nAlpha Bravo Lima Alpha Kilo Tango Oscar Whiskey Alpha Lima November Echo Mike Uniform\nZapis słowa ablaktowalnemu od tyłu\nZapis słowa ablaktowalnemu w języku klingońskim (Star Trek)\nZapis słowa ablaktowalnemu w języku aurebesh (Star Wars)\nZapis słowa ablaktowalnemu w piśmie runicznym\nPopularność wyrazu ablaktowalnemu\narcyksięstwo , autodeterminizm , apotema , antyapeks , anakreontyczny , Aasen , alopata , antenat , admiracyjny , aleukia , akariota , akustyczny , astazja , abaka , amplifikacyjny , adwersarz , antyfederalistka , archeoteka , alkotest , anemostat ,\nkohortacja, kohortacją, budrys, kryptogej, etiopatogeneza, etiopatogenezą, oktagon, ordyniec, antyatom, alienista, szaraban, cnotka, deheroizacja, deheroizacją, cnotką, fajter, gicz, alienistą, derce, dyg,


wycieraczki, VOLVO S60, 2000 - 2010 - Motochemia\nwycieraczki do VOLVO S60, 2000 - 2010\nNa tej podstronie znajdziesz listę typów silnika VOLVO S60 z rocznika 2000 - 2010 dla których mamy w ofercie dedykowane wycieraczki.\nwycieraczki według typu silnika w VOLVO S60 z rocznika 2000 - 2010:\nCzemu szukać wycieraczki specjalnie do VOLVO S60 z rocznika 2000 - 2010?\nVOLVO S60 z rocznika 2000 - 2010 mają swoich wiernych fanów, dlatego dbają oni o to, aby używać odpowiednie wycieraczki. W zależności od typu silnika (R 2,5 T AWD - (2521 ccm), 2.5 T - (2521 ccm) lub 2.4 T5 - (2401 ccm)) niektóre produkty takie jak np. wycieraczki mogą być specjalnie dedykowane dla VOLVO S60 z rocznika 2000 - 2010 z silnikiem 2.3 T5 - (2319 ccm). Jeśli jesteś szczęśliwym posiadaczem tego modelu, ale masz wątpliwości czy konkretne wycieraczki pasują do rocznika 2000 - 2010 - wybierz odpowiedni silnik (np. 2.4 T - (2435 ccm)) i upewnij się, że znajdziesz to czego naprawdę potrzebujesz. Aktualnie w sklepie mamy 7 produktów typu wycieraczki, które pasują do VOLVO S60 z rocznika 2000 - 2010. Jeśli chwilowo nie mamy ich lub masz inne wątpliwości - zadzwoń do nas (512 802 277).\nPrzykładowe wycieraczki do VOLVO S60 z rocznika 2000 - 2010


Wydawnictow - Neriton, Warszawa 2016\nDziennik Jana Szczygielskiego, mieszkańca warszawskiej Pragi, to oryginalne zapiski, bez śladu późniejszych ingerencji. Obejmują cztery miesiące pamiętnego roku 1920. Dziennik byłby może tylko jeszcze jednym wiarygodnym źródłem dla historyków, gdyby nie tragiczne losy jego autora, który zginął, walcząc w obronie Rzeczypospolitej. Miał 17 lat. Na ostatniej stronie pod datą 30 lipca zanotował: Jutro 8 rano mam się stawić do koszar. Może już pisać nie będę mógł…\nDlatego wzruszają naiwne westchnienia do Aliny, sztubackiej, nieodwzajemnionej miłości, które mogłyby bawić, gdyby nie wspomniany finalny kontekst. Ale to tylko drobna część rękopisu. W dzienniku znajdziemy nad wyraz poważne komentarze na temat historii, literatury, a zwłaszcza, co najbardziej interesujące, bieżącej sytuacji politycznej. Autor miał ogromną jak na swój wiek wiedzę i okazał się przenikliwym, bardzo krytycznym obserwatorem wydarzeń politycznych. Jawi się nam jako zdeklarowany wróg Piłsudskiego i jego obozu: [22 lipca 1920] Piłsudski, teraz drży jak listek wiosenny. Przepowiadają jakiś przewrót w Polsce, aby tylko ku lepszemu. Mówią, że coś zgotuje endecja. Daj to Boże. Te chamskie gęby to dobre do gnoju wywożenia, a nie do kierowania losami państwa. Jeśliby stanął na czele władzy cywilnej Paderewski, a jako przedstawiciel wojskowości Haller z pewnością ententa inaczej z Polską porozumiała się. Nie oceniajmy jego deklaracji, lecz skonstatujmy fakt, że z takimi poglądami poszedł walczyć z bolszewikami u boku piłsudczyków. Na marginesie – wielu czytelników może zaskoczyć znakomita polszczyzna, jaką posługuje się ten młody człowiek. Obszerny i wnikliwy wstęp do Dziennika Jana Szczygielskiego napisała prof. Zofia Kozłowska, wiceprezes Polskiego Towarzystwa Historycznego i siostrzenica autora.\nKsiążka jest wciąż dostępna na rynku księgarskim, mimo że została wydana kilka lat temu. Warto po nią


Mateusz S. zabił sześć osób. Nieoczekiwany zwrot w procesie pirata drogowego | Głos Szczeciński\nMateusz S. zabił sześć osób. Nieoczekiwany zwrot w procesie pirata drogowego\nW Sądzie Okręgowym w Szczecinie zakończył się proces Mateusza S. oskarżonego o spowodowanie katastrofy drogowej w Kamieniu Pomorskim, w której zginęło sześć osób. Wyrok usłyszymy w środę.\nWyrok zapadnie w środę, 22 października o godz. 13.30. Prokurator żąda maksymalnej kary, czyli 15 lat więzienia oraz dożywotniego zakazu prowadzenia samochodu.\nAktualizacja, godz. 12.29\nW Sądzie Okręgowym w Szczecinie rozpoczęły się mowy końcowe w procesie Mateusza S. oskarżonego o spowodowanie katastrofy drogowej w Kamieniu Pomorskim.\nProkurator Bożena Krzyżanowska zażądała dla oskarżonego 15 lat więzienia, czyli maksymalnej kary oraz dożywotniego zabrania prawa jazdy.\n- Pijani kierowcy to plaga na drogach. Niektórzy z nich niosą śmieć - mówiła.\nNa razie nie wiadomo, czy sąd wyda dziś wyrok.\nWcześniej odrzucił wnioski pełnomocnika rodzin ofiar, które zmierzały do przedłużenia procesu.\nNa chwilę przed zamknięciem procesu kierowcy, który śmiertelnie potracił 6 osób w Kamieniu Pomorskim, pełnomocnik rodzin ofiar zażądał przesłuchania wszystkich świadków, także tych, których zeznania miały być tylko odczytane.\nSąd ogłosił przerwę, aby rozważyć ten wniosek.\nWniosek pełnomocnika rodzin ofiar zrywa umowę, jaką przed procesem zawarto między stronami, że mniej ważni świadkowie nie będą wzywani, aby nie przedłużać procesu. Ich zeznania miały być odczytane.\nNie wiadomo dlaczego pełnomocnik rodzin ofiar zrobił taką woltę.\nSąd ma rozstrzygnąć sprawę o godz. 11.\nZobacz także: Tragiczny wypadek w Kamieniu Pomorskim. Dziś zeznaje ostatni świadek\nZenek 21.10.2014 17:39:12\n6 razy 15 lat = 90lat .Kara adekwatna do popełnionego przestępstwa, inaczej wyrok nie będzie sprawiedliwy. Możliwość zwolnienia warunkowego po 45 latach, ale i tak po wyjściu z więzienia rodziny pokrzywdzonych sami wymierzą sprawiedliwość.\nsos 21.10.2014 17:15:52\ndozywocie smieciowi i tej dziwie z 15 lat\nKrokodyl 21.10.2014 15:11:24\nNo przepraszam jaki moze być wyrok jak nie maksymalna kara? Bo ile osób trzeba zabic zeby dostać 15 lat?\nMichał 21.10.2014 14:55:14\nW dniu 21.10.2014 o 12:23, Miejscowy napisał:\nBył zdenerwowany, była kłótnia z dziewczyną która chciała z nim zerwać. Chcesz ze mną zerwać? To teraz patrz.. celowy skręt w prawo w idących ludzi. Wg niego miała to być kara dla niej za zerwanie z nim lecz kara ta dopadnie jego samego. Hipotezę tę potwierdzać mogą ich słowa wypowiedziane zaraz po wypadku które zeznał jeden ze świadków: Ona: Dlaczego to zrobiłeś? On: To już koniec, pójdę siedzieć. Normalny człowiek w takiej sytuacji biegałby w szoku do ofiar próbując pomóc lub krzyczałby do świadków z prośbą o pomoc. Oni tylko stali przy rozbitym samochodzie i się patrzyli.. Jeśli jest na tym świecie sprawiedliwość to kierowca powinien być sądzony jak za zabójstwo bo to wypadek niestety nie był..\nMiejscowy 21.10.2014 14:23:14\nGość 21.10.2014 13:50:47\nJakby pijak i ćpun, dodatkowo burak który jeździ buraczanym starym rzęchem zabił mi kogoś z rodziny, i dostał tylko 15lat i wszyscy oczywiscie wiedzieliby że taka chołota jedźi i nic z tym odpadem zrobić nie można, to ja na takiej rozprawie normalnie oświadczam że czekam za te 15 lat z siekierą pod aresztem\nczosnek 21.10.2014 13:37:43\nNo ale co tu osądzać? Facet z premedytacją zabił 6 osób! Powinien dostać stryczek, krzesło, ew. zesłać go na sybir do ciężkich robót i po kłopocie. Tymczasem kasa podatników idzie, rodzina zmarłych przeżywa dramat od nowa, a i świadkowie będą ciągani latami.\ngrawer 21.10.2014 13:10:57\nJaki nieoczekiwany zwrot? Sprawa ociera się o umyślne zabójstwo 6 osób a sąd rezygnuje z przesłuchania "mniej ważnych" osób. Normalne zabezpieczenie przeciwko błędom proceduralnym.\nTen ruch przyspieszy sprawę.


Polowanie na bażanta (17 zdjęć): opis i cechy hodowlane. Ile waży średnio bażant myśliwski?\nMięso drobiowe to smaczne i dietetyczne jedzenie. Hodowla różnych zwierząt to opłacalne zajęcie. Ktoś hoduje pospolite kurczaki i kaczki, a ktoś chce się pod tym względem wyróżniać. Na przykład nie każdy zajmie się polowaniem na bażanty. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że nie jest to poważne zajęcie. Jednak miłośnicy bażantów twierdzą, że hobby to przynosi nie tylko przyjemność, ale i spory zysk.\nBażant myśliwski to hybryda, która powstała w wyniku selekcji innych podgatunków bażanta pospolitego. Należy do rodzaju kurczaków, dlatego podobnie jak kury domowe, bażant myśliwski nie żyje samodzielnie w przyrodzie.\nIch kolor upierzenia jest zupełnie inny. Podobnie jak inne ptaki, samce są bardzo jasne i różnorodne - muszą przyciągać samice, ale samice mają raczej skromny wygląd: wyblakły brązowy kolor i znacznie mniejszą wagę niż samce. Wynika to z funkcji prokreacji - kiedy ptak wysiaduje jaja, powinno być niewidoczne wśród liści\nIstnieją dwa rodzaje bażantów, które są hodowane w niewoli: rumuński (upierzenie samca jest szmaragdowe) i węgierski bażant myśliwski. Różnią się od innych ptaków długim ogonem. Ich ogólny opis: główną różnicą płciową u ptaków jest wielkość. Samice są znacznie mniejsze niż samce. Długość ciała samca sięga jednego metra, razem z ogonem 55 cm Samiec waży około 1,5 kg, a samica mniej. Ale wskaźniki te zależą bezpośrednio od warunków zatrzymania.\nNależy zauważyć, że istnieje inny gatunek, żyjący na wolności bażant północno-kaukaski. Jego mięso jest bardzo smaczne, więc jest na niego ciągłe polowanie, które jest regulowane, aby gatunek ten nie znikał z powierzchni ziemi. Charakterystyka bażanta kaukaskiego: waga - 2 kg, długość - 90 cm, samce różnią się od samic jasnym umaszczeniem, kolor upierzenia jest brązowo-złoty, długość ogona samców sięga 60 cm, na nogach mają szare ostrogi. Zewnętrznie kobieta i mężczyzna nie są do siebie podobni.\nNiezwłocznie należy zastrzec, że nie należy go używać do rozrodu ptaków, które ukończyły 3 lata. Z tego procesu należy również wykluczyć osoby chore lub ranne. Aby samce się nie skrzywdziły, dla każdej rodziny (na samca przypada 5-6 samic) należy przygotować osobną wolierę. Wiedz, że samce walczą o kobiety, a jeśli tego nie zrobisz, zaczną walczyć między sobą.\nPo okresie godowym samice zaczynają się spieszyć po 2 tygodniach. Robią to w bardzo szczególny sposób: składają jaja w różnych miejscach. Dlatego będą musiały być zbierane samodzielnie i należy to robić ostrożnie podczas jedzenia. Jeśli tego nie zrobisz, ptaki przestaną składać jaja lub dziobać je.\nBażanty najlepiej wysiadywać w inkubatorze. Tak będzie bezpieczniej. Przeczytaj instrukcję hodowli jaj bażanta przed umieszczeniem jaj w inkubatorze. Jaja powinny być od jasno do ciemnobrązowej, bez widocznych uszkodzeń i mieć normalny kształt. Jaja są przechowywane nie dłużej niż 2 tygodnie przed umieszczeniem w inkubatorze i nie są wstępnie myte.\nWilgotność w inkubatorze powinna wahać się w granicach 70%, a temperatura nie powinna przekraczać +38 C. Od dnia złożenia jaj do wylęgu piskląt powinny minąć 24 dni. Po 14 dniach przebywania jaj w inkubatorze należy otworzyć urządzenie na 10 minut i pozwolić sprzęgłu lekko ostygnąć. W tym samym czasie spryskać jajka wodą. Samica składa jaja w różnym czasie, więc pisklęta mogą wykluć się z różnicą kilku dni.\nIstnieje inny sposób hodowli bażantów - to wyściółka jaj pod kurczakiem. Dość dobrze sobie z tym zadaniem, ale po wykluciu każdego bażanta należy wyjąć z kurczaka zaraz po wykluciu. W przeciwnym razie kura ugryzie pisklę.\nPo wykluciu młode zwierzęta należy umieścić w dużej klatce (30 sztuk na metr kwadratowy). W małej klatce mogą się wzajemnie tłumić. W pomieszczeniu powinno być ciepło, nie mniej niż +32 C. Sztuczne oświetlenie jest wyłączane na 4 godziny dziennie. W jasnym świetle bażanty rosną bardzo agresywnie.\nAby poprawić przeżywalność piskląt, podaje się im rosół z rumianku przez 3 dni - dezynfekuje jelita. Od 11 dnia gęstość głów na 1 m2. m zmniejsza się do 20 głów. Pomieszczenie należy trochę zaciemnić, a temperaturę obniżyć do +27 C. W dniu 21 zagęszczenie powinno wynosić 15 głowic na 1 metr kwadratowy. m, a temperatura w pomieszczeniu powinna wynosić +22 C. Oświetlenie w pomieszczeniu jest zwiększone. W 40 dniu bażanty umieszcza się w klatkach na świeżym powietrzu.\nPrzez pierwsze 2 tygodnie bażanty są karmione co 2 godziny. Od 15 dni do 2 miesięcy - 7 razy dziennie. Od 2 do 3 miesięcy młode zwierzęta są karmione 4-5 razy dziennie. Później są przenoszone na trzy posiłki dziennie.\nPod tym względem ptaki są dość bezpretensjonalne. Okres godowy trwa od lutego do końca sierpnia. W tej chwili trzeba zakładać rodziny. W innych przypadkach bażanty mogą być trzymane we wspólnej wolierze. Muszą być co najmniej 2 metry na głowę.\nNad wolierą należy zamontować zadaszenie, które będzie chronić przed deszczem i śniegiem. Podłoga może być drewniana lub wyłożona słomą i trocinami. Pamiętaj, aby zmieniać pościel 2-3 razy w miesiącu. Zrób osobne pudełko i włóż do niego piasek i popiół, bażanty wyczyszczą swoje upierzenie tą mieszanką.\nZaleca się przykrycie podłogi drobną siatką, aby gryzonie nie kopały. Podnieś sufit, jak bażanty uwielbiają latać. Ponadto sam uznasz to za przydatne podczas wyszukiwania jaj. Karmidła i poidła nie powinny znacząco różnić się od kurczaków.\nTeren należy tak urządzić, aby bażanty mogły chodzić. Posadź krzewy w wolierze lub wykonaj sztuczne zarośla - bażanty uwielbiają się chować. Ustaw drewniane chaty, w których ptaki mogą odpocząć w samotności. Utrzymuj karmniki i poidła w czystości. Te osoby nie lubią obcych. Upewnij się, że nic im nie przeszkadza. Woliery powinny być zawsze sprzątane przez tę samą osobę, do której ptaki są przyzwyczajone.\nBażanty nie boją się zimna ze względu na gęstość upierzenia. Izolacja ich domu nie jest wymagana, ale uważaj na przeciągi. Ptaki muszą mieć niezawodne schronienie przed wiatrem, w przeciwnym razie przeziębienia są nieuniknione.\nBażanty, jak każdy ptak, są bardzo żarłoczne. Są w stanie szybko rosnąć i przybierać na wadze, dlatego jedna głowa powinna mieć co najmniej 80 g jedzenia dziennie. A w okresie lęgowym część należy nieznacznie zwiększyć.\nTe osoby potrzebują pokarmu roślinnego. Dlatego należy je karmić mleczami i babką. Nie zapomnij wrzucić im owoców i warzyw.\nW naturze bażanty żywią się różnymi owadami. Trzeba rozwijać ich nawyki. Aby to zrobić, rozpieszczaj pierzaste chrząszcze. Wypuść swój inwentarz żywy na polu ziemniaków, a zjedzą wszystkie chrząszcze Colorado. Drób szybko rośnie z takiego pokarmu, a smak mięsa tylko się poprawia.\nGłówną paszą jest mieszanka jęczmienia, kukurydzy, grochu, pszenicy i makuchu. Dodaj mączkę mięsno-kostną i mączkę rybną, podawaj drożdże, olej rybny, kredę. Suplementy wzmocnią układ odpornościowy, szczególnie w okresie zimowym. Włącz cukier, kwas askorbinowy, marchew, kapustę i inne warzywa.\nW okresie godowym karmić bażanty antybiotykami, dawkę dowiedzieć się od weterynarza lub samodzielnie obliczyć. W ten sposób ochronisz zwierzęta przed chorobami i zwiększysz liczbę jaj, które będą nosić samice.\nKolejność rozmnażania bażantów można znaleźć na poniższym filmie.


Jakie rzeczy wpływają na skuteczność franczyzy? » Bitrate.pl\nbitrate 4 października 2021\t Brak komentarzy\nCo wpływa na powodzenie franczyzy?\nFranczyza to jeden ze sposobów na rozwinięcie własnego biznesu. Korzystając z infrastruktury i rozpoznawalności pewnej marki, można otworzyć sklep, punkt usługowy, salon kosmetyczny czy restaurację. Daje to większe możliwości na prowadzenie biznesu z sukcesem, chociaż jednocześnie obliguje do dzielenia się zyskiem, który wypracowuje się każdego miesiąca. Franczyza ma swoje blaski i cienie, o których warto wiedzieć, zanim padnie decyzja o wejściu w ten model biznesowy.\nFranczyza to model biznesowy, który będzie odpowiadał osobom chcącym rozwijać się w biznesie, a jednocześnie korzystać z ugruntowanej marki. To biznes dla ludzi, którzy z jednej strony mają ogromne zacięcie i smykałkę do interesów, ale z drugiej strony są w stanie podporządkować się pewnym konkretnym zasadom, respektować je. W końcu tak właśnie działa franczyza. Zakładając na przykład restaurację typu fast-food, należy serwować w niej konkretne dania, które znajdują się we wszystkich innych restauracjach w tej sieci. Nie ma miejsca i pola na własną kreatywność, trzeba dokładnie korzystać z tego, co już zostało wypracowane i pokochane przez klientów. Nie jest biznesem dla niepokornych, którzy mają silną potrzebę bycia kreatywnym, twórczym i decyzyjnym.\nRóżne czynniki wpływają na to, że pewne punkty usługowe, gastronomiczne czy handlowe, które działają pod znakiem znanej marki, funkcjonują lepiej lub gorzej. Ważne jest między innymi samo położenie lokalu. Lokalizacja ma niebagatelne znaczenie. Do niektórych sklepów czy restauracji zwyczajnie trafia się częściej, ponieważ są po drodze. Znaczenie może mieć nawet to, czy w pobliżu znajduje się darmowy parking albo miejsce do zostawienia samochodu. Konkurencja, a zatem inne punkty pod znakiem marki lub marki konkurencyjnej, które częściowo odpowiadają na potrzeby danej społeczności lokalnej, również mają wpływ na powodzenie biznesu. To proste. Jeśli ma się monopol na usługi gastronomiczne czy sprzedaż alkoholu w okolicy, obsługuje się większość klientów. Warto zatem zrobić rozeznanie i sprawdzić to, zanim rozkręci się biznes.\nZobacz również ᐅ 3 błędy popełniane w optymalizacji strony sklepu internetowego\nModel biznesowy, jakim jest franczyza, obliguje do tego, aby ściśle przestrzegać pewnych konkretnych kwestii związanych z tym, jak prezentowana jest marka. Przykładowo ważny jest wystrój lokalu, jakość produktów, z których przygotowuje się posiłki serwowane w restauracjach funkcjonujących na zasadach franczyzy. Mocną stroną franczyzy jest rozpoznawalność. Jeśli klienci chętnie spożywają dania serwowane w restauracjach konkretnej marki, ponieważ dobrze je znają, trzymanie się pewnych standardów zagwarantuje sukces. Analogicznie nietrzymanie się tych standardów powoduje sporo problemów na linii przedsiębiorca -przedstawiciel marki. Warto zdawać sobie sprawę z tych wszystkich aspektów i pamiętać, że franczyza to nie do końca gotowy, szablonowy pomysł na biznes. Korzystając z gotowego zaplecza i tak trzeba dać sporo od siebie, aby się udało.


Dwór cierni i róż #1 | Agata czyta książki\nDwór cierni i róż, Fantastyka, Książki\n7 października 2017 20 stycznia 2020 | by Agata\n„Dwór cierni i róż” atakował mnie z każdego możliwego zakamarka, zwłaszcza na Instagramie. Długo wahałam się przed zakupem tej pozycji, a kiedy już podjęłam decyzję uznałam, że byłaby to świetna okazja, by po raz pierwszy przeczytać jakąś książkę w oryginalnej wersji językowej. Powieść Maas długo czekała na półce na swoją kolej, bo ciągle odczuwałam pewną obawę przed tym, czy uda mi się ją w ogóle przeczytać i ile z tego czytania zrozumiem.\nTak sobie teraz myślę, że dużą część nazw własnych, które zostały użyte w książce, znam tylko z oryginału i nie wiem, jak zostały przetłumaczone. Mam nadzieję, że wybaczycie mi to, że używam czasem angielskich słów – nie wynika to z mojej pseudoelokwencji, a jedynie z faktu, że chciałabym opisać „Dwór cierni i róż” rzetelnie\nKsiążka opowiada historię Feyre – młodej dziewczyny, której rodzina wpadła w kłopoty finansowe. Z tego powodu nastolatka została łowczynią – od niej zależy to, czy ojciec i siostry będą miały co jeść. Feyre mieszka w krainie ludzi, oddzielonej od Prythianu – krainy magicznych stworzeń (faeries), murem. Z obawy przed możliwością spotkania faerie w lesie, dziewczyna zawsze ma ze sobą strzałę zakończoną żelaznym grotem – podobno tylko żelazo jest w stanie zabić stworzenia z tego gatunku. Legendy głoszą, że są to niezwykle okrutne bestie, które czerpią przyjemność z mordowania ludzi.\nFeyre podczas polowania spotyka ogromnych rozmiarów wilka – bierze go za faerie i po chwili wahania zabija. Wydawać by się mogło, że nie poniesie z tego tytułu żadnych konsekwencji. Nic bardziej mylnego. Pewnego dnia przybywa po nią Tamlin – Lord Dworu Wiosny, który oznajmia, że zgodnie z zapisem traktatu, podpisanego przez mieszkańców obu stron muru po zakończeniu wielkiej wojny, za zabicie faerie grozi dziewczynie kara. Ma wybór – Tamlin może zabić ją na miejscu albo zabrać do swojego Dworu, by tam przeżyła resztę swoich dni. Feyre decyduje się zostawić swoją rodzinę i wyruszyć do nieznanej krainy.\nFeyre… a może Bella?\nGdy na samym początku mówiłam, że mur i siedem dworów wywołuje u mnie niekontrolowane skojarzenie z „Pieśnią lodu i ognia” George’a R.R. Martina, wiele osób mówiło mi, że przesadzam i wyolbrzymiam. Z perspektywy czasu i przeczytanych stron skłonna jestem stwierdzić, że to ja miałam rację.\nI to już nie chodzi nawet o to, że „Dwór cierni i róż” to taka fantastyczna wersja Pięknej i Bestii, w której Feyre odgrywa rolę Belli, a jej zadaniem jest odczarowanie Tamlina. Pal sześć, że jest to tak oklepany motyw, że nie chce się już czytać kolejny raz powieści nim inspirowanej. Maas postanowiła pójść dalej w swojej „inspiracji” (widocznie imię Bella bardzo jej się podoba) i zakończenie postanowiła ściągnąć z innej niezwykle popularnej serii – „Zmierzchu”. Z której dokładnie części – nie zdradzę tej informacji, nie chcę psuć zabawy osobom, które lekturę „Dworu…” wciąż mają w planach.\nMoże jestem przewrażliwiona (choć pierwsza połowa książki naprawdę mi się podobała), ale trudno mi było dostrzec w tej powieści coś oryginalnego. Z pewnością nie tego spodziewałam się po książce, która była od początku do końca wychwalana w każdym możliwym miejscu.\nSkoro już jesteśmy przy pochwałach, muszę się podzielić jeszcze jednym spostrzeżeniem. Wielokrotnie słyszałam opinie, że zakończenia książek Maas sprawiają, że człowiek od razu musi sięgnąć po kolejny tom. I szczerze? Mnie zakończenie „Dworu cierni i róż” w ogóle nie zachęciło do lektury kolejnej części. Ba! Moim skromnym zdaniem autorka mogła zakończyć tę historię po pierwszym tomie i nie cierpiałabym z tego powodu.\nGdy irytacja sięga zenitu…\nNikomu pewnie nie zdradzę zbyt wielkiej tajemnicy, gdy powiem, że Feyre i rzeczony Rhysand mają zostać parą. Szczerze? Nie wiem, jakim cudem. Wydarzenia z pierwszego tomu mogłyby wskazywać jedynie na to, że Feyre zostanie do tego zmuszona, ale jak mniemam zakocha się w skrzydlatym High Fae bez pamięci. Dlaczego? Nie wiem. I chyba boję się dowiedzieć. Podobnie jak boję się tego, że drugi tom pełen będzie rozważań głównej bohaterki. Feyre jest osobą, która musi być mądrzejsza od wszystkich. Tamlin mówi jej, żeby nie robiła czegoś dla własnego dobra? Feyre i tak to zrobi. Opisy jej myśli wywoływały we mnie negatywne emocje, bo nie chciało mi się wierzyć, że tak głupia osoba może się uważać za tak mądrą.\nBohaterowie powieści generalnie nie zrobili na mnie dobrego wrażenie. Nie jestem w stanie wskazać Wam osoby, którą polubiłam najbardziej albo która była najlepiej skonstruowana, bo dla mnie nie było w tej książce takiego bohatera. Wszyscy byli tak samo mdli.\nSam pomysł na fabułę początkowo wydawał mi się całkiem interesujący i gdyby nie zakończenie, byłabym pewnie zadowolona z tej książki. Mam nadzieję, że drugi tom będzie lepszy, bo jeśli nie, to chyba nie dane mi będzie przeczytać wszystkich trzech tomów. 🙂\nPS. Lektura po angielsku nie była wcale taka straszna. Początkowo bardzo chciałam rozumieć każde słowo i weryfikowałam każde zdanie ze słownikiem. W takim tempie czytałabym „Dwór cierni i róż” dwa lata, więc ostatecznie porzuciłam słownik i czytałam tę powieść tak, jak każdą inną – w autobusie, w tramwaju, w poczekalni i w domu. Lektura zajęła mi o wiele więcej czasu niż w przypadku polskojęzycznych książek, ale i tak jestem z siebie bardzo dumna.\nPrevious Cmentarz Zapomnianych Książek #2 – „Gra anioła”\nNext Wiedźmin #2 – „Miecz przeznaczenia”


Adrian Miedziński - KS Toruń - Sparta Wrocław\nKS Toruń - Sparta Wrocław\nPo dwóch tygodniach przerwy Drużyna Aniołów podejmowała na swoim torze drużynę z Wrocławia. Ostatnie dni przed spotkaniem Anioły spędziły na zamkniętych treningach na MotoArenie. Menadżer toruńskiej drużyny na łamach sportowefakty.pl zapowiadał zmiany przygotowania toru na niedzielne spotkanie ze Spartą.\nRewelacyjna dyspozycja zawodników KS Toruń po 6 biegach pokazała, że są świetnie spasowani z nawierzchnią MotoAreny i dało im to sporą przewagę, wygrywali 24:12.\nTor sprzyjał walce oraz mijance na całej długości. Po 15 biegach KS Toruń wygrał ze Spartą 60:30.\nJak przystało na Miedziaka, walczył o każdy punkt dla swojej drużyny. W swoich dwóch pierwszych startach zdobył po jednym punkcie. W trzecim biegu w parze z Martinem przywożą dla KS Toruń podwójne zwycięstwo.\nCzwarte starcie i zaliczone pierwsze miejsce Miedziaka , na drugim okrążeniu popisał się świetnym atakiem i wyprzedził zawodników Sparty.\nCieszy postawa Adriana, że mimo niedawno odniesionej kontuzji może ścigać się na równi z innymi zawodnikami, ale po sezonie czeka go operacja. KS Toruń wygrał,, w tym meczu pokazali Team Spirit. Jak sam Adrian przyznaje musi poprawić starty, bo tego wieczora był to jego poważny problem. Chwila odpoczynku i derby w Grudziądzu. Walczymy dalej.\n15. Dawid Krzyżanowski - 1+1 (1*,0,0)\n1. (59,31) Vaculik, Woffinden, Miedziński, Morris (d/s) 4:2\n2. (59,06) Drabik, Przedpełski, Krzyżanowski, Dróżdż 3:3 (7:5)\n3. (58,53) Holder, Gomólski, Jędrzejak, Woźniak 5:1 (12:6)\n4. (58,65) Hancock, Janowski, Drabik, Krzyżanowski 3:3 (15:9)\n5. (59,19) Holder, Janowski, Gomólski, Woffinden 4:2 (19:11)\n6. (58,93) Przedpełski, Hancock, Woźniak, Jędrzejak 5:1 (24:12)\n7. (59,25) Vaculik, Drabik, Miedziński, Janowski 4:2 (28:14)\n8. (58,81) Hancock, Woffinden, Morris, Krzyżanowski 3:3 (31:17)\n9. (58,91) Vaculik, Miedziński, Jędrzejak, Woźniak 5:1 (36:18)\n10. (59,97) Holder, Gomólski, Dróżdż, Janowski (w/u) 5:1 (41:19)\n11. (60,06) Miedziński, Jędrzejak, Drabik, Hancock (d2) 3:3 (44:22)\n12. (59,53) Holder, Drabik, Woffinden, Przedpełski 3:3 (47:25)\n13. (59,72) Vaculik, Gomólski, Janowski, Woźniak 5:1 (52:26)\n14. (59,84) Przedpełski, Hancock, Drabik, Morris 5:1 (57:27)\n15. (59,59) Holder, Janowski, Woffinden, Vaculik 3:3 (60:30)


Spontan i Szalona Nastolatka – Arkadiusz Pieńkos\nPosted on 08/06/2015 By ArkadiuszPienkos1 Comment\nZaległości się narobiło. Cóż jednak poradzić, jak tyle się dzieje. Z nadzieją jednak patrzę na to wszystko i z jeszcze większym zaangażowaniem podchodzę do tego, co się zdążyło wydarzyć. A dzieje się nie mało. Zacznijmy jednak od ostatniego wypadu do Łeby.\nWraz z młodym i debiutującym zespołem SPONTAN pojechaliśmy nagrywać ich pierwszy teledysk do piosenki „Szalona Nastolatka”. W składzie jest trzech chłopaków: Damian Gwiazdowski – wokalista, Dawid Kanigowski – gitarzysta i Kuba Kosewski – perkusista.\nDamian Gwiazdowski – Wokalista\nDawid Kanigowski – Gitarzysta\nKuba Kosewski – Perkusista\nPogoda pierwszego dnia nie sprzyjała. Padający co chwila deszcz i zimny wiatr na plaży mocno utrudniał pracę. Ekipa jednak była zdyscyplinowana i w pełni zaangażowana. Wszyscy dali z siebie tyle, ile mogli, aby wyszło wszystko jak najlepiej.\nJako operator bezzałogowego statku powietrznego miałem najtrudniejsze zadanie. Pierwszego dnia musiałem wyczuć moment, kiedy deszcz nie będzie padał na tyle długo, abym spokojnie mógł wystartować, nagrać materiał i wylądować. Do tego siła wiatru, która nie ułatwiała również zadania.\nNa plażę przyszli też fani modelarstwa puszczać latawce. Sympatyczna atmosfera i wymiana kilku zdań sprawiła, że szybko dogadaliśmy się i ustaliliśmy kto gdzie będzie latał. Takim sposobem nie wchodziliśmy sobie w drogę i mogliśmy bezpiecznie latać.\nLotnicze wsparcie firmy MB Marketing Solutions\nDrugiego dnia było już znacznie łatwiej. Pogoda sama zachęcała do latania. Dzięki temu nie musiałem się zbytnio martwić warunkami, i w pełni mogłem się skupić na zadaniu i nagraniu ujęć.\nCo by się w życiu nie robiło, wsparcie jest bardzo potrzebne. Nasi młodzi debiutujący artyści też je mieli. Razem z nami przyjechali między innymi Sławek Gwiazdowski – tata Damiana i Dorota Gwiazdowska, która wspierała swojego bratanka i dopingowała całą grupę.\nSławomir Gwiazdowski z żoną\nDorota Gwiazdowska z bratankiem\nNad całością czuwał Michał Jagiełło, który był reżyserem, operatorem kamery i montażystą całości. Z Michałem miałem przyjemność pracować już drugi raz. Jestem pełen podziwu jego zdolnościom. Wszystko zaplanowane, zadbane o każdy szczegół i zrealizowane od początku do końca tak jak trzeba. Mam nadzieję, że to nie ostatni raz, jak wspólnie coś tworzymy.\nZapraszam do galerii, a już niebawem pokażę efekty.\nBy ArkadiuszPienkos1 komentarz do Spontan i Szalona Nastolatka\nPrevious Previous post: Gdynia Open 2015 – Przygotowania\nNext Next post: Cypr – Nowa przygoda (Dzień pierwszy)\nOne thought on “Spontan i Szalona Nastolatka”\n15/01/2017 o 23:16


Obcowanie z muzyką - Gazeta Południowa\nHome » Kultura » Obcowanie z muzyką\nObcowanie z muzyką\nSzaleństwo płyt winylowych w klubie Firlej\nOpublikowano 12.02.2014 przez Małgorzata Kozłowska w Kultura // Komentarze: 0\nGiełda Fonograficzna-Firlej Wrocław /fot. M. Kozłowska\nChoć w dzisiejszych czasach jesteśmy bombardowani reklamami, komercją i wydaje się, że żyjemy szybko, to jednak wciąż znajdują się miejsca, gdzie znajdziemy czas na pielęgnowanie naszych pasji.\nWe Wrocławiu jest przestrzeń, która skupia grupę miłośników i zbieraczy płyt winylowych – to Dolnośląska Giełda Fonograficzna, która odbywa się w każdą sobotę w klubie Firlej. Jest to przedłużenie spotkań, które wcześniej odbywały się w kawiarni „Druga Fala”. Organizuje je Kuba Zasada wraz ze swoim stowarzyszeniem „Amplifikator”. Giełda przeniosła się z małej kawiarnianej salki do obszernej sali widowiskowej, która coraz częściej bywa tłoczna.\nTutaj miłośnik fonografii i pasjonat muzyki może znaleźć coś dla siebie: winyle, płyty CD, DVD oraz kasety. Każdy nośnik gwarantuje coś innego. Jest to również spotkanie z drugim człowiekiem, z którym można wymienić się wrażeniami, zdobyczami, posłuchać dobrej muzyki, bo ona zawsze jest obecna w tle. Wystawcami są ludzie, którzy z pasją zbierają płyty, ci którzy mają sklepy muzyczne, a także wydawnictwa płytowe.\n– Wydaje mi się, że potrzeba wymieniania się muzyką nigdy nie zgaśnie, to coś bardzo naturalnego, a nasza giełda jest tego wyraźnym przykładem. Jest też zaprzeczeniem często przytaczanego twierdzenia, że słuchanie muzyki zapisanej na analogowych nośnikach odchodzi do lamusa – mówi twórca wydarzenia, Kuba Zasada.\nNa cotygodniowe targi przybywają wrocławianie, ale również ludzie spoza miasta i Dolnego Śląska. Giełdę odwiedzili już sprzedawcy z Krakowa, Poznania, Katowic, Świebodzina.\n– Zbieram płyty i pasjonuję się muzyką heavy metalową, od kilkudziesięciu lat – opowiada stały wystawca, pan Jacek. – Na giełdzie sprzedaję płyty podwójne ze swojej kolekcji, ale zawsze też nabywam coś nowego, więc można powiedzieć, że to jest wymiana. Lubię tu być, rozmawiać z ludźmi – o płytach, koncertach, wyszukiwać ciekawostki. Dla mnie muzyka i płyty to smak życia, coś bardzo ważnego. Kolekcja nie ma końca. Mam frajdę z ich słuchania i zbierania.\n– Jesteśmy fanami winyli od tygodnia, właśnie załapaliśmy bakcyla – śmieją się Agnieszka i Marek. – Mamy stare mieszkanie, w którym odgruzowaliśmy gramofon. Odkryliśmy, że jakość muzyki na winylu jest nieporównywalna z CD. Cieszymy się, że jest giełda, gdzie możemy kupić płyty, poradzić się, podzielić wrażeniami.\n– Sprzedaję płyty zwykle na Allegro, ale przyznam, że wolałbym tutaj, bo jest atmosfera – mówi wrocławianin, który pierwszy raz przyszedł do Firleja.\nWe Wrocławiu można spotkać wielu fanów „czarnego krążka” oraz tych, którzy szukają muzyki dobrej jakości. Maciej Krysmann od niedawna pisze bloga: www.analogowo.pl, który stworzył z myślą o tym, by dzielić się swoją wiedzą na temat sprzętu, jakości płyt i różnymi technicznymi szczegółami, jakie odkrywa z biegiem słuchania muzyki: – Na płycie nagrywanej analogowo brzmienie jest bardzo żywe. Dźwięk jest bardziej dynamiczny i konkretny – mówi Maciej. – Mimo swej delikatności nawet ponad 40-letnie winyle mogą grać bardzo dobrze. Produkcja ich jest kosztowna, bo robi się specjalne matryce, które się zużywa i trzeba zrobić kolejne.\nKuba Zasada – twórca giełdy fonograficznej – prowadzi również Stowarzyszenie „Amplifikator” , którego głównym celem jest m.in. propagowanie szeroko pojętego zjawiska piosenki.\n– Chcielibyśmy pielęgnować ten wyjątkowy gatunek, nadawać nowe życie zapomnianym piosenkom, promować artystów nawiązujących do twórczości Kofty, Osieckiej, Młynarskiego, Stachury, Stanisława Staszewskiego, Brassensa, Okudżawy, Nohavicy, Waitsa itp. Chcemy też ratować nagrania zapisane na starych nośnikach, na przykład na pocztówkach dźwiękowych, na których nierzadko poukrywane są muzyczne skarby i perełki, nigdzie indziej nie wydane.\nI dodaje: – Wrocław ma świetną scenę alternatywną. Marzy mi się, aby raz w miesiącu przy okazji giełdy odbywał się koncert młodego obiecującego zespołu. Planujemy również obudować giełdę w wiele powiązanych wydarzeń, jak wystawy i pokazy starego sprzętu grającego, plakatów muzycznych, dodatkowo przeprowadzać aukcje płytowe czy konkursy.\nGiełda w Firleju rozwija się i skupia coraz więcej pasjonatów. Obecnie zrodziła się pewna moda na winyle, ale niesie ona ze sobą bezcenny wpływ na nasze życie:\n– Jedna godzina słuchania winyla dziennie, czyli całkowite skupienie na jednej rzeczy, to najprostsza recepta, żeby poprawić sobie samopoczucie i poczuć się zrelaksowanym – mówi Maciej Krysmann.