00302 004227 21307809 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Magdalena Kawka Liczba stron: 324\nISBN: 978-83-62405-60-2 Data wydania: 2009-05-15\nCopyright © by Magdalena Kawka 2011 Redakcja: Karina Stempel-Gancarczyk Korekta: Małgorzata Tkacz Projekt okładki: Andrzej Brzezicki i Alicja Brzezicka ARIDI Warszawa 2012 ISBN 978-83-62405-60-2 Wydawca: Wydawnictwo SOL Monika Szwaja • Mariusz Krzyżanowski 05-600 Grójec, Duży Dół 2a wydawnictwo@wydawnictwosol.pl ePub i Redakcja techniczna: Ilona i Dominik Trzebińscy Du Châteaux atelier@duchateaux.pl\nRzeka zimna Za każdym razem, kiedy wstaję od komputera, ogarnia mnie uczucie, że to już koniec. Że to ostatnie słowa, jakie w życiu napisałam. Że niczego więcej już nie jestem w stanie wymyślić. Wrażenie potężne i dojmujące. Przez tyle lat nauczyłam się z tym żyć i akceptować, jak się akceptuje fakt, że w domu oprócz mnie mieszkają też muchy, pająki i roztocza. Ohydne, ale co zrobić? Najlepiej nie zwracać uwagi, bo inaczej może się okazać, że pewnego dnia znajdą mnie, jak z zaciętą twarzą i obłędem w oczach zdzieram sobie dłonie do krwi, szorując dywan, w którym koczują miliony tych, obrzydliwych w powiększeniu, stworzeń. Zwykle po prostu siadałam i pozwalałam myślom płynąć, gdzie im się podobało. Na białym ekranie mrugała ponaglająco czarna kreseczka kursora, a ja sobie byłam w dzieciństwie albo na Krecie, gdzie próbowałam z tych paru nędznych kamieni zbudować obraz minojskiej świetności. Akurat zapadał zmierzch, gasząc intensywność barw i odbierając ostrość konturom… W końcu ręce bezwiednie zaczynały dotykać klawiatury i słowa, jak wartki potok, płynęły jedno za drugim, przepychając się między sobą. Myśli rozpoczynały szaleńczą walkę o pierwszeństwo i powoli powstawała kolejna historia. Może inni pisarze mają plany, szkice i konspekty, nie wiem. Ja mam w sobie wielką pokorę wobec tych, których tworzę. Czasem nawet chciałabym, żeby Z. okazał się dobrym synem i zrozumiał prostą prawdę, że lepiej umiera się we własnym domu, ale cóż z tego, kiedy się nie udaje. Choćbym nie wiem, jak się starała, jak przemyślanie prowadziła akcję i budowała napięcie, nie mam na to wpływu. Zbliżam go do matki, próbuję uwrażliwić na jej cierpienia, ale wystarczy jeden mały błysk, jak porażenie pioruna, i już widzę w myślach te oczy: obojętne i nieuważne. Te wszystkie powołane do życia w mojej głowie postacie, kiedy tylko dostaną imię, tożsamość i ledwie zalążek osobowości, kiedy poczują się trochę pewniej osadzone w treści, natychmiast zaczynają ignorować swojego stwórcę i robią, co im się podoba. Ja mogę jedynie, z bezsilną złością, opisywać ich poczynania. Dawno temu, kiedy dopiero zaczynałam swoją przygodę z pisaniem, pewien wydawca postawił mi ultimatum: albo główni bohaterowie w końcu do siebie wrócą, albo nie ma książki. Przez dwa tygodnie robiłam wszystko, co w mojej mocy, żeby ich do tego namówić: stwarzałam sprzyjającą atmosferę, nie pozwalałam, żeby w paradę wchodziła banalna codzienność, nawet dzieci wysłałam same na wakacje, chociaż były dopiero w drugiej klasie podstawówki! Wszystko na nic. Nie iskrzyło i tyle. Wypaliło się bezpowrotnie, a nawet najlepszy i najbardziej sprawny pisarz nie skrzesze ognia tam, gdzie nie ma choćby śladu iskry… W końcu skapitulowałam i poszłam do wydawcy. Kiedy mu oznajmiłam, dlaczego nie mogę spełnić jego warunków – tylko popukał się w czoło i powiedział, że to wielkie nieszczęście, kiedy sklepowa za bardzo uwierzy w swój geniusz stwórcy… A ja po prostu nie mogłam inaczej i praca w sklepie nie miała tu nic do rzeczy. Ogromnie potrzebowałyśmy wtedy tych pieniędzy; ty bardzo chciałaś jechać na klasową wycieczkę do Krakowa, a trzeba było przecież kupić i plecak, i buty, i nowa kurtka by się przydała, bo z tej starej już zupełnie wyrosłaś… Na szczęście pewna gazeta wzięła powieść i co tydzień zamieszczała jej fragment. Bohaterowie wprawdzie się nie zeszli, ale za to błyskawicznie schodziły całe nakłady, bo powieść okazała się bestsellerem i bardzo szybko mogłam oddać pożyczone pieniądze. I nawet trochę zostało. Oczywiście nie były to stawki takie jak dziś, ale jeśli dodać do tego te wszystkie wypociny przyszłych magistrów, które przepisywałam na maszynie, jakoś dawało się z tego wyżyć. Wkrótce rzuciłam pracę w sklepie (przy wydatnej pomocy mało delikatnych sugestii kierowniczki) i z radością kupiłam sobie porządną maszynę do pisania… Wczoraj siedziałam przed komputerem cztery godziny. Cztery długie godziny gapienia się przez okno… Siedziałabym dłużej, ale zadzwoniła Weronika i zapytała, kiedy przyjadę do Poznania, bo trzeba już pomyśleć o promocji. Była taktowna, jak zawsze, ale znam ją zbyt długo i wiem, że w istocie dzwoniła, aby zapytać, kiedy skończę. Nie wiem, kiedy skończę… Wiem natomiast, że wszyscy czekają: wydawca, księgarze, czytelnicy. Każda powieść Małgorzaty Zawistowskiej zostaje bestsellerem, zanim jeszcze pojawi się na półkach. Zanim jeszcze w ogóle pojawi się w mojej głowie… Przez tyle lat tkwiłam z nosem w maszynie, potem w komputerze, żyjąc emocjami nieistniejących ludzi, że nawet nie zauważyłam, kiedy zrobiły mi się zmarszczki na czole, a podbródek zyskał brata bliźniaka. Co gorsza, nie zauważyłam również, że życie toczy się swoim rytmem, a ludzie, którzy mnie otaczają, nie chcą poczekać, aż rozprawię się z moją fikcją i wreszcie będę miała czas, żeby zająć się ich rzeczywistością. Dopiero tutaj, w tym brzydkim, małym miasteczku nad rzeką, o którym mogłabym poetycko napisać, że jest zagubione wśród pól i lasów, gdyby nie to, że leży sobie na widoku, całkiem prozaicznie, przy książęcym trakcie ze Szczecina do Gdańska, a właściwie to przy krajowej szóstce, oczy mi się otworzyły ze zdumienia na widok owej „rzeczywistości”. Ty także nie chciałaś czekać… Wiem, masz do mnie żal, chociaż wolisz udawać, że to obojętność… Uprzejme, zdawkowe zainteresowanie, krótki telefon raz w miesiącu i wymuszona wizyta w Boże Narodzenie. Wiem, sama na to zapracowałam… I to nieprawda, że nie lubię twojego męża, ja po prostu go nie znam. Ale cieszę się, że ci się udało… Widać jabłko jednak czasem spada bardzo daleko… Nie chcę, żebyś pomyślała, że rozklejam się dlatego, że dopadła mnie twórcza niemoc, starość i samotność… Kryzys może i mam, ale stara jeszcze nie jestem (a przynajmniej wcale się tak nie czuję). Nie jestem też samotna… Nieraz chciałam porozmawiać z tobą tak zwyczajnie, po babsku, powiedzieć ci, co czuję, dlaczego niekiedy dokonywałam takich, a nie innych wyborów, jak bardzo cię kocham, ale… Wiesz, że to trudne, bo niestety jesteś do mnie podobna. Całe szczęście, że Cyryl potrafił jakoś przebić się przez tę twoją skorupę, mój żółwiku. Obiecałam sobie, że następnym razem, kiedy do ciebie zadzwonię…\n7 stycznia Telefon dzwonił jak zwariowany. Był stary, z czarnego ebonitu i miał charakterystyczny, terkoczący dzwonek, którego nie dawało się regulować. Już dawno by się go pozbyła, gdyby mogła. Mieszkanie, co prawda, miało tylko osiemdziesiąt metrów kwadratowych i podejście do aparatu nie wymagało wiele zachodu, ale i tak przenośna słuchawka byłaby wygodniejsza. Niestety, Cyryl zapałał do niego wielką miłością od pierwszej chwili, kiedy wypatrzyli go na Marché Vernaison. Właściwie to on go wypatrzył, bo Tamara nie miała serca do starych rzeczy. Nieprzyjemna była już sama myśl, że telefon należał kiedyś do kogoś innego. Czyjeś palce dotykały gładkiej, lśniącej powierzchni, kręciły białym cyferblatem w poszukiwaniu właściwego numeru. Ciepło czyjegoś ucha przenosiło się na czarną słuchawkę. Nie lubiła antyków. Nigdy nie zdołała zrozumieć zachwytów nad starą szafą zalatującą stęchlizną czy wypłowiałym fotelem, nawet jeśli siadywało na nim kilka królewskich pokoleń. A może właśnie dlatego. Ludzie przeminęli, odeszli w zapomnienie razem ze swoimi planami i marzeniami, a pozostały po nich banalne krzesła, komody i zawiedzione nadzieje na nieśmiertelność. Słyszała go już na schodach i nie miała wątpliwości, że odgłos dobiega z ich mieszkania; nikt oprócz nich nie gromadził tu takich staroci. A ściślej rzecz ujmując, nikt oprócz Cyryla. Zanim jednak zdołała znaleźć klucze w torbie i uporać się z ciężkimi, rzeźbionymi drzwiami – zamilkł. Z westchnieniem ulgi zrzuciła kozaki w przedpokoju i weszła do kuchni, żeby zaparzyć herbatę. Wtedy rozległ się znowu. – Tami, gdzie ty jesteś?! Dzwonię cały dzień na komórkę, ale nie odbierasz! Czekam na ciebie od godziny! Wszyscy czekamy! Kupiłaś wino? Cyryl jak zawsze, kiedy był zdenerwowany, wyrzucał z siebie słowa z prędkością karabinu maszynowego. Gardłowe dźwięki zlewały się w jedno wielkie charczenie. Choć przez tyle lat zdążyła już dobrze poznać francuski, w takich chwilach bardziej domyślała się, niż rozumiała, co mówi. – Nie wiem, o co ci… – zaczęła i nagle sobie przypomniała. – O Chryste! To dziś! – Dziś, dziś! – powtórzył z sarkazmem. – Zapomniałaś oczywiście! – Nie ukrywał tryumfu, że tym razem to nie on nawalił. – Bierz taksówkę, po drodze kup kilka butelek i przyjeżdżaj natychmiast! Powiedziałem, że okres dostałaś… – ściszył głos. – Nic innego nie przyszło mi do głowy. – Może wystarczyło po prostu powiedzieć prawdę. Ale ja miałam dla nich palmę… – No to weź ze sobą… – Oszalałeś!? Ma ze trzy metry! – No to nie wiem, rób, co chcesz, tylko się pospiesz! Trzask odkładanej słuchawki zabrzmiał jak armatni wystrzał. Nerwowo podrapała się za uchem i po chwili namysłu wykręciła numer. – Bertrand, tu Tamara – powiedziała do słuchawki. – Na parterze, w rogu, stoi taka duża howea w drewnianej donicy; idź na górę i dobierz do niej jakąś efektowną osłonkę, najlepiej z mosiężnymi elementami. Potem zamów transport i niech przywiozą ją na rue Saint-Honoré 123. Pieniądze weź z kasy… Aha! Nie zapomnij jej zabezpieczyć! Jest zimno. – Ok, szefowo! Robi się! – Dziękuję. Odłożyła słuchawkę z westchnieniem ulgi. Była pewna, że Marie spodoba się prezent, a Paul zazwyczaj i tak był zachwycony wszystkim, co sprawiało jej przyjemność. Jak mogła zapomnieć o czterdziestej rocznicy ich ślubu! Od miesiąca nie mówiło się o niczym innym. W głębi ducha uważała, że sensowniej byłoby urządzić przyjęcie w piątek albo w sobotę, ale jej teściowa miała własne przekonania i zazwyczaj stawiała na swoim. Skoro ślub brali siódmego stycznia, nie widziała powodu, dla którego mieliby przekładać przyjęcie, nawet jeśli siódmy wypadał w poniedziałek. W pośpiechu otworzyła szafę i nerwowo wyszarpała sukienkę, którą Cyryl kupił jej na święta. Początkowo zamierzała się w nią ubrać, ale po chwili namysłu odwiesiła ją z powrotem. Święta były nie tak znowu dawno i Marie z pewnością ją zapamiętała. Tym bardziej, że mimochodem uprzejmie zauważyła, iż chłodny fiolet to nie jest kolor dla blondynek… Nie mogła na uroczystym przyjęciu, na którym pierwsze skrzypce grała teściowa, wystąpić w czymś, co już raz zostało skrytykowane… Niewiele myśląc, wyciągnęła długą, granatową suknię z głębokim wycięciem na plecach, w której zazwyczaj chodziła do teatru. Przyniosła z przedpokoju czarne, zamszowe szpilki i sięgnęła po krótkie futerko. Jak gala, to gala. Zamówiła taksówkę i zeszła na dół. – No wiesz! Wyglądasz… – Cyryl z zainteresowaniem pochylił się nad wycięciem z tyłu. – Już zapomniałem, jak ci w niej ładnie. Nie wiem tylko, co mama… Popatrzyła na niego z niesmakiem. – To jest elegancka suknia na eleganckie okazje. Myślałam, że… W progu stanęła pani domu. – Tamara! Wreszcie jesteś! Mam nadzieję, że dobrze się czujesz, moja droga? – Obrzuciła jej kreację nieodgadnionym spojrzeniem i dodała: – Chodźcie, wszyscy już czekają… – Dużo ludzi? – spytała, cicho podążając za mężem. – Jak zwykle, pół miasta – roześmiał się półgębkiem. Przez wielkie dwuskrzydłowe drzwi weszli do salonu. Gości rzeczywiście było sporo. Dostrzegła mecenasa Purcell z żoną, państwa Poussin, de Virion, profesora Soupault, panią de Marivaux – to byli nieliczni z tych, których znała. Teściowie obracali się w kręgach towarzyskiej śmietanki i nie narzekali na brak rozrywek, co w dużej mierze wiązało się z pozycją Paula, przed laty piastującego stanowisko mera. Od kilku lat był na emeryturze, ale stare znajomości nie wygasły. Odeszli tylko ci, dla których wypadł już z obiegu, ponieważ wbrew powszechnie panującym zwyczajom nie związał się z polityką i znajomość z nim nie mogła się już do niczego przydać. W powietrzu unosił się duszący zapach perfum i woń kwiatów. Nie wiadomo z jakiego powodu, tej zimy najbardziej popularne były lilie. Nie nadążała z dostawami, bo nagle wszyscy, jak jeden mąż, zapałali miłością do tych nieco staroświeckich kwiatów. Jeszcze kilka sezonów temu lilie zarezerwowane były raczej na smutne okazje i schodziły głównie przy okazji pogrzebów. Dziś do dobrego tonu należało wręczanie ich przy każdej okazji. Zauważyła pod ścianą wielkie wazony z białymi, pomarańczowymi i żółtymi kwiatami. Pomyślała, że musi uprzedzić Marie, żeby nie zabierała ich do sypialni, bo nie będzie mogła spać. Oszałamiający zapach kwiatów po dłuższej chwili robił się nieznośny i duszący, powodując bóle i zawroty głowy. Nie pomagało nawet usuwanie słupka i pylnych pręcików. – Chodźcie, chodźcie! Paul podszedł do Tamary i wyciągnął rękę. – Witaj, moja droga! Jak zawsze urocza – mówiąc to, nachylił się i ciepło pocałował ją w policzek. – Masz szczęście, synu, że twoja piękna żona ciągle jest uśmiechnięta. Jeśli któregoś dnia zobaczę smutek na jej twarzy, będziesz miał ze mną do czynienia. – Pogroził mu palcem. – A teraz pozwól, że ci ją porwę! Philippe bardzo chciałby wreszcie ją poznać. Nie protestując, pozwoliła poprowadzić się w głąb salonu. Jeśli chodzi o Paula, to bez wahania pozwoliłaby mu zaprowadzić się nawet na biegun. Od pierwszej chwili, kiedy Cyryl przedstawił jej swoich rodziców, poczuła wielką sympatię do tego uroczego, trochę niedzisiejszego, szarmanckiego dżentelmena, który od czterech lat ilekroć ją widział, nieodmiennie wpadał w zachwyt. W przeciwieństwie do swojej żony był autentycznie uszczęśliwiony, kiedy dowiedział się, że syn wreszcie się oświadczył. Cyryl zdradził jej kiedyś w wielkiej tajemnicy, że pierwszą, wielką miłością jego ojca była pewna Polka, Teresa. Poznali się w Krakowie, kiedy Paul przyjechał na jakiś zjazd młodzieży, i zwariowali na swoim punkcie. Spędzili razem gorący tydzień i rozstali się, obiecując sobie dozgonną miłość. On musiał wracać, ona miała przylecieć do niego za kilka tygodni. Niestety, nie dostała paszportu, gdyż ktoś życzliwy doniósł o zażyłej znajomości z pewnym czarnowłosym Francuzem… Pisali do siebie jeszcze przez jakiś czas, ale w końcu uczucie umarło śmiercią naturalną. Niedługo potem Paul poznał Marie i ożenił się, ale, jak przyznał się kiedyś synowi, obraz Teresy na zawsze pozostał w jakimś zakamarku jego serca. Być może dlatego Marie, piekielnie zazdrosna o męża, nie przepadała za synową. Dla ścisłości, Marie w ogóle nie przepadała za Polakami. Tamara wiedziała, że kilkakrotnie była powodem awantur między nimi. Tym bardziej, że jej teściowa należała do tego gatunku Francuzów, którzy nigdy nie przyjęli do wiadomości, że Chopin był Polakiem, i uważali, że od czasu, kiedy Polacy zostali łaskawie wpuszczeni do Unii, zamiast okazywać wdzięczność, zaczęli prezentować nadmiernie roszczeniowe postawy. Relacje między nimi obiema były jednak na ogół poprawne; może z tego powodu, że Tamara nauczyła się odpowiednio postępować z teściową i czując oparcie w mężu i w teściu, zbytnio nie przejmowała się jej złośliwymi komentarzami, które ostatnimi czasy zdarzały się jakby rzadziej. – To jest właśnie moja synowa – wygłosił z dumą Paul, zatrzymując się przy niskim, starszym panu w galowym mundurze. – Pozwól, moja droga, to pułkownik Auber, mój stary przyjaciel… Nobliwie wyglądający, szczupły pan z wielką szopą białych włosów szarmancko szurnął nogami i z atencją uścisnął podaną mu dłoń. – Tylko nie stary, tylko nie stary! – zaprotestował, zabawnie wyciągając żylastą szyję. – Zapominasz, mój drogi, że jestem od ciebie dużo młodszy. Poza tym, to niestosowne wypominać wiek w towarzystwie pięknych kobiet – uśmiechnął się do Tamary, przyglądając się jej z nieukrywanym zainteresowaniem. – A więc to pani – powiedział, kiwając głową. – Paul zawsze chwalił się swoimi dziećmi, ale od kiedy zyskał synową, jest z pani tak dumny, jakby sam panią spłodził. – Ja też mam szczęście, że trafił mi się taki cudowny teść… Ujęła Paula pod rękę i położyła mu głowę na ramieniu. Zza filaru dostrzegła bystry wzrok teściowej. „Czy tej kobiecie naprawdę wszystko musi się tak jednoznacznie kojarzyć?” – westchnęła w duchu, ale na wszelki wypadek odsunęła się. – Ach, młoda damo, przystojni to my byliśmy pół wieku temu. – Pułkownik przestał udawać, że ma dwadzieścia lat. – Teraz jesteśmy co najwyżej wyprostowani, a może mi pani wierzyć, że to w naszym wieku nie jest wcale łatwe. Roześmiali się wszyscy troje. – A czy pani wie – kontynuował – że to właśnie pani teść przed laty nie dopuścił do zamknięcia dla pieszych mostów na Sekwanie z powodu „spaceru” po rzece Kadafiego? Oskarżył wtedy prezydenta, że dla uzyskania kontaktów handlowych przymyka oczy na libijskie naruszenia praw człowieka i… Paul zniecierpliwiony machnął ręką. – Dajżesz spokój, Tami słyszała to już tysiące razy! – Może być tysiąc pierwszy; lubię słuchać, jaki tato był nieustraszony – uśmiechnęła się. Choć ta forma zwracania się do teściów nie była we Francji zbyt popularna, od początku mówiła do niego „tato”, z czego był niezwykle dumny. – O to, to! Nieustraszony! – ucieszył się pułkownik. – Nie wiem, czy pani opowiadał, jak kiedyś… – Dość! – przerwał Paul stanowczo. – Od dawna jestem na emeryturze, ale nie jestem jeszcze taki stary, żeby karmić się w kółko minionymi sukcesami. Czego się napijesz? – zwrócił się do synowej, bo pułkownik już dzierżył w dłoniach wielką bańkę koniaku. – Jeśli mogę, poproszę o wino – uśmiechnęła się, obserwując, jak spieszy spełnić jej życzenie. Naprawdę miała do niego słabość. Zdarzało się, że to właśnie on pierwszy dowiadywał się o jej kłopotach. Cyryl był kochany, ale tak bardzo skupiony na sobie i swoich białych krukach, że czasami zapominał o bożym świecie. Niekiedy musiała twardo się postawić, żeby całego weekendu nie przesiedział z nosem w książce albo na kolejnej aukcji starych fotografii… Paul zawsze miał dla niej czas. Nie chcąc narażać jej na wścibskie pytania Marie, kiedy potrzebowała porady, umawiał się z nią w kafejce niedaleko kwiaciarni, żeby nie musiała tracić czasu. – Ty jesteś kobietą biznesu i twój czas jest cenniejszy – wygłaszał za każdym razem, kiedy próbowała oponować. Nie zdarzało się to zresztą zbyt często; właściwie tylko raz miała kłopoty. Pewnego dnia, nie wiadomo z jakiego powodu, lokalem, który kupiła od miasta, zainteresował się jakiś urzędnik i oficjalnie podważył wyniki przetargu, zarzucając jej, że był ustawiony, a cena, którą zapłaciła, zbyt niska. Na szczęście sytuacja szybko się wyjaśniła i nawet pomoc Paula okazała się niepotrzebna. Tak czy inaczej, czasami odnosiła wrażenie, że jest jedyną osobą, której zależy na niej naprawdę i bezwarunkowo… Lubiła wyobrażać sobie, że taki właśnie był jej ojciec. Opiekuńczy, niezawodny, nieodmiennie zainteresowany jej sprawami, bez względu na to, czy chodziło o zwykły katar, czy o zarzut korupcji. Prawie wcale go nie pamiętała; w domu natrafiała niekiedy na zdjęcia w jakichś starych szpargałach, pogniecione, przykurzone. Wysoki, uśmiechnięty, z charakterystycznym dla krótkowidzów przymrużeniem oczu. Mama nie darzyła ich wielkim sentymentem i walały się tam pewnie przez jej nieuwagę i roztargnienie. Wyrzuciła go ze swojego życia, kiedy Tamara miała cztery lata. Wśród wielu spraw, o których nigdy nie rozmawiały, ta zajmowała poczesne miejsce. Z fragmentów podsłuchanych rozmów, skąpych uwag rzucanych mimochodem i kilku wymijających odpowiedzi wyłaniał się banał zdrady, zawiedzionego zaufania i zapiekłej złości z powodu urażonej dumy. Tylko raz, kiedy skończyła siedemnaście lat, odbyły na ten temat krótką rozmowę. Mama przyparta do muru przez zbuntowaną nastolatkę, dla której świat składał się wyłącznie z dwóch kolorów, tym razem nie mogła jej zbyć byle machnięciem ręki. Używając najoględniejszych z oględnych słów, uraczyła ją historyjką o dwóch połówkach jabłka, z których jedna w końcu okazała się gruszką… Z tamtej rozmowy najbardziej zapamiętała jedno zdanie: „Nie ma żadnych połówek, to największa bzdura, jaką wymyśliły zakompleksione kobiety, żeby jakoś usprawiedliwić swój brak wiary we własne możliwości. Każda z nas jest całością, pełną i skończoną”. Pokłóciły się wtedy potężnie. Tamara wrzeszczała, że nie jest żadną zasraną czytelniczką i nie pozwoli karmić się głodnymi kawałkami o jabłkach i gruszkach rodem z poradników dla niedorozwiniętych kucharek. Mama z kamienną twarzą wyciągnęła swoje najcięższe działa i popłynęła opowieść o poświęceniu, niewdzięczności i odejmowaniu sobie od ust, żeby tylko ona miała na nowe buty czy modną torbę. Skończyło się trzaśnięciem drzwiami i krótkim telefonem, że zostaje na noc u koleżanki. Od tamtego czasu nie wracały więcej do tej rozmowy. I tak zawsze żyły osobno; Małgorzata z nosem w maszynie, przerzucająca sterty kartek i doznająca swoich prywatnych olśnień i rozczarowań, które przynosili jej papierowi ludzie, a Tamara w swoim szczelnym, odpowiedzialnym świecie. Przeszła przyspieszony kurs dorastania: w wieku dziesięciu lat już wiedziała, ile kosztuje cukier i gdzie bardziej opłaca się kupować warzywa. Po drodze ze szkoły robiła zakupy, czasem płaciła rachunki na poczcie i wystawała w niekończących się kolejkach po mięso. Na szczęście w pobliskiej masarni już ją znali, wiedzieli, że to córka „tej pisarki”, więc zdarzało się, że była obsługiwana bez oczekiwania. Była chuda i niewyrośnięta, więc sklepowe, rozpływając się w uśmiechach, napychały jej siatki biodrówką, pasztetową, niekiedy szynką i kazały pozdrowić mamusię, dopytując się natarczywie, o czym będzie kolejna książka. Nie znosiła tych bab, ich lepkiego zainteresowania i czerwonych, grubych twarzy z idiotyczną koronką nad czołem. Myślała ze złością, że gdyby nie one, mama byłaby tylko dla niej. Gdyby nikt nie chciał kupować jej książek, w końcu przestałaby pisać i przypomniała sobie, że ma córkę… – Marcel przyjechał! – Cyryl wziął ją za rękę i pociągnął w stronę kuchni. Pozwoliła się zaprowadzić do wielkiego, pełnego pary i apetycznych aromatów pomieszczenia, gdzie królowała kucharka. Przy pobielanym stole, opierając głowę na ramieniu, siedział wysoki, przystojny brunet, bardziej doskonała kopia jej własnego męża. – O, moja ulubiona bratowa! – zawołał na jej widok, zrywając się z krzesła. – Do dziś nie mogę zrozumieć, dlaczego wybrałaś Cyryla… – skrzywił się zabawnie. – Bo najpierw poznałam jego. Poza tym ty miałeś już żonę, niestety. – A, tak, zapomniałem. – Uścisnął ją serdecznie i poklepał energicznie po plecach. – Ale to cię w żaden sposób nie usprawiedliwia… – roześmiał się. – No, braciszku, nie patrz tak groźnie, przecież ci jej nie zjem. Zdecydowanie miała szczęście do mężczyzn w tej rodzinie. Z Marcelem, mimo że od dwóch lat mieszkał w Stanach, łączyła ją zażyła komitywa. Mieli podobne poczucie humoru i taki sam, lekko ironiczny, dystans do świata. Od razu przypadli sobie do gustu i choć Cyryl początkowo był trochę zazdrosny, w końcu zaakceptował ich specyficzne relacje. – Jak podróż? – zapytała. – Samolot to środek lokomocji dla ludzi bez wyobraźni – odparł. – Ale niestety najszybszy. Nie mogłem napić się podczas lotu, więc teraz muszę odreagować, zanim moja droga rodzicielka znowu zacznie snuć wydumane teorie na temat mojego rzekomego alkoholizmu. – Sięgnął po stojącą nieopodal butelkę calvadosu. Jak na zawołanie w drzwiach stanęła Marie. – Marcel! – zawołała, rozkładając ramiona. – Ty niewdzięczny chłopcze! Służąca dopiero mi powiedziała, że jesteś. Stojąca przy piecyku kucharka rzuciła w jej stronę urażone spojrzenie, ale nic nie powiedziała. – Dlaczego nie przyszedłeś się przywitać?! – ciągnęła Marie z wyrzutem, obejmując syna.– Znowu pijesz. – Popatrzyła z naganą na szklankę w jego ręce. – Kiedy przyjechałeś? Gdzie Roxana? Jak chłopcy? Na jak długo zostaniesz? Dlaczego nie zadzwoniłeś, ojciec pojechałby na lotnisko? – zarzuciła go pytaniami. Marcel zamachał rękami, jakby odpędzał się od wyjątkowo natrętnej muchy. – Mamo! Spokojnie, bo mnie udusisz! – Delikatnie wyswobodził się z jej ramion. – Roxana musiała zostać, bo chłopcy mają ospę. Bardzo cię pozdrawia i ściska. Może w lipcu uda nam się przyjechać we czwórkę… A nie dzwoniłem, bo chciałem wam zrobić niespodziankę; poza tym do ostatniej chwili nie byłem pewien, czy uda mi się wyrwać… – Moje wnuki kochane… – rozkleiła się Marie, na powrót przytulając się do syna. – Nie dosyć, że jedyne – mówiąc to, łypnęła załzawionym okiem w stronę Tamary – to jeszcze tak daleko… Ach, Boże, rozmazałam sobie oko. – Sięgnęła po chusteczkę i powiedziała, już spokojniej: – Zawołam ojca, ale będzie miał niespodziankę! A wy nie pijcie tyle – fuknęła i obrzuciwszy nagannym spojrzeniem szklanki w rękach synów i synowej, wyszła z kuchni. – Ach, ta nasza Marie. Rozpacza, że staczamy się w alkoholową przepaść, bo nie ma pojęcia, że tradycja picia calvadosu wyrasta z czasów normandzkich, kiedy to w czasie trwających długo posiłków traktowano go jako rodzaj napoju pobudzającego apetyt i pozwalającego zjeść jeszcze więcej – roześmiał się Marcel, zanurzając usta w złotym trunku. – Dawni mężczyźni przekładali ilość spożytych przez siebie produktów na obraz swojej męskości i na powodzenie u płci pięknej – oświadczył i teatralnym gestem rozwichrzył sobie włosy. – Calvados to coś więcej niż trunek. To sposób bycia, jak mawiał Remarque. – Biorąc pod uwagę ilość – zauważył nieco złośliwie Cyryl – nie narzekasz zdaje się na powodzenie. – Schlebiam sobie, drogi braciszku, że to nie jest zasługa jedynie calvadosu. A coeur vaillant rien d’impossible1. – Une poule aveugle peut quelquefois trouver son grain2 – wykrzywił się Cyryl. Tamara stała z boku i przyglądała się braciom. Marcel był starszy o kilka lat, ale wszystkim, począwszy od sposobu ubierania, a skończywszy na sposobie bycia, dawał światu do zrozumienia, że jest w najlepszym okresie swojego życia. Wyłożona na wierzch dżinsów, lekko pognieciona biała koszula, bujna czupryna, zawadiacka, kwiecista chustka pod szyją i wysokie, ciężkie buty świadczyły o tym, że ich właściciel dobrze się czuje sam ze sobą i nie do końca poważnie traktuje zarówno świat, jak i siebie samego. Kto inny w takim stroju wyglądałby na starannie wystylizowanego. On sprawiał wrażenie, jakby to, co akurat ma na sobie było wybitnie przypadkowe i po omacku wyciągnięte z szafy. Cyryl był zupełnie inny. Jego brak dystansu do siebie przejawiał się przede wszystkim w sposobie ubierania. Nienagannie zawiązany krawat, koszula pasująca odcieniem do garnituru i buty wyglancowane tak, że można się było w nich przejrzeć – wszystko to niemal krzyczało, że ich właściciel uważa się za poważnego i godnego szacunku człowieka. Aż trudno było uwierzyć, że ten pierwszy był szanowanym wykładowcą literatury francuskiej na jednym z najlepszych amerykańskich uniwersytetów, drugi zaś prowadził popularny wśród paryżan antykwariat i od kilku lat zajmował się wyszukiwaniem, a potem wyceną i sprzedażą zabytkowych mebli, obrazów, wartościowych rzeźb, starych rycin, grafik i rękopisów i w związku z tym większość czasu spędzał wśród zakurzonych przedmiotów i ekscentrycznych artystów. – Jestem piekielnie zmęczony – westchnął Marcel. – Pójdę się położyć na kwadrans, mam nadzieję, że to nie będzie wielkie faux pas. Potem przywitam się z ojcem. Nie chcę go odciągać od gości, w końcu to jego wielki dzień. Tamara uniosła brwi w niemym zdziwieniu. – No wiesz, wytrzymać z naszą drogą matką czterdzieści lat to nie lada wyczyn. Roześmieli się wszyscy troje. Późnym wieczorem, kiedy już wszyscy goście rozjechali się do domów, Paul zdjął marynarkę, rozluźnił krawat i podszedł do barku, skąd wyciągnął butelkę koniaku. – Wreszcie mogę się w spokoju napić z synami – westchnął. – I z synową oczywiście. – Mrugnął łobuzersko do Tamary. – Nie uważasz mój drogi, że na dziś już wystarczy? Przynajmniej ty masz dosyć – odezwała się spod okna Marie. Stała przy wielkiej palmie i delikatnie gładziła jej wąskie liście. – Naprawdę piękna – zwróciła się do synowej. – Musisz koniecznie powiedzieć Elwirze, jak ją pielęgnować. Już wy się tam najlepiej dogadacie… Elwira była Polką, która dwa razy w tygodniu przychodziła sprzątać i robić zakupy. – Nie przesadzaj, nie co dzień świętuje się taką rocznicę – zaprotestował Paul. – Napijesz się z nami, kochanie? Marie wydęła usta. – Najwyżej kapkę cointreau z lodem, poproszę – rzekła, rozsiadając się na obitej złotym pluszem sofie. – Boże, jestem potwornie zmęczona. Jutro rano mam umówionego masażystę, ale chyba nie wstanę przed dwunastą. Muszę powiedzieć Elwirze, żeby go odwołała. Poza tym chciałabym spędzić trochę czasu z synem. – Popatrzyła z czułością na Marcela, który zajęty był przeglądaniem gazety. Na dźwięk jej słów podniósł głowę. – Przepraszam, mamo, ale jutro nie dam rady – powiedział, rozkładając ręce. – Będę zajęty cały dzień. Zaplanowałem sobie obchód wszystkich księgarni, muszę uzupełnić bibliotekę. Ostatnio wyszło kilka pozycji, a kupowanie przez internet to nie to samo… Poza tym muszę wpaść na wydział, obiecałem Julienowi, że poprowadzę wykład… – No to może weekend spędzimy razem? Moglibyśmy pójść do teatru! Tata kupi bilety! W tym dzikim kraju pewnie nie bywa się w takich przybytkach sztuki… – Jak możesz być taką ignorantką, mamo – oburzył się Cyryl. – Jaką ignorantką?! – Wzruszyła ramionami. – O tym, że teatr to sztuka, Amerykanie dowiedzieli się dopiero w dwudziestym wieku wraz z pojawieniem się modernizmu. – A Eugene O’Neill?! – zaperzył się Cyryl. Marie popatrzyła na niego z pobłażaniem i umoczyła usta w kieliszku. Dyskretnie oblizała wargi i oświadczyła: – Właśnie o tym mówię. Ale zanim w ogóle mieli okazję przyzwyczaić się do faktu, że dobrego dramatu nie muszą już importować z Europy, bo mają swojego geniusza, przyszła wielka depresja lat trzydziestych, no i cóż…? – Wtedy wszyscy myśleli o pieniądzach, których nie mieli, a rząd federalny postanowił wprowadzić roboty publiczne jako sposób na ożywienie gospodarki – włączył się Marcel. – Jednym z programów w ramach tych robót ogłoszonych przez Roosvelta był Federalny Program Teatralny, pierwszy w dziejach przypadek, by rząd federalny Stanów zajął się subsydiowaniem sztuki, więc nie potępiaj ich tak bardzo… – Przecież dobrze wiesz, że nie chodziło o sztukę, tylko o zapobieganie rozruchom z powodu bezrobocia… – To nie ma znaczenia. Ważne, że Kongres dał się przekonać, że warto wydać parę milionów dolarów, by artystom dać możliwość pracy za mniej niż minimalną płacę, a ludziom dostęp do teatru… – …co i tak im nie pomogło, bo wyżyny sztuki, na które się wspięli, to zaledwie musicale… – A co jest złego w musicalach?! – oburzył się Cyryl kolejny raz. – A West Side Story? Albo Lady Be Good, że nie wspomnę o Skrzypku na dachu! Przecież już klasycy wiedeńscy docenili ten rodzaj spektaklu muzycznego. – Ach, mój drogi, dobrze wiesz, że nie interesuje mnie ani Strauss, ani Offenbach. Ta ich frywolność i napuszenie… – Mama kocha wyłącznie Erika Satie – roześmiał się Paul, przysiadając koło żony i czule otaczając ją ramieniem. – Bez prozacu nie do przełknięcia – mruknął Cyryl. – Tylko dla depresyjnej natury, braciszku. Tamara siedziała w przepastnym fotelu z lampką wina w dłoni i przysłuchiwała się rozmowie. Nie wtrącała się nie dlatego, że nie znała się na teatrze, tylko nie chciała płoszyć atmosfery. Wielki, kryształowy żyrandol odbijał ciepłe światło z kominka i roznosił je po suficie. Na metalowej etażerce stały okazałe, białe i zielone świece, których blask migotliwie pełgał po ścianach. Ludzie zebrani w salonie byli sobie bliscy i mimo różnicy zdań nastawieni do siebie życzliwie. Czuło się, że lubią swoje towarzystwo. Paul siedział blisko żony i delikatnie, niemal od niechcenia bawił się jej dłonią; gładził palce i rysował obwódki na paznokciach. Marie, zajęta rozmową z synami, zdawała się tego nie dostrzegać, ale od czasu do czasu czule przejeżdżała ręką po jego włosach. – Co trzeba zrobić, żeby po tylu latach własne towarzystwo ciągle sprawiało radość? – odezwała się Tamara znienacka. Na moment zapadła cisza. Cyryl oderwany od zachwalania uroków operetki spojrzał na żonę zdziwiony. – A co w tym dziwnego? Jak ludzie się kochają, to lubią być razem. – No tak, ale łatwo kochać miesiąc po ślubie, rok, dwa, pięć. Ale potem? Nigdy, Paul, nie miałeś wątpliwości? – zapytała głupio, nie dostrzegając zimnego wzroku teściowej. – Ani ty, Marie? – dodała szybko, kiedy już go zauważyła. – No cóż, moja droga – zaczęła Marie z wyżyn swoich czterdziestu małżeńskich lat – jak już człowiek raz wybierze, to jest oczywiste, że musi być wierny swoim wyborom. Nie sztuka uciekać, kiedy coś idzie nie tak… – Ja ci zdradzę receptę na udany związek – roześmiał się Paul. – Trzeba codziennie, dzień po dniu, robić to samo, co przed ołtarzem w dniu ślubu: uśmiechać się i przytakiwać. Do domu wracali w dobrych nastrojach. Tamara lubiła wizyty u teściów; lubiła wygrzewać się w ich mieszczańskim, rodzinnym ciepełku. Przyzwyczaiła się już do… . . . (fragment) 1 Dla chcącego nic trudnego. 2 I ślepej kurze trafi się ziarnko.\n8 stycznia (fragment)\n12 stycznia (fragment)\n13 stycznia (fragment)\n14 stycznia (fragment)\n15 stycznia (fragment)\n16 stycznia (fragment)\n17 stycznia (fragment)\n18 stycznia (fragment)\n19 stycznia (fragment)\n20 stycznia (fragment)\n21 stycznia (fragment)\n22 stycznia (fragment)\n23 stycznia (fragment)\nSpis treści: Karta tytułowa Karta redakcyjna Dedykacja Rzeka zimna 7 stycznia 8 stycznia 12 stycznia 13 stycznia 14 stycznia 15 stycznia 16 stycznia 17 stycznia 18 stycznia 19 stycznia 20 stycznia 21 stycznia 22 stycznia 23 stycznia Epilog Koniec\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Rzeka_zimna-ebookRO/p85273i119049" target="_blank" title="Rzeka zimna [Magdalena Kawka] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Rzeka zimna [Magdalena Kawka] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Pomnażanie kapitału staje się coraz trudniejsze. Przyszłe inwestycje będą wymagały większej gotowości na ryzyko - Kurs na Funta\nInformacje » Finanse ogólnie » Pomnażanie kapitału staje się coraz trudniejsze. Przyszłe inwestycje będą wymagały większej gotowości na ryzyko\nPomnażanie kapitału staje się coraz trudniejsze. Przyszłe inwestycje będą wymagały większej gotowości na ryzyko\n6 lipca 2020 6 lipca 2020 Finanse ogólnie\n– Obecnie na rynkach finansowych jesteśmy w bardzo dziwnym momencie, bo z jednej strony wiemy, że gospodarka jednak zwolni, a z drugiej strony aktywa i ich wyceny tego nie pokazują – mówi agencji informacyjnej Newseria Biznes Grzegorz Chłopek, dyrektor zarządzający iWealth Management. – Panuje optymizm spowodowany tym, że banki centralne skupują aktywa. Odreagowaliśmy głębokie spadki, taką szybką panikę, na niektórych aktywach w zasadzie nawet nie widać, że jesteśmy w okresie pandemii, spowolnienia gospodarczego i zahaczamy o recesję.\nMaleją oszczędności polskich gospodarstw domowych, co spowodowane jest zarówno sytuacją na rynku pracy, jak i inflacją. Z kolei stopy procentowe (referencyjna na poziomie 0,10 proc.) nie dają zarobić na depozytach. Jak widać z danych Analiz.pl, tylko w I kwartale oszczędności Polaków skurczyły się o 25 mld zł. Wprawdzie na początku II kwartału inflacja nieco wyhamowała, ale w czerwcu znów okazała się zaskakująco wysoka, o 0,5 pkt proc. ponad prognozy (3,3 proc. vs. 2,8 proc. według wstępnego szacunku).\nZobacz: Giełda Papierów Wartościowych: prognozy na kolejny rok są optymistyczne\nTakże majowy odczyt na poziomie 2,9 proc. ma się nijak do średniego oprocentowania lokat, które wyniosło wówczas zaledwie 0,58 proc. Nawet depozyty o krótkim terminie zapadalności oferują zwrot na poziomie ledwo przekraczającym 0,8 proc. Nic dziwnego, że większość tych, którzy nie chcą patrzeć, jak ich oszczędności topnieją w bankach, szuka innych sposobów inwestycji.\n– W czasach kryzysowych kapitał płynie głównie w bezpieczne miejsca. Są wśród nich głównie obligacje i wyraźnie widać, że Narodowy Bank Polski, który ogłosił obniżenie stóp procentowych, chcąc wesprzeć gospodarkę i trochę wyprzedzając to, co może się zdarzyć w najbliższych miesiącach, spowodował, że obligacje bardzo dobrze pracowały dla inwestorów. Trzeba jednak pamiętać, że te rentowności na przyszłe lata są bardzo niskie – podkreśla Grzegorz Chłopek.\nZobacz: Fotowoltaiczny boom na giełdzie i skargi w UOKiK-u\nW jego opinii coraz więcej kapitału będzie przepływać w kierunku akcji, które są naturalnym zabezpieczeniem przed inflacją.\n– Z drugiej strony z założenia mają one oczekiwaną stopę wyższą niż obligacje, chociaż z nieco większym ryzykiem. Ale ponieważ to ryzyko trzeba ograniczać, dlatego trzeba podchodzić do inwestycji dosyć oportunistycznie, czyli wykorzystywać pewne okazje – dodaje ekspert.\nZ giełd najmocniej zachowuje się rynek amerykański, zwłaszcza spółki technologiczne. Indeks NASDAQ wzrósł w ciągu pierwszego półrocza o niemal 10 proc. pomimo głębokiego spadku w połowie marca. Kto wówczas zainwestował w spółki tego sektora, w trzy i pół miesiąca zarobił już ponad 48 proc.\nTakże S&P 500 urósł od marcowych dołków o 34,5 proc., choć nie powrócił jeszcze do poziomów z początku roku. Jednak właśnie z tego powodu akcjom amerykańskim grozi korekta, co zwykle pociąga za sobą spadki i na innych rynkach, zwłaszcza tak słabo radzącym sobie jak indeks największych polskich spółek WIG20, który od początku roku stracił niemal 20 proc. i trudno oczekiwać poprawy przy wysokiej ekspozycji na banki i spółki uzależnione od decyzji politycznych. Znacznie lepiej radziły sobie małe spółki.\nZobacz: Działania dezinformacyjne w teorii i praktyce\n– Następne miesiące przyniosą twarde dane z gospodarki. Spółki pokażą wyniki, które branże zyskały, a które straciły – mówi dyrektor zarządzający iWealth Management. – Najbezpieczniejszą alternatywą w stosunku do inwestycji na lokacie są obligacje skarbowe. Kolejną opcją, ale tutaj już należy być bardziej ostrożnym i bardziej selektywnym, są obligacje przedsiębiorstw. Należy jednak pamiętać, że w chwili obecnej emisje przedsiębiorstw mogą być obarczone takim ryzykiem, że przy pewnych kłopotach, które mogą się ujawnić później, kiedy spółki w końcu pokażą wszystkie raporty, że takie obligacje niekoniecznie muszą być wykupione w całości.\n30 proc. firm produkcyjnych zredukowało swoje zatrudnienie w związku z pandemią koronawirusa


Strona główna Serwis Standopedia Oszczędność energii w warsztacie\nSzkolenia Biblioteka Standopedia\t Trzywarstwowe wykończenie z efektami specjalnymi. Wykończenie matowe Dwuwarstwowe wykończenie z barwionym lakierem bezbarwnym. Efekt płynnego metalu Skuteczna renowacja białych lakierów perłowych Oszczędność energii w warsztacie\tAplikacja lakieru w okresie letnim Wsparcie specjalne Konsulting Materiały do pobrania\nW swojej wieloletniej pracy w charakterze konsultanta zauważyłem, że właściciele często nie dostrzegają oczywistych i łatwych do skorygowania błędów lub po prostu przyzwyczajają się do nich. O potencjalnych oszczędnościach przekonują się dopiero po uzyskaniu niezależnej, profesjonalnej pomocy. Jako Standox energy consultant, nie tylko określam gdzie można wygenerować potencjalne oszczędności, lecz także sugeruję, co dokładnie można zrobić i kiedy się to zwróci. Przemyślane inwestycje mogą pomóc warsztatom zmniejszyć roczny koszt energii elektrycznej średnio o 30%.


21. Marszałek Geblewicz : To jedno z najbardziej urokliwych miejsc naszej aglomeracji.\n22. Nadgorliwość spółdzielni.\n... go PSP w Policach. Wobec powyższego pomimo, że wzdłuż drogi doprowadzającej do wskazanych obiektów są budynki wobec, których nie ma wymogu drogi pożarowej, to ta droga powinna umożliwiać dojazd pojazdów ochr ...\n... h przy samej granicy. Pozwoli także na dojazd do siedziby Zakładu Wodociągów i Straży Gminnej. W tym miejscu mieści się także Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej. Z oszczędności po przetargach gmina sfinansu ...\n24. Na sesji o drogach. Gminnych, powiatowych i działkowych.\n25. Przedszkole i Żłobek "Wyspa Malucha" zaprasza!\n... Montessori oraz zabaw i eksperymentów chemicznych i fizycznych. Budynek jest przystosowany do obsługi osób niepełnosprawnych ruchowo m.in. dzięki pochylniom dojazdowym i windzie. Cały obiekt jes ...\n26. Uwaga na objazd w Stobnie!\n... łbów" oraz powstaną dogodne dojazdy do posesji. No i oczywiście powstanie równoległy chodnik. Na końcu miejscowości droga przejdzie w bitumiczną nawierzchnię dla rowerów i pieszych, którą dotrzemy do Warnik ...\n28. Rogatki już działają!\n29. Jest zima. Jest śnieg. Są utrudnienia. Kto odśnieża?\n... wsi, które stanowią dojazdy do osiedli i domostw z drogi głównej. Kolejne kategoria to drogi osiedlowe lub prywatne będące w zarządzaniu osób fizycznych, spółdzielni mieszkaniowych lub wspólnot. Najwięcej ...\n31. Orkan Grzegorz powala drzewa.\n... na drodze dojazdowej do stacji Orlen znajdującej się przy autostradzie A6. Strażacy i WOPR poszukiwali na Odrze wędkarza, który udał się na łowienie ryb w okolicach Moczył. Przez wiele godzin rodzina ...\n32. Co się zbuduje w naszej okolicy ?\n... jnych wybudowana została już wcześniej droga dojazdowa. Sam Dom Kultury będzie wyposażony w wielofunkcyjną duża salę ze sceną i zapleczem, pracownie do prowadzenia zajęć i warsztatów. W części sportowej po ...\n33. Remont potrwa do końca listopada.\n34. Ksawery szaleje\n... na naszym terenie mnóstwo pracy. Na ulicach i chodnikach jest już mnóstwo połamanych konarów i gałęzi. Doszło też do kilku lokalnych podtopień. Na drogach dojazdowych tworzą się ogromne kałuże a studzienki ...\n35. "Droga Pożarowa" - czy dostaniemy mandat ?\n... ej oraz dbanie o jej stan należy do obowiązków zarządcy budynku. Administrator powinien zapewnić wszelkim służbom ratunkowym swobodny dojazd przed wejście o każdej porze dnia i nocy, a co za tym idzie, dopilnow ...\n36. Sesja z absolutorium\n... ia przy drodze dojazdowej do posesji nr 1 i 2 w Kołbaskowie. Na sam koniec sesji doszło to niemiłych utarczek słownych pomiędzy redaktorem Kołbaskowskiego Punktu Widzenia - Mateuszem Jakubowskim a radn ...\n37. Lato pełne remontów.\n... budowany jest wodociąg. Zapewnić ma on lepszą jakość wody oraz wyższe ciśnienie w kranach. Część z prac będzie realizowana w okolicach drogi powiatowej Ustowo - Siadło Górne oraz na drogach dojazdowyc ...\n38. Zaproszenie na II Gminny Spływ Kajakowy\n... Pierwsi z uczestników wyruszą z Mescherin już o godzinie 9.00 rano. Dojazd do tej miejscowości dla wszystkich zapewni organizator - gmina Kołbaskowo. W ramach dziesięciozłotowego wpisowego mieszkańc ...\n39. Obwodnica Szczecina. Obwodnica Przecławia.\n40. Trzydziesta sesja\n... latach sporo zainwestowała w Siadle Dolnym. Wykonano nową drogę dojazdową oraz drogę wzdłuż rzeki wraz z infrastrukturą. Wpływają skargi, że weekendowi turyści są głośni a mieszkańcy chcieliby odpocząć ...


Kodak Film Ultramax 400/36 w sklepie internetowym • wywolajfilm.pl\nStrona główna / Wywołaj lub kup film / Sprzedaż filmów / Film Kodak Ultramax 400/36 typ 135\n46.00 zł (37.40 zł netto)\nSprawdzi się podczas wykonywania różnorodnych fotografii.\nilość Film Kodak Ultramax 400/36 typ 135\nSKU: 6034060 Kategoria: Sprzedaż filmów\nKodak Film Ultramax 400/36 to materiał światłoczuły cechujący się wysokim nasyceniem barw i dużą tolerancją.\nDoskonale sprawdzi się podczas wykonywania różnorodnych fotografii, zarówno w pomieszczeniach jak i w plenerze, a także z wykorzystaniem lampy błyskowej. Negatyw pozwala na swobodne korzystanie z potencjału fotografii analogowej. Materiał posiada czułość ISO 400 (DIN 27o).\nKodak Film Ultramax 400/36 – co może być lepszego od rolki tego negatywu?\nTo idealny wybór na wakacje. Tym filmem można wykonać wszystkie ciekawe tematy. Od zdjęć we wnętrzach, przez dynamiczne ujęcia sportowe, po klimatyczne kadry o zmierzchu. Ponadto jest obrabiany w najpopularniejszym procesie C41. Dzięki temu bez problemów wywołamy go w dowolnym miejscu na świecie. Charakteryzuje się żywymi, nasyconymi barwami oraz niewielkim ziarnem.\nNapisz pierwszą opinię o „Film Kodak Ultramax 400/36 typ 135” Anuluj pisanie odpowiedzi\n29.90 zł (24.31 zł netto) Czytaj dalej


Dodatek emerytalny dla strażaków ochotników to dobra inicjatywa.\nOd wielu lat wspieram w różny sposób strażaków z OSP. Sam zresztą jestem członkiem jednej z jednostek w gminie Grójec. Moja pomoc, to przede wszystkim pomoc w uzyskiwaniu środków na remonty strażnicy i doposażenie sprzętowe, w tym zakupy samochodów.\nPolska na tle Europy: debata na temat efektywności wydatkowania środków w ramach Wspólnej Polityki Rolnej\n22 lutego 2019 roku odbyła się debata na temat efektywności wydatkowania środków w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, w której miałem możliwośc uczestniczyć.\nSłowo o protestach\nPrzypomina mi się bardzo mocno w pamięci sytuacja z jesieni 2014 roku, kiedy po kilkunastu tygodniach politycznej „wojenki z Rosją" rynek się załamał i ceny mocno spadły. Powstało wówczas pod siedzibą Premiera tzw. „Zielone miasteczko", w którym protestowało kilkadziesiąt osób. Wiele osób pytało nas wówczas (Związek) dlaczego nas tam nie ma. Ta dyskusja przeniosła się też na posiedzenie Zarządu naszej organizacji. Wyraziłem wówczas zdanie, że naszą rolą - związku branżowego jest sformułowanie realnych postulatów, zrobienie własnej akcji protestacyjnej. Tak też się stało. Jednocześnie powiedziałem, że jeśli ktoś ma wolę i intencję przyłączenia się do „zielonego miasteczka" niech w nim weźmie udział. Choćby w formule solidaryzowania się z innymi, którym dzieje się krzywda. Ja natomiast zajmę się wdrażaniem w życie naszych, sformułowanych w toku dyskusji postulatów. W tym czasie odbyłem kilka wyjazdów do Brukseli, różnych części świata (w tym do Rosji, Chin i na Białoruś) po to, żeby załatwiać nasze sprawy. Efektem naszych związkowych (także innych organizacji) działań było załatwienie możliwości wycofania kilkuset tysięcy ton jabłek i innych owoców z rynku za rekompensatami idącymi w miliony Euro, otwarcie rynków zbytu dla polskich jabłek w kilku krajach świata, wzmocnienie działań promocyjnych, pomoc dla poszkodowanych, utrzymanie warunków i zasad zatrudniania cudzoziemców i....wielu innych. Teraz, po kilku latach mogę też powiedzieć, że efektem tych wyjazdów było też „ciche przyzwolenie" na eksport owoców przez Białoruś.\nZ tego, co pamiętam, do „zielonego miasteczka" nie przystąpił wówczas żaden z sadowników, w tym żaden z gorących orędowników tego pomysłu.\nLatem tego roku, w tragicznej już wówczas sytuacji na rynku owoców i spodziewając się jeszcze jej pogorszenia znów zorganizowaliśmy protest. I znów z aktualnymi i realnymi postulatami. Dla przypomnienia oto one:\nskuteczne przeciwdziałanie domniemanej zmowie zakładów przetwórczych,\nuruchomienie rekompensat dla gospodarstw, które straciły dochody wskutek niskich cen do hektara,\nuruchomienie limitu 500 tys. ton jabłek na wycofanie do celów bioenergetycznych,\nwdrożenie skutecznych wieloletnich umów kontraktacyjnych,\npodjęcie działań celem przywrócenia handlu z Federacją Rosyjską,\nuruchomienie systemu rekompensat do karczowania starych sadów i plantacji,\nułatwienia w zatrudnianiu cudzoziemców do prac w gospodarstwach.\nI znów do Warszawy przyjechało kilka tysięcy osób. I znów były różne głosy, a to że to niepotrzebne, a to że może zbyt mało ostre, a to zbyt delikatne. Po tym proteście wznowione zostały rozmowy o naszych pomysłach i postulatach. Pojawiła się interwencja Eskimosa, powstał zespół ds. wdrożenia umów kontraktacyjnych, prowadzimy kampanie promujące za granicą polskie jabłka (kampania w Egipcie to eksport „tylko" 30 tys. ton jabłek w lutym i dziś największy nasz zewnętrzny rynek zbytu), jesteśmy obecni z naszą ofertą na największych targach owocowych na świecie. Walczymy o uproszczenie zasad zatrudniania cudzoziemców, zmniejszenie opłat za pobór wody, wdrożenie systemu karczowania starych nieefektywnych, psujących rynek sadów i o wiele innych naszych spraw.\nPodobnie jak w 2014 roku, tak i teraz pojawiają się głosy, że trzeba działać inaczej, bardziej zdecydowanie, wyjść na ulice, palić, wysypywać, blokować.\nJa, podobnie jak w feralnym 2014 roku, uważam, że drogi do celu mogą być rożne. Mimo mojej negatywnej oceny obecnego Ministra Rolnictwa i błędów, choćby „akcji Eskimos", mimo częstego nas lekceważenia, odciągania w czasie wcześniej umówionych spotkań, obrażania i szkalowania, dialog z resortem prowadzić trzeba. Za kilka dni będę po raz kolejny miał okazję pokazać światu i Europie nasze problemy i prosić o pomoc, tym razem w Brukseli. To jest moja rola i rola branżowego Związku. Jednocześnie nikomu nie zabraniam i nie zniechęcam do uczestnictwa w protestach prowadzonych przez inne organizacje. Miejsc i form do wykazania swojej aktywności jest dużo. Ważne jest, aby cel był wspólny- poprawa sytuacji.\nJedno, co mnie w tym wszystkim smuci, to zdarzające się przeciwstawianie się jednej organizacji przeciwko drugiej, rolnika przeciwko rolnikowi, działacza przeciwko działaczowi. To do niczego dobrego nie prowadzi. Wróg nie jest wśród nas.\nI chciałbym też uniknąć sytuacji, że Ci, którzy najbardziej dziś popierają bardziej spektakularne akcje niż te, które prowadzi dziś Związek Sadowników RP najczęściej siedzą w domu przyglądają się i tylko szyderczo recenzują innych.\nSytuacja jest na tyle tragiczna, że każdy ma możliwość wykazać się swoją aktywnością. Dlatego niech nikogo nie dziwi, że jedni jeżdżą na „pokojowe" spotkania do takiego, czy innego ministerstwa, a innych niech nie dziwią palone opony i wysypywane jabłka. Drogi do celu mogą być bowiem różne, a najlepiej jak są zbieżne.


Pamiętaj, abyś dzień święty święcił - Wolna Droga\nStrona główna Archiwum Pamiętaj, abyś dzień święty święcił\nOd marca 2018 r. obowiązuje ustawa ograniczająca handel w niedziele. Zgodnie z nią w 2018 r. w każdym miesiącu, handlowe były po dwie niedziele (handlowe były także dwie niedziele, przed Świętami Bożego Narodzenia i jedna przed Wielkanocą), w 2019 r. – będą po jednej na miesiąc, a od 2020 r. handlować będzie można w 4 niedziele w ciągu całego roku.\nUstawa przewiduje, że w niektórych przypadkach handel i wykonywanie pracy w handlu są dozwolone w każdą niedzielę, np. na stacjach paliw, w aptekach.\nOgraniczenie handlu w niedziele jest ważnym społecznie zagadnieniem. Prowadzi do wzmocnienia więzi społecznych, szczególnie rodzinnych, ogranicza tzw. „turystykę sklepową”, która jest patologiczną formą spędzania wolnego czasu.\nWśród osób zatrudnionych w handlu istotną grupę stanowią kobietymatki, a niedziela, to często najbardziej dogodny moment na spędzenie czasu z dziećmi i rodziną. Wolna od pracy niedziela daje wszystkim członkom rodziny możliwość wspólnego odpoczynku i przywraca jej pierwotny sens, związany ze świętowaniem tego dnia.\nInne zdanie na ten temat mają korporacje handlowe i część przedsiębiorców, dla których jesteśmy konsumentami, a wszelkie ograniczenia handlu rozumiane są wyłącznie jako zmniejszenie przychodów albo ograniczenie tzw. praw konsumenckich. W takiej sytuacji pracownik, np. marketu albo galerii handlowej, traktowany jest niczym niewolnik, którego rola sprowadza się do realizacji celów sprzedażowych i podporządkowania się interesom pracodawcy.\nRozwiązania przyjęte w ustawie są efektem prac parlamentarnych nad obywatelskim projektem firmowanym przez NSZZ „Solidarność” (uzyskano kilkaset tysięcy podpisów popierających ograniczenie handlu w niedzielę). Wyjściowy projekt ustawy przygotowany przez związek był bardziej restrykcyjny i zakładał ograniczenie handlu we wszystkie niedziele już z dniem obowiązywania ustawy.\nJednak prace nad projektem prowadzone przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej oraz szeroko prowadzone konsultacje społeczne spowodowały wypracowanie obecnie obowiązujących przepisów. Zawarto kompromis, którego ważnym elementem jest etapowe wprowadzanie zmian do 2020 roku.\nW 2019 roku handlowa będzie każda ostatnia niedziela danego miesiąca, chyba że w dniu tym przypada święto wolne od pracy. Handel będzie dozwolony łącznie w 15 spośród 52 niedziel występujących w bieżącym roku. Od 2020 roku handlowych będzie maksymalnie 7 niedziel zgodnie z listą ustalaną na podstawie ustawy.\nJak po roku obowiązywania ograniczenia handlu w niedzielę jest ono oceniane?\nPrzewidziane przez ustawodawcę obostrzenia zwiększą się w 2019 r., a następnie jeszcze bardziej w 2020 r.\nWarto zauważyć, że ustawa ograniczyła działalność branży handlowej nie tylko w niedziele, ale również w inne dni w roku, np. w Wigilię oraz sobotę bezpośrednio poprzedzającą Wielkanoc. Zgodnie z jej przepisami, praca w te dni może być wykonywana tylko do godz. 14.00. Zatrudnieni zachowają jednak prawo do wynagrodzenia za pozostały nieprzepracowany czas związany ze skróceniem dnia pracy, które ma być obliczane, jak wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego.\nJeszcze kilka lat temu, pracownicy niektórych sieci handlowych spędzali wigilijny wieczór na kasie w markecie, zamiast z najbliższymi przy świątecznym stole. Dzięki „Solidarności” godziny pracy sklepów w dniu 24 grudnia 2018 r. zostały skrócone do 14.00. To również wynika z ustawy o ograniczeniu handlu w niedziele.\nPolska Organizacja Handlu i Dystrybucji (POHiD), jeden z głównych przeciwników ograniczenia handlu w niedzielę, ma tyle wspólnego z Polską, co poczta z „Żabką”. Tak, jak „Żabka” nie jest pocztą, tak i POHiD nie jest polska. W skład POHiD wchodzą takie „polskie” sklepy, jak: francuski Auchan, francuski Carrefour, francuska Castorama, francuski Decathlon, francuski E. Leclerc, szwedzka (choć siedziba jest w Holandii) IKEA, portugalska Jeronimo Martins („Biedronka”), duńska JYSK, niemiecki Kaufland, niemiecki Lidl, niemiecka Media Markt Saturn, południowoafrykańskie (wcześniej brytyjskie) PEPCO, francuska Schiever, niemiecka Transgourment, brytyjskie Tesco i luksemburska „Żabka”.\nNa stronie tej organizacji w informacji o członkach nie ma żadnej polskiej firmy! Co więcej, w większości firm w tej organizacji istnieją ogromne trudności w prowadzeniu działalności związkowej i przestrzeganiem praw pracowniczych.\nOsobną też kwestią są płacone w Polsce podatki, które z nielicznymi wyjątkami są mocno zaniżane.\nFormalnie POHiD jest członkiem zasiadającej w Radzie Dialogu Społecznego reprezentatywnej organizacji pracodawców Lewiatan. Ale tak naprawdę jest dużym, zasobnym i niezwykle wpływowym lobbystą. Sponsorem licznych badań, tekstów prasowych, sondaży. Aktywnym uczestnikiem dyskusji, który ma tylko jeden cel. Własny, a bynajmniej nie polski interes. Jak widać biznes już dawno przestał być narodowy. Jest globalny.\nNie zabiega o interes tego, czy innego państwa, tylko o swój. Ważne jest, aby mieć tego świadomość.\nPrzy okazji dyskusji na temat ograniczenia handlu, badań nad zachowaniami społecznymi, sposobami spędzania niedzieli, warto sięgnąć po niedzielny dekalog katolika, który tak, jak kodeks drogowy, jest i należy go przestrzegać, z tą różnicą, że za jego nieprzestrzeganie nikt nie każe mandatem ani nie daje punktów karnych.\nA o to dekalog:\nUczestniczyć we Mszy św. i zadbać o wspólną modlitwę.\nPamiętać o lekturze Pisma Świętego i lekturze religijnej.\n← Bombardier i Akiem w natarciu\nKolej na historię: Początki kolei na świecie (5) →


Archiwa: Profilaktyka - Ortopeda - Rafał Mikusek\nCiekawostki zdrowotne, ProfilaktykaPrzez Rafał Mikusek - lekarz ortopeda traumatolog 3 sierpnia 2016\nJazda na rowerze to, oprócz pływania, jedna z najlepszych aktywności dla naszego układu ruchu. Jako ortopeda mogę z całą odpowiedzialnością potwierdzić, że ten sport jest dla większości ludzi bezpieczny i ma całą masę zalet. Jakich? Oto lista najważniejszych: – jazda na rowerze ćwiczy całe kończyny dolne, mięśnie i stawy, w odciążeniu, czyli bez obciążania własną…\nJak zapobiegać haluksom – oto kilka prostych sposobów\nCiekawostki zdrowotne, ProfilaktykaPrzez Rafał Mikusek - lekarz ortopeda traumatolog 8 czerwca 2016\nJak zapobiegać haluksom? Haluksy – to niestety często efekt długotrwałego chodzenia na wysokich obcasach. Podobno kobiety kochają szpilki… Faktycznie kobieca noga w szpilkach wygląda świetnie. Niestety większość pań okupuje to późniejszym bólem stóp i łydek. Poza tym częste noszenie wysokich obcasów bardzo zwiększa ryzyko, że prędzej czy później haluksy powstaną. Jednak mimo, że jestem ortopedą,…\nCiekawostki zdrowotne, ProfilaktykaPrzez Rafał Mikusek - lekarz ortopeda traumatolog 28 stycznia 2016\nBól kolana po jeździe na nartach to niestety dość częsty objaw. Pojawia się zwłaszcza u osób, które nie przygotowały swojego układu ruchu do sezonu narciarskiego. Niespodziewany ból kolana może skutecznie zepsuć długo wyczekiwany wyjazd na narty. Po całym roku, w końcu wyjeżdżasz w góry, wskakujesz na narty z nadzieją na kilka dni przyjemnego szusowania. Tymczasem…\nCiekawostki zdrowotne, ProfilaktykaPrzez Rafał Mikusek - lekarz ortopeda traumatolog 26 stycznia 2016\nOsteoporoza a aktywność fizyczna Osteoporoza. Co o niej wiemy? Większość osób zdaje sobie sprawę, że regularna aktywność fizyczna obniża ryzyko wystąpienia chorób krążenia (w tym zawału serca, nadciśnienia tętniczego i wylewu) oraz pomaga zwalczyć nadwagę. Jednak nie wszyscy wiedzą dlaczego aktywność fizyczna jest tak ważna w budowaniu i utrzymaniu zdrowych, mocnych kości, a tym samym zapobieganiu osteoporozie.…\nCiekawostki zdrowotne, ProfilaktykaPrzez Rafał Mikusek - lekarz ortopeda traumatolog 23 listopada 2015\nTrening przygotowujący do nart, czyli jak ustrzec się kontuzji Czas zacząć trening przygotowujący do nart, ponieważ wielkimi krokami zbliża się zima a wraz z nią wyczekiwany sezon narciarski. Co zrobić, aby jak najlepiej przygotować się do szaleństwa na nartach i zmniejszyć ryzyko urazu? Oto kilka przydatnych wskazówek: Najlepiej dwa miesiące przed wyjazdem na narty rozpocznij trening…\nMedia, ProfilaktykaPrzez Rafał Mikusek - lekarz ortopeda traumatolog 17 listopada 2015\nJak najlepiej przygotować mięśnie i stawy do starości? W jaki sposób utrzymać dobrą sprawność fizyczną? Jak przygotować mięśnie i stawy do starości? Co robić, aby utrzymać sprawność fizyczną jak najdłużej ? W TVP Warszawa w programie „Porozmawiajmy o zdrowiu” dr Rafał Mikusek podpowiadał co zrobić, aby nasze mięśnie i stawy jak najdłużej pozostały sprawne i jaki rodzaj…\nJak zmniejszyć ryzyko wystąpienia dolegliwości bólowych w naszym układzie ruchu – Dr Mikusek w radiowej Jedynce.\nCiekawostki zdrowotne, Media, ProfilaktykaPrzez Rafał Mikusek - lekarz ortopeda traumatolog 27 października 2015\nNiezdrowy tryb życia, praca w jednostajnej pozycji i brak ruchu mają fatalny wpływ na układ kostny i mięśniowy. Coraz więcej zapracowanych młodych ludzi uskarża się na dolegliwości typowe dla osób starszych. W związku ze Światowym Dniem Pracoholizmu dr Rafał Mikusek w 1 Programie Polskiego Radia mówił jak zmienić swoje nawyki, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia dolegliwości…


Cezary Skura, 45 lat. Jest psychologiem społecznym, psychologiem twórczości, absolwentem Uniwersytetu SWPS (także specjalność: psychoterapia i psychologia twórczości), psychoterapeutą w procesie kształcenia (ostatni rok), w podejściu Gestalt, które to podejście bazuje między innymi na uważności „tu i teraz”.\nUważnością, psychologią, psychoterapią, medytacją, czy szeroko pojętym samorozwojem zajmuje się od ok. 20 lat. Ponad 10 lat doświadczenia w działalności szkoleniowej, pracy warsztatowej, kursach, sesjach indywidualnych, prowadzeniu grup.\nProwadzi obecnie 2 edycję treningu uważności Mindfulness i współczucia Compassion w ramach studiów podyplomowych na uniwersytecie SWPS. Współprowadził pierwszy w Polsce projekt „Mindfulness i akceptacja w zmianie zachowania” na tej uczelni, dwie edycje warsztatów otwartych w ramach koła naukowego Uniwersytetu SWPS oraz Strefy Psyche. Ma na swoim koncie wiele edycji kursów 8-tygodniowych MBSR, szereg warsztatów i sesji indywidualnych. Kierownik praktyk dla studentów psychologii, na Uniwersytecie SWPS, w zakresie uważności Mindfulness i podejścia współczucia Compassion.\nAbsolwent programu pomocy psychologicznej i letniej szkoły psychoterapeutów Gestalt w Instytucie Integralnej Psychoterapii Gestalt w Krakowie . Ukończył szkolenia w zakresie pracy z grupami, psychoterapii grupowej, analizy transakcyjnej, cyklu energetycznego, psychodramy, terapeutycznej pracy ze snami, różnych podejść w psychoterapii, psychoterapii par, psychoterapii systemowej, poznawczo bechawioralnej, dialogu i komunikacji międzyludzkiej, pracy z objawem poprzez ciało, pracy ze stresem, emocjami i inne.\nPrzebył cykl warsztatów terapeutyczno-rozwojowych "Progi życia" prowadzonych przez Janusza Sztencla i Tannę Jakubowicz Mount.\nMam za sobą ponad 10 lat psychoterapii własnej.\nDyplomowany masażysta w zakresie różnych form masażu oraz podstaw akupresury. Przebył kurs pracy z ciałem, elementów Shiatsu z Claudią Berettą z Włoch i podstawowy poziom systemu Shiatsu u Ani Litkie i Ewy Tarasewicz. Posiada dyplom masażysty, w zakresie różnych form masażu i podstaw akupresury, podstaw medycyny chińskiej.\nInteresuje się szeroko pojętą twórczością, i posiada uprawnienia do prowadzenia treningów twórczości oraz diagnozy twórczości. Ma za sobą wiele warsztatów z zakresu pracy psychologicznej, pracy z ciałem, psychoterapii, wieloletnią psychoterapię własną w formie grupowej i indywidualnej oraz ponad 20 lat doświadczenia w praktyce medytacji pod okiem wykwalifikowanych nauczycieli, zarówno z tradycji wschodnich jak i zachodnich.\nCeni sobie równowagę w życiu, spokój, szeroko pojęty rozwój osobisty i poczucie humoru. Interesuje się także sportem, sztukami walki, ćwiczy jogę, uwielbiam muzykę, przyrodę, amatorską fotografię i wszystko co lata ;). Prywatnie od 10 lat w związku, ojciec 2 letniej Niny.\nMoi nauczyciele: Jon Kabat Zinn, Wojciech Eichelberger, Ivan Milton, Linda Lehrhaupt, Petra Meibert, Janusz Sztencel, wybitni polscy psycholodzy prof Edward Nęcka, prof Wieczorkowska, prof Andrzej Strzałecki\nTenzin Wangyal Rinpoche, Roshi Kwong, Njima Dakpa Rinpoche, Ponlop Rinpoche, Chogiam Trungpa Rinpoche.\nMagda Zaleska-Stolzman, Zosia Pierzchała, Dorota Węgrzyn, Andrzej Wroński z Instytutu Integralnej Psychoterapii Gestalt w Krakowie i inni.\nJest także zaangażowany w praktykę medytacji w linii tybetańskiego Bon i z ramienia Tenzina Wangyala Rinpoche prowadzi warszawski ośrodek w tej tradycji, gdzie jest instruktorem medytacji, pracy z oddechem i innych metod wywodzących się z tej bogatej tradycji. Prowadzi regularne zajęcia medytacyjne w ramach tego ośrodka, organizuje warsztaty, kursy i imprezy związane z praktyką medytacji, metodami pracy z oddechem i innymi zręcznymi środkami pomagającymi radzić sobie z problemami oraz skutecznie się rozwijać. Jest uczniem Tenzina Wangyala Rinpoche, który jest jego głównym nauczycielem, choć nieustannie uczy się także od innych.\n"Trening Mindfulness spadł na mnie znienacka, ale pozwolił mi dostrzec świat bez sprzeciwu, po prostu taki jaki jest. Nauczyłam się żyć bardziej świadomie. Dał mi odwagę aby uczynić się otwartą dla swych pragnień, z większą akceptacją dla siebie i wszystkich wokół. Wielka w tym zasługa Czarka jako wspaniałego trenera z ogromną wiedzą, doświadczeniem, życzliwym wszystkim i w pełni oddanym swej pracy. Po zajęciach zawsze pozostaję z głęboką refleksją i z radością w sercu tam wracam."\nWarsztaty z Cezarym były jedynymi z najlepszych na jakich byłam w życiu (a było tego wiele ;)). Naprawdę fantastyczny czas :) , wielka szkoda, że tak krótko.\n- 39 edycji 8 tygodniowego, grupowego treningu redukcji stresu opartego na uważności MBSR, w Warszawie i Poznaniu.\n- Kilka edycji ndywidualnej forma kursu 8 tygodniowego Mindfulness MBSR\n- 5 edycji 2 dniowego warsztatu wprowadzającego w teorię i praktykę uważności Mindfulness i współczucia Compassion dla Fundacji Etoch\n- Współprowadziłem pierwszy w Polsce obszerny projekt „Mindfulness i akceptacja w zmianie zachowania” na Uniwersytecie SWPS, dwie edycje warsztatów otwartych w ramach koła naukowego Uniwersytetu SWPS oraz Strefy Psyche.\n- Weekendowe szkolenie z podstaw uważności Mindfulness dla Bayer Polska\n- Sesje wprowadzające z podejścia Mindfulness i Compassion dla pracownikow Loreal.\n- 2 edycje treningu uważności Mindfulness i współczucia Compassion dla dorosłych podczas ferii zimowych\n- Wzmacniacz Kreatywny - Warsztat rozwojowy, łączący odpoczynek, relaksację, redukcję stresu, odzyskiwanie utraconych zasobów z rozwojem kreatywności, twórczości.\n- Autorskie warsztaty: relaksacja w życiu, medytacja niezależna od religii, świadoma praca z oddechem.\n- Szereg autorskich warsztatów z rozwijania uważności Mindfulness, współczucia Compassion, w życiu, związkach międzyludzkich, pracy, rozwoju własnym. Nauka medytacji, relaksacji, świadomej pracy z oddechem i ciałem - szereg sesji instruktażowych, warsztatów itp..


Hotel Belvedere, Pieve di Cadore, Dolomity >> wczasy z Wlochy.pl\nWłochy, Trydent-Górna Adyga, Pieve di Cadore\n4-gwiazdkowy hotel Hotel Belvedere leży 200 metrów od centrum Pieve di Cadore.\nHotel Belvedere jest położony w sąsiedztwie ośrodka narciarskiego Cortina d'Ampezzo, w którym do dyspozycji jest 115 km tras narciarskich.\nbalkon, klimatyzacja, minibar, powierzchnia 25 m², sejf w pokoju, suszarka do włosów, telefon, telewizja satelitarna, wanna lub prysznic, widok na góry, widok na jezioro, WI-FI we wszystkich pokojach\nDostęp do internetu Internet Wi-Fi Łóżeczka dla dzieci na zapytanie - za prośbą Bar sałatkowy - podczas kolacji Zakwaterowanie, ubezpieczenie KL i NNW. Składka na Turystyczny Fundusz Gwarancyjny.\nKolacja wigilijna - opcjonalnie za opłatą Akceptowane są tylko psy - małe, średnie psy; 10 EUR/dzień Taksa lokalna, 2 EUR za osobę i dzień\nCentrum - 200 m. Wyciągi - 30 km.\nrestauracja, winda, bar, recepcja - czynne od 8 do 22, śniadania w formie bufetu, obiadokolacja 3-daniowa z wyborem, bar sałatkowy, odległość do sklepów - in center, odległość do apteki - około 100 m, liczba budynków - 1, liczba pięter - 3, liczba pokoi - 19, odległość do szpitala - około 800 m, odległość do stacji kolejowej - około 32 km, odległość do centrum miasta - ścisłe centrum.\nWłochy, Cadore - prognoza pogody\nCadore - klimat w Włochy\nkod oferty: ITVXEM - 1449286\nHotel Belvedere / Włochy, Trydent-Górna Adyga, Pieve di Cadore


Zmyślenie (6136571) - Jess Ryder - książka, recenzja, streszczenie\nKup książkę Zmyślenie\nOpinie o książce - Zmyślenie\nPrzeczytane:2021-04-02, Ocena: 6, Przeczytałam, 26 książek 2021,\nPrzeczytane:2020-06-26, Ocena: 4, Przeczytałem, Mam, 26 książek 2020, 52 książki 2020, 12 książek 2020,\nPrzeczytane:2020-05-20, Ocena: 6, Przeczytałam, Zmieniły właściciela, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2020, 52 książki 2020,\nPrzeczytane:2020-04-25, Ocena: 5, Przeczytałam, Mam,\nO Jess Ryder po raz pierwszy usłyszałam jesienią zeszłego roku, gdy swoją premierę miał jej debiutancki thriller zatytułowany „Wszystkie nasze tajemnice”. Tamta książka bardzo mnie zainteresowała, ale jakoś nie było okazji, bym mogła ją poznać. Gdy jednak wśród marcowych zapowiedzi dostrzegłam kolejną powieść tej autorki, stwierdziłam, że najwyższa pora poznać jej twórczość, zwłaszcza że „Zmyślenie” to jedna z tych powieści, które hipnotyzują okładką i intrygują swoim opisem. Wystarczy na nie spojrzeć, by z miejsca zapragnąć poznać kryjące się na ich kartach historie. A ta przedstawiona w „Zmyśleniu” jest naprawdę niezwykła!\nPrzepadłam. Wystarczyło zaledwie kilka pierwszych stron, bym „Zmyślenie” mogła zaliczyć do rzędu tych powieści, których się nie okłada przed dotarciem do ostatniej kropki. Jess Ryder stworzyła thriller psychologiczny, który czytelnik pochłania z wypiekami na twarzy. Jest napięcie, są emocje, jest zagadka i są pilnie strzeżone sekrety sprzed lat. Jak przystało na literaturę sensacyjną, jest również zbrodnia. „Zmyślenie” to książka poruszająca niełatwy i delikatny temat przemocy w rodzinie. Autorka, jak możemy przeczytać na początku książki, swoją powieść zadedykowała wszystkim kobietom ocalałym z przemocy domowej. Na kartach książki Jess Ryder poznajemy historie kilku kobiet, które los wystawił na ciężką próbę. Każda z nich musiała mierzyć się z despotycznym partnerem, który nierzadko pozwalał sobie podnieść na nią rękę. W tej historii kobiet jest wiele, ale szczególnie ważne są trzy z nich: Stella, Lori i Kay. Historia tej trzeciej okazała się dla mnie wyjątkowo przejmująca. Opowieść Kay wstrząsa, wywołuje smutek, bulwersuje i wywołuje wewnętrzny sprzeciw, ale także zmusza do myślenia. Jest bardzo istotna zarówno w kontekście fabuły „Zmyślenia”, jak i refleksji, do jakich powinna skłonić czytelniczki.\nJeśli miałabym coś zarzucić autorce, to chyba tylko niewyobrażalną wręcz naiwność głównej bohaterki. Być może Jack jest zimnym, nieczułym na krzywdę ludzką draniem, być może nie ma w nim za grosz empatii, ale Stella chwilami zachowywała się naprawdę irracjonalnie. Wychowała się w domu, który wielokrotnie pełnił funkcję rodziny zastępczej. Stella pomaganie – można by powiedzieć – ma zatem we krwi, ale chęć niesienia pomocy potrzebującym nie zwalnia przecież z racjonalnego myślenia i chociaż odrobiny nieufności. A przynajmniej tak chyba powinno być. Stella wybiera jednak zupełnie inną ścieżkę i przyjmuje pod swój dach nieznajomą. Jakie ta spontaniczna decyzja będzie mieć konsekwencje? O tym musicie przekonać się sami, sięgając po najnowszą powieść Jess Ryder. „Zmyślenie” to bardzo dobry thriller psychologiczny utrzymany w duchu literatury domestic noir. Fankom gatunku mocno polecam!\nPrzeczytane:2021-10-29, Ocena: 4, Przeczytałam, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2021, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2021 roku, 52 książki 2021,\nPierwsza książka autorki, którą przeczytałam. Całkiem dobra pozycja. Pewnie gdyby akcja przenosiła się od czasu do czasu w inne miejsca to byłaby jeszcze lepsza. Główne bohaterki nie zaskarbiły sobie mojej sympatii. Lora, chociaż ofiara przemocy domowej, od początku była jakaś fałszywa a Stella naiwna i głupiutka. Tematyka ważna i bardzo aktualna. Królem pozycji jest kłamstwo, wszyscy kłamią w dobrej lub złej wierze. Nie wszyscy są tymi, za których się podają. Napięcie rzeczywiści ma tendencję wzrostowa ale akcja jest bardzo spokojnie poprowadzona. Samo zakończenie troszkę mnie zaskoczyło. Mam inne książki Jess Ryder więc z pewnością po nie sięgnę.\nPrzeczytane:2021-10-06, Ocena: 5, Przeczytałam, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2021, 26 książek 2021, 52 książki 2021,\nStella po otrzymaniu spadku kupuje dom z dala od miasta i postanawia go wyremontować. Jest to stary i zniszczony budynek nad morzem ale jest pełna optymizmu, że stworzy dom dla swojej rodziny która planuje założyć razem z Jackiem. Jack jest jej partnerem od roku i mimo niechęci przenosi się z miasta do nowego domu. Zaczyna się długi i powolony remont. Pewnej nocy walenie do drzwi wprawia ich w zdziwnie a jest ono jeszcze większe gdy znajdują za drzwiami pobita kobietę proszącą o schronienie. Uciekła od męża który ją bił i musi się ukryć. Jack od początku jest do niej sceptycznie nastawiony jednak Stella postanawia pomóc Lori. Kim jest Lori i skąd się wzięła? Czemu nie pozwala powiadomić policji? Coś tu nie gra ale mimo to Stella daje jej schronienie i o wiele więcej. Tym samym tylko prosi się o tragedię.\nJest to wciągająca i mocno elektryzująca powieść. Trzyma w napięciu do samego końca i wprawia w zdumienie.\nPrzeczytane:2021-04-04, Ocena: 5, Przeczytałam, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2021, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2021 roku, 12 książek 2021, 26 książek 2021, 52 książki 2021,\nKsiążka, która trzyma w napięciu. Jest ono budowane powoli od początku do końca. Autorka nie zdradza sedna fabuły od razu, tylko dowiadujemy się wszystkiego na końcu, co daje książce ciekawość. Historia domu, który był w przeszłości schroniskiem dla maltretowanych kobiet. Stella i Jack kupują te posiadłość i planują w niej wspólną przyszłość. Jednak ta sielanka zostaje zagrożona przez tajemniczego nocnego gościa. Jest nim kobieta która uciekła od męża, co ją bił. Stella bez wahania przyjmuję ją pod dach. Jednak Jack wyczuwa fałsz w tej kobiecie. Jakie skrywa tajemnicę? Kim jest na prawdę ta kobieta? Jakie skutki będą, kiedy Stella pomoże biednej Lorze? Czy jej życie też będzie zagrożone. Na te wszystkie pytania znajdziecie odpowiedzi jak przeczytacie książkę.\nPrzeczytane:2021-02-26, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki 2021, 26 książek 2021, 12 książek 2021, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2021 roku, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2021,\nStella wraz z partnerem Znajdują wymarzony dom. Dom w którym ( przynajmniej Stella) chce założyć rodzinę, mieć gromadkę dzieci. Jednak dom ma swoją historię, która zaskoczy bohaterów jak i sprawdzi prawdziwość ich relacji.W wymarzonym domu pojawia się Lori, która uciekła od męża i zna nie jedną tajemnicę budynku. Co tak naprawdę skrywają cztery ściany? I czy Stella udźwignie prawdę o swoim wymarzonym domu, oraz odkryje swoją przeszłość która podąża wraz z nią ?\nNigdy nie ufaj mężczyźnie, który zdradził żonę. Jeśli podobała ci się Dziewczyna z pociągu, to na pewno zakochasz się w tej książce. Natasha niedawno...


31-letni poseł zostanie rzecznikiem rządu? - Polityka - rp.pl\nAktualizacja: 16.06.2015, 17:14\n31-letni poseł zostanie rzecznikiem rządu?\nCezary Tomczyk, 31-letni poseł Platformy Obywatelskiej, ma zastąpić Małgorzatę Kidawę-Błońską na stanowisku rzecznika rządu - twierdzi "Gazeta Wyborcza".\n"Gazeta Wyborcza" pisze, że premier Ewa Kopacz informację o nowym rzeczniku rządu miała przekazać politykom Platformy w czasie posiedzenia zarządu PO. Tomczyk miałby na stanowisku rzecznika zastąpić Małgorzatę Kidawę-Błońską, która jest kandydatem Platformy na stanowisko marszałka Sejmu.\nTomczyk w parlamencie zasiada od 2007 roku. Obecnie jest członkiem sejmowej komisji obrony narodowej i komisji ds. UE. Z wykształcenia jest politologiem.\nGdyby informacje "Gazety Wyborczej" się potwierdziły Tomczyk byłby już trzecim rzecznikiem rządu Kopacz. Pierwszym rzecznikiem była Iwona Sulik, którą w lutym tego roku zastąpiła Kidawa-Błońska. Kidawa-Błońska była wcześniej rzecznikiem rządu Donalda Tuska (zastąpiła na tym stanowisku Pawła Grasia).


Znaczenie dodatków – okucia do szklanych drzwi - Oknonet.pl\nZnaczenie dodatków – okucia do szklanych drzwi\nDrzwi szklane na zawiasach z serii Erice Line\nZamek z kolekcji ERICE LINE TGL40\nZamek PL50 z serii COMO\nZamek łazienkowy z kolekcji ERICE LINE\nZamek z kolekcji ERICE LINE z elektrozaczepem\nAkcesoria do drzwi szklanych, takie jak zamki, zawiasy czy uchwyty, wpływają nie tylko na estetykę, ale i funkcjonalność tego typu konstrukcji. W zależności od miejsca zastosowania, jak i sposobu użytkowania, zalecany będzie inny rodzaj okuć do montażu szklanych drzwi.\nDrzwi całoszklane stosowane są zarówno w budynkach użyteczności publicznej, jak i w obiektach mieszkalnych. Stanowią elegancki element wystroju wnętrza, który dodatkowo wpływa na ergonomię przestrzeni oraz stopień doświetlenia pomieszczenia. Biorąc pod uwagę miejsce ich montażu, w roli skrzydła drzwiowego wybrać można taflę: przezierną (np. w niewielkich gabinetach), matową (w pomieszczeniach wymagających zachowania prywatności), kolorową lub z nadrukiem (szczególnie w biurach, które aranżowane są z wykorzystaniem firmowych kolorów).\nDobór zawiasów jest uwarunkowany przede wszystkim grubością oraz ciężarem szklanej tafli, którą będą miały utrzymać. Warto jednak podkreślić, że parametry te podawane są przez producentów zawsze na parę zawiasów, nie dla pojedynczego produktu.\nDlatego jeżeli instrukcja montażu lub katalog produktowy zawiera informację, że udźwig zawiasu wynosi 80 kg, nie oznacza to, że skrzydło drzwiowe może ważyć 160 kg – podpowiada Marcin Jabłoński, kierownik Działu Technicznego CDA Polska.\nGdy jednak konieczne jest, np. ze względu na indywidualne wytyczne inwestora, aby drzwi ważyły więcej niż jest to wskazane dla danego okucia, niezbędne będzie zastosowanie trzeciego zawiasu w górnej połowie skrzydła drzwiowego. W przypadku tego typu okuć określona jest również maksymalna szerokość tafli, której nie należy przekraczać. W przeciwnym wypadku zawias nie utrzyma ciężaru szkła, dojdzie do powstania tzw. dźwigni i tafla szklana najpewniej się wysunie.\nDobierając odpowiednie okucia, wybierać możemy spośród zawiasów różniących się budową oraz estetyką wykonania. W pierwszym przypadku do wyboru mamy modele z widoczną płytką montażową lub taką, która chowa się w felcu. Alternatywną możliwością jest zastosowanie zawiasów strop-podłoga, które mocuje się na górnej oraz dolnej krawędzi szkła.\nTakie rozwiązanie umożliwia otwarcie skrzydła pod kątem nawet 180° – podpowiada Marcin Jabłoński. – Przykładem tego typu zawiasów są te z kolekcji Como od CDA Polska. Wykorzystywane są przede wszystkim w obiektach biurowych, razem z łącznikami oraz klamrami z tej samej serii. Dzięki temu zarówno szklane drzwi, jak i ściany zamocowane są z pomocą okuć spójnych pod względem designu oraz wykończenia.\nJeżeli jednak zdecydujemy się na użycie standardowych zawiasów mocowanych z boku szklanego panelu, kluczowym kryterium ich wyboru będzie estetyka. Zawiasy do szklanych drzwi wykonane są przeważnie z aluminium lub stali nierdzewnej, co sprawia, że najpopularniejszymi ich wykończeniami są połysk oraz satyna. Oba te warianty, ze względu na swój uniwersalny design, doskonale sprawdzają się w każdym wnętrzu. Zawiasy będą się różnić także kształtem – mogą być kwadratowe, prostokątne, o lekko zaokrąglonych krawędziach, lub z zaokrąglonym bokiem. Ponieważ nie wpływa to na ich wytrzymałość, o ostatecznym wyborze zadecydują przede wszystkim preferencje inwestora.\nRównie istotny, co wybór zawiasów, jest dobór odpowiedniego zamka do drzwi. Na to, jaki jego rodzaj będzie najlepszy, wpływ mają nie tylko wielkość szklanej tafli, ale też miejsce zastosowania.\nW przypadku drzwi mocowanych w domu czy mieszkaniu doskonałym rozwiązaniem będą standardowe zamki z otworem na wkładkę i poziomą klamką, jak np. model TGL15S, TGL45S lub TGL35S z serii Erice Line – podpowiada Joanna Kamuda, dyrektor marketingu i PR w CDA Polska. – Jeżeli jednak szklane drzwi będą w mieszkaniu prowadzić do łazienki, przewidziano dla nich dedykowane rozwiązanie – zamki łazienkowe z pokrętłem i wskaźnikiem obłożenia, które sprawdzą się również w biurach oraz obiektach użyteczności publicznej.\nZamki te wyposażone są od zewnętrznej strony w specjalne podcięcie, które umożliwia otwarcie drzwi w sytuacji awaryjnej, np. gdy ktoś zasłabnie w łazience. Okucia te charakteryzują się niewielkim rozmiarem i uniwersalnym designem. Choć poziomie zamki stosowane są również w biurach, w pomieszczeniach tego typu częściej spotkamy modele pionowe z przeciwkasetą.\nZ myślą o przestrzeniach biurowych zaprojektowane zostały także zamki Erice Line z elektrozaczepem – standardowym lub rewersyjnym, który otwiera się pod wpływem napięcia o mocy 12V – dodaje Marcin Jabłoński.\nCałkiem odmienną propozycję stanowią zamki narożne oraz dolne. Mocowane są one na dolnej krawędzi szkła i ze względu na swoje umiejscowienie stosowane są w biurach oraz galeriach handlowych, jako dodatkowe zabezpieczenie wejścia np. do salonu sprzedażowego. Dzięki swoim dość niewielkim rozmiarom oraz miejscu montażu nie rzucają się w oczy i pozwalają na pełną ekspozycję szkła, co jest szczególnie istotne w przypadku szklanych ścian.\nPrzykładem takiego rozwiązania są modele PL34 oraz PL50 z kolekcji Como – podpowiada Joanna Kamuda z CDA Polska.\nW przypadku szklanych drzwi równie istotną rolę, co zawiasy, odgrywają także uchwyty, które wpływają na komfort użytkowania. Do drzwi całoszklanych w budynkach użyteczności publicznej, których skrzydło jest zazwyczaj większe niż w przypadku mieszkania, odpowiednim rozwiązaniem będą wysokie uchwyty o dużej średnicy, dzięki którym drzwi będzie można otworzyć komfortowo, bez użycia dużej siły.\nW przypadku salonów sprzedażowych lub oddziałów banków doskonałą propozycją będzie natomiast pionowy uchwyt z wbudowanym zamkiem ryglowanym do podłogi. Dzięki swojej budowie zamek pozostaje niewidoczny, stanowiąc jednocześnie dodatkowe zabezpieczenie wejścia – podpowiada Marcin Jabłoński, kierownik Działu Technicznego CDA Polska.\nCoraz częściej spotykanym rozwiązaniem, szczególnie w mieszkaniach, jest zastąpienie standardowych drzwi systemem przesuwnym z jednym panelem ruchomym. Do tego typu drzwi najlepsze będą niewielkie, płaskie uchwyty, które pozwolą komfortowo zsunąć tafle. Dostępne są modele przelotowe oraz nieprzelotowe, okrągłe lub o prostokątnym kształcie, przez co bez problemu dopasujemy uchwyt do estetyki wnętrza.\nJeżeli szklane drzwi będą mocowane w obiekcie, z którego korzysta wielu użytkowników, np. w biurowcu lub urzędzie, warto rozważyć zastosowanie samozamykaczy. Ten rodzaj okuć wspomaga zamykanie oraz domykanie skrzydła drzwiowego. Jednocześnie zamykacze chronią przed zbyt gwałtownym zamknięciem drzwi, np. w przypadku przeciągu. Należy jednak w tym celu wybrać produkty przebadane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Stanowi to gwarancję, że przez lata zachowają swoje właściwości użytkowe.\n#drzwi_szklane, #okucia_szklane, #cda


» Aktualności\t» Co w prawym brzegu Wisły piszczy?\nDo końca roku zostanie przeprowadzona inwentaryzacja i waloryzacja przyrodnicza terenów prawego brzegu Wisły w rejonie Strumienia i Zabłocia. – Prace pozwolą na inwentaryzację gatunków a tym samym określenie ochrony i przywrócenia stanu siedlisk przyrodniczych w tym terenie. Powstaną również mapy, które odzwierciedlą walory przyrodnicze, które będą pomocne w procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Badania pozwolą również na określenie wstępnych wskazań dotyczących zagospodarowania terenu – mówi burmistrz Strumienia Anna Grygierek.\nPrawy brzeg Wisły na granicy Strumienia i Zabłocia to miejsce, które może mieć turystyczny potencjał. - Mamy ciekawą koncepcję, którą można byłoby wcielić w życie. Przeprowadzone badania będą pierwszym krokiem, który otworzy nam możliwości starań naszej gminy o pozyskanie środków z Europejskiego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 na realizację zagospodarowania tego terenu. To miejsce byłoby dobrym zapleczem edukacyjno-przyrodniczym naszej gminy wykorzystując obszar Natura 2000. - dodaje Anna Grygierek.\nPrzeprowadzenie inwentaryzacji to pierwszy krok, który pozwoli na zbadanie możliwości realizacji koncepcji zagospodarowania tego terenu. Prace związane z inwentaryzacją flory i fauny prawego brzegu Wisły zakończą się pod koniec 2017 roku.


Centrum pomocy GoDaddy – kursy i filmy instruktażowe\nKażdy pracownik pomocy technicznej jest odpowiednio przeszkolony i gotowy do rozmowy z Tobą, kiedy potrzebujesz pomocy przy zresetowaniu hasła lub szukasz zespołu w celu stworzenia pełnej obecności w sieci.\nWskazówki dotyczące tworzenia witryn i projektowania\nNa tym kursie nauczysz się podstaw zakładania własnej firmy zajmującej się projektowaniem stron internetowych. Obejrzyj te angażujące filmy, aby zrozumieć kluczowe tematy, takie jak zarządzanie firmą i klientami, a także strategie rozwoju.\nThe Journey przeprowadzi Cię przez porady i wskazówki, które pomogą Ci zarządzać firmą i ją rozwijać. Zajmujemy się typowymi pytaniami i tematami, takimi jak budowa witryny, media społecznościowe i marketing, aby zapewnić Ci wskazówki, których potrzebujesz, aby odnieść sukces na swojej drodze.\nJak wykorzystać media społecznościowe do rozwoju firmy\nNa tym kursie dowiesz się, jak połączyć konta w mediach społecznościowych i używać ich jako narzędzi marketingowych do rozwoju firmy.\nJak rozpocząć działalność eCommerce\nNa tym kursie nauczymy Cię, jak rozpocząć i prowadzić nowy biznes eCommerce. Obejmuje to budowanie marki, tworzenie witryny, tworzenie sklepu internetowego i strategie marketingowe.\nKorzystanie z płatności GoDaddy w witrynie eCommerce\nW ramach tego kursu dowiesz się o płatnościach GoDaddy, w tym o tym, jak je skonfigurować i zarządzać nimi w witrynie eCommerce.\nGotowy, aby zostać przedsiębiorcą?\nZacznij tutaj, aby dowiedzieć się, czego potrzebujesz, aby wprowadzić swój pomysł w świat.\nZaplanuj swoją obecność w Internecie\nPokażemy Ci, jak planować, zanim zbudujesz swoje przedsięwzięcie online i wykonasz je dobrze za pierwszym razem.\nWprowadzenie do domen w GoDaddy\nPoznaj podstawowe pojęcia dotyczące domen, w tym kupowanie, rejestrację, sposoby korzystania z domeny i zarządzanie domeną.\nPoznajemy strony internetowe + marketing\nPrzedstawimy Ci Strony Internetowe + Marketing. Pokażemy Ci, jak rozpocząć tworzenie witryny i podzielić się sposobami zwiększania obecności w Internecie, a wszystko to dzięki GoDaddy InSight™.\nPokażemy Ci, jak przekształcić swój pomysł w arcydzieło Twoich marzeń, aby klienci mogli Cię łatwo znaleźć.\nDodaj sklep internetowy do swojej witryny\nGotowy do zbudowania imperium sprzedaży online? Pokażemy Ci, jak to zrobić.\nRozwijanie witryn + Marketing eCommerce\nPoznaj różne sposoby rozwijania witryny handlu elektronicznego i zwiększania zasięgu dzięki platformom handlowym GoDaddy.\nZaawansowany projekt i multimedia w Kreatorze witryn\nDowiedz się, jak pracować ze stronami i nawigacją, a także dodawać zaawansowane funkcje multimedialne w Kreatorze witryn.\nDodawanie zaawansowanych funkcji w Kreatorze witryn\nPokażemy Ci, jak dodać zaawansowane funkcje do witryny, aby zwiększyć swoją obecność w Internecie.\nPotrzebujesz stworzyć witrynę oferującą większe możliwości dostosowywania i elastyczności? Pokażemy Ci, jak korzystać z systemu WordPress, aby to osiągnąć.\nKonfiguracja poczty e -mail\nKonfigurowanie poczty e -mail i zarządzanie nią może wydłużyć Twój dzień niepotrzebnie. Pokażemy Ci, jak skonfigurować ją najlepiej dla Twojej firmy za pierwszym razem i zmaksymalizować wysiłek.\nPodstawy marketingu w GoDaddy\nUtwórz uproszczony plan marketingowy i poznaj narzędzia marketingu internetowego dostępne w GoDaddy.\nWprowadzenie do marketingu e -mailowego\nPoznaj cztery podstawowe kroki, aby rozpocząć marketing e-mailowy. Omówimy projektowanie i tworzenie treści wiadomości e -mail, a także przedstawimy Ci narzędzie w sekcji Strony Internetowe + Marketing.\nRozpoczęcie pracy ze SmartLine\nDowiedz się wszystkiego o SmartLine, od zalet po sposób korzystania z różnych funkcji aplikacji.\nMasz najlepszą witrynę na świecie, ale nikt nie może jej znaleźć? Możemy pomóc Ci zoptymalizować SEO (Optymalizacja pod kątem wyszukiwarek) dla Twojej witryny i uzyskać liczbę wyświetleń.\nPodstawy bezpieczeństwa witryny\nNie pozwól, aby Twoje cenne przedsięwzięcie online stało się statystyką bezpieczeństwa w Internecie. Pokażemy Ci, jak wprowadzić środki, aby chronić Ciebie i Twoich klientów w Internecie.\nWprowadzenie do pakietu Marketing cyfrowy GoDaddy\nDowiedz się wszystkiego o aplikacji GoDaddy Digital Marketing Suite i dowiedz się, jak korzystać z dostępnych narzędzi, aby zapewnić sobie solidną obecność w marketingu cyfrowym.\nKorzystanie z bloga w firmie\nDowiedz się wszystkiego o blogowaniu w swojej firmie, od wyboru niszy blogowej po blogowanie w witrynie Strony Internetowe + Marketing i wszystkiego innego.\nRozpoczęcie pracy z GoDaddy Pro\nPrzedstawimy Ci GoDaddy Pro i pokażemy, jak poruszać się po panelu oraz jak dodawać nowe witryny i klientów.\nBądź swoją własną agencją kreatywną\nWprowadzimy Cię w strategię dotyczącą treści i stworzymy własną zawartość, aby zrealizować tę strategię.\nWskazówki i porady dotyczące bezpieczeństwa witryny\nZespół Journey w GoDaddy ma kilka wskazówek, które pomogą Ci zapewnić Tobie, Twojej witrynie i Twoim klientom bezpieczeństwo w Internecie.\nWprowadzenie do Centrum przez GoDaddy Pro\nDowiedz się wszystkiego o tym, jak zarządzać witrynami, klientami i projektami w usłudze The Hub od GoDaddy Pro.\nRozpoczęcie pracy z programem dla odsprzedawców GoDaddy\nCzy jesteś sprzedawcą i dopiero zaczynasz korzystać z GoDaddy? Dołącz do nas i dowiedz się, jak skonfigurować witrynę sprzedawcy i zarządzać nią.\nPomoc dotycząca COVID-19\nKonkretne treści pomocy dotyczące COVID-19


Wgniecenia karoserii – co je powoduje i jak można je usunąć?\nWystarczy chwila, czyli najczęstsze przyczyny wgnieceń na karoserii\nKażdy właściciel samochodu stara się zwykle zachować go w jak najlepszym stanie technicznym, wykonując regularne przeglądy, dbając o stan lakieru – myjąc karoserię oraz zabezpieczając ją odpowiednimi preparatami. Większość kierowców stara się też jeździć rozważnie, tak, by nie spowodować groźnego w skutkach wypadku czy kolizji. Niestety nawet najbardziej przezornym osobom może przydarzyć się sytuacja wymagająca usuwania i naprawy wgnieceń powstałych w wyniku nieszczęśliwego splotu okoliczności lub chwili nieuwagi. Przyjrzyjmy się bliżej przyczynom uszkodzeń karoserii i zobaczmy, jak można im zaradzić.\nJak najczęściej dochodzi do uszkodzenia karoserii?\nDo uszkodzenia karoserii i powstania wgnieceń najczęściej dochodzi podczas stosunkowo niegroźnych stłuczek, mających miejsce przy niewielkich prędkościach. W ich wyniku zazwyczaj powstają niewielkie wklęśnięcia, którym nie zawsze towarzyszą większe zarysowania czy pęknięcia lakieru. Nierzadko tego rodzaju zdarzenia wiążą się jednie z odkształceniami i ewentualnym starciem części wierzchniej warstwy lakieru bezbarwnego. Równie często dochodzi do powstawania tzw. szkód parkingowych, czyli uderzenia w inny stojący samochód, pachołek wyznaczający miejsce lub służący organizacji ruchu czy inny masywny element. Ich przyczyną jest zwykle ograniczona widoczność, brak wystarczającej ilości miejsca czy kiepskie oświetlanie. Do deformacji elementów karoserii może dojść również w następstwie uderzenia o samochód strąconej przy silnym wietrze gałęzi albo intensywnego opadu gradu.\nCo można zrobić, gdy dojdzie do powstania wgnieceń?\nPowstanie wgnieceń pogarsza wygląd pojazdu i obniża jego wartość przy odsprzedaży. Z wieloma uszkodzeniami tego rodzaju można jednak poradzić sobie dość łatwo, unikając długotrwałych i kosztownych ingerencji blacharsko-lakierniczych. Znakomitym sposobem na pozbycie się niedużych wgnieceń, przy których nie doszło do pęknięcia lub odspojenia lakieru, jest skorzystanie z technologii napraw PDR. Dają one możliwość wyprostowania elementów przez ich wypchnięcie lub wyciągniecie przy użyciu specjalnych narzędzi. Zabiegi tego rodzaju nie pozostawiają żadnych śladów i są niemożliwe do wykrycia, nie obniżając wartości pojazdu, a przy tym można je wykonać bardzo szybko, a ich koszt nie jest wysoki w porównaniu z naprawą tradycyjną.