II SAB/Bd 53/16 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy\nII SAB/Bd 53/16 - Postanowienie Wojewódzkiego...\nOpublikowano: LEX nr 2072952\nII SAB/Bd 53/16\nWojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Dyrektora Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Rejonowy w (...) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania postanawia odrzucić skargę.\nPismem z dnia (...) kwietnia 2016 r. K. R. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego O/R w (...) polegającą na nie rozpoznaniu wniosku z dnia (...) czerwca 2011 r. o zawieszenie postępowania w sprawie świadczeń emerytalno-rentowych skarżącej wszczętych przez Dyrektora Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego O/R w (...)\nSkarżąca wniosła o zobowiązanie Dyrektora Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego O/R w (...) do wydania postanowienia w myśl art. 223 § 1 k.p.a.\nW odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że wniosek o zawieszenie postępowania został załatwiony pismem z dnia (...) czerwca 2011 r. oraz wskazał, że w sprawach dotyczących decyzji PREZESA KRUS przewidziano drogę postępowania przed sądem powszechnym i oznacza to, że wyłączona została w tych sprawach droga sądowo-administracyjna.\nStosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na:\nPonadto sądy te orzekają w sprawach, w których przepisy ustawy szczególnej przewidują sądową kontrolę - art. 3 § 3 powołanej wyżej ustawy.\nWskazać należy, że wniesienie skargi na bezczynność organu dopuszczalne jest jedynie w tym zakresie, w jakim stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie każda zatem bezczynność organu będzie podlegała kognicji sądów administracyjnych. Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Jak już zostało powiedziane, składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności.\nPrzedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność, w której według skarżącej pozostaje Dyrektor Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, poprzez nierozpoznanie ich żądania z dnia (...) czerwca 2011 r. o zawieszenie postępowania w sprawie świadczeń emerytalno-rentowych skarżącej wszczętych przez Dyrektora Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego O/R w (...)\nPodkreślić należy, że w przypadku decyzji/postanowień wydawanych w sprawach ubezpieczenia społecznego rolników przewidziano drogę postępowania przed sądem powszechnym (art. 477 ze zn. 8 w zw. z art. 476 § 2 k.p.c.). Oznacza to, że wyłączona została w tych sprawach droga sądowoadministracyjna, albowiem nie jest dopuszczalna dwutorowość postępowań sądowych. Wynika to z konstytucyjnego modelu sądownictwa, który zakłada całkowitą odrębność pionu sądownictwa powszechnego i administracyjnego oraz konieczność wyraźnego rozgraniczenia zadań i właściwości sądów tworzących strukturę sądownictwa powszechnego i administracyjnego.\nZgodnie z art. 476 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się także sprawy wszczęte na skutek niewydania przez organ rentowy decyzji we właściwym terminie (...). Przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25 z późn. zm.) w art. 36 § 3 przewidują, że w przypadku niewydania decyzji przysługuje odwołanie do sądu w terminach i na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu odrębnym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Oznacza to, że właściwy w sprawie jest sąd powszechny.\nW związku z powyższym uznać należy, iż w przypadku stwierdzenia przez skarżącą jakichkolwiek nieprawidłowości w postępowaniu organów KRUS, które mogą być uznane za bezczynność, zobowiązana jest ona poszukiwać ochrony w ramach właściwego postępowania przed sądem cywilnym, uregulowanego w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, nie może natomiast w tej sytuacji dochodzić swoich praw w drodze postępowania sądowoadministracyjnego.\nMając na względzie powyższe, Sąd uznał, że skarga K. R. i na bezczynność Dyrektora KRUS jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia


Bellissima Sophia Loren 80-te urodziny świętowała w gronie gwiazd [ZDJĘCIA] - Dziennik.pl\nBellissima Sophia Loren 80-te urodziny świętowała w gronie gwiazd [ZDJĘCIA]\n22 września 2014, 12:20\nW ciągu 60 lat Sophia Loren wystąpiła w ok. 90 filmach. Swoją kina podsumowała w wydanej właśnie autobiografii "Wczoraj, dziś, jutro", zatytułowanej jak film, który wyreżyserował Vittorio De Sica i który przyniósł jej sławę ("Ieri, oggi, domani"). – Na temat jutra jako neapolitanka nie wypowiadam się, żeby nie zapeszyć. Dziś zaś jest tak, jak zawsze pragnęłam – mówi / PAP/EPA / SASHENKA GUTIERREZ\nSophia Loren, jedna z najwspanialszych i najpiękniejszych aktorek w historii kina, swoje 80-te urodziny uczciła podwójnie – wydając autobiografię "Wczoraj, dziś i jutro" i spotykając się z przyjaciółmi na specjalnej imprezie w Soumaya Museum w stolicy Meksyku.\n1 Sophia Loren lubi mówić, że jej życie przypomina bajkę o Kopciuszku. Biedna dziewczynka z rozbitej rodziny wyrosła na gwiazdę kina, uwielbianą tak przez widzów, jak i krytyków\n2 Sofia Villani Scicolone na świat przyszła w 1934 roku w rzymskiej Klinice Królowej Margherity jako nieślubna córka Riccarda Scicolonego i Romildy Villani. Gdy matka Sofii została sama z dwiema córkami, wróciła do rodzinnego miasta, Pozzuoli pod Neapolem, gdzie samotne kobiety żyły w nędzy i znosiły szykany ze strony konserwatywnych sąsiadów\n3 Sophię Loren na plan zaprowadziła matka. Dosłownie. Romilda Villani, pianistka i niedoszła aktorka pojechała z córką na plan "Quo vadis" Mervyna LeRoy'a i wyprosiła reżysera o pracę statystek. – Nie znamy angielskiego, ale umieramy z głodu i pan to powinien zrozumieć – powiedziała słynnemu reżyserowi\n4 Sofia Villani Scicolone pseudonim artystyczny wybrała sobie sama – imię Sofia zamieniła na wersję Sophia i dodała do niego nazwisko Loren\n5 Pierwszą ważną nagrodę dostała w 1958 roku na festiwalu filmowym w Wenecji – za rolę w "Czarnej orchidei". Dwa lata później otrzymała nagrodę aktorską w Cannes i Oscara za rolę Cesiry w "Matce i córce" Vittoria de Siki. Tym samym Sophia Loren weszła do historii jako druga Włoszka i pierwsza aktorka nagrodzona przez Amerykańską Akademię Filmową za rolę w filmie nieanglojęzycznym\n6 W Loren kochali się najwięksi amanci kina (Marcello Mastroianni, Peter Sellers, Cary Grant), ale ona serce oddała Carlo Pontiemu. Słynnego producenta poznała, gdy miała 17 lat. Zostali razem do jego śmierci w 2007 roku. – To on pierwszy we mnie uwierzył – powiedziała w jednym z wywiadów\n7 Pontiego poślubiała dwukrotnie. Po raz pierwszy w 1957 roku w Meksyku – nielegalnie, ponieważ ukochany Loren był jeszcze wtedy żonaty z Giulianą Fiastri. I po raz drugi w 1966 roku już zgodnie z prawem, ale po zrzeczeniu się przez obydwoje obywatelstwa włoskiego. O pierwszym, meksykańskim ślubie państwa Ponti rozpisywała się prasa na całym świecie. Kościół groził parze ekskomuniką, a do włoskiej prokuratury wpłynęło doniesienie o bigamii Pontiego. Z tego powodu Sofia i Carlo postanowili opuścić ojczyznę i anulować małżeństwo zawarte w Meksyku. Po kilku latach zrzekli się włoskiego obywatelstwa i pobrali się ponownie\n8 Sophia Loren i Carlo Ponti doczekali się dwóch synów. Starszy, Carlo Ponti junior jest dyrygentem. Młodszy, Edoardo scenarzystą, reżyserem i producentem. Właśnie w jego filmie "Głos ludzki" (ekranizacji monodramu, przedstawiającego historię porzuconej kobiety) zagrała swą ostatnią rolę\n9 W ciągu sześciu dekad na ekranie Sophia Loren współpracowała z największymi reżyserami (m.in. Chaplin, Lumet, Cukor), a ukoronowanie jej kariery stał się w 1991 roku honorowy Oscar za całokształt twórczości\n10 Do Hollywood pojechała w 1958 roku i przez następne pół wieku występowała w wielu amerykańskich produkcjach. Nigdy jednak nie zdecydowała się na zamieszkanie w Stanach Zjednoczonych na stałe. Od lat mieszka w Genewie\n11 – Wciąż odczuwam szalone pragnienie życia – mówi piękna 80-letnia Sophia Loren i dodaje, że nadal czeka na wielkie role\nSophia Loren Carlo Ponti 80-te urodziny Soumaya Museum Jon Voight urodziny Sophii Loren\nSophia Loren na zawsze piękna. Legendarna seksbomba kończy 80 lat! [ZDJĘCIA]\nSeksbomby kina się nie starzeją! Sophia Loren w Cannes [ZDJĘCIA]


Tworzenie i projektowanie - strony internetowe Grójec | ProVendo\n#Strony internetowe Grójec?\nW ProVendo tworzę szybkie, proste i responsywne strony internetowe Grójec.\nKażda strona internetowa wymaga indywidualnego wkładu. Aby skutecznie rozwijać biznes Online, musisz poświęcić dużo czasu na analizę potrzeb potencjalnych klientów. Jeśli wspólnie stworzymy nieskuteczną stronę, to niestety powstanie efekt nieskutecznej reklamy, a nie chcemy tego osiągnąć!\nMiasto to jest najbliżej umieszczone moje miejsca zamieszkania. Jeśli posiadasz firmę i potrzebujesz strony internetowej, możesz bez skontaktować się ze mną. Dzięki temu moglibyśmy spotkać się i porozmawiać o potrzebach twojego przedsiębiorstwa.\n#1Czego potrzebuje Twoja firma i co możesz otrzymać?\nKażda branża ma swoje potrzeby. Abym mógł zrozumieć, czego będziesz oczekiwał od strony internetowej, musisz dobrze mi wyjaśnić, co robisz. Twój potencjalny klient może poszukiwać nie tylko ogólnej usługi, ale także procesu, kosztu, czy czasu realizacji.\n#aSystem zarządzania treścią CMS\nByś Ty i potencjalni partnerzy biznesowi mieli kontrolę nad stroną, musi ona posiadać system CMS. W ProVendo używam systemu WordPress – jednego z popularnych systemów CMS. Dzięki niemu nie tylko wprowadzanie zmian, ale także rozwój strony nie jest problemem.\n#bBardzo prosta obsługa strony\n#cNie ma żadnych ukrytych kosztów\nMając dobre intencje, na swojej stronie udostępniam cennik. Dzięki temu nie musisz się obawiać, że Twoja branża otrzyma wyższą cenę niż inna. Każdego traktuje równo i chcę to zachować. Koszty mogą jedynie wzrosnąć przy dodatkowych funkcjonalnościach.\n#dKompleksowa pomoc przy stronie\nW trakcie tworzenia strony staram się maksymalnie pomóc przy wyborze hostingu, czy doradztwie, jakie elementy i jak mogą wpływać na użytkownika. Na koniec pracy wdrażam stronę na hosting i konfiguruję wszystko, abyś miał jak najmniej problemów ze stroną.\nInternet to informacje. Dzięki poniższym przyciskom możesz dowiedzieć się więcej. Tworzenie stron internetowych jest moją pasją i pracą. Natomiast jeśli nie do końca wiesz, czego potrzebujesz – odezwij się – chętnie pomogę.\nWięcej o stronachZobacz cennik\n(5 / 5) | Głosowało: 3


Uprawa chrzanu - wymagania, zbiór i przechowywanie\n2Siew ogórków gruntowych\n6Uprawa kapusty brukselskiej - odkrywamy sekrety!\n7Uprawa kapusty pekińskiej\n9Uprawa papryki - wymagania, rozsada i odmiany\n3,5/5 (219 ocen)\nTarty chrzan to przyprawa, wobec której mało kto pozostaje obojętny. Jedni nie wyobrażają sobie bez niej wielu potraw, inni nie znoszą ostrego smaku i zapachu tego warzywa. Tak czy inaczej, w większości gospodarstw domowych chrzan jest cenionym warzywem, na bazie którego przyrządza się nie tylko popularną przyprawę, ale również sosy, marynaty do mięs, twarogi smakowe oraz zalewy octowe do ogórków. Ponieważ ułatwia trawienie jest również dobrym dodatkiem do potraw tłustych i ciężkostrawnych.\nW stanie surowym poza nadającą ostrość siarką, zawiera również inne składniki mineralne (żelazo, fosfor, wapń, potas), a także witaminy (przede wszystkim C, ale również B, A, E) i oklejki eteryczne. Dzięki swojemu składowi, wykazuje działanie grzybobójcze, bakteriobójcze oraz przeciwwirusowe, a więc może być traktowany jako swoisty, naturalny antybiotyk. Dlatego warto poznać tajniki jego uprawy i spróbować znaleźć dla niego miejsce w przydomowym ogródku. Tym bardziej, że nie jest to warzywo szczególnie wymagające.\nByć może dla wielu z nas okaże się zaskakujące, że chrzan pospolity (Armoracia rusticana) należy do rodziny kapustnych (choć kiedyś traktowany był jako warzywo korzeniowe), dlatego nie powinno sadzić się go na stanowiskach wcześniej wykorzystywanych przez inne warzywa z tej grupy. Lubi miejsca słoneczne lub półcieniste oraz dość żyzną, głęboko przekopaną glebę o odczynie obojętnym. Jeśli jednak nasza gleba jest nieco słabsza, również sobie na niej poradzi. Jest natomiast dość wrażliwy na niedobór wody w podłożu, dlatego lepiej sadzić go na glebach piaszczysto-gliniastych, niż na suchych piaskach. Nie lubi również gleb ciężkich i podmokłych. Ponieważ korzeni się mocno i głęboko, chwasty jednoroczne nie wyrządzają mu wielkiej krzywdy, chociaż nigdy nie zaszkodzi się ich pozbyć z uprawy chrzanu. Warzywo jest wieloletnie i dobrze radzi sobie w naszym klimacie, dlatego nie ma potrzeby okrywania go na okres zimy.\nJak większość kapustnych zakwita, wydając w miesiącach wiosennych (V-VI) białe, drobne kwiatki, zebrane w luźne, wiechowate kwiatostany na szczytach sztywnych, wyprostowanych pędów (nasiona mogą pojawić się dopiero w drugim roku uprawy). Jeśli postanowimy się go z działki pozbyć, to właśnie w tym okresie jest najsłabszy i trudniej mu się będzie zregenerować, po ewentualnym wykopaniu.\nNiestety, wbrew pozorom, chrzan nie jest wolny od zagrożeń związanych z atakiem szkodników bądź patogenów chorobotwórczych. Zagrażają mu przede wszystkim owady takie jak: bielik krzyżowych i pchełka chrzanowa oraz niektóre choroby grzybowe np. chwościk chrzanu.\nZbiór, przechowywanie i rozmnażanie\nDo zbioru najlepsze są młode korzenie chrzanu, które wykopuje się jesienią, po zżółknięciu liści bądź wiosną następnego roku. Starsze korzenie mogą być łykowate i suche. Zebrane jesienią, dobrze przechowują się umieszczone w skrzynce z piaskiem, ustawionej w chłodnej piwnicy. czytaj dalej...\nKoper ogrodowy (Anethum graveolens) należy do roślin przyprawowych, które na...\nTagi: amatorska uprawa chrzanuchrzan - galeria zdjęćjak sadzić chrzan?rozmnażanie chrzanuuprawa chrzanu na działcewartości odżywcze chrzanu\nKoper ogrodowy (Anethum graveolens) należy do roślin przyprawowych, które na stałe zagościły w naszej kuchni. Jest tak dobrze znany i...


piaseczyński, Góra Kalwaria, Nowe mieszkanie ze sporym ogródkiem\nNowe mieszkanie ze sporym ogródkiem\nCena za m28 698 PLN / m2\nOferujemy na sprzedaż bardzo atrakcyjne, dwupokojowe, nowe mieszkanie z przynależnym ogródkiem.\nMieszkanie z ogródkiem o łącznej powierzchni 38,86 m2 jest wykończone "pod klucz" z wysokiej jakości materiałów. Składa się ono z:\n- holu (3,93 m2)\n- salonu z aneksem kuchennym z wyjściem na balkon (20,50 m2) ,\n- sypialni (10,88 m2)\n- łazienki (3,55 m2),\n- ogródka (26,40 m2).\nW przedpokoju oraz części kuchennej, na podłogach znajduje się terakota. W łazience ułożone są kafelki a na podłodze terakota. Zamontowana jest kabina prysznicowa (na życzenie wanna), zlew, szafka pod umywalką, wc oraz lustro. We wszystkich pomieszczeniach znajdują się żyrandole.\nDomofon Winda Przyst. dla niepełnosprawnych


Porówneo – Porównywarka ubezpieczeń → Ubezpieczenia → Przewodnik i slownik → Ubezpieczenie samochodu →Jak złożyć reklamację ubezpieczenia AC?\nReklamacje na nieprawidłową obsługę ubezpieczenia i likwidację szkody zgłaszane są zwykle zaledwie z kilku powodów. Pierwszym z nich jest niezgodność w zakresie oceny powstałej szkody. Klient uważa, że powinna zostać uznana szkoda całkowita, podczas gdy towarzystwo ubezpieczeniowe ma zupełnie inne zdanie. Pojawia się spór, który należy rozstrzygnąć. Drugim powodem jest zaniżona wartość pojazdu w momencie ubezpieczania. Klient może uznać, że jego auto zostało zbyt nisko wycenione i w związku z tym ewentualna wypłata odszkodowania jest również zbyt niska. Szkoda, która została zgłoszona przez ubezpieczonego została zbyt nisko wyceniona przez towarzystwo. W ten sposób ubezpieczony nie otrzyma pełnej rekompensaty, a to może rodzić niezadowolenie i dążenie do zmiany decyzji towarzystwa. Przeczytaj więcej: Ubezpieczenia AC - najczęściej zadawane pytania\nOczywiście kwestie sporne się zdarzają i mogą się zdarzać. Jest to całkowicie normalne i naturalne. Warto jednak wiedzieć, że w takiej sytuacji wcale nie trzeba się zgadzać z decyzją towarzystwa. Można się jej sprzeciwić i temu właśnie służy w pierwszej kolejności możliwość dokonania reklamacji. Reklamację można złożyć na kilka różnych sposobów. Można to zrobić drogą listową, za pośrednictwem poczty. Warto jednak pamiętać, by był to list polecony, ponieważ wówczas ubezpieczony ma potwierdzenie nadania swojego dokumentu. Coraz więcej towarzystw decyduje się również na honorowanie reklamacji składanych drogą elektroniczną. To znacznie łatwiejszy i szybszy sposób, który powoduje, że dokumenty doręczane są praktycznie natychmiast. W ramach elektronicznych rozwiązań dostępne są również specjalne formularze reklamacyjne na stronach. Ich konstrukcja ułatwia złożenie reklamacji, ponieważ nie trzeba się zastanawiać nad tym, co należy wpisać, a jedynie wypełnić odpowiednio formularz krok po kroku. Dla wielbicieli tradycyjnych rozwiązań istnieje możliwość zgłoszenia reklamacji bezpośrednio u agenta lub telefonicznie za pośrednictwem specjalnie do tego przeznaczonej infolinii.\nDla usprawnienia i przyspieszenia procesu reklamacyjnego warto pamiętać o zawarciu kilku istotnych danych, niezależnie czy to na formularzu, czy podczas samodzielnego formułowania treści reklamacji. Przede wszystkim należy zamieścić swoje dane osobowe. Imię, nazwisko i dane kontaktowe to podstawa. Jest to bowiem sposób na zidentyfikowanie klienta przez dane towarzystwo ubezpieczeniowe. Jeżeli będą mogli zidentyfikować, to łatwiej im będzie rozpatrzeć reklamację. W drugiej kolejności należy pamiętać, by podać numer swojej polisy ubezpieczeniowej i numer rejestracyjny pojazdu. To kolejny krok do szybkiej i sprawnej identyfikacji klienta, który zgłasza swoją sprawę. Dodatkowo, te dane pozwalają odnaleźć nie tylko klienta, ale również konkretny produkt, którego sprawa dotyczy. Trzecia rzecz to szczegółowy opis reklamacji. Czego dotyczy dana sprawa, jakie jest stanowisko towarzystwa, jakie jest stanowisko klienta, dlaczego klient ma takie zdanie a nie inne. Jeżeli niezadowolony klient dysponuje dokumentami, które mogą mieć wpływ na decyzję, warto je dostarczyć, ponieważ to znacznie przyspieszy cały proces decyzyjny. Jeżeli te dokumenty nie zostaną od razu dostarczone, towarzystwo będzie musiało poświęcić czas na ich pozyskanie. To zaś może poskutkować dłuższym czasem oczekiwania na decyzję. Podsumowując, złożenie reklamacji nie jest procesem trudnym ani złożonym. Nie zajmuje dużo czasu, nie jest też skomplikowane. Warto jedynie pamiętać o dostępnych drogach kontaktu oraz o tym, co powinno się w treści takiego zgłoszenia znaleźć.


Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej / Archiwum Aleksandra Kwaśniewskiego / Archiwum wywiadów krajowych / Rok 2002 / Marzec 2002 r. / Radio ZET, 5 marca 2002 r.\n» Radio ZET, 5 marca 2002 r.\nPrezydent RP: To jest świeża informacja, nie znam całości kontekstu, ale wydaje mi się, że powinniśmy bronić ludzi przed takimi metodami karania, bo przecież nie mówimy tutaj w ogóle o winie, tylko mówimy o barbarzyństwie jeśli chodzi o sposób ukarania tej osoby. Myślę, że inicjatywa dyplomatyczna jest tu możliwa i sądzę, że cała opinia międzynarodowa będzie działać podobnie.\nPrezydent RP: Ledwie 24 godziny minęły od tekstu w Życiu Warszawy, a już jest tyle nieporozumień, że to wymaga wyjaśnienia. Tu nie ma żadnej ani mediacji, ani nie ma możliwości żeby ustanowić jakiegokolwiek polskiego łącznika. Nieważne czy to byłby prezydent czy ktokolwiek inny i myślę, że mamy do czynienia z faktem prasowym, nadinterpretacją. Ja osobiście jestem bardzo życzliwy idei wizyty Papieża w Rosji, w Moskwie. Wiem, że jest to jedno z wielkich, niespełnionych marzeń Jana Pawła II, wiem także że są kręgi rosyjskie, które są zainteresowane tą wizytą.\nPrezydent RP: Prezydent Putin także. Miałem okazję z nim rozmawiać stosunkowo długo. On już przecież też miał okazję spotykać się z Papieżem i oczywiście po stronie rosyjskiej opór jest Cerkwi, czyli potężnego partnera, który w istocie powinien być współgospodarzem tej wizyty i na razie takiej możliwości nie widać. Natomiast z rozmów, które się toczą na ten temat, czy wymiany zdań, czy poglądów nie należy wyciągać żadnych wniosków o polskiej mediacji, o polskim łączniki, bo to jest po pierwsze nieprawda, a po drugie to może tylko spowodować szkodliwy szum informacyjny. Na temat Rosji rozmawiałem w czasie mojej ostatniej wizyty, zarówno z Papieżem, jak i kardynałem Sodano i dla nich polska opinia jest bardzo interesująca bo zdają sobie sprawę, że my wiemy o wielu kwestiach lepiej niż oni mogą wiedzieć. Również w czasie wizyty prezydenta Putina rozmawialiśmy o Papieżu, rozmawialiśmy o jego roli w świecie. Prezydent Putin podkreśla, że jest to rola godna najwyższego szacunku i on sam bardzo chciał żeby Papież...\nPrezydent RP: Stanowisko patriarchy Moskwy znamy od dawna i jest ono zdecydowanie nieprzychylne. Myślę, że chodzi w tej kwestii nie tylko o ocenę ze strony Cerkwi Prawosławnej działalności Papieża, ale tu jest jeszcze wiele innych, że tak powiem, podtekstów czy uwarunkowań, których my nie znamy i o których trudno dyskutować.\nPrezydent RP: Pod taką opinią mogę się podpisać i dziękuję Księdzu Prymasowi, że ją tak wyraził. Natomiast naprawdę tu nie ma żadnej mediacji, bo słuchacze na pewno myślą, że gdzieś tam odbywa się w tej chwili telefoniczna rozmowa z jedną i drugą stroną. Nie, czegoś takiego nie ma, natomiast przy różnych spotkaniach, które przecież mają miejsce otwarcie mówimy o tym i polskie stanowisko jest dla wizyty papieskiej w Rosji jak najbardziej przychylne, ale nie my będziemy organizować tę wizytę, ta wizyta musi być na zaproszenie władz Rosji i Kościoła czy Kościołów rosyjskich.\nPrezydent RP: W ogóle inicjatywa musi być ze strony rosyjskiej w całości i znając Rosjan wiem, że im bardziej będziemy się w to wtrącać, będzie się o tym głośno mówić tym szanse maleją, dlatego, że Rosjanie to naród dumny i on nie przepada za takimi, że tak powiem, sformułowaniami jak czyjakolwiek mediacja. Natomiast to co jest ważne, o czym też Papież mówi tak trochę filozoficznie - czas ucieka i trzeba wiedzieć, że czynnik czasu też ma tu swoje znaczenie.\nPrezydent RP: A cóż to za pojedynek?\nPrezydent RP: Nie, to była wymiana poglądów gdzie każdy z Panów przedstawił swój punkt widzenia, który z natury jest różny, choć wierzę, że na końcu będzie uzgodniony. Inaczej na niektóre sprawy patrzy Bank Centralny, który zajmuje się głównie makroekonomią, siłą złotego i stanem finansów w całości, inaczej patrzy na to Minister Finansów, który odpowiada za finanse publiczne, za budżet, za rozwój gospodarczy, za walkę z bezrobociem, a więc niejako tutaj te pola są - choć komplementarne to nieco różne.\nPrezydent RP: Ja nie jestem po żadnej stronie, jestem po stronie Polski tzn. z tej dyskusji obronną ręką musi wychodzić Polska, musi wychodzić polska gospodarka i musimy po prostu tak rozmawiać, tak się porozumiewać , żeby to szło ku lepszemu, a nie ku gorszemu. Ja przestrzegam przed konfliktem między Bankiem Centralnym i rządem i uważam, że odpowiedzialność za ewentualny konflikt ponoszą obie strony, także Bank Centralny.\nPrezydent RP: Być może taka konfrontacja musiała mieć miejsce, bo gdzieś te żale trzeba było wylać i przecież już od wyniku wyborczego z zeszłego roku wiemy, że do głosu dochodzą ci którzy reprezentują środowiska sfrustrowane, niezadowolone. Partie, które stawiały na klasę średnią nie weszły do parlamentu. Partie, które uosabiane są z sukcesem reformy, też się gdzieś rozmyły. Dzisiaj właściwie wszyscy chętnie dopiszą się do sukcesu i nikt nie chce dopisywać się do porażek tego okresu minionych 13 lat. Być może to trzeba było przeżyć, choć ja ubolewam nad stylem tej debaty i muszę powiedzieć, że dzieje się coś złego, że tak łatwo można szafować w Sejmie oskarżeniami, pomówieniami, wyrażać się z taką pogardą o ludziach, nie wyłączając z tego i mojej osoby nad czym także boleję bo ja nie mogę jako prezydent powiedzieć w podobnym stylu posłom, którzy bezceremonialnie czy atakują mnie czy obrażają, więc styl debaty na pewno nie był dobry. Natomiast prawdopodobnie taka wymiana poglądów musiała mieć miejsce również i dla dobra publicznego. Dzisiaj jesteśmy na etapie, gdzie zarówno ja, jak i rząd, jak i prezes Balcerowicz, RPP musimy tu zrobić wszystko aby porozumieć się i żeby można było tego tonu, że tak powiem nie kontynuować.\nPrezydent RP: Jeszcze można powiedzieć, że mówi ulica o obniżeniu stóp itd., to nic nie oznacza. Każda z tych instytucji wypełnia swoje konstytucyjne obowiązki. Domeną Rady są stopy procentowe, nikt nie może za nich podjąć tej decyzji, natomiast uważam, że powinniśmy wrócić do rozmów, do przekonywania się na argumenty merytoryczne i szukania rozwiązania. Zdarzyło się tu kilka, moim zdaniem, rzeczy niedobrych, które być może były źle odczytane przez drugą stronę. Dyskusja nad uchwałą jakby poruszyła RPP. Opinia, którą RPP wyraziła o programie gospodarczym poruszyła rząd, bo oczywiście można było tę opinię sformułować w sposób bardziej, bym powiedział, elegancki. Co tu dużo mówić.\nPrezydent RP: Powiedzmy, to była opinia mniej więcej taka gdzie daje się urzędnikom dokument pod tym, żeby szukali co tam jest....\nPrezydent RP: Jeżeli chce być Pani adwokatem Banku Centralnego to bardzo proszę.\nPrezydent RP: Natomiast w programie rządowym nie ma tylko mowy o stopach procentowych, to jest jeden z warunków, który zresztą jest przez Radę rozumiany. Pamiętajmy, że w styczniu stopy procentowe zostały obniżone o 150 punktów i myślę, że wraz z analizą sytuacji gospodarczej jakaś przestrzeń dla dalszych manewrów jest. Natomiast o co mi chodzi? Chodzi mi o to, żebyśmy wrócili do dialogu merytorycznego, uważam, że jest on realny. Ja radziłem w czasie jednej w ostatnich wypowiedzi publicznych żeby każdy dla takiej trochę intelektualnej rozrywki postanowił nałożyć nie swoje buty i zastanowić się co by robił na jego miejscu. Np. premier Miller co by robił gdyby dzisiaj był szefem Banku Centralnego i zastanawiał się jak bronić niezależności tego banku. Prezes Balcerowicz zastanowił się co robić np. z narastającym bezrobociem i tą frustracją, która jednak jest problemem.\nPrezydent RP: Jest to ciało wybrane niewątpliwie politycznie, natomiast ja oceniam, że...\nPrezydent RP: Więc dobrze, ale ja oceniam, że głównie liczą się analizy ekonomiczne choć niewątpliwie są też wypowiedzi członków Rady, które są ściśle - że tak powiem - wypowiedziami politycznymi. Ale zostawmy to, ja ufam, że dzisiaj nie ma co dzielić włosa na czworo. Dzisiaj tak widzę swoje zadanie: trzeba po prostu ponownie zebrać to grono przy jednym stole i zacząć rozmawiać o tym, co potrzeba zrobić, żeby polska gospodarka jednak zaczęła się rozwijać, żebyśmy nie mieli na koniec roku czteromilionowego bezrobocia. Bo jak ja słyszę tego rodzaju prognozy związane z wyjściem absolwentów ze szkół i szkół wyższych, to mi skóra cierpnie.\nPrezydent RP: Ale te miejsca pracy muszą być stworzone przez przedsiębiorców, którzy muszą skredytować część tych miejsc pracy, ten kredyt nie może być tak drogi itd. To nie jest odpowiedzialność polityczna - ani sama obniżka stóp nie wywoła odpowiednich efektów, tu musi być cały kompleks działań, włącznie z bardzo cennym elementem, który znalazł się w programie, czyli pierwszej pracy dla absolwentów, bo my musimy zastosować specjalną politykę wobec młodych ludzi, włącznie z odpowiedzią na pytanie, które jest drażliwe i na pewno niektórzy słuchacze się obruszą za chwilę - trzeba sobie powiedzieć, czy w momencie, kiedy mamy takie bezrobocie a jednocześnie wyż demograficzny, czy możemy tak szeroko zatrudniać ludzi, którym przysługują emerytury i renty, czy nie. Odpowiedź się nasuwa sama, że trzeba tę politykę zmienić. Oczywiście dzisiaj zdrowy, rześki emeryt, który dorabia sobie na pół etatu jest już zły na mnie i uważa, że mu dokuczam, ale cóż zrobić. Mamy w tej chwili wyż demograficzny, który jeżeli swoje życie zacznie od stania w urzędzie pracy i od bezrobocia, to ja nie wiem, co będzie na końcu tej drogi.\nPrezydent RP: Będę obrońcą konstytucyjnych uprawnień i niezależności banku centralnego i uważam, że manipulowanie przy tego rodzaju instytucjach do niczego dobrego nie prowadzi. Powtarzam to, o czym mówiłem kilka miesięcy temu,, swojego zdania nie zmieniam, natomiast oczekuję kooperatywności, współpracy ze strony i banku centralnego, i rządu. A ja jestem do dyspozycji, bo naprawdę zależy mi na tym, żeby było więcej zgody, a nie tego rodzaju debaty i kłótni.\nPrezydent RP: Mam nadzieję, że tak. Ocenię ten krok dopiero po orzeczeniach sądowych, bo przecież nie zgadzam się z opinią, iż zmiany w ustawie lustracyjnej mają prowadzić właściwie do uśmiercenia lustracji jako takiej.\nPrezydent RP: Ale to jest do udowodnienia w dokumentach, to będzie wiadomo. Natomiast ja wiem również, że wywiad i kontrwywiad działał na przykład na rzecz ochrony polskiego interesu gospodarczego. I teraz chodzi o to, żeby sąd mógł łatwiej ocenić ten fakt.\nPrezydent RP: To jest pewien problem. My mamy do czynienia już z pewnym orzecznictwem, które miało miejsce i oczywiście tu nie sposób wrócić do tych spraw ponownie, bo one są zamknięte, wyroki są prawomocne. To jest słabość, ale słabość taka sama jak przy zmianie kodeksów karnych - część ludzi została skazana według starego kodeksu, część - według kodeksu, który dziś obowiązuje, a jeszcze inni będą według znowelizowanych kodeksów. I być może te wyroki mogą być różne w trzech przypadkach, ale to jest moim zdaniem nieuchronne. Natomiast moją intencją w ustawie lustracyjnej było to, żeby sąd mógł łatwiej decydować, mając tę właśnie definicję, co jest tą naganną współpracą i nieprzyznaniem się do współpracy, a co po prostu wynikało z obowiązków służbowych danego człowieka, też tak było.\nPrezydent RP: Ja bym tego tak nie generalizował. Gdyby okazało się, gdybym ja miał przekonanie, że każdy, który podjął współpracę z wywiadem i kontrwywiadem jednocześnie działał przeciwko Kościołowi, ośrodkom opozycyjnym itd., to zdecydowanie nie proponowałbym tej zmiany.\nPrezydent RP: Jakąś wiedzę na ten temat mam, jestem siódmy rok Prezydentem...\nPrezydent RP: Nie. Ja opieram się na tych informacjach, które mam chociażby od kolejnych szefów UOP, od wielu lat w końcu z nimi współpracuję.\nPrezydent RP: I tak, i nie, wciąga mnie Pani w dyskusję, która....\nPrezydent RP: Chętnie z nim podyskutuję jak będzie więcej czasu. Moim zdaniem - nie, bo przecież dobrze wiemy, że część tego grona ludzi związanych z wywiadem i kontrwywiadem została przejęta, działała i do dziś działa. Oczywiście można powiedzieć - niech się nie pchają na wysokie stanowiska. To też jest inna metoda. Myślę, że ta ustawa pod tym względem nie zmienia tego stanu rzeczy.\nPrezydent RP: Ja nie oceniam, kto ją popierał, jaki był układ sił na sali sejmowej, ustawa została przyjęta. Myślę, że w orzecznictwie sądu lustracyjnego okaże się, że było to jednak korzystne.\nPrezydent RP: Uważam, że to są skandaliczne wybryki, które mają miejsce w parlamencie, dziwię się, że nie są natychmiast przerywane ze strony prowadzących obrady. Po pierwsze z FOZZem nie mam nic wspólnego, nigdy nie miałem nic wspólnego z tym, co się działo w innym momencie historii, daleko bardzo ode mnie, a poza tym to są tego typu znane zabiegi socjotechniczne, że: powiedzmy cokolwiek, a później ta osoba będzie musiała tłumaczyć się, że czegoś nie uczyniła.\nPrezydent RP: Trochę się dziwię, trochę się nie dziwię. To znaczy ja się z Andrzejem Lepperem nie spotykam. Natomiast rozumiem, że premier ma pewien kłopot, jak odmówić jednej z grup parlamentarnych spotkania, jeśli o to prosi.\nPrezydent RP: Tak, dopóki nie zaobserwowałbym, istotnego przewartościowania, chociażby w stylu działania, w sposobie mówienia i przeprosin w stosunku do osób, które zostały przez niego obrażone, plus zakończenie spraw, które są w sądach. Trudno, żeby dzisiaj rozmawiać, czy próbować jakiejkolwiek politycznej debaty z tego typu liderami.\nPrezydent RP: Mam nadzieję. Tak dojdziemy za chwilę, że w ogóle nie ma z kim rozmawiać, co nie jest prawdą. Ja oceniam, że PSL w sprawie Unii Europejskiej jest głęboko podzielone. To znaczy mamy tam do czynienia ze zwolennikami i przeciwnikami. To jest kłopot pana prezesa Kalinowskiego. Z moich rozmów z prezesem Kalinowskim wynika, że on rozumie naszą drogę do Unii, choć oczywiście jest w kleszczach, bo jest między Arturem Balazsem a Andrzejem Lepperem. Można mu tylko współczuć.\nPrezydent RP: ...i troszkę między swoimi oponentami. Natomiast PSL jest partnerem koalicyjnym, głosy PSL są ogromnie ważne, mam nadzieję, że tu się porozumiemy, pierwszy dobry przykład jest - ten kompromis w sprawie ziemi jest moim zdaniem dobrym znakiem. Co będzie dalej, zobaczymy.


Bezpłatny fragment - Bezsenność, depresja, lęk\nJak coś w życiu zaczyna się sypać, to często jest tak, że posypie się w końcu w różnych jego sferach. Jeden problem pociąga za sobą kolejny i wszystko napędza się jak kula śnieżna. Tak było i w moim przypadku. Najpierw trudny związek, potem depresja, bezsenność, choroba taty, lęk, mało satysfakcjonująca praca, później jej brak, myśli samobójcze oraz wiele innych trudności życia codziennego. W pewnym momencie stwierdziłam, że nie mam już siły żyć, a moje ciało zaczęło odmawiać posłuszeństwa. Schudłam i nie miałam ochoty wstawać z łóżka. W najgorszym okresie załamania ledwo stałam na drżących nogach. Wstydziłam się pokazać koleżankom w pracy, a jedzenie nie sprawiało mi już przyjemności, tylko było przykrą koniecznością. Każdy dzień to była walka. Mam na szczęście coś takiego w sobie, że nie potrafię się poddawać, dlatego zaczęłam walczyć o siebie resztkami sił. Na początku jedyną moją motywacją było odzyskanie zdrowia dla rodziców. Nie chciałam, żeby oglądali jak ich dziecko, staje się wrakiem człowieka i próbowałam uniknąć dokładania im kolejnych problemów.\nNajbardziej dołowała mnie bezsenność, która powodowała nieustające zmęczenie, osłabienie do tego stopnia, że chciało mi się wymiotować. Moje ciało i umysł nie mogły się zregenerować, a to było mi potrzebne, żeby mieć energię zmierzyć się z innymi problemami. Myślałam, że już nigdy nie będę normalnie spała albo co gorsza — umrę z braku snu. Zaczęłam więc szukać różnych sposobów, żeby sobie pomóc. Czytałam artykuły naukowe i książki na temat zaburzeń snu. Potem udałam się na terapię, skonsultowałam się też z psychiatrą, który wypisał mi leki nasenne i antydepresyjne. Następnie dołączyłam do grup na Facebooku skupiających ludzi z podobnymi problemami. Udałam się nawet do egzorcysty;) Założyłam również fanpage poświęcony bezsenności, by móc dzielić się swoją wiedzą z innymi i przekuć moje problemy w coś dobrego. W końcu po 3 latach starań udało mi się pokonać tę przykrą dolegliwość i dzisiaj śpię normalnie. Pomogła mi w tym nie tylko moja wiedza zdobyta przez te kilka lat, ale również nieplanowane wydarzenie, które wydawałoby się, powinno pogłębić moją bezsenność, a paradoksalnie pomogło, jednak o tym na koniec.\nW mojej książce tematem przewodnim jest bezsenność, głównie w kontekście psychologicznym. Mam jednak świadomość, że problemom ze snem towarzyszy często także depresja, lęki czy napady paniki, dlatego też poruszam zagadnienia związane z tymi dolegliwościami. Polecam Ci czytać tę książkę powoli, by móc stopniowo wprowadzać pewne zmiany w swoim życiu i wyrobić w sobie pewne nawyki. Przeczytanie jej w jeden dzień, spowoduje, że wiele rzeczy zapomnisz i niewiele to zmieni. Czasem, by wyjść z bezsenności czy depresji, będziesz potrzebował zmienić swoje życie o 180 stopni, tak jak było w moim przypadku, dlatego mam nadzieję, że się nie poddasz i podejmiesz się również takiej zmiany.\nRozdziały mojej książki są krótkie i konkretne, tak byś w łatwy sposób mógł przyswoić najważniejsze informacje, nawet przy dużym zmęczeniu. Kolejność poruszanych tematów jest podyktowana moimi własnymi odczuciami, które pojawiały się na drodze do wyzdrowienia. To, co pomogło mi, nie musi pomóc Tobie, aczkolwiek są pewne uniwersalne zasady, którymi moim zdaniem należy kierować się w życiu, by czuć komfort psychiczny. Myślę, że każdy w mojej książce znajdzie coś dla siebie. Najważniejsze jest to, byś zadawał sobie pytania, czy dana zmiana jest dla Ciebie dobra, czy jest zgodna z twoimi wartościami i tym, co czujesz. Możesz również notować najważniejsze informacje, by na koniec podsumować wszystko, co było dla Ciebie ważne. Na ostatnich stronach książki znajdziesz specjalne miejsce na notatki. To tyle na wstępie, czas na konkrety. Zaczynamy!\nCzy można umrzeć z braku snu, cierpiąc na bezsenność?\nKiedy cierpimy na bezsenność, czasem przychodzą nam katastroficzne myśli typu „czy umrę, jak nie będę normalnie spać?”.\nNie, nie umrzesz, ponieważ jest to prawie niemożliwe, trzeba by było pobudzać swoje ciało przez długi czas, żeby nie zasypiało, ale przecież nikt specjalnie nie będzie tego robił. Jedynie w przypadku bardzo rzadkiej genetycznej choroby tzw. śmiertelnej bezsenności rodzinnej (ang. fatal familial insomnia) śmierć jest nieunikniona, ponieważ jeszcze nie znaleziono żadnego skutecznego leczenia tej choroby. Zdiagnozowano ją u 28 rodzin na całym świecie, więc zachorowanie na nią jest bardzo rzadkie, pamiętaj również, że jest to choroba dziedziczona.\nKiedy nie prześpimy 72 godzin, nasz organizm jest tak inteligentnie skonstruowany, że będzie starał się jakoś zrekompensować braki snu, dlatego pojawi się wtedy mikrosen, czyli tzw. sen sekundowy, trwający maksymalnie do 30 sekund. W tym czasie fale mózgowe układają się na wzór fazy normalnego snu. Jest to pocieszające, ale też niebezpieczne, kiedy nasze zadanie wymaga skupienia i koncentracji jak np. kierowania pojazdem. Czasem wydaje się, że nie zmrużyliśmy oka, ale zazwyczaj udaje nam się przysnąć w nocy, chociażby na godzinę, jednak odnosimy wrażenie, jakbyśmy nie spali w ogóle. Oczywiście godzina to za mało do prawidłowego wypoczynku i regeneracji, ale jak to mówią lepszy rydz niż nic.\nZnane osobistości śpiące mniej niż 6 godzin\nNawiązując do poprzedniego tematu, przedstawiam listę kilku znanych osób, które na sen przeznaczały średnio 4 godziny na dobę. Sprawdziłam również, ilu lat udało im się dożyć. Wyniki przedstawiam w tabeli na następnej stronie.\nTabela 1. Ilość godzin snu na dobę znanych osób do ilości przeżytych lat\nNie uważam, że poświęcanie na sen tak małej ilości czasu jest dobrym pomysłem, powinniśmy spać tyle, ile potrzebujemy. Temat ten poruszam jednak przede wszystkim dla osób, które ogarnia lęk, że umrą z powodu małej ilości snu. Regularne niewysypianie się może zaburzać koncentracje, osłabiać serce, obniżać nastrój, ale bezpośrednio nie decyduje o długości naszego życia. To ilu lat uda nam się dożyć, zależne jest od bardzo wielu czynników.\nCiekawostka »Oficjalny rekord najdłuższej deprywacji snu, bez żadnych stymulantów ustanowił w 1964 r. siedemnastolatek Randy Gardner z Kalifornii. Nie spał on w ogóle przez 264 godziny, czyli 11 dób.\nJak wyłączyć ośrodek czuwania, żeby zasnąć?\nZasypiamy wtedy, kiedy ośrodek snu przeważa nad ośrodkiem czuwania. Jak więc wyłączyć ośrodek czuwania?\n• Po pierwsze siłą woli nie wywołasz snu. Wyobrażanie sobie negatywnych konsekwencji spowodowanych brakiem snu pobudza ośrodek czuwania. Zamiast przygnębiających myśli przywołaj w swojej głowie jakiś pozytywny obraz, najlepiej związany z twoimi marzeniami.\n• Jeśli bardzo chcesz zasnąć, mózg stawia opór, dlatego lepiej pomyśl, że nie musisz jeszcze spać.\n• Wygospodaruj po kolacji 20 minut na „zamartwianie się” i planowanie, nazwij swoje problemy oraz poszukaj rozwiązań. Dzięki temu nie będziesz już musiał tyle myśleć w nocy.\n• Staraj się złagodzić stresy dnia codziennego. Im spokojniejszy będziesz w dzień, tym lepiej będziesz spać w nocy.\n• Pamiętaj o rozwijaniu swoich pasji, jeśli coś daje Ci radość, to powoduje naturalne podniesienie poziomu serotoniny (pot. hormon szczęścia). Pełni ona istotną funkcję w kontrolowaniu naszego zegara biologicznego.\n• Staraj się nie rozmawiać nocami przez telefon. Każda rozmowa, która wywołuje u Ciebie jakieś emocje, będzie pobudzać twój ośrodek czuwania, niezależnie od tego, czy to są pozytywne, czy negatywne odczucia.\n• Jedz pokarmy zawierające tryptofan (pestki dyni, ser mozzarella, jajka) lub zacznij go suplementować. Jest to bardzo ważny aminokwas, ponieważ uczestniczy w produkcji melatoniny (pot. hormon snu) i serotoniny.\n• Jeśli przyczyną twojej bezsenności jest depresja lub zaburzenia lękowe, zajmij się tymi dolegliwościami u specjalisty.\n• Weź gorącą kąpiel na 1 lub 2 godziny przed pójściem spać. Dzięki temu rozluźnisz swoje mięśnie, a spadek temperatury ciała po ciepłej kąpieli pozwoli Ci szybciej zasnąć.\n• Zacznij się wyciszać już godzinę przed snem. Przygaś światło i zrób coś, co Cię zrelaksuje.\nCzynniki zewnętrzne mogące mieć wpływ na zasypianie i sen\nUważam, że najważniejsze dla spokojnego snu jest oswojenie swoich lęków i ukojenie nerwów, ale czasami możemy się wspomóc pewnymi udogodnieniami zewnętrznymi. Dla mnie najbardziej pomocne w zasypianiu okazały się zasłony, ale to takie, żeby żaden foton światła się nie przemknął. Najlepiej sprawdzą się tutaj rolety antywłamaniowe. Szybciej zasypiamy, gdy jest ciemno, ponieważ wydziela się wtedy większa ilość melatoniny. Natomiast kiedy promienie świetlne padają na nasze oczy, synteza tego hormonu spada. Kolejnym ważnym czynnikiem dla dobrego snu jest odpowiednia temperatura w pokoju. Lepiej się śpi, kiedy jest chłodniej i mamy świeże powietrze. Istotne jest również wygodne łóżko oraz lekkostrawny posiłek najlepiej na ciepło i bogaty w węglowodany, ponieważ powodują one szybkie podniesienie poziomu glukozy, która z kolei przyczynia się do zwiększonej senności. Nie jestem zwolenniczką teorii, że ostatni posiłek musi być spożywany dwie godziny przed snem, dla mnie to bez różnicy, ważne, żeby był lekki i żebym nie czuła głodu ani przejedzenia. U mnie najlepiej sprawdziły się płatki kukurydziane z ciepłym mlekiem, dodatkowo mleko zawiera również wspomniany wcześniej tryptofan. Natomiast osoby mające krzywą przegrodę nosową mogą wspomóc się poduszką ortopedyczną. Profil takiej poduszki umożliwia podniesienie brody, a dzięki temu zapewnia otwarcie dróg oddechowych oraz zapobiega chrapaniu i porannym bólom karku. Ważny jest także wyrozumiały partner, świadomy tego, jak istotny jest dla nas spokojny sen. Najlepiej, żeby zasypiał o tej samej godzinie co my, nie chrapał i zajmował mało miejsca w łóżku; -)\nZrelaksuj się z treningiem Jacobsona\nTrening Jacobsona można stosować przed snem, pomaga on zrelaksować ciało, zmniejsza napięcie mięśniowe, dzięki czemu redukuje poziom lęku. Psychika i ciało mogą wzajemnie na siebie oddziaływać, oznacza to, że jeżeli zrelaksujemy ciało, wpłynie to również pozytywnie na psychikę. Działa to oczywiście w drugą stronę, czyli jeśli dostarczymy sobie w sposób naturalny serotoniny np. poprzez oglądanie śmiesznych filmików lub robienie tego, co lubimy, nasze ciało także odczuje rozluźnienie.\nW skrócie metoda ta polega na napinaniu poszczególnych mięśni wraz z wdechem na 5 sekund i rozluźnianiu ich wraz z wydechem. Efekt rozluźnienia zauważymy już po pierwszym treningu, ale w stosowaniu tej metody ważna jest regularność. Dzięki niej ciało będzie szybciej przechodzić w stan odprężenia. Skupiając się na głosie lektora i wykonując poszczególne wdechy i wydechy, jesteśmy też w stanie zapomnieć o dręczących nas myślach, które nie pozwalają zasnąć. Nagrania treningu Jacobsona możemy znaleźć w Internecie. Ważne jest, by wybrać takie, żeby muzyka w tle i głos lektora uspokajały nas. Najlepiej podczas wykonywania tej metody relaksacji przyjąć pozycję leżącą, chociaż z czasem zaleca się także pozycję siedzącą, a kiedy jesteśmy już zaawansowani w treningu, również możemy stosować go podczas różnych czynności codziennych.\nBędąc na jednej z wizyt u psychologa, polecił mi on również trening autogenny Schultza, który jest też techniką relaksacyjną, ale polegającą na stosowaniu autosugestii i medytacji wewnętrznej. Metoda ta jednak za bardzo nie spełniła moich oczekiwań, ale to dzięki niej przez przypadek natrafiłam na trening Jacobsona. Nigdy nie byłam przekonana do takich sposobów relaksowania się, ale postanowiłam spróbować i już pierwsze efekty zaskoczyły mnie bardzo pozytywnie, dlatego szczerze polecam Ci tę metodę relaksacji.\nŁagodzenie objawów depresyjnych ciepłem i światłem\nOsobom chorym na depresje często jest zimno, a mroźne dni odczuwają bardziej, niż osoby zdrowe. Naukowcy z University of Wisconsin-Madison przeprowadzili eksperyment w tym kierunku. Umieścili grupę osób chorych na depresje w pomieszczeniu, gdzie ogrzewały ich lampy emitujące podczerwień, a temperatura ich ciała wzrosła do 38,5 stopnia. Druga grupa pacjentów również została poddana działaniu lamp, ale nie były to lampy ogrzewające. Po tygodniu badań okazało się, że lampy emitujące ciepło, znacznie poprawiły stan pacjentów, a efekt utrzymywał się nawet do 6 tygodni. Natomiast w drugiej grupie badanych nie zauważono takiej poprawy. Grupy były dość małe, dlatego potrzeba więcej badań w tym kierunku, ale naukowcy, są zgodni, że działanie ciepłem, pobudza komórki w mózgu do wydzielania serotoniny, co poprawia nasz nastrój.\nZ własnego doświadczenia wiem, że kiedy w zimowe wieczory napiłam się ciepłej herbaty, zjadłam gorącą zupę, wzięłam ciepły prysznic, to czułam się lepiej. Wiosną i latem również z powodu wyższej temperatury mamy lepsze samopoczucie. Oczywiście wpływ na nasz nastrój ma także światło słoneczne. Jego braki jesienią i zimą przyczyniają się do depresji sezonowej. W tym czasie możemy zastosować fototerapię, czyli leczenie światłem. W przypadku depresji polega ona na codziennym naświetlaniu siatkówki oka sztucznym jasnym światłem o natężeniu od 2,5 tys. do 10 tys. luksów. Dla porównania zwykła lampa w pomieszczeniu emituje światło o natężeniu tylko 500 luksów, natomiast Słońce aż 100 tys. luksów. Nic więc dziwnego, że w okresie jesienno-zimowym w Polsce brakuje nam światła słonecznego. Światłoterapia jest również polecana przy zaburzeniach snu, ponieważ ma pozytywny wpływ na gospodarkę serotoninowo-melatoninową.\nSłońce dostarcza nam też wartościowej witaminy D3, której niedobory mogą podwyższyć ryzyko wystąpienia depresji. W naszym kraju synteza skórna witaminy D3 pod wpływem promieni słonecznych jest efektywna od końca kwietnia do września. Natomiast w pozostałych miesiącach najlepiej suplementować tę witaminę. Badania opublikowane w „The Journal of Investigate Dermatology” z 2010 roku dowodzą, że 13 minut w T-shircie i szortach 3 razy w tygodniu przez okres 6 tygodni na Słońcu wystarczy, aby uzupełnić niedobór witaminy D3. Dobra informacja jest również taka, że badanie przeprowadzono w Wielkiej Brytanii, która jest mniej nasłoneczniona niż Polska. Korzystajmy więc ze słonecznych dni i wystawiajmy się na Słońce, oczywiście wszystko z umiarem. Natomiast zimą i jesienią możemy wspomagać się fototerapią, herbatkami rozgrzewającymi, ciepłą kąpielą lub sauną.\nCiepła woda na bezsenność i depresje\nPewna osoba powiedziała mi, że zna metodę, która poprawi mój sen, ale ponieważ nie miała czasu nad dłuższą rozmowę, mieliśmy porozmawiać o tym następnym razem. Zasiało to we mnie iskierkę nadziei, że w końcu moje problemy ze snem mogą się skończyć. Kiedy się jednak kolejny raz spotkaliśmy, byłam lekko zawiedziona, ponieważ tym cudownym sposobem okazał się DŁUGI GORĄCY PRYSZNIC 90 min przed snem. Ja jednak liczyłam na jakąś super tajemną metodę, o której mało kto słyszał, a tutaj coś takiego prostego. Postanowiłam jednak spróbować i zauważyłam, że faktycznie zaczęło mi to pomagać, zwłaszcza na stany lękowe i wyciszenie przed snem. Może nie jest to najlepszy sposób dla naszej skóry, ale na pewno ciepła woda rozluźni nasze mięśnie. Potem można zastosować również inną technikę rozluźniającą np. trening Jacobsona lub po prostu pomodlić się czy podziękować za to, co dobrego przydarzyło nam się w danym dniu. Taki rytuał wieczorny pomoże skrócić czas zasypiania, ale także wydłuży nasz sen. Tak jak wspomniałam wcześniej, ciepło rozluźnia nasze mięśnie, czujemy się zrelaksowani, a lejąca się na nas woda daje efekt oczyszczenia, co może być podświadomie kojarzone przez nas z oczyszczeniem z problemów.\nNaukowcy z Uniwersytetu w Freiburgu przeprowadzili eksperyment w zakresie działania ciepłą wodą i uprawiania sportu przez osoby chore na umiarkowaną depresję. W badaniu wzięło udział 45 osób, z czego połowa 2 razy w tygodniu korzystała ze SPA, a druga połowa w tym czasie uprawiała sport. Okazało się, że osoby, które kąpały się w ciepłej wodzie miały spadek poziomu depresji o 6 punktów wg skali Hamiltona. Natomiast osoby uprawiające sport uzyskały zmniejszenie poziomu depresji o 3 punkty. Jak dla mnie to dobra wiadomość, bo nie jestem fanką ćwiczeń. Amerykański lekarz dr Shevchuk twierdzi również, że zimny prysznic może pomagać w walce z depresją. Ma to związek z działaniem na receptory zimna, których gęstość rozmieszczenia na naszej skórze jest od 3 do 10 razy większa niż receptorów ciepła, przez co następuje duże pobudzenie mózgu. Z tego sposobu jednak nie odważyłam się skorzystać, ale teraz już rozumiem, dlaczego morsowanie daje ludziom tyle radości.\nSen zwierząt a poczucie bezpieczeństwa\nCzłowiek, żeby zasnąć, potrzebuje czuć się bezpiecznie. Jak się okazuje, podobnie mają również zwierzęta, dlatego roślinożercy zazwyczaj śpią płytko, bo częściej są ofiarami. Ich sen jest krótszy niż drapieżców, którzy częściej osiągają fazę snu głębokiego. Sen zwierząt zależy także od masy ich ciał oraz tempa metabolizmu. Osiem godzin na dobę, czyli podobnie jak człowiek lubią spać świnki morskie, króliki i świnie. Amerykańscy naukowcy badali nawet sen muszek owocowych i okazało się, że im więcej bodźców dociera do nich z zewnątrz, tym śpią dłużej. Niesamowitą zdolność spania mają delfiny, wieloryby i ptaki, które potrafią sterować stanami snu i czuwania w różnych rejonach mózgu, dzięki czemu, kiedy jedna półkula zasypia, druga czuwa. Można zauważyć również, że śpią z jednym okiem otwartym.\nCiekawostka »Najkrócej śpią żyrafy, średnio 2 godziny dziennie. A najdłużej leniwce? Nie, pierwsze miejsce w długości snu zajmują nietoperze, niektóre śpią prawie 20 godzin.\nJak wcześniej wspomniałam zwierzęta, które są ofiarami, zazwyczaj śpią krócej i mają krótszą fazę snu głębokiego. Podobnie również jest z ludźmi, jeśli jesteśmy ofiarami jakiejś sytuacji, czujemy zagrożenie, mamy niskie poczucie własnej wartości, to też możemy mieć trudności z zaśnięciem i głębokim snem. Człowiek potrzebuje odpowiednich warunków zewnętrznych i wewnętrznych zapewniających mu poczucie bezpieczeństwa, by móc spać jak dziecko. Kiedy więc czegoś się boimy związanego z naszą sytuacją w domu bądź też tym, co ma się wydarzyć w przyszłości, przestajemy czuć się bezpiecznie i nie możemy zasnąć. Najlepiej więc dążyć do zapewnienia sobie poczucia bezpieczeństwa w różnych aspektach życia. Zwiększy się ono wtedy, kiedy zerwiemy relacje z toksycznymi ludźmi, zadbamy o to, by czuć się pewnie z samym sobą, a miejsce, w którym śpimy, będzie nam się dobrze kojarzyć. Poczucie bezpieczeństwa wiąże się także z finansami, bo kiedy nie mamy za co utrzymać rodziny, to też spędza nam to sen z powiek. Ważną sferą życia jest również nasze środowisko pracy. To tam zazwyczaj spędzamy większą część dnia, więc nasze relacje między przełożonym czy innymi współpracownikami mogą znacząco wpływać na nasz sen i samopoczucie. Jeśli w naszej pracy stosowany jest wobec nas mobbing, należy jak najszybciej to zgłosić, w pierwszej kolejności do pracodawcy, jednak kiedy to on jest mobberem, informujemy o tym Państwową Inspekcje Pracy lub związki zawodowe działające na terenie zakładu. Każdy rodzaj nękania może mieć bardzo zły wpływ na nasze zdrowie psychiczne. Kiedy ktoś zniszczy nam psychikę, to może mieć to długofalowe skutki i zabrać nam kilka lat życia, zanim wrócimy do normalności, dlatego nie należy zwlekać z powiadomieniem odpowiednich osób o naszej sytuacji w pracy czy też w życiu prywatnym.\nKiedyś bardzo liczyłam na to, że to ktoś zapewni mi poczucie bezpieczeństwa. Na początku byli to moi rodzice i nie ma w tym nic złego, dopóki nie jest się jeszcze dorosłym, bo taka jest rola ojca i matki względem dzieci. Później szukałam poczucia bezpieczeństwa w każdym partnerze, przez co rozpad związku był dla mnie jeszcze trudniejszy, bo wraz z zakończeniem relacji, kończyło się również moje poczucie bezpieczeństwa. Po pewnym czasie stwierdziłam, że to, czy czujemy się bezpiecznie, nie powinno być uzależnione od innych osób, tylko od nas samych. Rozumiem to jako uniezależnienie się od innych w różnych aspektach życia. I nie namawiam do tego, żeby nie przyjmować w ogóle wsparcia i pomocy od drugiej strony, tylko stworzyć sobie takie warunki, by móc powiedzieć, że nawet kiedy dana osoba nas zostawi, to damy sobie radę finansowo i psychicznie. Myślę, że fajnie jest budzić się z poczuciem, że życie jest w naszych rękach, a nie zależy od kogoś innego, bo przecież na innych ludzi nie mamy dużego wpływu. Natomiast nasze działania i myśli mają duży wpływ na nasze życie i poczucie bezpieczeństwa.\nZwolnij ruchy i słowa, żeby się uspokoić\nŻyjemy w czasach, gdzie większość z nas pędzi i chce efektów na już, brakuje nam cierpliwości, a pośpiech jest zauważalny zwłaszcza w większych miastach. Takie szybkie tempo życia zwiększa poziom stresu. Nasz umysł i ciało pracują na wysokich obrotach, wykonujemy szybkie ruchy, a przez głowę przelatuje milion myśli na minutę. To wszystko przyczynia się często do lęków, nerwic, problemów ze snem i braku zadowolenia z życia. To jak bardzo jesteśmy pobudzeni, możemy zaobserwować w nocy, kiedy już przestają docierać do nas bodźce z otoczenia. Jeśli było ich dużo, możemy odczuwać tak, jakby buzowała w nas krew, a przez umysł przelatują ciągle jakieś myśli, dlatego tak ważne jest wyciszenie przed snem, żeby już nie dostarczać sobie kolejnych bodźców. Dawniej ludzie nie mieli takich problemów, ponieważ nie było tak dużego przepływu informacji i atrakcji, więc żyli raczej spokojnie. Dzisiaj przeszukując Internet, możemy sobie jednego dnia zapewnić tyle stymulujących bodźców, ile kiedyś człowiek miał przez cały rok.\nChcąc poczuć się spokojniej, opanować lęk, bardziej smakować i doświadczać życia, powinniśmy zwolnić. Chodzi mi tutaj szczególnie o zwolnienie ruchów, czyli np. idąc ulicą, zwolnijmy kroki, myjąc okna, zróbmy to dokładniej, ale wolniej, rozejrzyjmy się co dzieje się wokół nas. Jedząc posiłek, starajmy się przeżuwać go powoli i zastanówmy się jakie smaki czujemy. Nie dajmy się też wkręcić w system, który panuje w wielu polskich firmach, gdzie liczy się ilość, a nie jakość (ilość klientów, a nie jakość obsługi danego klienta). Jeśli masz więc możliwość, zwolnij tempo swojej pracy, a jeśli jej nie masz, zastanów się nad zmianą pracy lub postanów, że popracujesz tak tylko przez jakiś czas, a potem odpoczniesz.\nKiedyś bardzo kurczowo trzymałam się planu dnia, stresowało mnie to, że muszę wykonać tak wiele rzeczy, które sobie poprzedniego dnia zaplanowałam. Bezsenność jednak zmusiła mnie, żeby zwolnić, ponieważ często byłam niewyspana i nie miałam siły na wiele rzeczy. Zaczęłam więc być dla siebie dobra, wykonywać więcej czynności sprawiających mi przyjemność, ale także więcej sobie wybaczać. Zrozumiałam, że nie jestem czasem w stanie zrobić tyle, co człowiek, który miał dobry sen. Zwolniłam ruchy zwłaszcza w pracy, kiedy ogarniał mnie lęk, starałam się robić wszystko powoli, skupiać się na tym, co wykonuje i robić to dokładniej, ale wolniej. Spowolniłam także wypowiadane słowa. To spowodowało, że poczułam się spokojniejsza, a lęk odchodził. Bardziej też dostrzegłam piękno przyrody i różne smaki potraw. Zaczęłam być wdzięczna, nawet jeśli spałam 4 godziny, to byłam wdzięczna, że w ogóle spałam. Odrzuciłam też niektóre czynności dostarczające mi stresów, były to m.in. ćwiczenia fitness, do których często się zmuszałam, bo wierzyłam, że jak wzmocnię ciało to psychika też się wzmocni. Oczywiście ma to sens, ale tylko wtedy, kiedy coś sprawia nam przyjemność, dlatego ćwiczenia fitness zastąpiłam tańcem, który od zawsze uwielbiałam. Natomiast fitness, dostarczał mi radości tylko po zakończonym treningu i każdego dnia musiałam się do tych ćwiczeń przymuszać.\nPośpiech jest jedną z przyczyn odczuwania lęku. Dajmy sobie prawo, że czasem możemy zrobić w ciągu dnia tylko jedną rzecz, którą sobie zaplanowaliśmy. Mamy lepsze i gorsze dni, to w zależności od samopoczucia najlepiej planować jakich zadań podejmiemy się danego dnia. Oczywiście, nie zawsze jest to możliwe, ale zazwyczaj jednak jest, pomijając chodzenie do pracy czy szkoły, bo są to dla większości z nas główne obowiązki. Jest jednak wiele czynności, które sami sobie ustalamy jako konieczne do zrobienia danego dnia, chociaż tak naprawdę mogłyby poczekać. Jeśli np. cały dzień boli nas głowa, odpuśćmy sobie zakupy w wielkim mieście, od razu z głodu nie umrzemy. W zamian za to możemy zrobić małe zakupy w pobliskim sklepie i wybrać się na spacer po parku. Dzięki temu być może kolejnego dnia będziemy bardziej zregenerowani, żeby podjąć się zadań, z którymi zwlekaliśmy. Kiedy zaczęłam chorować na bezsenność, zazwyczaj co trzecią noc spałam lepiej, dlatego też po takiej nocy podejmowałam się w dzień większej ilości obowiązków i nadrabiałam zaległe sprawy. Natomiast kiedy się nie wyspałam, robiłam mniej i odpuszczałam sobie niektóre rzeczy.\nŚwięta to doskonały czas, żeby zwolnić, poobserwować siebie i otoczenie. Lepiej jednak tę zasadę wprowadzić na stałe, bo co nam po życiu, w którym biegaliśmy jak szaleni?\nBycie dla wszystkich miłym nie daje szczęścia\nTytułem rozdziału nie chcę namawiać do braku szacunku do innych ludzi i bycia cały czas na „nie”, ale z własnego doświadczenia wiem, jak źle wpływa na człowieka chęć zadowolenia wszystkich wokół i zapominania o własnych potrzebach. W sytuacjach, kiedy jesteśmy mili, chociaż wewnętrznie coś w nas krzyczy, że tego nie chcemy, gromadzimy w sobie negatywne emocje tj. gniew, złość czy strach. Takie zachowanie sprawia, że:\n— tracimy wiele energii na zmuszanie się do czegoś, czego nie chcemy,\n— jesteśmy mniej autentyczni,\n— jesteśmy mniej zainteresowani tematem, przez co mniej produktywni,\n— tworzymy fałszywe relacje,\n— inni mogą nas wykorzystywać, wiedząc, że my zawsze zgodzimy się im pomóc,\n— czasem wybuchamy z powodu błahostek, ponieważ nagromadziło się w nas dużo gniewu,\n— wpadamy w depresję z powodu zbyt długiego postępowania wbrew sobie, swoim wartościom i przekonaniom.\nOstatni punkt idealnie określa przyczynę mojej depresji. Ja przez bardzo długi czas robiłam wiele rzeczy wbrew sobie, swojej intuicji, a co najgorsze wbrew swoim najważniejszym wartościom, którymi chciałam kierować się w życiu. Za bardzo słuchałam rad innych ludzi, byłam zbyt podatna na sugestie i czasami też bałam się reakcji drugiej strony na mój sprzeciw. To wszystko spowodowało, że zagubiłam siebie i popadłam w ciężką depresję. Kiedyś na terapii u psychologa poruszyliśmy trudny dla mnie temat, o którym nie chciałabym tutaj pisać z pewnych względów osobistych. Ogólnie przedstawiając sprawę, chodziło o to, że chciałam na siłę dostosować się do pewnego sposobu życia większości osób w moim otoczeniu. Jednak ciągle coś krzyczało we mnie, że ja nie chce tak żyć, mimo wszystko starałam się zagłuszać ten głos w sobie. Zaczęłam nawet tłumaczyć terapeucie, że ja w sumie to chciałabym mieć takie podejście do sprawy dla świętego spokoju, żeby nie wyróżniać się z tłumu, ale to jest dla mnie bardzo trudne, ponieważ ten głos wewnętrzny mi przeszkadza. Wtedy psycholog powiedział mi bardzo ważne dla mnie zdanie: „jeśli nie ma w tobie na coś zgody, nikogo swoim zachowaniem nie skrzywdzisz i nie łamiesz prawa, to nie powinnaś kierować się tym, co ktoś inny mówi lub robi, nawet jeśli postępuje tak większość społeczeństwa”. Dzięki tym słowom uświadomiłam sobie, że najważniejsze jest to, co ja czuję i jakie jest moje zdanie na dany temat, nikt też nie ma prawa krzywdzić mnie za to, że mam inne podejście do pewnych spraw. Było to dla mnie wielkie oświecenie, ponieważ przez bardzo długi czas żyłam, nie biorąc za bardzo pod uwagę swoich odczuć, intuicji czy przekonań, a przecież to jest takie ważne, żeby czuć się spokojnym i zdrowym psychicznie, a także móc spojrzeć sobie prosto w oczy w lustrze, czując, że żyje się w zgodzie z samym sobą. Myślę, że nie powinniśmy iść na kompromisy, jeśli chodzi o nasze najważniejsze wartości, którymi kierujemy się w życiu, bo takie zaprzeczanie sobie może nas zniszczyć psychicznie. Nie mam tutaj oczywiście na myśli jakiś drobnych rzeczy, z którymi musimy czasem się zgodzić, żeby dojść z kimś do porozumienia, ale chodzi mi tutaj przede wszystkim o fundamenty, które nas tworzą i z którymi chcemy iść przez całe życie.\nReceptą na podatność na sugestie i problemy z wyrażaniem własnego zdania jest nauka asertywności oraz zdanie sobie sprawy z siedzących w naszej głowie błędnych przekonań typu — miły człowiek oznacza dobry człowiek albo jeśli się z kimś nie zgadzasz, to go krzywdzisz. Najczęściej są to przekonania, które zostały w naszej głowie zapisane już w dzieciństwie. Kolejną rzeczą jest wsłuchanie się w siebie, obserwowanie jak reaguje nasze ciało na pewne osoby czy propozycje i posłuchanie głosu swojej intuicji. Jeśli ktoś nam coś proponuje, a my czujemy, że tego nie chcemy, mamy prawo odmówić i nikt nie powinien mieć za to do nas pretensji. Kiedy już wsłuchamy się w siebie i nauczymy asertywności, życie przybierze całkiem inne barwy, ponieważ wielkim szczęściem jest możliwość bycia sobą, a nie ciągłe podążanie za tłumem i spełnianie oczekiwań innych osób. Nie bójmy się, że ludzie się od nas odwrócą lub przestaną kochać, kiedy będziemy autentyczni, a jeśli nawet tak się stanie to, czy warto walczyć o relacje, w których nie jesteśmy akceptowani, gdy jesteśmy sobą?\nNasz mózg nie lubi rozkazów\nNiezależnie od tego, czy sami zmuszamy się do czegoś, czy ktoś nam coś każe zrobić, często w takich sytuacjach zaczynamy blokować się przed wykonaniem zadania. Jeżeli mówimy do siebie w myślach: „musisz zasnąć, musisz już spać”, powtarzamy to, jak mantrę, za bardzo skupiając się na celu, to efekt jest odwrotny, pojawia się opór i mamy nieprzespaną noc. Podobnie jest, jeśli ktoś nam coś rozkazuje i mówi: „musisz to zrobić, bo jeśli tego nie zrobisz to…”, wtedy nasze ciało zaczyna się spinać.\nW przypadku bezsenności najlepiej całkowicie wrzucić na luz i dać sobie przyzwolenie, że nie musisz zasnąć. Jak się nie wyśpisz, to świat się nie zawali, a jak prześpisz 4 godziny, to też będzie dobrze. Dzięki takiemu dialogowi wewnętrznemu nasze ciało odpręża się i jesteśmy bardziej skłonni do zaśnięcia. Czasami możemy spać 9 godzin, a mimo to czujemy się niewyspani, innym razem 6 godzin i jesteśmy pełni energii. Dużo więc zależy od jakości naszego snu i tego, czy uda nam się osiągnąć fazę snu głębokiego, bo wtedy nasze ciało najbardziej się regeneruje. Jednym z błędów, które popełniałam, kładąc się spać, było przymuszanie się, żeby zasnąć o godzinie 22:00. Kiedy mi się to nie udawało, strasznie się frustrowałam. Patrzyłam tylko co chwilę na zegarek i stresowałam się, że jeszcze nie śpię. Najlepiej więc kłaść się spać dopiero wtedy, kiedy czujemy się senni, oczywiście wcześniej można stworzyć sobie warunki do wyciszenia, ale nie koniecznie trzymać się kurczowo konkretnej godziny, o której mamy iść spać, zwłaszcza kiedy dostarcza nam to stresu.\nPewnie czasami zastanawiasz się, jak to jest, że niektórzy ludzie zachowują się tak, jakby mieli wszystko „gdzieś”, a mimo to wiele rzeczy im się udaje. To właśnie często dzięki wyluzowaniu i niestosowaniu względem siebie rozkazów osiągają swoje cele. Ich ciało jest odprężone i mogą w pełni wykorzystać swój potencjał, ponieważ nie wywierają na siebie presji. Wniosek więc taki, że nasz mózg pracuje efektywniej, kiedy nie stosujemy przymusu.\nAtaki paniki — przykład wspierającego dialogu wewnętrznego\nKiedy wpadniesz w panikę, możesz spróbować się uspokoić przy pomocy swoich myśli, stosując wspierający dialog wewnętrzny. Najlepiej zastosuj to, zanim atak paniki przybierze największą siłę, czyli wtedy kiedy czujesz, że się zbliża. Możesz mówić do siebie w myślach zdania, które będą Cię uspokajać, np.:\n• Każdy ma jakiś problem, ja borykam się z napadami paniki, akceptuje to i wierzę, że z czasem intensywność moich lęków się zmniejszy.\n• Daje sobie tyle czasu, ile potrzebuje, akceptuje to, że odczuwam różne emocje, każda z nich chce mi coś powiedzieć.\n• Odczuwam lęk, bo moje ciało ma dobre intencje, chce mnie chronić, chociaż często niepotrzebnie, gdyż nie ma żadnego realnego zagrożenia.\n• Innym ludziom trudno zrozumieć, na czym polega mój problem, ale nie zamierzam się wstydzić, bo to nie moja wina. Niektórzy cierpią na przewlekłe bóle pleców, mają alergie, migreny, ja mam napady paniki.\n• Ataki paniki nie definiują mnie. To, że ich doświadczam, nie oznacza, że jestem słaby. W moim życiu jest po prostu dużo stresu, dlatego pojawił się lęk.\n• Jestem silny, bo mimo napadów paniki: pracuję, uczę się, wychodzę do znajomych.\nPrzyczyną napadów paniki są najczęściej traumatyczne przeżycia z przeszłości lub obszary życia, w których sobie nie radzimy. Podczas ataku paniki bardzo ważny jest właściwy oddech. Należy przejść z szybkiego i płytkiego oddychania, które powstało w wyniku stresu na wolniejsze i głębokie oddechy przeponowe. Oddychanie przeponą oznacza, że powietrze nabieramy nosem i wypuszczamy ustami, a unosi się i opada przy nim przede wszystkim brzuch.\n1) Połóż jedną rękę na brzuchu, a drugą na piersiach w okolicach mostka.\n2) Otwórz usta i delikatnie wypuść powietrze.\n3) Zamknij usta i poczekaj kilka sekund.\n4) Następnie nabierz powoli powietrze przez nos, unosząc jednocześnie brzuch.\n5) Wstrzymaj wdech na chwilę.\n6) Wypuść powietrze przez usta przy jednoczesnym opadaniu brzucha.\n7) Zrób kilka sekund przerwy.\n8) Powtórz wszystko od nowa kilka razy.\nTaki sposób oddychania plus wspierający dialog wewnętrzny powinien Cię uspokoić w ciągu kilku minut. Należy sobie uświadomić, że ataki paniki nie zagrażają naszemu życiu, chociaż czasami z pozoru wyglądają groźnie, a my czujemy się, jakbyśmy mieli zaraz umrzeć. Ważne jest również wsparcie innych osób. Kiedy doświadczasz tej przykrej dolegliwości, poproś kogoś o pomoc, najlepiej jakby to była osoba, która już dobrze zna twoje napady lęku i będzie umiała Cię uspokoić. Możesz również zadzwonić do kogoś bliskiego. Nie wstydź się także prosić osoby obce o wsparcie, chodzi tutaj przede wszystkim o to, żebyś nie czuł się osamotniony w tym trudnym momencie. Jeśli twoje ataki paniki powtarzają się, to sięgnij do źródła problemu, w tym już może Ci pomóc psychoterapeuta.\nKobieta i jej słabsze okresy\nRaz w miesiącu przychodzą do nas takie dni, kiedy czujemy się osłabione, hormony buzują i mogą pojawiać się huśtawki nastrojów. Najchętniej chciałoby się wtedy zamknąć w domu i leżeć w łóżku albo chociaż się do kogoś przytulić. Nie zawsze jest jednak taka możliwość, ponieważ mamy swoje obowiązki, a praca czy szkoła o nas nie zapomni. W niektórych krajach funkcjonuje coś takiego jak urlop menstruacyjny, jednym z nich jest Japonia. Niestety w Polsce coś takiego nie istnieje i myślę, że szybko się nie pojawi. Miesiączka jest jednak jeszcze trudniejsza dla kobiet cierpiących na bezsenność czy depresje, ponieważ jest to dodatkowe osłabienie organizmu, a co za tym idzie również samopoczucia. Czasem wydaje się, że nie wstaniemy z łóżka, a cały świat jest przeciwko nam.\nBądźmy w tych dniach bardzo dobre dla siebie i wyrozumiałe. Traktujmy siebie wyjątkowo i zaopiekujmy się sobą jak najlepszym przyjacielem. Róbmy to, co lubimy i co daje nam radość. Mnie osobiście poprawia humor: sprawianie sobie drobnych prezentów, słuchanie ulubionej muzyki, taniec, rozmowa z przyjaciółką, picie herbaty na balkonie, oglądanie programów rozrywkowych oraz jedzenie smacznych potraw (najlepiej, żeby były lekkostrawne, fast food i słodycze nie są najlepszym rozwiązaniem). Rezygnuje również z ciężkich ćwiczeń i pije dużo wody. Jest to dla mnie czas, kiedy odpuszczam sobie trudne sprawy, a w pracy robię tyle, ile muszę (tak by szef się nie czepiał). Pracuje na zwolnionych obrotach i jestem bardziej dla siebie wyrozumiała, kiedy coś mi nie wychodzi. Zrobiłam już z tego taki rytuał, że miesiączka mimo osłabienia organizmu dobrze mi się kojarzy, bo wiem, że to będzie czas, kiedy odpocznę od pewnych spraw i bardziej skupię się na sobie. Ważne jest też, by nie poddawać się destrukcyjnym myślą. Pamiętajmy o tym, że ten czas minie. Wytłumaczmy sobie, że nasz nastrój jest obniżony, ponieważ przechodzimy menstruację. Lepiej nie podejmować wtedy ważnych decyzji np. o rezygnacji z pracy czy zerwaniu relacji z partnerem.\nW życiu kobiety są również często inne okresy powodujące burze hormonów i przyczyniające się do obniżenia nastroju. Szacuje się, że około 2 razy więcej kobiet niż mężczyzn cierpi na depresje i bezsenność. Wynika to przede wszystkim z czynników biologicznych, psychologicznych i społecznych. Najczęstsze przyczyny stanów depresyjnych i zaburzeń snu u kobiet przedstawiam w tabeli poniżej.\nTabela 2. Czynniki biologiczne, psychologiczne i społeczne mające znaczący wpływ na depresje i zaburzenia snu u kobiet.\nMyślę, że kobiety w tych trudniejszych momentach życia potrzebują przede wszystkim wysłuchania, zrozumienia i wsparcia. Tak więc jakby jacyś panowie skusili się przeczytać ten rozdział, to apeluję do Was, zaopiekujcie się szczególnie waszymi kobietami w tych słabszych dniach, służcie przede wszystkim rozmową, przytuleniem i odciążcie swoje partnerki z pewnych obowiązków domowych, a zapewne będą wam wdzięczne.\nMężczyźni wprawdzie mniej chorują na depresje i zaburzenia snu, ale za to częściej popełniają samobójstwa, bo aż 3 razy więcej niż kobiety. Przyczyną decyzji o odebraniu sobie życia jest najczęściej: samotność, rozwód bądź nadużywanie alkoholu. W Polsce te różnice między obiema płciami są jeszcze większe, wg danych z 2016 roku Krajowej Komendy Policji aż 86% samobójców stanowili mężczyźni. Natomiast jakie są najczęstsze przyczyny depresji i problemów ze snem u mężczyzn przedstawiam w tabeli poniżej.\nTabela 3. Czynniki biologiczne, psychologiczne i społeczne mające znaczący wpływ na depresje i zaburzenia snu u mężczyzn.\nMoim zdaniem mężczyznom trudniej jest pomóc wyjść z depresji, ponieważ większość z nich woli nie mówić o swoich problemach, zamyka się w sobie lub po prostu nie potrafi wyrazić tego, co czuje i czasami reaguje agresją. Myślę też, że wciąż funkcjonuje stereotyp, że prawdziwy mężczyzna zawsze powinien być silny, nie może płakać i to on musi być opiekunem swoich bliskich oraz zapewnić im godne warunki do życia. Częstą przyczyną depresji u mężczyzn jest więc utrata pracy. Przeżywają oni to zazwyczaj bardziej niż kobiety, ponieważ ich zarobki najczęściej stanowią główne źródło dochodu rodziny. To powoduje, że na mężczyznach ciąży duża odpowiedzialność i presja, z którą czasami sobie nie radzą i wpadają w depresje.\nJak wesprzeć mężczyznę w depresji?\n• Przekonaj go do skorzystania z pomocy psychologicznej, zaznaczając, że to nie jest powód do wstydu, bo nieleczona depresja, może przerodzić się w myśli samobójcze.\n• Towarzysz mu, ale nie narzucaj się z rozmową, jeśli nie ma ochoty rozmawiać, najważniejsze, by wiedział, że zawsze może na Ciebie liczyć.\n• Doceniaj każdą drobną rzecz, którą zrobi dla Ciebie lub dla rodziny.\n• Bądź cierpliwa i nie rozweselaj na siłę, ale pokazuj swoją osobą pozytywne nastawienie do świata.\n• Jeśli lekarz wypisał mu leki, pilnuj, żeby brał je regularnie.


Babiš – cepol24.pl\nCzechach będzie państwowa religia pogańska Premier Andrej Babiš w swej regularnej facebookowej przemowie do narodu (zawsze rozpoczyna od pozdrowienia „Čau lidi”, co można przetłumaczyć jak „Cześć lub czołem ludzie”) podkreślił, że „Matka Ziemia i Ojciec Słońce nam przekazali, iż mamy współpracować. Współpracować. Co najmniej przez cztery miesiące. Że mamy się połączyć. I że nam do\nJak donosi portal idnes.cz (należący do funduszu powierniczego zarządzającego majątkiem premiera Babiša) po największej po 1989 roku manifestacji w historii Czech (i Czechosłowacji) pozostało na Błoniach Letniańskich osiem ton śmieci, które od 19.00 do pierwszej w nocy zbierały służby porządkowe i ochotnicy. Według jednego z operatorów sieci komórkowej na podstawie logowania telefonów na tym obszarze\nCepol24.pl Wybory do niższej izby parlamentu (sejmu) zakończyły się totalnym zwycięstwem ruchu oligarchy Andreja Babiša ANO. Tak, będzie lepiej – to hasło przewodnie ruchu, który przewalcował resztę partii i stronnictw zdobywając 78 foteli w 200 osobowej Izbie Poselskiej. By utworzyć większościową koalicję rządzącą ANO potrzebuje jednego lub dwóch partnerów – zależy z kim się zdecyduje


Aplikacja Żuławski Bank - Żuławski Bank Spółdzielczy\nAplikacja Żuławski Bank\nJak zainstalować aplikację ŻUŁAWSKI BANK?\nNatywna aplikacja Żuławski Bank, instalowana na Twoim telefonie, jest rozszerzeniem systemów bankowości internetowej Internet Banking oraz Internet Banking dla Firm, będąc ich integralną częścią. Aplikacja posiada intuicyjny interfejs zgodny z standardem Google dla systemu Android oraz dla systemu iOS. Dedykowaną aplikacja stworzono specjalnie dla klientów systemu bankowości internetowej zachowuje nowoczesny i przyjazny wygląd.\nJak zacząć instalację ?\nWejdź do sklepu Google Play i pobierz aplikację Żuławski Bank.\nWejdź do App Store i pobierz aplikację Żuławski Bank.\nW bankowości internetowej Internet Banking, wejdź w zakładkę Ustawienia → Kanały dostępu → Urządzenia mobilne → Dodaj Urządzenie, podaj jego nazwę, zaakceptuj regulamin i zautoryzuj aplikację, kliknij ZATWIERDŹ.\nUstal e-PIN do aplikacji – długość kodu e-PIN powinna mieścić się między 5 a 20 znakami.\nPo poprawnym zapisaniu danych pojawi się komunikat “Proces aktywacji zakończył się pomyślnie”.\nDrogi Użytkowniku jeżeli posiadałeś aplikacji “Nasz Bank” nadal mogą korzystać z tej aplikacji – na dotychczasowych zasadach.\nJeśli jednak zdecydujesz się na zamianę aplikacji z Nasz Bank na aplikację dedykowaną ŻUŁAWSKI BANK, wykonaj poniższe kroki:\n1. Zaloguj się do aplikacji Nasz Bank\n2. W menu Ustawienia wybierz „Usuń użytkownika”\n3. Odinstaluj aplikację Nasz Bank\n4. Zainstaluj aplikację Żuławski Bank i ponownie aktywuj aplikację łącząc ją z rachunkiem bankowym (patrz wyżej)\nW przypadku, jeśli odinstalujesz aplikację Nasz Bank bez usuwania użytkownika, wykonaj poniższe kroki:\n2. W trakcie logowania wybierz opcję „Przełącz na autoryzację SMS” (w przypadku jeśli korzystasz z autoryzacji mobilnej)\n3. Po zalogowaniu do bankowości w zakładce Ustawienia → Kanały Dostępu i Urządzenia → „Usuń” urządzenie, na którym zainstalowana była aplikacja Nasz Bank\n4. Pobierz aplikację Żuławski Bank i aktywuj ją łącząc z rachunkiem bankowym.


Ksiądz Paradoks | Miesięcznik Znak\nMagdalena Grzebałkowska wrzesień 2011\nWikary Jan Twardowski czuł się w swojej pierwszej parafii samotny. Nie pasował tutaj. Nie potrafił śpiewać. Nie potrafił głośno mówić. Wątły, kulejący inteligent słabego zdrowia.\nPo ukończeniu seminarium ksiądz Twardowski spędzał wakacje w Katowicach, gdzie otrzymał pismo z Kurii Metropolitalnej, że został mianowany prefektem parafii Żbików dekanatu Pruszkowskiego.\n„Zechce przeto WJKS Wikarjusz Prefekt udać się do parafii Żbików i objąć obowiązki wskazane mu przez proboszcza. Jednocześnie Kuria Metropolitalna zaznacza, że opłaty pobrane za lekcje winny być dołączone do iura stolae”.\nWalizka i tobołek\nDziwne to było miejsce. Z ogromną świątynią, przysadzistą jak kwoka, która zagarnęła pod skrzydła pisklęta – wiejskie, drewnianie chałupki kryte strzechą, z glinianymi garnkami zatkniętymi na żerdziach płotów. A wokół pola i łąki. I cztery kilometry do najbliższego przystanku autobusowego, krzywą, brukowaną drogą.\nKościół wielkością swoją pasował raczej do miasta niż wsi i był pamiątką po dobrych czasach Żbikowa, które skończyły się wraz z pierwszą wojną światową.\nAle wcześniej wieś była zamożna, parafię erygowano tu już w XIII wieku, poprzedni kościół słynął z bogatego wyposażenia w kielichy, ornaty i komże ministrantów.\nDo Żbikowa na wakacje przyjeżdżała inteligencja. Żbików zadzierał nosa przed proletariackim Pruszkowem, którego potem stał się ubogą dzielnicą.\nJeszcze z walizką w jednym ręku i tobołkiem w drugim, prosto z drogi, wikariusz Twardowski poszedł za swoim pierwszym proboszczem Franciszkiem Dyżewskim do kościoła, przed główny ołtarz. Ksiądz Dyżewski otworzył tabernakulum i wygłosił homilię o Jezusie Eucharystycznym. Modlili się.\nJana zachwycił kościół i dopiero po latach mówił, że tak naprawdę był w złym smaku, nieogrzewany – zimą wino zamarzało w kielichu, pełen bohomazów i brzydkich przedmiotów. Jednak wtedy pisał matce, że trafił do pięknej świątyni. Dziwiła się po przyjeździe gustom syna.\nA jeśli źle wybrał?\nJan Twardowski nie pasował tutaj.\nNie potrafił śpiewać.\nNie potrafił głośno mówić.\nWątły, kulejący inteligent słabego zdrowia.\nMiał szczęście, że ksiądz Dyżewski uwielbiał wygłaszać kazania i niechętnie dopuszczał do nich swoich wikarych. Jan, zawstydzony, spoglądał z ambony na parafian oczekujących huczących kazań w stylu łysego jak kolano proboszcza. Sam coś mamrotał z góry.\n– To nie kazanie, to bąkanie pod nosem – powiedział ksiądz Dyżewski wikaremu po wysłuchaniu pierwszego wystąpienia na ambonie.\n– Amen – powiedział wikary Twardowski i zszedł na dół.\nSłabł przy ołtarzu, uginały się pod nim nogi, drżały ręce. Badał się u lekarzy, podejrzewano epilepsję albo stwardnienie rozsiane. Okazało się jednak, że jest zupełnie zdrowy.\nWspominał po latach: „Więc to chyba brało się z wielkiego uczuciowego poruszenia”. „Bardzo trudno było mi na początku po prostu być księdzem. (…) Dla mnie oznaczało to całe lata cierpienia. To było życie nieudane w bardzo konkretnym sensie”. „Miałem poczucie małej wartości, własnej brzydoty, niedoskonałości. Wydawało mi się, że nikt na mnie nie patrzy, czułem się niedowartościowany i niepewny”. „Tak naprawdę jestem od urodzenia wprost chorobliwie nieśmiały. Torturą było dla mnie odprawianie mszy świętej tyłem do ludzi. Myślałem: »Patrzą na mnie, widzą długą tyczkę na chwiejących się nogach. Zaraz zemdleję!«. I mdlałem”. Był zagubiony.\nZ jednej strony miał księdza Franciszka Dyżewskiego, urodzonego jeszcze w XIX wieku czciciela Matki Bożej, który co roku organizował pielgrzymki na Jasną Górę, gdzie dostępował zaszczytu wygłoszenia kazania, który porządkował życie parafian, urządzał im teatr, na którego imieninach stół z zaproszonymi gośćmi sięgał korytarza plebanii.\nZ drugiej był ksiądz Aleksander Kamiński, katecheta, tutejszy życzliwy człowiek podwożący na rowerze ministrantom teczki do szkoły.\nKsiądz Jan czuł się przeraźliwie samotny. Nie miał kontaktu z parafianami. Żył jeszcze Stalin, zbyteczny kontakt z księdzem mógł się skończyć wezwaniem na milicję. Chciał odwiedzić kogoś, dawali mu przez okna znak, żeby nie podchodził. Najbliższą mu osobą stała się osiemdziesięcioletnia staruszka ze wsi, która mu usługiwała.\nTęsknił za przeszłością. Pisał o tym wiersze. Bał się trudu, który go czeka. A jeśli źle wybrał?\nPisał w wierszach: „Wydaje się czasami, że Pan Bóg odszedł, minął (…). Tylko wątpiące serce wciąż spada w przepaść czarną”.\n„Boże, po stokroć święty, mocny i uśmiechnięty (…) dzisiaj, gdy mi tak smutno i duszno, i ciemno – uśmiechnij się nade mną”.\nCzasem się wyrywał ze Żbikowa, jechał do Warszawy. Na uniwersytecie, u profesora Borowego, przygotowywał się do pracy doktorskiej.\nNajpierw, w 1949 roku ciężko zachorował na malarię, która panowała wówczas w podmokłych okolicach Żbikowa. Wyzdrowiał, jednak choroba uszkodziła mu serce i nerki. Do końca życia miał się zmagać z jej skutkami.\nPotem, w październiku 1950 roku, zmarł Wacław Borowy. Kierownictwo nad doktoratem przejął profesor Julian Krzyżanowski, historyk literatury, badacz pogranicza i folkloru. Jan Twardowski, choć złożył podanie o ponowne przyjęcie go w poczet doktorantów, pracy doktorskiej nigdy już nie napisał. To nie był dobry czas dla księży.\nChyba nie bardzo wiedziano, co z nim zrobić. Proboszcz Dyżewski rządził niepodzielnie w parafii niepodzielnie, ksiądz Kamiński uczył religii w okolicznych podstawówkach.\nJan Twardowski został więc prefektem w szkole podstawowej w Koszajcu, pięć kilometrów od parafii, i w szkole dla dzieci specjalnej troski w Pruszkowie.\nPracę w Koszajcu wkrótce utracił, pod naciskiem władz komunistycznych.\nZostały mu tylko dzieci niepełnosprawne. W pruszkowskiej szkole na ulicy Narutowicza uczyły się lżej upośledzone, u sióstr samarytanek w internacie przebywały dotknięte dużym stopniem upośledzenia. Uczył obie grupy.\nPisarz Jerzy Zawieyski kilka lat po odejściu księdza Jana ze Żbikowa odwiedził pruszkowski ośrodek dla dzieci ciężej upośledzonych. Był wstrząśnięty wizytą.\nNotował w dzienniku: „Wrażenie niedające się opisać. Wypadki ciężkich upośledzeń, sami idioci. W większości wypadków dzieci alkoholików albo weneryków. Praca sióstr budzi najwyższe zdumienie i podziw. (…) Są tam dzieci z wodogłowiem, dzieci zdeformowane, najczęściej niemówiące, z patologią wszelkiego rodzaju. Dziewczynka w wieku siedemnastu lat wygląda jak niemowlę, ciągle leży, nie mówi, pozbawiona nawet instynktu głodu”.\nTwardowski nigdy wcześniej nie prowadził katechezy. Bał się z początku swoich uczniów i szkoły z trzema klasami, bez dzwonków, bez tradycyjnych godzin lekcyjnych, z zajęciami przerywanymi na życzenie zmęczonych dzieci.\nW listopadzie 1949 roku pisał do Jerzego Turowicza: „Jestem bardzo zapracowany, obowiązki parafialne, 40 godz. tygodniowo lekcji, nie mam czasu przyjrzeć dokładniej się swoim wierszom”…\nZastanawiał się, jak da radę wyjaśnić uczniom, czym są dobro, szlachetność i humanizm. Jak mówić, czym jest grzech? Jak wyjaśnić Ewangelię, choćby o jawnogrzesznicy?\nZnalazł wtedy swoją drogę katechizacji, której miał się trzymać później. „Zawsze stosowałem zasadę, którą uświadomił mi Korczak: opowiadać ze szczegółami, a nie ogólnikami. Nazywać świat po imieniu. Nie ptak. Tylko szpak, drozd, słowik. Określić kolory. Nie drzewo, tylko dąb, wiąz” – wspominał.\nWażny był detal, szczegół, liczył z dziećmi pióra w ptasim ogonie, rozróżniał kształty liści, zaczynał rozmowę od pozornie nieważnych rzeczy, na przykład tego, co było dziś na obiad. Magdalena jawnogrzesznica była w jego katechezie obgadaną przez wstrętne skarżypyty kobietą, którą chciano zabić kamieniami, ale za którą ujął się Jezus.\n„Na przykład walkę Dawida z Goliatem przedstawiałem bardzo szczegółowo – wspominał Jan Twardowski. – Podawałem, ile każdy z nich miał kamieni. Wtedy dziecko uważało, a jeśli mówiłem ogólnie, nudziło się. (…) Na przykład potop! Jonasz w brzuchu wieloryba! Masa barwnych obrazów, nawet więcej niż w Ewangelii”.\nPrzede wszystkim jednak okazał dzieciom serce.\nOpowiadał: „Powiedziałem kiedyś do jednego chłopca »kochany Stefku«, a on na to zareagował bardzo żywo: »Jak ładnie ksiądz do mnie mówi! Inni do mnie mówią ty ośle albo zakało rodziny«”.\nW Pruszkowie nadal działa szkoła, w której ksiądz Twardowski uczył niepełnosprawne dzieci. Dzwonię, pytam, czy zachowało się coś po nim, choćby wpis do dziennika. Ale słyszę, że nic nie ma. Szkoła dopiero planuje stworzyć izbę pamięci.\nA ja Boga widziałem\nKupił buty bosej dziewczynce. Na plebanii zjawiła się jej matka.\n– Jestem z UB – powiedziała. – Obuł ksiądz moje dziecko. Mam polecenie, żeby księdza śledzić, bo ksiądz nowy. Ale niczego złego nie powiem, mogę zapewnić.\nW żbikowskiej parafii dość częste były wizyty ubeków, którym nie podobała się polityczna treść sztuk pisanych przez proboszcza Dyżewskiego i wystawianych w parafialnym teatrze.\nJan Twardowski wspominał, że ksiądz Aleksander Kamiński obiecał komuś przechować paczkę. Położył pod swoim łóżkiem. UB akurat zrobiło rewizję w wikariatce. W paczce był karabin maszynowy. Kamiński trafił na półtora roku do więzienia. Adwokat wybronił go, sugerując chorobę psychiczną wikarego, któremu recepty wypisywał znajomy psychiatra. Po powrocie ksiądz Kamiński przyznał, że został zmuszony do złożenia donosów na każdego ze znanych sobie duchownych. O Janie Twardowskim powiedział, że pisze wiersze i jest nie bardzo przytomny.\nKtóregoś dnia funkcjonariusze UB przyjechali po księdza Twardowskiego.\nMusiało to być już po październiku 1949 roku, kiedy na zjeździe organizacji kombatanckich zrodził się pomysł stworzenia ruchu księży-patriotów popierających ustrój komunistyczny. Wśród księży-patriotów znaleźli się początkowo kapelani wojskowi, byli więźniowie obozów i ludzie skonfliktowani z władzami kościelnymi. Z czasem zaczęli do nich przystępować księża niezwiązani z ruchem kombatanckim, często przekupywani, zastraszani lub szantażowani. Księża-patrioci brali udział w „spontanicznych” wiecach i manifestacjach.\n„Przyjechało dwóch panów z Urzędu Bezpieczeństwa – wspominał Jan Twardowski – aby zawiadomić nas, że musimy pojechać do stolicy na zebranie dyskusyjne. Wymienili nazwiska proboszcza i mojego poprzednika zamiast mojego. »Tak się nie nazywam – broniłem się – nie mogę pojechać«”.\nWrócili ponownie. Jan Twardowski ukrył się, zabrali tylko proboszcza.\nJednak UB nie odpuszczało. Następnego dnia rano przyjechali po księdza Twardowskiego. Zabrali go do budynku UB we Włochach pod Warszawą.\nMówił: „Po trzech godzinach trzymania na korytarzu wpuścili mnie na salę. Przy stole siedziało sześciu panów przygotowanych na przesłuchanie mnie. Byli na mnie źli.\n– Dlaczego nie pojechaliście?\n– Bo nie byłem zaproszony.\n– A dlaczego ukrywaliście się?\n– Bo nie chciałem tam wejść.\nKażdy z nich zaczął mi udowadniać, że nie ma Boga, a jeden, widocznie historyk, przypomniał, że za króla Łokietka pewien biskup miał dziecko.\n– A ja Pana Boga widziałem.\nZamilkli. Po chwili jeden wstał i oznajmił mi: »Ksiądz jest wolny«.\nWypuścili mnie, uważając za wariata, i odtąd więcej nie wzywali. Trudno im było zrozumieć, że dla mnie, wierzącego, Bóg jest oczywisty, że odczuwam Jego obecność przy sobie”.\nFragmenty książki, która ukaże się w drugiej połowie września nakładem wydawnictwa Znak


Geografia – niepotrzebna umiejętność | Geografia – niepotrzebna umiejętność – Neuroshima.net\n« Fizyka – niepotrzebna umiejętność\nMatematyka – niepotrzebna umiejętność »\nWiesz, taki facet potrafi Ci na jednym wdechu wymienić wszystkie państwa Afryki z czasów sprzed wojny. Gdyby jeszcze powiedział mi gdzie jest ta Afryka i po cholerę mu ta wiedza… Z drugiej jednak strony, czasem potrafi strzelić takimi informacjami, że kopara opada. Wiesz jedziemy przez góry Skaliste, a on coś mówi o tektonice.\nPowyższy fragment to opis umiejętności geografia z Podręcznika Głównego do Neuroshimy z 94 str. W dalszej części na 215 str. znajdziemy informację, że geografia to umiejętność wspomagająca dla Wyczucia kierunku, Znajomości terenu oraz Zdobywanie wody. OK, z tym się zgodzę, ale czy na pewno geografia jest tak niepotrzebna jak mówi koleś w powyższym fragmencie? Jako że studiuję geografię postaram się nieco rozwiać nieprzydatność tej umiejętności.\nOtóż zacznijmy od tego, że geografia to bardzo rozległa dziedzina nauki. W skład geografii wchodzi geologia, klimatologia z meteorologią, kartografia z topografią, hydrografia, geomorfologia, gleboznawstwo, sedymentologia i wiele innych. Przede wszystkim chciałbym się jednak skupić na tych wymienionych i pokazać w jaki sposób postać posiadająca geografię może się jednak przydać do czegoś więcej niż odnajdywania wody i kierunku.\nOtóż, geograf może przewidywać pogodę. Rozumiem, że w powojennych stanach wszystko zostało zniszczone albo kompletnie odmienione i tym samym pogoda, jednak w atmosferze naprawdę ciężko coś zmienić i sądzę, że te parędziesiąt atomówek, które walnęły o ziemię może i zakłóciły w jakiś sposób klimat, jednak trzeba zwrócić uwagę na pewien fakt, że Neuroshima to świat już 30 lat po wojnie i tym samym pogoda powoli wraca na swoje miejsce. W każdym bądź razie z mniejszym czy większym prawdopodobieństwem pogodę da się przewidzieć zawsze. Wystarczy spojrzeć na chmury, określić skąd wieje wiatr i jaka jest obecnie temperatura. Na podstawie tych informacji można określić pogodę na najbliższych parę dni. Sądzę, że mieszkańcy Miami będą wdzięczni mając na stanie gościa, który potrafi z dokładnością tygodnia przepowiedzieć tornado. Do tego dzisiaj po 30 latach, deszczówka znowu staje się najczystszą wodą.\nNo, właśnie, a co do Tornada. Jeśli to Tornado, które roznosi narkotyk jest zjawiskiem pogodowym to również, można w przybliżeniu określić gdzie się następnym razem pojawi. I kto będzie w takim wypadku bossem narkotykowym? Jeśli zaś chodzi o tą chmurę, która roznosi Tornado to sądzę, że zachowuje się ona jak jakiś wybryk natury lub samolot Molocha, także przewidywanie tego jest prawdopodobnie niemożliwe.\nNastępną ważną umiejętnością, którą posiada każdy geograf jest rysowanie map i planów. O przydatności tej zdolności na froncie czy w większych miastach nie będę się rozpowiadał gdyż każdy boss chciałby mieć dokładne plany obszaru, na którym rządzi, zaś wojskowi wręcz potrzebują zwiadowców – topografów, którzy rozrysują im w skali dokładną mapę terenu bitwy. A jeśli dodać do tego umiejętność przewidywania i określania wiatrów oraz morskiej pogody to od razu stajesz się potrzebny na karaibskich statkach.\nKażdy geograf, potrafi także na podstawie mapy terenu określić gdzie znajdują się podziemne cieki wodne. Na podstawie wzniesień oraz najbliższych danemu terenowi rzek i jezior w prosty sposób, z dokładnością do jednego metra można rozrysować całą siec wód podziemnych. Teraz łopaty w dłoń, a stąd już niedaleko do zostania sprzedawcą jednej z najczystszych wód w powojennych stanach.\nPo geografię podpada także umiejętność rozpoznawania gleb. W ten sposób człowiek z geografią potrafi zbadać czy dana gleba jest płowa, nadaje się jako tako do uprawy, czy to urodzajne czarnoziemy. Ciekawe co powiedzą ludzie z Teksasu na kolesia, który potrafi im pokazać gdzie najlepiej siać aby otrzymać wysokie plony?\nI wreszcie dochodzimy do najważniejszej umiejętności geografa. Mianowicie wykrywanie podziemnych złóż paliw kopalnych. Na podstawie osadów, struktury skał oraz echosondy można znaleźć niejedno złoże. Myślę, że w Federacji Apalachów przyjmą Cię z otwartymi rękoma. Do tego dochodzi umiejętność rozpoznawania minerałów takich jak diament, który może posłużyć do wykonania najtwardszej z broni czy iłów, które są najlepsze do tworzenia z nich garnków i naczyń. Jest jeszcze wiele innych minerałów, których zastosowania nawet nie zauważamy, jednak to już temat na dłuższy artykuł.\nA teraz trochę mechaniki.\nGeografia na (na wyższych poziomach dodajesz to co umiałeś wcześniej):\n1 – potrafisz pokazać kierunki świata oraz wiesz gdzie jesteś, umiesz czytać mapy,\n2 – potrafisz określić szerokość i długość na której się znajdujesz, odróżniasz piasek od iłów,\n3 – potrafisz czytać mapy topograficzne, umiesz powiedzieć co jest ropą, odróżniasz węgiel drzewny od kamiennego, przewidujesz podstawową pogodę (kierunek wiatru, deszcz następnego dnia),\n4 – rozróżniasz glebę, potrafisz rysować w proste mapy, pokażesz skąd przyjdzie tornado, lecz tylko dzień wcześniej,\n5 – potrafisz narysować dokładną mapę dużego terenu, przewidujesz pogodę na trzy dni wcześniej, bez problemu rozrysowujesz mapę cieków podziemnych w najbliższej okolicy,\n6 do 8 – narysowanie mapy to dla Ciebie pestka, przewidujesz pogodę na najbliższe pięć dni, rozpoznajesz czy dana ziemia jest skażona czy urodzajna (po wcześniejszym wykopaniu dołu),\n9 do 12 – rozróżniasz wszystkie minerały po dokładniejszym zbadaniu,\npowyżej 12 – doktor geografii, przewidujesz pogodę na cały przyszły tydzień, mapy rysujesz od ręki, minerały nie mają przed Tobą tajemnic, znajdujesz wodę w odległości paruset kilometrów od rzeki czy jeziora (wystarczy trochę pokopać ), po zbadaniu umiesz określić wiek każdej skały, odnajdujesz ropę gdy masz odpowiedni sprzęt (koparki, echosondy, grupę pomocników).\nTo jak geografia jest dalej taka nieprzydatna?\nPosted on 24 sierpnia 2015 by Mar_cus.\tThis entry was posted in Mechanika and tagged Gildia, Halfling. Bookmark the permalink.


Ciasto z całuskami - przepisy na ciasto z całuskami z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na ciasto z całuskami\nCałuski- oponki serowe 750\nSkładniki: 3 szklanki mąki pół szklanki cukru 1 jajko 2 żółtka 2 łyżki kwaśnej śmietany 250 g twarogu 1 łyżeczka proszku do pieczenia 3 łyżeczki cukru waniliowego olej do smażenia cukier puder do Zobacz więcej\ncałuski z Sambucą 112\nLekkie i malutkie pączusie z ricotty, aromatyzowane anyżowo - owocowo - ziołowym likierem Sambuca i skórką z pomarańczy są przepyszne. We Włoszech nazywane są baci, czyli całuski, bo uwodzicielsko Zobacz więcej\nCałuski zwane oponkami 820\nDlaczego całuski? Bo są tak wspaniałe jak sto najsłodszych całusów. Dlaczego oponki? Bo im więcej ich zjemy, tym bardziej zaczniemy przypominać ludzika Michelin ;] Na szczęście do sezonu bikini Zobacz więcej\nPierniczki „Całuski” 464\nPierniczki „Całuski”, fot. pixabay.com PublicDomainPictures Pierniczki „Całuski” są moimi ulubionymi. Choć zaraz po upieczeniu są tak twarde, że z powodzeniem można by na nich połamać wszystkie zęby, Zobacz więcej\nCiasteczka całuski 100\nCiasteczka całuski | Kuchenny Kodeks Kuchenny Kodeks Menu Skip to content Strona główna Przepisy Koktajle owocowe Muffinki Pieczywo Bułki Zupy O mnie Kontakt Facebook Instagram Pinterest Post Zobacz więcej\nJabłkowe całuski w cieście waniliowo-miodowym 107\nDziś propozycja nie tylko dla najmłodszych ;-) Pyszne,rozpływającesię w ustach jabłkowe całuski doskonalesmakują z kawą, jak i szklanką mleka! 2-3 duże jabłka olej do smażenia ciasto: 2/3 szklanki Zobacz więcej\nCałuski pszczelowolskie 68\nCałuskami częstujemy się regularnie, odwiedzając na gdańskim Targu Śniadaniowym, stoisko z Miodami Wileńskich. :) Ostatnio odeszłam od stoiska wzbogacona o przepis (z całym szeregiem dobrych rad) i Zobacz więcej\npierniczki całuski 321\nDawno już nie robiłam pierniczków z tego przepisu. Jest to przepis doskonały na integrację przedświąteczną. Pieczenie tych pierniczków jest czasochłonne, bo wychodzi ich bardzo dużo, ale jest to Zobacz więcej\nczekoladowe całuski 205\nczekoladowe całuski Dzisiaj przepis na kruche ciastka, które u nas w domu nazywają się czekoladowymi całuskami. Absolutny hicior :). Podczas ostatnich świat, kiedy na stole stało wiele smacznych Zobacz więcej\nDzisiaj tradycyjne pierniczki ze starego przepisu na Całuski te pierniczki mi smakują zawsze najlepiej po świętach kiedy zmiękną i rozpływają się w ustach. Całuski 1/2 szklanki miodu 30 dag mąki 3 dag Zobacz więcej\nDługo nie mogłam zdecydować się na przygotowanie ciasteczek, ale teraz chyba zostanę ich fanką! (W przeciwieństwie do tych ze sklepu...) Nie wiedziałam, że ich pieczenie jest takie przyjemne. Do tego Zobacz więcej\npierniczki całuski 463\n« dżem dyniowo-pomarańczowy rogaliki gospodyni księdza » pierniczki całuski Przepis z małej książeczki o pożółkłych już kartkach, kupionej prawie 20 lat temu pod halą targową na grzegórzeckiej w Zobacz więcej\nDziś będzie miodowo i korzennie! Dziś bowiem historia pewnych ciasteczek... Przepis na tytułowe pierniczki (choć od tradycyjnych pierniczków całuski znacznie się różnią, to bywają i tak nazywane) Zobacz więcej\nCałuski z jabłuszkiem 139\nSkładniki: kostki chudego białego sera (100g) mąka pełnoziarnista (100g) masło (10g) 1 paczka cukru waniliowego (15g) 1 łyżeczka sody 1 duże jabłko (200g) Przygotowanie: Biały ser rozdrabniamy Zobacz więcej\nCałuski, czyli sylwestrowe słodkości. 97\nCałuski w domu robimy zawsze na sylwestra. Nie jest to potrawa dietetyczna. Mogłabym powiedzieć, że niezdrowa. Jednak raz do roku można pozwolić sobie na takie szaleństwo. Całuski to puszyste Zobacz więcej\nCAŁUSKI- PĄCZKI Z SEREM 391\nPrzepis na te całuski pochodzi ze starego zeszytu mojej Mamy- nauczyła się je piec jeszcze w szkole, a przepis obecny jest w naszym domu do dziś i od zawsze mówimy na te pączki całuski. :) Myślę, że Zobacz więcej\nCałuski to takie małe pyszne pierniczki, które idealnie smakują polukrowane cytrynowym lukrem. Do wyrobu ciasta zużyłam więcej mąki niż podano w przepisie, na skutek czego kuleczki przy pieczeniu Zobacz więcej\nKarnawałowe całuski 275\nMoja koleżanka opowiadała mi otych ciasteczkach ztakim przekonaniem, rozrzewnieniem ibłyskiem woku, żepostanowiłam je wypróbować. Całuski tociasteczka, które były często wypiekane wjej rodzinnym domu Zobacz więcej\nEkspresowe całuski z ciasta francuskiego 103\nTe ciasteczka (usteczka, buziaczki, całuski) to wyjście awaryjne dla niespodziewanych gości lub niespodziewane zachcianki rodziny na coś słodkiego. Dzisiaj właśnie był taki dzień. Nie planowałam piec Zobacz więcej


W klasycznym rozumieniu uniwersytet nie m�gł istnieć bez wydziału teologicznego � był jakby niepełny. Dziś to się zmieniło. Okazuje się jednak, że obecność nauk teologicznych pośr�d innych dziedzin zgłębianych na uniwersytecie, stwarza możliwości cennej wymiany myśli. Fides et ratio spotykają się w poszukiwaniu mądrości. Posługują się innymi narzędziami i metodami, ale ubogacają się wzajemnie na drodze odkrywania wielorakich wymiar�w prawdy.\nŻyczę, aby Uniwersytet Śląski w Katowicach m�gł cieszyć się obfitymi owocami tej wsp�łpracy, kt�ra rozpoczęła się przed czterema laty. Proszę Pana rektora i Was szanowni państwo o przekazanie mojego pozdrowienia i błogosławieństwa wszystkim profesorom i studentom Waszej Uczelni. Szczęść Boże!