Landour. Indyjski pamiętnik, część 10. - HANUMAN.pl\n14.11.2018, godz. 11:17\nLandour. Indyjski pamiętnik, część 10.\n30.11.1999, godz. 10:30\nLekarstwa ajurwedyjskie potrafią być bardzo skuteczne na drobne schorzenia, takie jak przeziębienia, zatrucia etc. Rozmaite masaże olejami potrafią też leczyć poważne kontuzje mięśni. Zapachy i smaki są w stanie oddziaływać na psychikę lepiej, niż niejedne lekarstwo antydepresyjne. Ajurweda zawiera z pewnością wiele bezcennej wiedzy. Jednakże w przypadku operacji oka, czy choćby wyrostka robaczkowego nic oczywiście nie dorówna klasycznej medycynie. Skromne najczęściej opakowania lekarstw ajurwedyjskich świadczą o niedoinwestowaniu tej gałęzi przemysłu indyjskiego, co wskazywałoby raczej na związane z przemysłem ślubnym pochodzenie osiedla, które, by uczcić sąsiadujące z nim dawne rezydencje Brytyjczyków, nazwano „Avalon”. Gdy poszło się z przełęczy najbardziej stromą drogą, oddalającą się od Avalonu, dość szybko można było osiągnąć Gun Hill. Jego wyznacznikiem była górna stacja kolejki linowej. Droga wiodąca na ową górę należała do skrajnie spadzistych i wijących się. Rozliczne formacje skalne, oraz kilka wysoce romantycznych willi z tarasowymi ogrodami urozmaicały spacer w niezrównany sposób. W stromych okolicznych turniach otwierały się niekiedy przełęcze pozwalające podziwiać dalekie górskie pejzaże. Przed samym szczytem cieszyła oczy założona na skale świątyńka małżonki Sziwy, Parwati. Choć mała, pełna była smakowitych detali, zaś posąg córki gór należał do bardzo udanych, choć zasłaniały go w dużym stopniu suknie, w które przyodziano murti. U podnóża skały znajdowały się dwie małe bramki, na którym zawieszono małe dzwony, które poruszali składający ofiarę. Nie było tutaj wielu ludzi, choć od czasu do czasu można było się natknąć na indyjskiego turystę, raz zaś spotkaliśmy grupkę Polaków.\nDroga kończyła się swego rodzaju ciągłym pasem czegoś budowlopodobnego. Dopiero po przedostaniu się przez ową tajemniczą zasłonę, zorientowaliśmy się, iż jeden z najwyższych szczytów Mussoorie wypełnia bazar, osadzony na dwóch placach. Zza straganów i kilku restauracji widać było góry – z jednej strony wysokie Himalaje i poprzedzające je pasma, z drugiej zaś Kotlinę Dehraduńską. Większy plac bazaru zawierał w sobie również swego rodzaju mały amfiteatr, na którym znajdował się posąg Sziwy, albo utożsamionego z nim lokalnego boga. Było coś niezwykle surrealistycznego w takim zwieńczeniu naszej wędrówki. Po wspaniałościach Evelin Hause i głównej drogi Mussoorie bazar wydawał się swego rodzaju ekstrawagancją. Zwłaszcza, iż brakowało klientów, kończył się sezon i panowała na nim atmosfera niepewności i rezygnacji. Pierwszy raz dotarliśmy do niego wcześnie rano, o świcie, aby porobić zdjęcia. Ci sprzedawcy, którzy mieszkali w swoich kramach, myli się właśnie obok publicznej toalety, a za nimi różowiły się w dali lodowce Himalajów. Niektórzy z nich, widząc iż już są klienci, próbowali sennie coś otworzyć. Co ciekawe, było też kilkoro indyjskich turystów. Innym razem w dzień zaryzykowaliśmy paranthę w restauracji ze wspaniałym widokiem, w której prawie nikogo nie było. Jadanie w pustych restauracjach zawsze jest aktem odwagi, gdyż nie wiadomo jak długo (gdzie i z jakimi zwierzątkami) czekały na nas spożywcze półprodukty. Owa restauracja, skromna i zaniedbana, stanowiła filię firmy robiącej bezalkoholowe piwo jabłkowe. W Mussoorie było więcej rozmaitych lokalnych produktów. Zakochałem się na przykład w cukierkach robionych na bazie masła ghee i szafranu. Z uwagi na ten ostatni składnik nie były one raczej tanie, ale ich smak należał do niezapomnianych.\nZ Gun Hill istniało szybkie zejście do głównej ulicy, stanowiące jedną z najbardziej stromych i zakręconych serpentyn w mieście. Schodziło się nim do kawiarni znajdującej się w przypominającym latarnię morską budynku. Wokół niego był taras, zapewne dach jakiegoś hotelu, i oczywiście urwiska. Nieopodal tego udanego przejawu współczesnej architektury znajdowało się akwarium, do którego wjeżdżało się po schodach ruchomych. Z tego, co zrozumiałem, była to zarówno restauracja, jak i ekspozycja organizmów wodnych. Na alei przy akwarium znaleźć można było szczególnie bogatą kolekcję egzotycznych dla Hindusów (czyli niekoniecznie dla nas) drzew i krzewów, a wszystkie starannie opisane. Na skalistych urwiskach drogi, w okolicach akwarium, podziwiać można było ceramiczne, wielkoformatowe płaskorzeźby. Przy samym akwarium nie dziwiły ryby. Dalej ujrzeć można było symbole związane z Wielką Brytanią, z lwem Albionu na czele. Wydaje mi się, iż owe przedstawienia plastyczne były ostatnim dziełem sporządzonym przez Anglików w tej miejscowości, zapewne już w latach czterdziestych XX wieku.\nW całym mieście można było zakupić wyjątkowo piękne shawle w atrakcyjnych cenach, w sam raz na indyjską zimę. Kaja oszalała na ich punkcie i spędziliśmy sporo czasu w sikhijskich przeważnie sklepach. W większości z nich stała jakaś plastikowa figurka nucąca zapętloną bhangrę przyspieszonym głosem. Na co większych dróżkach odchodzących od Mall Street rozkładali się ze swoimi towarami inni sprzedawcy, często pochodzenia nepalskiego, czy tybetańskiego. Przypomnieliśmy sobie, iż Dalajlama swoją pierwszą siedzibę na wygnaniu chciał założyć właśnie w Mussoorie. Pozostało tu po nim trochę lamaistycznych świątyń, kilka tajemniczych i niezwykle okazałych rezydencji (ów idealizowany przez ludzi Zachodu mąż stanu wywiózł ze sobą większość tybetańskich pieniędzy), oraz całkiem spora diaspora tybetańska. Pierwszą z owych świątyń, wyjątkowo malowniczo położoną, znaleźliśmy za sprawą Sikha, właściciela restauracji Madras Cafe.\nOkazało się bowiem, iż nasz pierwszy wybór kulinarny był bardzo dobry. Niektóre restauracje w Mussoorie posiadały bowiem ceny niezwykle wysokie jak na Indie, a przodowała w tym restauracja pendżabska, z której dobiegała oczywiście zapętlona bhangra. Dania, które można było nabyć za trzykrotność przeciętnej ceny delhijskiej, w wielu barach nie miały w sobie nic szczególnego. Same bary też nie wyglądały jakoś wspaniale. Kusiły za to cukiernie, zwłaszcza robiące ciastka w stylu europejskim. Szczególnie apetyczne słodycze eksponowano przed Clerc’s Hotel, jednym z najstarszych i najpiękniejszych tego typu budynków w Mussoorie. Zauważyliśmy jednak, iż wszystkie ciasteczka są z kremem, a przez kilka dni nie widzieliśmy, aby ktoś je kupował.\nWłaściciel Madras Cafe, Davinder Singh, wraz ze swoją żoną Minni okazali się przesympatyczni. Byli oni szczerze przywiązani do Mussoorie i rozkochani w jego pięknie. Co rusz wyruszali w swoje ulubione miejsca i robili tam dobre zdjęcia. Podobnie jak francuskich impresjonistów inspirowała ich gra świateł o świcie i zmierzchu, znali miejsca, gdzie szczególnie warto by było zasiąść ze sztalugami, często nie wzmiankowane w żadnych przewodnikach, jak na przykład piękny, choć zaniedbany, dom Everesta, od którego nazwano najwyższy szczyt Ziemi. Gdy tylko nawiązaliśmy z nimi kontakt, obdarzyli nas za darmo całym naręczem przewodników po stanie Uttarkhand. Jeśli chodzi o Mussoorie i jego okolice, zawsze służyli nam radą. Miło było jeść wspaniałe dosy w towarzystwie tak uprzejmych i wrażliwych ludzi! Gdy dostrzegli zamiłowanie językowe Kai, wyjaśnili jej wiele różnic pomiędzy hindi i pendżabskim, zarówno w słowach, jak i w zapisie, który jest troszkę inny, choć też oczywiście bazuje na dewanagari.\nPierwszą wycieczką zaproponowaną nam przez Davindera była trasa na najwyższy szczyt w okolicy, noszący różne nazwy, a słynący z wieży widokowej prezentującej najrozleglejszą panoramę wysokich Himalajów. Mieliśmy pójść do Landour, stanowiącego rozległą strukturę podporządkowaną w jakiś dla mnie nieuchwytny sposób Mussoorie. Swoją drogą, dzięki rozprzestrzenieniu się na „wzgórzach”, Mussoorie obejmowało teren równy, jeśli nie większy od Wrocławia. Tym niemniej jego obecność nie była po indyjsku gęsta. Czasem wchodziło się w Mussoorie w tereny bez żadnych domostw, innym razem zabudowania pojawiały się sporadycznie. Obszarów rzeczywiście zwartej zabudowy było jedynie kilka. Dwa najbardziej istotne znajdowały się za szlabanami odgradzającymi najbardziej arkadyjską część miejscowości od reszty świata. Z jednej strony mieliśmy plac z oszałamiającym budynkiem w stylu pierwszych konstrukcji żelaznych i z piękną, położoną nad przepaścią, świątynią Lakshmi Narayany, czyli poświęconą parze boskich małżonków – Lakszmi i Wisznu. W tej części miasta następował wybuch najbardziej okazałych sklepów, aby przejść w skromne sklepiki z warzywami i serem paneer. Dalej szło się do miejskiej dzwonnicy, która majaczyła gdzieś w dali na horyzoncie, lub, inną drogą, do Ogrodów Miejskich, świątyni tybetańskiej z częścią skarbca Dalajlamy, oraz do Kempty Falls, imponujących wodospadów odległych o kilkanaście kilometrów. W drugiej części, której dworzec autobusowy ujrzeliśmy w pierwszych chwilach naszego pobytu w Mussoorie, znajdował się pas najbardziej zwartej zabudowy. Choć był on po indyjsku zaniedbany, należał do ulubionych miejsc Davindera. Ciężko się z nim było nie zgodzić. Było tu szczególnie wiele dawnych budynków, począwszy od świątyń dżinijskich, hinduistycznych, sikhijskich i muzułmańskich, a skończywszy na pałacykach jakichś żyjących na wygnaniu, zdeklasowanych radżów i nawabów. Nie brakowało też bardziej zwykłych kamieniczek, łączących styl haweli z europejskim domkiem szwajcarskim. Owa zupełnie już zwarta, śródmiejska zabudowa pięła się w niewyjaśniony sposób pośród urwisk i stykała się ze sobą wymieszanymi jak rozrzucone karty piętrami. Każdy krok ukazywał nam to całe kłębowisko form z zupełnie innej perspektywy. Czuliśmy się jak w architektonicznym kalejdoskopie. Tu wreszcie odnaleźć można było sklecone naprędce szałasy slumsów, bardzo w Mussoorie niewielkich. Ów brak zaborczości architektury ludzi najuboższych związany był oczywiście z trudami klimatu górskiego. Klimat, jakiego w Indiach szukali Anglicy, zabija oczywiście Hindusów, których nie stać na to, aby się zimą ogrzać. Dodatkowym utrudnieniem były szlabany. Pomiędzy nimi transport wszelakich dóbr (a zwłaszcza materiałów opałowych), musiał być niewyobrażalnie drogi. Z okien naszego pokoju często widzieliśmy tutejszych tragarzy, dźwigających z dolin ważące dziesiątki kilogramów ładunki. Ich ciężka praca była dla bogatych bardziej opłacalna, niż wykupienie wjazdu przez szlaban.\nGłówna ulica bazaru w Landour, gdyż na nim właśnie byliśmy, była zupełnie po indyjsku zatłoczona. Stromizny dopełniały chaosu przedzierających się z trudem ambasadorów i dżipów. Wokół nas piętrzyły się stare, ozdobne i zaniedbane kamieniczki. Na dole każdej z nich znajdowały się artykuły pierwszej potrzeby, czyli bransoletki i kolczyki dla kobiet, sery i wyroby mleczne, ryż, fasola dal, chili, pieprz, kostki do prania, cukier, herbata, niekiedy w dwudziesto kilowych workach (jako miłośnik herbaty popieram ten zwyczaj, choć wolę odmianę chińską owego ziela), oraz telefony komórkowe. Były też ciasteczka i girlandy na pudżę, jak też i muzułmańskie kaligrafie. Przed nami i za nami kotłował się tłum kobiet w sari, lub pendżabi, oraz mężczyzn w luźno założonych flanelowych koszulach. Motory, dżipy, ambasadory i karłowate ciężarówki trąbiły jak żywe stworzenia. Ich klaksony, przeważnie pneumatyczne, były w miarę znośne, po jakimś czasie nawet stawały się przyjemne, układając się w swoistą melodię ulicy. Niestety, nowe samochody miały nieprzyjemne, elektroniczne sygnały, znacznie bardziej hałaśliwe i nie pasujące do niczego. Zachowywały się też bardziej niezdarnie od innych pojazdów, wydawały się szersze nawet od ciężarówek. Wśród wielu sklepów zaszokował mnie pod sam koniec bazaru Landour antykwariat ze starymi książkami angielskimi. Wskazywał on chyba na to, iż nie wszyscy Brytyjczycy opuścili te strony, jako, że w Indiach można kupić za grosze niemal całą anglosaską literaturę i trzeba mieć wyjątkowe zapotrzebowanie na „angielskość”, aby potrzebować antykwariatu. Oczywiście biali turyści, których nie było w tych stronach wielu, lepsze antykwariaty znajdą u siebie w domu.\nNaszą uwagę w pewnym momencie przyciągnęła przepiękna świątynia zoroastriańska. Choć Parsów jest ponoć kilkadziesiąt tysięcy w całych Indiach, niemal wszędzie można się natknąć na ich świątynie. Albo więc na jednego Parsa przypada kilka świątyń, albo lubią oni zaniżać swoją liczebność. Naprzeciwko świątyni Zaratusztry leżała mała kotlina o stromych ścianach, przypominająca dno jakiegoś tajemniczego krateru. Wypełniały ją skromne, nieco slumsowate kamieniczki i jakiś pałac, wzniesiony zapewne przez jakiegoś radżę na wygnaniu. Suszące się gdzie bądź ubrania i płynące w tym parowie życie przypomniały mi kantorowskie Wielopole. Jakże niezwykły świat muszą tworzyć dla siebie ci ludzie, mieszkający w tak niezwykłym miejscu! Gdy zwarta zabudowa zaczęła się przerzedzać, ujrzeliśmy z dołu szczyt, cel naszej wędrówki. Nieopodal niego znajdowała się druga góra z wieżą telewizyjną. Droga stała się ogromnie spadzista, choć tym razem usiłowały jeździć po niej samochody. Wbrew naszym obawom, kierowcy okazali się nad wyraz ostrożni i szło się bardzo przyjemnie, jeśli nie liczyć zadyszki spowodowanej błyskawicznym nabieraniem wysokości. Aby odpocząć udaliśmy się do pierwszej altany widokowej, świadczącej o istnieniu kiedyś Anglików w tym miejscu. Spłoszyliśmy z niej dwóch młodzieńców, którzy żując betel omawiali jakieś ważne sprawy. Sądząc po zasłanej przeżutymi liśćmi o ostrym zapachu posadzce altany, nie było to jednorazowe miejsce ich narad. Gdy spojrzeliśmy z lotu ptaka na Bazar Landour, nie poznaliśmy tego miejsca. Na pierwszym planie widniała majestatyczna dagoba świątyni lamaistycznej, a obok niej nie brakowało świątyń sziwaickich. Sporo też było podwieszonych willi z wiszącymi ogrodami. Tego wszystkiego nie dostrzegliśmy z żabiej perspektywy…\nRuszyliśmy dalej, a dżungla wokół wijącej się serpentyny szosy nabierała dzikości i rozmachu. Pojawiało się w niej coraz więcej dzikich zwierząt, zaś potężne drzewa stanowiły doskonałe ramy dla górskich pejzaży. W pewnym momencie minęliśmy jakąś wielką, tybetańską rezydencję. Pod nami urwiska były coraz bardziej spadziste, a na ich dnie dostrzegaliśmy małe wioski. Czasem droga krzyżowała się ze schodami wiodącymi w górę z tych osad. Gdy zmęczeni nie mieliśmy już siły aby iść, a przed naszymi oczami zaczynały majaczyć miraże jakichś lampartów (które naprawdę tu występują), naszym oczom ukazał się wielki kościół nie ukrywający już swojego cmentarnego charakteru. Obok niego były cztery budki ze sklepikami, w tym mały bar z doskonałymi omletami polecanymi przez właściciela Madras Cafe. Oczywiście mieliśmy w planach omlet, gdyż rekomendacji właściciela znakomitej restauracji raczej się nie lekceważy. Wpierw jednak postanowiliśmy obejść szczyt, na którego najwyższe partie nie można było się dostać, gdyż wojsko indyjskie przejęło infrastrukturę brytyjskiej armii. Obok wspaniałych rezydencji brytyjskich oficerów powstały wówczas wyjątkowo udane wille indyjskiej generalicji, przeważnie zrobione z drewna, wraz z wszelkimi charakterystycznymi dla indyjskiej rzeźby architektonicznej kolumienkami etc. Wpierw minęliśmy brytyjski cmentarz, którego strażnik (albo grabarz?) suszył bieliznę swoją i swej rodziny w furtce. Obok romantycznych, neogotyckich kaplic widać było nowe groby Brytyjczyków, świadczące o tym, iż wielu z nich zostało w tych okolicach po odzyskaniu przez Indie niepodległości. Landour założył w okolicach posępnego kościoła irlandzki oficer, który wybrał dlań walijską nazwę. Położone jeszcze wyżej od Mussoorie stało się uzdrowiskiem ostatniej szansy dla schorowanych najeźdźców. Sądząc po rozległości cmentarza i smutnych epitafiach, niewielu z nich mogło z tej szansy skorzystać. Na drodze wokół góry było naprawdę zimno. W pewnym momencie zobaczyliśmy służącego jakiegoś VIP-a, który wyprowadzał na spacer większego od siebie bernardyna. Patrzył na nas z zakłopotaniem, gdy pies ciągnął go nie pytając się o zdanie w ślad za nami. Gdy znaleźliśmy się po drugiej stronie placyku z kościołem, dostrzegliśmy jeszcze bardziej rozległą i bliższą panoramę wysokich Himalajów. Dotarliśmy do miejsca z wieżą widokową i płacąc zachłannej Tybetance (wielu Tybetańczyków spotkanych w Indiach nie wydało mi się jakoś szczególnie sympatycznymi, dość często odnosiłem wrażenie, iż chodzi im głównie o pieniądze, choć niejednemu z nich powodzi się lepiej niż wielu Hindusom. Wiele wskazuje na to, iż niektórzy z poddanych Dalajlamy czują się dobrze w roli wiecznych ofiar na które należy łożyć pieniądze bez szemrania) wspięliśmy się na główną platformę. Była na niej nigdy nie czyszczona luneta, na którą to pani dozorczyni pobierała opłaty. Wyposażona w dwa okulary zapewniałaby trójwymiarowy widok, gdyby dawało się przez nią patrzeć. Wpierw próbowali tego urodziwi sikhijscy młodożeńcy, którzy byli już tam, gdy weszliśmy. W pewnym momencie zrezygnowali i zaprosili nas do obserwowania gór przez owe japońskie cudo. Próbowaliśmy dzielnie, lecz ostatecznie woleliśmy patrzeć na wspaniałą panoramę Himalajów nieuzbrojonym okiem. Warto wspomnieć, że za wieżą widokową leżał niezwykły skalny cypel, rozszerzający się na końcu. W owym rozszerzeniu jakiś Brytyjczyk zbudował wyjątkowo malowniczą willę. Same Himalaje oczywiście nas nie zawiodły. Stąd widać było wydające się nie mieć końca pasma, bez wysiłku dźwigające się na wysokość 6, 7, może nawet 8 kilometrów nad poziom morza. Nie spieszyliśmy się, więc w pewnym momencie znów ktoś przyszedł. Tym razem był to Hindus żyjący w Australii wraz ze starszą kobietą z owego kraju, oczywiście nie Aborygenką… Chcąc nie chcąc słyszeliśmy urywki ich rozmowy. „Za tymi górami leżą Chiny?” – pytała Australijka. „Nie, tam leży Tybet, nigdy nie mówi się w Indiach o Chinach po drugiej stronie Himalajów” – odpowiadał emigrant. „A ciekawe, jak w Indiach mówi się na Kaszmir, albo Manipur?” – dopowiadałem nieco złośliwie, choć tylko w myślach. Oczywiście niektórzy Kaszmirczycy i Manipurczycy nie czują się bynajmniej lepiej w Indiach, niż niektórzy Tybetańczycy w Chinach. Później dochodziły nas jakieś wynurzenia dotyczące duchowości, czystości etc. „Jesteś stąd, z tych gór?” – pytała Australijka. „Oczywiście” – odpowiadał Hindus, - „pochodzę z Nowego Delhi, to tylko 250 km stąd.” Dopowiadałem – „a ja jestem z Wrocławia, też Euroazja, jakby nie patrzeć, ergo – prawie Himalaje…”. Później, aby podkreślić wspaniałość tego przedmieścia Delhi, na które spoglądaliśmy i do którego z Delhi jechało się dwie doby co najmniej, Hinduski emigrant kaleczył fragment Bhagawadgity, w którym Wisznu pod postacią Kriszny mówi o swej wyjątkowości. „A wśród gór jestem Kajlaszem…” – doleciało do moich uszu, a w myślach odparłem – „lecz Kajlasz leży w Chinach, na Wyżynie Tybetańskiej, nie zaś w Himalajach…”. Jeszcze bardziej zabawna była Australijka, choć nie da się oddać tego z pomocą słownego opisu. Wyobraźmy sobie osobę, która kompletnie nic nie wie o miejscu, w którym przebywa – to właśnie ona. A tak poza tym, byli oni całkiem sympatyczni. Pośmialiśmy się trochę i ruszyliśmy na omlet, gdyż powoli zbliżał się zmierzch. Schodząc, chcieliśmy się napić herbaty, lecz cena podana przez Tybetankę nie przypadła nam do gustu. Z przyjemnością wyjąłem z kieszeni chińskiego papierosa z przemytu i wypuściłem gniewny kłąb dymu w stronę pani na włościach. Nie muszę chyba dodawać, iż wieża widokowa została zawłaszczona, w przewodniku wstęp na nią był wolny.\nOmlet smakował rzeczywiście wspaniale, wzięliśmy też tybetańskie pierożki, aby nie przesadzać z uprzedzeniami. Niestety, nie były z serem z jaka, lecz tylko z warzywami. Ale i tak były dobre. Droga powrotna polegała na zbieganiu ze stromizn z trudem wcześniej zdobytych. Zachód słońca, piękny w całych Indiach, choć tak dramatycznie krótki niestety, w tym miejscu wyglądał jak jakieś niezwykły spektakl z udziałem barw – aktorów. Nasze aparaty fotograficzne pracowały bez wytchnienia, choć niestety światło okazało się wyjątkowo dla nich trudne. Gdy wróciliśmy do naszego wiszącego w powietrzu hotelu, zorientowaliśmy się, iż zrobiło się upiornie zimno. W środku nocy obudziłem się szczękając zębami i przez wiele godzin wymiotowałem. Nie wyglądało to na zatrucie, raczej na jakieś dramatyczne osłabienie całego organizmu, który po prostu przestał trawić pokarm. Następnego dnia nie mogłem zrobić ani jednego kroku. W życiu nie byłem tak słaby! Widać moja karma postanowiła, iż powinienem w pełni przyswoić sobie nastrój i klimat Mussoorie i Landour. Czułem się teraz tak jak niejeden brytyjski kolonista w XIX wieku. Nie mogąc się ruszyć patrzyłem bez emocji, z jakąś może nostalgią, na płynące za oknem barwy. Różne egzotyczne zioła wpływały do mojego gardła podawane przez troskliwą Kaję, a ja z ledwością mogłem pozbierać myśli. W pewnym momencie dostałem nawet Hindustani Times, gdyż Kaja uznała, iż artykuły o lokalnej polityce Uttarkhandu mogą mnie jakoś ożywić. Mogłem je przeczytać dopiero parę dni później. Dowiedziałem się o planowanych również w tych okolicach elektrowniach wodnych, związanych z tym wysiedleniach, protestach indyjskich ekologów etc. W pobliskim Nepalu tymczasem Indie ufundowały szpital, ale nie doprowadziły swej inwestycji do końca, przez co zamierzony dar stał się problemem. Najlepszy pakistański krykiecista zrezygnował ze swojego zajęcia i z obawy przed zbyt gorącą krytyką swoich fanów wyemigrował tymczasowo do Anglii. Krótko mówiąc – dużo się działo… Ale nie dla mnie owego dnia. W mojej głowie przewalały się wtedy tylko chmury nad przepaścią… Prawdę mówiąc do dziś po owym dniu choruję, a minęło już kilkanaście dni. Siedzę teraz sam w delhijskim hotelu bezgwiazdkowym, za to z dużą ilością bezkręgowców i zbieram siły na przeprowadzkę do Lakshmi Nagar. Aby jej dokonać, będę musiał przesiąść się w inne metro na Rajiv Chowk. Z plecakiem i laptopem w torbie! Tego co się dzieje obecnie podczas przesiadek na Rajiv Chowk nie można wyrazić za pomocą opisu literackiego. To prawdziwa wojna! Wielotysięczne grupy szturmują na siebie, wagony metra są gdzieś po środku. Wielu Delhijczyków zrezygnowało raz na zawsze z metra, turyści nie chcą o nim nawet słyszeć (nawet Jorge, Meksykanin, który w straszliwym pociągu do Lucknow zapewniał iż w jego kraju wiszenie na drzwiach to rzecz powszednia…). Jeśli uda mi się ocalić laptop (niech koreańscy bogowie czuwają nad moim Samsungiem!), będę pisał dalsze eseje z maleńkiego pokoju dzielonego wspólnie z dwoma Hindusami! A później czeka mnie załatwianie wizy do Sri Lanki i kilka dwudniowych podróży pociągiem (o ile nie będzie opóźnień!). Kontrolnie próbowałem pojechać metrem z gorączką, ale bez laptopa i plecaka. Udało się, choć później musiałem lecieć do apteki po nowe lekarstwa. Zobaczymy jak będzie dalej… Odważnie kupiłem nawet kartę do metra. Mieszkając na Lakshmi Nagar, by brać udział w kulturalnym życiu Delhi będę musiał jeździć metrem i za każdym razem przesiadać się na Rajiv Chowk. Na szczęście Europejczycy są przeważnie masywniejsi od Hindusów…\nWróćmy jednak do Mussoorie. Nazajutrz mogłem się już trochę ruszać, choć nadal nie mogłem jeść. Z pomocą Kai dowlokłem się do jakiejś rykszy i ruszyliśmy do Parku Miejskiego. Co zabawne, droga do niego była tak niezwykle malownicza, iż on sam nieco rozczarowywał. Pomimo miłej sadzawki i sztucznego wodospadu. Hindusi uznali chyba, iż park to trochę mało, i urządzili w nim sobie wesołe miasteczko, dość nieśmiałe, ale funkcjonujące. Najzabawniejsze były rowery wodne unoszące się na sadzawce. Lecz, jak już rzekłem, droga do parku stanowiła wspaniałą przygodę. Niezabudowana, lub zabudowana z umiarem, pięła się malowniczo w tej części Mussoorie, gdzie nie można było za bardzo założyć jakiejś romantycznej willi, czy wiszącego w powietrzu hotelu. Z naszej drogi, rozświetlanej przez niezwykłe latarnie, widać było (jeszcze za jasnego, gdyż noc indyjska naprawdę jest smolista) inne, bardziej jeszcze karkołomne szlaki, z wiszącymi pomostami. Nie dotarliśmy do nich tym razem.\nNastępny dzień napełnił mnie stoickim spokojem. Nie miałem wprawdzie opium, jak schorowani założyciele Mussoorie, ale za to pisuję wiersze, co na jedno wychodzi (a zważywszy na cenę atramentu z pewnością jest tańsze). Postanowiliśmy wyruszyć do Kempty Falls. Początkowo czekało nas spore rozczarowanie. Okazało się, iż miejsce, które uznaliśmy za drugi dworzec autobusowy, jest ostoją dżipów i taksówek. Ich kierowcy jak z rękawa sypali jakimiś wielkimi liczbami, licząc chyba na to, iż po kursie z nami zakupią nowy pojazd. Co ciekawe, owe astronomiczne kwoty uwiecznione też zostały na oficjalnej tablicy z wykazem cen. Zapewne niektórzy młodożeńcy lubili się przed sobą popisywać za pomocą tego typu przejażdżek. W Indiach ślub oznacza maksymalną rozrzutność. Wynajmuje się pałac, daje się w prezencie samochody, zaprasza się na wesele najdalszą nawet rodzinę, fundując wszystkim elegancki hotel i podróż samolotem. Takie rzeczy potrafią robić osoby dużo biedniejsze od przeciętnego Polaka. Później życie upływa im na spłacaniu długów… Dlatego ceny dżipów, taksówek i ryksz mogły sobie być wygórowane… Czemu nie? W końcu spędzanie miesiąca miodowego w Indiach, a nie w Szwajcarii to i tak przejaw ogromnego rozsądku…\nLecz my nie wybieraliśmy się do Szwajcarii, tylko do Kempty Falls. Gdy już zwijaliśmy żagle (ja ledwo, ledwo), zatrąbił nagle na nas autobus z wypisanym na sobie celem naszych starań. Okazał się on idealny. Nie tylko mogliśmy zobaczyć owe wodospady, ale też wrócić tym samym pojazdem, który czekał dwie godziny na swoich pasażerów. Po drodze zahaczał też o malowniczą świątynię Durgi, gdzie czekał na swoich pasażerów pół godziny. Jako, że dosiedliśmy się trochę na dziko, nie mieliśmy zbyt wygodnych miejsc. Ja siedziałem na skrzyni silnika i bez przekonania walczyłem z potężnymi wstrząsami pojazdu, który borykał się z drogą o wiele bardziej szaloną niż ta łącząca Dehra Dun z Mussoorie. Przed nami otwierały się jakieś otchłanie, zaś niemal wszyscy indyjscy turyści byli kompletnie zieloni na twarzach, nawet kierowca wydawał się być dość skupiony, o bileterze nie wspominając. Czuć było swąd palonych hamulców i otartej o skały blachy. Kilka samochodów nieomal nie spadło w przepaść, gdy się wymijaliśmy. Najzabawniejsze było oczywiście mijanie się z równymi nam przeciwnikami. Lecz choć wszystko to wyglądało bardzo groźnie, byłem pewien, iż jedziemy bezpiecznie. Indyjscy kierowcy są przeważnie prawdziwymi mistrzami. A ci od autobusów to prawdziwa elita. Wprawdzie pejzaże wysokich Himalajów urozmaicają liczne wraki autobusów, ale aby jeździć tamtejszymi drogami trzeba być po prostu szalonym… Drogi, którymi tu jeździliśmy, choć niepokojące z perspektywy Europejczyka i Hindusa z nizin, musiały się wydawać miłym relaksem kierowcom jeżdżącym też na wyższych szlakach.


Działalność poradni psychologiczno-pedagogicznej a koronawirus\n- Cały czas w godzinach pracy poradni jesteśmy do dyspozycji telefonicznej. Na dyżurze jest przynajmniej jedna osoba, a dzisiaj jesteśmy we trzy. Choć przyznam, że przed chwilą nasza pani pedagog rozmawiała osobiście z mamą, która miała wątpliwości co do wniosku o wydanie opinii. Nie miałyśmy sumienia odprawić jej z kwitkiem. Staramy się bardzo przestrzegać reżimu sanitarnego, zachowywać odległości, dezynfekować – wylicza Grażyna Fedoruk, dyrektor poradni psychologiczno-pedaogicznej w Poznaniu.\nNa razie dzieci dają radę\nPraca kierowanej przez Grażynę Fedoruk poradni w tej chwili polega na tym, że odbywają się telefoniczne wywiady z rodzicami przed diagnozą dziecka. W tej samej formie omawia się wyniki badania. Nie ma raczej telefonicznej terapii psychologicznej, zamiast niej są pojedyncze formy wsparcia.\n- Dzwonimy do rodziców dzieci, które są w naszej poradni objęte terapią. Słyszymy, że dają radę. Teraz po prostu uczniowie nie konfrontują się z trudnościami szkolnymi. Nawet jeśli przed monitorem komputera kręcą się, nie przeszkadza to nauczycielom w prowadzeniu lekcji. Najwięcej telefonów odbieramy z pytaniem o terminy odbioru opinii, orzeczenia, bo te będą potrzebne przy rekrutacji do szkół. Zdarzają się też oburzeni rodzice, dlaczego obecnie nie badamy dzieci, skoro one tego potrzebują - mówi Grażyna Fedoruk.\nSprawdź w LEX: Jakiego typu dane poradnia psychologiczno-pedagogiczna może udostępniać kuratorowi sądowemu? >\nEkspertka przyznaje, że wielu specjalistów z tej branży spodziewało się alarmu z powodu podwyższonego poziomu lęku w społeczeństwie, ale jak twierdzi, nic alarmującego nie odbiera. - Nasza poradnia jest wciągnięta w system pomocy miejskiej. I nie mamy z tego powodu zalewu telefonów. Liczymy się z tym, że w rodzinach przemocowych może być obecnie bardzo trudna sytuacja. Problem z nimi jest taki, że zazwyczaj wszystko ukrywają. Rozesłałam pismo do wszystkich szkół na naszym terenie, że rodzice mogą z nami kontaktować się telefonicznie, przez stronę www. i Facebook. Jest jakiś odzew, ale na razie nie widzimy tragedii - mówi.\nSprawdź w LEX: Jakie dodatki należą się nauczycielom w przedszkolu publicznym, którzy prowadzą także zajęcia rewalidacyjne? >\nEwa Zabłocka, dyrektor PPP nr 3 w Warszawie podkreśla, że placówka pracuje normalnie, tyle że stara się ograniczać kontakty bezpośrednie. - Jest uruchomiony mail i telefon interwencyjny. Wysyłamy do szkół materiały własnego autorstwa, jak sobie radzić w tej sytuacji, a także ulotki informacyjne, gdzie szukać pomocy. Akurat w Warszawie jest mnóstwo miejsc, gdzie można dzwonić, więc pewnie ilość telefonów rozkłada się równomiernie. Część terapii nadal się odbywa online. Jedne przez skypa, inne za pomocą rozsyłanych materiałów z ćwiczeniami - opowiada.\nJak mówi, terapeuci dzwonią do rodziców, sprawdzają, jak dzieci radzą sobie. - Obecnie największy ruch mamy w sprawie opinii do wczesnego wspomagania i odroczeniu obowiązku szkolnego; orzeczeń do nauczania indywidualnego, kształcenia specjalnego - podkreśla.\nTakie dokumenty będą wymagane przy rekrutacji do szkół, więc są pilne. - Co do faktu, że nie obserwujemy zwiększonego zapotrzebowania na wsparcie, jest jeszcze wczesny etap epidemii, więc na razie każdy próbuje sobie radzić siłą rozpędu. Z upływem czasu, będzie coraz trudniej. Zapewniam, że nie przepadną zajęcia dla grup zaplanowane na ten semestr. Odbędą się albo w miesiącach wakacyjnych, albo jeśli nie uda nam wrócić do szkół od 01. 06. grupy przeniesiemy na następny rok szkolny - mówi Ewa Zabłocka.\nCzytaj w LEX: Koronawirus - obowiązki dyrektorów, nauczycieli szkół i placówek publicznych i niepublicznych >\nJesteśmy potrzebni tak samo jak przed kwarantanną\nRenata Karwat, wicedyrektor PPP nr 4 w Warszawie, opowiada, że terapeutki, logopedzi i pedagodzy przeszli na tryb online, często pracują przez komunikatory internetowe. Dzięki takiej formie z powodzeniem też funkcjonuje młodzieżowa grupa wsparcia.\n- Nasi psychologowie pełnią dyżury, odbierają służbowe maile. W godzinach 8-19 działa linia wsparcia kryzysowego. Widzimy, że największą frustrację rodziców budzi edukacja zdalna, zwłaszcza, gdy sami muszą wykonywać pracę w trybie home office. Tak jak w każdej poradni obecnie dużo nerwów pochłania ruch rekrutacyjny, a więc wydawanie opinii i orzeczeń. Pozostajemy w ciągłym kontakcie ze szkołami z naszego terenu. Dzieje się wiele, ale jak na razie nie jest to nic, co odbiegałoby od sytuacji sprzed pandemii – mówi Renata Karwat.\nSprawdź w LEX: Czy w związku z wprowadzeniem zdalnego nauczania należy zmieniać Statut szkoły, skoro dyrektor ma autonomię w działaniu na podstawie rozporządzenia? >\nW czasie narodowej kwarantanny spowodowanej koronawirusem wszystkim jest trudno poradzić sobie z natłokiem emocji. Rodzice nie śpią po nocach, nękani nie tylko lękiem o biologiczne przetrwania, lecz także o to materialne - w najbliższym czasie pracę straci 2 mln. ludzi. Te lęki przenoszą się na dzieci. Nauczyciele zaś zalewają je potężna ilością prac. Tylko nieliczni, jak Nauczyciele Roku, do sprawy podchodzą z rozwagą.\nRozmawiaj z uczniami\nMarta Florkiewicz-Borkowska Nauczycielka Roku 2017 z Pielgrzymowic w powiecie pszczyńskim, już na początku kwarantanny ostrzegała na portalu Prawo.pl, że gdy dzieci zastaną zarzucone dużą ilością materiału, to autentycznie je załamie. Jej zdaniem dziś już widać, że pojawiają się za trudne zadania, za trudne działy. Nauczyciele nie komunikują się ze sobą i stąd wynika problem. Egzaminy ósmoklasistów i matura wciąż nie zostały przełożone. - Posypało szkoleniami dla nauczycieli z e-learningu. Nikt nie badał przepustowości łączy, więc co było do przewidzenia, platformy edukacyjne nie ładują się, bo wszyscy nagle się na nie rzucili, systemy Librus i Vulcan padły w pierwszym dniu obowiązywania rozporządzenia o edukacji online. Zaś egzaminy próbne ósmoklasistów okazały się klapą, bo padły serwery komisji egzaminacyjnych. Rodzice ledwo wytrzymują fikcję zwaną szumnie edukacją online - komentuje.\ndla Ciebie: 41,65zł\nNauczyciele Roku nagrali nawet filmik, w którym apelują o umiar w zdawaniu prac i postawieniu na pracę na emocjami uczniów. Takie inicjatywy są potrzebne, zwłaszcza, że za każdym razem, gdy jest tzw. długi weekend w dużym mieście w centrum kraju o 20 wzrasta ilość niebieskich kart. Zamiast więc skupiać się na prawych i lewych dopływach Wisły, warto pamiętać o przemocy domowej. Warto zastanowić się, dlaczego niektóre dzieci nie włączają kamerek internetowych w czasie lekcji, dlaczego nie włączają mikrofonu. Łatwo sobie wyobrazić, że za ich plecami trwa rodzinna awantura.\nKatarzyna Nowak - Zawadzka, pedagog szkolny ze S. P. nr 87 w Warszawie, gdzie na 400 uczniów 50 ma niepełnosprawności, w tej sytuacji dostrzega kilka grup problemów: wiele dzieci ma zazwyczaj bardzo ograniczone relacje z rodzicami, więc ci nie będą potrafili ich wesprzeć. Drugą grupę stanowią ci podchodzący do sprawy na lajcie, bez paniki za to nie za bardzo przestrzegając zaleceń. Ale też wielu rodziców daje dobry przekaz.\n- W naszej szkole jest sporo dzieci ze spektrum autyzmu i z zaburzeniami społeczno-emocjonalnymi. Naprawdę boję, jak ta sytuacja wpłynie na ich psychikę, ich trzeba wspierać szczególnie. Zadbajmy o stan psychiczny dzieci. Gdy włączam TV, sama zaczynam się bać. Za dużo tego tematu. Wystarczy młodym info: zostańcie w domach, myjcie ręce, przygotujcie z rodzicami obiad, przeczytajcie ze zrozumieniem instrukcje zrobienia budyniu i sami ugotujcie, zjedzcie go wspólnie, grajcie w gry planszowe, czytajcie, nie oglądajcie za dużo TV, wykorzystajcie wspólny czas. Już dziś widać, że część rodziców nie pomaga dzieciom w pracach on-line, bo też w ogóle nie otwiera dziennika elektronicznego. Śmiało mogę stwierdzić, że ok. 20 proc. uczniów w ogóle nie podejmie zadań domowych - mówi.\nNic nie zastąpi relacji na żywo\nGrzegorz Lorek, nauczyciel biologii z I LO w Lesznie, który jako pierwszy odebrał w 2002 r. tytuł Nauczyciela Roku, profesor oświaty, na hasło "koronawirus a szkoła" reaguje biologiczną refleksją: jesteśmy nietypową małpą, której wydawało się, że może odciąć się od świata żywego, od RNA, DNA. A to nie tak, że jeśli mamy laptopy i latamy na Księżyc, przestajemy być zwierzętami.\nWszystko jest kruche, szanujmy to, co mamy, nic nie jest na zawsze. I tak było zawsze, tylko zdążyliśmy o tym zapomnieć.\n- Jako biolog rozumiem, jak działa ten wirus. To nie są żarty. Dlatego, powtarzam uczniom, że warto się uczyć choćby dla samego siebie. Więcej wiesz, mniej się boisz. Co do samej pracy on-line - wykonywałem ją zawsze. W komputerze nam gigabajty plików. Tysiące nauczycieli pracuje podobnie. Ale nic nie zastąpi żywej relacji nauczyciel-uczeń. Choćby i to, że podejdę na korytarzu, klepnę w ramię i zapytam, jak tam, zamienię dwa zdania, to zrobi więcej niż sto plików. Nawet gdybyśmy skomputeryzowali się na maksa, żywy człowiek da zawsze więcej niż webinaria. Rozsyłam pliki. I dalej już nam mały wpływ jako nauczyciel. Poczucie frajdy zawsze dawało mi oddziaływanie na drugiego człowieka. Gdybyśmy tylko w ten sposób uczyli, będzie lipa. Prawdziwy sens edukacji jest żywy. On line nie ma tej siły transmisji. Nawet w czasach wojny ludzie spotykają się na żywo. W społeczeństwie o tak niskim wskaźniku zaufania jak polskie, nauka on-line jeszcze ten wskaźnik może obniżyć - mówi nauczyciel. Dlatego podkreśla, że młodzieży potrzebne są teraz jasne przekazy, a nie jedynie rządowe obostrzenia.


H2O – H2O Tech\nElektronika dla akwarium\nHdwaO na GITHUB\nHdwaO PCB 1.2\nNajważniejsze zmiany w porównaiu do wersji 1.0 i 1.1:\npoprawiona filtracja zasilania\nzintegrowany z PCB zegar czasu rzeczywistego DS3231\nwyprowadzone „za zewnątrz” ADC oraz I2C do dowolnego wykorzystania\ndodatkowa filtracja wyjścia każdego wyjścia drivera LED\nOpublikowano 28 października 2019 28 października 2019 Kategorie HdwaO, WarsztatTagi HdwaO, PCB, sterownik LEDDodaj komentarz do HdwaO PCB 1.2\nHdwaO wersja 2.0\nNo i stało się – ukazała się wersja 2.0 oprogramowania HdwaO. W tej wersji znalazło się dużo zmian i modyfikacji w porównaniu do wersji poprzednich, zarówno w samym kodzie jak i interfejsie użytkownika.\nzmiana środowiska programistycznego na Platformio (+Atom)\ncałkowite oddzielenie kodu wykonywalnego od interfejsu\ncała komunikacja między interfejsem i kodem wykonywalnym odbywa się za pomocą poleceń JSON.\nzmiana biblioteki UI na Bootstrap\noptymalizacja kodu pod kątem wydajności i stabilności\nuproszczony proces aktualizacji OTA\ndodanie stref czasowych z automatyczną zmianą czasu letni/zimowy zgodną z wybraną strefą\nrezygnacja z wielojęzykowości – w przypadku zainteresowania innym interfejsem niż polski mogę dodać osobne kompilacje dla każdej wersji językowej\nprojekt wylądował na GITHUB: https://github.com/cypeks/HdwaO\nWymagana pełna aktualizacja zarówno firmware jak i SPIFFS. Aktualizacja z wersji 1.7 polega na wgraniu firmware zgodnie z instrukcją do wersji 1.x a następnie po skonfigurowaniu połączenia WiFi aktualizacji SPIFFS zgodnie z instrukcją do wersji 2.x (instrukcja w trakcie tworzenia).\nOpublikowano 11 maja 2019 11 maja 2019 Kategorie HdwaO2 komentarze do HdwaO wersja 2.0\nHdwaO wersja 1.7\nWydano wersję HdwaO 1.7.\nZmiany do wersji poprzedniej:\nobsługa wielu języków (polski, angielski)\nwersja binarna skompilowana z lwIP 2.0 higher bandwidtch\nusunięcie błędu powodującego zawieszanie się HdwaO po przejściu z wersji 6pwm na 8pwm\ndodatkowe informacje w zakładce: http://adresIP/sysinfo\nDo zrobienia w przyszłości:\nwłączenie/wyłączenie automatycznej zmiany czasu (letni/zimowy)\nwersja na ESP32\nWymagana pełna aktualizacja zarówno firmware jak i SPIFFS.\nOpublikowano 27 kwietnia 2018 11 maja 2019 Kategorie HdwaO2 komentarze do HdwaO wersja 1.7\nHdwaO wersja 1.6\nWydano wersję HdwaO 1.6.\npoprawa stabilności dzięki zastosowaniu multitaskingu\nwłączenie/wyłączenie automatycznej zmiany czasu\nAktualizacja z wersji 1.4 – 1.5 do wersji 1.6 nie wymaga ładowania plików z katalogu data, wystarczy wgrać plik H2O-light_1.6-ESP8266E.bin. Podczas aktualizacji wszystkie ustawienia zostaną zresetowane!\nOpublikowano 19 kwietnia 2018 27 kwietnia 2018 Kategorie HdwaODodaj komentarz do HdwaO wersja 1.6\nTest i porównanie diod power LED 1W 3W SEMILEDS 3535\nOpublikowano 31 stycznia 2018 27 kwietnia 2018 Kategorie LaboratoriumDodaj komentarz do Test i porównanie diod power LED 1W 3W SEMILEDS 3535\nHdwaO wersja 1.5\nWydano wersję HdwaO 1.5.\nznaczna poprawa szybkości ładowania interfejsu WWW\nAktualizacja z wersji 1.4 do 1.5 nie wymaga ładowania plików z katalogu data, wystarczy wgrać plik update-1.5.bin. Podczas aktualizacji wszystkie ustawienia zostaną zresetowane!\nWersja binarna została skompilowana z użyciem biblioteki ESP8266 w wersji rozwojowej (2.4) dostępnej repozytorium GIT: https://github.com/esp8266/Arduino. W obecnej wersji stabilnej biblioteki ESP8266 (2.3) komendy optymalizacyjne nie działają.\nOpublikowano 20 września 2017 22 września 2017 Kategorie HdwaODodaj komentarz do HdwaO wersja 1.5\nHdwaO w moim wykonaniu\nFormat wpisu ObrazekOpublikowano 23 kwietnia 2017 27 kwietnia 2018 Kategorie HdwaO, WarsztatDodaj komentarz do HdwaO w moim wykonaniu\nŚwit i zmierzch z wykorzystaniem HdwaO w akwarium 450l\nW projekcie wykorzystano 6 kanałów:\n3 kanały białe – każdy kanał składa się z 5szt. diod Power LED 1W o temp. barwowej 6500K, wysterowane prądem 300mA\n2 kanały żółte – każdy kanał dioda COB 10W o barwie żółtej, wysterowane prądem 600mA. Jedna dioda bierze udział podczas świtu, druga podczas zmierzchu.\n1 kanał UV (395nm) – dwie diody Power LED 3W 395nm wysterowane prądem 600mA, ustawione jako oświetlenie nocne z ograniczeniem mocy do 10%.\nFunkcję wykonawczą sprawuje 6 kanałowy driver wykonany samodzielnie z wykorzystaniem układu PT4115\nOpublikowano 22 kwietnia 2017 Kategorie HdwaODodaj komentarz do Świt i zmierzch z wykorzystaniem HdwaO w akwarium 450l\nHdwaO wersja 1.4\nWydano wersję HdwaO 1.4.\nzmieniony interface, wykorzystano framework Jquery Mobile\npoprawiony błąd zmiany czasu: letni/zimowy\nkonfiguracja sieci WiFi z wykorzystaniem biblioteki WifiManager\ndynamiczna nazwa hosta\ndynamiczna nazwa sieci w trybie pracy Access Point\nOpublikowano 10 kwietnia 2017 Kategorie HdwaODodaj komentarz do HdwaO wersja 1.4


Warto czytać: Opowieść z krainy Ducha Gór | nj24.pl - portal Tygodnika Regionalnego Nowiny Jeleniogórskie | Jelenia Góra\nREDD | 22 grudnia, 2019 - 10:01\nSięgając po tę książkę stajesz u progu bram magicznego świata Gór Olbrzymich (Karkonosze i Góry Izerskie), gdzie wiara i duch z serca płynący, znaczą więcej niż siła mięśni czy zimny oręż. Tam, pośród malowniczego ogrodu lasów, łąk i pachnących czystością potoków, napotkasz ówczesnych walonów, kopaczy cennych minerałów, dbających o przetrwanie tego cudownego świata pełnego skarbów oraz marzeń o spokoju pielęgnowanych pod skrzydłami Matki Natury i Ducha Gór.\nNie obawiaj się, że lektura o idylli cię uśpi i przekrocz jej próg, a dowiesz się, że w głębi dobra zawsze kryje się, żądne władzy, zło. I to nie tylko pod postacią widziadeł czy innych mrocznych straszydeł, lecz ono jest także w ludziach. Zdrada, nienawiść, a nawet żądza zabijania przeplatają się z odwagą, poświęceniem i miłością. Tam może wydarzyć się wszystko.\nWalonowie, legendarne bractwo kopaczy cennych minerałów ze swoimi pilnie strzeżonymi tajemnicami, zostają ściśnięci w potrzasku złoczyńców głodnych bogactwa i nieśmiertelności ponoć zawartej w pradawnej miksturze nieżyjącego już alchemika. Złu czoła stawiają zwykli ludzie z osady nieopodal Starej Wsi Szklarskiej (ówczesna Szklarska Poręba), zaprzyjaźnione z nimi wilki oraz były żołnierz, który z mianem dezertera trafia pod skrzydła bractwa. Czyni wiele, żeby wesprzeć przyjaciół, nawet ryzykując własne życie. A wszystko to pod przywództwem Wielkiego Mistrza Walońskiego oraz znanego z poprzednich części „Drogi do Domu” Walona, całym sercem oddanego ideom bractwa.\nCzego tak naprawdę poszukują zbrojni złoczyńcy pustoszący chaty walonów? Jaką tajemnicę ze swojej przeszłości skrywa dzielny żołnierz? Kim jest magiczna postać kryjąca się pod czarnym kapturem?


dzień rozpusty - mrspolkadot\nTak to sobie wyobrażam – ten Dzień Dziecka. Niech żyje wolność i swoboda, i dziewczyna młoda normalnie. Dziewczynie młodej planuję już wariactwa, kupuję wstążeczki i słomeczki, wymyślam dzień rozpusty, w którym upchnę wszystko, co uwielbia. No, nie chciałabym, żeby puściła mi biedna pawia ze szczęścia od nadmiaru słodyczy, ale zdecydowanie dzień Zosinej rozpusty musi zawierać istotną dawkę pankejków, kolorowych posypek, lodów i owocowych cuksów. Program musi uwzględniać obecność kuzynów i różne z nimi atrakcje, zwłaszcza te na świeżym powietrzu, przy udziale trampoliny lub/i zbiorników wodnych. Balony mile widziane, prezenty obowiązkowe (tym poświęcę jeszcze trochę uwagi w osobnym poście, zbieram dla Was inspiracje, podzielę się tym, co u Zośki na topie i co fajnego dają tu i ówdzie).\nCzemu to dla mnie takie ważne? Przecież to dziecko i na co dzień ma z nami całkiem nieźle. To tak, jakby tłumaczyć, po co mi Dzień Matki, przecież macierzyństwo dostarcza tyle radości. No, czasem niby dostarcza, ale kwiatek dobra rzecz, laurką nie pogardzę. A jak cudnie jest wiedzieć, że młoda ma jakieś tajemnice, że szykuje cichcem coś tylko dla mnie. Tego dnia przypomnę sobie, że jestem najważniejsza, dostanę małe nagrody tylko za to, że jestem. I tak samo czuję z tym Dniem Dziecka, że to takie święto, które polega na celebrowaniu „dziecięcości”, na radości z tego, że są po prostu te dzieciaki nasze. Dzień bez naszego gderania, bez rozkazów i bez kazań. Dzień Dziecka polega na przypomnieniu im i sobie, że są dla nas najważniejsze. Uważam, że to powinno być kilkanaście godzin rozpusty – robienia, jedzenia i picia wszystkiego, co uwielbiają, aż do upadłego.\nPonieważ to w naszym kalendarzu ważne święto, a hormony ciążowe wyzwoliły we mnie ten odruch „wszystkie dzieci nasze są”, to mamy coś dla Waszych dzieci. Nie wszystkich, ale aż czterech – bo tyle nagród ufundowała właścicielka sklepu Amazing Decor (mama dwóch chłopców).\n1. Zostaw komentarz pod tym postem, napisz, którą nagrodę wybierasz i co jest dla Twojego dziecka największą rozpustą, którą możesz mu dać na Dzień Dziecka.\n3. Fajnie, jeśli jesteś fanką (rzadziej fanem) Polki i Amazing Decor na Facebooku.\nKomentarze można dodawać do wtorku 27-go maja, do godziny 12-tej.\nWygranych ogłoszę w środę, 28-go.\namazing decorDzień Dzieckakonkurskonkurs na bloguprezenty dla dzieciprezenty na dzień dziecka\nprzez Polka\tkomentarzy 37\nOdpowiedz\tMagdalena Arent 22 maja 2014 at 16:03\nLody, koniecznie czekoladowe, na śniadanie, na drugie śniadanie budyń waniliowy, na obiad domowe frytki z ketchupem, na podwieczorek znów lody czekoladowe, a na kolacje, dla odmiany, budyń waniliowy – takie menu na Dzień Dziecka byłoby ma małej P. spełnieniem kulinarnych marzeń i szczytem rozpusty 🙂 Do tego cały dzień tańców i zabaw na świeżym powietrzu, zero ograniczeń. No i prezenty, najchętniej dałabym jej wszystkie te cudowności z Amazind Decor, (to by była rozpusta 😉 ), ale na początek jako miłośniczkę kotków ucieszy ją chyba cudny plakat „Fur and Glasses” 😉 Pozdrawiam!\nOdpowiedz\tAnonymous 22 maja 2014 at 20:02\nDziecko, to człowiek jak każdy inny! Ma tysiące zajęć w ciągu tygodnia: przedszkole, szkoła, taniec i inne ważne zadania (w tym wyjście na plac zabaw – obowiązkowo). A w weekend zwykle, albo warsztaty, albo wyjazd do babci, albo spotkanie ze znajomymi i wciąż brakuje czasu na rozpustę wielką, zaryzykuję największą. I taką rozpustę sobie zafundujemy 1 czerwca, a będzie to…? Nie kilo ciastek i sterta lodów, nie wyjście do kina, ale po prostu damy dziecku pospać tak długo jak będzie chciało, a następnie wcale nie wygonię z łóżka – sam osobiście dostarczę książkę, tablet lub nawet pączka w czekoladzie (pościel łatwo można uprać). A później będzie lepiej jogurt z miodem i truskawkami na śniadanie (ale to tak gdzieś koło południa). A jeszcze później zejdzie się mnóstwo znajomych i jeszcze większe mnóstwo dzieci. I my dorośli wcale, ale to wcale nie będziemy się wtrącać w ich zabawy.\nP.S. Wybieramy lampkę muchomor.\nOdpowiedz\tjednoiglec 22 maja 2014 at 20:04\nDla mojej córki największą rozpustą byłby Dzień Dziecka spędzony z nami na plaży. Moja córka kocha polskie morze, ale niestety mamy okazję spędzać tam czas jedynie raz w roku (podczas wakacji oczywiście). Córka uwielbia też kotki, więc plakat z pewnością by ją ucieszył.\nNiestety nie ma mnie na fb, ale obserwuję na Bloglovin’ Polkę:)\nOdpowiedz\tKaja i Filip 22 maja 2014 at 21:36\nNa Dzień dziecka chciałabym dać mojemu maluszkowi przede wszystkim zdrowie, a jeżeli chodzi o rozpustę to oczywiście nie obejdzie się bez słodyczy, lodów i innych pyszności. Rozpustą będzie też to, że spędzimy ten dzień razem całą rodziną – będzie wspólny spacer, plac zabaw, piknik na trawce, gry w piłkę i wszystko co tylko będziemy w stanie spełnić w ten dzień dla naszego Filipka. Bardzo go kochamy – jest naszym małym muchomorkiem – więc chcielibyśmy żeby muchomorek wyrósł w jego pokoju. Pozdrawiamy\nOdpowiedz\tAnonymous 22 maja 2014 at 21:54\n„Jednym z najpiękniejszych prezentów jaki może ofiarować ojciec dziecku, to kochać jego matkę” – nasz Jaś dostaje taki prezent codziennie ale tylko w weekendy pozwalamy mu spędzać z nami poranki w łóżku 🙂 Ps. Jaś prosi o króliczkę 🙂 Pozdrawiam, MS\nOdpowiedz\tKarolina z HOUSE LOVES 23 maja 2014 at 08:28\nGabi zażyczyła sobie na dzień dziecka morze, na szczęście mamy nie daleko, więc chyba będzie rozpusta na plaży z lodami „czerwonymi” czytaj truskawkowe 🙂 Gabi prosi o plakat nad łóżeczko\nOdpowiedz\tWeronika Kolodziej 23 maja 2014 at 08:31\nTona kolorowych galaretek z bitą śmietaną, hasanie po łące, plecenie wianuszków, przebieranki i na koniec pozwolenie na pozostawienie całego bałaganu do posprzątania krasnoludkom (czytaj: tatusiowi;)\nWybieramy plakat z kotem! (może nasza kotka nie będzie zazdrosna:)\nOdpowiedz\tAnonymous 23 maja 2014 at 10:11\nNiniejszym anonsuje, co nastąpi u nas jako totalna rozpusta:\nStarszak- obowiązkowo! Przejażdżka autobusem z kilkoma przesiadkami+zwiedzanie parkingów w dzielnicy celem obserwacji motorów, aut, ciężarówek, śmieciarek i ewentualnie rowerów- czas- jak najdłużej;) Do tego koniecznie i bez sprzeciwów całodobowe dokładanie pokarmów do miski, byle bez jakiś ble zdrowotności. Mogą być ciastka, lody, chrupki, kabanosy, no ewentualnie popite mlekiem (ciepłym na boga!). zadnego mi mycia zębów czy czyszczenia nosa! Może być natomiast bieg po klatce schodowej w samych skarpetach, chodzenie w uświnionych butach taty po czystych dywanach, kąpiel w bąbelkach, przy czym bąbelki lądują koniecznie w buzi, a woda na podłogę. Na koniec dnia będzie fajnie stanąć na krześle przy blacie w kuchni, wysypać na owy blat całą sół, rozkręcić ekspres, puścić wodę z kranu- niech leci do woli. W między czasie niech bajki lecą bez przerwy, a rodzice cały czas będą do usług.\nMłodszak- wystarczy niekładzenie na brzuchu i ciągłe noszenie na rękach i jest bosko!\nP.S.: Pewnie na wszystko nie pozwolę, ale będę się starała dogodzić dzieciarni- cóż począć. Takie życie staruszka. Pragniemy zostać obdarowani natomiast grzybkiem, fajny jest bardzo! Jezeli natomiast ktoś będzie od nas lepszy to możemy się zadowolić czymś innym;)\nOdpowiedz\tAnonymous 23 maja 2014 at 10:12\nDla mojej córeczki, choć może zabrzmi to śmiesznie, największą rozpustą jest cukier w kostkach 🙂 Czekoladki, batoniki czy cukierki nie wywołują takiego uśmiechu na twarzy, jak mała kosteczka cukru. Dlatego w dzień jej święta oprócz wspólnej zabawy i spaceru, znajdzie się czas na małą, słodką, chrupiącą przekąskę 😉\nDla Oli najwspanialszym prezentem byłaby mała Króliczka :))\nOdpowiedz\tFuerto 23 maja 2014 at 12:37\nMoja 8 letnia córka jest ogromną fanką kina.\nObowiązkowo musimy zaliczyć seans filmowy. I ja będę miała swój dzień Dziecka, bo wybierzemy się na Czarownicę, z piękną i utalentowaną Angeliną Jolie. Czyli coś dla mamy i dla córki.\nPotem wizyta w sklepie z ubraniami.\nGabi będzie mierzyć, oglądać, przebierać i wybierać. Ona to uwielbia !\nNastępnie jedziemy do domu i wspólnie będziemy piekły czekoladowe i cytrynowe muffiny, które skonsumuje cała nasza ferajna.\nDzień zakończymy wspólnymi zabiegami upiększającymi, najpierw ja czeszę córeczkę, potem ona mnie. Pozwolę jej (wyjątkowo ) na manicure 😉\nChciałabym przez cały dzień widzieć uśmiech na jej twarzy i zawadiacki błysk w jej oczach!\nWtedy wiem , że Ona jest szczęśliwa co momentalnie czyni i mnie szczęśliwym człowiekiem.\nGabi ucieszyłaby się z plakatu\nOdpowiedz\tAnonymous 23 maja 2014 at 17:30\nNajwiększą rozpustą w Dzień Dziecka będzie cały dzień spędzony z rodzicami bo ostatnio tego brakuje (praca, praca, praca). I ta cudowna króliczka też na pewno wiele radości mogłaby przynieść 🙂\nOdpowiedz\thonorata 25 maja 2014 at 19:57\nJako ze moja corka ma dopiero trzy miesiace, nie moge jej rozpiescic kulinarnie, bo ma bardzo ograniczone menu:) Najwiekszym szczesciem dla niej bedzie skupienie na sobie calej mojej uwagi, zabawy i spiewanie. Jest jedyna osoba na swiecie, ktora lubi, jak spiewam:) Poza tym pojdziemy do parku na kocyk, gdzie bedzie lezala bez skarpetek-uwielbia to! Mysle, ze za rok pakiet rozpieszczania o wiele bardziej sie rozszerzy:)\nWszystkie prezenty sa przecudne, a najbardziej podoba nam sie Kroliczka Maileg, od dawna obie o niej marzymy!\nOdpowiedz\tmaria konieczna 26 maja 2014 at 09:20\nKróliczek Maileg jest wymarzonym prezentem.\nDzień dziecka to idealny pretekst,by się nim znow stać choć na moment.Staram się zrobić w glowie listę rzeczy,które moje dziecko uwielbia i realizowac jej marzenia,zostawiając. ,to co ja myślę. ,ze byloby fajne na boku. Nigdzie sie nie spieszymy,dzis wagary od przedszkola. Inka moze pospać. ,a gdy wstanie czekaja na nią maślane rogaliki i gorąca czekolada,pozniej szybkie ubieranie i wychodzimy.W planach kino,lody, a zabaw i zaproszenie\nulubionego kuzynostwa na szalenstwa w naszym ogrodzie.Slodkie przysmaki juz gotowe od wczoraj,wiec mozna z dzieciakami bawić sie na calego,trampolina,zjezdzalnia,konkurs skoków przez skakanke czy zabawa w pająka to zawsze gwarancja śmiechu i dobrej zabawy ,szczegolnie na świeżym powietrzu. Taki dzien z pewnoscia byłby szczytem rozpusty,ale zamierzam go mojej ukochanej corce podarować.\nOdpowiedz\tAnonymous 26 maja 2014 at 11:35\nMoja 5-letnia córeczka Agata uwielbia bale i kinderbale, wszelkie pikniki, spotkania z dziećmi, małe dzieciee domówki z koleżaneczkami, ale nie takie zwyczajne. O nie! Musza być doskonale upstrzone wysmakowanymi dekoracjami, wszystkim co estetycznie ubarwi otoczenie, wszystkim co wpłynie pozytywnie na rozwój zabawy. Okazje mogą być przeróźne, ala te dwie największe to Dzień Dziecka i oczywiście urodziny. Największa rozpustą jest więc wspaniałe, beznudne świętowanie…z tysiącem kolorowych , pysznych smakołyków..No może nie tysiącem…ale wiesz o co chodzi. Sama organizujesz takie dziecięce biesiady;-)Pozdrawiam.Neblina\nOdpowiedz\tAnonymous 26 maja 2014 at 11:42\nMoja 5-letnia córeczka Agata uwielbia bale i kinderbale, wszelkie pikniki, spotkania z dziećmi, małe dzieciee domówki z koleżaneczkami, ale nie takie zwyczajne. O nie! Musza być doskonale upstrzone wysmakowanymi dekoracjami, wszystkim co estetycznie ubarwi otoczenie, wszystkim co wpłynie pozytywnie na rozwój zabawy. Okazje mogą być przeróźne, ala te dwie największe to Dzień Dziecka i oczywiście urodziny. Największa rozpustą jest więc wspaniałe, beznudne świętowanie…z tysiącem kolorowych , pysznych smakołyków..No może nie tysiącem…ale wiesz o co chodzi. Sama organizujesz takie dziecięce biesiady;-)Pozdrawiam.Neblina zapomniałam dodać, jaką nagrode wybieram…sądzę, że lampka nocna muchomorek spodoba się córci i będzie zachwycona;-)\nOdpowiedz\tAnonymous 26 maja 2014 at 11:45\nNajwiększa rozpusta dla mojej trzylatki? Wagary od żłobka (choć w tym roku Dzień Dziecka przypada w niedzielę), także dzień spędzony rodzinnie – mama, tata i Zuzia i spełnianie Jej zachcianek (w granicach rozsądku). A mam na myśli zachcianki co do zabawy, bo czasami ciężko nas wyciągnąć, bo tu obiad, albo zakupy, sprzątanie – wszystko w biegu. Więc ten dzień bylibyśmy za zawołanie – to dopiero rozpusta dla Niej…+ truskawki i poziomki i lody – tylko i wyłącznie na patyku…poza tym plac zabaw, przejażdżka na kucyku, albo wariacje na zjeżdżalniach na basenie…to zdecydowanie byłby idealny Dzień Dziecka, a jeśli do kompletu doszedłby króliczek Maileg (jednego już ma) byłaby przeszczęśliwa 🙂\nOdpowiedz\tkredka 26 maja 2014 at 13:08\nGdyby dzień dziecka wypadał w dzień przedszkolny to zafundowałabym mojemu dziecku wagary,\npo placuszkowym śniadaniu , udalibyśmy się na przejażdżkę trolejbusem – mój syn wożony zazwyczaj samochodem uwielbia trójmiejskie środki komunikacji miejskiej – dla niego każda jazda skm-ką , trolejbusem , autobusem czy tramwajem to niesamowita przygoda pełna wrażeń .\nTrolejbusem pojechalibyśmy na plażę, a tam pozwoliłabym mu rzucać kamykami do wody, tyle ile by dał rady, budowalibyśmy ulubione tunele w piasku, a gdyby zabrakło słonecznej aury to wielką radością byłoby skakanie w kałużach i grzebanie w nich patykami . Potem poszlibyśmy na kręcone lody i znów skorzystali z środka komunikacji miejskiej. W domu pobawilibyśmy się juniorskiego masterchefa a potem zajadali to co razem ugotowalibyśmy. Wieczorem podczas kąpieli zrobiłabym tyle dolewek wody do wanny ile by sobie zażyczył mój synek ( więc kąpiel trwała by ze 2 godziny ). A na sam koniec czytałabym tyle bajek ile zechce do kompletnego odpłynięcia w objęcia morfeusza . Myślę, że mój Franko byłby zachwycony mieć te fajne kolorowe zawieszki .\nOdpowiedz\tLe Chat Noir 26 maja 2014 at 13:10\nmyślę, że moja Zuzia ucieszyłaby się bardzo z króliczki Maileg (ale z pewnością też i z lampki muchomorka). Uwielbiam mojej córce serwować radość. Czasem wystarczą małe rzeczy – lody (Zuzia może je jeść do upadłego), kluski leniwe, wizyta na placu zabaw, zabawa w „życie pierwotnych ludzi” z tworzeniem namiotu w domu na czele, piknik…\nOdpowiedz\tLe Chat Noir 26 maja 2014 at 13:14\nach i jeszcze wygłupy dywanowe, puszczanie baniek, kąpiel bez limitu…:)\nOdpowiedz\tAnonymous 26 maja 2014 at 13:21\nTo już drugi Dzień Dziecka w życiu mojej córki 🙂 No i drugi organizowany przeze mnie jako Mamy 🙂 Dlatego chcę, by choć cudowne zdjęcia ukazały naszej Tosi,jak bardzo ją kochamy i nawet, gdy była tak malutka, to staraliśmy się zorganizować jej cudowny dzień Małego Pączka 🙂 Z tej okazji jako ekomama,zrobię Antosi zdrowe babeczki owsiano-orkiszowe z kremem z tegorocznych truskawek, mnóóóóóóóóóóstwo buziaków i łaskotek, a potem pojdziemy na dłuuuuuuuuugi spacer, gdzie obowiązkowo dostanie balona w kształcie sowy,ponieważ Mała szaleje na punkcie sów,dlatego też prosimy o zawieszki,bo wszystkie są piękne, ale cudowna sowa łypiąca oczkiem nas oczarowała! 🙂\nOdpowiedz\tKempina 26 maja 2014 at 14:11\nNajwięszą rozpustą, jaką możemy dać Wickowi, jest nasz wspólny czas. Tata nie pójdzie do pracy ani nie zniknie za ekranem komputera, mama nie będzie ciągała go po sklepach, straganach, zaciągała do kuchni ani sprzątania. Nie. Będziemy rano przewalać się pół-goli w łóżku aż w końcu nam się znudzi, pójdziemy na długi spacer, po drodze kupimy lody, które będą nam (zwłaszcza najmłodszemu) spływały aż po łokcie. Może pojedziemy na wycieczkę rowerową? Może nad morze? Może zrobimy grilla? W każdym razie będziemy razem. Będziemy razem brudni od piachu i trawy, zmęczeni od szaleństw, najedzeni przysmakami. Po prostu nie zmarnujemy tego dnia 🙂\nOdpowiedz\tAnonymous 26 maja 2014 at 15:07\nDniem rozpusty dla mojego starszego dziecka był… wczorajszy dzień. Dzień spędzony na zabawie z kuzynkami, bieganiu na bosaka po trawie, pryskaniu się wodą i nie do końca dozwolonego malowania kredą domku cioci 🙂 Dzień dziecka mojej trzylatki to śmiech i ubabrana buzia w czekoladzie – przymykamy oczy że mamy alergika który nic nie może jeść- w ten dzień nie mamy serca jej odmawiać – dziadkowie dają niedozwolone słodycze. Potem jeszcze zmęczone dzieci biegną oglądać koniki – jedzą w biegu lody i robią dziury w nowych legginsach 🙂 No trudno, jakoś to przeżyjemy.\nMłodszy synek tymczasem ten dzień spędza w ramionach babci i jedynego dziadka, zjeść i przytulić się to wszystko czego mu trzeba do szczęścia, no może jeszcze rozgryźć trudną sztukę raczkowania…\nDzień się kończy i bierzemy dzieci do auta, usypiają z chwilą zapięcia pasów… potem jeszcze szybciutko umyć te brudniejsze nie budząc jednocześnie a drugie położyć do łóżeczka od razu.\nDzień dziecka się skończył … ale czy rzeczywiście? 😉\nMy poprosimy o króliczkę lub coś czego nie zje młodszy brat\nOdpowiedz\tMagdalena Olejniczak 28 maja 2014 at 07:28\nWszystkie nagrody są urocze – trudno mi wybrac. Lubimy niespodzianki więc w razie wygranej poprosimy o zaskoczenie 🙂 Moja dwójka dzieci spedziłaby dzień dziecka w basenie (uweilbiaja pływać i zjeżdzać rurami). Dodatkowo kochają rower więc czeka nas w tym dniu wyprawa rowerowa nad jezioro połączona z pikinikiem i szukaniem slimaków (są ich fanami – robią dla nich trasy wyścigowe i siedzą długi czas obserwując ich zmagania „na torze”- potem wypuszczamy je na wolność 🙂 Ufff mogłabym tak pisać długo 🙂 Pozdrawiam Magda\nOdpowiedz\tMarta Wilk 28 maja 2014 at 07:36\nIdealne menu dla moich dzieci to:\nśniadanie – placuszki pancakes z nutellą\nobiad – frytki… dużo frytek\nkolacja – popcorn\nI oczywiście w między czasie cała masa słodyczy i chipsów oraz demolka całego mieszkania 🙂\nRozpusta na całego!\nP.S. Bardzo mi się podoba króliczka 🙂\nOdpowiedz\ta.m. 28 maja 2014 at 08:00\nRozpusta dzieci: Franek mógłby nic nie jeść, albo na odwrót cały dzień być na cukrze, słodyczach i innych glutaminianach sodu. Antosia nasz roczny szogun- przeciwieństwo żywieniowe swojego starszego brata (moja rodzina mówi, że żarta jest „po nich”- po rodzinie od strony męża  )dla niej natomiast rozpusta jest zmniejszenie lodówki do jej wzrostu i pozwolić na jedzenie cały czas + duże gary zup do nieograniczonej dyspozycji. Żadne kina, balony, samochody czy lale tylko zwykła gastronomiczna rozpusta. apm\nOdpowiedz\tTorebka-mamy 28 maja 2014 at 09:31\nZaproponowałam córci zaplanowanie Dnia Dziecka. Po kilku dniach zapytałam czy już coś wymyśliła.\n– Nie! – A dlaczego? – Bo nie wiem, na co będę mieć ochotę.\nWygląda na to, że w prezencie dostanie totalny luz, sponton i wolność wyboru bez żadnych sugestii.\nNie wiem, co będziemy jeść, co będziemy robić, gdzie spędzimy ten dzień. Rządzić będą wtedy dzieci :).\nPs. Chętnie wybrałbym plakat z kotem 🙂\nOdpowiedz\tAnonymous 28 maja 2014 at 09:35\nNajwiększą rozpustą dla Zuzi (3 lata) byłby dzień spędzony w kompleksie odkrytych basenów. Uwielbia wodę od zawsze, więc możliwość chlapania (i chlapania się) do woli byłaby dla niej ogromną atrakcją. A jeśli do tego mogłaby jeść przez cały dzień naleśniki z pudrem, parówki z oliwkami, małe pączki i czekoladki, byłaby w siódmym niebie. A przed snem koniecznie lektura wszystkich „Baś” Zofii Staneckiej. Na razie ma 10 książek z serii, ale na DD dokupię jej pozostałe 11 i będzie w literackim niebie (a ja razem z nią, bo też uwielbiam Basię). Króliczka lub kot byłyby idealnym dopełnieniem tego pięknego dnia.\nOdpowiedz\tOla 28 maja 2014 at 09:41\nJa swoim dzieciom na Dzien Dziecka chciałabym podarować spotkanie z dziadkami aby mogli sie sobą nacieszyć byc blisko wygłupiać sie czytać bajki tańczyć itd dla moich dzieci to byłby mega dzien bo niestety mieszkamy w uk i spotkania rodzinne są niezbyt częste a wiem ze dla obu stron radość byłaby ogromna ze aż trudno byłoby zasnąć 😉 wybieram plakat.ola b.\nOdpowiedz\tblok nr 8 28 maja 2014 at 09:59\nRzutem na taśmę chciałabym wygrać tę oczy na różowym tle;) A największa rozpusta dla Jasia? No cóż, ma 8 miesięcy, więc wypróbowanie szparagów, w połączeniu zabawą w zagryzanie, 8 godzin na dworze w tym 4 na rękach i myślę że będzie zadowolony;)\nOdpowiedz\tIwona F 28 maja 2014 at 10:06\nNajwiększą rozpustą byłoby wpuścić Natalkę (2 lata i 4 m-ce) na wielką salę zabaw na pół dnia, a potem na drugie pół na basen 😀 A do tego wielka paczka żelków na osłodę i najlepiej żeby od rana do wieczora można było jeść makaron, a wieczorem przed snem, żeby mama opowiedziała nie jedną a pięć bajek! 🙂 Rozpusta by była na całego!\nLampka muchomorek uprzyjemniłaby nam zasypianie 🙂\nOdpowiedz\tMonika Korzyniewska 28 maja 2014 at 10:27\nZosia ma 35 tygodni, ciągle mieszka w moim brzuchu, powoli przygotowujemy się „zrzutu”, a przed nami jej pierwszy dzień dziecka! Codziennie próbuję ją sobie wyobrazić – jak będzie się uśmiechać, płakać, chodzić, mówić i bawić… A im bardziej próbuję tym bardziej wydaje mi się to niewyobrażalne! Nie wiem jaka będzie, nie wiem jakimi zabawkami będzie chciała się bawić, nie wiem czy będzie mięsożercą po tacie czy będzie unikać mięsa po mamie i nie wiem jeszcze wiele innych rzeczy… Póki co największą rozpustą jest dla niej codzienne czytanie bajek przez tatę i odpowiadanie mu kopniakami, nie tylko w Dniu Dziecka, ale przez całe 9 miesięcy ciąży… No i nie wiem jaką nagrodę wybrałaby Zosia, ale mama podarowałaby jej króliczkę Maileg… A jeśli Zosi się nie spodoba sama będę się nią bawić, a co mi tam!!!\nOdpowiedz\tAnonymous 28 maja 2014 at 11:21\nDzień Dziecka to wyjątkowa okazja – nasze dzieciaki dyktują warunki, a my spełniamy marzenia:\n1.piżamowe śniadanie – płatki bez mleka, dodatkowo dla Frania kakao, a dla Stasia – oliwki\n2. wycieczka rowerowa – tata ciągnie leniwe maluchy w przyczepce, a Franio może ubrać czerwony kask Witka\n3. obiadowy piknik – chrupki, jabłka, dla Stasia oliwki….\n4. popołudniowe oglądanie bajki na rzutniki z dużą ilością popkornu – dla Stasia oliwki\n5. wieczorne czytanie „Opowieści z Narni” – 3 rozdziały!!!\nOkazało się że to normalny niedzielny plan – cieszę się że lubimy wszyscy to samo!\nPS. Mama marzy o plakacie 🙂 marta.sztachelska@wp.pl\nOdpowiedz\tAnonymous 28 maja 2014 at 11:53\nNajwiększa rozpusta to wata cukrowa;)słodka i wyjątkowa bo jedzona na wyjątkowe okazie;)\nnagroda to piękny muchomorek na nocne strachy(lampka)\nOdpowiedz\tAnonymous 2 czerwca 2014 at 13:08\nI kto wygrał ? Gdzie jest odpowiedź ? 😛\nOdpowiedz\tjednoiglec 6 czerwca 2014 at 12:33\nTeż czekam z niecierpliwością mając cichą nadzieję:)\nOdpowiedz\tPolka Dot 6 czerwca 2014 at 14:53\nDziewczyny, przepraszam, zapomniałam o tych, których nie ma na Facebooku, wybaczcie!\nW dniu zakończenia konkursu tam ogłosiłam zwycięzców:\nTegoroczny Dzień Dziecka to będzie niezły czad…przynajmniej dla kilkudziesięciorga potomków konkursowych rodziców. Rozbawiły i wzruszyły mnie Wasze plany, a w szczególności bieg w skarpetach po klatce schodowej, wizje Waszych rodzin brudnych od piachu i trawy, gastronomiczna rozpusta czy wycieczka w rowerowej przyczepce. Ekhm, ekhm, niniejszym ogłaszam oraz informuję, że nagrody w konkursie z AmazingDecor wygrywają:\nkróliczka – Ania, mama Franka i Tosi, która zjada gary zup\nplakat – Marta, mama Franka i Stasia, który lubi Oliwki\nzawieszki – Kempina, mama Wicka\nmuchomorek – Paulina, mama Starszaka i Młodszaka\nPrzepraszam jeszcze raz tych, którzy czekali.\nOdpowiedz\tDavid Rohl 27 maja 2015 at 23:31


Przechodzą na czystą stronę mocy - Ostrów Mazowiecka\nPrzechodzą na czystą stronę mocy\n2014-05-08 18:49:45 (ost. akt: 2014-05-08 18:51:08)\nEkologia, ekologia, jeszcze raz ekologia – w Zespole Szkół Publicznych nr 1 w Ostrowi w ostatnim czasie odbył się szereg lekcji i inicjatyw związanych z tym tematem.\nW „dwójce” odbył się ekologiczny apel\nEkologia, ekologia, jeszcze raz ekologia – w Zespole Szkół Publicznych nr 1 w Ostrowi w ostatnim czasie odbył się szereg lekcji i inicjatyw związanych z tym tematem. Wszystko to za sprawą akcji organizowanej przez fundację Arka „Listy do Ziemi”. W akcji biorą udział uczniowie ostrowskiej „Dwójki”.\nW ramach akcji uczniowie uczestniczyli w lekcjach poświęconych ekologii, obejrzeli też filmy mówiące o tym, jak można pomóc naszej Ziemi. Następnie napisali „Listy dla Ziemi”.\nZmienić codzienne przyzwyczajenia\nW listach każdy uczeń umieścił postanowienia, w jaki sposób zmienił codzienne przyzwyczajenia na bardziej ekologiczne. Uczniowie nie poprzestali na samym napisaniu listów. Zanieśli je do domów, by porozmawiać o nich z najbliższymi i wspólnie wdrożyć je w życie. Najciekawsze zostaną nagrodzone i przesłane do ogólnopolskiego konkursu. Uczennice klasy VI b Aleksandra Śladewska i Alicja Pyśk przygotowały prezentację multimedialną pod hasłem „Przejdź na czystą stronę mocy”, pokazującą proste sposoby na ochronę środowiska i budżetu rodzinnego. Hasło tegorocznej emisji to „Czyste powietrze - Zdrowy człowiek”. Uczniowie klas szóstych i piątej przygotowali apel dla swoich kolegów i koleżanek, który odbył się 28 kwietnia. Jednym z tematów apelu była „Niska Emisja”. Żeby przedstawione wiadomości nie uleciały zbyt szybko, uczniowie klas szóstych z nauczycielem Aleksandrą Pachowską przygotowali folder i rozdali go na apelu dzieciom, by te zaniosły je do domów i porozmawiali o problemie z rodzicami, dziadkami i sąsiadami. Być może dzięki takim działaniom jakość powietrza poprawi się. DB\nTagi: Ekologia Zespół Szkół Publicznych nr 1


Finalistka konkursu Literacki Debiut Roku - Karmiczny dług (fragment) - Publixo\n1. Każda zdrada niesie konsekwencje. Hstoria zdradzającej kobiety\n3. Księga Wyjścia 2,20-22\n4. E-bajkelia podług Belzebiusza\n5. Uboczny efekt dobrej zmiany\n8. W poczekalni\n10. O mężczyźnie z Wrzosów\n1. MAMA, KTÓRA WSZYSTKO WYBACZY\n3. Aforystycznie XII (2016-10-25)\n6. Czyj był Aleksander Wielki?\nFinalistka konkursu Literacki Debiut Roku - Karmiczny dług (fragment)\nTekst 68 z 96 ze zbioru: Wydane przez Elę Walczak\nData dodania 2018-06-17\nPojechaliśmy windą na dach hotelu. Basen był wielki, jak kort tenisowy. Z drugiej strony było widać lotnisko na dachu, na którym lądowały prywatne helikoptery. Dziewczyny w kostiumach podawały drinki. Doszła do nas Danilewska w kostiumie w kolorowe paski. Przed chwilą wyszła z wody, bo stały jej sutki. Ociekała wodą. Domyśliłam się, że to taki zabieg marketingowy.\n– Granat – nie byłam miła, ale obraz tego, co widziałam nie napawał optymizmem.\n– Była pani w nocy? To niesamowity widok, zwłaszcza z dużej wysokości. Nalegam. Sprawi mi pani ogromną przyjemność. Za trzy godziny będziemy z powrotem. – Gerante patrzył w jej piękne źrenice, ale nie usłyszała co mówi. – Pani Alicjo, dobrze się pani czuje?\n– Bardzo mnie ta cała sytuacja dziwi – kontynuował rozmowę Adam przy naszym stoliku. – Czarka i Agnieszki. Ale zniknęły kilka dni temu też dwie osoby. Modelka i mój przyjaciel. Byli parą. Nikt nie wie, co się stało. Być może razem uciekli. Ale to trochę niemożliwe.\n– Dobre pytanie. Co wiem? Wydaje mi się, że to niebezpieczny gościu. Czasami zachowuje się tak, jakby miał niepoukładane w główce. Ale, tak jak mówię, pracuję dla niego. Nie pytam nigdy kim są moi pracodawcy. Ale chyba powinienem zacząć. Dziwny się zrobił od czasu uprawiania buddyzmu. Twierdzi, że jak Stingowi to pomaga, to jemu też. Przegina. Można się z wami jakoś skontaktować, żeby dowiedzieć się o Czarka?\n– Jest gorzej niż myślałam – powiedziałam i podałam jej aparat fotograficzny.\nWyszedł z pokoju. Winda, którą jechaliśmy wcześniej była nieczynna, więc pojechał prywatną. Pomylił się i wysiadł piętro niżej. Szedł holem i zobaczył otwarte drzwi. Zapukał, nikt nie odpowiadał. Wszedł do środka. Zobaczył na łóżku nieprzytomną dziewczynę. Podszedł do niej i sprawdził puls. Żyła. Przy łóżku leżała strzykawka. Usłyszał głosy na korytarzu. Schował się do szafy i włączył dyktafon w telefonie. Do pokoju wszedł Gerante z „kurczaczkiem”.\n– Sprawdź czy żyje i zabierz to ścierwo z mojego hotelu. Setyński się o tym dowie. Co za ludzie.\nGerante wyszedł, a Kurczaczek sprawdził puls, ale nie wiedział czy dziewczyna żyje.\nNie czytałam jego książki, chociaż wiedziałam, że pierwszy nakład rozszedł się, jak świeże bułeczki. Jest mądry, delikatny. Chwilo trwaj! Opuściłam rękę.\n– Nie. Nie bardzo. Tybet, dobre miejsce, żeby zapomnieć. Ale to tylko zmiana miejsca, a nie tego co w nas, w środku.\n– Wiem, źle dzisiaj wyglądam. Ale wczoraj był dwudziesty piąty i Agnieszka skończyłaby dwadzieścia pięć lat.\n– Ok. Jolu. Gdzie mieszkasz. Tutaj? – spytał dziewczyny, pewnie chodziło mu w razie czego o zeznania i sprowadzenie jej do Polski.\n– Mieszkam tutaj w wynajętym mieszkaniu. Razem z innymi dziewczynami.\n– Też się Jacuniu spakuj i dojedź od razu na lotnisko – powiedziałam. – Spadamy stąd jak najszybciej.\n– Pani Kasia ma rację. Jedźmy na lotnisko natychmiast.\nJacek z dziewczyną wyszli. Naczelna poszła do swojego pokoju.\nElżbieta Walczak dwukrotna finalistka konkursu Literacki Debiut Roku\n, 2020-01-12 11:15\nDwukrotnej Finalistce (patrz finał) gorące gratulacje i wyrazy zasłużonego podziwu.\nGrunt to autopromocja! (vide nagłówek - i cała ta porzygana w tekście reszta)


Tarta z grzybami - Napiecyku\nHome\tNa słodkoCiasta i ciasteczka kruche\tTarta z grzybami\nCiasta i ciasteczka krucheDania z warzywami i jarskieObiady\nautor admin 8 grudnia 2017\nLeśne grzyby z cebulą i czosnkiem, zatopione w śmietanowo – jajecznym farszu. A to wszystko zapieczone na delikatnym, kruchym spodzie. Taka rodzinna tarta, była zwieńczeniem każdego, jesiennego grzybobrania w rodzinie Pani Pauliny.\nKolejny “Przepis z szuflady” kusi zapachem, smakiem i kolorem. Jeżeli nie macie mrożonych grzybów, śmiało możecie zastąpić leśne grzyby pieczarkami. Do farszu oprócz grzybów, trafiły również suszone zioła i szczypiorek. Olej Kujawski z ostrą papryczką, pomidorami i bazylią dodał potrawie wyrazistości.\nTarta fajnie się sprawdzi na rodzinne obiady i na spotkania z przyjaciółmi. Można ją przygotować wcześniej i tuż przed podaniem podgrzać. Bardzo polecam – spróbujcie bo warto 🙂\n170 g gęstej śmietany 12 %\n250 g grzybów leśnych lub pieczarek\nkilka plasterków szynki lub chudego boczku\nolej Kujawski z papryką ostrą, pomidorami i bazylią\nMąkę, sól i pokrojone na mniejsze kawałki masło daję do pojemnika blendera i miksuję do czasu, aż powstanie kruszonka. Do kruszonki dodaję jajko i wyrabiam gładkie ciasto. Ciastem wylepiam dno i boki żaroodpornej foremki o średnicy 24 cm. Foremkę z ciastem, daję do lodówki na około 20 minut.\nSchłodzone ciasto nakłuwam widelcem i daję do piekarnika. Piekę około 20 minut w temperaturze 190 stopni. Podpieczony spód wyciągam z piekarnika i odstawiam.\nGrzyby leśne lub pieczarki dokładnie czyszczę i kroję w grubsze plastry. Cebulę kroję w piórka. Czosnek drobno siekam. Plasterki szynki również kroję na mniejsze kawałki.\nNa większej patelni rozgrzewam 4 łyżki oleju Kujawski. Na rozgrzany olej daję cebulę. Kiedy cebula się zeszkli, dodaję czosnek, szynkę i grzyby. Wszystko smażę około 5 minut, mieszając co jakiś czas.\nW miseczce dokładnie mieszam śmietanę i jajka, do masy dodaję ser, szczypiorek i zawartość patelni. Całość doprawiam do smaku solą i pieprzem, dosypuję zioła.\nFarsz równomiernie rozkładam na podpieczone ciasto. Całość zapiekam kolejne 35 minut w temp. 180 stopni.\nTarta najbardziej smakuje na ciepło. Można ją tuż przed podaniem podgrzać. Smacznego 🙂\nProziaki – placki podkarpackie na sodzie\nMagdalena 8 grudnia 2017 - 20:34\nAnia 9 grudnia 2017 - 00:36\nNa taką tartę miałabym ochotę 🙂 Pycha 🙂\nmarcelina 9 grudnia 2017 - 08:45\nNa tartę w wersji wytrawnej zawsze mam smaka! 🙂\nEwa 9 grudnia 2017 - 11:36\nSmak i zapach warte popełnienia 🙂\nGotowanie...to proste ! 9 grudnia 2017 - 16:08\nSmakowita tarta, aż bym zjadła, nawet teraz 😉\nAgnieszka Wieczorek 10 grudnia 2017 - 15:24\nAż mi w brzuszku zaczęło burczeć na sam widok tej tarty <3 Przepysznie się zapowiada\nAnia - Fabryka Pomysłów 10 grudnia 2017 - 15:43\nKrólowa Karo 10 grudnia 2017 - 15:49\nPrzeczytałam pierwsze trzy zdania i… pociekła mi ślinka 🙂\nMegly 11 grudnia 2017 - 08:10\nA wiesz, że chętnie bym się nawet skusiła na tę tartę?\nAch, musi smakować świetnie.\nAngelika i Monika (Candy Pandas) 11 grudnia 2017 - 14:54\nTakiej tarty jeszcze nigdy nie jadłyśmy, z tymi grzybami musi smakować obłędnie 🙂


Cel Man Utd przejdzie badania w Holandii - Goal.pl\nGoal.pl › Premier League › Cel Man Utd przejdzie badania w Holandii\nŹródło: Sky Sports 21:00, 31. sierpnia 2020 Marcin Mondorowicz 0\nFinalizacja transferu Donny’ego van de Beeka do Manchesteru United wydaje się być kwestią najbliższych dni. Jak informuje Sky Sports, 23-letni zawodnik Ajaksu Amsterdam testy medyczne przed podpisaniem kontraktu z Manchesterem United przejdzie w Holandii.\nManchester United w ostatni weekend doszedł do porozumienia z przedstawicielami Ajaksu Amsterdam w sprawie warunków transferu reprezentanta Holandii. Kwota transferu ma opiewać na około 39 milionów euro plus kolejne 5 milionów euro w bonusach.\nVan de Beek, który nie wystąpił w ostatnim sparingowym spotkaniu Ajaksu przeciwko Eintrachtowi Frankfurt, obecnie przebywa na zgrupowaniu reprezentacji Holandii, która przygotowuje się do meczów Ligi Narodów z Polską (4 września) i Włochami (7 września). W właśnie w jego trakcie piłkarza ma poddać się niezbędnym badaniom medycznym.\nKwarantanna ominie Holendra\nJak informuje Sky Sports, powołując się na rządowe informacje, Van de Beek nie będzie musiał poddawać się obowiązkowej 14-dniowej kwarantannie, jeżeli zostanie zawodnikiem Manchesteru United przed którymkolwiek ze zbliżających się spotkań reprezentacji Holandii. Jeżeli tak się stanie, będzie mógł się bowiem ubiegać o zwolnienie z kwarantanny ze względów sportowych.\nZwolnienie to dotyczy wszystkich zawodników występujących na co dzień w Anglii, którzy wyjechali z Wielkiej Brytanii na zgrupowania swoich drużyn narodowych.


Naprawa wózków widłowych - lista firm w lokalizacji: Olsztyn | Panorama Firm\nWyniki dla frazy: naprawa wózków widłowych w lokalizacji Olsztyn, warmińsko-mazurskie - 4 firmy.\n...widłowych, - wózki magazynowe, - wózki elektryczne, - windy załadowcze. Zapewniamy konkurencyjne ceny. Dodatkowo nasza oferta to: - serwis wózków widłowych, - remont wózków widłowych, - platformy załadowcze, - paleciaki, - naprawa wózków widłowych, - osprzęt do wózków widłowych, - siłowniki hydrauliczne. Minimalizujemy czas realizacji zlecenia...\n...wózki elektryczne, - windy załadowcze, - windy samochodowe. Zatrudniamy najlepszych specjalistów. Dodatkowo nasza oferta to: - remont wózków widłowych, - platformy załadowcze, - paleciaki, - naprawa wózków widłowych, - osprzęt do wózków widłowych, - siłowniki hydrauliczne. Zapraszamy do nawiązania z nami współpracy...\nNaprawa wózków widłowych w innych lokalizacjach


• obrazy - obraz na płótnie drzewa brąz 120x80\nart-Madam.pldomobrazyobraz na płótnie - drzewa brąz - 120x80 cm 18102\nVaku dsgn - Gałęzie obrazy\nObraz na płótnie - DRZEWA BRĄZ - 120x80 cm (18102)\nobraz na płótnie - drzewa brąz 120x80 cm (18102)\n4,9/5 - 511 opinii\ndrzewa stonowany abstrakcja nowoczesny natura gałęzie brązowe obrazy beżowe obrazy\nobraz na płótnie - drzewa brąz - 120x80 cm - VAKU DSGN ...to było to czego szukałam, cena przystępna, wykonanie fachowe, komponuje się znakomicie.\nBŁYSKAWICZNIEObraz na płotnie - 150x60cm abstrakcyjny obraz: sześciany 02357. Obrazy abstrakcja Czas realizacji, 1-2 dni, 150x60x2cm, których efekt przenoszę na, które drukuję199,00 zł Obraz na płótnie - złote drzewa - 120x80 cm 77101. Obrazy abstrakcja Najwyższej jakości zadrukowane płótno naciągnięte na solidne179,00 zł\nBŁYSKAWICZNIEObraz drukowany na płotnie z kolorowym kwitnącym drzewem, drzewo. Miło mi powitać państwa w świecie barw i pomysłów, na płótnie199,00 zł Hybryd s, abstrakcja, nowoczesny obraz ręcznie malowany. Nowoczesne obrazy 2 cm, Rozmiar - 120100 cm 2 x 60100 cm, Boki zamalowane w tonacji całości, Sygnowany, 10 dni639,00 zł\nObraz na płótnie - drzewa natura - w kwadracie - 80x80 cm. Design, Piękny obraz o nowoczesnym, AUTORSKI PROJEKT, Niedostępny nigdzie indziej, REALIZACJA139,00 zł Obraz na płótnie - róże błękit złoto - 120x80 cm. Niebanalnym wzornictwie ubarwi ściany każdego wnętrza, JAKOŚĆ DRUKU, Wymiary179,00 zł\nObraz na płótnie - pejzaż góry - 120x80 cm 30701. Las obrazy 8- kolorowy zestaw markowych, JAKOŚĆ WYKONANIA, sosnowe krosno malarskie, 120x80x2cm179,00 zł Obraz na płótnie - geometryczny złoty granatowy - 120x80 cm. Doskonałe przejścia tonalne i trwałość kolorów do 100 lat179,00 zł


Przetacznik austriacki| Sadowniczy.pl\nkod produktu: 175116/\nVeronica lapis lazuli\nJest to bylina o mocno rozgałęzionych kępach. Obficie kwitnie od czerwca do późnej jesieni. Ładnie prezentuje się w pojemnikach a także w ogrodach naturalistycznych oraz rabatach bylinowych w pierwszym i drugim planie. Stanowisko winno być słoneczne do półcienistego, gleba gliniasta, wilgotna, ale przepuszczalna.\nKrwawnica pospolita Robert (C2)\nFirletka poszarpana Nana (C2)\nOżanka właściwa (C2)