Błogosławiony Jerzy Matulaitis-Matulewicz (1871-1927)\nDom rodzinny bł. Jerzego we wsi Lugine na Litwie.\nPokój, w którym Błogosławiony przyszedł na świat.\nPo paru latach, kiedy nauka stawała się coraz ciekawsza Jerzy zaczął odczuwać ból w nodze. Miejscowy lekarz sądził, że jest to reumatyzm. Wkrótce jednak otworzyła się rana. Inny lekarz ranę zaleczył, ale noga w dalszym ciągu bolała. Jak się później okazało, była to gruźlica kości, która będzie mu już towarzyszyła przez całe życie. Z powodu tej choroby Jerzy przestał chodzić do szkoly i w miarę swoich możliwości pracował w gospodarstwie rolnym swego brata. W wolnym czasie dużo czytał, modlil się i marzył o kapłaństwie, które dla chorego młodzieńca wydawało się zbyt odległe i nierealne. Po dwóch latach przerwy w nauce odwiedził rodzinną wieś jego brat stryjeczny Jan Matulewicz, profesor łaciny i greki w gimnazjum oraz języka rosyjskiego w seminarium duchownym w Kielcach. Jerzy zwierzył mu się ze swoich pragnień.\nJerzy Matulaitis – kleryk.\nW seminarium z wielką radością i zapałem przygotowywał się do kapłaństwa. Wsród swoich kolegów wyróżniał się prostotą i delikatną uczynnością oraz wybitnymi zdolnościami. Szczególnie zaś celował znajomością łaciny. Od razu przylgnął do niego przydomek «Cicero». Nie mógł jednak ukończyć studiów w tym mieście, gdyż w 1893 r. władze rosyjskie zamknęły seminarium kieleckie. Wówczas kleryk Matulewicz został skierowany do seminarium duchownego w Warszawie. Tutaj mógł wejść głębiej w polskie sprawy i polską kulturę oraz nawiązać stosunki przyjaźni z wybitnymi osobistościami polskiego życia kościelnego. Jednym z jego kolegów był Henryk Przeździecki, późniejszy biskup podlaski, który tak go scharakteryzował: «W 1893 roku do Seminarium Duchownego w Warszawie przybyli dwaj alumni z seminarium kieleckiego. Od pierwszej chwili znajomości czuliśmy się zachwyceni wielką inteligencją, nadzwyczajnymi zdolnoprzy zakładzie naukowym Cecylii Plater-Zyberkówny. W ten sposób trafił do jednego z największych ognisk świętości w Polsce. Choroba pogłębiła go wewnętrznie. Był przekonany, że Bóg przywrócił mu siły, aby odtąd żył i pracował wyłącznie dla Jego chwały.\nPrzede wszystkim zwrócił uwagę na problemy swiata pracy. Na przełomie XIX i XX wieku wyrosła liczna klasa robotnicza, żyjąca w nędzy, wyzyskiwana i pozbawiona podstawowych praw ludzkich. W wielkich miastach niektóre parafie liczyły po kilkadziesiąt tysięcy wiernych. Kościół nie był w stanie objąć opieką duszpasterską wszystkich wyznawców. Poza tym księża często nie wiedzieli jakie mają zająć stanowisko wobec problemów robotniczych. Sprawy te wyjaśnił papież Leon XIII w encyklice «Rerum novarum», ale władze rosyjskie nie pozwoliły jej ogłosić i była w Polsce nieznana. Stąd robotnicy zaczęli szukać rozwiązania swoich spraw w socjaliźmie. Od stanowiska, jakie Kościół zajmie wobec nich zależało czy pozostaną przy wierze, czy też od niej odpadną.\nKsiądz Matulewicz dzięki studiom fryburskim był doskonałym znawcą społecznej nauki Kościoła. Wprawdzie sądził, że Kościół bezpośrednio powinien zajmować się sprawami zbawienia, ale jednocześnie dodawał: «Kościół wie dobrze, że pewna obfitość dóbr jest potrzebna nawet do wykonywania cnoty i religii». Wychodząc naprzeciwko tej potrzebie rozpoczął szeroką działalność na tym polu. Żywym słowem i piórem zarówno księżom jak i ludziom świeckim wyjaśniał potrzeby i możliwości pracy społecznej. Szczególnie zaangażował się u boku ks. Marcelego Godlewskiego w działalność związków robotniczych pod nazwą Stowarzysznie Robotników Chrześcijańskich. Opracował statut organizacji, oraz pracował w jego centrali przy Kościele Świętego Marcina redagując organ prasowy «Towarzysz Pracy», organizując bibliotekę ekonomiczno-społeczną, głosząc konferencje, urządzając kursy społeczne. W tej pracy zyskał sobie wielki autorytet w społeczeństwie.\nKs. Jerzy – profesor Akademii Duchownej w St. Petersburgu w latach 1907-1911.\nMoże w jeszcze większym stopniu niż robotnicy była zagrożona pod względem religijnym inteligencja. Grupa ta, choć niezbyt liczna, posiadała wielki wpływ na kształtowanie swiatopoglądu społeczeństwa poprzez szkolnictwo, prasę, literaturę, teatr. Nad jej zbliżeniem do Kościoła pracowała Plater-Zyberkówna, nazywana prekursorką zorgani zowanego ruchu inteligencji katolickiej w Polsce. Ks. Matulewicz współpracował z nią w tym dziele. W prowadzonej przez nią szkole systematycznie uczył apologetyki, a w kierowanych przez nią organizacjach dla studentów i starszej młodzieży gimnazjalnej brał udział w zebraniach i głosił konferencje religijne. Po wyjeździe do Petersburga założył tam organizację młodzieżową pod nazwą: Rzymsko-katolickie Stowarzyszenie «Oświata».\nPracując wsród robotników i uczącej się młodzieży ks. Matulewicz dostrzegł ogromne możliwości i wprost konieczność szerzenia nauki Chrystusowej przez ludzi świeckich, zwłaszcza w tych środowiskach, do których kapłan nie miał dostępu lub ciążyły na nim uprzedzenia. W 1910 r. zanotował w swym «Dzienniku duchowym»: «Przyszła mi nagła myśl, że szczególnym znakiem naszych czasów powinno być: wciągać większe zastępy ludzi i szersze warstwy społeczeństwa do czynnej pracy dla obrony i rozszerzenia wiary i Kościoła. Prace apostolskie tak spopularyzować, żeby dobrzy katolicy troszczyli się nie tylko o instytucje dobroczynne, ale również o obronę wiary, o jej rozszerzenie, o obronę Kościoła i jego wywyższenie. Ileż dobrego mogliby zdziałać świeccy mężczyźni i kobiety!».\nOd tego czasu myśl tę będzie dalej rozwijał. «Dzisiaj wszędzie i we wszystkich warstwach społecznych -pisze -toczy się walka o katolicki swiatopogląd. Kapłan, przy najlepszych nawet chęciach nie może ogarnąć wszystkiego. Duchownym powinni przyjść z pomocą świeccy. Muszą oni przyłożyć się do ważnej pracy -głoszenia prawdziwej nauki katolickiej. Tak więc, prócz innych zadań, szczególną naszą troską musi być szerzenie i obrona wiary katolickiej przy pomocy ludzi świeckich, Można w tym celu zakładać specjalne bractwa, stowarzyszenia, instytucje. Można by odpowiednio przygotować i wykształcić głosicieli i głosicielki wiary, którzy wnosiliby jej światło wszędzie: do prywatnych domów, do fabryk, do wszelkich instytucji i nie tylko do wierzących, nie tylko do katolików, ale i niekatolików, dając wszędzie prawdziwy wzór cnót chrześcijańskich».\nW późniejszych wypowiedziach ks. Matulewicza dochodzi nawet do głosu soborowe stwierdzenie, że cały Kościół jest apostolski. W liście pasterskim do duchowieństwa diecezji wileńskiej poleca kapłanom «wyjaśniać wiernym, że wszyscy mają obowiązek brać udział w pracy nad rozszerzeniem Królestwa Chrystusowego przez popieranie misji, dostarczanie środków do prowadzenia tego dzieła Bożego. Mylne bowiem jest mniemanie, że apostolstwo wśród niewiernych obchodzi tylko samych misjonarzy».\nKsiądz Matulewicz pracując wśród robotników i studentów widział konieczność istnienia ognisk życia religijnego w postaci zakonów. Pisał, że «do świętości Kościoła należy, by nigdy nie zabrakło w nim osób dążących do doskonałości przez zachowanie rad ewangelicznych», Tymczasem na skutek kasaty carskiej pod zaborem rosyjskim życie zakonne, zwłaszcza męskie, zostało niemal całkowicie zniszczone. Na drodze do realizacji tego postulatu najpierw widzimy ks. Matulewicza na czele ukrytego Stowarzyszenia Mariańskiego Świeckich Kapłanów, organizacji księży diecezjalnych, opartej o ustawę napisaną przez o. Honorata Koźmińskiego.\nO celu, jaki mu przyświecał w tej pracy, dowiadujemy się z jego listu do o. Honorata: «Bardzo proszę Drogiego Ojca o gorącą modlitwę, by Pan Bóg dopomógł nam prawdziwie się zorganizować i prawdziwie kapłańskie zacząć życie. Wobec tych niepokojów, jakie panują wszędzie, wobec wystąpień socjalistów i wobec słabego wpływu, jaki wywierają na ogół księża na lud, czuję jeszcze bardziej potrzebę stowarzyszenia się i całym sercem palę się do tego. Potrzeba nam, duchownym, zreformować się, potrzeba wziąć się do pracy społecznej, a szczególnie dążyć do doskonałości, jeżeli nie chcemy, aby u nas stało się to, co stało się we Francji».\nGłośna w tym czasie sprawa mariawitów stworzyła niesprzyjające warunki dla rozwoju Stowarzyszenia. Wówczas ks. Matulewicz zwrócił swoje oczy na Zakon Marianów. Wzrastał w cieniu ich ostatniego klasztoru w Mariampolu i z bólem patrzył, jak zakonnicy wymierali, nie mogąc przyjmować kandydatów, na skutek zakazu carskiego. Natchniony przez o. Honorata i jego ruch zakonny wysunął propozycję takich reform zakonu, by mógł on się rozwijać w sposób tajny. Projekt zyskał aprobatę generała zakonu o. Wincentego Sękowskiego i Stolicy Apostolskiej. Dnia 29 sierpnia 1909 r. ks. Matulewicz złożył śluby zakonne w kaplicy biskupa Kazimierza Ruszkiewicza przy kościele Świętego Krzyża w Warszawie, a dnia 28 listopada 1910 r. Pius X zatwierdził nowe konstytucje. Cel apostolski zakonu zostal przystosowany do współczesnych warunków i potrzeb. Zwłaszcza podkreślono w nim potrzebę prowadzenia szkół i organizacji katolickich oraz konieczność posługiwania się prasą, książką i innymi sposobami w nauczaniu wiary. Zakon został ukryty. Zniesiono habit i wszelkie inne zewnętrzne oznaki zakonne. Była to bezwzględna konieczność. Ale dzięki temu marianie mogli wchodzić w środowiska zdechrystianizowane. Ks. Matulewicz zaprojektował, by wszyscy zakonnicy, zarówno księża jak i bracia, posiadali te same prawa we wspólnocie. Ten punkt wykraczał poza obowiązujące wówczas prawo kościelne i nie został zatwierdzony. W pewnym stopniu został wprowadzony w życie dopiero w ostatnich latach.\nKs. Jerzy Matulaitis-Matulewicz na Bielanach, koło Warszawy (około 1917 r.).\nPo śmierci o. Sękowskigo został generałem Zgromadzenia i kierował wspólnotą aż do śmierci. Za jego życia liczba zakonników wzrosła do 240. Marianie pracowali w Polsce, na Litwie, Łotwie, w Stanach Zjednoczonych i w Rzymie. Pracę dla Zgromadzenia o. Matulewicz uważał za swoją szczególną misję w Kościele. Po doświadczeniach na różnych wysokich stanowiskach, w 1925 r. pisał: «Ja zawsze byłem i jestem święcie przekonany, że moim najważniejszym powołaniem jest służyć Zgromadzeniu Marianów, poświęcić mu wszystkie siły i odpowiednio je zorganizować. Uważałem i uważam to za głos Boga i jestem niemal tego pewny».\nPierwsza wojna światowa zastała go na ziemiach polskich. Po opuszczeniu w 1915 r. przez Rosjan Warszawy, otworzył na Bielanach jawny dom zakonny, a przy nim schronisko dla 200 bezdomnych dzieci. Aby utrzymać sieroty w głodowych latach wojny ks. Matulewicz z największym poświęceniem wydeptywał ścieżki do urzędów niemieckich w Warszawie prosząc o przydziały żywności, odzieży, opału. Świadkowie tych starań przekazali nam kilka epizodów, w których ujawnia się jego nadprzyrodzona mądrość. Kiedyś zniecierpliwiony urzędnik niemiecki zwymyślał «natręta», na co ks. Matulewicz odpowiedział: «To było dla mnie, a co dla moich 200 dzieci». Kiedy indziej spotkał się z wykrętnym wyrzutem: «Byłoby lepiej, gdyby ksiądz ufał bardziej Opatrzności Bożej i przestał mi się tak naprzykrzać». Na co usłyszał odpowiedź: «To jest prawda, że trzeba ufać Opatrzności Bożej, ale przecież Opatrzność Boża posługuje się dobrymi ludźmi». W ten sposób otrzymywał to, o co prosił. Z czasem schronisko bielańskie stało się znanym na całą Polskę zakładem naukowowychowawczym, przez który przeszło tysiące wychowanków.\nZbliżał się koniec pierwszej wojny światowej. Stolica Apostolska obsadzała kresowe stolice biskupie, od wielu lat pozbawione pasterzy. Dnia 23 października 1918 r. papiez Benedykt XV mianował biskupem wileńskim ks. Matulewicza. Siedmioletni okres posługiwania biskupiego był dla niego niezwykle trudny. Spróbujmy spojrzeć nieco szerzej na te sprawy.\nW wyniku wielowiekowego współżycia Polski i Litwy w jednym organiźmie państwowym, teren diecezji wileńskiej był narodowościowo mieszany. Po latach niewoli zarówno Polacy, jak i Litwini sięgali teraz usilnie po własną państwowość. Litwini dawny związek z Polską oceniali jako niekorzystny dla siebie i tworzyli zręby samodzielnego państwa. Przy tym nie mogli sobie wyobrazić odrodzonego państwa bez swej historycznej stolicy -Wilna, które wszakże w swej ogromnej większości było zamieszkane przez Polaków i stanowiło ważny ośrodek życia narodowego polskiego. Wieś natomiast w swej większości była niepolska, w znacznej mierze białoruska i prawosławna. Tylko na drodze daleko idącego kompromisu można było rozwiązać trudne problemy wzajemnego współżycia tych narodowości. Tymczasem zarówno Litwini jak i Polacy wysuwali skrajne żądania, niemożliwe do przyjęcia przez drugą stronę. Polacy liczyli ponadto na asymilację Białorusinów, którzy jednak w atmosferze walki szybko dojrzewali narodowościowo i domagali się należnych praw. Wilno wchodziło też w sferę zainteresowań Rosji Radzieckiej. Ponieważ nie wypracowano rozwiązania kompromisowego rozpoczęła się walka. Za czasów rządów biskupa Matulewicza Wilno przechodziło osiem razy z rąk do rąk. Ostatecznie zostało zajęte zbrojnie przez Polaków. Litwa nie uznała tego faktu pozostając z Polską w stanie zimnej wojny. Część diecezji wileńskiej, licząca 54 parafie, pozostała w Republice Litewskiej.\nTe wszystkie walki rozgrywały się przy pełnym zaangażowaniu diecezjan, w tym także księży, w atmosferze ogromnego napięcia. Niekiedy przenosiły się one nawet do swiątyń.\nWydawało się, że w tych warunkach ks. Matulewicz jako związany z Litwą przez pochodzenie i z Polską przez wychowanie i prace był opatrznościowym kandydatem na biskupa wileńskiego. Dlatego w imieniu biskupów polskich przedstawił go Stolicy Apostolskiej ks. Przeździecki pisząc: «Litwin, drogi dla Litwinów i dobrze widziany przez Polaków (...) kapłan bardzo pobożny, czlowiek wybitnie wykształcony i pokorny. W tych bardzo ciężkich czasach dla diecezji wileńskiej z powodu różnych walk tylko ten jeden wzorowy kapłan zdolny jest i kler skierować na drogę prawą i wiernych tej diecezji zjednoczyć w prawdziwej miłości chrześcijańskiej».\nSam ks. Matulewicz był innego zdania. Gdy tylko rozeszła się pogłoska, że wysuwa się jego kandydaturę do Wilna, pisał: «Ja w Wilnie nie dałbym sobie rady; nie wiem czy tam anioł z nieba dogodziłby wszystkim. Naturalnie wkrótce, gdybym tam poszedł, zostałbym okrzyczany i pogrzebany».\nPosłuszny jednak wobec Ojca Świętego i ufny w pomoc Bożą 1 grudnia 1918 r. przyjął sakrę biskupią w Kownie, a w tydzień później, w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, przybył do swej diecezji. Przemawiając w dniu ingresu do swych zwaśnionych diecezjan powiedział: «Na wzór Chrystusa będę się starał objąć wszystkich, być wszystkim dla wszystkich. Gotów jestem ponieść śmierc za prawdę. Pragnę być dla was tylko ojcem i pasterzem, naśladowcą Chrystusa. Polem mojej pracy jest Królestwo Chrystusowe, Kosciół wojujący. Moją partią jest Chrystus».\nW swym posługiwaniu pasterskim przede wszystkim zwrócił uwagę na wychowanie duchowieństwa. Najwartościowszych młodych księży kierował na studia specjalistyczne. W 1925 r. na wyższych uczelniach studiowało 43 księży, w tym połowa na uczelniach zagranicznych, na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i Uniwersytecie Wa:rszawskim. Biorąc pod uwagę powojenny brak duszpasterzy, była to ogromna liczba.\nDo pracy duszpasterskiej sprowadził liczne rodziny zakonne, przeważnie z południowej Polski. Za jego rządów liczba zakonów habitowych w diecezji doszła do 15; należało do nich 60 zakonników i 220 sióstr zakonnych. Z myślą o pracy wśród najbardziej opu szczonych mieszkańców diecezji, zarówno katolików, jak i prawosławnych, w 1923 r. założył Zgromadzenie Sióstr Służebnic Jezusa w Eucharystii, które obecnie w dalszym ciągu pełni swoją misję. Bardzo się cieszył, że w ręce zakonników i zakonnic mógł przekazać sprawy wychowania dzieci i młodzieży.\nWażnym polem działania biskupa były wizytacje diecezji. Z powodu prześladowania carskiego niektóre parafie nie widziały biskupa od kilkudziesięciu lat. Wypadało mu więc udzielać bierzmowania jednego dnia tysiącom wiernych, często także ludziom starszym. Swoją osobowoscią wywierał duży wpływ na otoczenie.\nBiskup Matulewicz utrzymywał zażyłe stosunki z prawosławnymi, którzy stanowili poważną część mieszkanców jego diecezji. Dostrzegał w nich braci, którzy nie mają świadomości błędu. Pisał o tym do nuncjusza Lauri w Warszawie: «lud prawosławny u nas jest zupelnie nieobeznany ze sprawami religijnymi i sądzi, że pomiędzy ich Kościołem a Kościołem katolickim różnica nie polega na dogmatach, lecz na języku, którego się używa, oraz na obrzędach i ceremoniach, a także dostrzega ją w hierarchii». Dlatego uważał, że prawosławnych nie należy nawracać, ale tylko dokształcić. Na ten sam temat wygłosił referat na międzynarodowym Kongresie Eucharystycznym w Chicago w 1926 r. Poglądy te znacznie odbiegały od powszechnie przyjętej praktyki i torowały drogę do współczesnego ekumenizmu.\nW miarę swoich możliwości okazywał prawosławnym także praktyczną pomoc i opiekę. W dziełach miłosierdzia nie czynił żadnej różnicy ze względu na wyznanie. Przyczynił się do założenia domu dziecka dla emigrantów rosyjskich. Po jego śmierci jeden z Rosjan napisał w «Przeglądzie Wileńskim»: «Pamięć wsród kolonii rosyjskiej w Wilnie Arcybiskup pozostawił po sobie jak najlepszą. Rosjanie wspominają go i długo będą wspominać nie tylko z prawdziwą czcią lecz i z głębokim pietyzmem».\nSwoje oddziaływanie kapłańskie Biskup pogłębiał przez listy pasterskie. Pierwszy z nich z 16 lutego 1919 r. dotyczył obrony zagrożonych praw obywatelskich i religijnych: wolności druku, swobody zebrań, prawa do zakładania organizacji oraz prawa do religii w szkole. W latach następnych pisał o trzeźwości, o papiestwie, o misjach, o wychowaniu dzieci i młodzieży. Bardzo bolał nad istniejącym konfliktem polsko litewskim. Obawiał się, że w przyszłości zwaśnionych Polaków i Litwinów przyjdą, godzić ich sąsiedzi. Dlatego w liście pasterskim o Świętym Kazimierzu nawoływał: «Św. Kazimierz, jako Królewicz Polski i Litwy jednakowo kochającym sercem ogarniał Kraków i Wilno, Polskę i Litwę. I dziś błagać go mamy, by wstawiennictwem swoim usuwał sposród nas usterki narodowościowe i społeczne, by miłość Chrystusowa i zgoda w sercach braterskich zakwitły, by w kraju naszym pokój prawdziwy panował.\nBiskup Matulewicz nie miał wątpliwości, że powinien być lojalny w stosunku do każdej legalnej władzy państwowej. Gdy w 1923 r. przybył do Wilna prezydent Wojciechowski, powitał go ze wszystkimi honorami należnymi głowie państwa, mówiąc m. in.: «Jako pasterz diecezji, imieniem duchowieństwa i ludu wiernego witam Cię gorącym sercem w tej prastarej katedrze i składam Ci hołd jako Naczelnej Władzy i Głowie Państwa, jako temu, który reprezentuje majestat Najjaśniejszej Rzeczypospolitej Polskiej i jesteś wyrazicielem jej potęgi i jedności».\nPomimo to w środowisku polskim pamiętano Biskupowi, że należy do narodu litewskiego, z którym utrzymywał się stan zimnej wojny. Poza tym zarówno władze administracyjne jak i ugrupowania narodowe chciały użyć świątyń do umocnienia wpływów polskich. W szczególności domagano się od Biskupa, aby usuwał ze stanowisk kościelnych niewygodnych księży Litwinów i Białorusinów, oraz ograniczył w życiu religijnym używanie języka litewskiego i białoruskiego. W tej części diecezji, która leżała w Republice Litewskiej dążenia tamtejszych władz były całkowicie odmienne-domagano się usuwania księży Polaków i języka polskiego. Biskup był zdecydowanie przeciwny ingerencji czynników politycznych w życie kościelne. Na ogół Polacy nie zdawali sobie sprawy, że tak jak bronił księży Litwinów i Białorusinów pod panowaniem polskim, tak samo stawał w obronie księży Polaków pod władzą litewską. Na przykład 25 maja 1923 r. pisał do ks. Józefa Kukty, wikariusza generalnego w tej części diecezji, która leżała w Republice Litewskiej: «Ile tylko będziesz mógł, broń ks. Szylejko i Puzyrewskiego. Jeżeli tam władze będą usuwały księży Polaków z powodu ich polskości, a tutaj z powodu ich litewskości, to do czego dojdziemy? Niech władze nie lękają się tych księży; Litwy nie zlikwidują i jej nie zaszkaodzą».\nZa swoją narodowość i za pracę w duchu Kościoła powszechnego Biskup był niezwykle ostro zwalczany. Często posługiwano się przeciwko niemu środkami nieuczciwymi. Prowadzona akcja miała charakter zorganizowany. Chodziło o zohydzenie biskupa w oczach wiernych, aby na tej podstawie wystąpić do Stolicy Apostolskiej o odwłanie go jako osoby znienawidzonej i nie mającej wpływu na wiernych.\nBiskup Matulewicz bardzo cierpiał z powodu okazywanej mu wrogości i utrudniania pracy duszpasterskiej. 27 czerwca 1925 r. pisał do papieża: «Często takimi jestem zewsząd otoczony trudnościami, że padłbym bezsilny, gdyby mi podporą nie był Chrystus i Krzyż jego oraz wobec Stolicy Świętej posłuszeństwo». Jego dewizą było zalecenie św. Pawła: «Zwyciężaj zło dobrem».\nNa tej ciernistej i bolesnej drodze wielką podporą był dla niego Pius XI, który jako nuncjusz w Polsce wybrał go na biskupa wileńskiego i służył mu radą w jego trudnym posługiwaniu pasterskim. Marszałek Sejmu Maciej Rataj w swoich «Pamiętnikach» zanotował że papież «do Matulewicza ma sentyment i zaufanie -stawia go na pierwszym miejscu z biskupów polskich».\nŻegnając się z Wilnem biskup Matulewicz napisał do Kapituły Katedralnej: «Zapewniam, że w swoich modlitwach zawsze będę pamiętał o diecezji wileńskiej i będę błagał Najwższego, by jej mieszkańcy baczyli na to raczej, co winno ich łączyć i jednoczyć, niż na to, co może ich dzielić, by panowała między nimi zgoda i miłość, by wszyscy stali się jedno w Chrystusie, by ten Chrystus dał im pokój prawdziwy i darzył wszelkim błogosławieństwem i wszelkim szczęściem, tak w tym życiu jak i w przyszłym».\nW tym czasie wyłoniła się na forum kościelnym nowa, bardzo poważna i pilna sprawa. Konkordat zawarty pomiędzy Watykanem a Polską włączał diecezję wileńską do polskiej administracji kościelnej. Rząd litewski uważając, że godzi to w interesy Litwy, a Stolica Apostolska staje po stronie polskiej, odmówił prawa wjazdu dotychczasowemu delegatowi apostolskiemu, a wśród Litwinów powstało wielkie oburzenie przeciwko papieżowi. W celu złagodzenia napięcia Pius XI wysłał do Republiki Litewskiej arcybiskupa Matulewicza jako swego przedstawiciela, mianując go 7 grudnia 1925 r. Wizytatorem Apostolskim.\nZapoznawszy się z sytuacją na miejscu Wizytator z bólem pisał do ks. Lucjana Chaleckiego: «Na Litwie znalazłem Kościół pod wielu względami w stanie przerażającym. Jak dziecko płakałem. Zdawało się, iż chyba sam Lucyfer pracował tam z legionem złych duchów, by podkopać i zburzyć fundamenty Kościoła. Stosunki ze Stolicą Swiętą prawie zerwane, niepojęte uprzedzenia i nieufność, przechodząca nieraz w nienawiść do Głowy Kościoła. Masoni korzystali z sytuacji, wchodząc zręcznie w środowiska katolickie; z jednej strony w imieniu katolików starali się jak najbardziej obrazić Ojca Świętego, a z drugiej strony ci sami tegoż samego Ojca Świętego oskarżali i szkalowali na Litwie. Ręka diabelska ukryta pchała ten naród chyba aż do apostazji. A księża niektórzy! Panie Boże, ratuj ich! Ale znalazłem też wiele dusz i wśród księży, i wśród świeckich naprawdę oddanych Bogu i Kościołowi. Zrozumiałem, iż tego rodzaju złych duchów nie da się inaczej wypędzić jak tylko przez modlitwę i post».\nDzięki niestrudzonym wysiłkom udało mu się opanować sytuację. W ciągu trzech miesięcy opracował projekt nowej prowincji kościelnej, dostosowanej do granic Republiki Litewskiej. Została ona ustanowiona konstytucją apostolską «Lituanorum gente» z 4 IV 1926 r. Na czele diecezji zostali postawieni nowi biskupi, w Kownie zostało utworzone arcybiskupstwo. Arcybiskup Matulewicz dokonał wizytacji i przeprowadził reformy w centralnych instytucjach katolickich, jak wydział teologiczny uniwersytetu kowieńskiego, seminaria duchowne, domy zakonne, zaprowadził Akcję Katolicką. Tym wszystkim położył silne podwaliny pod działalność Kościoła na Litwie i przywrócił zaufanie do Stolicy Apostolskiej.\nW grudniu 1926 r. w Republice Litewskiej nastąpił wojskowy zamach stanu. Nowe władze dążąc do umocnienia własnej pozycji na arenie międzynarodowej, jak równiez pragnąc zjednać katolików, natychmiast zwróciły się do Wizytatora z propozycją zawarcia konkordatu. Arcybiskup Matulewicz niezwłocznie przystąpił do prac nad projektem tego dokumentu. Dnia 20 stycznia 1927 roku zakończył pracę. Następnego dnia napisał sprawozdanie dla Stolicy Apostolskiej, które zakończył słowami: «Wobec takiego stanu rzeczy na Litwie, jak wyżej opisałem, uważam, że moja misja może być uważana za zakończoną. Przygotowany konkordat podpisano już po jego smierci.\nBazylika w Mariampolu:\nołtarz w kaplicy bł. Jerzego, gdzie od 1987 r. znajdują się relikwie Błogosławionego.\nPo wysłaniu sprawozdania do Rzymu Wizytator poczuł się chory, a w nocy nastąpił ostry atak ślepej kiszki. Chorego przeniesiono do kliniki, gdzie natychmiast poddano go operacji. Codziennie przynoszono mu Komunię świętą, ale w dniu 26 stycznia poczuł się wyjątkowo źle i poprosił, aby mu jej udzielono w formie Wiatyku, tak jak się udziela umierającym. Tego samego dnia rano mówił, że jeszcze ma dużo do zrobienia, a wieczorem powiedział: «Wystarczy, odchodzę do wieczności». Jak najpobożniej zmarł 27 stycznia 1927 r. Jedne z ostatnich słów, jakie skierował do stojącego obok marianina, brzmiały: «Bądźcie zjednoczeni i pracujcie ofiarnie».\nCiało Arcybiskupa Matulewicza zostało złożone w podziemiach katedry kowieńskiej, a po kilku latach, w sposób niezwykle uroczysty, przeniesiono je do koscioła parafialnego w Mariampolu. Tam gromadzą się wierni na modlitwę, by czcić i prosić o wstawiennictwo u Boga tego, który tak wielkodusznie cierpiał i pracował dla jego chwały.\n«Człowiek prawdziwie święty»\nWśród wielu pism, arcybiskup Matulewicz pozostawił po sobie «Dziennik duchowy» z lat 1910-1914, który rozpoczyna słowami: «Hasłem moim niech będzie: we wszystkim szukać Boga, wszystko czynić na większą chwałę Bożą, we wszystko wnosić ducha Bożego, wszystko przepajać duchem Bożym. Bóg i Jego chwała niech się stanie ośrodkiem całego mojego życia, osią dokoła której mają się obracać wszystkie moje myśli, uczucia, pragnienia i czyny».\nDalsze karty «Dziennika» jak równiei listy do przyjaciół są świadectwem jego zażyłych stosunków z Bogiem. Na tej drodze wzorem dla niego była Matka Najświętsza Niepokalanie Poczęta. Patrząc na jego tak bogate i owocne życie nie trudno dostrzec, że rzeczywiście Bóg był motorem jego prac i oparciem we wszystkich przeciwnościach.\nZ tego źródła wypływało jego umiłowanie Kościoła i poświęcenie się dla niego. Wielce charakterystyczne dla jego postawy duchowej są słowa modlitwy: «Jeżeli wolno prosić, to daj, Panie, abym w Twoim Kościele był jak ścierka, którą wszystko wycierają, a po zużyciu wyrzucają gdzieś w najciemniejszy, ukryty kąt. Niech i mnie tak zużyją wykorzystają, aby tylko w Twoim Kościele przynajmniej jeden kącik był lepiej oczyszczony, aby tylko w Twoim domu było czyściej i schludniej». Takim duchem powodowany przez całe życie trudził się dla dobra Kościoła, a pod koniec swej drogi wyznał: «Dzis naprawdę mogę powiedzieć, że Kościół jest jedyną moją ojczyzną, a ja jedynie jego patriotą».\nLudzie, którzy patrzyli z bliska na jego życie, byli pod wielkim urokiem jego piękna duchowego. I co jest bardzo charakterystyczne, nawet przeciwnicy nie mogli temu zaprzeczyć. Wyjątkowym jednak świadkiem jest papież Pius XI. Jako wizytator apostolski w Polsce przedstawił ks. Matulewicza na biskupa wileńskiego, kilka razy odwiedzał go w Wilnie, prowadził z nim ożywioną korespondencję. W czasie gwałtownych ataków prasy na Biskupa odwiedzał Bielany i wyrażając marianom współczucie dodawał: «Wasz generał to prawdziwy mąż Boży».\nPod wpływem tych kontaktów w postawie Piusa XI można było zauważyć coś, co poseł polski przy Watykanie w swoich raportach z Rzymu nazywał «wyjątkową sympatią», «wyjątkowo gorącą przyjaźnią dwóch kapłanów», «wyjątkową czcią i przyjaźnią».\nZiemskim epilogiem tej wielkiej przyjaźni była scena, która miała miejsce w osiem lat po śmierci arcybiskupa Matulewicza. W czasie prywatnej audiencji dla czlonków Zgromadzenia Księży Marianów, generał zakonu ofiarował Ojcu Świętemu portret arcybiskupa Matulewicza. Papież powitawszy wszystkich zebranych zatrzymał się przed podarowanym portretem i rzekł: «drogi dar, ponieważ bardzo droga osoba». A po chwili zadumy dodał: «człowiek prawdziwie święty». Była to, jak ktoś nazwał, «nieoficjalna kanonizacja».\nPod wpływem takich opinii w 1953 r. Zgromadzenie Księży Marianów rozpoczęło proces beatyfikacyjny. W międzyczasie od wielu kardynałów, biskupów, generałów zakonów i grup katolików świeckich napływały do Stolicy Apostolskiej prośby o wyniesienie na ołtarze Sługi Bożego. Wsród tych petycji były także listy biskupów polskich na czele z kardynałem Wyszyńskim i kardynałem Wojtyłą. W oparciu o zebrane świadectwa,i po dogłębnej dyskusji Kongregacja dla Spraw Świętych w 1982 roku wydała dekret o heroiczności cnót.\nTę sławę świętości Pan Bóg potwierdzał przez łaski i cuda zdziałane za pośrednictwem Sługi Bożego. Pod jednym z nich Kościół przyłożył swoją pieczęć orzekając, że jest to wyraźny znak Boży. Dotyczy on nadzwyczajnego uzdrowienia Adelajdy T. na Litwie. Od trzydziestu lat cierpiała ona na żylaki na lewej nodze. Chociaż jako nauczycielka dawniej dojeżdżała rowerem do szkoły, z powodu choroby musiała zrezygnować z tego środka lokomocji. Żylaki stale się powiększały i sprawiały ból więc unikała chodzenia. W 1974 r. z okazji przeprowadzki do nowego mieszkania nadwyrężyła nogę. Nastąpiło ostre zapalenie żył i położyła się do łóżka. Nie mając żadnej nadziei na odzyskanie zdrowia, a słysząc o przemożnym wstawiennictwie u Boga Sługi Bożego Arcybiskupa Matulewicza, zwróciła się w modlitwie do Pana za jego pośrednictwem odmawiając ku jego czci nowennę i obiecując zamówić Mszę św.\nKaplica bł. Jerzego w jego rodzinnej wiosce Lugine na Litwie.\nMając na uwadze święte życie Arcybiskupa Matulewicza i nadzwyczajne łaski zdziałane za jego wstawiennictwem, Ojciec Święty Jan Paweł II postanowił zaliczyć go w poczet błogosławionych. Miało to miejsce w Rzymie w Bazylice św Piotra 28 czerwca 1987 podczas obchodów 700 - lecia chrztu Litwy. Aktu beatyfikacji dokanał osobiście Ojcies Święty Jan Paweł II. Jako pasterz Kościoła i człowiek oddany całkowicie Bogu błogosławiony Jerzy Matulewicz jest wzorem dla biskupów, kapłanów i zakonników. Mają w nim także patrona wszyscy pozostający w trudnych sytuacjach życiowych: chorzy, wyzyskiwani, prześladowani. Błogosławiony Jerzy też wskazuje drogę pojednania i zgody Litwinom i Polakom, gdyż ma coś w sobie z uniwersalizmu św. Kazimierza, o którym pisał w liście pasterskim, że «jako Królewicz Polski i Litwy jednakowo kochającym sercem ogarniał Kraków i Wilno, Polskę i Litwę».\nModlitwa o szczególną łaskę za przyczyną błogosławionego Jerzego\nPanie nasz i Ojcze, który otaczasz nas zawsze swoją opieką, zanoszę do Ciebie moje pokorne błaganie. Za wstawiennictwem błogosławionego Jerzego, który tak wiele wycierpiał dla Twojej chwały i dla rozwoju Twojego Królestwa na ziemi, udziel mi łaski…, o którą Cię z ufnością proszę, obiecując wierniej niż dotąd żyć według Twoich przykazań. Amen.\nModlitwa za wstawiennictwem błogosławionego Jerzego Matulewicza, biskupa\nBoże, który w sercu błogosławionego Jerzego, biskupa, rozpaliłeś płomień miłości do Chrystusa i Jego Kościoła, spraw, prosimy, abyśmy za jego przykładem i wstawiennictwem wiernie trwali w naśladowaniu Chrystusa i dla wzrostu Jego Mistycznego Ciała wielkodusznie poświęcali życie. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.\nUwaga: Zaleca się uzupełnić tę modlitwę, podjętą w zamierzonej intencji, przystąpieniem do spowiedzi i Komunii św. Wiadomości o uzdrowieniach czy innych łaskach, otrzymanych od Boga za wstawiennictwem bł. Jerzego Matulewicza, prośby o życiorysy i modlitwy oraz wszelką inną korespondencję prosimy kierować na adres:\nWicepostulator Procesu Kanonizacyjnego bł. Jerzego Matulaitisa-Matulewicza\nTel.: (+48-22) 642-23-71\nZ terenu Europy i świata:\nDZIENNIK DUCHOWY BŁOGOSŁAWIONEGO JERZEGO\nZ Dziennika duchowego błogosławionego Jerzego, Arcybiskupa\n(Część I, St. Petersburg, lata 1910-1911)\nCałuję rękę Twej Opatrzności i całkowicie Tobie się oddaję, Panie. Prowadź mnie, Ojcze Niebieski, czyń ze mną, co Ci się podoba. Dziwną drogą upodobałeś sobie prowadzić mnie, Panie, lecz któż odgadnie Twoje drogi i zamiary? Oto ja sługa Twój, poślij mnie, dokąd zechcesz. Rzucam się jak dziecko w Twoje objęcia, nieś mnie! Upodobałeś sobie wieść mnie droga trudów, cierpień i ciężarów. Dzięki Ci za to, wielkie dzięki! Spodziewam się, że idąc tą drogą, niełatwo zbłądzę, gdyż jest to droga, którą szedł mój najmilszy Zbawiciel, Jezus Chrystus.\nSpraw, aby coraz bardziej zapierał się samego siebie, a Ciebie coraz więcej miłował. […] udziel mi odwagi i męstwa, abym dla wywyższenia Twego Imienia i dla dobra Twego Kościoła nie ugiął się przed żadnymi trudnościami, przeszkodami, ani rąk nie opuścił; […] abym sam duchem Twoim napełniony, starał się go wszędzie wnosić.\nCzyż nie powinniśmy iść tam, gdzie można jak najwięcej zyskać dla Boga, gdzie można jak najwięcej dusz zbawić, to jest tam, gdzie największe bezbożnictwo, zepsucie, obojętność w wierze, oddalenie od Kościoła. Czyż nie powinniśmy usiłować wszędzie się przedostać, wcisnąć, gdzie tylko można zdobyć coś dla Chrystusa i Jego Kościoła? Jeżeli jedna droga zamknięta, dlaczego nie poszukać innej? Jeżeli jedne drzwi zamknięte, przebijmy sobie inne, Jeżeli jedno okno zabite, zróbmy inne, aby wpuścić światło.\nŚwięty Kościele katolicki, prawdziwe Królestwo Chrystusowe na ziemi, najgorętsze moje ukochanie! Jeślibym ciebie zapomniał, niech będzie zapomniana prawica moja. Niech przyschnie do podniebienia język mój, jeślibym na cię nie pamiętał, jeślibym ciebie nie uważał za najmilszą Matkę moją, za największą pociechę moją. […] Niech ten okrzyk będzie ustawicznym wołaniem serca mego. Jeśli wolno prosić, to daj, Panie, abym w Twoim Kościele był jak ścierka, którą wszystko wycierają, a po zużyciu wyrzucają gdzieś w najciemniejszy, ukryty, kąt. Niech i mnie tak zużyją i wykorzystają, aby tylko w Twoim Kościele przynajmniej jeden kącik był lepiej oczyszczony, aby tylko w Twoim domu było czyściej i schludniej. Daj, bym został wzgardzony, bym się zdarł, zużył, byle tylko Twoja chwała rosła i rozszerzała się, byle bym się tym przyczynił do wzrostu i umocnienia Twojego Kościoła. Dozwól mi, abym mógł pracować i cierpieć dla ciebie i Twojego świętego Kościoła i jego widzialnej głowy – Ojca Świętego.\nDaj to, Boże, byśmy zostali porwani tą jedyną wielką myślą: dla Kościoła pracować, znosić trudy i cierpienia, tak się sprawami Kościoła przejmować, aby cierpienia, troski i rany Kościoła były naszymi troskami, cierpieniami i ranami serca; byśmy porwani tym jednym pragnieniem, niczego tu na ziemi się nie spodziewali, niczego nie szukali, żadnej innej zapłaty nie oczekiwali, lecz tylko tego pragnęli, by życie swoje poświęcić Bogu i Kościołowi, zedrzeć się i zużyć w pracach, uciskach i walkach dla Kościoła; byśmy mieli to wielkie męstwo, aby żadnych przeszkód ze strony świata i jego potęg się nie lękać, żadnej bojaźliwości się nie poddawać, lecz iść odważnie do pracy i walki dla Kościoła, zwłaszcza tam, gdzie największa tego potrzeba, to jest tam, gdzie władza świecka prześladuje Kościół i zakony, gdzie organizacje i instytucje kościelne najbardziej krępuje.\nDzięki Ci, Panie, za udzielone mi szczególne uczucia miłości względem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Dawniej trudno mi szła ta modlitwa, teraz zaś jakże słodko jest modlić się, przypadłszy do Jej stóp i zatapiać się w modlitwie. Dusza zdaje się omdlewać, owładnięta najsłodszymi uczuciami, ciało zaś przenikają dziwne, niepojęte i nie dające się wyrazić dreszcze. Prawie tego samego doświadczam, gdy Twój krzyż święty do serca i piersi przyciskam.\n„Każda osoba, świecka lub duchowna, pragnąca dowiedzieć się więcej o bł. Jerzym, a szczególnie odkryć w nim kierownika duchowego, niewątpliwie osiągnie to poprzez lekturę jego „Dziennika duchowego”. Notatki z dzienniczka bł. Jerzego mogą być słusznie określone mianem małego podręcznika dla osób dążących do świętości.”\nks. Wojciech Skóra MIC, postulator generalny\nze Wstępu do angielskiego wydania Dziennika duchowego bł. Jerzego, Stockbridge 2003\nJeśli chcielibyście uzyskać więcej informacji o bł. Jerzym, zamówcie „Dziennik duchowy”. Aby złożyć zamówienie, prosimy pisać pod adres:\nlub zwonić pod numer telefonu: (+48-22) 642-29-00\nfax: (+48-22) 651-90-30\nBłogosławiony Jerzy Matulewicz, generał marianów i biskup wileński, odegrał doniosłą rolę w najnowszej historii religijnej Polski i Litwy. Wiernie służąc Bogu i Kościołowi, nie dał się pozyskać do współpracy z żadnym obozem politycznym. Taka postawa przysporzyła mu wielu wrogów, którzy na różne sposoby utrudniali mu pełnienie kapłańskiej posługi. Autor przedstawił sylwetkę Błogosławionego w szerokim kontekście społeczno-religijnych problemów epoki.\nFormat 145 x 205mm • oprawa twarda • s. 552 • cena 42,10 zł


Noblelamp.pl - Ceramiczne lampy stołowe\n0 Pozycja Przedmiotów 0 Pozycja(s) - 0,00 zł\nStwórz w swoim domu oazę wytchnienia w długie zimowe wieczory z lampami LampArts.\nhotele, restauracje, instytucje.\nW przypadku większych zamówień oferujemy specjalne zniżki.\nZapewniamy szybką dostawę na terenie Polski poprzez Pocztę Polską.\nLampa Elizabeth to przykład harmonii walorów użytkowych oraz estetycznych. Piękne linie tej lampy przyćmiewają nawet jasność generowanego przez nią światła. W połączeniu z jednym z proponowanych przez nas abażurów lampa zapewni nastrojowe, delikatnie rozproszone światło. Polecana jest zarówno do wnętrz nowoczesnych, jak również do antycznego umeblowania.\nLampa Catherine jest idealnym sposobem na wzbogacenie wnętrza. Elegancji dodaje jej drewniana podstawa. Lampa ta, ze względu na swoje klasyczne kształty, polecana jest do wnętrz umeblowanych antycznie. Nie ulega jednak wątpliwości, iż będzie ona pasowała także do wnętrz nowoczesnych.\nTelefon: +48 602 623 642\nStrona LampArts.pl używa plików cookie. Korzystanie ze strony oznacza zgodę na zapisywanie plików cookie na urządzeniu (dysku) użytkownika w zależności od konfiguracji przeglądarki. Przeczytaj: Polityka plików cookie. zamknij\nNobleLamp.pl 2016-2017 - Wszelkie prawa zastrzeżone.


Blog - Stoły do użytku na zewnątrz (bar, taras, ogród, weranda) inexterio.pl\n» Stoły do użytku na zewnątrz (bar, taras, ogród, weranda)\nStoły do użytku na zewnątrz (bar, taras, ogród, weranda)\nEX2COMPACT jest grubym i solidnym wysokociśnieniowym laminatem dekoracyjnym z atrybutem antybakteryjnym (antygrzybiczna i antybakteryjna ochrona) dla zastosowania zewnętrznego horyzontalnego. Jest idealnym rozwiązaniem dla mebli i elementów małej architektury, chrakteryzującym się wyjątkową odpornością i trwałością. Dzięki „ekstremalnej” odporności na uderzenia, zadrapania i zużycie EX2COMPACT jest idealny do blatów stołowych przeznaczonych do użytku publicznego (przestrzenie restauracyjne, kawiarnie i sieci restauracji). Materiał ten jest wykonany z wysokiej technologii polimerów, które gwarantują ekstremalną wytrzymałość i odporność chemiczną wymaganą dla mebli i elementów do użytku zewnętrznego.\nRdzenie lub esencja laminatu są złożone z cienkich warstw papieru kraft (papier siarczanowy, wytwarzany z makulatury lub włókien pierwotnych) nasyconego żywicą fenolową, które są następnie łączone i poddawane naciskowi o określonym ciśnieniu, przy temperaturze 135 stopni Celsjusza. Po prasowaniu, materiał jest cięty w wymiarze nominalnym, kontrolowany i pokrywany folią ochronną. Jego skład i połączenie technologii promieni elektronów pozwalają na uzyskanie produktu o bardzo wysokiej odporności na zadrapania, chemikalia i zużycie. Jego świetna odporność na promienie słoneczne sprawia, że nadaje się idealnie do powierzchni częstego użytku oraz zewnętrznego zastosowania.\nZalety płyty kompaktowej EX2COMPACT:\n- materiał, który nie podlega korozji;\n- jego chemiczny skład oraz monolityczna budowa sprawiają, że nie jest atakowana przez grzyby, bakterie, szkodniki ani termity;\n- ochrona przed promieniami UV zapobiega utracie koloru;\n- łatwy i bezpieczny w instalacji;\n- wysoka odporność na czynniki chemiczne;\n- wysoka odporność na wstrząsy i wilgoć oraz stabilność wymiarowa;\n- wyjątkowa odporność na uszkodzenia, zadrapania, zarysowania;\n- dobra izolacja termiczna i akustyczna;\n- klasyfikacja ognioodporności B (kod 101 NFPA);\n- nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych czy konserwujących, co obniża koszty eksploatacji;\n- nie są widoczne ślady wyschniętych kropli wody, odcisków palców;\n- jest odporna na działanie wody, wilgoci, środków czystości.\nZastosowanie do produkcji nowych produktów wyjątkowo trwałego, wytrzymałego na czynniki zewnętrzne oraz odpornego na zniszczenia i zużycie materiału, jakim są płyty kompaktowe wpłynie na wydłużenie cyklu życia produktu.\nPłyty kompaktowe HPL EX2 to gruby i trwały, wysokociśnieniowy laminat dekoracyjny o właściwościach antybakteryjnych (ochrona przeciwgrzybicza i antybakteryjna) do zastosowań poziomych na zewnątrz.\nDzięki swoim unikatowym właściwościom fizyko-chemicznym (odporności na zadrapania, chemikalia, uderzenia i światło słoneczne) płyty kompaktowe HPL EX2 idealnie nadają się do blatach stołów i stolików używanych w przestrzeniach publicznych wewnątrz i na zewnątrz (np. bary, punkty gastronomiczne, kawiarnie, restauracje) oraz do zastosowań domowych (np. tarasy, ogrody, baseny).\nPłyty kompaktowe HPL EX2 produkowane są z zaawansowanych technologicznie polimerów, które zapewniają ekstremalną trwałość i odporność chemiczną na zewnątrz.\nZalety płyt kompaktowych HPL EX2:\n- 100% termostabilne tworzywo\n- nie korodują na zewnątrz\n- skład chemiczny i struktura monolityczna nie są atakowane przez grzyby, bakterie, szkodniki, termity\n- łatwe do czyszczenia - kompozycja anty-graffiti minimalizuje zabrudzenia\n- ochrona przed promieniowaniem UV zapobiega przebarwieniom spowodowanym ekspozycją na światło słoneczne\n- ochrona przed utlenianiem lub degradacją polimeru\n- łatwe i bezpieczne w instalacji\n- wysoka odporność na uderzenia, wilgoć, stabilność wymiarowa i wyjątkowa odporność na zarysowania\n- wysoka odporność na chemikalia, takie jak alkalia, kwasy i silne utleniacze (doskonałe zachowanie przeciwko kwaśnym deszczom i zanieczyszczeniom typowym dla pogody)\n- dobre właściwości izolacyjne termiczne i akustyczne


Historyczne wspomnienie lokalnych bohaterów- Poznaj swój Powiat Ostrowski - Powiat Ostrowski\nHistoryczne wspomnienie lokalnych bohaterów- Poznaj swój Powiat...\nHistoryczne wspomnienie lokalnych bohaterów- Poznaj swój Powiat Ostrowski\nSzkolny Powiatowy Konkurs Turystyczny Poznaj swój Powiat Ostrowski to od 5 lat propozycja dla uczniów z terenu całego powiatu ostrowskiego. Edycja z 2018 roku, która podsumowana został w miniony piątek 1 lutego 2019 roku w nKlubie, odbyła się w historycznym nastroju. Tematem prac konkursowych była 100. rocznicy odzyskania przez Polskę Niepodległości oraz 100-lecia Powstania Wielkopolskiego. Uczniowie podeszli do konkursu bardzo twórczo i ambitnie.\nPrace były niebanalne a notatki o historiach powstańcach wzruszające- wyciągnięte często z głębokich szuflad starych komód. Okazały się bazą informacji, nierzadko ciekawostek o lokalnych bohaterach. Przygotowanie tak wielu materiałów nie byłoby możliwe, gdyby nie dociekliwość i umiejętność zebrania wszystkich wiadomości w całość. W piątek 1 lutego 2019 roku w sali ostrowskiego nKlubu spotkało się 99 uczestników konkursu, 18 opiekunów, zaproszeni goście wraz z przedstawicielami władz Powiatu Ostrowskiego. Tłum gości oraz emocje związane z wręczaniem atrakcyjnych nagród towarzyszom spotkaniom finałowym powiatowego konkursu już od 5 lat.\nRadna powiatowa Sylwia Nowicka- przewodnicząca komisji konkursowej- przemawiając w imieniu jury, wyraziła głębokie wyrazy uznania dla pomysłowości autorów prac, mówiąc że ich odkrywanie było prawdziwą przyjemnością.\n1. miejsce w kategorii szkół ponadgimnazjalnych i jednocześnie tytuł Grand Prix przyznane zostały pracy uczniów Zespołu Szkół Technicznych w Ostrowie Wielkopolskim oraz opiekunów: Magdaleny Wojtasz i Danuty Połomskiej. Młodzi, zafascynowani grafiką komputerową ludzie stworzyli oryginalne dzieła sztuki. Plastyczna formuła z osobistymi komentarzami zawiera sentymentalne przesłanie. Jak sami twierdzą- stworzyli prezent dla Naszej Małej Niepodległej Ojczyzny z okazji jej 100 urodzin.\n- „O patriotyzmie chcemy myśleć nowocześnie, budując najpiękniejszy kraj: bez podziałów, kłótni i oszustw. Kraj ludzi uśmiechniętych, oczarowanych książkami, wiedzą i pięknem muzyki. Empatycznych, sympatycznych i ekologicznych. Pragniemy rozwoju naszego regionu, chcemy go nowocześnie promować”. Nowoczesna grafika i wspólne rozmyślania o „kraju lat dziecinnych” przyniosły efekt końcowy w postaci tytułu Grand PRIX. Grupa z koła informatycznego to: Natalia Nawrot, Weronika Adaszak, Weronika Rainert, Adrian Kapczyński, Szymon Radziszewski, Eryk Sobczak, Adriana Ratajek, Wiktoria Muller, Wiktoria Szorska, Magdalena Michalak, Jakub Malarczyk.Wszyscy otrzymali nagrody rzeczowe, dyplomy oraz symboliczny czek o wartości 1000 zł. do zrealizowania na cele turystyczne .\nUczniowie zabrali nas w podróż w czasie. Zwiedzając Przygodzice Jana Mertki wcielili się w postacie powstańców wielkopolskich. Profesjonalnie przygotowana inscenizacja, charakteryzacja z kostiumami. Owocem tej pracy są karty do gry z fotografiami uczniów w wersji retro. Lekcja historii poprzez zabawę to dobry sposób na dotarcie do wielu młodych odbiorców.\n3. miejsce - uczennice z III Liceum Ogólnokształcącego w Ostrowie Wielkopolskim: Małgorzata Poprawska i Agnieszka Wróbel wraz z opiekunem Przemysławem Zimniakiem.\n- Która z dziewcząt nie chciałaby, niczym polska szlachcianka, korzystać z niezmierzonych przywilejów, jakie niosą ze sobą sarmackie korzenie, nosić wytwornych sukien, i mieszkać w pałacach. Pałace niewątpliwie są tym co nas najbardziej intryguje, dlatego zdecydowałyśmy się ukazać powiat ostrowski przez pryzmat pałaców, jakie znajdują się na jego obszarze”- autorki pracy.\nSkoroszyt jako zbiór wiedzy tematycznej, estetyczna plansza do gry i pudełko pełne szczegółowych pytań i zadań: „Uwaga- pomogłeś kelnerce pracującej w restauracji pałacowej obsługiwać klientów. W nagrodę otrzymujesz dodatkowy rzut kostką” a autorki trzymują nagrodę.\n- uczniowie Zespołu Szkół Ekonomicznych im. Józefa Gniazdowskiego: Weronika Juja, Adrian Frydryszak, Jakub Nych wraz z opiekunem Wojciechem Burkietowiczem,\n- uczennice ZSE im. Józefa Gniazdowskiego: Paulina Robotnikowska, Laura Wawrzyniak wraz z opiekunem Wojciechem Burkietowiczem,\n- uczennice III Liceum Ogólnokształcącego: Aleksandra Jancik, Kinga Kwiatkowska wraz z opiekunem Przemysławem Zimniakiem,\n- uczennice III LO: Zofia Bednarczyk, Aleksandra Wojtasik, Pamela Kałużna, Paulina Adamska,\n- uczennice III LO: Justyna Cieślińska, Zofia Wojtkowska,\n- uczennica Liceum Ogólnokształcącego Sióstr Salezjanek Sandra Niśkiewicz wraz z opiekunem Przemysławem Zimniakiem,\n- uczennica ZSE im. Józefa Gniazdowskiego Karolina Kopras,\nWyróżnienie specjalne wraz z czekiem o wartości 500 zł. otrzymali uczniowie Zespołu Szkół Specjalnych im. Janusza Korczaka w Ostrowie Wielkopolskim: Jakub Kostrzewa, Michał Kryjom, Hubert Pacyna, Karolina Szukała, Patrycja Ziętek wraz z opiekunem Maciejem Maślińskim.\n1. miejsce - uczniowie Szkoły Podstawowej w Daniszynie: Matylda Płonka, Patrycja Rudowicz, Paweł Rudowicz, Jagoda Lisik, Agnieszka Kusicielek, Agata Duczmal, Dorota Frycz, Stanisław Kaczmarek, Michał Stryjak wraz z opiekunem Renatą Kowalczyk.\nNagroda przyznana została za album- dziennik z podróży „Szlakiem patriotycznych wspomnień”. 4 dni pieszo- rowerowej wyprawy poświęcone były 4 bohaterom- odważnym, sprytnym i inteligentnym powstańcom wielkopolskim z regionu. Z informacji zebranych podczas wielu rozmów z mieszkańcami, spotkań z członkami rodzin, powstał niezwykle rzetelny materiał archiwalny w pigułce. Trudno dostępne dokumenty, zdjęcia wyciągnięte z rodzinnych albumów przykuwają na długo uwagę czytelnika. W pracy można przejrzeć np. książeczki wojskowe, legitymacje wydane przez Sztab Naczelnego Wodza upoważniające do noszenia Znaku Spadochronowego. Ciężką pracę zakończyła wystawa tematyczna i album- historia w pigułce.\n- „Nasza wycieczka tutaj się zaczyna, to odpowiednie miejsce i godzina. Posłuchajcie naszych rymów i tego, co chcemy Wam przekazać. By pamięć o poległych i zmarłych bohaterach nie była w stanie się wymazać”. Tak zaczyna się opowieść uczniów o znalezionych śladach historii opisanych w pracy „Bohaterom Naszej Niepodległej”- w obszernej formie przestrzennej makiety i rymowanych opisów.\n- uczniowie Szkoły Podstawowej nr 5 im. Miesza I w Ostrowie Wielkopolskim: Antonina Jurek, Igor Kauk, Piotr Cholewa, Jędrzej Mielcarek, Rafał Jamroszczyk, Zuzanna Smaga, Maciej Kubiak, Iga Marek, Oliwia Komorska wraz z opiekunami: Małgorzatą Monetą-Molską oraz Katarzyną Krawczyk za „Przewodnik klasy IV B po powiecie ostrowskim”. Uczniowie przygotowali prezentację na temat najciekawszych miejsc całego powiatu: m.in. Skrzebowej, Odolanowa, Gutowa, Mojej Woli. Z zaprezentowanych opisów wynika, że uczniowie dostrzegają uroki przyrody w okolicy, są także zatroskani o stan niektórych zabytków. Opisy uczniów trafnie charakteryzują poszczególne miejscowości. Walorów estetycznych tej pracy nadają własnoręcznie wykonane ilustracje.\n- uczniowie Szkoły Podstawowej nr 1 im. Marii Konopnickiej w Ostrowie Wielkopolskim: Wiktoria Jędrzejak, Wiktoria Szymczak, Nicola Smułka, Bartosz Kałużny, Remigiusz Biernat wraz z opiekunem Mariuszem Kubickimzawieloelementową pracę „Śladami Historii Powstania Wielkopolskiego”. Uczniowie postanowili przypomnieć miejsca upamiętniające odzyskanie niepodległości i zarazem podziękować tym, którzy nie szczędzili sił i krwi oddając życie za ojczyznę. Uczniowie odwiedzili 31 miejsc, przygotowali mapę ze zdjęciami, wykonali drukowany przewodnik a w trakcie wyprawy nagrywali film będący szczegółową relacją z podróży.\n- uczniowie Szkoły Podstawowej nr 7 im. Gen. Józefa Bema: Tomasz Burkietowicz, Filip Mrowiński, Bartosz Chrzan, Jan Szydłowski, Filip Berkowski, opiekun Małgorzata Wieczorek,\n- uczennica SP 7 Maria Kupczyk,\n- uczeń Zespołu Szkół w Granowcu Wiktor Wójcik, opiekun Grażyna Gąbka,\n- uczeń Szkoły Podstawowej w Czarnymlesie Mikołaj Cieśliński, opiekun Barbara Cieślińska,\n- uczniowie Szkoły Podstawowej im. Jana Pawła II W Lamkach: Natalia Janiak, Julia Magdziak, Dawid Wilk, Gabriela Pawlak, opiekun Anna Glaser,\n- uczniowie ze Szkoły Podstawowej im. Ks. Teodora Korcza w Topoli Małej: Filip Fabrowski, Bartosz Giernalczyk, Jan Grzela, Mateusz Kaczmarek, Krystian Maciejewski, Karol Sadaj, Eryk Zuchowski, opiekun Pani Monika Wojczuk.\nDla uczestników oraz opiekunów przygotowano pamiątkowe dyplomy oraz bardzo atrakcyjne nagrody rzeczowe m.in.: plecaki, bidony, pudełka sałatkowe, pendrive, śpiwory, zestawy turystyczne z latarką. Nagroda była także książka autorstwa Anety Franc- Wojna nie była kobietą - zakupione dzięki pomocy Referatu Ochrony Środowiska z Wydziału Rozwoju Powiatu Starostwa Powiatowego.\nPiotr Walkowski-Przewodniczący Rady Powiatu Ostrowskiego w kilku zdaniach podsumował zebrany materiał i zachęcił do wzięcia udziału w przyszłej edycji konkursu . Organizatorami Konkursu „Poznaj swój Powiat Ostrowski” jest Przewodniczący Rady Powiatu Ostrowskiego wraz z Radnymi Komisji Edukacji, Kultury i Sportu, oraz Biuro Promocji i Relacji Społecznych Starostwa Powiatowego w Ostrowie Wielkopolskim.\nfot. Romana Ogórkiewicz


Zakaz noszenia brody naruszeniem prawa do prywatności - GazetaPrawna.pl\nETPC nie powinien w pewnym sensie automatycznie negować generalnych, całkowitych i bezwarunkowych zakazów, jeśli w okolicznościach określonej sprawy nie są one sprzeczne z konwencją. / ShutterStock\nW wyroku z 14 czerwca br. ETPC uznał, że całkowity zakaz zapuszczania i noszenia zarostu w zakładzie karnym, nieuwarunkowany względami higienicznymi, estetycznymi bądź podobnymi, jest nieproporcjonalny do celu, któremu ma służyć (według rządu litewskiego było to zapobieżenie naruszaniu porządku i przestępczości wśród osadzonych). Trybunał podkreślił również, że zakaz, któremu podlegał Biržietis, miał nie dotyczyć np. wąsów, co wskazywać może na arbitralność takiego ograniczenia praw i wolności skarżącego.\nUwzględniając powyższą argumentację, trybunał orzekł, iż rząd Litwy nie dowiódł zasadności ustanowienia spornego zakazu, a ponieważ rozwiązanie to miało wpływ na prawo Biržietisa do wyrażania osobowości i tożsamości, które są elementami prawa do prywatności, doszło do naruszenia art. 8 konwencji.\nDo wyroku dołączone zostało zdanie odrębne sędziego Krzysztofa Wojtyczka. Polski sędzia podniósł m.in., że w przeszłości wobec o wiele bardziej restrykcyjnych i dolegliwych zakazów, takich jak zakaz noszenia burek w miejscach publicznych (sprawa S.A.S. przeciwko Francji), trybunał nie orzekał złamania konwencji. Jego zdaniem tego rodzaju zakaz można postrzegać jako problematyczny, jeśli w grę wchodziłyby (co nie miało miejsca w tym przypadku) względy religijne czy zdrowotne. Jednocześnie sędzia Wojtyczek podkreślił, że ETPC nie powinien w pewnym sensie automatycznie negować generalnych, całkowitych i bezwarunkowych zakazów, jeśli w okolicznościach określonej sprawy nie są one sprzeczne z konwencją.\nTDNDGP import prawo do prywatności


Suszarka BOSCH WTW876S0PL, Suszarki - opinie, cena - sklep MediaMarkt.pl\nZaoszczędzisz 331,00 zł\nSuszarka 3299,00 Mata antywibracyjna Metrox 38,99\nSuszarka 3299,00 Kule do suszarki SCANPART 29,99 Łącznik pralka-suszarka Metrox 199,00\nSuszarka to jeden z najlepszych zakupów, szybkość, wygoda użytkowania.\nUważam, że był to mój najlepszy zakup w tym roku. Obawiałam się, że będzie głośna, ale się miło rozczarowałam. Jest cicha, co jakiś czas waży pranie i dostosowuje długość suszenia. Po 2,5 godzinach kurtki zimowe były sucha, dżinsy po 2 godzinach such, a pozostałe pranie w zależności od materiałów po 1-1,5 suche. A co najważniejsze w moim przypadku to to, że część rzeczy po wyjęciu z suszarki nadaje się do schowania do szafy bez prasowania. SUPER!!!!\nRewelacyjne urządzenie. Pranie mięciuchne, ciepluchne i bez zagnieceń. Szczerze polecam.\nIdealnie pasuje na pralkę bosha z łącznikiem, wyglada to dobrze. Najkrótszy program 40 minut, wszystko suche, pachnace, jak ktoś nie ma fobi prasowania to nie trzeba prasować polecam! bardzo dobry wybór, brak wad.\nJak mogłem bez niej żyć?\nCzytałem sporo fora jaką kupić . W końcu wybrałem ten model . Zakup 23 Stycznia tego roku . Cały wkład pralki suszy się u mnie ok 55min . Zapach i miękkość ciuchów zaskakuje mnie za każdym razem . Reasumując polecam .


akte, Autor w serwisie Jeep services - Strona 2 z 5\nWłaśnie tam możesz znaleźć najlepsze porady na temat budowy mięśni\nBy akte\t 7 lipca 2020\nBudowanie mięśni to znacznie więcej niż tylko podnoszenie ciężarów. Wiele czynników wpływa na to, jak podnoszenie ciężarów wpływa na wielkość twoich mięśni. Przeczytaj poniższe informacje, aby dowiedzieć się, co należy zrobić, aby uzyskać optymalny wzrost mięśni przy minimalnym wysiłku. Skoncentruj swój trening siłowy na przysiadach, martwym ciągu i wyciskaniu na ławce. Te trzy główne ćwiczenia […]\nBy akte\t 1 maja 2020\nInteresują Cię usługi ginekologa, który prowadzi prywatną praktykę w Warszawie? Nie wiesz, jak wybrać odpowiedniego fachowca dla siebie? W takim razie poniższy artykuł jest dla Ciebie. Zajrzyj do niego koniecznie. Szeroki wybór gabinetów ginekologicznych w Warszawie – jak sobie z tym poradzić? Wydawać by się mogło, że szeroki wybór ginekologów daje szansę na to, by […]


Gliński: Nie ma kolesiostwa w spółkach Skarbu Państwa. Sytuacja z Misiewiczem przesadzona - RMF 24\nŚroda, 26 października 2016 (08:02)\n"W radach nadzorczych spółek Skarbu Państwa muszą być ludzie zaufani polityków, którzy odpowiadają za te spółki" - powiedział w Porannej rozmowie w RMF FM Piotr Gliński. Minister kultury odniósł się w ten sposób do osoby Bartłomieja Misiewicza - rzecznika ministra obrony narodowej, którego wykształceniem media zainteresowały się po tym, jak został członkiem rady nadzorczej Polskiej Grupy Zbrojeniowej. Misiewicz nie ukończył bowiem kursu uprawniającego do zasiadania w takiej radzie. Piotr Gliński komentując sytuację wokół byłego rzecznika MON dodał: "Nie przesadzajmy. To nie był kuzyn pana ministra, to nie był człowiek, który był przypadkowy i wzięty za zasługi, fryzjer z rogu. To nie chodziło o to, aby on tam zarobił, tylko żeby był przedstawicielem ministra, który odpowiada za tę spółkę". Wicepremier przyznał, że Misiewicz powinien mieć odpowiednie uprawnienia. Dodał także, że w spółkach Skarbu Państwa nie ma kolesiostwa. "Jeżeli były takie przypadki, to one zostały już ukrócone w ciągu pierwszego roku. Nasi przeciwnicy przez osiem lat bawili się w takie rzeczy".\nGliński: Nie ma kolesiostwa w spółkach Skarbu Państwa. Sytuacja z Misiewiczem przesadzona Karolina Bereza / RMF FM\nPosłuchaj Porannej rozmowy w RMF FM z ministrem Piotrem Glińskim\nRobert Mazurek: Rok po wyborach chwalicie się wciąż Programem 500+, Mieszkanie Plus, paroma innymi rzeczami, ale tak samo, jak symbolem tego rządu jest Program 500+, tak staje się nim również Bartłomiej Misiewicz, czyli element nominacji PiS-u w spółkach Skarbu Państwa.\nPiotr Gliński: To jest udana zagrywka propagandowa naszych konkurentów, mogę powiedzieć i tyle. Natomiast niewiele mająca wspólnego z rzeczywistością. Owszem, były pewne błędy, ale jeżeli chodzi o skalę tych wypaczeń i błędów to jesteśmy w ogóle nieporównywalni, bo to jest niewielka skala. Jak pan zauważył, już w ciągu pierwszego roku to zostało zatrzymane. Decyzje są szybkie i mam nadzieję, że tego rodzaju błędów nie będzie, chociaż akurat jeżeli chodzi o tego młodego człowieka, to tam sytuacja jest bardzo specyficzna. On jest po prostu zaufanym, dobrym współpracownikiem pana ministra, który chciał mieć swojego przedstawiciela gdzieś tam w którejś ze spółek.\nKtóry nie ma nawet skończonych studiów i trafia do rady nadzorczej najważniejszej polskiej firmy zbrojeniowej.\nTe rady nadzorcze często są, po prostu, zwłaszcza w spółkach skarbu państwa - muszą tam być ludzie zaufani polityków, którzy odpowiadają za te spółki. Więc to nie jest takie jednoznaczne. Nie przesadzajmy, to nie był kuzyn pana ministra, to nie był człowiek, który był przypadkowy i wzięty za zasługi, fryzjer z rogu....\nTo był człowiek wzięty za zasługi.\nNie, nie, nie. Absolutnie nie, bo to nie chodziło o to, żeby on tam zarobił, tylko, żeby był przedstawicielem bezpośrednim ministra, który odpowiada za tę spółkę.\nCzyli nie ma problemu z tym, że Bartłomiej Misiewicz zasiadał w radzie nadzorczej?\nPowinien mieć, jak pan powiedział, uprawnienia do tego. Nie wiem, czy miał.\nPanie ministrze, panie premierze, nie ma pan wrażenia, że jednak zupełnie co innego obiecywaliście, i że z zupełnie innym nastawieniem szliście do wyborów?\nAle z czym pan mówi?\nMówię o tym, że obiecywaliście jednak inne reguły powoływania ludzi do spółek Skarbu Państwa i obiecywaliście skończeniem z kolesiostwem, z załatwianiem pracy znajomym.\nNie ma kolesiostwa, załatwienia - jeżeli były takie przypadki, jak mówię przypadki w ograniczonym zakresie, to one zostały już ukrócone w ciągu pierwszego roku. Nasi poprzednicy przez osiem lat bawili się w takie rzeczy, jak pan wie, kilkaset osób było zidentyfikowanych, połączonych z tą czy inną partią w różnych spółkach Skarbu Państwa. Jak pan wie, w niektórych ministerstwach poszczególne departamenty miały nazwy wsi związanych z takimi czy innymi politykami. Nie porównywajmy rzeczy nieporównywalnych.\nWtedy były wsie, teraz są miasteczka, tak?\nPanie premierze, jeżeli chce pan powiedzieć Polakom, że skończyło się kolesiostwo i załatwianie pracy znajomym, to dobrze, przynajmniej Polacy z uśmiechem rozpoczną dzień.\nOczywiście, że z tym walczymy. Możemy, wie pan, na różny sposób krytykować naszych liderów, ale pan Jarosław Kaczyński jest znany z bezkompromisowości jeżeli chodzi o takie sprawy.\nA jak profesor socjologii wytłumaczyłby "czarne marsze", które przeszły przez główne miasta Polski w ciągu ostatnich dni?\nTo jest zjawisko, które można określić takim naturalnym ruchem społecznym o bardzo złożonych przyczynach. Jak mówię, różne są przyczyny tego zjawiska. Bardzo polityczne, bo to jest wykorzystywane po prostu do ostrej walki politycznej, ale także związane z przemianami kulturowymi, z tym, że ktoś się poczuł urażony, czy obrażony.\nAle słusznie się poczuł urażony czy niesłusznie?\nNie wiem. Określenie słuszności jest bardzo trudne do zdefiniowania, bo to są indywidualne sprawy. Jak pan wie, to są sprawy bardzo trudne, bardzo delikatne i bardzo łatwo poddają się także manipulacji. Jak pan wie, moja partia nie miała nic wspólnego z tym projektem, przeciwko któremu protestowano. Raczej szukano pretekstu do tego.\nOprócz tego, że jeden projekt wzięliście do Sejmu, a drugi odrzuciliście.\nNie 'śmy', bo ja akurat, jak pan wie, głosowałem w tej kwestii zgodnie z naszą zasadą, że projekty obywatelskie niezależnie czego one dotyczą powinny mieć szansę debaty w Sejmie.\nPanie premierze, mam wrażenie, że nie chce pan odpowiedzieć na pytanie: czym są spowodowane czarne marsze? Mówi pan tyle, żeby nic nie powiedzieć.\nNie no, powiedziałem. Na pewno działalnością polityczną, wykorzystywaniem tego, że jest to temat gorący, zwłaszcza w krajach czy społeczeństwach, które podlegają przemianom kulturowym.\nAle kto to wykorzystuje?\nOczywiście, że nasi przeciwnicy polityczni, bo to jest im na rękę. Natomiast, oprócz tego są powody zupełnie naturalne, bo bardzo łatwo jest mobilizować, na przykład, młode dziewczyny mówiąc im, że ktoś im zagraża i pójdą do więzienia za prywatne sprawy, albo że ktoś im z butami wchodzi do łóżka, prawda, bo to są takie - socjologowie właśnie ruchów społecznych, a ja się tym zajmowałem zawodowo przez wiele lat, używają - uproszczone sądy o rzeczywistości, które stają się uogólnionymi przekonaniami. Chciał pan, no to pan ma.\nDobrze. Nie jesteśmy na seminarium doktoranckim. Zostawmy więc uogólnione sądy. Pamięta pan jeszcze wasze zapowiedzi o tym, że będziecie nie tylko walczyli o dobre imię Polski - o tym za moment, ale promowali polską historię. Miały powstawać filmy hollywoodzkie.\nI powstają. Robimy to oczywiście.\nPowstają filmy hollywoodzkie?\nNie, zaraz. Pracujemy nad tym. Pan myślisz, że film hollywoodzki to tak powstaje. Niech pan się spyta, nie wiem, Toma Cruise'a ile trwa przygotowanie projektu dobrego w Hollywood.\nJak będzie w przyszłym tygodniu, to go spytam.\nNo właśnie. Myślę, że to jest oczywiste. Przygotowujemy to. Jak pan wie, ogłosiliśmy konkurs. Pierwszy etap konkursu na film historyczny, bez żadnych obwarowań szczególnych. Chodzi nam o to, żeby to był film historyczny, a jury dość spluralizowane wybierze temat. Na pierwszy etap przyszło ponad 850 projektów. No to jest dość specyficzne, a oprócz tego przychodzą do mnie prawie codziennie twórcy, nie tylko do mnie, i proponują takie czy inne gotowe już scenariusze. Dwa dni temu pan Filip Bajon przyszedł ze scenariuszem nie swoim, ale w swoim zespole filmu o Piłsudskim. Jest chyba ze trzy filmy o Karskim czy o amerykańskich lotnikach w czasie I wojny światowej, kilka projektów...\nTo akurat minister Szałamacha napisał bardzo dobry...\nMiędzy innymi on, ale nie tylko. Jest na ten temat także inny projekt.\nPański zastępca, Jarosław Sellin, gdy tutaj był, powiedział, że Jana III Sobieskiego powinien zagrać Mel Gibson i on sobie taki film wyobraża.\nMożna wiele różnych tego rodzaju kombinacji sobie wyobrażać, faktycznie chcielibyśmy...\nA Tom Cruise, którego pan ceni, kim miałby być Tom Cruise?\nAkurat przypadkowo, nie mam pojęcia. Natomiast, ja wiem, że pan by od razu chciał, żeby ludzie mówili, że Cruise będzie grał jakąś ciekawą postać. On pewnie na Piłsudskiego by się nie nadawał, za niski i mało podobny.\nAle jakby mu wąsy dorobić...\nMamy swoich dobrych aktorów, możemy wypożyczyć do Hollywood. Ale oczywiście chcielibyśmy także, żeby jedna z tych produkcji miała taki oddech światowy. Natomiast ja jeszcze raz chcę podkreślić: podstawową kwestią jest jakość, bo zrobienie za duże pieniądze gniota to jest kompromitacja i ja bardzo będę dbał o to, żeby nie wpaść w coś takiego.\nJak były kontrkulturowiec i ekolog Piotr Gliński przyjmuje decyzję, że ostatnią nagrodę literacką noblowską dostaje Bob Dylan?\nJa o tym mówiłem właśnie, taka była moja wypowiedź. On był ikoną kontrkultury, jest w jakimś sensie wciąż, troszeczkę starszego pokolenia, niż moje, bo ja nie jestem, ściśle rzecz biorąc, pokoleniem hippisowskim, Dylan jest starszy ode mnie o kilkanaście lat, więc to jest inne pokolenie, ale myślę, że to jest ciekawe. Zwłaszcza na tle tych, no zupełnie przerażających poprzednich niektórych laureatów nagrody noblowskiej, jak Dario Fo, faszysta, komunista, to Dylan jest całkiem ciekawą postacią i ciekawe jest to, że wybrano pierwszy raz jednak barda, pieśniarza, rockmana. To ciekawe. To był poeta także, oczywiście.\n„Rozumiem, że przechodzimy do części komediowej naszej rozmowy” – odpowiedział Robertowi Mazurkowi Piotr Gliński, pytany o wyjazd Sławomira Nowaka na Ukrainę. Dodał, że drogi, których budowę ma wspierać były minister transportu, „będą budowane pewnie z zegarków”. W rozmowie skomentował też stopień pluralizmu w mediach publicznych. „Powinniśmy nad tym pracować, jest znacznie większy niż wcześniej” – mówił wicepremier. Zadeklarował też, że w przyszłorocznym budżecie znajdzie się 7 milionów złotych na komórkę działającą przeciwko zniesławieniu naszego kraju. Oglądając internetową część Porannej rozmowy w RMF FM, dowiecie się, co gość Roberta Mazurka sądzi o myśliwych, strzelaniu do zwierząt i zmianie czasu z letniego na zimowy.\nGliński o Sławomirze Nowaku na Ukrainie: Ich drogi będą zbudowane pewnie z zegarków Karolina Beraza / RMF FM\nNewsGliński w USA: Musimy wzmocnić walkę o wizerunek Polski\nNewsW Warszawie pożegnano Andrzeja Kopiczyńskiego. "Potrafił oddać paradoksy i absurdy egzystencji"


1. Stremnopile przyjmują zróżnicowane formy (od jednokomórkowych do wielokomórkowych plech tkankowych). Wspólną cechą stremnopili uwicionych są dwie nierówne wici, z których jedna ma mastygonemy (rurkowate włoski). Formy samożywne posiadają chlorofil a i c oraz fukoksantynę. Materiałem zapasowym jest laminaryna, glikogen lub mannitol. W tej grupie wyróżniamy:\nDo chorób zakaźnych człowieka, wywoływanych przez protisty zalicza się m.in.: malarię, toksoplazmozę, lambliozę, czerwonkę pełzakowatą, rzęsistkowicę. Więcej »


Samsung Galaxy Note10 w benchmarku - czyżby Exynos był mocniejszy? :: mGSM.pl\nJakiś czas temu mogliśmy oglądać benchmarkowe próby Samsunga SM-N976, a dziś mamy w Geekbench model SM-N970 z Exynosem na pokładzie.\nMożna założyć, że pod oznaczeniem SM-N976 ukrywają się modele Galaxy Note10 Plus, zaś niższy numer odnosi się do bazowego Galaxy Note10. Według benchmarku, ma on procesor Exynos 9825 oraz 8 GB RAM-u. Pomimo mniejszej pamięci operacyjnej, SM-N970 z Exynosem uzyskał w benchmarku podobne noty, jak model SM-N976 korzystający ze Snapdragona 855 i 12 GB RAM-u. Nie należy jednak zbytnio przywiązywać się do benchmarkowych cyferek, bowiem wszystkie testowane telefony mogły korzystać z próbnych, nie doszlifowanych wersji oprogramowania.


Angielski dla młodzieży - książki, czasopisma, filmy\nNa polskiej liście anglojęzycznych bestsellerów od lat pierwsze pozycje obstawiane są przez serię powieści o chłopcu, który stał się legendą w świecie czarodziejów… i nie tylko. Odważny i szlachetny Harry Potter uczy nas, czym jest prawdziwa przyjaźń, bohaterstwo i tolerancja. Najwięksi fani sagi decydują się czytać książki J.K. Rowling w ich oryginalnej, angielskiej wersji.\nJest to swego rodzaju wyzwanie ze względu na ogromny wkład słowotwórczy autorki, która nie tylko dość często zaglądała do słownika łacińskiego podczas tworzenia historii Harry’ego, Rona i Hermiony, ale również tworzyła własne słownictwo, które pozwoliło jej wykreować całkiem nowy świat pełen magii, czarodziejów, niesamowitych zwierząt i fantastycznych miejsc. Warto odkryć tę historię na nowo, wybierając serię książek o Harry’m Potterze w języku angielskim.\nKolejną książką, po którą młodzież sięga niezmiernie często w wersji oryginalnej, jest książkowy hit „Igrzyska Śmierci” (ang. The Hunger Games), a także kolejne części opowieści o szesnastoletniej Katniss Everdeen i dwunastu dystryktach państwa Panem, umiejscowionych w postapokaliptycznym świecie na terenie obecnych Stanów Zjednoczonych. Wciągająca powieść autorstwa Suzanne Collins znalazła się na czwartym miejscu rankingu najczęściej sprzedawanych książek USA, przygotowanego przez firmę NPD Group. Znakomita propozycja dla fanów science-fiction.\nPonadto, na rynku wydawniczym znaleźć można również powieści wydane specjalnie dla osób uczących się języka angielskiego. Na przykład „Przygody Sherlocka Holmesa” w wersji do nauki angielskiego to książka, która zawiera minisłownik i objaśnienia trudniejszych wyrazów, a także testy i ćwiczenia na końcu poszczególnych rozdziałów. Książki dostosowane do nauki języka angielskiego pozwalają przećwiczyć słownictwo i gramatykę na wszystkich poziomach zaawansowania.\nPoszukując lektury na zimowe wieczory możemy również zdecydować się na nieco inny format, kupując magazyny i czasopisma w języku angielskim. Szeroki wybór periodyków w języku Szekspira możemy podzielić na dwie główne kategorie – magazyny dla uczących się języka angielskiego oraz prasa angielska. W przypadku tych pierwszych artykuły często dotyczą brytyjskich i amerykańskich miejsc, zwyczajów i wydarzeń, ale nie tylko.\nPopularny magazyn English Matters oferuje swoim czytelnikom informacje na temat technicznych nowinek, muzyki, mody i zdrowia. Częstym tematem numerów tego dwumiesięcznika jest też brytyjska rodzina królewska i historie z życia gwiazd Hollywood. Co ważne, w każdym wydaniu magazynu English Matters znajdziesz listę niezbędnych słówek, a artykuły możesz odsłuchać również w formacie mp3.\nJeśli natomiast czujesz się gotów na to, by wskoczyć na głęboką wodę, możesz zdecydować się na jeden z magazynów anglojęzycznych „bez wspomagania” 🙂 Kultowy magazyn Time to od niemal stu lat (sic!) jedno z najbardziej poczytnych czasopism traktujących o nauce, zdrowiu, społeczeństwie i technologiach.\nW poszukiwaniu ciekawych tekstów w języku angielskim warto również zerknąć na internetowy portal theteenmagazine.com pełen artykułów poruszających takie obszary jak styl życia, psychologia, kultura, nauka, uroda i informacje ze świata. A jeśli ciekawią Cię tajemnice ludzkiego umysłu, bez wątpienia odnajdziesz wiele ciekawych publikacji na psychologytoday.com – najnowsze informacje i osiągnięcia nauki ze świata psychologii i rozwoju.\nCzytaj też: Kanały YouTube dla młodzieży do nauki angielskiego\nFilmy dla młodzieży do nauki angielskiego\nZaczniemy może nie tak młodzieżowo, a jednak trudno jest nam powstrzymać się od polecenia wszelkich filmów animowanych wytwórni Disneya i Pixar („Naprzód”, „Gdzie jest Nemo?”, „Vaiana: Skarb oceanu” lub „Coco”). Oczywiście zachęcamy do oglądania ich z oryginalną ścieżką dźwiękową, a początkujący mogą wspierać się napisami. Oglądanie filmów w języku angielskim pozwala znakomicie osłuchać się z brzmieniem poszczególnych słów, których wymowa jest całkowicie odmienna od pisowni. Znakomitej rozrywki dostarczą filmy produkcji Marvel Studios – dialogi nie są bardzo skomplikowane, a nauka angielskich czasów z Doktorem Strange to czysta przyjemność 🙂\nW poszukiwaniu wspaniałego, brytyjskiego akcentu warto wrócić do wspomnianego wcześniej Harry’ego Pottera – zwracając szczególną uwagę na wypowiedzi małej Hermiony Granger – lub filmów z fantastycznym brytyjskim aktorem Hugh Grantem (takich jak „Był sobie chłopiec” czy „Dziennik Bridget Jones”). Nie dziwi fakt, iż najczęściej trafiają mu się role angielskich uwodzicieli – w jego brytyjskim akcencie naprawdę można się zakochać!\nW Early Stage zwracamy szczególną uwagę na to, by nauka języka angielskiego była ciekawa, angażująca i możliwie najbardziej naturalna, dlatego polecamy wprowadzanie języka angielskiego również w czas odpoczynku i rozrywki. Nie musisz zaczynać od czytania dzieł angielskich dramaturgów i brytyjskiego dziennika „The Daily Telegraph” – wybierz lekką książkę, film animowany lub komedię. Powodzenia!\nangielski dla młodzieżyczasopisma dla młodzieżyfilmy dla młodzieżyksiążki dla młodzieżynauka angielskiego w domunauka angielskiego z filmów


Nowa mapa w Playerunknown’s Battleground będzie jeszcze większa | Gaming Society\nStrona głównaWiadomościNowa mapa w Playerunknown’s Battleground będzie jeszcze większa\nNowa mapa w Playerunknown’s Battleground będzie jeszcze większa\nPlayerunknown’s Battleground bez wątpienia jest tegorocznym hitem w świecie gier komputerowych. Tytuł, pod względem popularności, wyprzedził już Counter-Strike’a oraz Dota 2. Teraz twórcy szykują dla graczy zupełnie nową, pustynną mapę, która będzie ogromna.\nNowa mapa w Playerunknown’s Battleground zostanie ulokowana na terenach pustynnych. Pomimo tego nie zabraknie w niej budynków, w których będzie można szukać broni i wyposażenia oraz chować się przed przeciwnikami. Nowa lokacja przyniesie też sporo zmian, jak chociażby wysokie budynki, których nie ma na dotychczasowej mapie. Ma to drastycznie zmienić sposób gry, ale o tym przekonamy się dopiero po premierze.\nPrace nad nową mapą trwają już od kilku tygodni i jak na razie przebiegają bardzo sprawnie. Początkowo pustynna lokacja miała mieć rozmiar 4 x 4 km, ale ostatnio Brendan Greene zapowiedział, że finalnie będzie miała aż 8 x 8 km. – Przy 100 graczach rozmiar 8 x 8 km ma więcej sensu i daje większe możliwości jeśli chodzi o grę – powiedział twórca gry. Greene potwierdził także, że na nowej mapie pojawią się mniejsze pojazdy do poruszania się po wodzie, chociaż mokrych obszarów będzie mniej, w końcu ma to być lokacja pustynna. Wiemy też, że miejsce ma znajdować się w Ameryce Środkowej/Meksyku. Na ten moment jeszcze nie wiadomo, kiedy nowa mapa pojawi się w grze.\nArctis 5 DOTA 2\nPoprzedni artykułHS odchodzi z PENTA Sports. Przechodzi do OpTic Gaming\nNastępny artykułAGO Gaming niepokonane w ESL Mistrzostwach Polski. Kinguin w barażach


— Dla bardzo prostej przyczyny, że mam tego psa przed oczyma; stoi za tymi drzwiami, a jego właściciel w tej chwili właśnie do nich dzwoni. Proszę cię, Watson, nie wychodź z pokoju. Jest pańskim kolegą, i pańska obecność może mi być przydatną. Nadchodzi ważna chwila. Zbliżają się kroki, które mogą stanowić o przeznaczeniu — złym czy dobrym — nie wiadomo. Ciekaw jestem, czego doktor Jakub Mortimer zażąda od Sherlocka Holmesa, specjalisty od przestępstw kryminalnych... Proszę!\n— Od pensjonariuszy hotelu Charing Cross...\n— Jesteś pan entuzjastą w swoim zawodzie, tak jak ja w swoim — odparł detektyw — ale sądzę, że nie przybywasz pan tu po raz wtóry jedynie w zamiarze zbadania mojej czaszki...\n— Ten dokument rodzinny został powierzony mojej pieczy przez sir Karola Baskerville’a, którego śmierć tragiczna poruszyła przed trzema miesiącami całe Devonshire. Dodam, że byłem jego osobistym przyjacielem, zarówno jak lekarzem domowym. Był to człowiek dzielny, rozumny, praktyczny i tak samo jak ja, nie podlegający złudzeniom wyobraźni. A jednak wierzył święcie słowom tego dokumentu i był przygotowany na rodzaj śmierci, który go spotkał...


W tej przystępnie napisanej książce, która jest skróconym wydaniem pracy pod tym samym tytułem, Samuele Bacchiocchi rzuca śmiałe wyzwanie powszechnie panującemu myśleniu i stanowi wiedzy. Jego staranne badania nieodparcie ukazują, że Biblia konsekwentnie naucza całkowitej abstynencji jako Bożego nakazu.\nSamuele Bacchiocchi - biblista, teolog, historyk kościoła oraz profesor i wykładowca akademicki na uczelniach amerykańskich. Z pochodzenia Włoch. Jest autorem kilku bestsellerów, które otrzymały korzystne recenzje wielu uczonych.


Lodówka słabo chłodzi - co robić? - TECHfresh.pl\n23 września 2016 17 listopada 2017 Mariusz\tBrak komentarzy lodówka, słabo chłodzi\n1 Co może być przyczyną słabego chłodzenia lodówki?\n1.1 Złe ustawienie temperatury chłodziarki\n1.2 Zapełnianie lodówki\n1.3 Uszkodzony wentylator\n1.4 Nieszczelność uszczelek\n1.5 Problem z wentylacją lodówki\nWielu użytkowników starszych, jak i nieco młodszych lodówek miewa problemy z ich prawidłowym funkcjonowaniem. Lodówki podatne są na szereg uszkodzeń, usterek i nieprawidłowości podczas chłodzenia i mrożenia. Podczas wieloletniej pracy lodówki, możemy zaobserwować, że nie chłodzi ona tak dobrze, jak robiła to na początku, lub ma problem z utrzymaniem stałej temperatury wewnątrz. Jak poradzić sobie z tą przypadłością?\nCo może być przyczyną słabego chłodzenia lodówki?\nPrzed podjęciem jakichkolwiek kroków, które mają na celu wyeliminowanie usterki i przywróceniu lodówce jej dawnej świetności, należy zacząć od zdiagnozowania problemu. Powodów, przez które lodówka słabo chodzi, może być naprawdę dużo. Poniżej prezentujemy kilka najpopularniejszych z nich.\nZłe ustawienie temperatury chłodziarki\nMoże zdarzyć się, że nasz problem wynika wyłącznie z ustawienia zbyt dużej temperatury w komorze chłodziarki lodówki, lub w przypadku jedoobiegowych lodówek, słabe chłodzenie może być powodowane ustawieniem zbyt niskiej temperatury w zamrażarce, co powoduje, że agregat nie jest w stanie utrzymać odpowiednio niskiej temperatury również w komorze chłodziarki. W tym celu należy zwiększyć nieco temperaturę zamrażarki i zmniejszyć temperaturę w chłodziarce.\nCzęsto problemy z odpowiednim chłodzeniem lodówki mogą wynikać z umieszczaniem w niej zbyt ciepłych produktów. Duża ilość ciepłych produktów jest dla lodówki zabójcza. Po pierwsze bardzo szybko winduje temperaturę wewnątrz, może powodować rozmrażanie lodówki, a także uszkodzenie termostatu. Przed umieszczaniem produktów spożywczych zwróćmy uwagę, czy ich temperatura bliska jest temperaturze pokojowej.\nProblemy z wydajnym chłodzeniem mogą objawiać się również w przypadku, gdy naraz umieścimy w lodówce zbyt dużą ilość produktów spożywczych. Lodówki posiadają specjalny parametr, który określa, jak dużo produktów naraz możemy w nich umieścić. Zwykle podawany jest w kg na jednostkę czasu. Jeżeli przekroczymy ten parametr, lodówka nie poradzi sobie z chłodzeniem, a umieszczone w niej jedzenie będzie oddawało temperaturę do lodówki, co spowoduje jej ocieplanie.\nUszkodzony wentylator w lodówce może powodować, że temperatura wewnątrz będzie źle rozprowadzana, co w konsekwencji spowoduje problemy z odpowiednim chłodzeniem produktów spożywczych. Warto zwrócić uwagę, czy wentylacja i mieszanie powietrza funkcjonuje prawidłowo.\nJest to jedna z częstszych przyczyn, które powodują uciekanie zimna z lodówki. Mimo że na pierwszy rzut oka uszczelki na drzwiach lodówki mogą wydawać się w porządku, warto lepiej się im przyjrzeć. Po pierwsze należy je wyczyścić, a następnie nadzorować, czy nigdzie nie ma przeciągu. Nieszczelne uszczelki należy wymienić na nowe.\nProblem z wentylacją lodówki\nZbyt ciasne umieszczenie lodówki we wnęce między szafkami lub zabudowanie jej może powodować, że agregat będzie niedostatecznie chłodzony, co w konsekwencji może doprowadzić do jego przegrzania. Przegrzany agregat będzie się często wyłączał i pracował z małą wydajnością.\n← Pralka nie odprowadza wody – co robić?\nEkspres Krups KP1000 Piccolo Dolce Gusto – instrukcja obsługi →