• „Duch znajduje się u źródeł wolności chrześcijańskiej, która jest zniesieniem niewoli grzechu” – mówił Jan Paweł II podczas katechezy w czasie środowej audiencji ogólnej. Rozważania swe Papież poświęcił działaniu Ducha Świętego, nieustannie ożywiającemu chrześcijan i cały Kościół. Biskup Rzymu podkreślił, że od Pięćdziesiątnicy „historię Kościoła w jej najgłębszej dynamice przenika obecność i działanie Ducha Świętego, »udzielonego z niezmierzonej obfitości« wierzącym w Chrystusa (por. J 3,34). Spotkanie z Chrystusem pociąga za sobą dar Ducha Świętego”.\nNa zakończenie audiencji Papież jeszcze raz zaapelował o ułaskawienie skazanego na śmierć w USA Dereka Barnabei, dodając: „Wyrażam życzenie, by zrezygnowano ze stosowania najwyższego wymiaru kary w sytuacji, gdy państwo dysponuje innymi środkami dla skutecznego powstrzymywania zbrodni”. Jednakże mimo apeli Jana Pawła II i wielu innych osób gubernator Virginii nie zgodził się na odroczenie kary śmierci, w związku z wynikami testów DNA potwierdzającymi winę Barnabei – wyrok wykonano 14 września.\n• Jubileusz Ludzi Starszych. „Drodzy przyjaciele w podeszłym wieku! W świecie takim jak nasz, w którym szerzy się kult siły i tężyzny, wasze powołanie polega na dawaniu świadectwa wartościom (...), które są wieczne, ponieważ są wyryte w sercu każdej istoty ludzkiej i zagwarantowane przez Słowo Boże” – powiedział Jan Paweł II podczas Mszy św. z okazji Jubileuszu Ludzi Starszych. Papież zauważył, że „Jubileusz Trzeciego Wieku (...) nabiera szczególnego znaczenia, jeśli weźmie się pod uwagę wzrastającą liczbę ludzi starszych w dzisiejszym społeczeństwie”. Podkreślił, że obchody Jubileuszu to „uznanie za skarb przesłania doświadczenia i mądrości” osób starszych, dla których „trzeci wiek jest czasem reorganizacji własnego życia i korzystania z owoców zdobytego doświadczenia i możliwości”. Kończąc homilię Jan Paweł II używał słów „my starzy”, a nie „wy”, jak było napisane w tekście. „Kościół patrzy na was z wielkim szacunkiem i ufnością… patrzy na nas! Kościół nas potrzebuje! Również społeczeństwo nas potrzebuje!” – mówił Jan Paweł II.\nZ okazji Jubileuszu Ludzi Starszych Papieska rada „Cor unum” przypomina, że 10 proc. ludności świata – czyli ok. 600 mln osób – ma ponad 60 lat.\n• Dyplomacja watykańska musi być przede wszystkim „dyplomacją Ewangelii”. Tak powiedział Jan Paweł II podczas spotkania z pracownikami watykańskich służb dyplomatycznych, przemawiając do 150 nuncjuszy i pronuncjuszy apostolskich, delegatów apostolskich i obserwatorów Stolicy Apostolskiej przy organizacjach międzynarodowych Papież wspomniał o świetnych tradycjach dyplomacji watykańskiej, podkreślając jednak, że prawdziwe światło należy czerpać z Chrystusa i Ewangelii. „Ludzkie przymioty rozwagi, rozumności i wrażliwości muszą iść w parze z duchem Błogosławieństw”. Spotkanie z Janem Pawłem II poprzedziło wspólne przejście przez Drzwi Święte, a następnie Msza św. koncelebrowana pod przewodnictwem watykańskiego sekretarza stanu, kard. Sodano. Kardynał podkreślił, że praca dyplomaty wymaga wielu wyrzeczeń, łączy się z opuszczeniem kraju pochodzenia, kontaktem z inną cywilizacją i kulturą, pociąga za sobą często samotność i chorobę. Dlatego, zauważył kard. Sodano, słusznie jego poprzednik kard. Agostino Casaroli nazwał tę misję „męczeństwem cierpliwości”.\nStolica Apostolska utrzymuje stosunki dyplomatyczne ze 174 państwami.\n• Jan Paweł II współczuje rodzinom i przyjaciołom ofiar powodzi, która 9 września zalała camping „Le Giare” w kalabryjskim Soverato. Większość gości campingu stanowiła kilkunastoosobowa grupa niepełnosprawnych wraz z opiekunami – wolontariuszami z UNITALSI, włoskiej organizacji zajmującej się przewozem chorych do Lourdes.\n• Nominacje. Jan Paweł II mianował abp Giovanniego Battistę Re, dotychczasowego substytuta w Sekretariacie Stanu Stolicy Apostolskiej, prefektem Kongregacji ds. Biskupów i przewodniczącym Komisji Pontyfikalnej ds. Ameryki Łacińskiej. Jednocześnie Papież przyjął rezygnację dotychczasowego prefekta Kongregacji ds. Biskupów i przewodniczącego wymienionej Komisji kard. Lucasa Moreiry Nevesa. Natomiast nowym substytutem w Sekretariacie Stanu został abp Leonardo Sandri, dotychczasowy nuncjusz apostolski w Meksyku.\n• Przedstawiciele Stolicy Apostolskiej i Republiki Litwy wymienili w Watykanie dokumenty ratyfikacyjne umów między tymi państwami. Umowy przewidują współpracę Stolicy Apostolskiej i Litwy w kwestiach wychowania i kultury oraz regulują sprawę posługi religijnej dla katolików odbywających służbę wojskową.\n• W Rzymie trwa Międzynarodowy Kongres Mariologiczno-Maryjny. Tematem kongresu, zorganizowanego przez Papieską Międzynarodową Akademię Maryjną, jest „Tajemnica Trójcy Świętej a Maryja”. Prace Kongresu przebiegają w 10 sekcjach – w sekcji polskiej referaty przedstawili: ks. dr Teofil Siudy, ks. dr Wacław Siwak i o. prof. Stanisław Napiórkowski OFMConv. W obradach biorą udział przedstawiciele innych Kościołów chrześcijańskich. Opracowana też zostanie deklaracja ekumeniczna. Kongresy odbywają się co cztery lata, ostatni miał miejsce w Częstochowie.\n• Światowy Alians Kościołów Reformowanych wyraził „rozczarowanie i konsternację” z powodu wydania przez Stolicę Apostolską dokumentu „Dominus Iesus” (9 września). Deklaracja świadczy o „braku wrażliwości ekumenicznej” – stwierdził sekretarz generalny Aliansu, Setri Nyomi, w oświadczeniu opublikowanym w Genewie. Kościoły protestanckie „przywiązywały dużą wagę do dialogu prowadzonego od dawna z Watykanem” – podkreśla list organizacji skierowany do Stolicy Apostolskiej wraz z komunikatem. Deklaracja „Dominus Iesus” wydaje się stanowić zahamowanie postępów w stosunkach wzajemnych i w dialogu między Kościołami od czasu Soboru Watykańskiego II – stwierdza komunikat.\nŚwiatowy Alians Kościołów Reformowanych z siedzibą w Genewie skupia 215 Kościołów reprezentujących 75 milionów chrześcijan w 106 krajach. Deklaracja „Dominus Iesus” wywołała wiele krytyk, m.in. ze strony Światowej Rady Kościołów i abp. Canterbury, George’a Careya, honorowego przewodniczącego Wspólnoty Anglikańskiej.\n• Konferencja Biskupów Holandii ostro skrytykowała ustawę zrównującą pod względem prawnym związki homoseksualne z małżeństwami. Ustawa została przyjętej 12 września przez Parlament holenderski. Zapewnia ona gejom i lesbijkom prawa, jakich nie mają w żadnym innym kraju: umożliwia m.in. adopcję dzieci (tylko holenderskich). 107 parlamentarzystów opowiedziało się za przyjęciem ustawy, a 33 było jej przeciwnych. W Holandii, po raz pierwszy cywilne „partnerstwo” dwóch homoseksualistów zostało zarejestrowane w urzędzie stanu cywilnego w 1998 roku. Korzystało ono z takich samych praw, jak normalne małżeństwa, jednak bez prawa do adopcji dzieci.\n• Abp Westminsteru, Cornac Murphy-O’Connor zapowiedział powołanie krajowej komisji kościelnej, która zajmie się sprawą pedofilii wśród księży. Oczekuje się, że prace komisji doprowadzą do zaostrzenia wewnętrznych przepisów dotyczących traktowania księży dopuszczających się pedofilii, z pozbawieniem funkcji duchownych włącznie – poinformował tygodnik „Sunday Times”. Arcybiskup Westminsteru stał się obiektem krytyki ze strony organizacji występujących w obronie praw dzieci, które zarzuciły hierarsze, iż w czasie gdy był biskupem Arundel i Brighton nie podjął odpowiednich działań w stosunku do księdza Michaela Hilla, mimo oskarżeń o molestowanie seksualne wysuniętych przeciw kapłanowi przez rodziców jednego z pokrzywdzonych dzieci. Ks. Hill został skazany na siedem lat więzienia w 1997 roku za 10 przypadków gwałtów na młodocianych. Według „Sunday Times”, w Anglii w stosunku do 21 księży katolickich toczy się obecnie postępowanie w związku z molestowaniem seksualnym dzieci. Do tej pory jedynie jeden kapłan został zasuspendowany.\n• Arcybiskup Bolonii kardynał Giacomo Biffi zaapelował do władz włoskich, by ułatwiały „napływ imigrantów katolickich, aby uratować tożsamość narodu”. W liście pasterskim odczytanym niedawno w kościołach archidiecezji kard. Biffi wyraził pogląd, że „kryteria przyjmowania imigrantów nie mogą być tylko natury ekonomicznej i socjalnej. Należy poważnie zatroszczyć się także o tożsamość kraju”. Jak sam przyznał, obawia się on imigracji z krajów muzułmańskich. Kardynał uważa ponadto, że organizacje kościelne przesadnie zajmują się imigrantami. „Statutowym zadaniem Kościoła jest ewangelizacja, nie opieka społeczna. Nie należą do Kościoła problemy socjalne, z którymi państwo nie potrafi sobie poradzić, gdyż Chrystus powołał nas do głoszenia wszystkim wiary w Niego” – stwierdził abp Bolonii. Kontrowersyjna wypowiedź kardynała wywołała falę krytyki.\n• Zakon jezuitów został oficjalnie zarejestrowany w Federacji Rosyjskiej. Choć jezuici uzyskali rejestrację jako jedna z pierwszych katolickich organizacji w 1992 roku, jednak po wydaniu przez Dumę w 1997 r. nowej ustawy o wolności poglądów i wyznania, zakon zmuszony został do rozpoczęcia na nowo całej procedury. Jezuitom po 1997 r. odmówiono rejestracji, powołując się na fakt, że ich kierownictwo znajduje się za granicą, prowincjał jest obcokrajowcem, mają zbyt mało członków – Rosjan i zbyt mało lokalnych oddziałów. Jezuici zaskarżyli ustawę do Sądu Konstytucyjnego. 13 kwietnia br. Sąd stwierdził, że rosyjskie ministerstwo sprawiedliwości nie ma prawa odmówić jezuitom nowej rejestracji, gdyż prawo nie może działać wstecz.\n• We Fryzyndze w Niemczech odbył się 4. Międzynarodowy Kongres „Renovabis” (14-16 września). Tematem kongresu była „Konfrontacja czy współpraca”. (W jednym z najbliższych numerów „TP” opublikujemy relację z kongresu.)\n• Po raz pierwszy w ponad 900-letniej historii cystersów w kapitule generalnej uczestniczyły na pełnych prawach, a więc z prawem głosu, kobiety. W skład najwyższego gremium władz zakonu, liczącego 3 tys. członków na całym świecie, wchodzą opaci i opat generał. Kapituła zbiera się co pięć lat. W pracach obecnej, zakończonej 11 września, uczestniczyło 40 sióstr. Choć od czasu założenia w 1098 r. zakon ma gałąź męską i żeńską, to udział sióstr cystersek w kierowaniu zakonem umożliwiła dopiero decyzja Jana Pawła II.\n• Z udziałem wybitnych intelektualistów z Polski i z zagranicy w Lublinie odbył się Kongres Kultury Chrześcijańskiej „Sacrum i kultura: Chrześcijańskie korzenie przyszłości” (15-17 września). Na zaproszenie metropolity lubelskiego abp. Józefa Życińskiego w Kongresie uczestniczyli m.in.: kard. Paul Poupard, kard. Miloslav Vlk, Alain Besançon, Leszek Kołakowski, Ryszard Kapuściński, Anna Świderkówna, Andrzej Wajda i Krzysztof Zanussi. (Zob. komentarz ks. Adama Bonieckiego na str. 3 – sprawozdanie z Kongresu zamieścimy w najbliższym numerze „TP”.)\n• Pomimo ulewnego deszczu, tysiące wiernych uczestniczyło w głównych obchodach Roku Świętego w dwóch diecezjach: przemyskiej i kaliskiej (17 września). Głównym punktem trwających osiem dni uroczystości jubileuszowych archidiecezji przemyskiej była Msza św. na rynku w Przemyślu, której przewodniczył metropolita krakowski kard. Franciszek Macharski. W uroczystości uczestniczyło ok. 30 biskupów, w tym abp Jan Martyniak, metropolita przemysko-warszawski obrządku greckokatolickiego. Mszę św. poprzedził obrzęd przejścia młodzieży przez symboliczną bramę trzeciego tysiąclecia.\n• Po dwuletnich pracach remontowych otwarto synagogę Chewra Lomdei Misznajot w Oświęcimiu, będącą częścią miejscowego Żydowskiego Centrum Edukacyjnego (12 września). W uroczystości uczestniczyli książę El Hassan bin Talal (brat zmarłego króla Jordanii Husajna), ambasadorowie Stanów Zjednoczonych i Izraela w Polsce, przedstawiciele amerykańskiego Kongresu i izraelskiego Knessetu, reprezentanci prezydenta RP i prezesa Rady Ministrów. Kościół katolicki reprezentowali biskup bielsko-żywiecki Tadeusz Rakoczy i bp Stanisław Gądecki, przewodniczący Rady ds. Dialogu Religijnego. Oświęcim jest miastem, „które stało się nie tylko miejscem ofiary, ale samo też stało się ofiarą historii i wciąż potrzebuje wyzwolenia się od przekleństwa Auschwitz. Nie poprzez zapomnienie dramatu sprzed 55 lat, ale poprzez stawanie się miejscem modlitwy, refleksji, spotkania, poznania i nadziei, poprzez tworzenie fundamentów nowej historii i nowej ludzkości” – powiedział bp Rakoczy.\n• W Zakopanem zaprezentowano nowe dyrektorium o katechizacji (17 września). Wiosną zostanie ono przedstawione biskupom do zatwierdzenia. Opracowany przez grupę programową Komisji Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski dokument określa podstawowe zadania nauki religii, formułuje kryteria oceniania osiągnięć ucznia, jego wiedzy i postaw moralnych. Dokument określa niezbędne minimum nauczania, które powinno być szczegółowo dopracowane w konkretnych programach. Zdaniem bp. Kazimierza Nycza, przewodniczącego Komisji, dokument ten pozwoli ujednolicić nauczanie religii w polskich szkołach, zachowując różnorodność programów, wynikającą ze specyfiki poszczególnych diecezji.\n• Ponad 1,3 tys. Romów uczestniczyło w 15. Międzynarodowej Pielgrzymce Cyganów do sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Limanowej (17 września). Pielgrzymkę zorganizowało Krajowe Duszpasterstwo Romów. Podczas Mszy św. w bazylice limanowskiej biskup tarnowski Wiktor Skworc udzielił jednemu romskiemu dziecku sakramentu chrztu. Pierwszą Komunię św. przyjęło 10 osób, a sakrament bierzmowania – 20. Hierarcha pobłogosławił także cztery pary małżeńskie. W czasie Mszy św. jedno czytanie i psalm wykonano w języku romskim. Pielgrzymkę uświetnił Przegląd Romskich Zespołów Folklorystycznych z kraju i zagranicy. W tegorocznej pielgrzymce po raz pierwszy wziął udział tradycyjny tabor z zabytkowymi wozami – własność Muzeum Etnograficznego w Tarnowie.\n• Instytut Pamięci Narodowej rozpocznie wkrótce śledztwo w sprawie bezprawnego uwięzienia prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego przez władze PRL w latach 1953–1956. Postępowanie wyjaśniające w tej sprawie rozpoczęła już w 1998 r. Główna Komisja Badania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu. „Sprawa uwięzienia prymasa Wyszyńskiego jest dla nas szczególnie ważna i pilna” – powiedział prof. Leon Kieres, szef IPN.\n• Kandydaci na urząd prezydenta z obozów lewicowych i orientacji liberalno-kosmopolitycznej nie spełniają chrześcijańskich i patriotycznych kryteriów sumienia – uważa wywodzące się z ruchu paxowskiego Katolickie Stowarzyszenie „Civitas Christiana”. Zarząd główny stowarzyszenia przyjął 12 września stanowisko w sprawie wyborów prezydenckich. „Dla większości katolickiej w Polsce nie może być obojętna – obok kwalifikacji prezydenta – jego postawa moralno-patriotyczna w takich np. kwestiach jak: godność osoby ludzkiej, stosunek do życia od poczęcia do naturalnej śmierci, bezpieczeństwo demograficzne i ekonomiczne wspólnoty narodowej, poszanowanie tradycji narodowej, dbałość o godne miejsce Polski w Europie i w świecie” – czytamy w oświadczeniu. Zarząd główny „Civitas Christiana” stwierdził również, że solidaryzuje się ze stanowiskiem Zarządu Akcji Katolickiej, który 19 sierpnia apelował, by ludzie wierzący nie głosowali na zadeklarowanego ateistę.\n• Największą w Polsce księgarnię katolicką poświęcił w Krakowie bp Jan Szkodoń (12 września). W wyremontowanej i powiększonej księgarni wydawnictwa WAM można znaleźć ok. 20 tys. tytułów. Księgarnia przy ul. Kopernika 26 ma w swojej ofercie nie tylko książki religijne, ale także m.in. słowniki, encyklopedie i albumy. Osobny dział w księgarni stanowią kasety i płyty CD.\n• O ustanowienie 8 grudnia dniem godności kobiety zwróciły się do Prymasa Polski uczestniczki Studium „Kobieta w życiu Kościoła i świata”. Studium proponuje, żeby przypadająca tego dnia Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Maryi była już na stałe świętem kobiet. Zdaniem uczestniczek Studim święto kobiet obchodzone w PRL 8 marca było „fałszywym świętem”. Studium „Kobieta w życiu Kościoła i świata” działa przy parafii pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w Warszawie. Skupia ok. 80 osób. Organizuje wykłady i konwersatoria na temat roli kobiety w Kościele i Polsce.\n24 września 2000


Dżinsowe spodnie rekreacyjne w Tchibo\nZnajdujesz się na stronie szczegółów produktu zarchiwizowanego Dżinsowe spodnie rekreacyjne.\nNiezwykle wygodne i bardzo modne. Dżinsowe spodnie rekreacyjne posiadają dwie kieszenie wpuszczane, dwie kieszenie tylne i szlufki na pasek. Z troczkami umieszczonymi w tunelu. Odporny na deformacje materiał dresowy stylizowany na prawdziwy dżins. Z zawartością elastanu: odporne na deformacje, doskonale leżą, zapewniają wysoki komfort noszenia. Dżinsowe spodnie rekreacyjne zapinane na zamek błyskawiczny i guzik.


Patronat najnowsze artykuły i zdjęcia\nChristophe Andre jest lekarzem psychiatrą i terapeutą w szpitalu. Zapewnia, że medytacja pozwala uwolnić się od bólu.\nArt Sfera już 25 maja - Ostatnia Deska Ratunku przed Dniem Matki\nNa stoiskach będzie można znaleźć biżuterię, galanterię, odzież, sztukę użytkową, designerskie gadżety czy też ręcznie szyte, kolekcjonerskie lalki. To również możliwość spotkania się z architektami wnętrz, którzy doradzą jak zagospodarować domowe pielesze.\n26 maja - na zakupy do Wilanowa\nKochasz zakupy? Cenisz dobrą i ciekawą modę? Nie chcesz przepłacać? Nie ma nic prostszego! Zapraszamy już w najbliższą niedzielę do Wilanowa!\nZałóż swój sklep internetowy w 10 minut\nTakie właśnie warsztaty organizuje VIAMODA INDUSTRIAL w Warszawie. 18 maja odbyła się kolejna edycja szkoleń pt. "Moda w Sieci".\nZawód projektant - już niedługo!\nZawsze marzyłaś o pracy modelki, a może chciałabyś zostać projektantką i ubierać największe gwiazdy? U boku najlepszych - wszystko jest możliwe!\nW niedzielę 12 maja w Forcie Legionów w Warszawie odbędzie się Kocham Wino Fest - Festiwal Dobrego Smaku organizowany przez Centrum Wina. Będzie to jeden z największych festiwali wina w Polsce, na który zapraszamy wszystkich wielbicieli wina i wybornych smaków.\nCzwarty odcinek Studia Stylu już w sieci!\nRedaktorki Styl.fm kochają oglądać Studio Stylu!\nWrocław Fashion Meeting już niedługo!\nWywiad z Katarzyną Szary\n1) W jaki sposób rozpoczęła się Pani przygoda z wizażem ?\nWywiad z mistrzynią Polski wizażystów!\nStyl.fm zaprasza na kolejne spotkanie - wymienianie!\nFairy Tales w Krainie Czarów i Magii\nMistrzostwa Polski Wizażystów na sezon Wiosna/Lato 2013 już za nami\nStyl.fm ma zaszczyt przedstawić Wam wyniki!\nMaja Hyży zdradziła płeć dziecka! Ma już dwóch synów, a teraz?\n14-latka zaszła w ciążę. W szkole była wyzywana i ośmieszana. "Ludzie kazali mi usunąć córeczkę"\nRekordowo wysokie ceny za owoce i warzywa. Takiej drożyny się spodziewaliście?!


Oprawa muzyczna - Elizjum\nGłówna » Oprawa muzyczna\nInstrumentem muzycznym, kojarzącym się z ceremoniałem mszy świętej, są bez wątpienia organy. Ich ciepły, wrażliwy dźwięk przywołuje spokój tradycyjnych obrzędów. Organy w wersji przenośnej sprawdzają się również jako instrument tworzący oprawę muzyczną pogrzebu. Połączone z ciepłym głosem organisty kreują łagodzącą ból i cierpienie aurę, która pomaga przejść przez trudy ostatniego pożegnania z Bliską Osobą.\nSkrzypce to instrument, który doskonale wpasowuje się w atmosferę pogrzebu. Melancholijne dźwięki poruszają wrażliwą stronę ludzkiej natury. Piękne, rzewne tony, delikatna linia melodyczna i profesjonalny dobór utworów sprawiają, że skrzypce są instrumentem często wybieranym do oprawy muzycznej pogrzebów. Bogaty wybór utworów klasyków muzyki poważnej pozwala na efektowną i zarazem wzruszającą oprawę ostatniej drogi Zmarłego.\nTrąbka i flugelhton\nTrąbka to instrument kojarzony z trąbami anielskimi wzywającymi anioły i dusze zmarłych do Boga. Ta symbolika wykorzystywana jest w kulturze europejskiej i na trwałe weszła do kanonu tradycji związanej z ostatnim pożegnaniem. Trąbka jako instrument muzyczny towarzyszy pogrzebom przedstawicieli służb mundurowych. Oprawa muzyczna z jej wykorzystaniem jest także powszechnie stosowana w przypadku uroczystości pogrzebowych osób cywilnych.\nAria Na Strunie G J.S. Bach\nGiulio Cacccini vel Władimir Wawiłow Ave Maria Flugelhorn\nCh. Gounod J S. Bach Ave Maria\nW naszej ofercie znajdą Państwo także muzykę wokalną śpiewaną przez profesjonalnych muzyków. Ciepłe tony muzyki korzystającej z bogatych zasobów muzyki kościelnej, czy utwory nawiązujące do tematyki pożegnania i śmierci będą wspaniałym zwieńczeniem ceremonii pogrzebowej.\nPogrzeb to szczególna uroczystość, która swą powagą potęguje żal i ból rodziny Zmarłego. Cisza panująca podczas pochówku jeszcze bardziej podkreśla brak Bliskiej Osoby i jej odejście na zawsze.\nPrzygnębiające milczenie, trudne do udźwignięcia dla najbliższych i zgromadzonych, można wypełnić okolicznościową muzyką, która dodatkowo wprowadzi bardzo podniosły nastrój, podniesie prestiż uroczystości i jednocześnie będzie łagodnie koić ból pogrążonej w nim rodziny.\nElizjum pomoże zorganizować oprawę muzyczną\nProponujemy Państwu profesjonalną oprawę muzyczną ceremonii pogrzebowej. Płynącą z serca muzykę docenią w trudnych chwilach wszyscy zgromadzeni. W naszej ofercie skorzystać można z aranżacji muzycznych wykonanych na organach, trąbce, skrzypcach. Wspaniałą atmosferę zadumy wprowadza także śpiew, który rozprasza żal i pozwala skupić się na pięknej, choć melancholijnej melodii. Proponujemy oprawę muzyczną pogrzebów wykonaną wyłącznie przez profesjonalistów, którzy zadbają o odpowiedni repertuar utworów dostosowanych do okoliczności pogrzebu.\nOprawa muzyczna stosowana może być zarówno w kaplicy pogrzebowej, na głównej uroczystości (także w kościele), jak i w przypadku ostatniej stacji pochówku – na cmentarzu, gdzie dochodzi do pogrzebania zmarłego. Wypełnia niezręczną i powodującą ból ciszę w trakcie opuszczania trumny do grobu. Łagodne dźwięki pozwalają rodzinie ukoić żal i zmniejszają cierpienie spowodowane utratą Bliskiej Osoby. Zapewniamy zarówno wysoką jakość artystyczną muzyki, jak i niezbędne nagłośnienie, szczególnie potrzebne na cmentarzu.


Sunrise 7200 LED – Solarium Info\nHome » Oferta » Solaria nowe » Ergoline » Sunrise 7200 LED\nOprawa Sunrise 7200 Hybrid Light LED zapewnia naturalną, płynną opaleniznę z dodatkową pielęgnacją skóry. Wzajemne oddziaływanie światła UV i czerwonego Beauty Light zapewnia promienną i długotrwałą opaleniznę przy jednoczesnej pielęgnacji skóry. Szczególnie podczas opalania twarz i dekolt są rozpieszczane specjalnymi diodami LED Beauty Light - dla aksamitnie miękkiej skóry i wyjątkowo świeżej cery.\nPołączenie łagodnie opalającego się światła UV i pielęgnacyjnego światła pielęgnacyjnego rozpieszcza skórę. Dla jedwabiście miękkiej skóry i promiennej cery.\nNiezależnie od tego, czy jest to tylko jasna karnacja, czy bezpośrednio widoczna głęboka opalenizna: dzięki Personal Sunstyle lampa LED Sunrise 7200 Hybrid Light jest zawsze idealnym solarium.\nBadania naukowe potwierdzają, że czerwone światło wolne od UV sprzyja gromadzeniu się kolagenu, poprawia teksturę i dotyk skóry oraz redukuje zmarszczki.\nSzczególnie podczas opalania twarz i dekolt są rozpieszczane specjalnymi diodami LED Beauty Light – dla aksamitnie miękkiej skóry i wyjątkowo świeżej cery. Na korpusie 14 lamp smartsun PLUS gwarantuje promienną cerę z efektem piękna.\nOprawa Sunrise 7200 Hybrid Light LED zapewnia naturalną, równomierną opaleniznę z dodatkową pielęgnacją skóry. Wzajemne oddziaływanie światła UV i czerwonego Beauty Light zapewnia promienną i długotrwałą opaleniznę przy jednoczesnej pielęgnacji skóry. Sunrise Hybrid Light oferuje również trzy dostosowane do indywidualnych potrzeb programy opalania z Personal Sunstyle – dzięki czemu możesz zdecydować, jak chcesz cieszyć się słońcem.\nDynamiczne stateczniki elektroniczne (Dynamic Performance) zawsze gwarantują stałą moc UV przy dłuższej żywotności lampy do 1000 godzinc\n34 lampy UV Advanced Trend (200 W *)\n14 lamp smartsun PLUS (200 W *)\nNa pierwszy rzut oka Sunrise 7200 inspiruje unikalnym pokazem światła LED i ekscytującymi liniami w typowym stylu Ergoline. Nowy system drzwi przesuwnych umożliwia łatwy dostęp i daje jasny widok na jasno oświetlone wnętrze. Otwarty tunel opalający zapewnia Twoim klientom relaks podczas opalania.


Tło historyczne W pustyni i w puszczy - klp.pl\nW pustyni i w puszczy / Tło historyczne W pustyni i w puszczy\nCiekawego spostrzeżenia dokonał badacz literacki Wiesław Kot: Bardzo prawdopodobne, o czym jednak Sienkiewicz nie wspomina, że Tarkowski i Rawlison pozostawali (…) na usługach wywiadu wojskowego, ponieważ kanał przez nich nadzorowany miał przede wszystkim ogromne znaczenie strategiczne. Stawia to, zwłaszcza Władysława Tarkowskiego, niedawnego powstańca styczniowego, w sytuacji dość dwuznacznej.\nDrugim wydarzeniem opisanym przez Sienkiewicza jest powstanie mahdystów. Jego genezę opisują słowa pana Rawlisona: Rząd egipski nie zabrał tam nikomu wolności (…) ale ją setkom tysięcy, a może i milionom ludzi przywrócił. W Kordofanie, w Darfurze i w Sudanie nie było w ostatnich czasach żadnych państw niezależnych. Zaledwie tu i ówdzie jakiś mały władca rościł prawo do niektórych ziem i zagarniał je wbrew woli ich mieszkańców, przemocą. Przeważnie jednak były one zamieszkałe przez niezawisłe pokolenia Arabo-Murzynów, to jest przez ludzi mających w sobie krew obu tych ras. Pokolenia te żyły w ustawicznej wojnie. Napadały na siebie wzajem i zabierały sobie konie, wielbłądy, bydło rogate i przede wszystkim niewolników. Popełniano przy tym wiele okrucieństw. Ale najgorsi byli kupcy polujący na kość słoniową i niewolników.\nUtworzyli oni jakby osobną klasę ludzi, do której należeli wszyscy niemal naczelnicy pokoleń i zamożniejsi kupcy. Ci czynili zbrojne wyprawy daleko w głąb Afryki, grabiąc wszędy kły słoniowe i chwytając tysiące ludzi: mężczyzn, kobiet i dzieci. Niszczyli przy tym wsie i osady, pustoszyli pola, przelewali rzeki krwi i zabijali bez litości wszystkich opornych. Sienkiewicz pominął fakt, iż powstanie miało przede wszystkim charakter niepodległościowy i było skierowane przeciwko najeźdźcom. Autor powieści sugerował, że dołączający się do Mahdiego wojownicy robili to dla korzyści materialnych, swawoli czy zamiłowania do mordów. Tak naprawdę powstanie cieszyło się powodzeniem, ponieważ życie w Egipcie w tamtych czasach przypominało wegetację. Udział w walkach był tak naprawdę dla nich szansą na oswobodzenie się spod opresji brytyjskiej. Sam Mahdi został przedstawiony w powieści jako ucieleśnienie zła. W historii zapisał się on zupełnie inaczej. Muhammad Ahmad ibn Abd Allach pochodził z biednej rodziny. Jako dziecko przejawiał wielkie zainteresowanie Koranem i teologią Islamu. Jako szesnastolatek nauczał już innych sekretów tej religii wędrując po pustyni. Z czasem do swoich przypowieści zaczął wplatać wątki niepodległości Egiptu, co przysporzyło mu rzesze zwolenników.\n1 Charakterystyka Stasia Tarkowskiego\nartykuł / utwór: Tło historyczne W pustyni i w puszczy


lakieromania #Nails INC. # recenzja lakieru z lipcowego Glossybox'a - Keep calm and carry on\nDziś podsumowująca recenzja lakieru, który pojawił się w lipcowym pudełku Glossybox.\nLakier prezentowałam w filmiku, 4 ml próbka, postanowiłam tą recenzję zrobić na zasadzie photo recenzji.\nZdjęcia będą pokazywały kroki jakie wykonałam w trakcie malowania.\nTak przygotowane paznokcie po wchłonięciu pomalowałam odżywką Sally, wzmacniającą. A potem nastało malowanie…\nLakier całkiem dobrze się nakładał, chociaż pierwsza warstwa była prześwitująca, co oznacza, że krycie za pierwszym razem nie jest idealne. Dość szybko schnie, nie musiałam nic poprawiać.\nNo a teraz czas na zdjęcia po 5 dniach noszeniu lakieru na paznokciach:\nEfekt: Po jednym dniu noszenia na paznokciach zaczęły się pojawiać starte miejsca, odpryskiwać lakier zaczął po dwóch dniach, właściwie chcąc, żeby paznokcie wyglądały ładnie musiałam co trochę domalowywać jakieś odpryskujące elementy.\nOcena: na tą chwilę, za ten lakier na bank nie zapłaciłabym 55 zł. Zrobie drugie podejście z utwardzaczem, ale na ten moment jestem na NIE! Niesetety:/


"Kobiety nieidealne: Joanna" - Magdalena Kawka, Małgorzata Hayles | BookParadise\nStrona główna / / "Kobiety nieidealne: Joanna" - Magdalena Kawka, Małgorzata Hayles\n"Kobiety nieidealne: Joanna" - Magdalena Kawka, Małgorzata Hayles\nizabelajurkiewicz lutego 25, 2019\nNie ma kobiet idealnych. Może to i dobrze, w końcu\n„(…) idealne kobiety są nudne, bo przecież prawdziwa kobiecość kryje się właśnie w tych niedoskonałościach”.\nO tym, jak dobrze być niedoskonałym, przekonują nas po raz kolejny Magdalena Kawka i Małgorzata Hayes w dowcipnej, nieco refleksyjnej komedii z cyklu „Kobiety nieidealne”. Po Magdzie i Izie przyszedł czas na Joannę.\nSpokojna i rozważna do tej pory bohaterka nie dość, że bierze ślub z poznanym na wakacjach Tunezyjczykiem, to jeszcze rezygnuje z pracy, stawiając wszystko na jedną kartę, i otwiera wraz z Izą restaurację sushi o wdzięcznej nazwie „Kazuo”. Joanna, choć nieco przerażona zmianami w swoim życiu, dzielnie stawia czoła problemom, z jakimi przychodzi jej się zmierzyć. A tych nie zabraknie w powieści, o nie! Jak to w życiu: dorastająca córka, były mąż, obecny, który dopiero co rozpoczyna przygodę z językiem polskim, przedziwne zajścia w restauracji, a nawet… tajemnicza przeszłość, która czyni jej życie nieidealnym.\nDo lektury przystąpiłam pełna entuzjazmu, nie wiedzieć czemu wyobrażając sobie, że czeka mnie jeden wątek – starcia się kultury polskiej z tunezyjską. Owszem, nie zawiodłam się, jednak mój entuzjazm nieco przygasł, gdy okazało się, że wcale on w książce nie dominuje. Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło: w powieści jest tak wiele wątków z życia Joanny, że z pewnością nie grozi nam nuda. Osobiście najbardziej przypadła mi do gustu kryminalno-sensacyjna sprawa tajemniczych zdarzeń w restauracji. Otóż okazuje się, że ktoś próbuje zaszkodzić biznesowi Joanny i Izy, a to oblewając farbą auto zamożnego klienta, a to wysyłając fałszywe e-maile… Kim jest tajemniczy osobnik, który za wszelką cenę chce doprowadzić do ruiny restaurację?\n„Kobiety nieidealne: Joanna” to powieść o czterech kobietach, i to jakże nieidealnych! Autorki połączyły ze sobą tak różne charaktery, że z pewnością każdy znajdzie wśród nich swoją faworytkę. O ile Magdę i Izę już znamy z poprzedniej części, o tyle tutaj mamy okazję lepiej poznać Joannę. Jak w każdej paczce przyjaciółek, musi się znaleźć miejsce dla spokojnej, niekonfliktowej osobowości – rola ta przypadła właśnie Joannie. Może nieco brak jej zdecydowania, szczególnie w kontaktach z byłym mężem i pracownikami, jednak trudno wymagać od wszystkich stanowczości – w końcu nikt nie jest doskonały.\nPodczas swoich babskich spotkań, tak szczegółowo opisywanych w książce, co zresztą uważam za dobry pomysł, bohaterki snują refleksje nad dążeniem do ideału.\n„- Teraz już wiem, o czym mówisz. Oni mają być idealni, bo mają być naszą nagrodą, prawda? – przyjaciółka kontynuowała moją myśl. – Zadośćuczynieniem za wszystko, co złe. Mają być przesyłką, którą wysyła nam nieidealne życie i jakby mówi: „Hej, to ja, Życie, przepraszam, spierdoliłem, ale masz tu supermana i wszystko będzie już dobrze.”\nCo tu dużo mówić, podobają mi się te pełne mądrości i refleksji spotkania, pełne rozmów, tak dowcipnych i szczerych. Są krótkim wytchnieniem od codziennego pędu bohaterek i akcji, która biegnie własnym torem.\nLiteratura kobieca zajmuje szczególne miejsce w moim sercu. Lubię czytać o kobietach takich jak ja, tak samo nieidealnych, o ich perypetiach, wątpliwościach. W końcu każda z nas boryka się z takimi czy innymi problemami i bez wątpienia popełnia błędy, jak bohaterki. Kolejna część perypetii czterech przyjaciółek nie zawiodła mnie i z pewnością sięgnę po kolejną, której bohaterką będzie Baśka.\nChoć może lektura książki „Kobiety nieidealne: Joanna” nie była zbyt wymagająca, zaś książka sama w sobie nie jest idealna, śmiało mogę ją polecić każdej kobiecie! Nieidealnej kobiecie rzecz jasna.


Regulamin - Smart Heart\nZasady współpracy ze specjalistami SmartHeart”\nZapisanie na wizytę następuje osobiście, telefonicznie, smsowo lub przez stronę smart-heart.pl. W przypadku pierwszej wizyty konieczne jest uiszczenie płatności z góry.\nCzas zarezerwowany na sesję to 50 minut, prosimy o punktualność, a w przypadku spóźnienia się czas ten nie jest wydłużany.\nPacjent otrzymuje przed wizytą powiadomienie w formie SMS. Nieotrzymanie SMS nie oznacza, że wizyta została odwołana.\nPacjent ma prawo odwołać wizytę bezpłatnie do 24 godzin przed wizytą, w innym przypadku wizyta jest płatna.\nNależność za wizytę regulowana jest w gotówce podczas wizyty lub przelewem przed wizytą.\n21 1050 1461 1000 0092 6104 5448\nW tytule: zapłata za sesję psychoterapii dnia… (data) lub zapłata za psychoterapię grupową za miesiąc… (miesiąc)\nNazwa odbiorcy: SmartHeart\nRachunki imienne są wystawiane na koniec miesiąca.\nSpotkania odbywają się zazwyczaj raz w tygodniu.Całkowity czas trwania terapii, stosowane techniki i metody są ustalane indywidualnie z terapeutą.\nPsychoterapeuta jest zobowiązany do zachowania w tajemnicy wszystkich informacji ujawnianych podczas terapii, a także samego faktu korzystania przez pacjenta z terapii wobec osób trzecich. Wyjątkiem jest sytuacja zagrożenia życia lub zdrowia pacjenta lub osób trzecich, albo sytuacje określone prawem. Współpracując z innymi specjalistami leczącymi pacjenta, np. psychiatrą, udostępnia tylko niezbędne informacje, za wiedzą i zgodą pacjenta.


Otwarcie marketu budowlanego Pszczółka w Olkuszu - Miejski serwis informacyjny: Olkusz, Bukowno, Bolesław, Klucze, Trzyciąż\nOtwarcie marketu budowlanego Pszczółka w Olkuszu\n17 listopada 2018 w miejscowości Olkusz nastąpiło uroczyste otwarcie nowego marketu budowlanego sieci Pszczółka. Specjalnie dla mieszkańców przygotowane zostały liczne atrakcje oraz konkursy z nagrodami. Ponadto klienci mieli okazję skorzystać z wielu promocji i rabatów, które obejmowały bogatą grupę asortymentową.\n"Wol-Med" Miejsko-Gminne Centrum Medyczne Sp. z o.o. Praktyka Lekarza Rodzinnego\nUsługi Weterynaryjne. Piechulski Tomasz\nUsługi Transportowe. Ściążko Wacław\n"Woldrob" Zakład Wylęgu Drobiu SC\nZaklad Produkcyjno-Usługowy. Wyrób Trumien-Karawaniarstwo. Robert Hałat\nUsługi Stolarskie. Kulka Jerzy\nUsługi Transportowe. Hajduła Marek


eduteka Liceum Język polski Biografie F. Karpinski - twórca poezji sentymentalnej\nPochodzacy z ubogiej rodziny szlacheckiej, wyksztalcony w stanislawowskim kolegium jezuickim, a pózniej w jezuickiej Akademii Lwowskiej, Franciszek Karpinski jest uwazany za czolowego przedstawiciela polskiej poezji sentymentalnej oraz za spadkobierce sielankowej poezji baroku. Sformulowal on zalozenia sentymentalizmu polskiego. Twierdzil, iz zródlem natchnienia dla poety moze byc wszystko, co go otacza. W tej sytuacji wyznaczanie literaturze i poezji prawidel i przepisów jest niepotrzebne. Najwazniejsze dla poety jest czule serce, uwrazliwione na ludzkie nieszczescie, na potrzebe milosci, wyznaczajace emocjonalny stosunek do przyrody oraz budujace wewnetrzny lad moralny poprzez odrzucenie zaklamania i pozorów. Sentymentalna twórczosc miala byc oryginalna, rodzima, miala tez odznaczac sie prostota oparta takze na utworach ludowych, czerpac miala z prostego slownictwa.\nWszystkie te zasady najpelniej mogly byc realizowane w liryce, szczególnie w takich gatunkach jak sielanka, piesn, elegia. Bohater tych utworów mógl przedstawiac wlasny, subiektywny punkt widzenia. Przedmiotem swego wyznania mógl uczynic zarówno sprawe blaha, drobna, jak i wielka i bardzo powazna. Z tej osobistej perspektywy mógl mówic zarówno o swej milosci, jej radosciach i niedolach, jak i o stosunku do Boga lub ojczyzny.\nO milosci wlasnie mówi utwór "Do Justyny. Tesknosc na wiosne". Pozornie nie ma tu mowy o milosci, a wiersz jest jedynie porównaniem budzacego sie na wiosne swiata ze stanem ducha wewnetrznego poety. Jednak jest to próba autoanalizy. Samotny podmiot liryczny opisuje swe cierpienia wywolane zawodem milosnym lub tesknota za ukochana. Chociaz dookola wszystko rozkwita w jego sercu gosci jedynie ból, zal,tesknota i smutek. Utwór zdominowany jest przez uczucia takie jak milosc, smutek czy zal. Uczucia wioda prymat nad rozumem. To wszystko spelnia zalozenia postawione przed sentymentalizmem, a jednoczesnie zapowiada nadejscie nowej epoki - romantyzmu.\nJeszcze wyrazniej widac te wartosci w sielance "Laura i Filon". Utwór, którego akcja rozgrywa sie na tle wsi i przyrody, ukazuje pare zakochanych mlodych ludzi. Opowiada on o cierpieniach, rozterkach i radosciach, jakie niesie z soba milosc. Gdy Laura przybywa na umówione spotkanie pod jaworem, spostrzega, ze ukochany na nia nie czeka. Powoduje to podejrzenie o niewiernosc i zdrade oraz wyzwala atak zlosci i rozpaczy. Wtedy zza pobliskich zarosli wybiega Filon i tlumaczy, iz chcial jedynie przekonac sie o milosci swej ukochanej. Utwór konczy sie pogodzeniem sie kochanków i wyznaniem wzajemnej milosci i przysiega wieczystej wiernosci. Najwazniejsze w tej sielance wydaje sie byc zwrócenie uwagi na swiat przezyc wewnetrznych, próba analizy psychiki zakochanych oraz wplywu milosci na zachowanie sie czlowieka. Charakterystyczny jest fakt, iz bohaterowie tej sielanki to"ludzie dworu", przebrani jedynie w wiejskie stroje.


W Kadynach powstanie schronisko dla nietoperzy - Dziennik Elbląski\nW Kadynach powstanie schronisko dla nietoperzy\n2015-04-30 07:00:00 (ost. akt: 2015-04-29 15:22:29)\nO tym , jak będzie wyglądało schronisko dla nietoperzy opowiadał nam Bartłomiej Bujnik\nW Kadynach powstanie zimowe schronisko dla nietoperzy z Wysoczyzny Elbląskiej. Do tego celu zostanie przystosowana jedna z ziemianek, której właścicielem jest Nadleśnictwo Elbląg.\nNocek rudy, gacek brunatny, mroczek pozłocisty czy mopek, który znajduje się na polskiej Czerwonej Liście Zwierząt Ginących i Zagrożonych, to zwierzęta niezwykle pożyteczne. Niestety, często w wyniku niechęci i odrazy, jaką wzbudzają, bywają ofiarami bezmyślnej działalności człowieka.\nW Kadynach powstanie w tym roku specjalna ziemianka-schronisko. Nietoperze wszystkich gatunków będą mogły w niej spokojnie przejść w stan hibernacji - swoisty letarg. Schronisko będzie objęte stałym monitoringiem naukowców.\n— Nietoperze w okresie zimowym zapadają w stan hibernacji, który może być spontanicznie przerwany. Jednak budzą się one kilkakrotnie w ciągu zimy na żer, a także po to, by uzupełnić zapasy wody w organizmie i pozbyć się produktów przemian fizjologicznych — wyjaśnia Bartłomiej Bujnik, starszy specjalista ds. ochrony przyrody w Parku Krajobrazowym Wysoczyzny Elbląskiej.\nAdaptacja ziemianki zostanie sfinansowana przez Nadleśnictwo Elbląg oraz Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Olsztynie. Koszt oszacowano na około 11 tysięcy złotych.\nTagi: Kadyny schronisko nietoperze schronisko dla nietoperzy\nSylwester M. Jarkiewicz #1726505 1 maj 2015 17:04\nSuper sprawa! U mnie na działce nietoperze mają schronienie w ziemnych norach. Jest ich tu kilka. Najważniejsze, że są tu za darmo:)


Oferta - Usługi kafarem | Usługi kafarem fotowoltaika | Usługi kafarem Polska i Europa\nWbijanie słupów/nóg/podpór pod konstrukcje fotowoltaiczne, na terenie Polski i Europy, dla klienta indywidualnego jak i biznesowego, współpraca przy tworzeniu farm fotowoltaicznych.\nPodejmiemy się montażu machnicznego konstrukcji fotowoltaicznej posadowionej na gruncie, oraz montażu modułów fotowoltaicznych. Powieżone zadanie wykonamy z najwyższą starannością przywiązując szczególną uwagę do wytycznych zawartych w instrukcji montażu dostarczonych przez producenta.\nOferujemy kompleksowe wykonawstwo począwszy od wbicia konstrukcji, mechanicznego montażu konstrukcji fotowoltaicznej, montażu modułów oraz wykonanie części elektrycznej i uruchomienie instalacji. Świadczymy usługi klientom biznesowym jak i klientom indywidualnym.\nWykonujemy kompleksowe instalacje fotowoltaiczne posadowione na dachach budynków mieszkalnych, dachach nieruchomości firmowych i innych. Swoje usługi kierujemy do klientów biznesowych jak i indywidualnych. Przeprowadzimy inwestora przez cały proces począwszy od audytu a kończąc na uruchomieniu instalacji i złożeniu odpowiednich dokumentacji. Zapraszam do naszego oddziału resystem.pl


Elitarni obrońcy. Friendly Fire – Palestra Polska\nElitarni obrońcy. Friendly Fire\nFRIENDLY FIRE – rzecz o wsparciu dowództwa w walce z konkurencją.\nWczoraj wielu z nas otrzymało maile z treścią dokumentów i zaleceń, które wydały w dniu 24 lipca 2013 r, Zespół wraz z Komisją Etyki Zawodowej NRA . Mail zawierał także komunikat wzywający do usunięcia z nośników elektronicznych treści niezgodnych z prawem lub z zasadami etyki i dostosowania form działalności do obowiązujących przepisów, co pobudziło mnie do pochylenia się nad kilkoma kwestiami związanymi z tym krokiem organów NRA.\nZ grubsza rzecz ujmując na rynku kancelarii adwokackich da się wyróżnić 3 grupy podmiotów ze względu na rynek na którym one operują, są to Indywidualne Kancelarie Adwokackie ( IKA), Spółki Adwokackie (SpA) oraz duże Firmy Prawnicze ( FP). Podział ten jest autorski i na potrzeby tego tekstu posłuży jedynie do próby przeanalizowania działań organów Adwokatury względem poszczególnych podmiotów.\nW pierwszej kolejności zauważam, że z punktu widzenia konkurencji, mamy do czynienia z konkurencją wewnętrzną i zewnętrzna w stosunku do korporacji adwokackiej. I tak przykładowo IKA konkurują wewnętrznie z innymi IKA, oraz SpA, a prawie w ogóle z FP, bowiem operują w innym segmencie rynku klientów. Jedynie SpA maja konkurencję tak po stronie IKA jak i FP, bowiem działają one na obu rynkach.\nNa zewnątrz IKA konkurują z Radcami Prawnymi ( RP) wspieranymi przez KIRP, Firmami Windykacyjnymi ( FW), Firmami odszkodowawczymi ( FO), Doradcami Prawnymi ( DP).\nNieco inaczej sprawa konkurowania ma się w przypadku większych podmiotów w postaci SpA i FP, ale nie chce teoretyzować, ich właściciele sami potrafią wskazać te pola i przyjrzeć się zaprezentowanemu modelowi podzielając, bądź nie, moje przemyślenia.\nPotrzebę wsparcia ze strony samorządu, odczuwało wielu adwokatów.\nWzględem DP przejmujących rynek drobnych porad prawnych, zasypujących klientów indywidualnych ulotkami z nieuczciwa reklamą” adwokat jest drogi”.\nWzględem FO wręczających ulotki w szpitalach i tam podpisujących umowy, z wysoką prowizją bez opłat za to z wynagrodzeniem w przypadku wygrania sprawy.\nWzględem FW zapewniających tanią i skuteczna windykację a mogących brać udział w czynnościach komornika, do których adwokat nie miał dostępu.\nWreszcie względem RP mających duże wsparcie swojego samorządu realizującego konsekwentnie spójna strategie dla całej korporacji, dającym lepsze narzędzia swoim członkom w walce konkurencyjnej i trzeba wprost powiedzieć mającym większe do nich zaufanie, co ujęto w konstrukcji przepisów zezwalających na wszelkie działania za wyjątkiem tych zabronionych, w przeciwieństwie do kazuistycznego wyliczenia tego co jest adwokatom dozwolone w przedmiocie „reklamy” i marketingu.\nDAMY WAM WSPARCIE czyli Friendly Fire\nFriendly fire (ang. dosł. przyjazny ogień) – termin zapożyczony z nomenklatury armii Stanów Zjednoczonych, w dosłownym tłumaczeniu oznacza on „przyjacielski ogień”. Friendly fire to zwrot oznaczający przypadkowy ostrzał własnych (lub sojuszniczych) sił i środków. Przyczyną tego zjawiska może być omyłkowa identyfikacja celów jako wrogie lub wypadek związany z niską celnością (uderzenie skierowane w stronę przeciwnika trafia we własne oddziały).\nSpadło to na adwokatów w sposób modelowo przedstawiony w Wikipedii.\nOmyłka polega na tym, że ktoś dostrzegł marginalny problem nadający się na działania oddziałów specjalnych w postaci Rzeczników Dyscyplinarnych, skierował ogień na wszystkich walczących na pierwszej linii frontu z faktyczna konkurencją.\nŚmiem twierdzić, a żadnych innych danych nie podano, że to czym zajął się zespół ds nieuczciwej konkurencji było wynikiem innowacyjnych i kreatywnych poczynań najodważniejszych wojowników. Dalej twierdzę, tak samo bez twardych danych, że nikomu te działania szkody nie poczyniły, ba więcej gdybyśmy znali te przypadki wiele moglibyśmy się nauczyć, a tak może nigdy nie poznamy poczynań tych pionierów którzy przekraczali granice i wchodzili w odważne rynkowe interakcje.\nTen błąd wynika z modelu w jakim tkwi od samego początku samorząd adwokacki, wytyczne idą z góry do dołu, komunikacja jest tylko w jedna stronę w trybie władczym.\nZaskakujące jest to, że tak wielu powołuje się na służbę Adwokaturze a nikt nie chce służyć adwokatom.\nŻeby im bowiem służyć trzeba w pierwszej kolejności zapytać czego adwokaci oczekują od samorządu, a później w imię tej służby, mając władzę – spełnić oczekiwania większości ( demokracja tak ma).\nA ja wtedy poczuje siłę mojego samorządu wspierającego mnie w mojej pracy będącej cząstka misji całej Adwokatury, gdzie w trosce o moje interesy ( tak własnie w tej kolejności) i interesy społeczeństwa Zespół ds Zwalczania Nieuczciwej Konkurencji, podejmie walkę ze staczami w szpitalach i przed Sądami, da możliwość zawierania umów ( PDQL) wierząc, że ich autorzy są w stanie zadbać o swoje wynagrodzenie i oszacować ryzyko procesu nie obiecując rezultatu, zapewni możliwość realnego uczestnictwa w toku wszystkich czynności egzekucyjnych, podejmie walkę z głoszącymi hasła „adwokat jest drogi”, da możliwość informowania a najbardziej kreatywnych nagrodzi a nie spacyfikuje.\nZespół ds zwalczania nieuczciwej konkurencji zajmie się aplikantami przejmującymi klientów, adwokatami przejmującymi sprawy z nierozliczonymi klientami, szklanymi sufitami dzielącymi niektóre kancelarie i niektórych klientów i pewnie jeszcze wieloma sprawami z zakresu nieuczciwej konkurencji, z którymi stykamy się na pierwszej linii frontu.\nP.S. Zakaz reklamy – informowania – marketingu, nie uderza w startujących adwokatów, nie daje też zdecydowanej przewagi dużym firmom, on pozwala dotrzeć małemu podmiotowi z komunikatem do dużych klientów, duży podmiot (SpA, FP) nie jest bowiem zainteresowany rynkiem IKA, a zatem czy zakaz reklamy i działań marketingowych jest tak na prawdę w interesie konsumenta, może nawet społeczeństwa, czy może ma na celu ograniczanie wewnątrz korporacyjnej konkurencji. A zatem komu potrzeby jest zakaz reklamy i dlaczego Samorząd nie ufa swoim członkom, że ci wykorzystają nowe narządza dla realizacji misji całej Adwokatury?\nZespół ds Zwalczania Nieuczciwej Konkurencji, został po KZA w listopadzie, podniesiony do rangi Komisji Praktyk Rynkowych i Konkurencji.. Czy zatem letnia akcja była Friendly Fire, czy tez ogniem wymierzonym we własne oddziały z okreśłonego powodu. Czy nowoutworzona komisja będzie wspierać naszą walke na pierwszej lini, czy też zajmie się eliminacją ekspansywnej konkurencji. Czas pokaże.


Sondaże opinii publicznej - Prawda2\nPsychologia Platforma PO Bandwagon Effect i Media 4\nKaruzela sondaży 10\nSondaże prezydenckie 4 bez ocen\nPrawda2.Info -> Forum -> Dyskusje ogólne Odsłon: 6053\nWysłany: 14:03, 20 Sie '05 Temat postu: Sondaże opinii publicznej\nKtoś chce napisać o tym, że wierzy sondażom?\nWysłany: 16:35, 08 Wrz '05 Temat postu:\nCimosze Spada i bardzo dobrze, w jego miejsce wzrasta TusK\nWysłany: 11:21, 11 Paź '05 Temat postu:\nOj człowieku... Patrzę, że spiskowe teorie dziejów dalej w modzie. Najpierw nalezy nauczyć sie czytać survey (a nie sondaż jak nieprecyzyjnie się wyrażasz, podobnie jak dziesiątki pismaków).\nWielce się oburzając na niezgodność dwóch przeprowadzonych w krótkim odstępie czasu badań konkurencyjnych ośrodków, wystawiasz sobie świadectwo ignorancji w dziedzinie badań społecznych. Na te pozorne niezgodności ma wpływ wiele czynników - Ty podajesz tylko jeden, a mianowicie granice błedu statystycznego wynikającego z prawa wielkich liczb stosowanego przy uogólnianiu wyników badań w próbie na ogół populacji. Nie wspominasz o rzeczach które mają o wiele większy wpływ na miarodajnośc badania: współczynnik trafności (na ogól 95 przy próbie 1066, przy badaniach telefonicznych mniejszy), wielkośc poróby, sposób doboru próby, metoda badawcza i wiele innych (z pozoru tak nieistotnych jak okres pracy ankietera dla danej firmy). Im tańsze zamówienie - tym więcej potencjalnych abberacji.\nFirmom badawczym nie opłaca się fałszować wyników na zamówienie polityczne z jednego, ale za to wystarcającego argumentu - głównym chlebodawcą tych firm są prywatne korporacje i to one, a nie gazety czy kasztanowi politycy zostawiają tam gros przychodów. I korporacje te mając jakiekolwiek wątpliwości co do miarodajności pracy ośrodka po prostu skazują go na finasowy niebyt - strategia rynkowa przedsiębiorstwa oparta na nietrafnych wynikach to samobójstwo. Fałszerstwo więc za kilkaset tysięcy, czy nawet milon złotych jest nieopłacalne. Jako "specjalista" od badań terenowych na pewno się orientujesz ile w komercyjnych badaniach się płaci za jednego "łebka" z próby powiedzmy 1200?\nI jeszcze jedno - ludzie w badaniu najważniejsze są szczegółowe korelacje zmiennych a nie słupki DEKLAROWANEGO poparcia (a nie zaufania okazanego przy urnie wyborczej).\nJeśli ktoś (dziennikarz, polityk, mało rozgarnięty obywatel) nie umie czytać wyników badań i wyciągać z nich wniosków znając wszystkie właściwości i ograniczenia metod badawczych to niech sobie odpuści i nie sieje ćwierć inteligenckiej papki.\nWysłany: 22:32, 11 Paź '05 Temat postu:\nJa wiem o tym, że sondaże sa nieprecyzyjne.\nAle kiedy przedstawia się je w mediach nie mówi się o tym, lecz podaje jedynie "błąd statystyczy" pisząc o nim tak, jakby był maksymalnym błędem sondażu w stosunku do rzeczywistości.\nCo to znaczy "na zamówienie publiczne"?\nPoza tym, powiem ci tak.\nJakbym miał firmę, która robi takie badania i inna firma kupiła by u mnie przeprowadzenie sondażu, to co by mi szkodziło go lekko "podrasować", zanim im go oddam?\nA gdybym miał zarówno firmę, która robi sondaże, jak i tą, które je kupuje, a do tego jeszcze 100 innych firm, z róznych branż, setkę kolegów w sejmie i pare setek w ABW to fałszowałbym sondaże na sete. Choćby po to by sprawdzić czy coś to daje. I nic bym na tym nie stracił.\nPowiedz to tym z codziennych wiadomości.\nWysłany: 00:57, 12 Paź '05 Temat postu:\nO proszę nawet socjolog się znalazł. Sam kiedyś studiowałem to . Więc coś powiem. Tutaj poprawię Cię Bimi bo się mylisz - wyników sondaży wcale nie trzeba fałszować , żeby uzyskać to co się chce. Bo po co ? Jak można zrobić aby były 100% prawdziwe , ale miały zamierzony wynik . Wystarczy odwołać do określonych grup społecznych i w nich przeprowadzić sondaż . Podam prosty przykład :\nMamy ochotę zrobić aby jutro Lepper miał wyższe noty niż tusk , - więc przeprowadzamy sondaż wśród rolników.\nChcemy uzykać proporcję by powiedzmy w sondażu wynikało że na Leppera głosowało 70% a na kaczyńskiego 30% więc ankietujemy 700 rolników i 300 studentów prawa.\nA teraz pytanie do Pana socjologa - po co się tak robi?\nWysłany: 11:58, 12 Paź '05 Temat postu:\nSQRW - Jeśli manipulujesz składem próby (jak to zrobić mistrzu przy próbie losowo-adresowej? Jako socjolog zapewne wiesz jak się warzy próby i jak "łowione" sa wziątki) to taka próba traci cechę reprezentatywności (a więc nie mozna zastosować prawa wielkich liczb), a to jest z kolei dziecinnie łatwe to wykrycia nawet dla "socjologa in spe". Więc wskaż mi "palcem" konkretne badanie ze sfałszowaną reprezentatywnością - to na prawdę proste.\nPewnym zgrożeniem jest niewiedza i ignorancja pismaków oraz "węszycieli spisków".\nTo jest własnie choroba tego kraju - nie znam się, nie mam pojęcia - ale swoje wiem i wam powiem. Bom omnibus (przy okazji- omnibus - jaki to rodzaj badania?) i znam się na wszystkim , jakiem Polak.\nJak mi sie auto zepsuje to zostawiam robotę mechanikowi, a nie sam zagladam, cmokam i udaje znawcę.\nTak samo jest z naszymi pożal się Boże decydentami. Gabinet cieni SamejBrony - Renata B. (koński warkocz) jako wiceminister finansów - bo kierowniczką GS'u kiedyś była to podstawy księgowości zna...\nWysłany: 18:25, 12 Paź '05 Temat postu:\nno właśnie kto komu odowodni jaką metodą robiony był sondaż? Jak ktoś zwyczajny może sprawdzić jakie sposoby badań zastosował ankieter. Jak wspomniałeś każdy socjolog wie jak dobierać ludzi ankietowanych , aby sondaż był dokładny a , to że tego nie robi to inna kwestia. Na początku swojego zdania użyłeś takiego pięknego słowa "manipulacja" . I do tego właśnie zmierzam . A taki właśnie artykuł znalazłem w sieci :\nSondaże opinni publicznej jako narzędzie manipulacji.\nOd najdawniejszych czasów ludzie starają się wpływać na zachowanie innych ludzi, aby osiągnąć zaplanowane przez siebie cele. Motywacje bywają różne. Czasem są to motywacje związane z pozytywnymi celami, ale częściej zmierzają do skutków, których poddani takim zabiegom ludzie wcale nie chcą, lub które są dla nich wręcz szkodliwe. Najwięcej zabiegów wymagają te cele, które wiążą się ze zdobywaniem, utrzymywaniem i pełnieniem władzy, a także z forsowaniem zaplanowanych przez siebie zmian, często takich zmian, które źle służą rządzonym społeczeństwom. Taka motywacja wymaga objęcia oddziaływaniem wielkich zbiorowości ludzkich i zachęca do rozwijania szczególnie skutecznych metod, także coraz lepszych narzędzi umożliwiających sterowanie ich zachowaniami.\nOpanowanie środków masowego przekazu, zwłaszcza przy dzisiejszym rozwoju techniki, zapewniającym ich wszechogarniający zasięg, jest najbardziej skutecznym sposobem manipulacji zmierzającej do wymuszenia pożądanych zachowań społeczeństw. Nawet nieograniczony monopol dysponowania środkami masowego przekazu nie gwarantuje jednak łatwego osiągania zamierzonych celów – dysponenci muszą przecież stale dbać o minimum wiarygodności. Wielu z nas pamięta sytuację przed rokiem 1989, gdy wiarygodność polskiej telewizji, radia i prasy spadły do takiego poziomu, że także oczywiste prawdy były przyjmowane z powątpiewaniem, a nawet uznawane za kłamstwo. W tamtej sytuacji już nie tylko skuteczność sterowania zachowaniami ludzi spadła do zera, zniknęła nawet możliwość najprostszej i niezbędnej komunikacji władzy ze społeczeństwem. Dzisiaj zbliżamy się do podobnego stanu rzeczy, mimo, że pozornie tak wiele w Polsce się zmieniło. Nie trzeba szczególnie wnikliwych analiz treści publicystyki dominującej na rynku, czy zawartości przekazywanej informacji, a zwłaszcza tej nie przekazywanej. Wystarczy przejrzeć skład kadrowy polskiej telewizji - nie tylko ten widoczny na ekranie i nie tylko w telewizji publicznej. Trudno o bardziej wymowną ilustrację przewrotnej dewizy: „trzeba bardzo wiele zmienić, aby niczego nie zmieniać”.\nJedno wszakże się zmieniło –skwapliwie skorzystano z nowego i bardzo skutecznego narzędzia manipulacji jakim już od dawna posługują się ustabilizowane demokracje – wprowadzono socjotechnikę wykorzystującą tzw. badania opinii publicznej. Po roku 1989, wraz z falą innych nonsensów przyjmowanych bezkrytycznie z „cywilizowanego” zachodniego świata, do Polski dotarła moda na płytkie, choć krzykliwie popularyzowane sondaże opinii publicznej. Z wolna ogarniają one coraz szersze dziedziny aktywności publicznej. Metoda oddziaływania na świadomość pojedynczego człowieka, a w sumie na świadomość dużych grup ludzi, polega na wpajaniu przekonania o powszechności zachowań i poglądów, które są pożądane dla osiągnięcia zamierzonego celu. Badania opinii publicznej skupiają się na tej właśnie metodzie oddziaływania, przy czym badaniom nadaje się pozory naukowości, aby uwiarygodnić przedstawiane wyniki.\nW niniejszym wykładzie przyjrzymy się bliżej sondażom opinii publicznej, aby przywrócić rzeczy właściwą miarę i zwrócić uwagę na niebezpieczeństwa. Jest to temat bardzo ważny dla dzisiejszych adeptów sztuki dziennikarskiej, ponieważ w swej przyszłej pracy będą się oni często stykać z tym zjawiskiem.\nPragnę zaznaczyć, że tym wykładem wykraczam znacznie poza swoją wąską specjalność fizyka jądrowego, ale przedstawioną przeze mnie krytyczną analizę mógłby dokonać każdy myślący człowiek. Tym bardziej każdy, kto przyswoił sobie metody docierania do prawdy w badaniach naukowych i zna wszelakie obiektywne trudności jakie się z tym wiążą. W 1996 roku opublikowałem artykuł: „Sondaże: zabawa, czy manipulacja?” [dwumiesięcznik Arcana 3 (9) 1996], do którego napisania w znacznej mierze zainspirowała mnie lektura artykułu Stephena Budiansky’ego [U.S. News and World Report”, 4.12.1995] poddającego miażdżącej krytyce wiarygodność sondaży, które tak znacząco wpływają na życie publiczne w USA. Zwróciłem się wtedy z wyrzutem do polskich socjologów, że nie dbają o prestiż swojego środowiska naukowego, jeżeli przemilczają temat tak ważny i tak ściśle związany z ich dziedziną. Wywiązała się nawet krótka polemika, ale przedstawiona w odpowiedzi teza: „wszystko w porządku” nie skłaniała mnie do jej rozwijania. Nie mogłem wtedy wiedzieć o przygotowywanym opracowaniu Prof. Ryszarda Dyoniziaka, kierownika Katedry Socjologii AE w Krakowie, które opublikowane zostało w książce „Sondaże a manipulowanie społeczeństwem” wydanej przez TAiWPN Universitas w Krakowie w 1997. Opracowanie to zawiera wnikliwą analizę najważniejszych aspektów dotyczących sondaży i podaje wiele przykładów z polskiej praktyki. Gorąco polecam tę książkę, ponieważ zawiera ona bogaty materiał, którego nie sposób pomieścić w jednym wykładzie.\nPrzyjrzyjmy się przez chwilę sytuacji w USA. Tam techniki przeprowadzania sondaży rozwinięto do tego stopnia, że polityk składający zapotrzebowanie na zbadanie opinii wyborców, może uzyskać wynik w ciągu kilku godzin. Zwykle chodzi o zbadanie reakcji wyborców na decyzje, które polityk ma zamiar podjąć, ale często celem sondażu jest potwierdzenie słuszności już podjętej decyzji, lub poprawa notowań polityka, które zostały nadszarpnięte ujawnieniem niewygodnych, często kompromitujących okoliczności. Zwłaszcza w tym ostatnim przypadku sondaże są szczególnie ukierunkowane i hałaśliwie nagłaśniane przez media sprzyjające politykowi. Taki rodzaj socjotechnicznego działania „badaczy” dobrze ilustruje paradoksalny przykład, gdy ujawnienie skandali obyczajowych W.J.Clintona zaowocowało wzrostem jego notowań - w konsekwencji zablokowało to możliwość jego odwołania. Można się wszakże zapytać: „Cóż w tym złego, że polityk chce poznać reakcję wyborców na decyzję, którą ma zamiar podjąć? Przecież takie postępowanie jest realizacją, a nawet jest kwintesencją demokracji”. Przy takim postawieniu sprawy rodzą się podstawowe wątpliwości. Wielu polityków tak uzależniło swoje postępowanie od wyników sondaży, że nie potrafią oni już podjąć żadnej decyzji bez wcześniejszego rozpoznania opinii anonimowych respondentów. Jest to z pewnością zwyrodnienie demokracji, gdy ludzie żądni sprawowania władzy za główny cel uznają jej zdobycie i utrzymanie, a rozwiązywanie problemów jest wyłącznie pochodną tego głównego celu. Przecież nie sposób przyjąć, że polityk desygnowany do pełnienia władzy, mający dostęp do znacznie szerszej informacji niż uczestnik sondażowej ankiety, znający wielorakie uwarunkowania i dysponujący gronami ekspertów i doradców, miałby się kierować podpowiedzią jaką podsuwają mu wykonawcy badań sondażowych. Nawet gdyby przyjąć, że większość ma rację, że dostęp do informacji lawinowo rośnie, a w związku z tym w wielu przypadkach zbiorowa mądrość wskaże najlepszy wariant rozwiązania. Wątpliwości powstają, a nawet przerażenie ogarnia w chwili, gdy rozpozna się jak lichym substytutem opinii większości są wyniki sondaży, jak mizerna jest ich wiarygodność.\n2. Sondaże - badania naukowe? socjologia ? statystyka?\nChociaż nikt nie twierdzi wprost, że badanie opinii publicznej ma charakter badań naukowych, w środkach masowego przekazu tworzy się aurę niezwykłej powagi wokół wyników uzyskiwanych przez instytucje zajmujące się sondażami. Wielokrotne i powtarzające się wpadki kompromitujące te instytucje, czasem wyniki przekraczające granice śmieszności, pozostają bez większego wpływu na dobre samopoczucie „specjalistów”, nierzadko legitymujących się tytułami naukowymi. Z namaszczeniem odkrywają przed nami tajniki wiedzy o polskim społeczeństwie uzyskane w sondażach, a może raczej projekcję swoich wyobrażeń o społeczeństwie podpartą fikcyjnymi liczbami. W telewizyjnych imitacjach debat publicystycznych, prowadzonych zawsze w starannie dobranym gronie uczestników i pod ścisłą kontrolą ideologicznie sprawdzonych i dyspozycyjnych dziennikarzy, gęsto padają argumenty oparte na najświeższych wynikach sondaży. Czasem dyskusja wręcz skupia się wokół takich wyników, a rzadkie i nieśmiałe próby podważania ich wiarygodności są tylko drobnym elementem gry pozorów, lub też zabiegiem ubarwiającym nudnawą atmosferę rozmowy.\nNikt nie oczekuje, by w badaniach socjologicznych stosowano taki rygoryzm, jaki obowiązuje w naukach ścisłych. W poszukiwaniu prawdy nie można jednak pomijać elementarnych wymogów stosowanej metody. Musi ona być dostosowana do przedmiotu badań, musi uwzględniać istnienie wszelkich czynników i okoliczności mogących mieć wpływ na ich wynik, musi wreszcie w części interpretacyjnej oprzeć się na żelaznych zasadach logiki. Każdy fizyk wie ile trudności trzeba pokonać w badaniach materii nieożywionej, ile pułapek zastawia natura, jak bardzo uczciwość badacza nakazuje by pokonać własny subiektywizm. Prawda, do której się w końcu dochodzi na podstawie faktów i dedukcji ogłaszana jest z wielką ostrożnością, bo popełnienie błędu skutkuje utratą wiarygodności.\nNie ma wątpliwości, że w badaniach socjologicznych skala trudności jest niepomiernie większa, a interpretacja i wnioski są znacznie bardziej złożone i muszą być obwarowane wieloma uwarunkowaniami. Nie chodzi o to by podważać wiarygodność dobrze przeprowadzonych badań socjologicznych, gdy wybrany fragment wiedzy o społeczeństwie oparty jest na analizie wielu ankiet i sondaży, przeprowadzanych z pełną znajomością rzeczy i z uczciwością w dociekaniu prawdy. Niestety przedstawiciele tej dziedziny nauki, występujący nad wyraz często w mediach publicznych, raczej kompromitują socjologię i rujnują wiarygodność swojego naukowego środowiska. Socjologowie zwykle pozostawiają bez komentarza bzdurne wypowiedzi i wnioski budowane na podstawie płytkich, metodologicznie całkowicie niepoprawnych sondaży.\nNiedawno krzykliwie ogłoszono zaskakujący wynik sondażu, z którego wynikało, że połowa Polaków popiera legalizację eutanazji. Po usłyszeniu tej informacji normalny człowiek tylko przez chwilę zastanowił się nad tym, czy otoczenie, w którym żyje, jest aż tak odmienne od reszty Polaków. Dalsze myślenie musiało się skupić na problemie: jak zadano pytanie sondażowe, by uzyskać taki właśnie wynik? Nietrudno się domyślić, że pytanie było nakierowane na uzyskanie takiego właśnie szokującego wyniku, który ma być wstępem do kampanii propagandowej za legalizacją eutanazji w Polsce. Równie łatwo można postawić pytanie wykazujące całkowicie marginalną akceptację tego barbarzyńskiego procederu – wystarczyło by wspomnieć udokumentowany kontekst praktyki holenderskiej. Ten gorszący przykład manipulacji nie został należycie skomentowany przez socjologów, instytucja firmująca manipulację nie poniosła żadnych konsekwencji. Dla nas zdarzenie to powinno być przestrogą przed potencjalnymi skutkami zwycięstwa wyborczego dzisiejszych dysponentów środków masowego przekazu i sprzężonych z nimi ośrodków „badania opinii publicznej”. Jeszcze nie głoszą publicznie swoich zamiarów, ale trudno wątpić, że jest to preludium do przyszłego „rozwiązywania” problemu niewydolności systemu służby zdrowia i świadczeń emerytalnych drogą legalizacji eutanazji.\nSondaże opinii publicznej opierają się na metodzie indukcyjnej, w której na podstawie odpowiedzi grupy ludzi wybranej do badań dokonuje się uogólnienia wniosków określających postawy i poglądy szerszej zbiorowości. Przy absolutnej poprawności wszystkich innych elementów badań, dokładność wyniku badań zależy od liczebności grupy badanej. Mamy do czynienia z prostymi i dobrze rozpracowanymi prawami statystycznymi, które określają dokładność wyniku. Im bardziej liczebna jest grupa poddana badaniom, tym bardziej precyzyjny wynik można osiągnąć. Badane grupy zwykle obejmują około tysiąca osób ankietowanych, co określa dokładność wyniku na ok. 3%. Ale nawet tutaj uwidacznia się beztroska „badaczy”, którzy wielokrotnie publicznie deklarowali błąd 2 do 3%, przy liczbie badanych ok.1000 osób. Aby uzyskać dokładność 2% badana próbka musi liczyć co najmniej 2500 osób. Czymże jednak są te drobne nieścisłości w porównaniu z innymi mankamentami sondaży, które w praktyce polskiej ujawniają całkowitą bezużyteczność badań opinii publicznej i ich wulgarnie manipulacyjny charakter.\nZanim przejdziemy do wyliczenia podstawowych elementów podważających wiarygodność polskich ośrodków badania opinii publicznej, przypomnijmy fakt z przeszłości, który w dość wyjątkowy sposób demaskuje brak kompetencji najpoważniej dziś traktowanego ośrodka CBOS. Kiedy przed 1989 rokiem dwa istniejące wtedy ośrodki OBOP i CBOS prezentowały swoją wiedzę o Polakach, wydawało się, że niektóre ankiety sondażowe przeprowadzane były wśród pracowników telewizji, lub pomiędzy wyselekcjonowanymi kadrami partyjnymi. Propagandowa funkcja wyników sondaży naciągana była do granic śmieszności, które także dzisiaj są często przekraczane, zwłaszcza przy publikacji wyników OBOP. Jednak były przecież także zlecane zadania bardziej poważne, gdy prawdziwych wyników domagały się ośrodki dyspozycyjne. Badacze, których większość zapewne dalej tkwi w „fachu”, nie potrafili nawet swym możnym zleceniodawcom dostarczyć prawdziwej informacji. Wyniki wyborów w czerwcu 1989 roku były zaskoczeniem do tego stopnia, że obie strony knowań przy okrągłym stole zostały zmuszone do odsłonięcia części spisku, by dokonać jawnej manipulacji z wyborem W.Jaruzelskiego na prezydenta i z naprawieniem sytuacji wywołanej kompletnym fiaskiem listy krajowej.\n3. Podstawowe błędy i manipulacje w sondażach.\nPłynna jest granica pomiędzy błędami, które popełniają pracownicy ośrodków badań opinii publicznej w wyniku niedostatecznej wiedzy o metodologii, a manipulacjami, które są zamierzoną deformacją wyników. Czy istnieje jednak jakaś granica dla beztroski „naukowców” zajmujących się badaniami? Jak może nie zadziwić wypowiedź specjalisty Herberta Ashera z Uniwersytetu Stanowego Ohio cytowana w przytaczanym na wstępie artykule S.Budiansky’ego: „Coraz częściej odkrywamy, że nawet proste i drobne detale związane ze stawianiem pytań mogą mieć ogromny wpływ na wynik”. Przecież wystarczy odrobina wyobraźni, by uświadomić sobie te niebezpieczeństwa przed przystąpieniem do badań. Przejrzyjmy zatem najczęściej występujące przyczyny, które uzasadniają konieczność niezwykle sceptycznego traktowania ogłaszanych wyników:\n3.1. Wybór badanej próbki.\nStosowanie praw statystycznych opiera się na trudnym do zrealizowania założeniu, że grupa poddana badaniom została wybrana w sposób idealnie przypadkowy i zapewniający pełną reprezentatywność dla zbiorowości, którą chcemy opisać. Nie jest to prosta sprawa dla kogoś, kto chce rzeczywiście uczciwie dotrzeć do prawdy. Natomiast dla kogoś kto chce uzyskać wynik, który szczególnie zadowoli zamawiającego, selekcja badanej grupy może znacząco ułatwić zadanie. W niestabilnej sytuacji w Polsce jest co najmniej kilka powodów, które potęgują trudności wyboru grupy reprezentującej przypadkowy rozkład opinii.\nPo pierwsze – ludzie, którzy decydują się odpowiadać na pytania już stanowią wyselekcjonowaną grupę ludzi bardziej aktywnych i skłonnych do myślenia pozytywnego. Odmawiający, liczniej reprezentują ludzi zmęczonych rzeczywistością i pesymistów przekonanych, że nic od nich nie zależy.\nPo drugie – nawet dzisiaj, mimo że czasowo oddaliliśmy się od okresu PRL, część ludzi zawsze potraktuje ankieterów jako osobników w jakiś sposób powiązanych z władzą – powoduje to odpowiedzi nieszczere, a nawet motywowane obawami o skutki ujawnienia rzeczywistych poglądów, bo w gruncie rzeczy nie ma żadnej gwarancji anonimowości.\nPo trzecie – trudno uwierzyć, by ankieterzy docierali do wszystkich rejonów kraju, w proporcjach odzwierciedlających rzeczywisty rozkład opinii.\nPo czwarte – podawane wyniki często nie są zaopatrywane informacją o lokalnym, lub ogólnopolskim charakterze sondażu. Geograficzny rozkład preferencji wyborczych jest przykładem, który ukazuje jak kolosalne są fluktuacje opinii i daje wyobrażenie o możliwej skali błędów.\nNiektóre ośrodki badania opinii publicznej podają stale powtarzającą się i ściśle określoną liczbę badanych osób, np. 1080. Wskazuje to na stałe grono respondentów, a więc błąd selekcji grupy staje się błędem systematycznym, przenoszonym na wszystkie wyniki.\nJako przykład ilustrujący problem wyboru badanej próbki podam eksperyment jaki przeprowadziłem w czasie wykładu w Instytucie Dziennikarstwa. Zapytałem studentów o ich stosunek do integracji Polski z Unią Europejską. W grupie liczącej około 60 osób, wszyscy głosowali przeciw integracji. Daje to wynik 100% z błędem statystycznym ok.13%. Uczciwość nie pozwala mi jednak twierdzić, że aż tak znacząca jest dezaprobata dla integracji, mimo że studenci przybyli z wielu rejonów Polski.\n3.2. Formułowanie pytania.\nZależność wyniku badań od sposobu sformułowania pytania jest rzeczą całkowicie trywialną. Są jednak prawidłowości, których nie sposób przewidzieć i dopiero solidne doświadczenie badacza pozwala uniknąć pułapek deformujących wynik. Na przykład kolejność stawianych pytań może mieć znaczący wpływ na wynik, co udokumentowano analizą badań dotyczących emocjonalnie całkowicie neutralnych problemów. Zapytano respondentów: „Porównaj tenis z piłką nożną” – 65% odpowiedziało, że piłka jest bardziej emocjonująca. Gdy odwrócono pytanie: „Porównaj piłkę nożną z tenisem” – 77% powiedziało, że tenis bardziej ekscytuje. Institut fuer Demoskopie w Allensbach w Niemczech zapytał: „ Czy uważasz, że ruch kołowy przyczynia się bardziej, czy mniej do zanieczyszczenia powietrza niż przemysł?” – 45% odpowiedziało, że ruch kołowy, a 32%, że przemysł bardziej. Gdy kolejność w pytaniu odwrócono, uzyskano całkiem odmienny wynik – 24% uznało, że ruch kołowy, a 57%, że przemysł bardziej zanieczyszcza powietrze.\nW formułowaniu pytania trzeba uwzględnić wiele prawidłowości, które są dobrze rozpoznane, np. to, że ludzie mają skłonność do dawania odpowiedzi raczej powszechnie akceptowanych, niż uczciwych, że odpowiedź może nawet zależeć od płci, czy wieku ankietera, zwłaszcza w tematach delikatnych. Ustawianie odpowiedzi przez pytania przygotowawcze, które poprzedzają pytanie zasadnicze, jest zabiegiem, które często ma na celu odwrócenie wyniku, a nie pogłębienie tematu. Można z dużym prawdopodobieństwem przyjąć, że taki zabieg zastosowano w przypadku wspomnianego wcześniej sondażu na temat legalizacji eutanazji.\n3.3. Brak szerszych informacji u respondentów.\nBłąd ten dotyczy większości sondaży, bo rzadko ankieter poprzedza zasadnicze pytanie sprawdzeniem, czy respondent ma podstawowe informacje by udzielić odpowiedzi. Zapoznając się z wynikami nie wiemy jaki procent odpowiedzi pochodzi od osób, które mają szeroką wiedzę na dany temat, których informacje są cząstkowe, a jaka część respondentów odpowiada mimo kompletnej niewiedzy. W sondażach dotyczących spraw politycznych często dociekliwe i trudne pytania zadawane są ludziom, którzy zupełnie się polityką nie interesują. Jeszcze wyraźniej absurdalność takich badań ujawnia się w bardziej specjalistycznych zagadnieniach. Czy w ogóle ma sens badanie akceptacji dla energetyki jądrowej, zgody na legalizację eutanazji, lub integrację Polski z Unią Europejską, gdy nie ma pewności, że badane osoby mają dostateczną wiedzę i zapoznały się z merytoryczną argumentacją zwolenników i przeciwników? Znane jest też zjawisko niechęci ludzi do przyznawania się do ignorancji. W sondażu przeprowadzonym w USA zadano ankietowanym pytanie: „Czy uważasz, że Statut Spraw Publicznych dobrze spełnia swoją funkcję?” –ponad 30% respondentów sformułowało odpowiedź, mimo, że taki statut w ogóle nie istnieje.\n3.4. Ukryte uprzedzenie.\nZamawiający sondaż na dany temat przeważnie nie oczekuje obiektywnych badań, lecz wyniku, który można wykorzystać na rzecz określonej linii politycznej, w interesie danej grupy, czy partii. Dla pieniędzy można porzucić zasady etyczne i sformułować pytanie tak, by zamawiający był zadowolony z wyniku. Można to zrobić w sposób nie skrywający intencji, bo najczęściej pytania sondażu nie są ujawniane publicznie, ale można tę intencję ukryć. Można także pytanie poprzedzić kontekstem ukierunkowującym sposób myślenia w stronę pożądaną dla osiągnięcia zamierzonego wyniku. Można jednym dodanym, lub zmienionym słowem zmienić wynik pytając na przykład: „Czy uważasz, że duszpasterze spełniają pozytywną rolę w społecznościach swoich parafii?, lub zamienić słowo „duszpasterze” na „proboszczowie”; odmienny wynik jest pewny.\n3.5. Absurdalność pytania.\nPrzykłady zupełnie niedorzecznie ustawionych pytań dostarcza cotygodniowy telewizyjny program publicystyczny „Forum”, który w szczególny sposób związany jest z ośrodkami sondażowymi. Dwa pytania przedstawiane telewidzom do wyboru jako alternatywne warianty, najczęściej wcale nie są alternatywne, a ponadto bywają tak sformułowane, że na żadne z nich nie sposób odpowiedzieć prostym „tak”. Niezwykle małe, jak na telewizyjny sondaż, liczby uczestniczących w tej zabawie wymownie świadczą o właściwej ocenie wartości takiej sondy przez telewidzów. Podajmy pierwszy z brzegu przykład z najnowszego wydania programu Forum z dnia 8 maja br. Telewidzów zapytano: „Czy nowa ordynacja wyborcza oznacza parlament rozdrobniony, skłócony, niestabilny, czy też sprawiedliwie reprezentujący wszystkie siły polityczne?”. Co może odpowiedzieć, zapewne spora grupa telewidzów, która uznaje, że nowa ordynacja jest krokiem we właściwym kierunku, ale dalece nie wystarczającym do zapewnienia sprawiedliwej reprezentacji wszystkich sił politycznych? Trudno się dziwić, że liczba uczestników tej sondy nieznacznie przekroczyła żenujący dla programu poziom 2300 osób.\nAbsurdalność pytania najlepiej obrazują często wykonywane sondaże popularności, w których nigdy nie wiadomo o co właściwie chodzi. Co to znaczy „popularność Kościoła rzymsko-katolickiego”? Co chce zbadać ośrodek badań pytający o „popularność” polityka? Jak można tak wieloznaczne słowo zamieniać w interpretacji na „aprobatę”, „zaufanie”, czy też sugerować wynikający z „popularności” potencjał poparcia wyborczego. Utrzymujące się niezmiennie wysokie notowania J.Kuronia w takich rankingach, a jednocześnie jego nikłe wyniki wyborcze, wskazują na rozumienie przez respondentów słowa „popularność” raczej jako „rozgłos”, niż „aprobata”. Jakże więc nie uznać go za powszechnie znanego, jeśli swoją gabarytową sylwetką wypełniał szklany ekran przez tak długi czas, w każdej porze dnia. Może irytować, może być nie lubiany, ale trudno uchronić się przed wiedzą, że taki człowiek rzeczywiście istnieje i musi być znany wielu ludziom. Reguły przeprowadzania sondaży muszą wykluczać wieloznaczność, chyba że celem jest bałamutne i manipulacyjne wpływanie na opinię publiczną.\n3.6. Fikcyjność badanego problemu.\nBywa tak, że przedmiotem badań są całkowicie fikcyjne problemy i być może nawet autor sondażu nie jest pewien jaki właściwie był cel jego własnych badań. Przytoczmy w skrócie przykład, który szczegółowo omawia Prof. Ryszard Dyoniziak w cytowanej książce, i który pochodzi z raportu przedstawionego w Gazecie Wyborczej z 25/26 lutego 1995r. Raport ten, opracowany przez autora wielu sondaży, dotyczył stanu umysłu Polaków wynikającego z odpowiedzi na sondażowe pytanie: „Czy czuje się Pan(Pani) osobiście skrzywdzony(a) przez...?”, i wymieniono 15 potencjalnych „krzywdzicieli”, poczynając od obecnego rządu, ludzi bogacących się, prezydenta.... przez Rosjan, Niemców, Kościół katolicki, aż po Żydów, a nawet rodziców. Nawet zakładając dobrą reprezentatywność próbki, która obejmowała 1050 dorosłych osób, wyniki nie są warte przytoczenia, a lepiej przytoczyć fragment komentarza prof. Dyoniziaka: „ Trudno byłoby wymyślić równie wydumany sondaż.....informuje on nie tyle o stanie umysłów społeczeństwa polskiego, lecz raczej o sposobie myślenia autora sondażu..” Abstrakcyjne pytanie musi prowokować do fikcyjnych odpowiedzi, więc autor sondażu sam zasugerował badanym potencjalnych „krzywdzicieli”. Tutaj Prof. Dyoniziak podaje niezwykle cenny opis prawidłowo przeprowadzonego sondażu na ten sam temat wykonanego przez Katedrę Socjologii AE w Krakowie. Niestety właśnie przez taki trud trzeba przejść, by obiektywnie wykazać podstawowe błędy niefrasobliwych, pseudonaukowych informatorów o zachowaniach, preferencjach, czy obawach Polaków. W próbnych badaniach ustalono najpierw najwłaściwszą formę pytania, aby uzyskać w miarę obiektywną odpowiedź i zapytano dwuczęściowo: „Jak Pan(i) sądzi, czy ktoś (lub coś) nas krzywdzi jako naród? Jeśli tak, to proszę wymienić kto (lub co) wyrządza nam jako narodowi największą krzywdę?”. Uzyskano oczywiście całkowicie inne wyniki, a badani w większości nie dostrzegli „krzywdzicieli” tam, gdzie im to wcześniej sugerowano. Co więcej wyniki wskazują na „normalność” respondentów, którzy w podobny sposób oceniają negatywną rolę „sprytnych polityków, partie postkomunistyczne, czy ludzi skorumpowanych i przestępców wśród biznesmenów i wysokich urzędników”. Ukazują one także zdrowy samokrytycyzm, gdy na podobnym miejscu lokuje się odpowiedź, że „sami sobie szkodzimy wybierając niewłaściwych polityków”, a nawet jest znacząca grupa odpowiedzi wskazujących na „własne lenistwo umysłowe i głupotę”. Takie badania rzeczywiście wnoszą coś pożytecznego, ale czy takie wyniki opublikuje Gazeta Wyborcza?\n3.7 Bałagan porównawczy.\nGdyby zapytano: „Co smakuje ci bardziej- chleb, kawa, pietruszka, kukurydza, śliwki, czy koniak?”, albo: „Kogo bardziej aprobujesz – Niemowlaka, policjanta, staruszka, polityka, dziennikarza, czy psa?” – każdy wzruszyłby ramionami i nawet by nie próbował formułować odpowiedzi. Mimo to, powtarzają się zlecane sondaże wykonywane przez Centrum Badania Opinii Społecznej (CBOS), które badają „aprobatę dla instytucji publicznych” i całkowicie bezzasadnie zestawiają: Polskie Radio, wojsko, TVP, rzecznika praw obywatelskich, policję, samorząd lokalny, Najwyższą Izbę Kontroli, Kościół katolicki, rząd, Sejm, Senat i prezydenta. Co ma piernik do wiatraka? Co oznacza słowo „aprobata” przy takim zestawieniu?\nTrudno o bardziej niekompetentne postawienie problemu. Jest to prawdziwie kompromitujący wybryk głównej instytucji badań opinii publicznej w Polsce. Dopiero notatka w Gazecie Wyborczej (nr.176, 1995), zatytułowana: „Kościół w dołku”, wyjaśnia cel tego bzdurnego sondażu i prowadzi na trop zleceniodawców, którzy realizują swoje zamiary przy pomocy ograniczonych, a może łasych na pieniądze wykonawców i interpretatorów.\nChyba nie warto przedłużać tej listy zamierzonych i niezamierzonych błędów sondaży, tym bardziej, że wiele z nich zawiera niektóre elementy wspólne. Warto natomiast skupić się przez chwilę na specyficznym wariancie sondaży, które badają preferencje wyborcze.\n4. Prognozy wyborcze.\nMożna sądzić, że badanie preferencji wyborczych, które przecież sprowadzają się do prostego zapytania: „Na kogo Pan(i) będzie głosował(a)?”, nie powinno nastręczać żadnych trudności. Dla instytucji przeprowadzających takie badania kłopotliwy jest wszakże fakt, że wyniki takich badań są w znacznym stopniu sprawdzane wynikami wyborów. W „znacznym stopniu”, a nie całkowicie, bo po wyjątkowo uważnie pilnowanych przez społeczeństwo wyborach z czerwca 1989, istnieje wiele przesłanek wskazujących na oszustwa wyborcze popełniane w praktyce dalszych wyborów w Polsce. Przypadki jawnych oszustw potwierdzonych przez Państwową Komisję Wyborczą są zwykle kwitowane sentencją o ich nieistotnym wpływie na ostateczny wynik, chociaż wiadomo, że są to tylko symptomy znacznie szerszego zjawiska, które jednostkowo, szczęśliwym trafem udało się wykryć i z zupełnie wyjątkową determinacją udowodnić. Tak więc prognozy wyborcze służą w jakimś stopniu uwiarygodnieniu przyszłych wyników wyborczych, które mogą być częściowo fałszowane.\nOczywiście skala dzisiejszych oszustw nie może być na miarę tych, których dokonywano w początkach PRL i prognozy wyborcze muszą zbliżać się do rzeczywistych oczekiwań wyników wyborczych, gdy przybliża się termin weryfikacji. Mimo tak oczywistej wagi wyborczego sprawdzianu wiarygodności, polskie prognozy wyborcze są raczej kompromitujące. Przejawia się to zwłaszcza w prognozowaniu wyników tych ugrupowań politycznych, które cieszą się mniejszym poparciem wyborców. Tutaj liczby mogą się różnić nawet o czynnik dwa i więcej. Ta niezgodność najbardziej dobitnie wskazuje na główny cel manipulacji sondażami wyborczymi, jakim jest wykorzystanie efektu „samospełniających się prognoz”.\nW symbiozie ze środkami masowego przekazu, które informują o wynikach, a częściej selektywnie je nagłaśniają, sondaże opinii publicznej są potężnym narzędziem manipulacji wyborczej. W zupełnie neutralnych tematach można wywołać efemeryczne efekty w opinii publicznej po „bombardowaniach” telewidzów seriami początkowo zupełnie sztucznie wymyślonych wyników sondaży i równolegle prowadzonej kampanii propagandowych komentarzy. To znane i dobrze opisane zjawisko wykorzystuje się nagminnie w przygotowywaniu pożądanych wyników wyborczych.\nWyobraźmy sobie całkiem abstrakcyjnie, że dzisiaj powstaje nowa partia prawicowa, która jakimś cudem uzyskuje taką kontrolę nad środkami masowego przekazu, jaką dysponują obecnie ugrupowania SLD, PO i UW. Pierwszy sondaż, którego w ogóle nie trzeba przeprowadzać, wskazuje na 10% poparcia tej partii i nieznaczny spadek notowań dotychczasowych liderów. Wynik ten nagłaśnia się we wszystkich programach informacyjnych jako prawdziwą sensację, a programy wypełnia się komentatorami, którzy ze znawstwem analizują przyczynę takiego zjawiska, podkreślając oczekiwane od dawna budzenie się zniechęconego dotychczas elektoratu. W kolejnych sondażach notowania nowej partii rosną, bo pojawia się rzeczywiste poparcie, do którego dodaje się ową wstępną i sztuczną zaliczkę 10%. Jednocześnie nagłaśnia się coraz bardziej znaczący spadek notowań konkurentów. Gra się toczy aż do momentu ciszy przedwyborczej, gdy trzeba już w miarę wiarygodnie przedstawić uzyskany skutek, który przecież także w wielkim stopniu zależy od talentów przedstawicieli nowej partii zademonstrowanych w kampanii wyborczej. Brak pluralizmu w środkach masowego przekazu, a także jednostronność i brak odpowiedzialności ośrodków badania opinii publicznej są w istocie zabójcze dla demokracji. Rozmiary manipulacji dokonywanej dzisiaj w Polsce wykluczają możliwość wyłaniania reprezentacji politycznej w procedurach, które zasługują na nazwę procedur demokratycznych. Wszyscy o tym wiedzą, a mimo to tak wielu powołuje się na wagę swojego mandatu uzyskanego w wyborach.\nW wykładzie tym nie kierowałem się intencją, by podważyć sens prowadzenia badań opinii publicznej. Starałem się podkreślić, że można i należy to robić, ale pod warunkiem, że badania prowadzi się kompetentnie, starannie, a zwłaszcza uczciwie. Tylko wtedy można uzyskać niezbędną wiarygodności wyników. Dotychczasowa działalność polskich ośrodków badań opinii publicznej nie pozwala nawet mieć nadzieję, że któryś z nich ma ambicję, by zyskać choćby minimum zaufania. Należy wierzyć, że kiedyś powstanie bardziej ambitna instytucja, choć droga do uzyskania pożądanej renomy jest żmudna i nie pozwala nawet sporadycznie lekceważyć prawdę. Użyteczność takiej wiarygodnej instytucji byłaby nieoceniona w uzyskiwaniu ważnych fragmentów wiedzy o społeczeństwie. Czy nie byłoby ciekawe, gdyby w poważnych badaniach. potwierdzić niektóre intuicyjne przekonania i zapoznać z nimi opinię publiczną. Na przykład, że ludzie, którzy w ramach spektakli J.Owsiaka tak demonstracyjnie okazują swoje współczucie i troskę dla chorych dzieci, jednocześnie są często zwolennikami zabijania tych, które nie zdążyły się narodzić. Albo, że istnieje silna korelacja pomiędzy brakiem patriotyzmu, dezaprobatą dla Kościoła w Polsce i czytelnictwem Gazety Wyborczej. Poważne potraktowanie takich badań wymagałoby jednak solidnego fundamentu wiarygodności ich autorów.\nNa razie wypada tylko wszystkim doradzić, aby:\n1. Traktować wyniki sondaży z rezerwą, a nawet sceptycznie.\n2. Wymagać precyzyjnego i kompletnego opisu szczegółów przeprowadzenia sondażu (sposób wyboru reprezentatywnej grupy, sformułowanie pytań, liczebność grupy badanej, liczby respondentów odmawiających odpowiedzi, etc.).\n3. Zaprzestać finansowania ze środków publicznych wszelkich instytucji wykonujących badania opinii publicznej. Ta intratna działalność powinna być finansowo samowystarczalna, a błędy i brak rzetelności powinny eliminować z rynku.\n4. Wymagać pełnej publikacji wyników i odpowiednio nagłośnionych protestów, gdy środki masowego przekazu przez jednostronną selekcję wyników deformują uzyskaną prawdę i przez to podważają wiarygodność autorów sondażu.\nKraków, maj 2001.\nWysłany: 19:09, 12 Paź '05 Temat postu:\nFizyk jądrowy wypowiada się na temat metodologii badań społecznych - to potwierdza moją opinię o samouwielbieniu i braku dystansu Polaków do samych siebie .\nRadzę źródła internetowe traktować z dużą rezerwą - sieć to w ok. 90% śmietnik.\nBrednie kolego wypisujesz i siejesz kłamstwa:\n1. "Jak ktoś zwyczajny może sprawdzić jakie sposoby badań zastosował ankieter?" - to nie ankieter stosuje metodę badawczą, jest on tylko wykonawcą kwestionariusza ankiety lub wywiadu będącego tylko składową metody. Poza tym zwyczajny człowiek może bez większego trudu sprawdzić zastosowaną metodę. Nie wiesz jak? Przecież studiowałeś nauki społeczne...\n2. " Chociaż nikt nie twierdzi wprost, że badanie opinii publicznej ma charakter badań naukowych", a to ciekwe - metodologia jest, zastosowanie stałych praw jest, zastosowanie logiki matemtycznej jest - a nauki nie ma? Popatrz, tysiące przyszłych socjlogów, psychologów i pedagogów są codzienne oszukiwane na wykładach, iż metodologia nauk społecznych jest nauka.\n3. Pan fizyk nie raczył wspomnieć we fragmencie dotyczącym próby o technikach niwelowania nadreprezentatywności i metodach warzenia próby na codzień stosowanych. Zapomniał? Świadomie czy nie? I na czyje zamówienie? (masz kolejny spisek bracie).\nW dalszej częsci jest sporo przeinaczeń i niedopowiedzeń świadczących o ignorancji autora w tym temacie. Oczywiście wspomina o potencjalnych i znanych od lat abberacjach badawczych podając je jako coś sensacyjnego. Nie ma w tym żadnej sensacji. Każdy szanujący się ośrodek ma metody (często licencjnowane i piekielnie drogie) na częściową eliminacje tych zakłóceń.\nZgodzę się, że część ośrodków ( a szczególnie jeden posługujący się mało miarodajną, ale za to relatywnie tanią matodą) odwala "popelinę" a nierozeznany dziennikarzyna robi wielkie "halo" na podstawie kilku "słupków".\nI czy z tego powodu nalezy w każdym badaniu węszyć świadomej manipulacji "cyklistów"? Należy czytać ze zrozumieniem, a nie doszukiwać się nie waidomo czego i powoływać się na fizyków jądrowych...\nI mała rada - wybierz się czasem do porządnie zapopatrzonej biblioteki (Wikipedia i witryny "sponsored by NOP" to obciach dla poważnych ludzi) zanim zaczniesz rozprawiać o temacie bez uprzedniego, gruntownego przygotowania.\nWysłany: 22:08, 12 Paź '05 Temat postu:\ncieszę się że jesteś tak wielce wykształcony i wiesz wszystko najlepiej w końcu co może wiedzieć o sondażach fizyk jądrowy - Autor ok. 200 prac naukowych publikowanych głównie w recenzowanych czasopismach o zasięgu międzynarodowym\nWysłany: 01:37, 13 Paź '05 Temat postu:\nSQRW, a te prace naukowe publikowane w miedzynarodowych magazynach, to byly z zakresu fizyki? Czy socjologii i statystyki? Tytul profesora ma jak sadze tez z fizyki, co go uprawnia do bycia ekspertem w dziedzinie fizyki, ale nie w dziedzinie sondazy. Oczywiscie nie mowie, ze nie powinien sie o tym wypowiadac, ani ze jego argumenty sa bledne tylko dlatego, ze jest fizykiem - mowie tylko, ze nie mozna go traktowac jako eksperta w tej dziedzinie. Tak samo jak doktor fizyki nie bedzie ci przepisywal lekow na recepte, mimo ze jest doktorem\nWysłany: 13:01, 13 Paź '05 Temat postu:\nno właśnie te prace były z tego i z tego . Nie mowie ze to najwybitniejszy ekspert i nie wiadomo co - po prostu pokazalem jego artykol . Oczywiscie mogłem uciac kto to napisal ale bylo to proste do przewidzenia że ktoś się włanie do tego przyczepi. A jedno nie wyklucza drugiego. To ze ktos jest dobrym informatykiem nie wyklucza tego ze rownie dobrze zna sie na samochodach\nWysłany: 09:02, 28 Lis '05 Temat postu:\npolska? czy to te głupawe państwo nad wisłą???\nWysłany: 09:03, 28 Lis '05 Temat postu:\nWysłany: 21:26, 30 Sty '06 Temat postu:\nWysłany: 21:56, 25 Sie '07 Temat postu:\nz cyklu dziwne sondy:\nJaka figura wg. Ciebie odpowiada Zbigniewowi Ziobrze?\nOgółem głosów: 19434\nWysłany: 21:09, 10 Paź '07 Temat postu:\nPo co fałszować sondaże?\nJeśliby wierzyć sondażowi aż 26% ludzi kieruje się wynikami sondaży przy podejmowaniu decyzji na kogo głosować\nWysłany: 11:19, 03 Lut '18 Temat postu:\n45 proc. Rosjan chciałoby widzieć swe dzieci w służbach bezpieczeństwa 2.02.2018 PAP\nRosja wojsko defilada, fot. Kisov Boris źródło: ShutterStock\nWysłany: 15:52, 23 Lut '18 Temat postu:\nWłochy: Urząd nadzoru nad mediami przeciwko publikacji zakamuflowanch sondaży 23.02.2018 PAP


Płyta laminowana na ścianę w kuchni: inspiracje - Wnętrza ze Smakiem\nSzukasz alternatywy dla płytek na ścianie w kuchni? Postaw na płytę laminowaną. To coraz popularniejsze rozwiązanie, które ma wiele zalet. Zobacz, dlaczego warto zamontować płytę laminowaną na ścianę w kuchni oraz poznaj kilka inspirujących rozwiązań z laminatem w roli głównej.\nPłytki ceramiczne to powszechnie stosowany materiał do wykończenia ścian. Gwarantują świetny wygląd, dobre zabezpieczenie powierzchni przed wilgocią czy wreszcie są łatwe w utrzymaniu w czystości. I chociaż tak wiele zalet przemawia na korzyść płytek, wielu inwestorów sięga po nowoczesne rozwiązania. Jednym z nich jest właśnie płyta laminowana zamiast płytek na ścianę w kuchni.\nJaka płyta laminowana na ścianę?\nPłyta laminowana to materiał powszechnie stosowany do wykończenia blatów kuchennych. Od pewnego czasu materiał ten zyskał w meblarstwie nowe przeznaczenie – płyty tego typu stosuje się do wykończenia powierzchni ścian w kuchni.\nPrzeczytaj także: Kolor w kuchni - łatwy przepis na aranżację idealną\nNa kuchenne ściany z reguły trafia materiał wykonany z płyty wiórowej bądź MDF, pokryty warstwą dekoracyjnego i wytrzymałego laminatu. Płyty tego typu są dość cienkie i mają grubość około 10 mm. Wykonuje się je na wymiar, aby po zamontowaniu w kuchni uzyskać gładką i równomierną powierzchnię pozbawioną spoin.\nPłyta laminowana na ścianę zamiast płytek – czy warto?\nZanim zdecydujesz się na zamontowanie płyty laminowanej na ścianę zamiast płytek, zobacz, jakie mocne i słabsze strony ma to rozwiązanie.\nPłyta jest odporna na działanie wysokich temperatur oraz tłuste plamy, dlatego nie musisz się obawiać, że w efekcie gotowania na jej powierzchni powstaną odbarwienia. Co więcej, kolor laminatu wykazuje się znaczną stabilnością, co oznacza, że nie płowieje z czasem. Ściana wykończona przy użyciu materiału tego typu będzie się więc prezentować doskonale przez długi czas.\nŁatwo utrzymać ją w czystości – czyszczenie powierzchni laminowanych nie jest kłopotliwe. Płyty montuje się w bezspoinowy sposób, co oznacza, że zabrudzenia i kurz nie wnikają w wąskie szczeliny, jak to się dzieje w przypadku fug między płytkami. W efekcie sprzątanie jest znacznie łatwiejsze. W codziennej pielęgnacji laminowanych powierzchni wystarczy zastosować zwilżoną ściereczkę oraz uniwersalny środek czyszczący.\nMateriał łatwo poddaje się obróbce, więc płytę można bez trudu dostosować do warunków architektonicznych pomieszczenia. Płyty tego typu przygotowuje się na wymiar, co pozwala na precyzyjne wykończenie ściany między blatem a szafkami.\nBrak fug czy spoin minimalizuje ryzyko przenikania wilgoci oraz powstawania uszkodzeń.\nTo budżetowe rozwiązanie – przygotowanie na wymiar oraz montaż płyty laminowanej na ścianie w kuchni jest znacznie tańsze, niż w przypadku układania płytek. Wydatek ten zamyka się z reguły w kwocie rzędu kilkuset złotych.\nSzerokie możliwości aranżacyjne – laminat występuje w najróżniejszych wzorach i kolorach, dlatego za pomocą płyt tego typu możesz wykończyć kuchnię zgodnie ze swoimi potrzebami. Płyta na ścianie może powielać ten sam motyw, jaki zostanie wykorzystany na laminacie na blatach lub frontach kuchennych. W ten sposób łatwo urządzisz spójną aranżację.\nOgraniczenia stosowania – płyty ścienne laminowane nie powinny być stosowane, jeśli w kuchni znajdzie się również klasyczna kuchenka gazowa.\nPłyta laminowana na ścianę w kuchni – pomysły na aranżację\nPłyta imitująca drewno\nTo najpopularniejszy wariant, w jakim stosuje się płytę laminowaną na ścianach w kuchni. Materiał bardzo wiernie oddaje strukturę i naturalny rysunek drewna, a jednocześnie zapewnia bardzo dobre parametry wytrzymałościowe. W rezultacie możesz uzyskać wymarzony rezultat dekoracyjny bez obaw o poplamienie czy uszkodzenie materiału wykończeniowego.\nSzczególnie ciekawy i minimalistyczny efekt można uzyskać, jeśli płyta laminowana na ścianie będzie wykończona w taki sam sposób, jak blat kuchenny. Kuchnie w takim wydaniu prezentują się szalenie ciekawie. Do laminatu odwzorowującego rysunek drewna dobrze pasować będą jednokolorowe szafki kuchenne, np. białe czy czarne. Rozwiązania tego typu są stosowane przede wszystkim w pomieszczeniach inspirowanych najnowszymi trendami, np. w połączeniu z meblami kuchennymi wykończonymi na wysoki połysk.\nPłyta imitująca kamień\nLaminat może również dobrze imitować kamień. Naturalny materiał jest jednym z droższych, jakie stosuje się w aranżacji wnętrz. Wykończenie ścian przy użyciu kamienia to koszt rzędu kilkuset złotych za metr bieżący, co w porównaniu z cenami laminatu, jest naprawdę dużym wydatkiem.\nPopularnym rozwiązaniem jest laminat odwzorowujący jasny marmur. Materiał w takim wydaniu daje subtelny efekt oraz stanowi dobre i stonowane tło dla całej aranżacji wnętrza. W zestawieniu z laminatem tego typu dobrze prezentować się będą bardziej klasyczne szafki, np. z frontami zdobionymi frezami.\nInnym ciekawym sposobem może być płyta laminowana jednobarwna. Takie rozwiązanie będzie szczególnie dobrym pomysłem, jeśli urządzasz minimalistyczną czarno-białą kuchnię. Białe szafki kuchenne przełamane czarnym laminowanym blatem i płytą laminowaną na ścianie będą prezentować się minimalistycznie i elegancko.\nJak widzisz, płyta laminowana na ścianę zamiast płytek może być ciekawym sposobem na wykończenie kuchni. Materiał ma wiele zalet, co przy niewysokim koszcie zakupu sprawia, że warto brać go pod uwagę, poszukując idealnych rozwiązań do swojego mieszkania.\nMarmur w kuchni. Pomysły na aranżację


Home > Okulary przeciwsłoneczne > Ray-Ban > Aviator > AVIATOR LARGE METAL (RB3025 - L0205)\nJeszcze 69 RB3025 na magazynie\nGwarantowana dostawa do 28 maja 2020:\tProsimy zamówić w ciągu 3 godzin i 25 minut i wybrać UPS-Express przy kasie.\nAVIATOR LARGE METAL RB 3025 są dostępne w 70 innych atrakcyjnych wersjach\nRB 3025 Informacja o modelach\nAVIATOR LARGE METAL Okulary przeciwsłoneczne\nRB3025 jest uosobieniem tego, co modne i bez wątpienia rozświetlą każdy dzień, nawet jeśli na niebienie będzie słońca. Jakiś inny kolor bardziej pasuje do Twojego ulubionego ubioru? Zapoznaj się także z innymi wariantami RB3025 marki Ray-Ban z naszego asortymentu kolekcji 2019 oraz 2020.\nOprawka jest specjalnie zaprojektowana dla mężczyzn. Styl Newscool Coll łączy się tutaj z tradycyjną jakośią. Wybierając pełną oprawkę, pokazujesz, że idziesz na całość. Okulary pilotki, znane również jako Awiator, to od lat niezbędny dodatek każdego sezonu. Są ponadczasowe, przyciągają uwagę i przewodzą liście hitów wśród klasyków. Oprawki z metalu są szczególnie lekkie i przez to komfortowe w noszeniu, a jednocześnie wytrzymałe i eleganckie. Kolor złoty jest w roku 2020 absolutnym hitem. Dodaje uroku każdej stylizacji. W przypadku ciemniejszej karnacji zawsze wygląda bezbłędnie. Zielony jest Waszym ulubionym kolorem okularów przeciwsłonecznych. Nie tylko nieznacznie zmienia on percepcje kolorów, ale nadaje się także do prowadzenia samochodu. Eronomiczna forma, 100% ochrony i bogactwo detali plasują Cię na najwyższej półce.