Córka Króla Piratów [Tricia Levenseller] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00377 011962 20225158 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Tricia Levenseller Liczba stron:\nISBN: 978-83-8075-725-7 Data wydania: 2019-05-15\nDla Alisy – mojej siostry, przyjaciółki, pierwszej czytelniczki\nMątwy... Nie zapominajmy, zacni druhowie, o naszych zacnych druhach mątwach… ~ Kapitan Jack Sparrow Piraci z Karaibów: Na krańcu świata\nRozdział 1 Nienawidzę ubierać się jak mężczyzna. Bawełniana koszula jest za luźna, bryczesy za duże, buty niewygodne. Włosy mam związane na czubku głowy w kok pod małą marynarską czapką. Szabla przywiązana jest ciasno z lewej strony mojej talii, pistolet mam po prawej. Ubranie jest dziwne i wisi we wszystkich niewłaściwych miejscach. I cuchnie! Można by pomyśleć, że mężczyźni całymi dniami tarzają się w rybich wnętrznościach, rozsmarowując rękawami własne ekskrementy. Chociaż może nie powinnam narzekać. Przy ataku piratów należy przedsięwziąć wszelkie środki ostrożności. Mamy przewagę liczebną. I więcej broni. Siedmiu moich ludzi leży na plecach – są martwi. Dwóch wyskoczyło za burtę, gdy na horyzoncie dostrzegło czarną flagę Nocnego Wędrowca. Dezerterzy. Najbardziej tchórzliwi dranie. Zasługują na wszystko, co zgotuje im los, niezależnie od tego, czy się zmęczą i utoną, czy pożrą ich morskie stwory. W powietrzu słychać dźwięk oręża. Statkiem buja od wystrzałów armatnich. Dłużej nie wytrzymamy. – Poległo kolejnych dwóch, kapitanie – mówi Mandsy, moja tymczasowa pierwsza oficer, wyglądając przez klapę luku. – Powinnam tam być, siekać stalą ich torsy – odpowiadam – a nie kryć się jak jakiś bezradny szczeniak. – Trochę cierpliwości – napomina. – Jeśli mamy przetrwać, musimy tu zostać. – Przetrwać? – pytam, oburzona. – Powiem inaczej. Jeśli ma się nam udać, naprawdę nie powinnaś pokazywać, jak wywijasz szablą. – Ale może gdybym zabiła kilku… – mówię bardziej do siebie. – Wiesz, że nie możemy tak ryzykować – stwierdza, ale zaraz dodaje: – Więcej obcych dokonało abordażu. Chyba kierują się w tę stronę. W końcu. – Wydaj rozkaz do poddania statku. – Aye, kapitanie. – Przemierza resztę schodów prowadzących na pokład. – I nie daj się zabić – syczę za nią. Kiwa głową, nim wychodzi przez luk. Nie daj się zabić, powtarzam w duchu. Mandsy jest jedną z trzech osób, którym ufam na tym statku. Jest dobra, bystra, pełna optymizmu – i przemawia głosem rozsądku, którego bardzo potrzebuję podczas naszych wojaży. Ona i pozostałe dwie dziewczyny to członkinie mojej prawdziwej załogi, które zgłosiły się na ten rejs. Nie powinnam była im pozwolić dołączyć, ale potrzebowałam ich w utrzymaniu dyscypliny pośród tych bezwartościowych mężczyzn. Ostatnie tygodnie byłyby znacznie łatwiejsze, gdybym miała własną załogę. – Opuścić broń! Ponad wrzawą bitwy ledwie mogę usłyszeć jej słowa. Sytuacja się jednak uspokaja. Kordelasy niemal natychmiast uderzają w drewniany pokład. Dowodzeni przeze mnie mężczyźni musieli spodziewać się tego rozkazu. Wręcz się o niego modlić. Gdybym nie wydała rozkazu poddania statku, być może zrobiliby to sami. Załoga nie składa się z najodważniejszych ludzi. Wchodzę schodami, ale pozostaję pod klapą luku, poza zasięgiem wzroku. Gram rolę nieszkodliwego majtka. Gdyby ci ludzie odkryli, kim naprawdę jestem… – Sprawdzić pod pokładem. Upewnić się, że nikt się nie ukrywa – mówi jeden z piratów. Nie widzę go ze swojego miejsca, ale skoro wydaje polecenia, jest albo pierwszym oficerem, albo kapitanem. Sztywnieję, chociaż wiem, co się stanie. Klapa unosi się i pojawia się szpetna twarz ze złamanym nosem. Jej właściciel ma brzydką, kudłatą brodę i żółte zęby. Gwałtownie chwytają mnie jego wielkie łapska, szarpią mną i rzucają na pokład. Cud, że nie spada mi czapka. – Ustawić ich w szeregu! Stoję, gdy brzydki pirat mnie rozbraja. Kopie mnie zaraz w plecy, posyłając na kolana, abym dołączyła do reszty. Zerkam w bok i rozluźniam się nieco na widok Mandsy. Sorinda i Zimah również są rozbrojone. Dobrze. Moje dziewczyny są bezpieczne. Do czorta z resztą załogi. Poświęcam chwilę na przyjrzenie się mężczyźnie wydającemu rozkazy. Jest młody, chyba nie ma nawet dwudziestki. Niezwykłe. Tacy młodzi zazwyczaj nie wydają rozkazów, a już na pewno nie takiej załodze. W jego oczach widać zadowolenie ze zwycięstwa w tej bitwie, a postawa i twarz emanują pewnością siebie. Jest zapewne o głowę ode mnie wyższy, ma ciemnobrązowe włosy, które barwą przypominają focze futro. Jest przystojny, ale nic to dla mnie nie oznacza, bo wiem, że jest moim wrogiem. Zauważa w rzędzie Mandsy. Spadła jej czapka, ujawniając długie brązowe włosy i ładną buźkę. Mężczyzna puszcza do niej oko. Powiedziałabym, że to zarozumiały drań. Czekamy z załogą w ciszy na to, co rozkaże pirat. Otacza nas chmura dymu z armat. Pokład pokryty jest odłamkami drewna. W powietrzu unosi się również woń prochu strzelniczego, aż drapie w gardle. Rozbrzmiewają kroki, gdy jakiś mężczyzna przechodzi przez łączący dwa statki trap. Trzyma opuszczoną głowę, więc widać jedynie czarny kapelusz z białym pióropuszem z boku. – Kapitanie – mówi pirat, który jeszcze przed chwilą wydawał rozkazy – przed tobą wszyscy ludzie ze statku. – Dobrze, Ridenie, ale miejmy nadzieję, że nie wszyscy są mężczyznami. Kilku piratów parska śmiechem. Niektórzy moi załoganci zerkają nerwowo w moją stronę. Głupcy! Zbyt szybko mnie wydadzą. – Jak do tej pory zauważyłem trzy niewiasty, ale żadna nie jest ruda. Kapitan kiwa głową. – Słuchajcie! – wykrzykuje, unosząc głowę, więc po raz pierwszy możemy zobaczyć jego twarz. Nie jest wiele starszy od swojego zarozumiałego oficera. Powoli omiatam wzrokiem twarze piratów. Wielu z nich nie ma nawet zarostu. Są zadziwiająco młodzi. Słyszałam, że Nocny Wędrowiec nie jest już pod dowództwem pirackiego lorda Jeskora, że zastąpił go młody kapitan, lecz nie spodziewałam się, że cała załoga będzie tak niedojrzała. – Wszyscy słyszeliście opowieści o Jeskorze Pogromcy – ciągnie. – Jestem jego synem Draxenem i przekonacie się, że dorobię się jeszcze gorszej reputacji. Mimowolnie parskam śmiechem. Czy naprawdę uważa, że sam sobie ją stworzy, mówiąc wszystkim, jaki jest przerażający? – Kearanie – mówi, ruchem głowy wskazując stojącego za mną mężczyznę. Kearan uderza spodem szabli w czubek mojej głowy. Ruch nie jest na tyle mocny, by pozbawić mnie przytomności, ale i tak pieruńsko boli. Już chyba wystarczy, myślę. Nie baczę na ostrzeżenia Mandsy. Mam dosyć klęczenia jak jakiś sługa. Kładę dłonie na drewnianym pokładzie i wyrzucam nogi w tył, zaczepiając stopami o buty stojącego za mną brzydkiego pirata. Pociągam do przodu, a Kearan upada na plecy. Wstaję szybko, odwracam się, biorę szablę i pistolet, nim ma szansę się pozbierać. Celuję bronią palną w twarz Draxena. – Zejdź ze statku i zabierz ze sobą swoich ludzi. Za plecami słyszę szelest, gdy Kearan próbuje wstać. Uderzam łokciem do tyłu, wbijając go w duży brzuch przeciwnika. Rozlega się huk, gdy mężczyzna ponownie pada na deski. Zapada cisza. Wszyscy słyszą odciągnięcie kurka mojego pistoletu. – Odejdźcie. Kapitan próbuje wejrzeć pod moją czapkę. Mogłabym unikać jego wzroku, ale musiałabym spuścić go z oka. Nagle pada strzał, wytrącając mi pistolet z ręki. Broń ląduje daleko na pokładzie. Spoglądam w prawo i widzę, że pierwszy oficer Riden wkłada swoją broń do kabury. Na jego twarzy gości arogancki uśmieszek. Choć chciałabym mu go wymazać za pomocą szabli, muszę przyznać, że strzał był imponujący. Nie koi to jednak mojej złości. Wyciągam szablę i zbliżam się do niego. – Mogłeś odstrzelić mi dłoń. – Tylko gdybym chciał. Niespodziewanie od tyłu chwytają mnie dwaj mężczyźni, trzymając za ręce. – Chyba za bardzo się rządzisz jak na majtka pokładowego, który nie przeszedł nawet mutacji – mówi kapitan. – Zdjąć tę czapkę. Jeden z napastników zrywa mi ją z głowy, a moje włosy rozplątują się i spływają na plecy. – Księżniczka Alosa – mówi Draxen. – No i się znalazłaś. Jesteś młodsza, niż się spodziewałem. I kto to mówi? Może brak mi trzech lat do dwudziestki, ale mogę się założyć o rękę trzymającą szablę, że mogłabym zwyciężyć z nim w każdym wyzwaniu. – Martwiłem się, że będziemy musieli rozerwać ten statek w drzazgi, aby cię znaleźć – ciągnie. – Pójdziesz z nami. – Myślę, że szybko się nauczysz, kapitanie, iż nie lubię, gdy ktoś mi mówi, co mam robić. Draxen prycha, opiera ręce na pasie i obraca się w kierunku Nocnego Wędrowca. Jego pierwszy oficer nie spuszcza mnie z oka, jakby spodziewał się mojej gwałtownej reakcji. Oczywiście, że mam zamiar zareagować gwałtownie, ale dlaczego już miałby się tego spodziewać? Wbijam piętę w stopę pirata trzymającego mnie z prawej. Stęka i mnie puszcza, by złapać się za nogę. Uderzam wolną ręką w szyję drugiego mężczyzny, który zaczyna się dławić, nim chwyta za bolące miejsce. Draxen obraca się, aby zobaczyć całe to zamieszanie. Tymczasem Riden celuje we mnie kolejnym pistoletem, choć uśmiech nie opuszcza jego twarzy. Broń jednostrzałowa wymaga czasu na nabicie prochem i włożenie kuli, więc dlatego mężczyźni noszą przynajmniej po dwa pistolety. – Mam pewne wymagania, kapitanie – ogłaszam. – Wymagania? – pyta Draxen z niedowierzaniem. – Będziemy negocjować warunki mojego poddania. Po pierwsze liczę na zapewnienie, że moja załoga zostanie uwolniona i nikomu nie stanie się krzywda. Draxen zdejmuje prawą rękę z pasa i sięga po pistolet. Kiedy go chwyta, celuje w pierwszego w rzędzie z moich ludzi i wypala. Stojący za nim pirat odskakuje, gdy ciało członka mojej załogi osuwa się na deski. – Nie wystawiaj na próbę mojej cierpliwości – oznajmia Draxen. – Wejdziesz na mój statek. Teraz. Z pewnością chce zasłużyć na swoją reputację, ale jeśli uważa, że zdoła mnie zastraszyć, jest w błędzie. Ponownie biorę szablę, po czym przeciągam nią po szyi pirata próbującego dojść do siebie po ciosie, który mu wcześniej zadałam. Riden wytrzeszcza oczy, a kapitan mruży powieki. Draxen wyciąga drugi pistolet i strzela do następnego z moich ludzi, który pada jak pierwszy. Uderzam szablą w kolejnego pirata, który jęczy, nim upada na kolana i na pokład. Moje buty lepią się teraz od krwi. Zostawiam za sobą na deskach kilka krwawych śladów. – Dosyć! – krzyczy Riden. Zbliża się, celując z pistoletu w moją pierś. Nie dziwi mnie, że jego uśmiech wreszcie zniknął. – Gdybyście chcieli mnie zabić, już dawno byście to zrobili. – mówię. – Skoro potrzebujecie, bym była żywa, wypełnicie moje warunki. W okamgnieniu rozbrajam Kearana, pirata, który wcześniej mnie złapał. Zmuszam go, by uklęknął. Jedną ręką odchylam mu głowę, szarpiąc go za włosy, drugą przykładam szablę do odsłoniętej szyi. Nie wydaje żadnego dźwięku, choć jego życie spoczywa w moich rękach. Imponujące, zważywszy, że widział, jak zabiłam dwóch jego kompanów. Ma świadomość, że nie będę miała wyrzutów sumienia, zadając mu śmierć. Draxen staje przed trzecim członkiem mojej załogi, trzymając w dłoni kolejny pistolet. Celuje w Mandsy. Nie pozwalam, by na mojej twarzy zagościł strach. Pirat musi uznać mnie za obojętną, dopiero wtedy się uda. – Jak na kogoś, kto prosił o bezpieczeństwo dla załogi, jesteś nieczuła, gdy zabijam po kolei jej członków – mówi Draxen. – Ale za każdego człowieka, którego tracę, ty również tracisz jednego. Jeżeli zamierzasz zabić ich wszystkich, gdy zejdę z pokładu, nie ma znaczenia, jeśli stracę kilku, targując się o bezpieczeństwo pozostałych. Zamierzasz mnie pojmać, kapitanie. Jeśli pragniesz, bym dobrowolnie weszła na pokład twojego statku, byłoby mądrze wysłuchać mojej oferty. A może przekonamy się, ilu twoich zdołam pozbawić życia, gdy będziecie próbować wziąć mnie siłą? Riden podchodzi do swojego kapitana i szepcze mu coś do ucha. Draxen wzmacnia uchwyt na broni. Czuję, jak szybko bije mi serce. Nie Mandsy. Nie Mandsy. Jest jedną z moich. Nie mogę pozwolić jej zginąć. – Podaj swoje warunki, księżniczko – wypowiada mój tytuł jak bluźnierstwo. – I zrób to szybko. – Puścisz moją załogę wolno i bez szwanku. Wejdę na pokład twojego statku bez oporu. Poza tym przeniesiesz moje rzeczy. – Rzeczy? – Tak, garderobę i osobiste akcesoria. Patrzy na Ridena. – Chce ubrań – mówi z niedowierzaniem. – Jestem księżniczką i tak będę traktowana. Kapitan wygląda, jakby gotów był mnie zastrzelić, ale odzywa się Riden: – A co nam szkodzi, kapitanie, jeśli chce się stroić? Nikt nie będzie narzekał. Piraci parskają cichym śmiechem. – Dobrze – odpowiada w końcu Draxen. – Czy to wszystko, Wasza Wysokość? – Tak. – Zatem zabieraj swój rozpieszczony tyłek na mój statek. Wy tam – wskazuje na kilku osiłków z tyłu – przenieście jej rzeczy. A jeśli chodzi o załogę księżniczki, zapakować ich do szalup. Zatapiamy statek. Do najbliższego portu jest dwa i pół dnia szybkiego wiosłowania. I sugeruję, byście zrobili to, zanim umrzecie z pragnienia. Kiedy dotrzecie na brzeg, przekażecie królowi piratów żądanie okupu, informując, że mam jego córkę. Ludzie z obu załóg spieszą, by wykonać rozkazy. Kapitan podchodzi i wyciąga rękę po moją szablę. Oddaję ją niechętnie. Kearan, pirat, któremu groziłam, wstaje i odsuwa się ode mnie jak najdalej. Nie mam szans posłać mu uśmiechu, ponieważ Draxen uderza mnie w twarz. Zataczam się od siły ciosu. Wnętrze lewego policzka krwawi. Pluję posoką na pokład. – Wyjaśnijmy coś sobie, Aloso. Jesteś moim więźniem. Choć nauczyłaś się tego czy owego, wychowując się jako córka króla piratów, faktem pozostaje, że będziesz jedyną kobietą na statku pełnym bandytów, złodziei i nikczemników, którzy od dawna nie zawinęli do portu. Wiesz, co to oznacza? Ponownie pluję, próbując pozbyć się smaku krwi z ust. – To, że twoi ludzie nie byli ostatnio w burdelu. Draxen się uśmiecha. – Jeśli jeszcze raz sprawisz, że stracę przed nimi twarz, otworzę zamek w twojej celi, aby każdy mógł wejść do niej nocą, po czym zasnę przy dźwięku twoich krzyków. – Jesteś głupi, jeśli wydaje ci się, że kiedykolwiek usłyszysz moje krzyki. I lepiej się módl, byś nigdy nie zasnął, podczas gdy moja cela będzie otwarta. Posyła mi diabelski uśmieszek. Zauważam, że ma złoty ząb. Kapelusz założył na czarne włosy, które nieznacznie się kręcą. Twarz ma ogorzałą od słońca. Płaszcz jest na niego nieco za duży, jakby należał wcześniej do kogoś innego. Być może ściągnął go z truchła ojca. – Riden! – krzyczy. – Zabierz dziewczynę. Umieść ją w celi i popracuj nad nią. Popracuj nad nią? – Z ochotą – mówi zbliżający się oficer. Chwyta mnie mocno za rękę, niemal tak, by zrobić mi krzywdę. Jest gwałtowny, co kontrastuje z jego młodzieńczą twarzą. Zastanawiam się, czy tamci dwaj, których zabiłam, byli jego przyjaciółmi. Prowadzi mnie na drugi statek. Idąc, obserwuję, jak moi ludzie odpływają w szalupach. Wiosłują w równym tempie, by się za szybko nie zmęczyć. Mandsy, Sorinda i Zimah będą pilnowały, by zmieniać się regularnie, żeby nikt się nie strudził. To bystre dziewczyny. Mężczyźni jednak to wyrzutki. Ojciec wybrał osobiście każdego z nich. Niektórzy są mu winni pieniądze. Inni zostali przyłapani na próbie kradzieży jego skarbu lub nie wypełniali rozkazów, jak powinni. A kolejni nie popełnili żadnej zbrodni, byli po prostu wkurzający. Bez względu na przypadek ojciec stworzył z nich załogę, a ja wzięłam jedynie trzy dziewczyny ze swojego statku, aby pomogły mi utrzymać ich w ryzach. Mimo wszystko tata podejrzewał, że większość zginie, gdy dopadnie mnie Draxen. Mieli jednak szczęście, bo byłam zdolna ocalić większą część ich nędznych istnień. Mam nadzieję, że ojciec nie będzie zły. Nie ma to jednak teraz znaczenia. Najważniejsze jest to, że znajduję się w tym momencie na pokładzie Nocnego Wędrowca. Przecież nie mogłam pozwolić, by to pojmanie wyglądało na zbyt łatwe. Musiałam odegrać swoją rolę. Draxen i jego załoga nie mogą niczego podejrzewać. Nie mogą wiedzieć, że zostałam wysłana z misją obrabowania ich statku.\nRozdział 2 Zazdroszczę Ridenowi butów. Przedstawiają świetną szewską robotę i są czarne jak oczy wygłodniałego rekina. Klamry wyglądają na czyste srebro. Skóra jest twarda i napięta. Idealnie obejmuje jego łydki. Oficer tupie po pokładzie. Kroki są mocne, głośne, potężne. Tymczasem ja ciągle się potykam, gdy mnie ciągnie. Moje za duże buty wciąż się zsuwają. Ilekroć się zatrzymuję, by je poprawić, Riden mocniej szarpie mnie za rękę. Musiałam kilkakrotnie łapać równowagę, inaczej bym się wywróciła. – Nadążaj, dziewczyno – mówi wesoło, doskonale wiedząc, że nie jestem w stanie tego zrobić. W końcu nadeptuję mu na stopę. Stęka, ale muszę przyznać, że mnie nie puszcza. Spodziewałam się, że uderzy mnie jak wcześniej Draxen, ale tego nie robi. Pospiesza mnie tylko. Oczywiście, gdybym chciała, z łatwością mogłabym mu się wyrwać, ale nie mogę się za bardzo stawiać, a zwłaszcza pierwszemu oficerowi. Potrzebuję, by piraci nieco się uspokoili po moim występie na drugim statku. Na tym nie ma nikogo z wyjątkiem naszej dwójki. Cała załoga Draxena znajduje się na pokładzie mojego, grabiąc z niego wszystko, co ma jakąkolwiek wartość. Ojciec dał mi wystarczająco dużo monet, by piraci byli zadowoleni, ale nie wzbogacili się za bardzo. Gdybym podróżowała bez pieniędzy, Draxen zacząłby coś podejrzewać. Riden skręca ze mną w prawo, gdzie znajdują się schody prowadzące pod pokład. Podróż w dół jest niewygodna. Dwukrotnie nie trafiam w stopień i niemal spadam. Riden mnie chwyta, ale za każdym razem zaciska palce mocniej niż to konieczne. Jutro będę miała siniaki. Złoszczę się na tę myśl. Właśnie dlatego, kiedy od końca dzielą nas trzy stopnie, popycham go. Najwyraźniej się tego nie spodziewał. Upada, ale nie wzięłam pod uwagę jego silnego uścisku. Oczywiście ląduję na podłodze wraz z nim. Co jest bolesne. Riden szybko się podnosi i podrywa mnie do góry. Popycha mnie w kąt, więc nie mam dokąd uciec. Omiata mnie zaciekawionym wzrokiem. To coś nowego. Być może jakaś fascynacja, jestem w końcu przydziałem od kapitana. Musi się nauczyć ze mną obchodzić. Zastanawiam się, co wyczytywał z mojej postawy i twarzy, gdy mnie obserwował. Mam do odegrania rolę zdenerwowanej, smutnej więźniarki, a choć udaję, część prawdy zawsze wymknie się przez szczeliny. Sztuczka polega na tym, by kontrolować te fragmenty, które chcę mu pokazać. Jak na razie to mój upór i temperament. Tego akurat nie muszę fałszować. Musiał dojść do jakichś wniosków, bo mówi: – Stwierdziłaś, że pójdziesz dobrowolnie. Widzę, że twoje słowo nie znaczy za wiele. – Mylisz się – odpowiadam. – Gdybyś pozwolił mi iść do celi samodzielnie, a nie wykręcając mi ręce, nie otarłbyś sobie przeze mnie kolan. Milczy, choć w jego oczach połyskuje rozbawienie. W końcu wyciąga rękę w kierunku cel, jakby był potencjalnym partnerem, zapraszającym mnie do tańca i wskazującym na parkiet. Idę bez jego pomocy, a on rzuca za moimi plecami: – Dziewczyno, masz twarzyczkę anioła, ale język węża. Kusi mnie, by się odwrócić i go kopnąć, ale udaje mi nad tym zapanować. Kiedy dostanę to, po co przyszłam, będzie wiele czasu, by stłuc go na kwaśne jabłko. Prostuję plecy i przechodzę resztę drogi w milczeniu. Przyglądam się różnym celom, wybierając sobie najczystszą. Tak naprawdę wygląda jak pozostałe, choć próbuję się przekonać, że czarna substancja w kącie to ziemia. Przynajmniej w pomieszczeniu znajduje się stół i krzesło. Będę miała miejsce, aby położyć swoje rzeczy. Ani przez chwilę nie wątpię, że Draxen dotrzyma słowa. Kapitanowie pirackich statków powinni być wobec siebie szczerzy, nawet jeśli pragną pozabijać się nawzajem podczas snu. Żadna umowa czy targ nie zostałyby dobite, gdyby rywalizujący lordowie przynajmniej z pozoru sobie nie ufali. To nowy sposób życia każdego pirata. Mój ojciec wdrożył pomysł uczciwości w to złodziejskie życie. Musieli go zaakceptować wszyscy, którzy pragnęli przetrwać pod rządami nowego reżimu. Każdy, kto okaże się nieuczciwy, szybko zostanie zneutralizowany przez króla piratów. Sprawdzam siedzisko krzesła. Wszystko jest zbyt brudne, ale wezmę, co jest. Zdejmuję brązowy skórzany płaszcz, nakrywam nim krzesło i dopiero wtedy siadam. Riden uśmiecha się, zapewne z powodu mojego wyraźnego niepokoju. Zamyka drzwi celi, a klucz wkłada sobie do kieszeni. Bierze drugie krzesło i ustawia je przed kratami. – I co teraz? – pytam. – Teraz porozmawiamy. Udaję dramatyczne westchnienie. – Przecież już mnie uwięziłeś. Idź, żądaj okupu, a mnie zostaw w spokoju. – Obawiam się, że nie chcemy pieniędzy twojego tatusia. Zaciskam palce na dekolcie bawełnianej koszuli, jakbym obawiała się, że piraci zechcą mnie rozebrać. To część gry. Potrzeba by sporej ilości mężczyzn, żeby to zrobić, nie miałabym kłopotu z poradzeniem sobie z trzema jednocześnie, a więcej nie zmieściłoby się w tej celi. – Kiedy tu będziesz, nikt cię nie dotknie. Dopilnuję tego. – A kto będzie pilnował, byś sam tego nie zrobił? – Zapewniam cię, że nigdy nie napastowałbym w ten sposób kobiety. Przychodzą do mnie z własnej woli. – Jakoś trudno mi w to uwierzyć. – Ponieważ nie pokazałem ci jeszcze swojego uroku. Śmieję się z pogardą. – Jako kobieta pośród piratów miałam do czynienia z najbardziej nikczemnymi i natarczywymi z mężczyzn. Ty mnie raczej nie martwisz. – A co byś zrobiła, Aloso, gdybyś musiała bronić się przed mężczyzną, który nie jest nikczemny czy natarczywy? – Dam ci znać, gdy takiego spotkam. Śmieje się, dźwięk ten jest głęboki i bogaty. – Dobrze, ale przejdźmy do interesów. Jesteś tutaj, ponieważ chcę informacji. – Miło. A ja chcę czystej celi. Rozsiada się wygodnie na krześle. Być może ma świadomość, że trochę to potrwa. – Gdzie cumuje Kalligan? Prycham. – Jesteś w tym okropny. Wydaje ci się, że zdradzę ci lokalizację fortecy ojca? Może lepiej zacząć od czegoś mniej poważnego? A skoro tata jest twoim królem, powinieneś mówić o nim z przysługującym mu szacunkiem. – Uwięziłem jego córkę, więc chyba mam prawo nazywać go, jak mi się podoba. – Zabije ciebie i całą załogę tego statku. I nie zrobi tego szybko. – Czułam, że nadszedł czas na kilka gróźb. Tak zrobiłby prawdziwy więzień. Riden nie wygląda na zmartwionego. Wcale. Jest bardzo pewny siebie. – Będzie ciężko cię oddać, jeśli nie będziemy wiedzieć, dokąd się udać. – Nie musicie znać miejsca pobytu ojca. Znajdzie mnie. – Będziemy mieć kilka dni przewagi. To wystarczy, byśmy uciekli do miejsca, w którym nas nie znajdzie. Kręcę głową. – Jesteś prostakiem. Ojciec zatrudnia ludzi w całej Manerii. Wystarczy, że zauważy was jeden z nich. – Wszyscy jesteśmy tego świadomi, choć nie rozumiem, dlaczego uważa, że zasługuje na tytuł króla, który to sam sobie nadał. Tym razem moja kolej, by się rozsiąść. – Żartujesz, prawda? Ojciec kontroluje ocean. Nie ma nikogo, kto pływałby, nie uiszczając mu opłaty. Wszyscy piraci muszą płacić procent od grabieży. Ci, którzy tego nie robią, za długo nie popływają. Powiedz mi więc, nieustraszony Ridenie, pierwszy oficerze na Nocnym Wędrowcu, jeśli ojciec zabija ludzi za brak należnej opłaty, co według ciebie zrobi z tymi, którzy pojmali jego córkę? Jesteście bandą chłystków bawiących się w niebezpieczną grę. W ciągu dwóch tygodni będzie mnie szukała każda osoba w okolicy. – Oczywiście zamierzam opuścić tę łajbę przed upływem tego czasu. – Chłystków? – Siada prosto. – Sama musisz być młodsza od wszystkich ludzi na tym statku. Po wszystkim, co powiedziałam, uczepił się akurat tego? – Mylisz się. Ile ty masz lat? Piętnaście? – prowokuję go. Wiem, że jest starszy, ale jestem ciekawa, w jakim naprawdę jest wieku. – Osiemnaście – poprawia. – W każdym razie mój wiek nie ma znaczenia. Mam umiejętności, dzięki którym jestem lepszym piratem niż większość mężczyzn ma nadzieję kiedykolwiek się stać. Riden przechyla głowę na bok. – A cóż to za niezwykłe umiejętności? – Chciałbyś wiedzieć, co? Uśmiecha się szeroko. – Chyba już się domyślasz, że to nie jest zwyczajna załoga. Być może jesteśmy młodsi niż większość ludzi na wodzie, ale poznaliśmy już okrucieństwo życia. Mężczyźni na tym statku są bezwzględni, każdy z nich już zabił. – Na chwilę poważnieje, widać w nim smutek. Coś sobie przypomina. – Jeśli masz zamiar płakać, poczekaj z tym, aż wrócisz na pokład. Nie radzę sobie ze łzami. Riden spogląda na mnie, niemal jakby potrafił przejrzeć mnie na wskroś. – Naprawdę jesteś stworzeniem bez serca, Aloso. Zabijasz bez wahania. Możesz jednocześnie walczyć z dwoma najlepszymi. Bez mrugnięcia okiem oglądasz śmierć swoich. Mogę sobie jedynie wyobrażać, jakie musiałaś otrzymać wychowanie u boku najbardziej znanego pirata w całej Manerii. – I nie zapominajmy, że strzelam lepiej od ciebie. Śmieje się, pokazując całkiem ładne zęby. Imponujące jak na pirata. – Chyba będę się cieszyć naszymi rozmowami przez dłuższą chwilę. I mam szczerą nadzieję, że zobaczę, jak strzelasz, o ile nie będę celem. – Nie mogę ci tego obiecać. Nad naszymi głowami rozlegają się słabe pokrzykiwania. Statek kołysze się, gdy piraci odpalają armaty. Najwyraźniej Draxen zatapia moją łajbę. Cóż, nie moją, ale tę, którą ojciec przydzielił mi na tę misję. Mój prawdziwy statek Ava-lee i większość mojej załogi pozostają bezpieczne. Choć mi ich brak, jestem też podekscytowana czekającym mnie wyzwaniem. Stopnie zaczynają skrzypieć, gdy ktoś schodzi pod pokład. Niedługo później widzimy Draxena. Idą za nim trzej mężczyźni, niosący moje rzeczy. – Najwyższy czas – mówię. Twarze trzech osiłków niosących moje bagaże są czerwone, a ich oddechy przyspieszone. Uśmiecham się. Oznacza to zapewne, że zabrali wszystko. Nie pakuję mało rzeczy. Każdy z nich sapie, gdy odkłada ciężar. – Ostrożnie! – krzyczę. Pierwszy pirat jest raczej wysoki. Niemal musi się schylić, przemierzając przestrzeń pod pokładem. Teraz, kiedy odstawił moje rzeczy, wkłada ręce do kieszeni i czegoś w nich szuka. Wyjmuje coś, co wygląda jak sznur koralików. Być może to jakiś amulet szczęścia? Drugi patrzy na mnie jak na smakowity kąsek. Przyprawia mnie o gęsią skórkę. Stwierdzam, że lepiej trzymać się od niego z daleka. Mężczyzną z tyłu grupy jest Kearan. Rety, ależ jest paskudny. Ma wielki nos, zbyt oddalone od siebie oczy, za długą i skołtunioną brodę. Dopełnieniem jego wyglądu jest zwisający brzuch. Moja ocena nie może być chyba niższa, nawet gdy zauważam, co trzyma w ręce. Rzuca kilka moich sukienek na brudną podłogę. Zaciskam na chwilę usta. – Po czym je przeciągnąłeś? Po tym błocie? Wiesz w ogóle, jak trudno było znaleźć dziewczynę w moim rozmiarze, której mogłam to ukraść? – Zamknij się, Aloso – nakazuje Draxen. – Do stu piorunów, nadal mam ochotę wyrzucić cię za burtę. Kearan wyjmuje z płaszcza piersiówkę. Pociąga spory łyk. – Mogłoby nas to powstrzymać przed pójściem na dno, kapitanie. – Cicho tam – mówię. – Jeszcze nie jest za późno, bym cię zabiła. Jest na tyle przyzwoity, by wyglądać na zmartwionego, nim upija kolejny łyk. Draxen się odwraca. – Panowie, idźcie na górę i przygotujcie statek. Chcę natychmiast odpłynąć. Kearan, ster jest twój. Czekaj na mój powrót. Odchodzą, a Draxen zbliża się do Ridena i klepie go w plecy. – Jak poszło, bracie? Bracie? Włosy Draxena są ciemniejsze, ale ramiona ma równie szerokie jak Riden. Mężczyźni mają takie same ciemne oczy, ale oficer jest przystojniejszy. Nie, wcale nie. Konkurencyjni piraci nie są przystojni. To szczury zęzowe. – Wystarczająco dobrze – odpowiada Riden. – Jest bardzo lojalna ojcu. Ufa, że ją uratuje, ponieważ kontroluje cały ocean. Wypowiadała się tak, iż wierzę, że będzie nas szukał na otwartych wodach, więc rekomenduję pozostanie bliżej brzegu. Pospiesznie wracam myślami do niedawnej rozmowy, uświadamiając sobie wszystkie błędy w podanych mu odpowiedziach. Riden jest mądrzejszy, niż się wydaje. Uśmiecha się na widok zaskoczenia malującego się na mojej twarzy, a może śmiercionośnego spojrzenia, które mu przed chwilą posłałam. Zaraz ciągnie: – Ma ognisty temperament, który pasuje do rudych włosów na jej głowie. Jest inteligentna. Sądzę, że miała przyzwoitą edukację. A jeśli chodzi o walkę i tego typu sprawy, wydaje mi się, że była trenowana tak, by kiedyś sama stać się przywódcą piratów, co oznacza, że ojcu naprawdę na niej zależy i zgodzi się zapłacić okup. – Wybornie – mówi Draxen. – Tak więc król piratów o czarnym sercu naprawdę przybędzie po córkę. – Zapewne osobiście – stwierdza Riden. Staram się zachować neutralny wyraz twarzy. Pozwalać im myśleć, że tata będzie mnie szukał, a nie siedział bezpieczny w fortecy, czekając na raporty. Jednak zauważyłam komentarz Ridena o moich umiejętnościach w walce. Ojciec powierzyłby tę misję tylko komuś, kogo sam wytrenował. A ćwiczył jedynie jedną osobę. – Coś jeszcze? – pyta Draxen. – Jest niebezpieczna. Powinna cały czas być trzymana pod kluczem. Dla własnego dobra żaden mężczyzna nie powinien zostawać z nią sam na sam – mówi Riden, po części żartując, ale zaraz znów jest poważny, bierze głęboki wdech, zbierając myśli. – I coś ukrywa. Więcej niż tajemnice, o których wiemy. Jest coś, co naprawdę chciała przede mną ukryć. Wstaję z krzesła, podchodzę do krat, a w mojej głowie wirują myśli. Nie mogą poznać mojego najmroczniejszego sekretu. Tylko ojciec i kilka starannie dobranych osób go znają. – Skąd niby mogłeś o tym wiedzieć? – Nie wiedziałem. Draxen się śmieje. Zaciskam dłonie w pięści. Niczego bardziej nie pragnę, jak wielokrotnie uderzyć Ridena w tę uśmiechniętą, zarozumiałą twarz, aż straci każdy pojedynczy ząb. Niestety jego oblicze znajduje się za daleko. Postanawiam więc złapać za długi rękaw jego koszuli. Ponieważ wciąż siedział, leci twarzą na kraty. Wyciąga ręce, aby nie uderzyć nosem w metal. Jestem z tego zadowolona, ponieważ daje mi to czas na wykorzystanie wolnej ręki, aby wyciągnąć klucz do mojej celi z jego kieszeni. Wkładam go do własnej i wycofuję się pod ścianę. Riden stęka, wstając. – Być może ty również nie powinieneś zostawać z nią sam na sam – mówi Draxen. – Poradzę sobie. Poza tym wie, że im dłużej będzie się tego trzymać, tym dłużej będzie musiała cieszyć się moim towarzystwem. Przypominam sobie, że znajduję się na tym statku z własnego wyboru. Mogę go opuścić, kiedy tylko zechcę. Muszę tylko znaleźć mapę. Sama otwieram drzwi celi. Mężczyźni pozwalają mi wnieść rzeczy do środka. Nie trudzą się z pomocą. Czekają, aż przejdę tam i z powrotem trzy razy. Nie żebym życzyła sobie ich pomocy. Jestem w nastroju do łamania kości. Głównie kości Ridena. Ojciec z pewnością doceniłby moją powściągliwość. Kiedy kończę, ponownie zamykam się w celi. Riden wyciąga rękę i czeka. Waham się jedynie przez moment, nim rzucam mu klucz. Chwyta go z łatwością. Na jego twarzy gości wyraz sceptycyzmu. Obejmuje palcami kratę i ciągnie, ale drzwi są zamknięte i pozostają na miejscu. – Ostrożności nigdy dość – mówi Riden do Draxena. – Sprawdziłeś jej rzeczy? – Aye – potwierdza kapitan. – Nie ma tam nic prócz ubrań i książek. Nic niebezpiecznego. Chyba mamy wystarczająco dużo wrażeń jak na jeden dzień. Chodźmy na górę, by omówić najlepszą lokalizację dla statku. I lepiej nie mówić jej, gdzie to będzie. Nie chcę, by wpadła na jakiś pomysł. Draxen idzie w kierunku schodów. Riden unosi prawy kącik ust, nim podąża za nim. Uśmiecham się, gdy znikają z zasięgu mojego wzroku. Riden nie jest jedynym, który zebrał informacje podczas naszej krótkiej pogawędki. Dowiedziałam się, że to bracia, synowie pirackiego lorda Jeskora. Wciąż nie jestem pewna, co stało się z nim i jego załogą, że to Draxen przejął dowodzenie statkiem, ale z pewnością niedługo się tego dowiem. Riden jest dobrym strzelcem, a kapitan mu ufa. Jak inaczej udałoby mu się przekonać Draxena, aby nie zabijał więcej moich ludzi? Zastanawiam się, co szepnął mu do ucha na tamtym statku i dlaczego w ogóle się wtrącał. Riden martwi się o załogę, ale nie jest to zwykła troska pierwszego oficera o swoich ludzi. Rozważam jego słowa o tym, że każdy z nich zabił, i jego smutek, gdy to mówił. Czuje się za coś odpowiedzialny. Być może ma to związek z tym, co stało się z pierwotną załogą Nocnego Wędrowca. Na tym pokładzie znajduje się wiele tajemnic, a ja mam mnóstwo czasu, aby je odkryć, poczynając od dziś. Potrząsam prawą ręką. Czuję, że metal zsuwa się w dół i wpada do mojej dłoni. To klucz do mojej celi. Ciąg dalszy w wersji pełnej\nSpis treści Okładka\tKarta tytułowa Dedykacja Cytat Rozdział 1 Rozdział 2 Rozdział 3 Rozdział 4 Rozdział 5 Rozdział 6 Rozdział 7 Rozdział 8 Rozdział 9 Rozdział 10 Rozdział 11 Rozdział 12 Rozdział 13 Rozdział 14 Rozdział 15 Rozdział 16 Rozdział 17 Rozdział 18 Rozdział 19 Rozdział 20 Rozdział 21 Podziękowania O autorce Reklama 1 Reklama 2 Reklama 3\nTytuł oryginału: Daughter of the Pirate King Text copyright © 2017 by Tricia Levenseller Published by arrangement with Feiwel & Friends, an imprint of Macmillan Publishing Group, LLC. All rights reserved Copyright for the Polish edition © 2019 by Wydawnictwo FILIA Wszelkie prawa zastrzeżone Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych. Wydanie I, Poznań 2019 Projekt okładki: © Anna Szkatulska Redakcja, korekta, skład i łamanie: Editio Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: „DARKHART” Dariusz Nowacki darkhart@wp.pl eISBN: 978-83-8075-725-7 Wydawnictwo FILIA ul. Kleeberga 2 61-615 Poznań wydawnictwofilia.pl kontakt@wydawnictwofilia.pl\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Corka_Krola_Piratow-ebookRO/p1118566i1273488" target="_blank" title="Córka Króla Piratów [Tricia Levenseller] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Córka Króla Piratów [Tricia Levenseller] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


9/11/2013 Autor: Marcin Budzyk-Wermiński\nZ tego powodu postanowiłem zadbać o szczególną oprawę tej recenzji. Wszystkie grafiki, które tu znajdziecie, wykonała SYLWIA DĘBICKA - młoda, niesamowicie utalentowana absolwentka warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych (na końcu recenzji pozwoliłem sobie na umieszczenie linku do jej strony, którą Wam szczerze polecam).\nZ jednej strony to wędzona, głęboka ŚLIWKA. Z drugiej - OBŁOKI OUDOWEGO DYMU. Na tym się jednak nie kończy, bo kompozycja jest znacznie bardziej wielowymiarowa i przy tym trudna do określenia. Jej słodycz jest na granicy procesów fermentacyjnych, ale jeszcze nie nabiera alkoholowej maniery, jeszcze o śliwce likierowej mówić nie można. Trudno jej jednak zarzucić niedojrzałość, kiedy owoc jest miękki, z pomarszczoną skórą i nieco brązowym miąższem. Piękny jest! Fruktozie finezji dodaje kropla balsamicznej, choinkowej słodyczy. Jest jej naprawdę niedużo, ale wprowadza do kompozycji pożądany element ZIMNEGO IGLIWIA. To takie połączenie klimatu północnych rubieży Hokkaido z rozkosznie ciepłym Kiusiu.\nTrzecim składnikiem kluczem jest CYNAMON - słodki, mało korzenny, otulający i zmysłowy, rodem z Feminite du Bois. A, nie wspomniałem o tym wcześniej, ale Plum Japonais to właśnie takie agarowe FdB. Podobieństwo jest naprawdę spore, choć perfumy Forda są nieco bardziej surowe i na pewno mocniej śliwkowe. Barwą dominującą jest to FIOLET, czyli sporo ciepłej czerwieni zmieszanej z lodowatym, północnym niebieskim. Trzeba mieć też na uwadze, że drzewa w Plum Japonais to dla mnie las mieszany obumarły po katastrofie. Próźno szukać tu zielonych liści, mokrej nuty runa. Całość jest zdecydowanie bardziej sucha, wędzona, dymna.\nEtykiety: Oud Plum Japonais Recenzje Śliwka Tom Ford\nCynamon i fiolet. To mi wystarczy by odwiedzić Douglasa. Z klimatu nostalgicznej akwareli i opisu wnioskuję , że to coś dla mnie...\nMarcin Budzyk 11 września 2013 20:42\niwonidos 11 września 2013 11:06\nMarcin Budzyk 11 września 2013 20:44\nAntoni Kot 11 września 2013 13:11\nJa mam ukochaną paloną śliwkę w ID Mendittorosa, niszowe ale może kiedyś doczekają się Twojej recenzji. A na Toma prawie namówiłaś idę sprawdzić zapach.. :)\nAntoni Kot 9 marca 2014 19:19\nID jest w Mon Credo :)\nMarcin Budzyk 10 marca 2014 17:46\nBeata 11 września 2013 13:49\nMarcin Budzyk 11 września 2013 20:45\nMichał K 11 września 2013 21:16\nMarcin Budzyk 11 września 2013 21:48\nDzięki za info. Zatem Ślązacy mogą już testować i kupować. :)\nAga Agama 11 września 2013 17:29\nRecenzja przecudowna, oprawa również, dziękuję :)) mam nadzieję że zapach im dorówna ;) Lecę do Arkadii!\nMarcin Budzyk 11 września 2013 20:46\nDaj koniecznie znać, jak testy. :)\nAga Agama 11 września 2013 20:14\nA propos Feminite du Bois... wreszcie dopadłam , testuję i ku mojemu zaskoczeniu czuję... kupę... ??? możliwe to jest ???\nAga Agama 11 września 2013 20:55\nMarcin Budzyk 11 września 2013 21:49\nA jak z ceną tego cuda? I a propos śliwek co sądzisz o śliwkowym Kenzo? ;)\nŚliwkowe Kenzo? Nie kojarzę... Które to?\nAnonimowy 12 września 2013 09:02\nMarcin Budzyk 12 września 2013 20:39\nZapachamo Balmain jeszcze się nie zajmowałem, ale są w planach. :)\nMarcin Budzyk 12 września 2013 20:40\nAga Agama 12 września 2013 20:29\nMarciiiiinieeeeeee! lecą bęcki ode mnie...takie tyci ale zawsze. To ja lecę do Arkadii, co zajęło mi 2 godziny, wpadam do Douglasa a tam..NIE MA. Jeszcze...Będą na początku października. Gdzieś Ty je wąchał???\nMarcin Budzyk 12 września 2013 20:41\nWiesz, ja dla poznania zapachu to poruszę niebo i ziemię. :)\nPansy 15 września 2013 23:32\nAleż się rozmarzyłam... Wędzona śliwka... cynamon... fiolet... i nieśmiertelnik (u mnie zwany słomianką)\nCzuje że ten zapach byłby dla mnie idealny. Szkoda tylko, że nie ma go w Krakwie...\nMarcin Budzyk 16 września 2013 13:01\nPansy, PJ właśnie bardziej pachnie taką wędzoną śliwą. Myślę, że by Ci się spodobał. W podobnych klimatach, choć nieco grzeczniejszy jest zapach Bois d'Ombrie marki Eau d'Italie - ten zapach można kupić w krakowskim GaliLu.\nMarcin Budzyk 16 września 2013 13:02\nMarcin Budzyk 16 września 2013 13:03\nUfam jednak, że wizyta nie była bezowocna i poznałaś jakieś ciekawe zapachy. :)\nW SCC jeszcze nie ma, podobnie w Bielsku-Białej (tamtejszy Dougals w CH Sfera też oferuje zapachy Toma Forda). Ponoć trzeba jeszcze trochę poczekać.... A już umieram z niecierpliwości\nMarcin Budzyk 18 września 2013 12:13\nMiałam wczoraj okazję przetestowania Plum Japonais. Jest niesamowity, sama śliwka genialna, uchwycona w jakimś międzystanie, choć spodziewałam się "bardziejszego" cynamonu. Ten jest istotnie "mało korzenny". Ogólnie prostota, ociosanie jedynie zapachów Forda zaczyna być dla mojego nosa wadą. Teraz mam potężną zagwozdkę - Volutes, PJ czy Sable Marocain (urzekł mnie). Sama jestem ciekawa, czy znów ulegnę finezji Diptique`a czy też prostocie Toma Forda. Zimą lubię być wierna jednemu pachnidłu, co wtula się w wełniane golfy i futrzane kołnierze.\nMarcin Budzyk 11 października 2013 19:56\nAga Agama 11 października 2013 21:20\nAnonimowy 3 grudnia 2013 10:32\nLeokadia Pumeks 8 grudnia 2013 00:11\nAntoni Kot 9 marca 2014 19:22\nJa dziś go poznałam, jestem zachwycona! :)\nPatrycja Maćkiewicz 23 marca 2014 19:24\nNiestety dla mnie te perfumy są nieosiągalne do sprawdzenia zapachu - ale może w końcu uda mi się je gdzieś wypatrzyć :)\nAnonimowy 18 listopada 2014 20:11\nMarcin, podpowiedz proszę który zapach byś wybrał/ doradził na jesień-zimę spośród poniższych: Tom Ford - Plum Japonais, Lubin - Idole, czy Tom Ford - Tuscan Leather.\nMarcin Budzyk 18 listopada 2014 22:10\ndzieki Marcin - tez sklaniam sie ku Plum Japonais. ale zaintrygowal mnie rowniez Tam Dao… choc z tych dwoch tez Plum chyba ciekawsza i piekniejsza, prawda?


Lista konkursów dodanych 25.02.2018 :: e-Konkursy.info - o krok od wygranej...\nKonkurs "Qfantydzień a Wędrowcem !#03" do godz. 20:00\nKonkurs "Szyciowy Blog Roku"\nKonkurs The Walking Dead "Co się stanie z Carlem?"\nKonkurs "Lato - Tove Jansson"\nWygraj książkę "Dziewczyny chcą się zabawić"\nWygraj książę "Lek na śmierć"\nWygraj DVD z filmem "Geostorm"\nKonkurs z płytami zepołu Justin Timberlake "Man of the Woods"\nKonkurs "Chcesz zostać astronautą? Poznaj Spacemana"\nWygraj książkę z serii "Wyprawy"\nWygraj książkę "Metoda Montessori. Naucz mnie robić to samodzielnie" do godz. 15:00\nKonkurs "Oscary 2018 w Canal+"\nWygraj LEGO NINJAGO: Film na DVD!\nKonkurs "Qfantydzień z Wędrowcem #04" do godz. 20:00\nKonkurs "Qfantydzień z Wędrowcem #05" do godz. 20:00\nPoznań: Wygraj zaproszenie na "Julia Pietrucha - FROM THE SEASIDE"\nWarszawa: Konkurs na Dzień Kobiet - wygraj voucher do Klubu Sosnowego\nWrocław: Wygraj zaproszenie na "Noam Vazana w Imparcie" do godz. 12:00\nWrocław: Wygraj zaproszenie na "Zła Wola"\nWarszawa: Wygraj zaproszenie na xxanaxx!\nElbląg EOK: wygraj zaproszenie do kina\nŚwidnica: Konkurs "Świętuj Dzień Kobiet z CINEMA 3D"\nKonkurs "Kupuj jogurty Activia i wygrywaj co tydzień"\nWygraj książę "Słodkie rozkosze" do godz. 20:00\nWygraj książkę "Po wsze czasy" do godz. 20:00\nKonkurs artystyczny "Czas na GWINTOWY" do godz. 14:00\nOgólnopolskim Konkursie Balticarium dla klas I-III\nKonkurs "Co mój Kot robi w domu kiedy nikogo nie ma?"\nKonkurs "Czy wiesz jak dbać o zdrowie dziecka?"\nKonkurs "Który z ostatnich meczów biało-czerwonych przeżywałeś najbardziej?"\nWygraj książkę oraz ręcznie robioną zakładkę!\nWygraj opalanie natryskowe firmy Fake Bake\nKonkurs "Restauracja Austeria"\nKonkurs "Rice&More 90SEK" do godz. 12:00\nKonkurs z "Rdzą"\nWygraj romantyczną kolację dla dwojga w cenie 150zl w Hotel SPA Laskowo\nKonkurs "Fiat 500 na weekend"\nKonkurs "Rozdajemy bony do Empiku"\nWygraj krem odżywczy z olejkiem od Mixa\nWygraj zestaw: torebka, szpilki i i kubek elilu\nWygraj karnet na Wyciąg Narciarski Amalka\nKonkurs fotograficzny "Czerwony Królik"\nKonkurs "Jeświatło twój pomysł na hasło"\nKonkurs "Jak trzymasz formę zimą?"\nKonkurs fotograficzny "LEGO x Lidl"\nKonkurs fotograficzny "Zrób pierwszy krok dla zdrowszego serca"\nKonkurs: Wygraj torebkę od Zoio\nKrokowa: Strażacki konkurs "Multimedia na Kaszubach"\nKonkurs "Kasa w portfelu"\nKonkurs o ociepleniu\nKonkurs "Antyklika 14"\nWygraj gamingowy headset Predator Galea 500


Suplementy, które biorę, które naprawdę robią różnicę! - Zatoka Urody - Wszystko o kosmetykach i urodzie\nStrona główna Uroda Suplementy, które biorę, które naprawdę robią różnicę!\nSuplementy, które biorę, które naprawdę robią różnicę!\nOd wielu lat walczę o zdrowie. Z tego powodu zawsze byłem sumienny, biorąc suplementy. Im jestem starszy, tym więcej ulepszeń wprowadziłem do swojej diety. Nie mam poważnych problemów zdrowotnych, ale zawsze twierdziłem, że mam IBS lub nieszczelne jelita. Zasadniczo mam do czynienia z wzdęciami, gazem i zaparciami. Odkąd wyszłam za mąż, te 3 problemy miały naprawdę negatywny wpływ na biznes bycia nowożeńcą, jeśli wiesz, co mam na myśli.\nDzięki temu, że czuję się niekomfortowo i mam problemy z jelitami, musiałem dokładnie przyjrzeć się mojej diecie i zacząłem od wyeliminowania glutenu. Chociaż pomogło to w pierwszym miesiącu, jedzenie bezglutenowe może naprawdę zepsuć kogoś, kto musi być bez zbóż. Aby produkty były „bezglutenowe”, należy dodać wiele dodatkowych ziaren. Zacząłem czuć się gorzej niż kiedykolwiek po miesiącu bez glutenu! Kiedy całkowicie wyeliminowałem ziarna, zacząłem widzieć, jak moje objawy znikają i zacząłem czuć się znacznie lepiej. Możesz przeczytać więcej na ten temat TUTAJ. To było rok temu i nadal czuję się lepiej i lepiej kontroluję trawienie. Mogłem dodać rzeczy takie jak sushi i chipsy tortilla, ale zachowuję te przedmioty na specjalne okazje i pozostaję bez zbóż przez 80% czasu.\nPoza tym, że nie mam zbóż, postanowiłem zrezygnować ze wszystkich moich suplementów. Miesięcznie spędzałem rękę i nogę i nadal źle się czuję. W końcu zdałem sobie sprawę, że idealnie jest dostarczać składniki odżywcze poprzez jedzenie, dlatego bardziej skupiłem się na diecie. Najważniejsze jest to, że znalazłem nowe sposoby jedzenia jak największej liczby warzyw. Nadal jem też mięso wysokiej jakości, ograniczając nabiał i robiąc wszystko, co w mojej mocy (co nie jest naprawdę najlepsze), aby ograniczyć nawyki związane z cukrem i winem przez kilka nocy w tygodniu.\nBiorąc to pod uwagę, dodałem 3 suplementy, ponieważ uważam, że są one absolutnie konieczne i bardzo z nich skorzystałem.\nPrzez całe życie brałem probiotyki, ale nigdy nie doświadczyłem tak oczywistych pozytywnych rezultatów, jak w przypadku tej marki probiotyku. Codziennie biorę łyżkę stołową i czasami biorę ją wieczorem, jeśli miałem przeciążenie złym jedzeniem lub mam dużo objawów trawiennych. Nie tylko nie chorowałem w tym sezonie, ale nastrój i poczucie zadowolenia uległy znacznej poprawie. Dobry układ odpornościowy zaczyna się w jelitach, a także produkcja serotoniny i dopaminy. Dobry probiotyk nie tylko przywraca równowagę w jelitach!\nFlourish to żywy, płynny probiotyk. Ponieważ bakteria jest w postaci płynnej, w najbardziej naturalnym stanie może istnieć probiotyk. Ponadto ma 11 różnych szczepów (5 różnych rodzajów) bakterii żyjących razem.\nPicie probiotyku jest inne, ale bardziej sensowne jest, gdy się nad tym zastanowić – pigułka jest liofilizowana. Co to robi z żywymi bakteriami? Przyjmowanie go w postaci płynnej chroni bakterie.\nPołożyłem na tym moje córki, mojego męża i mojego sąsiada! Flourish Junior jest specjalnie dla dzieci. Jedyną różnicą w stosunku do wersji dla dorosłych jest to, że jest nieco słodsza. Można go dodać do soku, jeśli masz wybredne dzieci. Dzieci potrzebują wszelkiej możliwej pomocy, jeśli chodzi o walkę z błędami, mam rację! Znajdź Flourish Junior TUTAJ.\nOd dawna biorę kolagen, ale korzyści zewnętrzne były bardzo małe. Kiedy przestałem dodawać go do mojego smoothie, nie zauważyłem żadnej zmiany. Postanowiłem spróbować jeszcze raz, ale tym razem miałem na myśli inną markę. Zmieniłem się na TĄ markę iw ciągu kilku dni moje rozłupywane paznokcie wzmocniły się i zaczęły rosnąć jak szalone. Moja skóra też wyglądała lepiej.\nNaciskam na kolagen, ponieważ chociaż wiadomo, że pomaga w pielęgnacji skóry, paznokci i włosów, pomaga również wzmacniać stawy, a nawet jelita. Jeśli cierpisz na nieszczelne jelita, jedną z najlepszych rzeczy, jakie możesz zrobić, jest wzięcie kolagenu do naprawy włókien w jelitach. Czuję, że ponieważ widzę oczywistą korzyść zewnętrzną, zdecydowanie odczuwam również korzyści wewnętrzne i że kolagen przyczynia się do mojego samopoczucia.\nKolagen ma wiele zalet…\nPoprawione zdrowie skóry\nMłodsza, jędrniejsza skóra\nPoprawiona funkcja jelit i trawienie\nChroni nadmierne zapalenie\nBuduje i przywraca mięśnie\nPromuje funkcję zdrowego mózgu\nPromuje głębszy sen\nTa konkretna marka ma niska masa cząsteczkowa i jest w 90% dostępna biologicznie co oznacza, że jest bardzo dobrze przyswajalny. Myślę, że właśnie dlatego ten kolagen robi taką różnicę w porównaniu do innych marek. Jest również testowany na glifosat!\nZacząłem mówić o magnezie, ponieważ odkryłem, że większość ludzi ma straszny niedobór, co może powodować tak wiele problemów zdrowotnych, ale dodatkową korzyścią przy przyjmowaniu cytrynianu magnezu jest to, że może pomóc ci być bardziej regularnym. Uzależniam się od magnezu, aby utrzymać mnie regularnie, a także pomóc mi lepiej spać.\nWłaściwy poziom magnezu jest bardzo ważny. Przyjmowanie suplementu magnezu może pomóc w tak wielu funkcjach organizmu.\nDostarcza energię na poziomie komórkowym\nPomaga zmniejszyć stres i niepokój\nZwiększa nastrój i walczy z depresją\nPromuje zdrowy poziom cukru we krwi\nPromuje zdrowy poziom ciśnienia krwi\nMoże być pomocny w bólach głowy i migrenach\nKorzystny w przypadku bólu mięśni, skurczów i skurczów\nPomóż utrzymać zdrową skórę\nMoże zwiększyć poziomy DHEA\nMagnez faktycznie pomaga się aktywować 300 enzymów, katalizator każdej funkcji w ciele. Jest potrzebny do transportu elektrolitów przez błony komórkowe – klucz do skutecznego przewodzenia nerwów, skurczu mięśni i czynności serca.\nKorzyści z doskonałych suplementów magnezu:\nTestowane laboratoryjnie pod kątem metali ciężkich, kliknij opcję Wyniki\nPraktycznie bez smaku i bez zapachu\n100% czysty i naturalny cytrynian magnezu\nŁatwo miesza się z wodą lub sokiem\nWysoka rozpuszczalność i szybkość wchłaniania jelitowego\nPo obiedzie mieszam proszek z wodą. Jest prawie bez smaku i pomaga mi wieczorem odpocząć.\nZnajdź magnez TUTAJ.\nHormony nadal stanowią problem dla większości z nas, zwłaszcza jeśli masz dzieci. Bardzo często dominuje estrogen. Objawami dominacji estrogenu są ciężkie miesiączki, niskie libido, przyrost masy ciała, wypadanie włosów, wzdęcia, zmęczenie, bezsenność, a nawet problemy z tarczycą. Zacznę brać korzeń maca i ashwaghanda. Będę Cię informować na ten temat. Czy ktoś ma jeszcze jakieś sugestie?\nAby zachować całkowitą przejrzystość, odkryłem firmę, w której dostaję magnez i kolagen przez innego blogera. Jest partnerem programu i zachęciła mnie do rejestracji ze względu na ich jakość. Dostaję mały procent, jeśli kupisz którykolwiek z produktów. Należę również do firmy, która produkuje Flourish. Jestem tak niesamowicie sprzedany na tym produkcie, że mogą mnie zapisać, aby sprzedawać go na rogu ulicy. Jestem bardzo podekscytowany, że mogę zrobić z tego niewielką prowizję, ale mogę szczerze powiedzieć, że gdyby nie było programów partnerskich, nadal udostępniłbym wszystkie 3 z tych produktów! Przez 6 lat blogowania rozwinąłem w sobie wielką niechęć do „wpływowych” (nienawidzę tego tytułu), którzy dzielą się rzeczami z jakiegokolwiek innego powodu, niż to, że absolutnie je uwielbiają.\nMam nadzieję, że wypróbujesz te 3 suplementy. Naprawdę zmieniły moje zdrowie.\nPerfect Supplements ma teraz wyprzedaż. Pomyślałem, że zsynchronizuję z nim ten post, więc jeśli chcesz wypróbować tę markę, możesz uzyskać zniżkę! Kupuj TUTAJ.\nPoprzedni artykułDIY Maska do suchej skóry – Jenni Raincloud\nNastępny artykułPorównywanie i rozszyfrowywanie wegańskich wosków do balsamów\nDIY Balsam wzmacniający witaminę C z rokitnikiem\nZrób to sam lub KUP kulkę do ust Lip Potion\nSpritzer na porost włosów DIY – Jenni Raincloud\nDIY Pit Wipes – Jenni Raincloud


Dzisiaj jest 2020-07-10, 03:17\nTemat: Technika obserwacji ufo dla każdego\nRe: Technika obserwacji ufo dla każdego\nHej, Arek. Z tymi rodsami to naprawdę nic wielkiego. Przecież niektóre owady, mimo niewielkich rozmiarów, potrafią zapierniczać naprawdę szybko :) Gdy obserwowałem te "orby" z ogrodu, który miał szerokość ok. 5m, zdarzało się, że chrabąszcze przelatywały bardzo nisko. 1 sekunda, śmignął i nie ma :) ...\nJednak, gdy obserwacje prowadzi się wyłącznie w słoneczne dni, to o jakim "deszczu" tu mowa? Poza tym zamarznięte krople deszczu, to inaczej chyba nazywa się śnieg, tak? Ten z kolei, w lecie nie występuje. A jak zaznaczyłem, czy lato, czy zima, te obiekty zachowują się tak samo. W dodatku, zdaje się...\nTechnika obserwacji ufo dla każdego\nWitam wszystkich! Być może niektórzy z was są już zaznajomieni z materiałem, który chcę tu przedstawić. Nie jestem też świadom, czy taki temat był już poruszany na tym forum. Niemniej jednak, z powodu pięknej pogody (przynajmniej w Warszawie), naszło mnie, aby o tym napisać :) A dlaczego piękna pogo...


Strona główna Aktualności 05.07.2014 12:27\nTrzecia sesja drugiego dnia HotZlotu, którą możecie oglądać na żywo, oddana została TP-Linkowi. Przedstawiciele forum TP-linka, Marcin Goluch, Henryk Hesig zajęli się nie tylko przedstawieniem bogatej oferty sprzętu sieciowego swojej firmy, ale też (a może przede wszystkim) alternatywnym systemem operacyjnym dla routerów – OpenWRT. Z różnych powodów to właśnie na urządzeniach TP-Linka OpenWRT cieszy się w naszym kraju wielką popularnością. To zasługa przede wszystkim jednej osoby – Cezarego Jackiewicza (eko.one.pl), przygotowującego gotowe obrazy Gargoyle, odmiany OpenWRT z wygodnym interfejsem przeglądarkowym.\nForum Tplink działa jako wsparcie dla użytkowników sprzętu tej marki, przygotowując poradniki, testy sprzętu i świadcząc pomoc „przeciętnemu Kowalskiemu”. Przedstawiciele forum, niezwiązani ograniczeniami marketingowych wymogów, zajęli się właśnie OpenWRT/GargoylePL i jego głównym twórcą.\nCezary Jackiewicz jest niezależnym deweloperem, tworzącym oprogramowanie dla nowych modeli routerów, dodatki do firmware, wsparcie i aktualizacje istniejących obrazów. Robi to wszystko za darmo, zawodowo pracując jako tester urządzeń IT (nie routerów) dla pewnej niewymienionej z nazwy firmy. Zaczął jak wielu od Linksysa WRT54G z wczesną wersją oprogramowania HyperWRT. Później sięgnął po router z portem USB, na którym działały pierwsze wersje OpenWRT. GargoylePL, którego jest głównym inicjatorem, jest projektem całkowicie prywatnym, powstającym jako hobby, bez finansowania z zewnątrz – co najwyżej Cezary otrzyma od kogoś routery.\nW OpenWRT i gargoyle-router.com Cezary działa bez żadnych przywilejów, a mimo to jest na drugim miejscu względem liczby wprowadzonych poprawek. Stara się robić takie rzeczy, które będą przydatne dla polskiego odbiorcy, czyniąc z routera coś więcej, niż tylko prostą bramę do sieci dla domowego komputera. Stają się one w ten sposób centrami domowej sieci bezprzewodowej do której podłączane są nie tylko komputery, ale też dyski sieciowe, konsole, telewizory, tablety, telefony, a nawet coraz częściej czujniki inteligentnych domów. W końcu „nie tylko samym Raspberry Pi żyje człowiek”.\nDalsza część sesji dotyczyła podstaw zarządzania Gargoyle/OperWRT, znalezienia właściwych obrazów do flashowania, przeglądu najciekawszych dodatków (m.in. aplikacji do Androida czy wbudowanego klienta torrentów). Prelegenci przedstawili też swoje własne ciekawe sprzętowe hacki starszych modeli routerów, metody ratowania routerów po nieudanym wgraniu alternatywnych firmware z wykorzystaniem funkcji Recovery, a w ostateczności, jeśli takiego trybu nie ma, przez port RS-232 na płycie głównej urządzenia.\nSporo nowego ciekawego sprzętu pojawiło się w ofercie TP-Linka. Uczestnikom sesji pokazano urządzenia takie jak Archer D7, Archer C2, Archer T4U, WR1043NDv2, PA6010KIT, WPA4220KIT, WA860RE, WA890EA, M5360 i M5350.


Kupowanie roweru – podstawa to rama – HotSuit – rozgrzani sportem\nKupowanie roweru – podstawa to rama\nOpublikowane przez admin w dniu 12 września, 2018 12 września, 2018\nKażdy kto szukał swojego pierwszego roweru doskonale wie, że pamiętał podczas tych chwil o wszystkim, tylko nie o samej ramie rowerowej. Często jest tak, że pamiętamy o odpowiednich hamulcach, oponach, amortyzatorach i innych częściach osprzętu, a sprawa ramy rowerowej gdzieś zanika i staję się zapomniana. Jeśli jakimś cudem trafimy z rozmiarem w punkt, wszystko jest dobrze. Problem zaczyna się, gdy rama okazuje się za mała lub za duża.\nDlaczego rama jest tak ważna?\nRama rowerowa jest kręgosłupem całego roweru. Określa jego charakter, styl jazdy na nim, a nawet jego przeznaczenie. Dla rowerzysty ma kluczowe znaczenie pod kątem pozycji podczas jazdy i wszystkich wynikających z tego dalszych konsekwencji.\nŹle dobrana rama będzie powodowała nienaturalną pozycje, która będzie albo wymagała od rowerzysty przykurczania ciała, gdy rama będzie zbyt mała, lub ciągłego wyciągania kończyn, gdy będzie zbyt duża. Obie te sytuacje będą powodowały liczne konsekwencje.\nŹle dobrane ramy rowerowe – efekty\nZła pozycja podczas jazdy na rowerze będzie miała wpływ na zakres ruchów, a co za tym idzie na szybsze zmęczenie, możliwe powstawanie kontuzji, a także na trudność utrzymywania stałego toru jazdy, co już staje się niezwykle niebezpieczne podczas podroży w zatłoczonym środowisku np. w mieście.\nZ tych powodów dobór właściwego rozmiaru ramy powinien być czynnością podstawową podczas zakupu roweru, a wszystkie pozostałe elementy osprzętu powinny być stawiane na drugim, trzecim i dalszym miejscu.\nKategorie:\tCzęści rowerowe\nKupujemy błotniki rowerowe\nPodstawowe parametry kierownicy rowerowej


szukam pracy – ITEA – Agencja Pracy Tymczasowej\nZatrudnimy kierowców CE na chłodnię. Wysokie zarobki i wynagrodzenie zasadnicze [woj. Wielkopolskie]\nDla naszego klienta z województwa Wielkopolskiego, Firmy z Grodziska Wielkopolskiego poszukujemy pracowników na stanowisko kierowcy z prawem jazdy C+E.\nKierowca kat. C+E dostępny na południu Polski\nNowa oferta pracy! Kierowca potrzebny od zaraz


Blanco VITIS-S 515370 (biały), Bateria kuchenna - cena i opinie - OleOle!\nBlanco VITIS-S 515370 (biały)\nbateria kuchenna Blanco VITIS-S 515370 (biały)\nbiała bateria dobra jakość\njak dla mnie super! cena do przełknięcia biorąc pod uwagę jakość, wygląd i to w jak płynny sposób pracuje. nie trzeba wkładac choćby najmniejszej siły żeby przesunać czy odkręcić wodę. robi się to jednym palcem. polecam.\nPowyższe informacje pochodzą ze strony oleole.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Blanco VITIS-S 515370 (biały), wpisz 1004424 w wyszukiwarce oleole.pl.


O nas - MDS Driving School - Nauka jazdy Londyn\nPrawo jazdy - Obecnie jeden z najbardziej potrzebnych dokumentów, niektórym wydaje się nie do zdobycia, a sama myśl o egzaminie napawa lękiem. Jeśli marzysz o prawie jazdy, my przeprowadzimy Cię krok po kroku przez wszystkie tajniki szkolenia oraz doprowadzimy do zdania egzaminu.\nNasza szkoła nauki jazdy skupia wyłącznie wykwalifikowani instruktorów z angielskimi uprawnieniami ADI ( Approved Driving Instrucotr) dla których motoryzacja jest pasją, nauka wyzwaniem a efekty pracy źródłem satysfakcji zawodowej. Nauczymy Cie jeździć pewnie, bezpiecznie, zgodnie z obowiązującymi przepisami i techniką jazdy dzięki czemu uzyskasz uznanie w oczach egzaminatora podczas testu praktycznego.\nNasza szkoła specjalizuję się w szkoleniu przyszłych kierowców kategorii B ( samochód osobowy). Uczymy jeździć od podstaw, organizujemy lekcję doszkalające oraz pomagamy w przystosowaniu się do ruchu lewostronnego osobom posiadającym prawo jazdy polskie. Zajęcia prowadzone są w milej i bezstresowej atmosferze. Do każdego ucznia podchodzimy indywidualnie. Dobieramy tempo i metody nauczania do każdego ucznia oddzielnie. Czas przygotowania do egzaminu i liczba wyjeżdżonych godzin zależy tylko od tego, jak szybko uczeń przyswaja umiejętności potrzebne do zdania egzaminu. Nie narzucamy z góry ilości godzin, które musisz wyjeździć. Dzięki współpracy z firmą EMANO zapewnimy materiały szkoleniowe w języku POLSKIM!!!\nSzkolenia przeprowadzone są na komfortowych, klimatyzowanych samochodach SEAT IBIZA oraz VW POLO. Auta te wspaniale współpracują z początkującymi kierowcami. Nad bezpieczeństwem czuwa system Dual Control, dzięki któremu instruktor ma stu procentową kontrolę nad pojazdem podczas lekcji.


Opony Hankook Dynapro ATM RF10, testy opon.\nTesty opon Hankook Dynapro ATM RF10, próby opon i opinie ekspertów o oponach. Zobacz wyniki testów opon w rezulteo, poradniku dla kupujących opony.\nStrona główna > Opony Hankook > Opona Dynapro ATM RF10 > Testy\nod 281,16 zł(rozmiar 195 80 R15 96T)\nTesty, próby i opinie ekspertów na temat opony Hankook Dynapro ATM RF10\nTesty, próby i opinie ekspertów na temat opony Hankook Dynapro ATM RF10. rezulteo, poradnik dla kupujących opony gromadzi wyniki testów pochodzących z wielu różnych źródeł europejskich. rezulteo proponuje kompleksowe i rzeczowe informacje, które pozwalają dokonać najlepszego wyboru opon. Zobacz metodykę testów opon\nAktualnie brak dostępnych źródeł służących jako podstawa do oceny opony Hankook Dynapro ATM RF10.


Zdrowy tryb życia staje się obecnie coraz bardziej lubiany, co potwierdza trening indywidualny warszawa. Składa się na niego nie jedynie zdrowa i pełnowartościowa dieta, jednakowoż również oraz uprawianie sportów. Jakakolwiek aktywność fizyczna zawsze znacznie poprawia kondycję oraz przy okazji gwarantuje doskonałą formę na długie lata. Choć niemniej jednak dużo osób uprawia sporty przede wszystkim ze względu na zdrowie, to jednak jest to również wspaniała okazja, żeby w jakiś sposób polepszyć swoją sylwetkę – trener personalny warszawa cena. Dzisiaj niesłychanie ogromną renomą radują się szczególnie ćwiczenia oraz przeróżne kluby fitness. Panie preferują właściwie ćwiczenia typowo wysmuklające, które mają wyszczuplić ramiona czy spalić centymetry wokół talii. Panowie stawiają właściwie na poprawiane muskulatury oraz wybierają takie ćwiczenia, które mają polepszyć umięśnienie niektórych partii ciała. W tym pomoże trening odchudzający warszawa. Choć sporo jest ćwiczeń na coś, to należałoby pomyśleć też o wykonywaniu takich, jakie generalnie korygują sprawność i kondycję. Rewelacyjnie sprawdza się w tej sytuacji skakanie na skakance, jazda na rowerze czy też bieganie bądź też pływanie.\nokologisk hudpleie →


Ryzyko zawodowe Odprawiacz pociągów - Ocena Ryzyka zawodowego metodą PHA (Preliminary Hazard Analysis) | sklep alleBHP\nOdprawiacz pociągów - Ocena Ryzyka Zawodowego metodą PHA\nOdprawiacz pociągów - Ocena Ryzyka Zawodowego metodą PHA jest to gotowa wzorcowa dokumentacja dla tego stanowiska. Pracodawca zatrudniający pracownika na stanowisku Odprawiacz pociągów zobowiązany jest do opracowania Oceny Ryzyka Zawodowego i przedstawienia tej dokumentacji swojemu pracownikowi.\nSzczegółowe karty zagrożeń dla Odprawiacz pociągów zawierające pełne szacowanie ryzyka metodą PHA\nUWAGA! - przedstawiony podgląd dokumentacji NIE JEST bezpośrednio cześcią dokumentacji Oceny Ryzyka Zawodowego dla stanowiska Odprawiacz pociągów metodą PHA.\nOdprawiacz pociągów - opis metody PHA\nOznacza to, że na stanowisku Odprawiacz pociągów według metody PHA ryzyko mieści sie w przedziale 4-9 pkt i uznaje się je za DOPUSZCZALNE po jego ocenie - Zaleca się stałą kontrolę ryzyka i/lub podjęcie działań niezbędnych do dalszego zmniejszenia ryzyka zawodowego.\nOpisane powyżej tabele wartościowania oraz opis metody znajdziesz w zakupionej Ocenie Ryzyka Zawodowego dla zawodu Odprawiacz pociągów metodą PHA.\nNazywam się Grzegorz Wrzeszcz i od 2014 roku zawodowo zajmuję się BHP. Od tego czasu udało mi się opracować blisko 1500 różnych dokumentacji oceny ryzyka zawodowego metodą PHA w tym również ryzyko zawodowe dla stanowiska Odprawiacz pociągów, które możesz zakupić na tej stronie.\nTytuł publikacji Odprawiacz pociągów - Ocena Ryzyka Zawodowego metodą PHA


Ekoproblemy jako konsekwencja stosowania opakowań - Epodreczniki.pl\nPoprzednia strona Trendy rozwojowe w produkcji opakowań\nCzego nasza cywilizacja produkuje najwięcej? Okazuje się, że najwięcej wytwarzamy śmieci. Przeciętna europejska rodzina rocznie wyrzuca tyle papieru, ile można pozyskać z 6 drzew, a także ponad 500 puszek, ok. 50 kg tworzyw sztucznych, 32 kg metalu, 45 kg odpadków organicznych i 47 kg szkła. W Europie produkujemy prawie 10 razy więcej odpadów niż sami ważymy. Czy zasypią nas góry śmieci?\nco to są tworzywa sztuczne;\nna czym polegają reakcje polimeryzacji i polikondensacji;\nz jakich materiałów produkuje się opakowania, które z nich ulegają biodegradacji, a które są szczególnie uciążliwe dla środowiska.\nklasyfikować tworzywa sztuczne w zależności od ich właściwości;\ncharakteryzować termoplasty i duroplasty;\npisać równania reakcji otrzymywania takich tworzyw, jak: PP, PVC, PS, PMMA;\nokreślać zagrożenia związane ze spalaniem tworzyw sztucznych;\nuzasadniać potrzebę zagospodarowania odpadów pochodzących z różnych opakowań;\nopisywać różne sposoby zagospodarowania odpadów.\n1. Rodzaje odpadów\nOdpadyodpadyOdpady są nieodłączną częścią bytowej i gospodarczej działalności człowieka. W miarę rozwoju cywilizacji ciągle zwiększa się ich ilość i różnorodność. Szacuje się, że rocznie na terenie Polski powstaje ich ok. 145 mln ton, z czego 12 mln ton to odpady komunalneodpady komunalneodpady komunalne, z których można byłoby utworzyć piramidę, mającą podstawę o boku równym 1000 m i wysokość 190 m (dla porównania, największa egipska piramida – piramida Cheopsa, której bok podstawy ma długość 230 m – osiąga 140 m wysokości). Statystyczny mieszkaniec naszego kraju wyrzuca w ciągu roku do kontenera ok. 300 kg odpadów komunalnych. Znaczną część tych śmieci stanowią: opakowania i odzież.\nNajważniejsze kryteria podziału odpadów\nDo najbardziej uniwersalnych i wielofunkcyjnych materiałów w światowej gospodarce należą m.in. tworzywa sztuczne, które stanowią ok. 15% masy i 70% objętości wszystkich produkowanych śmieci. Stały się one podstawą nowoczesnego życia, a największym obszarem ich zastosowań jest właśnie produkcja opakowań.\nZużycie tworzyw sztucznych w Europie wg segmentów zastosowań w 2012 roku\nZapotrzebowanie na tworzywa sztuczne w Europie wg rodzajów tworzyw w 2012 roku\nDo produkcji opakowań wykorzystuje się m.in.: polietylen, poli(tereftalan etylenu), polipropylen, polistyren, poli(chlorek winylu), poli(metakrylan metylu). Polipropylen to tworzywo, które pod względem właściwości wykazuje podobieństwo do polietylenu i tak jak on jest otrzymywane w wyniku reakcji polimeryzacji:\nSchemat przedstawiający właściwości i zastosowania PP w branży opakowań\nŹródło: Tomorrow Sp.z o.o., Frze (https://commons.wikimedia.org), Nino Barbieri (https://commons.wikimedia.org) F. Kesselring, FKuR Willich (https://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY-SA 3.0.\nDo tworzyw polimeryzacyjnych zalicza się także polistyren:\nW codziennym życiu często mamy kontakt z polistyrenem spienionym, czyli tzw. styropianem.\nPolistyren - właściwości i przykłady opakowań\nŹródło: TotoBaggins (https://en.wikipedia.org), Hispalois (https://commons.wikimedia.org), Luiscarlosrubino (https://en.wikipedia.org), Phyrexian (https://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY-SA 3.0.\nW jaki sposób można zmniejszyć ilość odpadów ze styropianu?\nStyropian można spalić lub rozpuścić w niektórych rozpuszczalnikach.\nprobówka z octanem etylu,\nprobówka z acetonem,\nprobówka z tetrachlorometanem,\nprobówka ze stężonym H2SO4,\nprobówka ze stężonym ΝaOH.\nDo płomienia palnika wprowadź próbkę styropianu, trzymając go metalowymi szczypcami.\nZaobserwuj, czy PS zapala się od razu, czy się topi, jaką barwę przyjmuje płomień palnika, jaki zapach towarzyszy temu procesowi, czy płomień jest kopcący i czy utrzymuje się również po wyjęciu próbki z płomienia palnika?\nNastępnie wprowadź próbki styropianu kolejno do probówek zawierających: octan etylu (zmywacz do paznokci), aceton (rozpuszczalnik stosowany przez kosmetyczki), tetrachlorometan (środek gaśniczy w gaśnicach tetrowych), stężony kwas siarkowy(VI) i stężony roztwór zasady sodowej.\nStyropian nadtapia się i pali żółtym, silnie kopcącym płomieniem, a towarzyszący temu procesowi zapach jest słodkawy i przypomina woń hiacyntów. Po wyjęciu próbki z płomienia płomień gaśnie. Rozpuszcza się m.in. w octanie etylu, acetonie, tetrachlorometanie. Nie ulega działaniu stężonego kwasu siarkowego(VI) ani stężonego wodorotlenku sodu. Wniosek nasuwający się po wykonaniu tego doświadczenia utwierdza nas w przekonaniu, że nie można spalać styropianu w domu. Chcąc zmniejszyć jego ilość, rozpuszcza się styropian w określonych rozpuszczalnikach. Żadnej z tych metod nie można stosować w warunkach domowych ze względu na szkodliwy charakter substancji, które powstają podczas tych procesów. W przemyśle najnowszym sposobem, opłacalnym ekonomicznie jak i praktycznie, jest rozpuszczanie PS w mieszaninie popularnych estrów: octanu etylu i butylu. Ta metoda recyklingurecyklingrecyklingu styropianu została opracowana przez pracowników Politechniki Warszawskiej.\nChemik w laboratorium przeprowadza doświadczenia. Do płomienia palnika wprowadza kawałek styropianu, trzymając próbkę metalowymi szczypcami. Kawałek styropianu nadtapia się i pali żółtym, silnie kopcącym płomieniem. Chemik wachluje powietrze znad palącej się próbki w kierunku własnego nosa. Następnie wyjmuje palącą się próbkę z płomienia i próbka przestaje się palić. Następnie chemik wrzuca próbki styropianu kolejno do probówek zawierających: octan etylu, aceton, tetrachlorometan, stężony kwas siarkowy(VI) i stężony roztwór zasady sodowej.\nMetoda recyklingu spienionego polistyrenu opracowana przez polskich naukowców pozwala nie tylko rozwiązać problemy związane z rosnącą ilością styropianu odpadowego. Podczas tego procesu powstaje bowiem Styrozol. Jest to materiał wodochronny, który ze względu na niską cenę, walory ekologiczne oraz dobre właściwości techniczne stanowi dużą konkurencję dla wyrobów bitumicznych, stosowanych dotąd jako materiały hydroizolacyjne. W budownictwie stosuje się Styryzol G – do gruntowania podłoża, i Styryzol P – jako masę powłokowo‑klejącą.\nPoli(chlorek winylu) to materiał ze względów ekologicznych systematycznie wycofywany z produkcji opakowań artykułów spożywczych, jednak nadal bardzo popularny w innych branżach. Powstaje w wyniku reakcji polimeryzacji chloroetenu (chlorku winylu), który jest związkiem rakotwórczym:\nPoli(chlorek winylu) – właściwości i przykłady opakowań\nŹródło: Alina Zienowicz / Ala z (http://commons.wikimedia.org), Kozuch (https://commons.wikimedia.org), Paul Goyette (https://commons.wikimedia.org), Tomia (https://commons.wikimedia.org), Krzysztof Jaworski,, licencja: CC BY-SA 3.0.\nRzadziej do wyrobu opakowań wykorzystuje się poli(metakrylan metylu), często nazywany szkłem organicznym lub pleksiglasem:\nPierwsze tworzywo sztuczne – parkesinę – otrzymano w 1862 roku. Choć od tego momentu upłynęło już sporo czasu, to na każdym kroku uświadamiamy sobie, że bez tworzyw sztucznych nie potrafimy żyć.\nCzy poli(metakrylan metylu) jest tworzywem polimeryzacyjnym, czy polikondensacyjnym?\nZwróć uwagę na równanie reakcji otrzymywania tej substancji chemicznej.\nPoli(metakrylan metylu) - właściwości i przykłady opakowań\nŹródło: Espen Klem (https://www.flickr.com), Bert Hickman (https://commons.wikimedia.org), shopman (https://commons.wikimedia.org), Krzysztof Jaworski, licencja: CC BY-SA 2.0.\nZe względu na właściwości plastyczne tworzywa sztuczne można podzielić na dwie grupy: termoplasty oraz duroplasty. Termoplasty po ogrzaniu do odpowiednio wysokiej temperatury miękną i topią się, a po ostygnięciu twardnieją. Termoplastyczność umożliwia wielokrotne przetwarzanie i wykorzystywanie tych materiałów oraz ułatwia zagospodarowywanie odpadów. Duroplasty są sztywnymi materiałami, które nie zmieniają swojego kształtu w trakcie ogrzewania. Podczas produkcji, pod wpływem ogrzewania ulegają nieodwracalnemu utwardzeniu, dlatego czasami nazywa się je tworzywami termoutwardzalnymi. W wysokiej temperaturze nie topią się, ale ulegają rozkładowi. Nie można ich wielokrotnie przetwarzać, co uniemożliwia ich ponowne wykorzystanie. Różnice we właściwościach termoplastów i duroplastów wynikają z ich różnej budowy wewnętrznej.\nRóżnice w budowie termoplastów i duroplastów\nZ jakiego tworzywa: termoplastu czy duroplastu wykonana jest butelka na wodę, a z jakiego – czajnik bezprzewodowy?\nZwróć uwagę na to, jak oba rodzaje tworzyw zachowują się pod wpływem wysokiej temperatury.\n3. Odpady – problem czy biznes w XXI wieku?\nOdpady i związane z nimi zagrożenia stają się w obecnych czasach coraz bardziej zauważalnym problemem w środowisku, np. maleńka bateria z zegarka może skazić 1 mIndeks górny 33 gleby czy też 400 litrów wody. Z drugiej strony, większość wyrzucanych śmieci można przetworzyć na energię lub pozyskać z nich nowe surowce (np. włókna – z butelek PET, cynk – z baterii cynkowych), a część nadaje się do ponownego wykorzystania (np. szkło można przetwarzać nieskończenie wiele razy). Ostateczne postępowanie z odpadami polega na ich unieszkodliwieniuunieszkodliwianie odpadówunieszkodliwieniu, czyli poddaniu procesom, dzięki którym nie będą one stwarzały zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi oraz dla środowiska. Na przestrzeni wieków gospodarka odpadami przybierała różne formy.\nOdpady – kłopotliwy problem\nŹródło: Diliff (https://commons.wikimedia.org), Barcex (https://commons.wikimedia.org), Nathan McCord, U.S. Marine Corps (https://commons.wikimedia.org/), kim.stovring (https://www.flickr.com), nn. (https://commons.wikimedia.org), ClkerFreeVectorImages (https://pixabay.com), Adrian Grycuk (https://commons.wikimedia.org), Claush66 (https://commons.wikimedia.org), MarieMLH (https://pixabay.com), mlinksva (https://www.flickr.com), ALTEREGOINTELIGENCIA (https://pixabay.com), cogdogblog (https://www.flickr.com), Grażyna Makles, Krzysztof Jaworski, Kevin MacLeod (http://incompetech.com), Tomorrow Sp. z o.o., licencja: CC BY-SA 3.0.\nUnieszkodliwianie odpadów komunalnych polega na składowaniu ich na wysypiskach śmieci lub spalaniu. Nowoczesne składowiska odpadów komunalnych oraz spalarnie to jedne z najambitniejszych zadań inżynierii budowlanej. Jednak każda z tych metod przyczynia się do bezpowrotnej utraty wielu cennych surowców, które są zawarte w odpadach. W trosce o środowisko naturalne na opakowaniach często umieszcza się piktogramy, ułatwiające ich charakterystykę lub informujące konsumenta, jak należy postępować z tymi opakowaniami oraz wyrobami, które się w nich znajdują.\nIlustracja przedstwiająca wybrane symbole umieszczane na opakowaniach\n1) Opakowanie w 65% powstało z surowców pochodzących z recyklingu; 2) Znak ułatwiający identyfikację materiału, z którego opakowanie powstało oraz informacja dotycząca recyklingu; 3) Opakowanie nadaje się do ponownego użycia po wykorzystaniu produktu; 4) Symbol przydatności materiału do recyklingu; 5) Opakowanie nadaje się do recyklindu; 6) Symbol oznaczający odpady niebezpieczne, których nie można wyrzucać do kosza; 7) Opakowanie lub produkt jest biodegradowalny i mogą być kompostowane wraz z odpadami organicznymi; 8) Oznaczenie sprzętu elektronicznego, polegającego zbiórce w wyznaczonych punktach; 9) Opakowanie bezpieczne dla konsumenta (tzw. Zieony Punkt)\nW Japonii, gdzie rocznie wytwarza się ok. 1000 kg odpadów na osobę, nie buduje się już tradycyjnych wysypisk śmieci. Kraj Kwitnącej Wiśni postawił na zgazowanie nieczystości. Proces ten przeprowadza się w wysokiej temperaturze (600–1200°C), w obecności powietrza lub pary wodnej. Prowadzi on do otrzymania palnego gazu, który jest wykorzystywany do produkcji energii cieplnej i elektrycznej. Metoda zgazowania pozwala otrzymać więcej energii niż podczas tradycyjnego spalania śmieci. To prosty sposób na pozbycie się dużej ilości odpadów, z korzyścią dla gospodarki i środowiska.\nŚredni skład odpadów komunalnych w Polsce (w % masy, 2004 r.)\nJakie zagrożenia niesie ze sobą spalanie przedmiotów wykonanych z PVC?\nPodczas spalania przedmiotów wykonanych z PVC powstają toksyczne substancje chemiczne.\npróbka z PVC,\ntryskawka z wodą destylowaną,\nDo płomienia palnika wprowadź próbkę poli(chlorku winylu), trzymając tworzywo w metalowych szczypcach. Doświadczenie należy wykonać pod sprawnie działającym wyciągiem.\nPo chwili wyjmij próbkę z płomienia i sprawdź, czy nadal się pali.\nNad gorącą próbką, zaraz po jej zgaszeniu, umieść zwilżony wodą uniwersalny papierek wskaźnikowy.\nPVC powoli mięknie, trudno się zapala, a płomień przyjmuje żółtą barwę (na brzegach – zieloną). Ponadto powstaje szarobiały dym o ostrym, gryzącym zapachu. Po wyjęciu palącej się próbki z płomienia ogień gaśnie. Wilgotny papierek wskaźnikowy, pod wpływem wydzielającego się gazu, zmienia barwę z żółtej na czerwoną, co świadczy o charakterze kwasowym tego gazu. Te obserwacje prowadzą do wniosku, że w produktach spalania PVC znajdują się sadza oraz toksyczny chlorowodór, który w kontakcie z wodą tworzy kwas solny. Poza tym podczas spalania poli(chlorku winylu) wydzielają się bardzo szkodliwe substancje m.in.: tlenek węgla(II) i dioksyny.\nLaboratorium, pojawia się chemik w białym fartuchu, i okularach i rękawicach. Podchodzi do wyciągu (dygestorium), zapala palnik i do płomienia palnika wprowadza próbkę PVC trzymając próbkę metalowymi szczypcami. Chemik chwilę trzyma próbkę w płomieniu, zanim ta się zapali. Płomień przyjmuje żółte zabarwienie, a jego brzegi zabarwione są na zielono. Nad palącą się próbką unosi się biało-szary dym. Chemik wyjmuje palącą się próbkę z płomienia. Tworzywo od razu gaśnie. Nad tą (jeszcze gorącą), ale już nie palącą się próbką umieszcza wilgotny żółty papierek (tzw. uniwersalny papierek wskaźnikowy), który zmienia barwę (pod wpływem powstałego gazu) z żółtej na czerwoną.\nDioksyny to bardzo toksyczne substancje powstające w sposób naturalny w przyrodzie oraz w wyniku działalności człowieka. Tworzą się (w śladowych ilościach) podczas różnych procesów chemicznych oraz samorzutnie podczas spalania drewna (także w trakcie pożarów lasów) i wszelkich związków organicznych. Wielokrotnie więcej dioksyn przedostaje się do naszych organizmów wraz z grillowanymi potrawami, a także na skutek palenia drewna w otwartych i źle wentylowanych kominkach. Przypisuje się im właściwości rakotwórcze, teratogenne (stanowią zagrożenie dla płodu) i alergiczne. Uszkadzają ważne składniki układu hormonalnego, głównie: estrogen, testosteron, insulinę i hormony tarczycy. W 90% przenikają do organizmu z pożywieniem. Ostatecznie gromadzą się w wątrobie i tkance tłuszczowej. Najgroźniejszą z dioksyn jest TCDD, 10 000 razy bardziej toksyczna od cyjanku potasu.\nAlternatywą dla unieszkodliwiania śmieci jest ich recyklingrecyklingrecykling, dzięki któremu materiały tworzące odpady mogą być wielokrotnie przetwarzane i wykorzystywane, co przyczynia się do ograniczenia zużycia surowców naturalnych, prowadzi do oszczędności energii, a w konsekwencji ma wpływ na ochronę środowiska. Wyróżnia się kilka rodzajów recyklingu: surowcowy (chemiczny), materiałowy (fizyczny), organiczny, energetyczny. Punktem wyjścia do stosowania tej metody jest selektywna zbiórka odpadów, ponieważ praktycznie każdy odpad może być potencjalnym surowcem.\nSchemat przedstawiający rodzaje recyklingu wraz z opisami.\nŹródło: Kevin MacLeod (http://incompetech.com), Tomorrow Sp. z o.o., Krzysztof Jaworski, licencja: CC BY 3.0.\nPrzetwarzanie odpadów w zakładzie recyklingowym\nŹródło: Ireland4me (http://commons.wikimedia.org), Kevin MacLeod (http://incompetech.com), Krzysztof Jaworski, Tomorrow Sp. z o.o., licencja: CC BY-SA 3.0.\nJakim rodzajem recyklingu jest depolimeryzacja polietylenu?\nDepolimeryzacja polietylenu, którą można opisać równaniem reakcji:\nto proces odwrotny do reakcji polimeryzacji.\nMiasto Meksyk to jedna z największych metropolii na świecie, toteż śmieci stanowiły (i stanowią) tutaj niemały problem. W latach pięćdziesiątych XX wieku legendarny król śmieci – Rafael Gutierrez Moreno – uczynił z odpadów mafijny interes. Wpadł na pomysł, aby zebrane śmieci segregować i odsprzedawać firmom do powtórnego przetworzenia. W ten sposób zarabiał na nich podwójnie i dzięki temu udało mu się zgromadzić majątek wart ok. 80 mln dolarów. Obecnie rynek odpadów komunalnych to bardzo dochodowy interes, ponieważ jego wartość szacuje się na 410–430 mld dolarów.\nKażda z metod zagospodarowania śmieci ma zarówno zalety, jak i wady. Racjonalna gospodarka odpadami w naszym kraju powinna znacznie zmniejszyć ilość, jak i rodzaj przedmiotów trafiających na wysypiska śmieci.\nGaleria przedstawiająca zalety oraz wady głównych metod zagospodarowania odpadów: składowania, spalania, recyklingu materiałowego oraz surowcowego, recyklingu organicznego.\nWszechobecna w naszym życiu torba foliowa, której produkcja trwa zaledwie 1 sekundę, jest wykorzystywana przez człowieka średnio przez 18 minut, a rozkłada się w środowisku przez 100–400 lat. Jeszcze więcej czasu potrzebuje butelka typu PET. Degradacja produktów polimerowych w środowisku naturalnym jest procesem długotrwałym. Dlatego, jeśli tylko jest to możliwe, wprowadza się tworzywa, które ulegają rozkładowi pod wpływem mikroorganizmów (grzybów i bakterii), czyli polimery biodegradowalne. Polimer można uznać za biodegradowalny, jeśli rozłoży się całkowicie w glebie lub w wodzie w ciągu 6 miesięcy. BiodegradacjabiodegradacjaBiodegradacja może zachodzić w warunkach tlenowych lub beztlenowych, a jej produktami są m.in.: tlenek węgla(IV), woda i humus.\nSkrobia i celuloza - biomateriały przyszłości\nŹródło: Dariusz Adryan, Derzsi Elekes Andor (https://commons.wikimedia.org), Juloml (https://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY-SA 4.0.\nRozwój wiedzy w dziedzinie ekologii uwidocznił, że należy rozpatrywać negatywny wpływ opakowań na środowisko nie tylko w fazie odpadów, ale w całym cyklu ich stosowania. Dlatego producenci tworzyw biodegradowalnych dążą do otrzymywania tych materiałów z surowców odnawialnych, a nie z paliw kopalnych. Przykładem może być tzw. zielony polietylen (patrz na schemat) wyprodukowany przez brazylijski koncern petrochemiczny Braskem. Podobną innowację wprowadziła firma Coca‑Cola Company, otrzymując butelki typu Plant PET, do których produkcji stosuje się kwas tereftalowy, pochodzący co prawda z przetwarzania ropy naftowej, ale glikol etylenowy otrzymuje się już z etanolu, który pozyskiwany jest na drodze fermentacji alkoholowej polisacharydów. Proces ten pozwala nie tylko ograniczyć ilość zużywanych paliw kopalnych, lecz także przyczynia się do redukcji tlenku węgla(IV).\nProces wytwarzania polietylenu\nOdpady powstają ze zużytych oraz niepotrzebnych materiałów i przedmiotów, w wyniku bytowania i działalności gospodarczej człowieka. Te, które wytwarzamy w gospodarstwach domowych, to tzw. odpady komunalne.\nNajwiększy procent wśród odpadów komunalnych stanowią opakowania.\nNajwiększą objętościowo grupę odpadów stanowią śmieci z tworzyw sztucznych.\nDo metod zagospodarowania odpadów komunalnych zalicza się: składowanie odpadów na wysypiskach śmieci, spalanie, recykling (surowcowy, materiałowy, organiczny, energetyczny).\nKompostowanie i fermentacja to metody zagospodarowania odpadów organicznych (recykling organiczny).\nProdukcja opakowań jednorazowych z polimerów biodegradowalnych przyczynia się do zmniejszenia liczby odpadów. Otrzymywanie tych polimerów z surowców odnawialnych pozwala ograniczyć zużycie paliw kopalnych i emisję tlenku węgla(IV).\nKażdy mieszkaniec Szwecji rocznie wytwarza ok. 500 kg odpadów, z czego 20 kg trafia na wysypisko śmieci. Polak rocznie produkuje ok. 320 kg śmieci, z czego na wysypisko odprowadza się 300 kg. Podaj przyczyny tak dużej różnicy pomiędzy ilością odpadów składowanych w Szwecji i w Polsce.\nZinterpretuj diagram przedstawiający hierarchię postępowania z odpadami:\nWyszukaj w dostępnych źródłach informacji ciekawe pomysły na wykorzystanie śmieci.\nDefinicja: unieszkodliwianie odpadów\nDefinicja: utylizacja odpadów\nNajwiększą objętościowo grupę odpadów komunalnych stanowią opakowania z tworzyw sztucznych. □ □\nPolipropylen jest tworzywem o gęstości większej od gęstości wody. □ □\nRecykling chemiczny to tzw. recykling materiałowy. □ □\nSzkło jest materiałem, który można nieskończenie wiele razy poddawać recyklingowi. □ □\nFermentacja odpadów organicznych zachodzi w warunkach beztlenowych, a kompostowanie – w warunkach tlenowych. □ □\nPróbki czterech tworzyw: PE, PS, PVC i PET wprowadzono do płomienia palnika. Zidentyfikuj te tworzywa, wstawiając ich nazwy w odpowiednie miejsca w zdaniach.\nPolietylen, Polistyren, Polietylen, Poli(tereftalan etylenu), Poli(tereftalan etylenu), Poli(chlorek winylu), Poli(chlorek winylu), Polistyren\n................................................ pali się żółtym płomieniem, topi się i spływa palącymi się kroplami, czemu towarzyszy zapach parafiny.\n................................................ nadtapia się i pali żółtym, silnie kopcącym płomieniem, a towarzyszący temu procesowi zapach jest słodkawy i przypomina woń hiacyntów. Po wyjęciu próbki z płomienia ogień gaśnie.\n................................................ trudno się zapala, a płomień przyjmuje żółtą barwę (na brzegach – zieloną). Ponadto, powstaje szarobiały dym o ostrym, gryzącym zapachu. Po wyjęciu palącej się próbki z płomienia ogień gaśnie.\n................................................ spala się kopcącym płomieniem, nie kapie, a zapach, który towarzyszy temu procesowi, jest aromatyczny. Płomień szybko gaśnie po wyjęciu próbki z palnika.\nPołącz w pary określenia sposobów zagospodarowania odpadów z odpowiednimi opisami.\nmetoda ta jest źródłem nawozu do uprawy roślin, pozwala w znacznym stopniu zredukować ilość wytwarzanych odpadów recykling, przyczynia się do ochrony zasobów naturalnych, to najprostszy, ale i najmniej korzystny ze sposobów na pozbycie się odpadów spalanie\nNastępna strona Włókna naturalne, sztuczne i syntetyczne


Wywiad z Dariuszem Grochalem. Dziennikarstwo śledcze niemal całkiem upadło\nDziennikarstwo śledcze niemal całkiem upadło. Wywiad z Dariuszem Grochalem\n– Mój guru śp. Ryszard Kapuściński powiedział kiedyś: Do tego, żeby uprawiać dziennikarstwo, przede wszystkim trzeba być dobrym człowiekiem. Źli ludzie nie mogą być dobrymi dziennikarzami. Jedynie dobry usiłuje zrozumieć innych, ich intencje, ich wiarę, ich zainteresowania, ich trudności, ich tragedie – mówi Dariusz Grochal, autor powieści Trzecia strona medalu (Wydawnictwo Lira), z którym rozmawiamy o poszukiwaniu prawdy i o współczesnym dziennikarstwie śledczym.\nOkres PRL-u budzi wiele emocji. To dlatego, że wciąż każdy z nas ma swój obraz tamtych czasów?\nPewnie tak. Inaczej na ten czas patrzy moje pokolenie, które tylko otarło się o PRL, a inaczej pokolenie moich rodziców. Trzeba też wziąć pod uwagę to, że nie każdy skorzystał – przynajmniej w pierwszym okresie – na transformacji lat 90., wiele osób długo borykało się z brakiem pracy dla nich odzyskanie przez Polskę wolności nie było powodem do świętowania.\nPamiętam napisy: Komuno wróć! Dzisiaj patrzymy już na to nieco spokojniej. Bez reform nie byłoby dzisiejszej Polski, czasem porównywanej z Ukrainą, która nie poszła naszą drogą.\nNie porównywałbym Polski do Ukrainy. My nie byliśmy częścią Sojuza.\nNa szczęście… Mam wrażenie, że zbyt wielu badaczy tych lat monopolizuje prawdę.\nTo jest, niestety, domena polskich historyków i nie dotyczy tylko okresu PRL-u. My, jako państwo, nie badamy historii, nie opowiadamy jej, tworzymy tylko narrację historyczną, która ma odpowiadać politycznym potrzebom. Pod tym względem ostatnimi czasy niemal wróciliśmy do PRL-u.\nA czy Pan nazwałby siebie badaczem PRL-u?\nNie. Zdecydowanie nie. Okres PRL-u jest ciekawy. Znam historię Polski Ludowej, ale jej nie badam. Znacznie bardziej interesuje mnie okres II Rzeczypospolitej. Tu mogę powiedzieć o sobie, że jestem badaczem. Częściej korzystam z materiałów źródłowych niż opracowań. Ostatnio rozpocząłem też dokładne badania nad dziejami wsi, z której pochodzi moja rodzina. Wsi, której dziś już nie ma, bo Łęg stał się częścią Nowej Huty.\nJak się analizuje sprawy na przykład z lat 60. XX wieku. Czy wszystkie materiały są dostępne?\nNie przeprowadzałem dokładnych analiz tego okresu. Z tego co wiem, nie ma problemu z dostępem do archiwów. Trzeba jednak pamiętać, że wiele z tych dokumentów zawiera nieprawdziwe informacje. Czytając je, musimy znać kontekst tego, w jakiej epoce powstawały.\nCzy wśród tych dostępnych i niedostępnych informacji jest wiele tzw. białych plam?\nHistoria ma to do siebie, że zawsze są jakieś białe plamy, zawsze jest w niej coś do odkrycia.\nW powieści Trzecia strona medalu, która porusza temat służb specjalnych PRL, pojawia się wątek tajemnicy. Ale co właściwie oznacza pojęcie „służby specjalne PRL"?\nW mojej powieści nawiązuję do policji politycznej PRL-u. Pierwotnie był to Urząd Bezpieczeństwa (potoczna nazwa z okresu lat stalinowskich). W 1956 roku UB przekształcił się w Służbę Bezpieczeństwa, a po 1989 roku na jego bazie powstał Urząd Ochrony Państwa. Ostatnia zmiana nastąpiła w 2002, kiedy to UOP przekształcił się w Agencję Bezpieczeństwa Publicznego.\nCelowo przypominam historię, bo od 1989 roku trwają próby rozliczenia funkcjonariuszy komunistycznej bezpieki. Są one czynione w tak karkołomny i absurdalny sposób, że ostatnio politycy zdecydowali się zastosować bolszewicką metodę odpowiedzialności zbiorowej. Uznano, że każdy jest winny, wszystkim obniżono emerytury, podczas gdy wielu funkcjonariuszy nigdy nie zwalczało opozycji. Najbardziej skrajnym przykładem – pokazującym głupotę odpowiedzialności zbiorowej – jest obniżenie emerytury generałowi Gromosławowi Czempińskiemu – człowiekowi, który mówiąc w największym skrócie, zarobił dla Polski 16,5 miliarda dolarów!\nGenerał brał udział w tajnej operacji uwolnienia z Iraku agentów CIA. Znamy ją bliżej z filmu pt. „Operacja Samum”. Czy wiemy wszystko o jawnych i niejawnych organach władz w PRL?\nW każdym państwie mamy jawne i niejawne organy władzy. Służby specjalne istnieją pod każdą szerokością geograficzną.\nPRL kojarzy nam się z topornymi metodami śledczymi – bicie, wyrywanie ofiarom paznokci, w tle niezbyt inteligentny prokurator i cała masa śledczych. Pamiętam szereg dowcipów z tamtych czasów. I mnóstwo anegdot, na przykład o esbekach, którzy pilnowali poprawności politycznej na uniwersyteckich wykładach. Ale to tylko jedna strona medalu, prawda?\nTo, o czym pani wspomina, to domena lat 40. i 50. Wówczas tortury i morderstwa były na porządku dziennym. Zupełnie inaczej wyglądało to w latach osiemdziesiątych. Wtedy też zdarzały się pobicia czy nawet pojedyncze morderstwa, ale funkcjonariuszy z elitarnego Biura Studiów SB na pewno nie można porównywać intelektualnie do ich poprzedników z lat 40.\nPrawda o PRL wydaje się dzisiaj narzędziem politycznym, służącym do walenia po głowie przeciwnika partyjnego.\nDziesięć, piętnaście lat temu tak. Teczki, kto współpracował, kto na kogo donosił – te tematy niemal każdego dnia pojawiały się w mediach. Dziś minęło już za dużo czasu od tamtych wydarzeń, aby wzbudzać tym na bieżąco emocje polityczne. Ja mam prawie czterdzieści lat, a urodziłem się już po stanie wojennym. Dla pokolenia dwudziestolatków PRL jest tak samo odległy, jak dla mnie II Rzeczpospolita.\nWróćmy do powieści – kim jest Olaf Limba?\nKtoś mi powiedział, po przeczytaniu książki: „Olaf to był chyba wzorowany na tobie”\nA jest Panem?\nTo mogą ocenić tylko ci czytelnicy, którzy mieli okazję poznać mnie osobiście.\nPrzyzna Pan, że Limba trochę wkłada palce między drzwi. Nic dziwnego, że mu je ktoś w końcu przytrzaśnie. Dziennikarstwo śledcze to nie pisanie o najnowszych trendach modowych?\nZdecydowanie nie. Dlatego dziennikarstwo śledcze niemal całkiem upadło. Za mała klikalność.\nTomasz Sekielski mówił o tym już kilka lat temu. Ale przecież ludzie lubią sensacje, spiski, tajne organizacje. Pan chyba też lubi tajne organizacje?\nTomasz Sekielski to najlepszy polski dziennikarz śledczy. Od lat jestem pełen podziwu dla jego pracy. I na jego przykładzie dobrze widać, jak dziennikarstwo śledcze upadło. Żadna redakcja nie szuka takich dziennikarzy. Na Zachodzie wszystkie wielkie redakcje biłyby się o takiego dziennikarza. A w Polsce? W Polsce Sekielski sam musiał zbierać pieniądze przez Internet na filmy o pedofilii w Kościele. Z jednej strony Polacy chcą prawdy i wspierają finansowo takich dziennikarzy, z drugiej – nawet upublicznienie faktów niewiele zmieniło. Podobnie jest w przypadku afer finansowych, politycznych. Temat jest przez parę dni na czołówkach gazet, a później o nim zapominamy.\nLudzie lubią wszystko co tajemnicze, tak było od zawsze i pewnie zawsze tak będzie.\nJa osobiście staram się podchodzić do takich zjawisk podobnie jak to od lat czyni Robert Bernatowicz. Jego zdaniem nie ma zjawisk paranormalnych, są tylko zjawiska niewyjaśnione. Były czasy, gdy ludzie bali się burzy i piorunów, bo nie rozumieli tych zjawisk. Dziś znamy mechanizm ich powstawania. Żałuję bardzo, że poważna nauka podchodzi z dystansem do takich zjawisk i stara się je spychać na margines jako bajki popkultury. Niby dlaczego? Gdyby Heinrich Hertz miał takie podejście, nie poznalibyśmy fal radiowych. A przecież tych fal nie widać gołym okiem! Wiele zjawisk czeka i zasługuje na poważną naukową analizę, a nie na traktowanie tego jak bajki. Choćby znana od wieków hipnoza, o której wciąż wiemy bardzo mało.\nCzym różni się praca dziennikarza śledczego od pracy historyka IPN?\nHistoryk pracuje w oparciu o zgromadzone w archiwach dokumenty. Dziennikarz śledczy sam odkrywa, dociera do tego, czego zwykle nie ma w papierach. Dziennikarze śledczy częściej jednak zajmują się bieżącymi tematami niż przeszłością.\nA zatem który z badaczy jest bardziej wiarygodny?\nTen, który napisze prawdę. Pokaże stanowisko wszystkich stron sporu. Mój guru śp. Ryszard Kapuściński powiedział kiedyś: Do tego, żeby uprawiać dziennikarstwo, przede wszystkim trzeba być dobrym człowiekiem. Źli ludzie nie mogą być dobrymi dziennikarzami. Jedynie dobry usiłuje zrozumieć innych, ich intencje, ich wiarę, ich zainteresowania, ich trudności, ich tragedie.\nTo jest coś, czego nie można się nauczyć w żadnej szkole, bez tego można być co najwyżej arcymistrzem propagandy.\nIlu zapłaciło za takie badania życiem?\nW Polsce na szczęście nie mieliśmy sytuacji w której władza czy grupy interesu mordowały dziennikarzy. III RP to nie Rosja. Choć i u nas było kilka zagadkowych zbrodni, które pewnie nigdy nie zostaną wyjaśnione, za to mogą być podstawą do napisania kolejnych książek.\nCzy poznamy dalsze losy Olafa Limby?\nOtwarte zakończenie nie musi oznaczać początku serii książek z Olafem jako głównym bohaterem. Jestem w połowie pisania drugiej powieści – na zupełnie inne tematy. Mój redaktor inicjujący – Paweł Pokora, zastanawiał się nad tym, do jakiego gatunku przypisać moją książkę. Ja też nie wiem, do jakiego i nie specjalnie mnie to nurtuje. Piszę to, co chcę napisać i cieszę się bardzo, że zbieram dobre oceny od czytelników. Mam pomysły na kilka książek – w tym jedną, która będzie pracą badawczą, ale póki co tematu zdradzać nie zamierzam. Mam nadzieję, że czytelnicy następne moje książki odbiorą równie pozytywnie.\nCzy Olaf kiedyś jeszcze powróci? Nie wiem, jak to mówią: „nigdy nie mów nigdy”\nKsiążkę Trzecia strona medalu kupicie w popularnych księgarniach internetowych:


Marko Babić – Wikipedja, wolna encyklopedia\nMarko Babić (ur. 28 stycznia 1981 w Osijeku) – horwacki piłkaż grający na pozycji lewego pomocnika.\nBabić piłkarską karierę zaczynał w klubie z rodzinnego miasta, NK Osijek. Do pierwszego zespołu trafił już w wieku 18 lat i zadebiutował w pierwszej lidze w 1998 roku. Zaruwno w pierwszym jak i drugim sezonie w Osijeku nie grał zbyt wiele. Dopiero w sezonie 1999/2000 pokazał pełnię swoih możliwości. Dobra gra zaruwno w lidze jak i horwackiej młodzieżuwce Under-21 spowodowała, że piłkażem zainteresował się niemiecki Bayer 04 Leverkusen. Ostatecznie zimą 2000 roku Osijek spżedał Babicia (w pakiecie z kolegą klubowym Juricą Vranješem), ktury kosztował Niemcuw 2 miliony euro. Babić dokończył jeszcze sezon w Chorwacji i dopiero w lecie trafił do Leverkusen. W Bayeże pierwsze 2 lata były trudne i Babić miał kłopoty z aklimatyzacją. Dopiero od sezonu 2002/2003 ma zazwyczaj pewne miejsce w składzie. Trudniej było także w sezonie 2004/2005, gdyż Babić pżegrywał rywalizację z Jackiem Kżynuwkiem. Po odejściu Kżynuwka był znuw podstawowym zawodnikiem i w 2006 i 2007 roku zajął 5. miejsce w lidze, a dodatkowo dotarł też do ćwierćfinału Puharu UEFA w 2007.\nLatem 2007 po zakończeniu sezonu Babić odszedł na zasadzie wolnego transferu do hiszpańskiego Realu Betis, a zimą 2009 powrucił do Niemiec i występował w Hercie Berlin. W sezonie 2009/2010 był zawodnikiem Realu Saragossa.\nDo największyh sukcesuw Babicia na arenie klubowej należą: finał Ligi Mistżuw w 2002, finał Puharu Niemiec w 2002 oraz wicemistżostwo Niemiec w 2000 oraz 2002 roku. Wszystko to osiągnięte z Bayerem 04 Leverkusen.\n2007/08 Real Betis Hiszpania Primera Divisiun 10 0\n2008/09 Real Betis Hiszpania Primera Divisiun 2 0\n2009/10 Real Saragossa Hiszpania Primera Divisiun 14 0\nW reprezentacji Chorwacji Babić zadebiutował 8 maja 2002 roku w wygranym 2:0 meczu z reprezentacją Węgier. Został powołany do kadry na Euro 2004, ale nie zagrał tam ani jednego meczu. Na Mistżostwah Świata w Niemczeh był podstawowym zawodnikiem Chorwatuw i zagrał we wszystkih 3 meczah, ale nie pomugł Chorwacji w awansie do 1/8 finału.\nSkład reprezentacji Chorwacji na Mistżostwa Europy do lat 21 2004\nPiłkaże NK Osijek\nTę stronę ostatnio edytowano 14 sty 2020, 22:22.