W kolorze krwi. Wieczna miłość - Katarzyna Stachowiak - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > W kolorze krwi. Wieczna miłość - ebook\nWydawca: Miasto Książek Kategoria: Fantastyka i sci-fi Język: polski Rok wydania: 2012\nW kolorze krwi. Wieczna miłość ebook\nOpis ebooka W kolorze krwi. Wieczna miłość - Katarzyna Stachowiak\nCykl "W kolorze krwi":\nOpinie o ebooku W kolorze krwi. Wieczna miłość - Katarzyna Stachowiak\nFragment ebooka W kolorze krwi. Wieczna miłość - Katarzyna Stachowiak\nogoda była piękna, a las tak cudownie pachniał żywicą. Młody, około dwudziestoletni wieśniak, szedł piaszczystą drogą wiodącą przez środek gęstego boru. Nie miał jednak czasu na zachwycanie się krajobrazem. Drogę pokonywał szybko, lękliwie rozglądając się dookoła. Każdy, nawet najmniejszy szmer wywoływał u niego mocniejsze bicie serca. Rude, równo przycięte na linii uszu włosy posklejały się mu od potu, którego kropelki lśniły również na wysokim jego czole. Lniana, jasna koszula przylgnęła do ciała, a nogawki brązowych spodni pokryły się kurzem. Musiał przejść długi dystans, ale na szczęście koniec drogi był bliski.\nMężczyzna oddychał szybko, łapczywie, tak jak oddycha człowiek zmęczony długim marszem. Z trudem walczył ze słabością własnego ciała, które odmawiało dalszego, tak karkołomnego wysiłku. Mimo tego, iż obolałe mięśnie utrudniały każdy kolejny krok, nie zamierzał odpoczywać przed osiągnięciem celu. Musiał przezwyciężyć zmęczenie, zdobyć się na pokonanie wycieńczonego organizmu. Jeśli chciał przeżyć, nie mógł się nad sobą użalać. Liczył się czas i szybkość. Gdzieś tu czai się przecież bestia.\nNieszczęśnik przeklinał się w myślach za pomysł skrócenia drogi powrotnej do wsi. Teraz, gdy bestia poluje w okolicy, nikt przy zdrowych zmysłach nie zapuszcza się w te rejony. Że też właśnie dziś stary Clemens zamiast wrócić prosto z jarmarku do domu, postanowił pojechać w odwiedziny do swego syna. Podwiózł tylko Boba do rozstaju dróg i życząc mu szczęśliwej podróży, pojechał dalej szerokim traktem. Bob zaś, spiesząc się do matki, zamiast zdecydować się na dłuższą drogę objazdową, wybrał skrót przez las.\nMłodość rządzi się swoimi prawami. Nie słucha rozumu, tylko kieruje się chwilą. Tak było i w tym przypadku. Uwierzył w swoją odwagę i zagłębił się pomiędzy drzewa. Jednak odwagi starczyło mu zaledwie na kilkadziesiąt metrów. Im dalej szedł w las, tym robiło się ciemniej i każdy szelest powodował kolejny atak paniki. Jeszcze mógł zawrócić, ale nie należał do osób, które cofają się z raz obranej drogi.\nWreszcie zbliżał się do kresu wędrówki. W oddali, pomiędzy drzewami, dostrzegł jaśniejszy prześwit. Oczami wyobraźni widział już pola, które znajdowały się przecież tak niedaleko. Jeszcze tylko kilkaset metrów. Przyspieszył, aby szybciej wydostać się na otwartą, zalaną słońcem przestrzeń. Teraz już niemalże biegł. Jak najprędzej chciał wreszcie opuścić ten przeklęty las.\nZ uczuciem ulgi minął ostatnią linię drzew i przystanął, patrząc na majaczące w oddali dachy domów. Wieś…. Odetchnął głębiej. A więc udało się. I wtedy nagle stało się to, czego tak się obawiał, przed czym tak drżało jego serce. Zanim zdał sobie sprawę z tego, co się dzieje, zdążył mu tylko mignąć skrawek błękitnego nieba, rozświetlony promieniami słońca. Nie poczuł nic. Śmierć była bardzo łaskawa i szybka. Pochłonęła go ciemność.\nSłońce powoli chowało się za wierzchołki drzew. Od pobliskiego lasu czuć było nadchodzący chłód wieczoru. Elizabeth wyszła przed dom i szczelniej otuliła się ciepłym szalem. Spojrzała tęsknie w dal, gdzie wśród drzew niknęła droga prowadząca do wsi. Gdy jej brat objeżdżał majątek, czuła się taka samotna na tym odludziu, w wielkim pustym domu. Wprawdzie była służba, ale z nią Elizabeth nie potrafiła nawiązać kontaktu. Owszem, zawsze była na każde jej wezwanie, ale do miłych pogawędek raczej się nie nadawała. Cóż jednak się dziwić – to tylko prości ludzie, a ona córka hrabiego Westmoora przywykła do innych rozrywek i odmiennego poziomu konwersacji. Godzinami mogła rozprawiać o poezji, malarstwie, uwielbiała grać na fortepianie. W Londynie zawsze była w centrum uwagi, każdy bal w jakim brała udział stanowił jej osobisty sukces.. Przyćmiewała wszystkie panny swoją urodą, delikatnością i zmysłowością kryjącą się w ruchach. Zaprawdę była piękna – długie, kasztanowe włosy okalające powabnymi falami jej ślicznie wykrojoną twarzyczkę, ogromne, może nawet trochę zbyt duże, błękitne oczy przysłonięte gęstą firanką czarnych rzęs oraz delikatne usteczka, na których zazwyczaj gościł beztroski uśmiech. Inteligencją także przewyższała inne, dobrze urodzone panny. Hrabia Westmoore nie szczędził grosza na edukację swoich dzieci. Elizabeth miała najlepsze francuskie guwernantki, które przygotowywały ją od najmłodszych lat do bycia damą. Jednak w przeciwieństwie do pozostałych dziewcząt poddanych podobnemu procesowi edukacji, ona inaczej pojmowała swoją przyszłą funkcję w społeczeństwie. Bycie zwykłą ozdobą jej nie odpowiadało. W głębi serca czuła, iż kobieta nie powinna ograniczać się tylko do roli żony i matki, ale przede wszystkim powinna dorównywać partnerowi intelektem. Dlatego oprócz typowych rozrywek przynależnych panienkom z jej sfery, dużo czasu poświęcała na naukę i szybko nabrała przekonania, że przedstawicielki płci pięknej mają takie samo prawo decydować o sobie, jak każdy mężczyzna. Ojciec, który ponad wszystko kochał jedyną córkę, nie próbował na siłę zmieniać jej światopoglądu, rozumując, iż proza życia i tak wpłynie na przekonania Elizabeth. Chciał, aby jego ulubienica korzystała ze swobody, kiedy jeszcze ma na to okazję. Spełniał wszelkie zachcianki córki, niechcący sprawiając, iż hrabianka Westmoore wyrosła na upartą, pewną siebie istotkę, którą trudno było przekonać do zmiany zdania, nawet wtedy, gdy nie miała racji.\nPiękne beztroskie lata spędzone w Londynie u boku kochanego ojca i matki, przeszły już do historii. Minęły tak szybko jak przelotny deszczyk. Właściwie teraz wydawało się Elizabeth, że nigdy nie istniały, jakby dotyczyły kogoś innego. Gdy ubiegłego roku w wakacje wyjeżdżała do Włoch, nie myślała, że matka ostatni raz całuje ją w policzek, a ojciec ostatni raz gładzi ją po głowie. Była pewna, że wkrótce, bo cóż znaczy kilka tygodni, gdy ma się zaledwie szesnaście lat, wróci do domu i opowie rodzicom, jak wspaniale bawiła się u kuzynki w Rzymie. Niestety, już nigdy więcej nie dane jej było zobaczyć pogodnych oczu matki i łagodnego uśmiechu ojca. Gdy ona bawiła się wśród rzymskiej arystokracji, jej kochani rodzice kończyli swój żywot. Według tego co później dowiedziała się od ciotek, najpierw zachorował ojciec… Matka zaraziła się od niego, gdy pielęgnowała go w chorobie. Zmarli prawie jednocześnie – być może wtedy, gdy Elizabeth wirowała w tańcu na jednym z przyjęć. Pochowano ich szybko, zbyt szybko. Nie zdążyła się pożegnać. Gdy wróciła do domu, wszystko było już uprzątnięte, a wielkie komnaty dziwnie wyglądały z meblami zasłoniętymi prześcieradłami. Czuła pustkę, jaka ją otaczała. Pustkę i przytłaczający chłód. Została sama, zupełnie sama nie licząc Lucasa.\nLucas był starszym bratem Elizabeth. Miał dwadzieścia trzy lata i służył w stopniu oficera w Królewskiej Gwardii Konnej. Za życia rodziców rzadko bywał w domu, a gdy pojawiał się z wizytą, ubrany w swój piękny mundur, wydawał się Elizabeth niedostępny i obcy. Właściwie nigdy z nią nie rozmawiał, a jeśli już zamienili ze sobą kilka słów, to zazwyczaj zadawał on proste pytania, dotyczące jej samopoczucia, lecz robił to bardziej z obowiązku, niż z troski. Młodsza siostra była dla niego tylko dzieckiem, któremu nie należy poświęcać zbyt dużo uwagi – od tego przecież są guwernantki. On, oficer nie czuł się odpowiednią osobą do zajmowania się sprawami Elizabeth. Niby brat, a zupełnie obcy człowiek. I to właśnie on, po śmierci rodziców, stał się jej jedynym opiekunem.\nWtedy, gdy przyjechał po nią do Rzymu, był równie milczący. Służba zawiadomiła ją, iż hrabia Westmoore, czeka na nią w holu na dole. Zdziwiła się bardzo, gdyż ostatnią rzeczą, jakiej by się spodziewała, były odwiedziny, starszego, prawie obcego brata.\nUdała się na dół zaciekawiona, czemu zawdzięcza tę wizytę. Schodząc po schodach, dostrzegła w holu przy drzwiach wysoką, wyprostowaną sylwetkę brata. Był bez munduru, co dodatkowo ją zaintrygowało. Do tej pory Lucas kojarzył się jej tylko z wojskiem, wręcz uważała, że mundur jest jego integralną częścią.\nObok Lucasa stała ciotka - księżna Visconti i jakoś tak dziwnie patrzyła, na zbliżającą się Elizabeth. Dziewczyna była prawie pewna, że w oczach tej szacownej damy dostrzegła łzy, które ta dyskretnie wytarła w czarną, koronkową chusteczkę. Ale dlaczego ciotka miałaby płakać? Czyżby Lucas wyrządził jej jakąś przykrość? Nie! Lucas nie wydawał się zdolny do grubiańskich zachowań. Zawsze opanowany, grzeczny, pełen kurtuazji.\n- Och moje drogie dziecko – zaczęła dama, ale Lucas powstrzymał ją ruchem ręki i podszedł do siostry. Stanął na wprost Elizabeth, patrząc jej prosto w oczy.\n- Witaj bracie. – Skłoniła mu się, tak jak to było zwyczajowo przyjęte. Między nimi nigdy nie było szczególnej bliskości, potraktowała go więc jak jednego z dalekich krewnych.\n- Elizabeth. – Lucas obiema dłońmi chwycił ją za ramiona. – Twoje wakacje właśnie dobiegły końca.\n- Czy coś się stało? – Spojrzała zza ramienia brata, na stojącą z tyłu ciotkę. Tak, księżna Visconti płakała i już nawet nie starała się ukryć łez.\n- Służba spakuje twoje rzeczy, a ty załóż na siebie coś bardziej stonowanego. Najlepiej coś ciemnego.\n- Ciemnego? – Elizabeth z wyrzutem popatrzyła na brata. Jak Lucas mógł w ogóle zaproponować coś takiego? Ciemne kolory nie są zbyt twarzowe, a poza tym sukienka, którą miała na sobie, pochodziła z najnowszej, paryskiej kolekcji i panna Westmoore miała pewność, że wygląda w niej wyjątkowo powabnie i dziewczęco.\n- Tak trzeba Elizabeth…\n- Czy mama i tato wiedzą, że tu przyjechałeś? Czy to oni cię po mnie wysłali? – Nie zamierzała ustąpić. Zbyt dobrze bawiła się u ciotki, aby wracać przed czasem do domu. – O co w tym wszystkim chodzi? - Dostrzegła drgający mięsień na policzku Lucasa i nabrała pewności, że brat jest zdenerwowany.\n- Ich już nie ma Elizabeth – powiedział cichym, chociaż stanowczym głosem. – Naszych rodziców już nie ma.\n- Co? – krzyknęła, nie za bardzo rozumiejąc całą tę sytuację. Szloch ciotki stawał się coraz wyraźniejszy. Co znaczyły słowa Lucasa? Mamy i taty nie ma? Nie ma ich we Włoszech?\n- Oni umarli. – Lucas nie zwolnił uścisku na jej ramionach. – Nie ma ich. Teraz ja zostałem twoim opiekunem.\nNie płakała. To, co jej powiedział, w pewien sposób nie dotarło do jej świadomości. Nadal mu nie wierzyła. Przez całą drogę do Londynu prawie nie odzywali się do siebie. Lucas czytał książkę, a Elizabeth wpatrzona w ścianę naprzeciwko miejsca, na którym siedziała, zdawała się być nieobecna duchem. Wspominała wszystkie chwile spędzone z rodzicami. Nie było ich zbyt wiele. Większość czasu przebywała z niańkami i guwernantkami niż z matką czy ojcem. Rodzice jawili się jej jako eleganccy państwo, którzy bywają w świecie i liczą się w towarzystwie. Matka słynęła ze swojej urody, a ojciec z prawości charakteru. Przypomniała sobie, jak podziwiała matkę strojącą się na kolejny bal lub jak patrzyła na ojca siedzącego przed kominkiem z nieodłącznym cygarem w ręku.\nRodziców już nie ma? Jak może ich nie być? Lucas kłamie! Tak, nadal miała nadzieję, że to tylko upiorny żart brata. Jednak, gdy zajechali do Londynu, gdy weszli do domu, w którym mieszkali, gdy powitała ich dziwnie milcząca, zasmucona służba, musiała uwierzyć. Chodziła po dziwnie pustych pokojach, gdzie straszyły pozasłaniane białymi płótnami meble. W buduarze matki ściągnęła pokrowiec z toaletki i uważnie przyglądała się ustawionym na niej przyborom toaletowym. Nadal nie uroniła ani jednej łzy, chociaż czuła, że w gardle dławi ją jakaś nieznośna, niezwykle dokuczliwa gula. Odtwarzała w myślach każdą, wspólną chwilę, jaką spędziła z rodzicami. Najdrobniejsze, niby błahe wydarzenia nabrały nagle bardzo istotnego znaczenia. Wspominała i w tych rozmyślaniach znajdywała dla siebie pewne pocieszenie, którego nie znalazła u najbliższej sobie osoby – u brata.\nRozpłakała się dopiero, kiedy Lucas zabrał ją na cmentarz. Rodzinny grobowiec – ostatnie miejsce spoczynku jej najbliższych. Powoli zbliżała się do monumentalnej, skrytej wśród wysokich drzew budowli. Dźwięk otwieranych, grubych, drewnianych drzwi, ozdobionych mosiężnymi okuciami, był dla niej niczym skrzypienie wieka trumny. Miała wrażenie, że oto przekracza granicę pomiędzy światem żywych i zmarłych. Za nią zostało słońce, szum drzew na wietrze i świergot ptaków. Stanęła wewnątrz grobowca, spowita półmrokiem i chłodem, jakim przesiąknięte było to pomieszczenie.\n- Tu ich pochowaliśmy. – Lucas wskazał na dużych rozmiarów sarkofag, ozdobiony rzeźbionym motywem kwiatowym. Podeszła bliżej i położyła na wieku pęk kremowych róż, tych, które tak bardzo kochała. Uklękła przy marmurowym postumencie i zaczęła szlochać. Łzy spływały po jej policzkach, skapywały na suknię i na posadzkę. Znaczyły mokrym śladem zimny kamień nagrobka. Wreszcie poczuła nieodwracalność tej sytuacji. Została sama z Lucasem.\nBrat stał tuż za nią, ale nawet nie próbował ukoić jej żalu. Po prostu patrzył na jej szloch, a jego twarz nie wyrażała żadnych uczuć. Gdy odwróciła się w jego stronę, szukając w nim wsparcia, napotkała tylko chłodne, pozbawione emocji spojrzenie.\nNie wiedziała, ile czasu spędzili w mauzoleum. Zdawało się jej, że całą wieczność. Najchętniej zostałaby tam na zawsze, ale przecież musiała żyć. Tylko jak żyć, czując tę przytłaczającą pustkę?\n- Chodźmy. – Wreszcie Lucas przerwał nienaturalną ciszę. Pomógł się jej podnieść i wyprowadził na zewnątrz. Słońce oświetliło ich sylwetki, jednak mimo tego, iż opuścili już wnętrze grobowca, Elizabeth nadal odczuwała wszechogarniające zimno. Miała wrażenie, że ten chłód wydobywa się z głębi jej serca i promieniuje na całe ciało. Była prawie pewna, że nigdy nie pozbędzie się już tego uczucia.\nZupełnie bezwolnie postępowała u boku Lucasa, zmierzając do czekającego przed cmentarzem powozu. Oddałaby wtedy wszystko, aby wtulić się w ramiona brata, aby usłyszeć od niego kilka ciepłych słów otuchy. To może stopiłoby ten lód w głębi serca. Tak bardzo potrzebowała wtedy obecności brata. A on był blisko, tuż obok, a jednak dzieliła ich bezgraniczna przepaść, zbudowana przez tyle lat osamotnienia.\nNie potrafił jej pocieszyć, nie potrafił ukoić tego ogromnego bólu, który przepełniał jej serce. Sam również cierpiał, ale nie okazywał uczuć. Zawsze uczono go, iż mężczyzna musi być silny i odpowiedzialny - i był taki. Wiedział, co musi zrobić. Słowa uważał za zbędne, dla niego liczyły się czyny. Teraz to on stał się odpowiedzialny za Elizabeth i miał pewność, że dobrze wywiąże się z tego zadania. Potraktował to jako kolejne wyzwanie. Cóż, może zajmowanie się dorastającą panienką nie było tym, o czym marzył, ale nie zamierzał uciekać przed problemem. Oddanie siostry pod opiekę jednej z ciotek wydawało się może kuszące i całkiem zrozumiałe, ale świadczyłoby o jego słabości, a do słabości nie zamierzał się przyznawać.\nKu zdziwieniu swoich przełożonych, którzy wróżyli mu wielką karierę wojskową, opuścił Królewską Gwardię Konną i wraz z siostrą wyjechał z gwarnego Londynu, aby osiedlić się w rodzinnym majątku Westmoorów, gdzieś na zapadłej prowincji. Z dala od wszystkiego do czego przywykł, do czego przywykła Elizabeth. To nowe życie było takie inne… Takie niepodobne do tego dotychczasowego. Lucas chciał, aby siostra miała czas na pogodzenie się ze stratą, aby w spokoju przeżyła okres żałoby. Nie wziął jednak pod uwagę jej uczuć. Śmierć rodziców, wyjazd z Londynu i zamknięcie w ogromnym, pustym domu na wsi, nie było tym, czego pragnęła. Znikąd nie mogła liczyć na wsparcie. Czuła się samotna i opuszczona. Lucas znowu rzadko bywał w domu, teraz namiętnie oddając się polowaniom i objazdom rodowego majątku. Nigdy się jej nie tłumaczył z tego, co zamierza, a ona nie naciskała, aby jej opowiadał. Spotykali się zazwyczaj przy posiłkach i siedząc po dwóch, przeciwnych końcach długiego stołu, w milczeniu spożywali przygotowane potrawy. Dwoje niby bliskich sobie ludzi, a zarazem tak obcych.\n- Panienko Elizabeth! – Przed dom wyszła młoda służąca w zabawnym białym czepku na głowie. Przepasana była ogromnym, również białym fartuchem z falbaną. – Panienko Elizabeth, proszę wrócić do środka. Jest chłodno i jeszcze się panienka przeziębi.\n- Nic mi nie będzie. – Na ustach Elizabeth pojawił się delikatny, ledwie zauważalny uśmiech. – Wzięłam szal. Lubię patrzeć na zachód słońca.\n- Ale panienko – służąca nie ustępowała – po zachodzie lepiej nie wychodzić z domu.\n- Dlaczego? – Z zaciekawieniem spojrzała na dziewczynę i zauważyła, iż ta trwożliwie rozgląda się dookoła. - Dlaczego lepiej nie wychodzić? Lucas jeszcze nie wrócił… Jemu wolno chodzić gdzie chce i kiedy chce, a mnie nie? – Oburzyło ją takie podejście do sprawy. W niczym nie czuła się gorsza od swojego brata.\n- Panienko, jest zimno – pisnęła służąca i nie zważając na niestosowność swojego zachowania, pociągnęła Elizabeth za rękę w stronę wejścia. – Panienka jest delikatna… Pan hrabia byłby zły, gdyby się panienka przeziębiła.\n- Pewnie by nawet tego nie zauważył – prychnęła pogardliwie, wyszarpując się z uścisku, ale posłusznie weszła razem ze służącą do domu.\nGdy tylko znalazły się w salonie, służąca natychmiast zabrała od niej szal, skłoniła się wyuczonym gestem i pospiesznie wyszła z pomieszczenia. Elizabeth nie zdążyła zapytać o nic więcej, chociaż miała jeszcze tyle pytań. Zawołała za służącą, ale ta zignorował jej wezwanie. Dlaczego? Takie zachowanie pokojówki jeszcze bardziej ją zaintrygowało, a nawet zdenerwowało. W końcu byłą panią tego domu i wymagała posłuszeństwa. Nikt nie mógł jej lekceważyć! Służba jest po to, aby słuchać poleceń swoich państwa.\nNie zastanawiając się dłużej, ujęła koniec szerokiej krynoliny w palce, tak aby materiał nie krępował jej ruchów i niemalże biegiem udała się za pokojówką. W holu już jej nie zobaczyła. Zajrzała do kilku pokoi, ale tu także było pusto i przeraźliwie zimno. Służba zniknęła, jakby rozpłynęła się w powietrzu. Zaniepokoiło to Elizabeth. Poczuła się trochę nieswojo. Czyżby została całkiem sama?\nSłońce już zupełnie zaszło i mrok we władanie objął ziemię. Mroczne pokoje napawały Elizabeth strachem – zdziwiła się, że służba jeszcze nie zapaliła świec. Nie zrezygnowała jednak z poszukiwań. Ciągle podtrzymując długą suknię, postępowała dalej korytarzem, otwierając kolejne drzwi.\nDotarła do lewego skrzydła domu, tam gdzie znajdowały się pomieszczenia gospodarcze. Rzadko tu zaglądała, gdyż nie czuła potrzeby interesowania się tak przyziemnymi sprawami jak gotowanie, czy przygotowywanie zapasów. Od tego była przecież służba. Elizabeth czasem tylko wydawała polecenia dotyczące menu i nie obchodził ją sposób wykonania. Po prostu, musiało być tak, jak ona chciała.\nElizabeth szła teraz wolniej, delikatnie stawiając stopy, obute w atłasowe pantofelki. Posuwała się tak cicho, że wydawało się, iż to zjawa nawiedzająca dom. Nagle, w mroku korytarza, dostrzegła wąską smugę światła, padającą przez szparę niedomkniętych, kuchennych drzwi. Podeszła bliżej, nadal zachowując się niezwykle cicho i wsłuchując w odgłosy dobiegające z wnętrza pomieszczenia.\nDlaczego od razu nie weszła do kuchni? Dlaczego nie pchnęła drewnianych drzwi? Bezwiednie zatrzymała się przy wejściu i chociaż nie było to w jej stylu, zaczęła podsłuchiwać. Może to ton rozmowy tak ją zaciekawił? Niemalże wyczuwała napięcie i strach rozmówców.\nChwilę trwało, zanim rozróżniła głosy. Zorientowała się, iż wewnątrz znajdują się trzy osoby: pokojówka, z którą rozmawiała przed domem, stara kucharka Celeste słynąca z przygotowywanych przez siebie wypieków oraz zawsze posępny, chudy lokaj Joseph, będący przybocznym Lucasa.\n- Musisz ją lepiej pilnować, Jane. – Po tonie głosu kucharki można było wywnioskować, że jest wyraźnie poirytowana. – Ona nie może wychodzić na dwór po zachodzie słońca.\n- Myślę Celeste, że na razie w ogóle nie powinna wychodzić. – W zazwyczaj stanowczym głosie lokaja, dostrzegalna była nutka strachu. – To robi się coraz bardziej niebezpieczne. Wczoraj w pobliżu wsi znaleźli ciało nieszczęsnego Boba Carpentera. A był już tak blisko domu... Jego matka jest w szoku, miała tylko jego jednego. Kto by się spodziewał, że bestia zaatakuje tak blisko siedzib ludzkich?\n- Podwoimy straże. Hrabia Lucas mówił, że zorganizuje warty. Dziś miał się tym zająć. To złoty człowiek, tyle dla nas robi. – Kucharka niemalże z czcią wymówiła imię brata Elizabeth. – Myślę, że bestia nie podejdzie pod dwór.\n- A jak podejdzie? – Głos pokojówki drżał. – Ludzie mówią, że nie lęka się żadnej świętości.\n- Najważniejsze, aby chronić panienkę Elizabeth. Ona o niczym nie może się dowiedzieć. Hrabia by nam nie darował, gdybyśmy choć słowem się przed nią zdradzili… A ty Jane, dziś byłaś bliska tego. Musisz wrócić do niej i zagadać tak, aby ją uspokoić. Mogła nabrać jakichś podejrzeń.\n- Panienki w jej wieku są raczej trzpiotliwe. – Lokaj roześmiał się cicho.\n- „Oj ja ci dam trzpiotliwe.” – Pomyślała ze złością Elizabeth.\n- Naprawdę bądźcie ostrożniejsi. Ona ma być bezpieczna i nieświadoma tego, co tu się dzieje – przestrzegła Celeste. – Zaraz przygotuję kolację i zaniesiesz jej, a wtedy spróbuj rozładować atmosferę. Powiedz, że powietrze tu jest ostrzejsze niż w Londynie, że szkodzi na cerę… Że musi uważać, bo się rozchoruje, a do lekarza jest daleko… Tak jakby to było zupełnie naturalne. Rozumiesz?\n- Tak – przytaknęła Jane, ale nie zabrzmiało to zbyt przekonująco. Być może dziewczyna bała się, iż znowu niechcący zdradzi się czymś przed panienką.\n- A może jutro poszedłbym do wiedźmy i wziął od niej trochę ziół? – Niespodziewanie zaproponował mężczyzna. - Ma całe mnóstwo różnego zielstwa. Ludziom ze wsi pomaga… Może potrafi ochronić przed złem, w końcu sama mieszka w lesie, a to jej nie rusza.\n- Do wiedźmy? – Celeste zamyśliła się. – To nie jest dobry pomysł… Na bestię żadne zioło nie podziała.\nW tym momencie Elizabeth niechcący wypuściła z ręki rąbek sukienki, który z szelestem opadł na dół, potrącając opartą o ścianę srebrną tacę, zostawioną tu widocznie nieopatrznie przez jednego ze służących. Taca upadła na podłogę, robiąc przy tym bardzo dużo hałasu. Drzwi do kuchni otworzyły się na oścież i światło sączące się do tej pory przez niewielką szparę, oblało swym blaskiem całą postać dziewczyny. W progu stanął rosły lokaj.\n- Panienka Elizabeth… - Mężczyzna wyglądał na przerażonego, tak jakby właśnie zobaczył ową dziwną, niebezpieczną bestię. – Panienka…\n- Tak, tak wiem jak mam na imię. – Zdecydowanym ruchem odsunęła lokaja, który niczym małe dziecko posłusznie przesunął się w bok, pozwalając wejść jej do kuchni. – Nie musicie się tak kłopotać. Słyszałam wszystko. Wszystko – powtórzyła dobitnie, patrząc na zebraną w pomieszczeniu służbę – i jeśli zaraz nie wyjaśnicie mi dokładnie, o co chodzi, to obiecuję, iż Lucas dowie się o waszej bezmyślności i o tym, że wygadaliście się przede mną. Jeśli jednak zdradzicie mi, o co w tym wszystkim chodzi, daję słowo, że nic mu nie powiem. Będę nadal udawać grzeczną dziewczynkę, nieświadomą zagrożenia czyhającego za progiem tego domu.\n- Panienko. – Gruba kucharka z rezygnacją zdjęła z głowy biały czepek i położyła go na ogromnym, dębowym stole, stojącym pośrodku kuchni. – Nie powinna była panienka podsłuchiwać.\n- Nie powinnam – zgodziła się – ale słyszałam, więc nic już się nie da zrobić. Musicie mi powiedzieć wszystko, wszyściutko. Na początek może, co nam zagraża? Co to za bestia? – Usiadła na jednym z wysokich stołków. – Proszę mówcie, Lucas niedługo wróci i byłby zły, gdyby dowiedział się o waszej nieodpowiedzialności.\n- Ale… - Pokojówka teatralnym gestem załamała ręce. – Ale przecież…\n- Najlepiej będę chroniona, jeśli będę wiedzieć przed czym. – Elizabeth tak łatwo nie ustępowała. Zawsze dostawała to, czego chciała i nie miała zamiaru iść na jakikolwiek kompromis.\n- Dobrze. – Celeste pierwsza przerwała milczenie. Dosunęła drugi stołek i usiadła na wprost Elizabeth. Wyciągnęła ręce, ujmując w nie obie dłonie dziewczyny. – Hrabia zabronił panience o tym mówić, aby panienkę chronić. Wszyscy jesteśmy w wielkim niebezpieczeństwie… To wróciło…\n- Co? –\n- Klątwa. – Ściskała mocno jej dłonie. – Klątwa, która powraca co kilkadziesiąt lat. Pojawia się, trwa parę miesięcy i znika, a my mamy spokój. Akurat teraz nadszedł ten czas…\n- Ale co się dzieje? – Szeroko otworzyła oczy. Podobnymi historyjkami w Londynie straszyły się panienki z towarzystwa, ale to były zwykłe bajki. Takie rzeczy przecież się nie zdarzają! Nie są możliwe!\n- Coś… a może ktoś atakuje ludzi… Jakaś istota z innego świata. Może sam diabeł? Bestia! Zagryza i wysysa z nich całą krew …\n- Może jakieś zwierzę? – Podrzuciła myśl, próbując racjonalnie podejść do problemu. – Tu są lasy, musi być dużo zwierzyny. Lucas chodzi przecież często na polowania…\n- Nie panienko, to nie zwierzę. – Kucharka pokręciła przecząco głową. – Hrabia Lucas nie chodzi na polowania na zwierzęta, on szuka tej bestii.\n- Lucas? – Z wrażenia zakręciło się jej w głowie. Dobrze, że siedziała, bo gdyby stała, niechybnie by upadła. – Jak długo to już trwa?\n- Będzie z dwa miesiące. – Lokaj podszedł do nich i stanął za plecami Celeste. – Hrabia zorganizował chłopów we wsi, rozstawił posterunki. Jeździ z innymi po polach i lasach, i szuka tropów…\n- A co to za wiedźma, o której mówiliście? – przypomniała. – Może to ona jest bestią?\n- Nie panienko. – Kucharka ponownie pokręciła głową. – Ona pomaga ludziom ze wsi. Zna zioła wszelakie i potrafi ulżyć w chorobach. Przyszłość przepowiada, duchy przepędza, złe moce odgania…\n- To czemu nie odgoni bestii?\n- Bo nie jest tak silna, jak ona. Nikt nie jest…\n- To Lucasowi może się coś stać? – Zadrżała na samą myśl o tym. Dopiero teraz zrozumiała, jak jej brat dużo ryzykuje, jak się naraża. Jej brat, jej jedyna rodzina… Co by się stało, gdyby i jego straciła? Dlaczego Lucas nie zdecyduje się na powrót do bezpiecznego Londynu? No tak, Lucas jest przede wszystkim żołnierzem i nie opuści swoich ludzi w potrzebie. Ma honor. Ale ta wiedźma zna przyszłość. Będzie wiedzieć, co się stanie. Musi, koniecznie musi ją zobaczyć i dowiedzieć się, co przyniesie los. – Ja muszę zobaczyć tę wiedźmę – raczej stwierdziła fakt, niż wyraziła życzenie. – Zabierzecie mnie do niej jutro!\n- W żadnym wypadku! – W oczach kucharki pojawiło się niekłamane przerażenie.\n- Ależ tak! – Elizabeth zerwała się ze stołka i wyszarpnęła swoje ręce z uścisku służącej. – Pójdę tam albo jutro z wami, albo sama. Dowiem się gdzie mieszka ta wiedźma! Nic mnie nie powstrzyma! Obiecuję, że nie dacie rady mnie upilnować i skorzystam z pierwszej sposobności, aby iść do wiedźmy, nawet jeśli musiałabym to zrobić zupełnie sama! Ja już dokonałam wyboru!\n- Jakiego wyboru? – Nawet nie zauważyli, jak przez przeciwległe drzwi, prowadzące z dworu, wszedł do kuchni wysoki mężczyzna, w długim płaszczu z kapturem. Przybyły stanął przy stole, patrząc z zaciekawieniem na zebraną gromadkę i zdjął z głowy kaptur.\n- Lucas! – Elizabeth spojrzała na brata z podziwem. Do tej pory traktowała go trochę oschle, w końcu nie było między nimi porozumienia, wychowywali się z dala od siebie, ale teraz gdy wiedziała o jego szlachetności, potrafiła to docenić. – Rozmawialiśmy o menu na jutrzejszy dzień. Właśnie ustalaliśmy zestaw potraw, które jutro będziemy spożywać. Jestem pewna, że to, co wybrałam, zaspokoi twój wykwintny smak. – Skłamała tak naturalnie, jakby robiła to każdego dnia, na równi z czesaniem włosów.\n- Niestety, jutro z rana jadę do majątku Burtonów, więc przykro mi droga siostro, ale nie będę mógł skosztować tych niewątpliwych pyszności. Cieszy mnie jednak fakt, że zaczęłaś się interesować domem. Może wreszcie nie będziesz czuła się tu taka nieszczęśliwa. Wiem, że poświęcam ci mało czasu, ale obiecuję, że wkrótce to się zmieni. – Cień uśmiechu przemknął przez jego usta. Był to widok dość niezwykły, gdyż Lucas rzadko się uśmiechał, a od śmierci rodziców nigdy nie widziała go uśmiechniętego. Zawsze był taki poważny, niedostępny, obcy. Do tej pory uważała go za osobę pozbawioną uczuć, teraz zrozumiała, że pod tą na pozór bezduszną maską, znajduje się ktoś, kto troszczy się nie tylko o nią, ale i o wieśniaków, zamieszkujących jego ziemie.\n- Nie musisz się mną przejmować – dam sobie radę. Mam w końcu wiernych służących, którzy naprawdę dobrze się mną opiekują. Możesz być pewien, że w ich towarzystwie czuję się bezpieczna i nabieram ochoty do dalszego życia. – Popatrzyła wymownie na swoich rozmówców. Miała całkowitą pewność, iż jutro pozna wiedźmę, kimkolwiek by ona była.\nLucas, z wyraźną ulgą na twarzy, wszedł do swojego pokoju i postawiwszy na stoliku trzymaną w dłoni świecę, podszedł do ogromnego okna. Odsunął ciężkie kotary i opierając obie dłonie o marmurowy parapet, spojrzał przez szybę na spowity ciemnością ogród. Jednak w mroku nocy nie widział nic, poza własnym odbiciem połyskującym w szklanej tafli okna.\nBył już znużony całą tą sytuacją. Gdyby to wszystko było takie proste. Gdyby mógł zabrać Elizabeth i wyjechać z nią do Londynu, albo w którekolwiek inne miejsce na świecie. Zabrałby ją jak najdalej stąd i nigdy już tu nie wrócił. Nie mógł jednak zostawić tych ludzi samych. Potrzebowali go. Byli bezbronni i całkowicie wystawieni na łaskę, lub niełaskę bestii. A on.. Cóż mógł on? Także był tylko słabym człowiekiem, ale przede wszystkim był żołnierzem. Do bycia żołnierzem przygotowywali go od najmłodszych lat i był nim teraz, mimo iż odszedł z armii. Musiał zająć się siostrą. Musiał zająć się tymi ludźmi.\nMiał dopiero dwadzieścia trzy lata, ale czuł się bardzo zmęczony życiem. Nie w głowie mu były rozrywki typowe dla ludzi z jego sfery towarzyskiej. Zamiast pustych jego zdaniem balów, wolał czytanie w samotności. Gdyby nie nakaz rodziny wybrałby drogę naukowca, jednak jako posłuszny syn podążał ścieżką wskazaną przez ojca. Nie myślał o sobie, tylko o tym, aby rodzice byli z niego dumni. I byli. Tego był pewien. Ale teraz rodziców już nie ma. Nie ma pułku, ani dowódcy. Teraz to on jest dowódcą i to jemu ludzie ufają. Czuł tę odpowiedzialność za innych i chociaż go przytłaczała, nie chciał niczego zmieniać.\nElizabeth… Myśląc o niej ponownie się uśmiechnął. Jego mała, nieporadna siostrzyczka. Gdy opuszczał dom, była zabawnym brzdącem w różowej sukieneczce i kokardach we włosach. Później, gdy zjawiał się w domu podczas przerw w nauce, widział jak się zmienia, jak przeistacza się z dziecka w młodą dziewczynę, w kobietkę. Nigdy nie myślał, że kiedyś będzie musiał zastąpić jej ojca.\nOdszedł od okna i usiadł na wielkim, stylowym łożu, zwieńczonym czterema kolumnami z baldachimem. Położył się w ubraniu w poprzek łóżka i przymknął oczy. Chciał chwilę wypocząć, a może przywołać pod powieki obraz niedawnych jeszcze, szczęśliwych chwil.\nLucas był wyjątkowo przystojnym mężczyzną. Brązowe włosy z jaśniejszymi pasemkami, płynnie otaczały jego szczupłą twarz. Gdy igrał w nich wiatr i promienie słońca, zmieniały swoją barwę. Oczy, w tej chwili przymknięte powiekami, miały barwę zachmurzonego nieba –burzowego błękitu – w tych oczach można było utonąć. Nos prosty, wyraźnie zarysowana, męska szczęka i pięknie wykrojone usta dopełniały obrazu. Postawa wyprostowana, typowa dla żołnierzy wyćwiczonych w musztrze. Lucas mógł zawrócić w głowie każdej pannie, on jednak pozostawał obojętny na ich tęskne, maślane spojrzenia. Nie miał czasu, a może i ochoty, aby rozmawiać z dziewczynami i bywać w towarzystwie. Był odludkiem, ale dobrze mu z tym było.\n- Panie hrabio? – Do pokoju zajrzał lokaj, przerywając tę krótką chwilę spokoju. Zbyt krótką. Lucas zerwał się momentalnie z łóżka i stanął wyprostowany, jak na komendę baczność.\n- O co chodzi Josephie? – Znowu w jego głosie można było wyczuć troskę.\n- Właśnie przybyli posłańcy od Burtonów. Jeden z ich koniuszych został zaatakowany, ale…\n- Ale co? – Westchnął ciężko. Chwila spokoju odeszła w zapomnienie.\n- Tym razem bestia nie dokończyła dzieła i ten człowiek żyje. - Lokaj był przerażony.\n- Co takiego? – Lucas pospiesznie zakładał na siebie surdut.\n- Znaleźli go nieprzytomnego. Ma rozszarpaną szyję, stracił dużo krwi, ale żyje.\n- Powiedz Tomowi i Johnowi, aby byli gotowi do drogi. Pojedziemy tam jeszcze dziś. Może coś pamięta… Może powie, kto mu to zrobił…\n- On jest nieprzytomny, lekarz mówił, że nie dożyje ranka.\n- Tym bardziej muszę jechać. A jeśli odzyska na moment przytomność?\n- Jechać tak po nocy? – Joseph cofnął się o krok i uczynił znak krzyża w powietrzu, tak jakby odpędzał się od złego.\n- Tak teraz. Miałem tam jechać rano, ale lepiej przyspieszyć wyjazd. Może bestia jeszcze się tam czai? Jeśli zostawiła go przy życiu, to znaczy, że została spłoszona. Może wrócić… Chodźmy. – Energicznym krokiem wyszedł z pokoju. Lokaj podszedł do stołu, zabrał z niego świece i podążył za swoim panem. Pokój zalała ciemność.\nElizabeth wstała wcześnie rano, podekscytowana wyprawą do tajemniczej wiedźmy. Jako młoda dziewczyna nie podchodziła zbyt poważnie do obaw i lęków, jakie mieli służący. Owszem, wczoraj trochę się przestraszyła, ale winna temu była atmosfera panująca w domu. Wieczór, ciemność, poczucie osamotnienia – to wszystko sprawiło, że przejęła się podsłuchaną rozmową, a późniejsze wyjaśnienia kucharki jeszcze bardziej ją zaniepokoiły. Teraz jednak był ranek. Mrok nocy odpełznął w nieznane, a świat tonął w promieniach słońca. Czegóż można bać się w taki dzień?\nNie czekając na pokojówkę, Elizabeth ubrała się sama i rozczesała swoje długie niesforne loki. Zebrała je w luźny kucyk i sięgnąwszy po kapelusz leżący na komodzie, niemalże wybiegła z pokoju. Po dużych, marmurowych schodach zeszła na dół do holu. Tu natknęła się na Jane.\n- O panienka już wstała. – Pokojówka na jej widok cofnęła się o krok, niby przed groźną zjawą. Bała się pomysłów siostry Lucasa, a najbardziej przerażała ją perspektywa wyprawy do wiedźmy. Jeśli hrabia się dowie, nigdy im nie wybaczy, że pozwolili Elizabeth na takie szaleństwo.\n- Wstałam i jestem głodna niczym wilk! – Roześmiała się perliście. – Lucas jest już w jadalni? Mam nadzieje, że ja dziś będę pierwsza.\n- Pan hrabia wyjechał. – Jane uciekła wzrokiem w bok. Najwyraźniej znowu coś chciała ukryć. Tym razem jednak Elizabeth nie dała się tak szybko zbyć.\n- Jak to wyjechał? – Szarpnęła Jane za ramię. – Jeszcze przed śniadaniem?\n- Pan hrabia wyjechał wczoraj wieczorem. – Służąca niemalże trzęsła się ze strachu.\n- Czy coś się stało? – Spoważniała. Na jej twarzy nie było już śladu niedawnego uśmiechu.\n- Bestia – pisnęła Jane i uciekła do kuchni. Elizabeth westchnęła. Kuchnia nie była jej ulubionym miejscem, a teraz po raz kolejny musiała do niej iść. Szybko przebyła odległość dzielącą ją od tego pomieszczenia i z impetem wpadła do środka.\nPrzy wielkim, kamiennym piecu stała gruba kucharka i przytulała do siebie płaczącą Jane. Jane coś łkała jej w ramię, a kucharka nieporadnie gładziła ją po plecach, tak jakby chciała pocieszyć, uspokoić.\n- Co się stało? – Elizabeth stanęła na wprost nich – Gdzie jest Lucas?\n- Wczoraj wieczorem zabrał chłopaków i pojechali do Burtonów. – Celeste odsunęła od siebie Jane i podeszła do stołu. Sięgnęła po nóż i powróciła do krojenia warzyw. Tę czynność musiały jej widocznie przerwać swoim przybyciem. – Zdarzył się wypadek – znowu dobierała spokojnie słowa. – Bestia zaatakowała jednego z ludzi Burtona, ale… - zamilkła.\n- Ale co? – Elizabeth czuła wielką gulę rosnącą w gardle – Ale co?\n- Tym razem została przepłoszona i nieszczęśnik uszedł z życiem. – Kucharka miarowo siekała marchewki. Wyglądało to dziwnie, biorąc pod uwagę fakt, o czym rozmawiały.\n- Żyje? – powtórzyła jak echo, czując jednocześnie na plecach zimne ciarki.\n- Przynajmniej żył wieczorem, gdy dotarł tu posłaniec. Hrabia z ludźmi pojechali, aby sprawdzić okolicę. Bestia może się tam gdzieś czaić.\n- O Boże! – Dziewczyna zachwiała się. Jej brat znowu wystawił się na niebezpieczeństwo. Nie myślał o sobie, tylko o tych wszystkich ludziach… O niej… Jak najprędzej musi pójść do tej wiedźmy. Teraz, zaraz! Dobrze, ale najpierw śniadanie. Nie pozwolą jej wyjść bez zjedzenia pożywnego posiłku – tego zawsze pilnowali bardzo skrupulatnie. Elizabeth czasem miała wrażenie, że starają się ją utuczyć, takie porcje jej przygotowywali.\n- Może lepiej panienka zrezygnuje z wyprawy do wiedźmy. – Jakby czytając w jej myślach, niespodziewanie zaproponowała Jane. – Naprawdę jest niebezpiecznie… Pan hrabia…\nNie pójść do wiedźmy? Nie, to nie wchodziło w rachubę. Właśnie tam natychmiast musi iść. Natychmiast. Nie wytrzyma już ani chwili dłużej, jeśli nie dowie się tego, co czeka Lucasa. A może i o swoich losach usłyszy kilka słów? W końcu, która dziewczyna nie chciałaby poznać przyszłości? Miło by było wiedzieć, jaki wyśniony, czarujący książę jest jej pisany. Kiedy go pozna i ile jeszcze musi czasu upłynąć, zanim to się wydarzy.\n– Nie! - zaprotestowała gwałtownie. – Musimy tam pójść i to zaraz. Jeśli bestia była u Burtonów, to pewnie nadal tam się kręci. Lucas ją ściga, a my mamy okazję bezpiecznie iść do wiedźmy. Myślę, że właśnie teraz jest najlepszy moment na tę wyprawę.\n- No nie wiem… – Kucharka odłożyła nóż i spojrzała na Elizabeth. – Gdyby coś się panience stało…\n- Przestańcie! – krzyknęła i aby wzmocnić siłę swojego protestu dodatkowo tupnęła nogą. – Pójdziemy tam zaraz. Lucasa nie ma i ja jestem teraz panią domu, a wy musicie mnie słuchać.\nCeleste już się więcej nie odezwała. Podeszła do kredensu i wyjęła z szafki półmisek z rumianymi bułeczkami. Postawiła je na stole przed Elizabeth. Dziewczyna zrozumiała, że to śniadanie. Wzięła do ręki bułeczkę i z przyjemnością ugryzła mały kęs. Bułeczka była pyszna, widać świeżo pieczona. Kucharka sięgnęła po dzban i dostawiwszy drewniany kubeczek, nalała do niego świeżego mleka. Takiego śniadania Elizabeth jeszcze nigdy nie jadła. Zawsze spożywała posiłki albo w ogromnej, stylowej jadalni za wielkim mahoniowym stołem, albo w swoim pokoju. Potrawy podawano jej na srebrnych tacach, na porcelanowej zastawie.\n- Idź po Josepha. – Kucharka zwróciła się do Jane. – Niech będzie gotowy z powozem.\nDziewczyna posłusznie wykonała polecenie, chociaż nadal widać było po niej, że jest przerażona.\n– Naprawdę chcesz iść do wiedźmy? – Gdy zostały same, Celeste podeszła do Elizabeth i uważnie na nią popatrzyła.\n- Tak jestem zdecydowana. – Ze smakiem ugryzła drugą bułeczkę. – A ty ją kiedyś widziałaś?\n- Tak – odpowiedziała krótko – byłam wtedy dzieckiem.\n- I jak ona wygląda?\n- Tak jak każda kobieta. – Wzruszyła ramionami. – Gdy ja ją widziałam, była jeszcze całkiem młoda. Mogła mieć z dwadzieścia lat… Miała takie długie, jasne włosy, zaplecione w warkocz. Ten warkocz zapamiętałam najbardziej. Ogólnie była piękna– przyznała – ale to było z pięćdziesiąt lat temu… Teraz to już pewnie staruszka … Zresztą nie wiem, bo unika kontaktu z ludźmi. Przychodzą do niej, ale ona się im nie pokazuje. Siedzi w tej swojej chacie, a jak wychodzi to w kapturze głęboko nasuniętym na twarz… Jakby się bała, że ją kto zobaczy. Pewnie czas nie obszedł się z nią zbyt łaskawie.\n- Niesamowite. – Elizabeth znowu poczuła ekscytację. To mogła być przygoda jej życia. Panna z jej towarzystwa raczej nie miała co liczyć na tak emocjonujące wydarzenia. Owszem, bale w Londynie i wakacje w Rzymie to było coś wspaniałego, ale zarazem przyziemnego i normalnego. Spotkanie z prawdziwą wiedźmą to dopiero nie lada gratka. Już nie żałowała tego, iż musiała opuścić miasto. Tu, na tej wsi, też mogło być ciekawie, a co więcej bardziej fascynująco.\nWróciła Jane i słabym głosem obwieściła, że Joseph jest już gotowy. Do tej pory miała nadzieje, że coś się Josephowi nie uda przyszykować i będą mogli odwołać wyprawę, ale niestety jak na złość nie pojawiły się żadne komplikacje.\nElizabeth podniosła się ze stołka, zarzuciła na głowę kapelusz, trzymany do tej pory na kolanach i podbiegła do drzwi. Rozpierała ją energia i ciekawość tego, co miało nastąpić.\n- Czy jesteś pewna? – Jane jeszcze raz pytająco spojrzała na kucharkę. – Czy naprawdę uważasz, że to dobry pomysł, aby tam jechała?\n- Nie – zaprzeczyła. – To najgorszy z możliwych pomysłów, ale nie mamy wyjścia. Usłyszała naszą rozmowę i nie popuści. Najlepiej jak będziesz jej towarzyszyć.\n-Ja! – krzyknęła z przerażeniem. – Nie mogę! Tylko nie to! Do lasu? Do wiedźmy? Tam czai się bestia! O Matko Przenajświętsza, tylko nie to!\n- Nie wypada, aby Elizabeth jechała do lasu tylko z Josephem. Musisz jej towarzyszyć. – Ton głosu kucharki świadczył o tym, że nie dopuszczała innej możliwości. Jane zrozumiała to i z rezygnacją opuściła głowę.\n- Przecież hrabia nas zabije, gdy się dowie, gdzie zabraliśmy jego siostrę – powiedziała to, chociaż była pewna, że i tak ten argument nie trafi do jej rozmówczyni.\n- Zabić nie zabije, ale nie będzie zbyt szczęśliwy – westchnęła Celeste. – Cóż, nie mamy jednak innego wyjścia. Po prostu miejcie oko na Elizabeth. I niech Bóg ma was w opiece.\nogoda była cudowna, wręcz wymarzona na przejażdżkę odkrytym powozem. Słoneczko przyświecało mocno, a wiatru prawie wcale nie można było wyczuć. Od pól pachniało ziołami i świeżo zżętym zbożem. Wszędzie był taki spokój, iż wszelkie nocne lęki ponownie wydały się Elizabeth nierealne i odległe. Minęli wieś, gdzie każdy napotkany człowiek kłaniał się im uniżenie, a następnie przejechali pomiędzy dwoma połaciami pól. Wspaniała letnia przejażdżka.\nPola się skończyły i powóz wjechał w las. Słońce skryło się pomiędzy wysokimi konarami drzew i lekki półmrok zaczął wypełzać spod krzaków. Elizabeth poczuła, jak siedząca obok Jane otrząsa się z przestrachu. Ona nie czuła już żadnych obaw. Była podekscytowana i bardzo szczęśliwa. Powóz zatrzymał się.\n- Dalej musimy iść pieszo. – Joseph zeskoczył z ławeczki, na której dotąd siedział, powożąc dwoma gniadymi końmi. Stanął przy powozie i wyciągnął schowane schodki. Podał rękę, aby pomóc Elizabeth zejść na ziemię, jednak ona zupełnie ignorując jego gest, sama zwinnie zeskoczyła na leśną dróżkę i ciekawie rozejrzała się dookoła.\n- Jak pięknie – szepnęła.\nJoseph pokręcił głową z niedowierzaniem. Nie mógł zrozumieć, jak ktoś może tak jawnie kpić z niebezpieczeństwa, wręcz sam wychodzić mu na przeciw.\nRuszyli szybkim krokiem w głąb lasu. Na początku dróżka była dość szeroka, ale po przejściu kilkuset metrów wyraźnie się zwęziła – niewiele osób zapuszczało się tak daleko. Szli może z dziesięć minut, niemalże przedzierając się przez rosnące wszędzie, rozłożyste paprocie. Elizabeth była już trochę zmęczona, ale ani jej w głowie było przyznać się do tego przed swoimi towarzyszami. Dzielnie podążała do przodu, postępując tuż za Josephem, który jako pierwszy torował przejście. Jane starała się dotrzymać im kroku, chociaż każdy szelest, każdy dźwięk dobiegający z głębi lasu, powodował szybsze bicie serca. Bała się i najchętniej zawróciłaby do powozu, ale strach przed samotnym powrotem, uniemożliwiał jej podjęcie takiej decyzji.\nW końcu, po długim marszu, wyszli z lasu na polanę, zalaną słonecznym światłem. W jednym z kątów polanki ukazał się oczom Elizabeth mały, kamienny domek, otoczony niewielkim płotkiem. Przed domem stała drewniana ławeczka, a na niej kosz pełen ziół. W pobliżu nikogo nie było.\nPodeszli bliżej i teraz stali już przed samy wejściem. Joseph energicznie zastukał w zamknięte drzwi. Nikt mu nie odpowiedział, widać gospodarz tego domu był nieobecny.\n- Wracamy. – Twarz Jane rozpogodziła się, najwyraźniej poczuła ulgę, że nie zastali wiedźmy. Opowieści o zielarce były takie niesamowite… Pomagała ludziom, ale miała zawarty pakt z diabłem. Może jednak lepiej nie wchodzić jej w drogę? Zwłaszcza, gdy towarzyszy im panienka Elizabeth. Nigdy nie wiadomo, co takiej wiedźmie przyjdzie do głowy.\n- Jestem, jestem. Wiedziałam, że przyjdziecie i poszłam po jagody. Pyszne, słodkie jagody… – Z lasu wyłoniła się postać okutana w długie szaty, ze szczelnie zasłoniętą twarzą. – Mam nadzieję, że się poczęstujecie. Nie często zdarza się aby sama hrabianka Elizabeth Westmoore zawitała w moje progi.\nJane pospiesznie schowała się za plecami Josepha, skąd, czując się już w miarę bezpieczna, zerknęła na tajemniczą postać. To więc miała być ta stara, słynna wiedźma? Oto miała przed sobą wysoką, chyba szczupłą (trudno ocenić gdyż okutana była w powłóczyste, długie szaty) postać, której twarz pozostawała w ukryciu.\n- Jestem Elizabeth – odezwała się panna Westmoore, podchodząc do zielarki. Blisko, zbyt blisko. – Słyszałam, że umiesz przepowiadać przyszłość…\n- Tak, umiem. – Roześmiała się kobieta, ale nie był to śmiech staruszki, tylko raczej perlisty śmiech młodej dziewczyny. – Dlatego wiedziałam kim jesteś. Czekałam na ciebie już od dłuższego czasu.\n- Na mnie? – zdziwiła się.\n- Tak. – Postać wskazała jej wejście do domu i zaprosiła ruchem, ukrytej w czeluściach szat ręki, aby ta weszła do środka. Elizabeth nie bacząc na niebezpieczeństwo przekroczyła próg.\n– Wy nie! – Wiedźma odwróciła się w stronę Josepha i Jane, dając im wyraźnie odczuć, że zaproszenie ich nie obejmuje. – Chcę rozmawiać tylko z nią.\nNie byli zachwyceni, ale musieli zastosować się do jej polecenia, tym bardziej, że Elizabeth już weszła do środka. Zostali przed drzwiami, wyczekując z niecierpliwością powrotu młodej panienki.\nWewnątrz chaty było całkiem przyjemnie. Elizabeth nie tego się spodziewała. Dom wiedźmy kojarzył się jej jako posępne pomieszczenie pokryte pajęczynami i pozastawiane różnymi magicznymi przedmiotami, wśród których szczególnie w oczy rzucają się bielejące kości czaszek martwych zwierząt. Tymczasem izba była urządzona skromnie, ale ze smakiem: drewniane łóżko przykryte haftowaną narzutą, z pięknymi, orientalnymi wzorami, niski stół i malutkie okrągłe niby stołeczki. Pod jedną ze ścian stało duże lustro w złoconej ramie. Na drugiej ścianie ogromny piec, a na nim poukładane wiązanki zasuszonych ziół. Niezliczone ilości ziół. Tak, to wyróżniało ten pokój. Pod sufitem, pod oknami, na piecu, na stole, nad łóżkiem wszędzie znajdowały się przeróżne zioła i malutkie buteleczki pełne nieznanych Elizabeth substancji. Nie było ani pajęczyn, ani kości, ani nawet czarnego kota.\n- Ładnie tu. – Elizabeth podeszła do pieca i sięgnęła po wiszący nad nim wianuszek ziół. Ostrożnie powąchała. – Na co to? – zapytała.\n- To odgania złe sny. – Postać wskazała jej jeden z niskich stołeczków, a sama zajęła drugi. – Cieszę się, że mnie odwiedziłaś. Od dawna zastanawiałam się kiedy to nastąpi.\n- Dopiero wczoraj się o tobie dowiedziałam. – Odwiesiła zioła i zajęła wskazane miejsce.\n- Wiem. – Ponownie się roześmiała i jednym ruchem ręki zdjęła z głowy kaptur. Oczom Elizabeth ukazała się twarz ślicznej, młodziutkiej, jasnowłosej, około dwudziestoletniej dziewczyny. Piękne zielono-złote oczy wpatrywały się w Elizabeth tak, jakby przewiercały jej dusze na wylot.\n- Ty jesteś tą słynną wiedźmą? – zapytała z niedowierzaniem.\n- Wiedźmą? – Nieznajoma najwidoczniej lubiła się śmiać. – Tak nazywają mnie ludzie, wiem. Naprawdę mam na imię Caroline.\n- Ale czy nie powinnaś być starsza?\n- A cóż znaczy czas? – Caroline posmutniała. – To tylko ludzie utrudniają sobie nim życie. Ja nie liczę czasu. Po prostu żyję.\nJeśli to była ta sama wiedźma, o której mówiła kucharka, to powinna mieć około osiemdziesięciu lat. Powinna być stara i pomarszczona, a nie olśniewająco piękna i wysmukła jak topola.\n- „Może to za sprawą magii” - Pomyślała Elizabeth i już nie wracała do tego tematu.\n- Czekałaś na mnie, więc coś o mnie wiesz. Znasz moją przyszłość? – zapytała z wypiekami na policzkach. Była tak podekscytowana tym, co mogła za moment usłyszeć.\n- Wiem o tobie. Nie wszystko, ale to co najważniejsze. - Zamyśliła się – Twoje życie bardzo się zmieni… Ty zmienisz życie wielu ludzi… Napiszesz nowy rozdział w dziejach świata… Już wkrótce go spotkasz… Odnajdziecie się… Taka miłość rzadko się zdarza… Przetrwa wszystko, nawet śmierć…\n- Czy ja umrę? – Poczuła ucisk w żołądku.\n- Każdy kiedyś umrze, prawda? – Caroline spoważniała, jakby zasmuciła się. - Taka kolej losu, ale ta miłość nie umrze. Będzie trwać wiecznie.\n- Kiedy go poznam? Kto to jest? Ktoś z towarzystwa? Zamieszkamy w Londynie? - Elizabeth jednym tchem wyrzuciła z siebie kilka pytań.\n- On już jest obok, już nadchodzi… Wraz z nim łzy i strach… Ale po burzy zawsze świeci słońce… Jest blisko, coraz bliżej… Musisz zaufać tej miłości i całkowicie się jej oddać.\n- Nic więcej ci o nim nie powiem. Wkrótce sama zrozumiesz… Spotkasz go i będziesz wiedzieć.\n- A Lucas? Czy jemu coś grozi? Tropi bestię i ….\n- Zamilcz! – Caroline uciszyła ją ruchem ręki. – Twój brat długą przebędzie drogę i bardzo męczącą. Coś straci i coś zyska… Stanie się kimś zupełnie innym, ale będzie żył… Długo… Bardzo długo… Więcej nie widzę.\n- Nie widzisz nic więcej? – Ogarnął ją żal. Spodziewała się dowiedzieć czegoś bardziej konkretnego. – A co z bestią? Lucas ją złapie?\n- Powinnaś już pójść. – Caroline wstała z miejsca i wyprostowała się. – To wszystko, co chciałam ci powiedzieć. On się zbliża, a ty czekaj na niego. Znajdzie cię. – Odwróciła się do niej plecami i znowu założyła na głowę przepastny kaptur.\nElizabeth wyszła z chaty tuż za Caroline. Zauważyła, że na jej widok Joseph i Jane niemal równocześnie odetchnęli z ulgą. Musieli się naprawdę o nią bać.\n- Czy możemy prosić o zioła chroniące przed złem? – nieśmiało zapytała Jane.\n- Możecie. – Caroline ponownie na chwilę weszła do chaty, ale zaraz wróciła niosąc w dłoni pęk suszonych łodyg. Podała go przerażonej dziewczynie. - Powieście na progu domu, a zło nie będzie miało do was dostępu.\n- Dziękujemy. – Jane dygnęła. – Czy jako zapłata wystarczy…\n- Przestań! – Wiedźma wydawała się poirytowana, tak przynajmniej po tonie jej głosu wywnioskowała Elizabeth. – Idźcie stąd. Teraz nie potrzebuję żadnej waszej zapłaty. Otrzymam ją w przyszłości.\n- Chodźmy. – Joseph pospiesznie chwycił Elizabeth pod jedną ręką, a Jane pod drugą i niemalże ciągnąc je za sobą, skierował się w głąb lasu. Elizabeth odwróciła się jeszcze na chwilę i spojrzała na stojącą nieruchomo postać wiedźmy. Miała wrażenie, że ta coś przed nią ukryła, że nie chciała powiedzieć wszystkiego, co zobaczyła. Ale najważniejsze, że Lucasowi nic nie groziło. A ona miała spotkać miłość swego życia. I to już wkrótce.\nCaroline patrzyła za nimi w milczeniu. Targały nią sprzeczne emocje. Oto gdyby teraz powiedziała wszystko, co zobaczyła, zapobiegłaby tylu wydarzeniom. Jednym słowem mogła przekreślić swoje wizje. Mogła, ale nie zrobiła tego. Dość miała bycia inną, osamotnioną, żyjącą na marginesie. To mogło się zmienić, jeśli stanie się tak, jak widziała w wizji. Musiała poświęcić tę dziewczynę. Może i gdzieś na dnie duszy czuła żal, czy współczucie, ale spychała je w otchłań niebytu. Już dość samotności, dość strachu… To wkrótce się zmieni, a przyszłość wreszcie nie wydaje się taka przerażająca.\nWracali do powozu prawie w ogóle się do siebie nie odzywając. Jane była chyba zbyt przerażona, aby wydusić z siebie chociaż jedno słowo, a Elizabeth ciągle rozmyślała nad tym, co usłyszała od Caroline. Miała spotkać miłość swego życia. Taką prawdziwą, cudowną miłość. Kogoś kto będzie z nią na dobre i złe. Kogoś kto zabierze ja do Londynu, z kim będzie mogła zwiedzać świat. Czyż to nie wspaniałe? A Caroline mówiła, że to będzie wielka miłość, która przetrwa wszystko… Cichutko westchnęła na to wspomnienie. Oj dałaby wiele, aby ta miłość już się odnalazła, bo perspektywa spędzenia jeszcze większej ilości czasu na tym odludziu, wydawała się Elizabeth nie do zniesienia. Nagle zapragnęła odwlec powrót do domu. Tu, w lesie, było całkiem przyjemnie. Ptaszki świergotały, paprocie pochylały się ku ziemi, drzewa pachniały cudowną, żywiczną wonią. Zaraz, zaraz przecież Caroline nazbierała jagód dlaczego więc i oni nie mogliby ich poszukać. Zatrzymała się w pół kroku.\n- Co się stało? – Joseph popatrzył na nią ze zdziwieniem.\n- Nic – odpowiedziała niedbale. – Jeśli już tu jesteśmy, to może nazbieramy jagód. Bardzo lubię placek jagodowy.\n- To nie jest dobry pomysł. – Jane jednak była tchórzem. Trzęsła się jak osika, na samą propozycję chodzenia po lesie i zbierania jagód.\n- Oj proszę, proszę znajdźmy trochę jagód. – Elizabeth złożyła ręce jak do modlitwy. – Nie chcę jeszcze wracać. Jest wcześnie, a tu na pewno nic nam nie grozi. No i mamy zioła chroniące przed złem – przypomniała.\n- Nie panienko, to nie jest możliwe. – Joseph pokręcił przecząco głową. – Już i tak sporo ryzykowaliśmy. Na dziś wystarczy przygód. Wracamy do powozu.\n- Ale jesteście! – prychnęła Elizabeth. – To chociaż puść Josephie moją rękę, bo przez ciebie będę miała siniaka.\nLokaj momentalnie zabrał swoją dłoń z ramienia dziewczyny, a ta, jakby tylko na to czekając, od razu skorzystała z wolności. Zanim służba zdążyła się zorientować, hrabianka uskoczyła w bok, znikając za najbliższymi, gęstymi zaroślami.\n- Panienko Elizabeth! – Z przerażeniem krzyknął Joseph i rzucił się za nią w pogoń, a Jane nie chcąc zostać sama pośrodku lasu, musiała pójść w jego ślady.\nElizabeth, przedzierając się przez chaszcze, zapuściła się w leśną gęstwinę, z dala od ścieżki, którą uprzednio szła wraz ze służącymi. Nasłuchując pogoni, wywnioskowała, że nadal za nią podążają, przycupnęła więc pod rozłożystym krzakiem, skąd wstrzymując oddech, obserwowała, jak służba w panice stara się ją odszukać. Dopiero gdy oddalili się od miejsca jej kryjówki tak, iż nie było już ich widać, zdecydowała się na opuszczenie schronienia. Rozejrzała się dookoła i niefrasobliwie zaczęła zapuszczać się w leśne ostępy, w kierunku przeciwnym do tego, w którym udali się służący. Było to bardzo lekkomyślne, a nawet głupie z jej strony, ale nie przejmowała się tym zupełnie. Była jeszcze taka młoda i nieodpowiedzialna, że popełnianie głupot stanowiło jeden z jej przywilejów.\nZrywała kolorowe, nieznane sobie kwiaty i plotła z nich wianek, zbierała jagody. Zdjęła z głowy kapelusz, który co chwila zahaczał o jakieś gałęzie, a na włosy założyła upleciony wianuszek. Szła lasem, nie bacząc na grożące jej niebezpieczeństwo.\nŚpiew ptaków brzmiał tak przyjemnie, lekki wiaterek pieścił jej twarz, poprzez gęste konary drzew nieśmiało przebijały się promienie słońca. Dzień był taki piękny. Lęk odszedł gdzieś daleko. Bestia? Jaka bestia? To tylko wymysł wieśniaków. Pewnie to tylko zwykłe zwierzę, które szukając pożywienia, podeszło za blisko siedzib ludzkich. Zapomniała o strachu. Coraz odważniej zapuszczała się w leśne ostępy, tam, gdzie do tej pory nie postała niczyja noga. Gęste krzewy utrudniały jej poruszanie się, ale żadna roślina nie była w stanie jej powstrzymać.\nW końcu znudziła się jej ta wycieczka i zapragnęła wrócić do powozu. Jednak właśnie wtedy zdała sobie sprawę z tego, że kompletnie nie wie gdzie iść. Znajdowała się w leśnej głuszy, ze wszystkich stron otoczona takimi samymi drzewami, a pod jej nogami ścielił się kobierzec wysokich paproci.\n- Joseph! Jane! – zawołała z nadzieją, że służba ją usłyszy i odnajdzie. Rozpaczliwie rozglądała się dookoła, próbując przypomnieć sobie, w którą stronę powinna się udać. Wydało się jej, że w lesie zapanowała cisza. Śpiewy ptaków ucichły, a słońce skryło swe promienie, powodując, że otoczył ją półmrok. Wstrzymała oddech, dopiero teraz uzmysławiając sobie, jak lekkomyślnie postąpiła.\nNagle, tuż za swoimi plecami usłyszała groźny pomruk. Powoli odwróciła się do tyłu. Trzymany w dłoni kapelusz, wypadł jej z ręki i miękko wylądował na trawie. Oto stała sama, bezbronna, pośrodku ogromnego lasu, a na wprost niej znajdował się wielki, czarny wilk, szczerzący ogromne, żółte kły. Z jego pyska skapywała piana. Elizabeth poczuła, jak nogi się pod nią uginają. W starciu z tym potworem nie miała żadnych szans. Stała i patrzyła na to dzikie zwierzę, niosące ze sobą śmierć.\nSerce biło jej jak oszalałe, miała wrażenie że za moment wyskoczy z piersi. Jakże żałowała swojej lekkomyślności i głupiego uporu. Zachowała się jak dziecko, które przyzwyczajono, że zawsze otrzymuje to, czego zapragnie. Wymusiła na służbie wyprawę do wiedźmy, naraziła wszystkich na niebezpieczeństwo, a co gorsza sama zdawała się kusić los. Caroline mówiła o miłości, która jest jej sądzona… To już nigdy się nie spełni. Wiedźma się myliła. Oto nie ma ucieczki.\nStała czekając na koniec, który miał nadejść lada chwila. Być może to jej ostatni oddech… I wtedy zdarzyło się coś niesamowitego; z pomiędzy drzew wyszedł mężczyzna. Nie widziała go dobrze, gdyż cały czas wpatrywała się we wściekłego wilka, jedynie kątem oka dostrzegła męską sylwetkę. W pierwszej chwili pomyślała, że to może Joseph, ale po chwili zrozumiała, że to ktoś obcy.\nNieznajomy bezszelestnie wyłonił się z lasu, tak iż zwierz nawet go nie zauważył. Zatrzymał się i przez chwilę w milczeniu przyglądał tej niecodziennej scenie. Ogromny wilk, skoncentrowany na swojej ofierze, szykujący się do skoku. I ta bezbronna, śliczna dziewczyna. Zwierz szczerzył kły. Tak niewiele brakowało, aby rzucił się i rozszarpał tę kruchą istotę. Nie, na to przybyły nie mógł pozwolić. W tej dziewczynie było coś takiego, coś niewysłowionego. W błyskawicznym, nieludzkim tempie pokonał odległość dzielącą go od niej i zasłoniwszy ją własnym ciałem, spojrzał prosto w ślepia rozwścieczonej bestii. Wydał przy tym z siebie mrożący krew w żyłach odgłos przypominający wycie.\nElizabeth nie widziała twarzy nieznajomego, gdyż stała za jego plecami, ale gdyby ją zobaczyła, zapewne przeraziłaby się bardziej niż widoku wilka. Mężczyzna lekko pochylił głowę, a jego czarne oczy zapłonęły dziwnym blaskiem. Rysy twarzy nabrały ostrości, jakiejś zwierzęcej dzikości. Skóra stała się blada, niemalże biała. Z ogromnym skupieniem, nie przestając wyć, wpatrywał się prosto w ślepia zwierzęcia. Wilk, o dziwo, musiał uznać przewagę swego przeciwnika. Podkulił ogon, schował kły i uciekł w przestrachu w las. Pierwszy raz w swoim życiu, Elizabeth miała do czynienia z czymś tak niezwykłym: ogromny, dziki zwierz uciekł przed bezbronnym człowiekiem.\nNieznajomy uspokoił się i na powrót przybrał swój zwykły wygląd. Dopiero teraz odwrócił się do Elizabeth tak, iż wreszcie mogła się mu dokładnie przyjrzeć. Aż jęknęła, gdy zobaczyła jego twarz. Mężczyzna był zapewne w wieku jej brata, był równie wysoki i postawny jak Lucas. Czarne, dłuższe włosy zaczesane miał do tyłu i spięte w kitkę. Równie czarne, przenikliwe oczy błyszczały, jak dwa kawałki węgla płonącego w kominku. Prosty nos, usta wykrojone tak, iż same zachęcały do całowania i niezwykle regularne, szlachetne rysy twarzy, sprawiały iż nieznajomy wyglądał niczym anioł, który chyba przez czysty przypadek zstąpił z nieba na Ziemię. Był po prostu ucieleśnieniem marzeń Elizabeth, a pewnie i wielu innych kobiet.\nTen niesłychany cud stał teraz tuż obok niej, twarzą w twarz. Jego niesamowite oczy tak wnikliwie się w nią wpatrywały. Poczuła, że w nich tonie, bezgranicznie i na zawsze. Nogi odmówiły jej posłuszeństwa i upadłaby, gdyby nieznajomy zwinnym ruchem nie chwycił jej w pół. Oparła się o niego całą sobą i poczuła, jaki jest silny. Jedną ręką podniósł ją do góry i trzymając ostrożnie przed sobą, zaczął iść do przodu. Nie odezwał się do niej ani słowem. Szedł tak w milczeniu, niosąc ją, a ona opierając głowę na jego ramieniu, wpatrywała się uporczywie w jego twarz. Czy to możliwe, że to jest właśnie ten jedyny? Ten o którym mówiła Caroline. Mówiła, że się zbliża, że jest tuż, tuż…\nNieznajomy jakby czytał w jej myślach, spojrzał na nią, a raczej prosto w jej oczy i coś, niby cień uśmiechu pojawiło się na jego pięknych ustach. Zaraz jednak uśmiech zniknął, a jego miejsce zajął kamienny wyraz twarzy, który pozostał już do końca wędrówki. Mężczyzna szedł tak cicho, iż zdawało się, że unosi się w powietrzu, a dodatkowo, w niepojęty dla Elizabeth sposób, wiedział dokładnie dokąd iść. Bezbłędnie wyszedł z lasu na drogę, tuż przy samym powozie. Tu nieznajomy zatrzymał się i jakby zawahał. Ukryty w cieniu drzew, przez chwilę patrzył na osoby znajdujące się przy bryczce, nadal pozostając dla nich niezauważalny.\nJoseph starał się właśnie uspokoić szlochającą Jane, która jednak nie słuchając jego słów, cały czas, na znak sprzeciwu, uparcie kręciła głową. Od kilkudziesięciu minut próbowali odnaleźć Elizabeth, ale niestety bezowocnie. Wreszcie Joseph zmęczony i zatrwożony zaistniałą sytuacją, postanowił wrócić do dworu i zebrać większą gromadę do poszukiwań. Jane, przerażona perspektywą spotkania z Lucasem i wyjawienia mu, co się stało z jego siostrą, gdzie ją zabrali, wpadła w histerię, i odmówiła powrotu. Sprzeczali się, nie mogąc dojść do porozumienia, a tajemniczy wybawca Elizabeth stał w oddaleniu, pomiędzy drzewami i bacznie się im przyglądał.\nSama panna Westmoore, nadal wtulona w ramiona nieznajomego, nie spuszczała wzroku z jego olśniewająco pięknej twarzy. Coś ją zahipnotyzowało w tym mężczyźnie. To było bardzo dziwne, ale od momentu gdy pierwszy raz spojrzał na nią, zrozumiała, że jest jego częścią. Wreszcie nie czuła się samotna. Przez całe życie otaczali ją ludzie, ale to byli tylko ludzie. Zwykłe osoby, z którymi nie potrafiła nawiązać głębszego porozumienia. Nawet rodzice nie mogli jej zrozumieć. Ta tęsknota w sercu za czymś nieokreślonym, to wyczekiwanie… Nie wiedziała na co i dlaczego, ale teraz była pewna, że to się już skończyło. Czuła, że wreszcie wszystko jest tak, jak powinno być\nPowiał wiatr i rozwiał czarną pelerynę nieznajomego. Łopot materiału dotarł do Josepha. Odwrócił się i od razu zauważył mężczyznę, trzymającego na rękach Elizabeth.\n- O wszyscy świeci! – Joseph rzucił się ku nim. Nieznajomy cofnął się o krok i jakby gestem obronnym zasłonił Elizabeth, ale za moment opamiętał się i postąpił do przodu. – Co się stało? – Joseph już był przy nich.\n- Wszystko w porządku – wymamrotała Elizabeth, oszołomiona od nadmiaru uczuć, które ją ogarnęły. Nieznajomy pomógł jej stanąć na ziemi, ale nadal podtrzymywał ją w pół. – Ten dzielny młodzieniec uratował mnie przed wściekłym wilkiem. Krzyknął na niego, a wilk uciekł.\nW oczach Josepha zauważyła przerażenie graniczące z niedowierzaniem. No tak, wydawało się to troszkę nierealne, ale było najprawdziwszą prawdą.\n- Zaledwie mały wilczek – dopiero teraz nieznajomy odezwał się, a jego głos był balsamem dla jej uszu. Był tak dźwięczny, przyjemny w brzmieniu i taki męski. Po prostu doskonały. Zaszumiało jej w głowie na dźwięk tego głosu, była jednak na tyle przytomna, aby zrozumieć, iż nieznajomy umniejsza swoją rolę tak, jakby nie chciał się przyznać do bohaterstwa. – Mały wilczek odłączył się od stada i napędził stracha tej młodej damie. A swoją drogą to panienki nie powinny biegać same po lesie – dodał tonem iście rodzicielskim.\n- To był ogromny, wściekły wilk z pianą na pysku – chciała zaprotestować, ale spojrzał ponownie w jej oczy, a ona poczuła się taka bezpieczna i spokojna, że zrezygnowała z dalszych wyjaśnień. Ogarnęło ją straszne, niewyobrażalne zmęczenie.\n- Komu możemy być wdzięczni za uratowanie hrabianki Westmoore? – zapytał Joseph, starając się podprowadzić słaniającą się Elizabeth do powozu, ale nie udałoby się mu to nigdy w życiu, gdyby nie pomoc nieznajomego, który ponownie chwycił ją na ręce i po prostu podszedłszy do pojazdu, włożył ją do środka. Jane od razu zdjęła z głowy Elizabeth wianek i wyrzuciła na drogę. Troskliwie otuliła hrabiankę szalem, patrząc przy tym z lękiem, ale i z wdzięcznością na nieznajomego.\n- Roderick Robillard. – Usłyszała Elizabeth, zanim jej zmysły spowiła mgła.\noderick Robillard stał bez ruchu w miejscu, z którego już z dobre dziesięć minut temu odjechał powóz z Elizabeth. Stał i patrzył w dal, jakby chciał wzrokiem nadal podążać za nim, mimo że ten dawno zniknął za horyzontem. Gdy się ocknął z tego zamyślenia, jego spojrzenie spoczęło na leżącym w piaskowym pyle wianku, uplecionym przez Elizabeth. Podszedł do wianka i dwoma palcami, ostrożnie podniósł przywiędłe kwiaty. Obracał je w powietrzu, a następnie dotknął do policzka i zaciągnął się zapachem. Wśród przytłumionego już aromatu kwiatów, wyczuł delikatną woń dziewczyny. Przymknął oczy, które otworzył dopiero, gdy usłyszał perlisty śmiech. Odwrócił się do tyłu i spostrzegł Caroline. Wyszła z lasu z odsłoniętą twarzą i śmiała się widząc, jak ostrożnie, niemalże nabożnie obchodzi się z tymi wątłymi kwiatkami.\n- Wielki Roderick! No proszę, proszę – szydziła jawnie. – Nieugięty, nieustraszony, postrach wszystkich okolicznych mieszkańców, krwawa bestia z lasu… No, no czyżby nadszedł twój kres, o którym mówiłam?


Czernina, czyli staropolska zupa pełna kontrowersji - WP Kuchnia\nCzernina, czyli staropolska zupa pełna kontrowersji\nTradycyjna czarna polewka pojawiła się już na stronach "Pana Tadeusza".\nWiększości z nas picie i jedzenie krwi nie kojarzy się najlepiej. A przecież kaszanka, składająca się głównie z krwi wieprzowej jest obecna na stołach praktycznie każdego Polaka w okresie letnim, gdy królują grille. O ile jednak do kaszanki, w różnych regionach Polski nazywanej krwawą kiszką czy krupniokiem, jesteśmy już przyzwyczajeni, o tyle zupa z krwi jest daniem dla prawdziwych amatorów. Wiele osób nie dopuszcza nawet możliwości, by jej spróbować. A przecież jeszcze kilkadziesiąt lat temu, ta tradycyjna, staropolska zupa, pojawiała się na stołach regularnie.\nCzernina, czarnina, czarna polewka lub czarna zalewajka - to zupa, której podstawowymi składnikami jest krew z kaczki lub kury. Kiedyś używano również krwi królika lub krwi wieprzowej. Zupa ta musi być przygotowywana ze świeżej krwi. Skąd ją wziąć? Niestety, w sklepie takiego produktu nie kupimy. Amatorzy czerniny zaopatrują się na targach lub u rolników, u których można kupić również świeży drób.\nCzernina to zupa znana z polskiej literatury. Czarna polewka, podawana Jackowi Soplicy w mickiewiczowskim "Panu Tadeuszu", to nic innego jak czernina. Prawdopodobnie ciemny kolor zupy powodował, że była ona traktowana jak symbol odrzucenia - jeśli mężczyźnie starającemu się o żonę podawano czarną polewkę - nie miał on już czego szukać w tym domu.\nZupa z krwi ma bardzo charakterystyczny, słodko-kwaśny smak. Nadaje go czerninie dodatek cukru i octu, mieszanych z krwią, by nie dopuścić do jej krzepnięcia. Oprócz podstawowych składników smak nadają zupie dodatki, takie jak syrop ze śliwek lub gruszek w occie, gotowane w niej świeże lub suszone owoce (gruszki, śliwki, jabłka), ocet, miód i przyprawy korzenne. Czerninę podaje się z kluskami, domowym makaronem lub z gotowanymi ziemniakami.\nW Polsce czernina jest rozpowszechniona tylko w niektórych regionach, głównie tam, gdzie kiedyś było biednie - czernina jest bowiem daniem ludzi niezbyt zamożnych - zamożni nie zjadali podrobów, w tym również krwi.\nNajbardziej znane są dwie odmiany tej zupy - kaszubska i kujawska. Obie wpisane są na listę produktów tradycyjnych i najczęściej tylko w regionalnych restauracjach spotykane. Są i jednak inne odmiany: na Podlasiu przyrządzano polewki z krwi świńskiej, rzadziej bydlęcej, na Śląsku z krwi kaczek lub gęsi.\nCzernina kaszubska (czôrnina lub czarwina) to jedna z najbardziej znanych zup z Kaszub, czyli regionu w pobliżu Gdańska. Wśród mięs na Pomorzu drób odgrywał szczególną rolę, a zwłaszcza słynna kiedyś w krajach niemieckojęzycznych i do dziś znana w Niemczech gęś pomorska. W kaszubskich zagrodach hodowano kiedyś stada gęsi, które były wypasane na wolnym powietrzu. Kaszubi jedli również dania mięsne przyrządzane na bazie kaczego mięsa. Dziś również hoduje się kaczki na ogromną skalę. Kaczka jest drugim ptakiem domowym hodowanym na Pomorzu zaraz po gęsi. W Bedekerze Kaszubskim odnajdujemy przepis, zgodnie z którym czôrninę sporządza się z krwi gęsi, kaczki lub indyka z dodatkiem suszonych grzybów, owoców, gęsich podrobów, marchwi, włoszczyzny, soli, octu i do smaku cukru. Osobno gotuje się ziemniaki, które podawane są na osobnych talerzykach.\nCzarnina kujawska z kolei była jednym z głównych dań podawanych podczas wesel – zamiennie z rosołem. Była to pierwsza potrawa serwowana weselnikom po powrocie z kościoła – na tak zwany mały obiad. Z „weselnym” charakterem czarniny wiąże się porzekadło z okolic Włocławka: „A żeby ci żużel w czerninę wpadł” – zarezerwowane dla tych, których na wesele nie zaproszono. Czerninę jadło się również podczas innych uroczystości rodzinnych i świąt. Na Kujawach zupę podaje się z kluskami ziemniaczanymi i gruszkami.\nJak przygotować czerninę? Nie jest to proste i wymaga sporo potrzeba cierpliwości. Potrzebujemy: podroby i krew z kaczki (około pół litra), kawałek wołowiny, marchew, pietruszkę, kawałek selera i pora, pół małej cebuli, liść laurowy, pieprz ziarnisty, ziele angielskie, pół szklanki suszonych jabłek i śliwek, łyżkę octu spirytusowego, sól i cukier. Do krwi dodajemy nieco soli i ocet. Ubijamy krew trzepaczką. Mięso i podroby myjemy i zalewamy wodą (ok 1,5 litra). Włoszczyznę obieramy, myjemy i dodajemy do garnka z mięsem. Dorzucamy obraną cebulę i przyprawy. Gotujemy, aż mięso będzie miękkie. Suszone owoce myjemy i dodajemy do wywaru mięsnego. Wszystko gotujemy kilka minut, wyciągamy mięso i owoce, kroimy je na malutkie kawałeczki, wrzucamy z powrotem. Dodajemy krew, lekko podgrzewamy, dosmaczamy cukrem i podajemy z makaronem.\nAgata Dudkiewicz/WP Kuchnia\nSekrety idealnej kaszanki\nKapusta w rosole z kaszą według przepisu z 1871 roku


Odnaleziono nieznany wcześniej dokument ONZ dot. reparacji. Wynika z niego, że Polska nie zrezygnowała z prawa odszkodowań od Niemiec\nDeklaracja rządu PRL z 1969 r. , która się w nim znalazła, świadczy o tym, że Polska nie zrezygnowała z praw do odszkodowań wojennych od Niemiec.\nJoseph S. Nye: Siłą Polski jest historia\nWywiad z Joseph'em S. Nye Rzeczpospolita Plus Minus\n"Książka zawiera wybór szczególnie ważkich tekstów poświęconych wnikliwej analizie źródeł niesprawności i patologii w naszym życiu gospodarczym, społecznym i państwowym w różnych okresach najnowszej historii Polski i wskazywaniu wzorców i koncepcji służących sprawności w sprawie godziwej czyli Dobru Ojczyzny."\nJak zniszczono nasz kraj\nBożyk w swojej "Apokalipsie" wskazuje nam cały zagon takich jeźdźców, którzy zniszczyli nasz kraj. Całe to neoliberalne towarzystwo. I wymienia z imienia i nazwiska. Na czele Balcerowicz, jako szkodnik flagowy. Za nim, na poczesnych miejscach Jeffrey Sachs z jego brygadą z Mariotta. No i szefowie polskich rządów...\nPublikacja zawiera wyjątkowy zbiór tekstów i wystąpień zaprezentowanych na międzynarodowej konferencji "Polska i niemiecka pamięć historyczna - kody pamięci" zorganizowanej przez Fundację Polsko-Niemieckie Pojednanie i Fundację Współpracy Polsko-Niemieckiej. Konferencja podjęła próbę odpowiedzi na wiele ważnych pytań.\nTen jest z Ojczyzny mojej. Polacy z pomocą Żydom 1939 - 1945\n"Wtedy, prawie pół wieku temu - stwierdził Władysław Bartoszewski w trzecim wydaniu książki (2007) - dzieje tej najtrudniejszej w historii Polski, a może nawet świata, akcji humanitarnej, jaką było ratowanie istnień ludzkich skazanych na zagładę, przeciwstawienie się decyzji ludobójstwa zaplanowanego na skalę niespotykaną we współczesnej historii Europy, były znane jedynie nielicznym."


samochody | Radek Oryszczyszyn\nStrona głównaWpisy oznaczone 'samochody'\nNiedziela, 13 Styczeń 2019 Radek Oryszczyszyn Codziennik, Mały\tauta, Codziennik, jeżdżenie, Podlasie, Podróże, samochody, syn, Toyota, Tykocin, Wspomnienia\nMój pierwszy samochód to była czerwona Toyota Carina Sedan, kupiona za niecałe 20 tysięcy od obecnego burmistrza Zabłudowa. Pięć tysięcy sprezentował mi ojciec, resztę dołożyłem z kasy za jakiś unijny projekt. Dzień przed zakupem, Adam powiedział mi „weź ją sobie na jedną dobę, pojeździj, zobacz, czy ci pasuje to auto”.\nTego wieczora nie wróciłem na noc do domu. Szwędałem się po mieście, po bliższych i dalszych okolicach. Sprawdzałem wszystkie przyciski i pokrętła na masce rozdzielczej. Po kilku przejechanych kilometrach wiedziałem, że muszę ją mieć. Zadzwoniłem do ojca, bo brakowało mi kilku tysięcy. Na niego zawsze mogłem liczyć w takich sprawach. Pięć koła to była dla niego spora kwota – nie byliśmy bogaci – ale jak zwykle mi pomógł.\nDwa dni później jechałem już szosą na Warszawę po moją dziewczynę, by po krótkim noclegu w stolicy ruszyć na Węgry. To była karkołomna wycieczka, bo nigdy wcześniej nie spędziłem za kółkiem tyle czasu. Jakoś dojechaliśmy, chyba tylko dzięki adrenalinie płynącej z przyjemności jazdy, pulsującej mi w głowie. Ta wycieczka była wyjątkowa.\nWtedy zakochałem się w jeżdżeniu samochodem. Wtedy zrozumiałem, o co tak naprawdę chodzi Andrzejowi Stasiukowi i wtedy stał się on moim jeszcze większym mistrzem. A już wtedy był największym.\nKiedy kończyłem pracę, wsiadałem do tej mojej Toyoty i eksplorowałem okolice. Jakiś czas potem ustaliłem, że tym samochodem przejechałem każdy kilometr utwardzonej drogi w województwie podlaskim. Robiłem około 50 tysięcy kilometrów rocznie, czyli ponad 4 tysiące kilometrów na miesiąc. Zdarzało mi się kilka razy wsiąść o świcie do samochodu, pojechać na Hel, popatrzeć na morze przez pięć minut i tego samego dnia wrócić wieczorem do Białegostoku.\nTeraz też mam Toyotę, ale – choć mnie nie zawiodła – nie kocham jej tak, jak tamtej Cariny. Podobno pierwsze miłości kocha się zawsze i przez całe życie najmocniej.\nJestem perypatetykiem – nie potrafię myśleć, siedząc na dupie. Myślę tylko wtedy, gdy idę albo gdy jadę. Wtedy przychodzą do głowy najlepsze pomysły, wówczas poplątane myśli się jakoś rozwiązują. Wtedy też potrafię się naprawdę wyciszyć\nKiedy wracają do mnie trudne myśli o tęsknocie za synem, kiedy przypominam sobie nasze wspólne wycieczki i to, że mimo nieustanego dokuczania nam w przeżywaniu naszej wspólnej – synowsko-ojcowskiej przyjemności – czerpaliśmy jednak za tego radość i nawiązywaliśmy więź, wtedy wsiadam w samochód, podłączam radio do Spotify na telefonie, włączam specjalną plejlistę do jazdy samochodem i ruszam.\nNajchętniej do Tykocina, bo jest to miasto, które najlepiej nadaje się do samotnego zwiedzania wieczorami, zza szyby samochodu. Zupełnie puste przez cały dzień, a wieczorem wytwarzające coś na kształt próżni sprawiającej, że strach tam nawet otworzyć szybę, aby nie wciągnęła cię jego nieobecność.\nByłem raz z moim Małym w Tykocinie, na pokazie samochodów. Pamiętam, jak zafascynowany patrzył na te wszystkie maszyny, a ja sadzałem go na przednie siedzenia tych, które sobie wybrał. Był dumny, przejęty i bardzo szczęśliwy.\nDzisiaj pojechałem do Tykocina sam, bo mróz trochę zelżał i ta kręta, dziurawa droga, odsłoniła trochę asfaltu. W Tykocinie, jak zwykle, nie było nikogo, a na fotelu pasażera nie było mojego syna. Patrzył tylko dumnie ze zdjęcia przyklejonego nad schowkiem, tak, jak patrzy za każdym razem wsiadam do auta załatwiać ludzkie sprawy.\nCzwartek, 7 Luty 2013 Radek Oryszczyszyn Polska\tkobieta, maszyny, obyczaje, Polska, samochody\nCo jest? Kocham Cię\nŚroda, 28 Marzec 2012 Środa, 28 Marzec 2012 Radek Oryszczyszyn Podróże, Wspomnienia, Życie\tauto, samochody\nZnowu rozmawialiśmy o samochodach. Brzydzę się metafizyką, ale przywiązanie do aut rozumiem, akceptuję, podzielam. Plątanina blach, kabli, drutów, plastików, dostarczająca tak wielu chwil wspomnień, wrażeń nie do uchwycenia słowem pisanym i mową. To niemożliwe, aby w tym złożonym układzie nie istniał jakiś nieredukowalny do tej materii wyższy stan. Lubię samochody, lubię zapach benzyny i smak hot dogów na stacjach benzynowych (najlepsze są na Orlenie na Ciołkowskiego), lubię porządek ruchu ulicznego oscylujący między literą kodeksu a nieskrępowanym chaosem obyczaju. Lubię drzeć się na innych uczestników ruchu i nadużywać klaksonu. Kiedy jadę samochodem gdzieś po Polsce, patrzę na kierowców i widzę ojczyznę w soczewce. Jej piękne rozwarstwienia, jej chamów i romantyków, jej zło i jej dobro.\nSą też chwile tego szczególnego porozumienia towarzyszy podróży. Ja kieruję, Ty siedzisz na fotelu pasażera. Patrzymy na przemykającą podwójną ciągłą. Jest wczesne popołudnie, jedziemy odpocząć. Koniecznie późne lato. Trzymamy dłonie na swoich kolanach i nie mówimy nic. Zabieramy autostopowiczów, by z nimi rozkosznie milczeć, bo już nauczyliśmy się, aby nasze wspólne milczenie coś znaczyło i było ważne. Pojedziemy tam, popatrzymy, dotkniemy, powąchamy. Zrobimy zdjęcia, a potem zatankujemy do pełna i przed końcem lata wrócimy do domu.


Hotel Jan Sander Łódź Wesela Noclegi Imprezy – Łódź – 216514668 | Gumtree\nŁódzkie Usługi przyjęcia,śluby,komunie | Łódź ogłoszenie 216514668\nHotel Jan Sander Łódź Wesela Noclegi Imprezy\nJan Sander Jan Sander to trzygwiazdkowy kompleks hotelowo-konferencyjno-restauracyjny usytuowany zaledwie 15 minut od centrum Łodzi. Nasi goście mogą odpocząć od zgiełku miasta przy jednocześnie doskonałej lokalizacji naszego hotelu. Obiekt dysponuje zamykanym parkingiem z miejscem dla 400 samochodów. W hotelu Jan Sander znajduje się 61 pokoi z TV-SAT oraz bezpłatnym dostępem do Wi-Fi. Hotel Jan Sander posiada 4 sale bankietowe o zróżnicowanej wielkości mogące pomieścić 100 do 600 osób w zależności od ustawień i potrzeb. Hotel Jan Sander organizuje wszelkiego rodzaju imprezy okolicznościowe. Zapraszamy do naszych wyjątkowo przestronnych sal bankietowych, w których zorganizujemy Państwu wymarzone wesele, bankiet, komunię, jubileusz, czy imprezę firmową.\nMiłe chwile potrzebują wyjątkowej oprawy. Przygotowaliśmy dla Państwa dwie różne sale - Białą i Czerwoną, aby każdy mógł wybrać dla siebie tą odpowiednią. Klimatyczna przestrzeń odrestaurowanej XIX-wiecznej kamienicy, wygodne kanapy w stylu retro, surowość odkrytej cegły oraz ciepło wystroju wnętrz i obsługi – to idealne warunki na udane przyjęcie. Sale bankietowe mieszczą się na parterze budynku, ...\nWynajem hali namiotowej Łódź, hala namiotowa Łódź, wynajem hali namiotowej Łódź, hala namiotowa\nWesele w plenerze to doskonała propozycja dla tych, którzy marzą o oryginalnym i niepowtarzalnym przyjęciu, które podkreśli wyjątkowość tego wydarzenia.Namioty Eventowe proponuje Państwu wynajem namiotów bankietowych, namiotów weselnych. Zapewniamy różnorodne rozwiązania, odpowiadające indywidualnym potrzebom klientów.Dysponujemy również szerokim asortymentem mebli oraz wyposażenia namiotó ...\nOrganizujemy przyjecia okolicznościowe ,niskie ceny,pyszne jedzenie,rodzinna atmosfera\nZapraszamy do organizacji ,imprez, spotkań firmowych w naszym BarzeBar znajduję się w samym centrum Łodzi.Organizujemy imprezy do 30 osób,Przed lokalem bezpłatny parking Organizujemy:- imprezy okolicznościowe- imprezy firmowe( np świąteczne itd)-chrzciny,śluby,komunie itdKonkurencyjne ceny,miła rodzinna atmosfera,w cenie obsługa kelnerska,pyszne jedzenie.Zapraszamy!!!więcej informacji pod numerem: ...\nOrganizujemy kompleksowo przyjęcia okolicznościowe chrzty,komunie, wesela,18 stki,i inne imprezy rodzinne,posiadamy 2 sale oraz salę do tańca .Miła atmosfera oraz własna domowa kuchnia.Dysponujemy parkingiem dla klientów istnieje możliwość noclegów dla gości weselnych. W opcjii wesele pokój dla młodej pary w cenie! Obiekt znajduje się w dzielnicy Łódz-Górna tel NIE ODPOWIADAMY NA e-maile INFORMA ...\nWizyta św. Mikołaja , atrakcje na imprezy mikołajkowe dla firm, przedszkoli, szkół.\nŚWIĘTY MIKOŁAJ CORAZ BLIŻEJ !!! Jak co roku naszą okolicę odwiedzi ten, którego wszyscy wypatrują i pragną spotkać. Niestety, chętnych jest tak wielu, że nie wszyscy tego doświadczą. Nie bądź jednym z nich i już dzisiaj zapewnij sobie jego odwiedziny i otrzymanie prezentów z jego rąk. Organizujemy również imprezy mikołajkowe w żłobkach przedszkolach, szkołach , firmach...Nasze animato ...


Czy to DPF czy coś innego ? - Forum Mercedes E-Klasa W212\n20 Maj 2019, 15:09 02s\nCzy to DPF czy coś innego ?\nAutor Wątek: Czy to DPF czy coś innego ? (Przeczytany 764 razy)\n« dnia: 29 Październik 2018, 23:24 30s »\nPosiadam w212 pierwszy właściciel salon Polska. Pojazd ma nalatane 357 tys km. Użytkowałem pojazd bez większych problemów. Zaczęło się od strasznego śmierdzenia w kabinie spalinami tak, że można było się udusić. Mechanik powiedział, że to DPF należy wywalić i bedzie smigał. Jak powiedział, tak zrobiliśmy wywaliliśmy DPF. Miałem jechać na kodowanie żeby check zgasł ale podskoczyłem do znajomego i tam usłyszał, że coś w silniku cyka okazało się, że tak strasznie śmierdziało spalinami od wypadniętego wtrysku skubany lał jak wściekły. Wtrysk wyfrezowany podkładka założona śmiga dalej. Nie miałem kiedy się umówić na wykodowanie tego DPF'a chwile pojeździłem i zobaczyłem, że strasznie końcówki są okopcone. Przestało śmierdzieć w środku spalinami doszedłem do wniosku, że to przez wtrysk a nie dpf więc postanowiłem kupić używany DPF. Zakupiłem zamontowałem. Śmigałem tak z 2 miesiące pojechałem na wakacje 4k km i wróciłem i wszystko grało a teraz ostatnio zauważyłem, że auto bardzo często wchodzi na obroty 800/850 na minute na postoju. dogrzeje go na te 80-70 stopni pojeżdżę chwilę 90-100 km/h to ustaje. Pojechałem do Szczecina starałem się trzymać stałą prędkość a gdy wyprzedzałem dawałem w palnik, żeby się trochę odmulił. dojeżdżam na miejsce i mam 850 obroty gdzie kojarzę, że standardowo ma około 600. Pomimo trasy 110 km nie wypalił DPF'a w takim czasie Badam stan oleju mam troszkę powyżej znaczka max po całej nocy postoju nie palony. Słyszałem, że jak ma te 800 obrotów to dodaje paliwa do oleju aby przepalić ten DPF. Dlatego obawiam się że coś nie gra bo jak zalewałem go to dałem niższą ilość oleju według podręcznika a oleju przybywa. Podczas jazdy zauważyłem, że jak są już takie temperatury jak 10-6 stopni auto na trasie nie osiąga temperatury tzn. 120km/h i osiągam troche powyżej 60st. Na postoju rośnie i tu pytanie czy termostat wywalił już kopytka ? jakby się nie domykał na to wskazuje. Idąc dalej czy przez to, że nie osiąga temperatury około tych 80-85 stopni w trasie może nie wypalać DPF'u ? nie wiem z czym się łączy moduł DPF wiem, że załącza się od różnicy ciśnień na wyjsciu/wejsciu ale pewnie ma jakieś warunki jak temperatura w komorze DPF'a. Będę wdzięczny za wszelką wiedzę na temat działania tego ustrojstwa bo jestem w tym temacie blady i nie wiem czy tworze na siłę teorie spiskowe . Dzięki!\nOdp: Czy to DPF czy coś innego ?\n« Odpowiedź #1 dnia: 30 Październik 2018, 08:04 06s »\n1. Termostat zdecydowanie do wymiany.\n2. Wypalanie DPF zależy od temperatury osiągniętej przez silnik - przy uszkodzonym termostacie jak najbardziej ma prawo się nie włączyć\n3. DPF sam decyduje, kiedy się ma wypalić, trasa 110km to za mało. U mnie standardowo wypala się co 500km przy jeździe po mieście i 700-800km przy jeździe mieszanej. Wypalanie trwa minimum 20km ciągłej jazdy na trasie lub 40 minut jazdy w mieście.\n« Odpowiedź #2 dnia: 30 Październik 2018, 15:45 23s »\nWypalanie DPF zostaje takze przerwane jak przygazujesz i wyglada ze Twoja technika jazdy przeszkadza.\nPoki co nie ma mozliwosci podgladania regeneracji na Mercedes-Benz. Obecnie ScanGauge pracuje na zrobieniu softa na to.\nW moim Fordzie pokazuje on status regeneracji oraz % zapchania.\nPoki co przetestowalem to na 600 km trasie (300km w jedna strone). Zaczalem z 30% zapchania i w czasie jazdy ten % spadal az do 2, i potem sie wachal przy ponownych uruchomieniach silnika.\nPo 600 km zakonczyle jazde na ok 15% a regeneracja nigdy nie nastapila.\nWymien termostat i przestaj wciskac gaz jak czujesz ze regeneracja moze nastepowac.\n« Odpowiedź #3 dnia: 22 Styczeń 2019, 14:06 07s »\nProblem rozwiązany? Jeśli tak to w jaki sposób?\n« Odpowiedź #4 dnia: 22 Styczeń 2019, 21:05 36s »\nJak można rozpoznać, że filtr jest w fazie wypalania ?\n« Odpowiedź #5 dnia: 22 Styczeń 2019, 21:41 39s »\nPodwyższone obroty, basowy pomruk, smród.


Narzędzia wiertnicze - Notatek.pl\nNarzędzia wiertnicze. W zestaw narzędzi wiertniczych wchodzą wiertarki i urządzenia do podtrzymywania i sterowania w pozycji roboczej. Maszyny wiertnicze zwane wiertnicami są samobieżnymi urządzeniami wyposażonymi w kilka wiertarek z systemem centralnego sterowania. Wiertarki ze względu na różne ich cechy dzieli się, między innymi, na:\n* lekkie, do 20 kg, używane do ręcznego wiercenia otworów,\n■ średnie, 20-50 kg, przemieszczane ręcznie, ale podtrzymywane, a często i sterowane specjalnymi urządzeniami podczas wiercenia otworu,\n* ciężkie, ponad 50 kg, używane w zestawie zmontowanym na specjalnych rusztowaniach, wozach wiertniczych i sterowane mechanicznie.\nWiertarki napędzane są sprężonym powietrzem lub elektrycznie, rzadziej hydraulicznie. Biorąc pod uwagę zasady pracy wiertła, dzielimy je na trzy grupy jako:\n* udarowe, często napędzane pneumatycznie, a urabiające skały na zasadzie wykuwania otworu obracającym się tylko na luzie dłutem, • obrotowe, zwykle z napędem elektrycznym i urabiające górotwór na zasadzie skrawania skal wiertłem z koronką wirującą pod działaniem momentu obrotowego,\n• udarowo-obrotowe, w których zwiercanie górotworu momentem obrotowym jest wspomagane wibracją udarową wiertła.\nW zależności od liczby uderzeń bądź obrotów wyróżnia się wiertarki wolno i szybko udarowe czy też obrotowe. Elementem urabiającym górotwór jest wiertło złożone z żerdzi i koronki. Żerdź - to pręt stalowy o średnicy 22-30 mm z otworem doprowadzającym wodę pod ciśnieniem w celu chłodzenia koronki i wypłukiwania z otworu wiertniczego skruszonej skały, jej zwiercin. Koronka jest elementem wymiennym wiertła i służy do bezpośredniego skrawania lub wykuwania górotworu. Jest ona wykonywana ze specjalnej stali szlachetnej i bardziej wytrzymałej niż zwykła stal narzędziowa. Ostrza koronek są utwardzane węglikami spiekanymi o bardzo dużej odporności na Ścieranie i z reguły są chronione patentem lub tajemnicą przemydową wytwórni.\nDo urządzeń podtrzymujących wiertarki i umożliwiających ich sterowanie podczas wiercenia otworów są zaliczane następujące mechanizmy:\n• podpórki z podajnikiem pneumatycznym przystosowane do wyrobisk o małych wymiarach (rys. 9.9), • kolumny lub rozpory teleskopowe do podtrzymywania i sterowania zespołem wiertarek w wyrobiskach o malej wysokości lub małej rozpiętości (rys. 9.10),\n• kolumny i rozpory ze wspornikami umożliwiającymi rozmieszczenie zespołu wiertarek zgodnie z rozmieszczeniem otworów w przekroju wyrobiska (rys. 9.U),\n• wozy wiertnicze stanowiące rusztowania z ruchomymi, przesuwnymi wysięgnikami do rozmieszczenia i sterowania wiertarkami według planu ich rozmieszczenia (rys. 9.12).\nZadaniem urządzeń podtrzymujących i sterujących pracą wiertarek jest zabezpieczenie ich przed wstrząsami i właściwy postęp robót wiertniczych. Ich liczbę ustala się na podstawie analizy całokształtu robót związanych z drążeniem i zabezpieczeniem wyrobiska. Roboty wiertnicze często decydują o postępie robót podziemnych i muszą być dokładnie zaprojektowane, zaplanowane. ... zobacz całą notatkę