Szukaj w kalendarium | Stowarzyszenia Drogami Tischnera Rodzina Szkół Tischnerowskich\nStrona główna » Szukaj w kalendarium\nStowarzyszenie „Drogami Tischnera” po raz czternasty zorganizowało w Łopusznej Konferencję dla Nauczycieli i Wychowawców. Spotkanie pod hasłem "Co to znaczy kochać ojczyznę? Rozważania w 100-lecie niepodległości Polski” objęli patronatem honorowym: Pani Rektor Wyższej Szkoły Europejskiej im. ks. prof. Józefa Tischnera w Krakowie prof. Anna Siewierska-Chmaj oraz Wójt Gminy Nowy Targ – Jan Smarduch. Piątkowy wieczór wypełniła emisja filmu ,,Godzina szczerości z Księdzem Tischnerem’’ oraz spektaklu ,,Wariacje Tischnerowskie‘’.\nCykl sobotnich wykładów rozpoczęła Ludmiła Figiel, wieloletnia nauczycielka I. L.O. im. Seweryna Goszczyńskiego w Nowym Targu , wprowadzając zebranych w meandry patriotyzmu. Następnie uczeń klasy maturalnej tegoż liceum, Arkadiusz Guzik opowiedział o losach związanego z łopuszańskim dworem Jerzego Lgockiego i jego udziale w walce o niepodległość. Kolejny wykładowca, ks. dr Leszek Łysień, uczeń ks. Józefa Tischnera, zastanawiał się jak w perspektywie zbawienia jawią się treści związane z Ojczyzną. Po przerwie, w wykładzie zatytułowanym ,,Patriotyzm— małe Ojczyzny – archeologia ‘’ prof. Jacek Górski, dyrektor muzeum Archeologicznego w Krakowie zwrócił uwagę na patriotyzm użytkowy, a o tym ,,Czym z perspektywy artysty jest wolność ‘’ mówił malarz i krytyk sztuki Tadeusz Boruta. Po wykładach mszę świętą dla uczestników konferencji koncelebrowali sercanie, księża Przemysław Bukowski i Radosław Warenda. W trakcie mszy wysłuchano kazania o mądrym sercu, wygłoszonego przez księdza Józefa Tischnera w 1986 r. na Turbaczu. Oprawę muzyczną eucharystii zapewniła Stanisława Trebunia–Staszel z towarzyszącym jej zespołem. Na koniec dnia grupa uczestników konferencji z Ligoty przedstawiła spektakl o charakterze patriotycznym.\nW niedzielny poranek Sławomir Osiński, dyrektor szkoły w Szczecinie mówił o patriotyzmie w szkole XXI wieku. Następnie dr Roksana Ulatowska, psycholog z Wyższej Szkoły Europejskiej w Krakowie, przeprowadziła z uczestnikami konferencji warsztaty edukacyjne. Po niej, Julia Kowalczyk z II Liceum Ogólnokształcącego w Rabce, laureatka Ogólnopolskiego Konkursu Filozoficzno – Oratorskiego „Na ścieżkach życia – tischnerowskie drogowskazy” mówiła o sile raniącego słowa. Konferencję zakończył Wojciech Bonowicz wykładem „Wolność to sposób bycia”.\nPlakat zapowiadający konferencję.\nŚpiewnik wykorzystany podczas Wieczoru dla Niepodległej\nW Łopusznej odbyły się Tischnerowskie Dni Skupienia. To nowa inicjatywa Stowarzyszenia „Drogami Tischnera”, zastępująca organizowane przez 15 lat Rekolekcje Tischnerowskie w Ludźmierzu. Trzydniowe spotkanie o charakterze rekolekcyjnym odbywało się pod hasłem ,,Słowo które zabija i słowo, które ocala‘’. Do podjęcia tego tematu organizatorów skłoniło zabójstwo prezydenta Gdańska, Pawła Adamowicza oraz wszechobecna w mediach i życiu społecznym mowa nienawiści. Spotkanie rozpoczęło się w łopuszańskim kościółku uroczystą mszą świętą pod przewodnictwem arcybiskupa Grzegorza Rysia, który wygłosił homilię oraz naukę rekolekcyjną. Po mszy zgromadzeni uczestniczyli w góralskiej drodze krzyżowej przygotowanej przez zespół regionalny „Młodzi Łopuśnianie”. Wieczorem zaś, w Ośrodku ,,Natanael’’, odbyło się spotkanie z niemieckim księdzem Manfredem Deselaersem (laureatem nagrody im. ks. Tischnera w 2005 r.), pracującym w Centrum Dialogu i Modlitwy w Oświęcimiu, prowadzone przez Wojciecha Bonowicza.\nSobotni wykład ks. Manfreda „Mówić o innym zamiast z nim” był kontynuacją piątkowej rozmowy, ale pojawiły się też nowe tematy. Zebrani usłyszeli o pielgrzymce pojednania do Rosji i obejrzeli film, który powstał w jej trakcie. Kolejnym wykładowcą był ks. Mirosław Tosza (laureat nagrody im. ks. Tischnera w 2017 r.) ze Wspólnoty Betlejem działającej w Jaworznie, który opowiedział o funkcjonowaniu Wspólnoty oraz o pielgrzymce swoich podopiecznych do Lisieux. Przedstawił też sylwetkę bezdomnego Włodka, niedawno zmarłego mieszkańca Betlejem, który wkrótce zostanie upamiętniony w Jaworznie pomnikiem. Następnie ks. Józef Krawiec (laureat nagrody im. ks. Tischnera w 2016 r.), kapelan więzienny ze Strzelec Opolskich opowiedział o założonym przez siebie Stowarzyszeniu Pomocy Wzajemnej ,,Barka’’. Przywiózł też ze sobą dwóch podopiecznych, Marcina i Grzegorza, którzy przedstawili wstrząsające historie swojego życia. W części popołudniowej spotkania Bronisław Stoch, psycholog kliniczny i sądowy (prywatnie tata Kamila Stocha) mówił o wartości czasu. Następnie s. prof. Barbara Chyrowicz (laureatka nagrody im. ks. Tischnera w 2009 r.), filozof, bioetyk, wykładowca na KUL-u, omówiła ,,Etyczne aspekty ingerowania w ludzką psychikę”. Wieczorem, sercanin ks. Przemysław Bukowski odprawił mszę świętą, wyjaśniając wcześniej istotę "Confessiones" św. Augustyna. Sobotę zakończyła rozmowa z s. Barbarą prowadzona przez Wojciecha Bonowicza.\nNiedziela rozpoczęła się od spotkania z Szymonem J. Wróblem, reżyserem filmu "Jego Oczami" o ks. Tischnerze, a także autorem książki „Ojciec czyli o Pieronku” i filmu pod tym samym tytułem. Rozmowa, bogato ilustrowana materiałem multimedialnym dotyczyła przede wszystkim zmarłego kilka miesięcy wcześniej bpa Tadeusza Pieronka. Po tym spotkaniu zwiedzono Tischnerówkę, po której oprowadzała kierowniczka GOK-u Józefa Kuchta i wspólnie z ks. proboszczem Kazimierzem Foltynem pomodlono się na parafialnym cmentarzu przy grobach śp. Janiny Tischner w ósmą rocznicę śmierci i ks. Józefa Tischnera. Tischnerowskie Dni Skupienia zakończyły się uroczystą mszą świętą, po której wysłuchano koncertu pieśni wielkopostnych w wykonaniu zespołu Młodzi Łopuśnianie poprowadzonego przez Stanisławę Trebunię – Staszel.\nZaproszenie na I Tischnerowskie Dni Skupienia.\nProgram Tischnerowskich Dni Skupienia\nRelacja Grzegorza ze Strzelc Opolskich\nKonferencja abp g. Rysia\nW Opolu po raz pierwszy odbyły się Dni Tischnerowskie. W czasie dwudniowego spotkania, które zorganizowała Miejska Biblioteka Publiczna, połączono wydarzenia artystyczne z naukowymi i popularnonaukowymi. Pierwszy dzień upłynął pod znakiem spotkania z ks. prof. Michałem Hellerem. Wybitny filozof, teolog, fizyk zajmujący się relacją między wiarą a nauką, laureat nagrody Templetona wygłosił wykład „Jak usprawiedliwić historię Wszechświata?”. Po wykładzie odbyła się prowadzona przez Wojciecha Bonowicza dyskusja o tym „Czy nasz świat jest najlepszym z możliwych”, w której poza ks. Hellerem uczestniczyli: ks. dr hab. Tadeusz Pabjan i prof. Jan Krasicki. Drugiego dnia Wojciech Bonowicz, wspólnie z opolskimi licealistami, czytał fragmenty esejów ks. Tischnera („Jak przerwać spiralę nienawiści” oraz „Przestrzeń jako projekt wolności”) i zastanawiał się nad ich przesłaniem. Zwieńczeniem Dni Tischnerowskich był koncert „Poeci Tischnera”, w czasie którego przedstawiono ulubione wiersze patrona imprezy: od Tetmajera, Rilkego, Leśmiana, przez Gałczyńskiego i Poświatowską, aż po góralskie poetki – Hankę Nowobielską i Wandę Czubernatową. Wiersze recytowały krakowskie aktorki – Iwonę Konieczkowską i Beatę Paluch, a akompaniował im Tadeusz Leśniak.\nZapowiedź Dni Tischnerowskich w Opolu na stronie www.tischner.pl\nRelacja Bibliotekarza Opolskiego\nNa egzaminie maturalnym z języka polskiego na poziomie rozszerzonym, w jednym z dwóch zaproponowanych tematów maturzyści mieli zmierzyć się z fragmentem „Filozofii dramatu” ks. prof. Józefa Tischnera. Zadanie brzmiało: „Określ, jaki problem podejmuje Józef Tischner w podanym tekście. Zajmij stanowisko wobec rozwiązania przyjętego przez autora, odwołując się do tego tekstu oraz innych tekstów kultury. Twoja praca powinna liczyć co najmniej 300 słów.”\nInformacja umieszczona na stronie www.tischner.pl\nW przeddzień 30. rocznicy wyborów, które odbyły się 4 czerwca 1989 r., Dyrektor Wojskowego Biura Historycznego działającego w ramach Ministerstwa Obrony Narodowej - Sławomir Cenckiewicz w twitterowym wpisie poinformował, że w archiwach znajdujących się w zasobach IPN jest informacja o zarejestrowaniu ks. Tischnera jako kontaktu operacyjnego, a następnie konsultanta SB. Mimo iż chodzi o pojedynczy zapisek i brak innych materiałów na ten temat, Cenckiewicz skomentował tę informację w sposób, który niedwuznacznie sugeruje, iż taka współpraca miała miejsce. Wpis ten spotkał się z oburzeniem i natychmiastową reakcją rodziny księdza i całego środowiska, któremu ksiądz Tischner był i jest bliski.\nBracia księdza Tischnera – Marian i Kazimierz 31 lipca napisali do Sławomira Cenckiewicza list protestacyjny. W związku z brakiem odpowiedzi list został upubliczniony 29 sierpnia.\nInformacja i komentarz znajdujący się na stronie www.tischner.pl\nKomentarz Wojciecha Bonowicza dla Rzeczpospolitej TV\nFragment artykułu Wojciecha Bonowicza „Tischner w esbeckich teczkach” opublikowany przez „Tygodnik Powszechny” (nr 24/2019).\nTekst Macieja Gawlikowskiego (publicysty, dziennikarza, autor licznych filmów, książek i opracowań historycznych poświęconych opozycji w czasach PRL) umieszczony na stronie SDT.\nOświadczenie rektora WSE im. Ks. Józefa Tischnera prof. Anny Siewierskiej-Chmaj w sprawie doniesień o współpracy ks. Józefa Tischnera z SB\nList braci księdza Tischnera – Mariana i Kazimierza do Sławomira Cenckiewicza napisany 31 lipca.\nList kardynała Stanisława Dziwisza do braci Mariana i Kazimierza Tischnerów solidaryzujący się ich stanowiskiem napisany 19 sierpnia.\nW Łopusznej odbyły się uroczystości z okazji 19. rocznicy śmierci ks. Józefa Tischnera, 100-lecia Związku Podhalan w Polsce i 45. rocznicy powstania lokalnego koła Związku Podhalan. Rozpoczęły się na cmentarzu przy grobie ks. Tischnera. Odmówiona została modlitwa, złożono kwiaty i zapalono znicze, zagrała góralska muzyka. Następnie poczty sztandarowe i uczestnicy spotkania przemaszerowali do kościoła parafialnego, gdzie została odprawiona msza św. w intencji śp. Księdza Profesora. Koncelebrowali ją: ks. Władysław Zązel – kapelan ZG Związku Podhalan oraz ks. Kazimierz Foltyn – kapelan oddziału ZP w Łopusznej. Po mszy, w Gminnym Ośrodku Kultury w Łopusznej odbyło się okolicznościowe spotkanie. Głos zabierali Józefa Kuchta - dyrektor GOKu, Jan Smarduch - wójt Gminy Nowy Trag, Mateusz Buła - prezes ZP Oddział Łopuszna i Kazimierz Tischner - brat księdza Józefa. Prezes Zarządu Głównego Związku Podhalan w Polsce, Andrzej Skupień odczytał oficjalne stanowisko Związku Podhalan w sprawie ostatnich informacji odnośnie rzekomej współpracy ks. Józefa Tischnera ze Służbami Bezpieczeństwa w czasach komunistycznych. W części artystycznej wystąpili: Zespół Regionalny „Góralsko Brać” z Łopusznej, Zespół Regionalny „Zielony Jawor” z Krempach i Zespół CorNatura.\nKomentarz Beaty Zalot\nRelacja z uroczystości umieszczona na stronie Tischnerówki\nRelacja z uroczystości umieszczona na stronie Związku Podhalan w Polsce\nList Związku Podhalan do Sławomira Cenckiewicza\nStowarzyszenie "Drogami Tischnera" wyruszyło śladami Tischnera do Austrii. Wycieczka podzielona była na trzy etapy: słowacki, alpejski i wiedeński. Pierwszego dnia grupa dotarła do Bratysławy i zwiedziła najważniejsze miejsca stolicy Słowacji. Drugiego dnia Tischnerowcy dotarli do Millstatt, po drodze odwiedzając Lauffen i Hallstatt. W obydwu miejscowościach proboszczem jest ks. Ryszard Czuryło, który wpierw ugościł grupę w Lauffen, a następnie oprowadził po Hallstatt - uroczym miasteczku w Alpach Salzburskich, wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO. W Millstatt grupą zaopiekował się miejscowy proboszcz ks. Sławomir Czulak. Po zakwaterowaniu w zabytkowych zabudowaniach poklasztornych zwiedzono miejscowość. Sobota rozpoczęła się od przygotowanego własnymi siłami śniadania na trawie. Następnie grupa wyruszyła na wycieczkę objazdową przez Grossglockner Hochalpenstraße. Poznano tylko część dość długiej trasy, ale starczyło czasu na spacer do „Franz-Josefs-Hohe” i w kierunku lodowca Pasterze u podnóża Grossgklocknera - najwyższej austriackiej góry. Wieczór wypełniło grillowanie w poklasztornym ogrodzie. W niedzielne przedpołudnie grupa zaliczyła kolejną górską trasę panoramiczną - Malta Hochalmstraße, wiodącą do najwyższej zapory wodnej w Austrii. Przed zmianą pogody udało się wejść na koronę zapory i platformę widokową. W drodze powrotnej zatrzymano się w Gmünd, aby obejrzeć kościół przedzielony drogą. Po przyjeździe do bazy, ks. Przemysław Bukowski, który współorganizował pobyt grupy w Millstatt, odprawił mszę św. w kaplicy parafialnej. Pogodne popołudnie wykorzystano na bliższe poznanie okolicznych atrakcji, a dzień zakończyła uroczysta kolacja. W poniedziałek po wczesnym śniadaniu w ogrodzie i pożegnaniu z proboszczem, grupa przejechała do Wiednia. Trzydniowy pobyt w stolicy Austrii pomógł zorganizować Nikola Książek, pracownik Instytutu Nauk o Człowieku, ściśle związanego z ks. Józefem Tischnerem. Po zakwaterowaniu w hotelu Jugendgastehaus Wien Brigittenau i chwili odpoczynku grupa wyruszyła do Instytutu (IWM). Tam odbyło się spotkanie z Ludgerem Hagedornem, kierownikiem archiwum, który opowiedział o działalności instytutu i przedstawił archiwalne dokumenty, zdjęcia i nagrania związane z osobą ks. Tischnera. W spotkaniu wzięła udział Katarzyna Wiśniewska- Rosik, sekretarz ambasady polskiej w Wiedniu. Dwa kolejne dni minęły na zwiedzaniu miasta i jego okolicy. Pierwszego dnia przewodnikiem była Magdalena Stępień, drugiego ponownie Nikola Książek. Zwiedzono najważniejsze miejsca stolicy, między innymi: Belweder, Hofburg, katedrę św. Szczepana, obecną siedzibę zakonu krzyżackiego i pałac Schonbrunn. Znalazł się czas na indywidualne zwiedzanie, przejazd Ringiem wiedeńskim i wieczorny rejs po Dunaju. Miłą niespodzianką była wizyta w opactwie Klosterneuburg i spotkanie z ks. Albertem Mączką - mistrzem nowicjatu i dyrektorem duchownym. Dzięki życzliwości ks. Mączki zwiedzono opactwo i winotekę. W drodze powrotnej do Wiednia, zatrzymano się na Kahlenbergu, wzgórzu z którego król Jan III Sobieski dowodził bitwą z Turkami. Wieczór wypełniła pożegnalna kolacja na Grinzingu. Ostatni dzień wycieczki, to sprawny powrót do Łopusznej.\nRelacje Wandy Potoczek i Marii Żurek umieszczone na stronie SDT\nRelacja Tygodnika Podhalańskiego z wizyty Stowarzyszenia "Drogami Tischnera" w Instytucie Nauk o Człowieku w Wiedniu\nW Łopusznej odbyła się smutna uroczystość przekazania do Izby Pamięci ks. prof. Józefa Tischnera sztandarów czterech likwidowanych gimnazjów noszących jego imię. Przedstawiciele gimnazjów z Woli, Chrzanowa, Mszany Górnej i Zakopanego, zlikwidowanych w wyniku reformy oświaty z 2016 r., zgromadzili się ze sztandarami swoich szkół przy grobie Patrona. Po powitaniu przez Kazimierza Tischnera - prezesa Stowarzyszenia "Drogami Tischnera" i ojca Rodziny Szkół Tischnerowskich, odmówieniu modlitwy, złożeniu kwiatów i zapaleniu zniczy, uczestnicy uroczystości przeszli do Gminnego Ośrodka Kultury. Tam odśpiewano hymn Rodziny Szkół Tischnerowskich i obejrzano występ zespołu „Dolina Mszanki” z Mszany Górnej. Po koncercie nastąpiło uroczyste przekazanie sztandarów przez dyrektorów szkół na ręce Kazimierza Tischnera, który z ogromnym wzruszeniem oddał je pod opiekę Józefy Kuchty - dyrektorki GOK-u . Następnie zaprezentowano każdą ze zlikwidowanych szkół i obejrzano film wspominający ks. prof. Józefa Tischnera oraz dokonania uczniów szkół tischnerowskich.\nRelacja z uroczystości umieszczona na stronie SDT\nSzkoła Podstawowa w Sidzinie na Opolszczyźnie przyjęła imię ks. prof. Józefa Tischnera. Uroczystość rozpoczęła się w kościele pod wezwaniem św. Piotra i Pawła mszą świętą, którą koncelebrowali: ks. Waldemar Musioł – Dyrektor Wydziału Duszpasterskiego Kurii Diecezjalnej w Opolu, wieloletni proboszcz parafii - ks. Michał Wieczorek oraz ks. proboszcz Rafał Prusko. W czasie mszy poświęcono sztandar szkoły, a ks. Musioł wygłosił kazanie, w którym przybliżył postać Patrona. Po mszy, w budynku szkoły nastąpiło odsłonięcie tablicy pamiątkowej, na której utrwalono słowa ks. Tischnera: ,,Wychowują jedynie Ci, którzy mają nadzieję”. Dalsza część uroczystości odbyła się na sali gimnastycznej. Pani dyrektor Anna Harasiuk przywitała zaproszonych gości, wśród których znaleźli się między innymi: brat Patrona Marian Tischner wraz z żoną, M. Siek – Opolski Kurator Oświaty, przedstawiciele władz samorządowych i lokalnych organizacji pożytku publicznego oraz nauczyciele i rodzice związani ze szkołą. Przewodniczący Rady Gminy Henryk Sokołowski odczytał Akt Nadania Imienia Księdza Profesora Józefa Tischnera Zespołowi Szkolno – Przedszkolnemu w Sidzinie, po czym Poczet Rady Rodziców przekazał sztandar szkoły poprzez ręce dyrektor Harasiuk, Pocztowi Uczniów. Następnie wszyscy zebrani odśpiewali Hymn Rodziny Szkół Tischnerowskich. Po zabraniu głosu przez zaproszonych gości zaprezentowano program artystyczny przygotowany przez nauczycielki Monikę Sadowską i Annę Samborską–Koc oraz uczniów klas IV - VIII. Dzieci w obrazowy sposób przedstawiły sylwetkę Patrona i jego dorobek literacki. Uczniowie klasy VIII recytowali napisane przez siebie wiersze poświęcone Patronowi. Można też było zobaczyć interpretację fragmentów ,,Historii filozofii po góralsku”. Szkoła w Sidzinie jest 40-tą placówką, która obrała ks. Józefa Tischnera za swego patrona. Po zmianach wprowadzonych w szkolnictwie i związanym z tym likwidacją części szkół, w Rodzinie Szkół Tischnerowskich znajduje się obecnie 30 szkół.\nList Kazimierza Tischnera do społeczności szkolnej\nRelacja z uroczystości umieszczona na stronie Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Sidzinie.


Umiejętne rozpoznanie postaw Rodziców dzieci przewlekle chorych źródłem efektywnej współpracy. - Katarzyna Niedzwiec\nPracując z dziećmi przewlekle chorymi, na co dzień stykam się z ich lękami i cierpieniem. Skoro choroba, jako nieuchronne zjawisko w życiu człowieka, dotyka także dzieci, to obowiązkiem rodziny oraz wszystkich, którzy mają z dzieckiem chorym do czynienia, jest złagodzić zagrożenia, jakie ona ze sobą niesie. Musimy więc dodawać otuchy oraz utrzymywać ich stan psychiczny i jakość życia na jak najwyższym poziomie. Chore dziecko powinno być nie tylko leczone, ale także mieć odpowiednie warunki do zaspokajania niezwykle ważnych dla zdrowia i rozwoju potrzeb psychicznych i społecznych, to jest potrzeby miłości i bezpieczeństwa, kontaktów z bliskimi, poznawania świata, ruchu, zabawy, nauki czy wypoczynku.\nMy nauczyciele musimy jak najpełniej wniknąć w sytuację dziecka, jego potrzeby i problemy. Nie jest to możliwe bez współpracy z rodzicami dzieci. Współpraca ta bywa trudna, gdyż nie wszyscy rodzice wykazują zdolność lub skłonność do pełnej akceptacji sytuacji życiowej, w jakiej się znaleźli. Poza tym, nie ma takich samych wychowanków czy rodziców, każdy jest niepowtarzalną osobowością. Pewne zachowania jednak powtarzają się i można je przewidzieć. Można również wskazać jak postępować z danym rodzicem, by nasza współpraca, zarówno z dzieckiem, jak i rodzicem, była efektywna.\nW literaturze tak sklasyfikowano postawy rodziców(T.Garstka, 2001):\n1. Rodzic awanturniczy – odznacza się pewną dozą agresji. Złości się. Wywiera presję. Jest roszczeniowy w stosunku do szkoły i często ją obwinia, nie chcąc współpracować. Nauczyciele wpadają w pułapkę lęku i złości. Objawia się to uleganiem rodzicowi, braniem winy na siebie, tłumaczeniem się, poczuciem frustracji. Najlepszym sposobem współpracy z tego typu rodzicami jest ustalenie jasnych reguł i przestrzeganie ich. Nauczyciel powinien być stanowczy i zdecydowany, powinien unikać otwartej konfrontacji, ale nie powinien chować urazy. Trzeba rozwiązywać problem, nie relacje.\n2. Rodzic zależno-roszczeniowy – dużo uwagi przywiązuje do relacji z nauczycielem, komplementuje, pozornie potrzebuje i słucha dobrych rad, ale z nich nie korzysta. Odpowiedzialność za losy dziecka przerzuca na nauczyciela. Jest absorbujący. Pułapka, w jaką wpada nauczyciel to dobre rady i nadodpowiedzialność. Należy jasno określić warunki współpracy, czas spotkań, ograniczyć dawanie rad. Przyjaźnie i życzliwie, acz konkretnie należy się skupić nad wspólnym rozwiązywaniem problemów. Komplementy należy traktować z dystansem.\n3. Rodzic bierno-agresywny – unika rozmów i konfrontacji, a za plecami krytykuje. Spóźnia się, zapomina, nie dotrzymuje słowa – po prostu robi swoje, choć pozornie się zgadza. Nauczyciel wpada w pułapkę poczucia winy, irytacji. Nabiera chęci do podjęcia zdecydowanych kroków. Należy sprecyzować swoje oczekiwania względem rodzica, szczerze porozmawiać, nie atakować. Trzeba się uodpornić na rzekomą skruchę.\n4. Rodzic wielkościowy – ma duże poczucie własnej wartości, chce zaimponować, nie przyjmuje możliwości własnej niedoskonałości. Nauczyciel może poczuć się mniej wartościowy, może nabrać urazy. To na pewno niekorzystnie wpływa na współpracę. Należy traktować rodzica z szacunkiem i cierpliwie, ale nie popadać w kompleksy. Trzeba się powstrzymać od ocen i uogólnień.\n5. Rodzic kontrolujący – przejawia chęć panowania nad sytuacją i podporządkowania innych. Osoba sumienna, dążąca do perfekcji. Nauczyciel może wpaść w pułapkę walki o władzę, chęć udowodnienia własnej wartości. Co może uzdrowić sytuację? Otóż trzeba się zdobyć za życzliwość, uznanie i tolerancję. Należy pozwolić na inicjatywę ze strony rodzica, wnikliwie informować o dziecku.\n6. Rodzic dramatyzujący – czasami wyolbrzymia rzeczywistość, poddaje się emocjom, wpada w skrajne nastroje. Nauczyciel może chcieć zachować dystans, emocjonalnie się odciąć i nie angażować. Należy pozwolić na wygadanie się naprowadzając na ukrytą pod ogólnikami prawdę. Pożądana jest empatia. Należy wzmacniać poczucie wartości dziecka, chwalić i podkreślać zalety.\n7. Rodzic podejrzliwy – łatwo obwinia innych, jest nieufny i ma uprzedzenia. Trudno się z nim rozmawia. Nauczyciel wpada w pułapkę ciągłych usprawiedliwień. Należy się tego wystrzegać, choć przyjmować zastrzeżenia do wiadomości. Trzeba być życzliwym i uprzejmym, informować o faktach.\n8. Rodzic wycofany – jest nieśmiały i zagubiony. Zawstydzony niskim poczuciem własnej wartości. Czasami wpadamy w pułapkę rezygnacji kontaktu z nim. Trzeba początkowo uszanować prawo do wycofania. Delikatnie i stopniowo zmniejszać dystans, dowartościowywać rodzica i dziecko, być życzliwym.\nTa ostatnia postawa jest najczęściej spotykana wśród rodziców dzieci przewlekle chorych. Dlatego tak ważne jest stworzenie odpowiednich warunków dla ich dziecka, takich, w których osiągnie ono sukces na miarę swoich możliwości. Nie należy się koncentrować na brakach i deficytach, ale na potencjalnych możliwościach, jakie drzemią w każdym człowieku. Jest to przesłanie do pracy każdego pedagoga. Jest wiele metod do pracy z dzieckiem o specyficznych potrzebach edukacyjnych opisanych w literaturze pedagogiczno-psychologicznej. W każdej z nich zawsze bardzo pożądana jest współpraca rodziców ze szkołą. Rodzice i nauczyciele muszą być partnerami w pracy z dzieckiem, nie mogą się nawzajem obwiniać za niepowodzenia szkolne ucznia, obarczać odpowiedzialnością. Powinni współdziałać jak sprzymierzeńcy. Przecież przyświeca im ten sam cel – dobro dziecka.\nRodzice dzieci hospitalizowanych, w rozmowach z nauczycielami szkoły szpitalnej często wyrażają swoje obawy o dalszy przebieg nauki ich dzieci po powrocie do szkoły macierzystej. Poniższe wskazówki dla nauczycieli szkół szpitalnych powinny spełnić oczekiwania rodziców, a u uczniów zmniejszyć stres związany z powrotem do szkoły.\n1. Nauczyciel powinien przede wszystkim zapoznać się z etiologią choroby wychowanka.\n2. Znajomość specyfiki choroby pozwoli nauczycielowi umiejętnie pomagać dziecku w przezwyciężaniu trudności, a indywidualne podejście zmniejszy stres u dziecka i pozwoli na szybsze uzupełnienie materiału.\n3. W kontaktach z uczniem nauczyciel powinien okazać życzliwość, znaleźć metody i środki, by poprawić sytuację szkolną dziecka.\n4. Nauczyciel powinien pomóc choremu dziecku wejść w środowisko klasowe (szkolne). Powinien tak oddziaływać wychowawczo, by wyrobić w zespole postawę opiekuńczą, pomocną. Istotną rolę odegra tu możliwość pomocy koleżeńskiej.\n5. Nauczyciel powinien umiejętnie włączać dziecko w pracę zespołową i tak dobierać zadania, by mogło wykazać się ono swoimi umiejętnościami i nie pozostało na uboczu.\nRealizacja wyżej wymienionych zaleceń (zarówno przez nauczycieli szkół szpitalnych, a później szkół macierzystych) oraz stały kontakt z rodzicami pozwoli uczniowi, bez dodatkowego stresu przejść ponowny okres adaptacji.\nNależy pamiętać, że bardzo ważny jest sposób rozmowy z rodzicami (Winiarski 2000). O poprawności dialogu – rozmowy rodziców i nauczycieli- przesądzają w znacznej mierze ich cechy osobowościowe. U nauczyciela pożądane są cechy takie jak:\n- zachowanie wewnętrznego spokoju i cierpliwości,\n- elastyczność w myśleniu i postępowaniu,\n- kreatywność (niepodawanie się utartym schematom, poglądom i mitom),\n- postawa tolerancji wobec różnic osobowościowych i innych.\nRodzic powinien mieć przekonanie, że jesteśmy wobec niego życzliwi i chcemy być pomocni.\nKonieczność zapewnienia dziecku choremu znacznie większej opieki bardziej uzależnia je od opiekunów. Rodzice zobowiązani są do ustawicznej opieki nad dzieckiem chorym. Wielu z nich potrzebuje dużo czasu, by zaakceptować chorobę dziecka, dlatego też często popełniają błędy w postępowaniu: niewłaściwie oceniają możliwości dziecka, odtrącają je lub przejawiają niewłaściwy stosunek do jego specyficznych potrzeb. Spróbujmy jednak ich nie oceniać i tak ukierunkować naszą współpracę, by była ona efektywna. Niech przyświeca nam jeden podstawowy cel, jakim jest dobro dziecka.\n1. KOT Agnieszka : Współpraca z rodzicami dzieci przewlekle chorych // W: Uczeń z przewlekłą chorobą i uczeń z zaburzeniami psychicznymi w szkole ogólnodostępnej : poradnik dla nauczycieli szkół ogólnodostępnych : praca zbiorowa / red. Tadeusz Kott. - Warszawa : MENiS, 2005,\n2. T. Garstka: Nauczyciel jako wychowawca, Poradnik wychowawcy, 2001\n3. M. Winiarski: Jak rozmawiać z rodzicami, Edukacja i dialog, 2000 nr 10\n4. G. Przygrodzia, Musiał: Rodzice w życiu szkoły, Edukacja i dialog, 2002 nr 5


Festiwal Chrześcijańskie Granie - zobacz najnowsze informacje z Polski i ze świata\nArtykuły powiązane z Festiwal Chrześcijańskie Granie\nPoniżej prezentujemy wyniki, do których został przyporządkowany tag festiwal-chrzescijanskie-granie. Możesz znaleźć wśród nich wiadomości z Polski i świata, informacje gospodarcze, artykuły publicystyczne oraz poradniki i blogi.\nO Złotą Palmę podczas 67. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes w maju będzie walczyło 18 filmów, w tym obrazy w reżyserii Jean-Luca Godarda, braci Dardenne, Kena Loacha i Mike'a Leigh - ogłosili w czwartek organizatorzy.\nWarsztaty chóralne, przegląd konkursowy oraz koncerty organizowane w Bielsku-Białej i miejscowościach powiatu bielskiego składają się na Międzynarodowy Festiwal Chórów "Gaude Cantem", który rozpoczął się 11 października w stolicy Podbeskidzia.\nW Gdyni rozpoczął się V Festiwal Filmów Dokumentalnych "Niepokorni, niezłomni, wyklęci".\nChóry z Polski, Czech, Hiszpanii, Ukrainy, Rosji, Meksyku, Białorusi, Brazylii i Macedonii wezmą udział w rozpoczynającym się 26 czerwca w Poznaniu XI Międzynarodowym Festiwalu Chórów Uniwersyteckich Universitas Cantat 2013. Koncerty odbywać się będą w całej Wielkopolsce.


Niemcy: Jechał autostradą na e-hulajnodze. Wyjaśnienia 24-letniego Polaka zaskoczyły policjantów - Polski Obserwator\nNiemcy: Jak podała we wtorek niemiecka policja w swoim komunikacie telefony w centrum operacyjnym w Bielefeld zaczęły się urywać z powodu młodego mężczyzny, podróżującego autostradą A2 na e-hulajnodze.\nWielu kierowców przecierało oczy ze zdumienia i zadzwoniło na numer alarmowy, aby poinformować o młodym człowieku, który swoim jednośladem poruszał się autostradą między Bielefeld-Süd i Bielefeld-Ost.\n24-latek poruszał się elektryczną hulajnogą, która może osiągać maksymalną prędkość 20 km/h.\nZdarzenie miało miejsce w niedzielę około południa. Mężczyzna zjechał z autostrady na węźle Bielefeld-Ost. Przy Lagescher Strasse czekała już na niego policja. Jakież było zdumienie funkcjonariuszy, kiedy w odpowiedzi na pytanie, “dlaczego jechał Pan hulajnogą po autostradzie” usłyszeli: “gdyż chciałem sprawdzić żywotność baterii”. Czytaj dalej poniżej\n24-latek, który okazał się być obywatelem Polski, wyjaśnił policjantom, że dzień wcześniej kupił sobie e-hulajnogę i ciekaw był jak dużą autonomię posiada akumulator. Oświadczył też, że nie wiedział, iż jazda tym pojazdem po autostradzie jest zabroniona. Dodał, że przez na całym odcinku, który przebył na A2 nikt na niego nie trąbił, ani w żaden inny sposób nie dawał mu do zrozumienia, że robi coś nieodpowiedniego. Czytaj dalej poniżej\nA2 bei Bielefeld: Mann fährt mit E-Scooter über die Autobahn https://t.co/5cMxlaDE6u\n— SPIEGEL Ticker (@SPIEGEL_alles) August 10, 2021\nNowo zakupiona hulajnoga elektryczna nie była jeszcze ubezpieczona od odpowiedzialności cywilnej, dlatego policja musiała zakończyć przejażdżkę Polaka. „Po wpłaceniu kaucji zabezpieczającej postępowanie karne, pozwolono mu iść dalej pieszo” – informuje policja z Bielefeld.\nJak podano mężczyzna nie był pijany, ani nie znajdował się pod wpływem żadnych środków odurzających.\nPodobne problemy z niemiecką policją miał amerykański turysta, który podróżował po autostradzie swoim poziomym rowerem. Czytaj dalej: Niemcy: Policjanci ściągnęli z autostrady rowerzystę. Tłumaczył, że tak go poprowadziła nawigacja\nŹródło: Tag24.de, Spiegel.de, PolskiObserwwator.de\nNiemcy: Weszli do banku przez dziurę wybitą z sąsiedniego mieszkania


Temat: Kara Nie Kwi 15, 2018 8:29 pm\n“Inkwizycja to moja rodzina.”\n» Magia 1 - Modyfikacja\nDzięki tej zdolności potrafi zmienić jakiś przedmiot modyfikując jego długość i wygląd. Nie może zmienić jednak materiału. Przykładowo sprawi, że miecz stanie się prętem ale nie drewnianym mieczykiem ćwiczebnym. Potrafi również połączyć dwa przedmioty w jedno. Czy to naprawić rozdartą suknię czy scalić drzwi i futrynę. Moc działa tylko na przedmioty nieożywione więc deski może modyfikować jak najbardziej, drzewo już nie. Oczywiście czym bardziej wulgarna zmiana i większy obiekt tym większe zużycie Heyat\n» Magia 1 - Zmiana stanu skupienia\nKara dotykiem zmienia stan skupienia przedmiotu, ponownie może to być tylko materiał nieożywiony. Póki co nie może tego czynić dowolnie. Ciała stałe zmieniają się w ciecz, ciecze parują a gazy krzepną.\n» Blefowanie 2\n» Wykrywanie intencji 1\n» Perswazja 1\n» Zwinność 1\n» Siła woli 1\n» Omamy - może to szaleństwo a może “błogosławieństwo” Niaka, Kara często słyszy głosy szepczące jej tuż nad uchem, rozpraszające i namawiające do różnych rzeczy. Zdaje sobie sprawę, że nie są one prawdziwe jednak rozpraszają, czasem też im ulega. Wtedy milkną na pewien czas. Z czasem nadała im imiona, przykładowo głos namawiający ą do morderstw określa jako Śmierć. Inni podkreślający jej bezużyteczność, podkreślający wszystkie błędy i porażki Depresją.\n» Uzależniona od seksu - czy to defect osobowościowy czy nabyte z czasem uzależnienie. Kara nie może żyć bez seksu a przynajmniej tak sądzi. Drugiego dnia abstynencji staje się rozkojarzona i poddenerwowana. Ciężko jej się skupić na czymś innym niż fantazjowanie. Gdy wda się w eskapadę potrafi zrobić to kosztem własnego bezpieczeństwa czy obowiązków.\n» Słaba - nie należy do silnych osób. Drobna budowa, nikłe mięśnie. Jest traktowana jakby miała negatywny poziom siły.\n» Hazardzistka - nie jest to tak silne uzależnienie jak poprzednie ale ma słabość do wszelkich gier losowych\n“Żyję by służyć w wojnie o ten świat.”\nPozornie niewinna młoda kobieta o przyjemnych dla oka kształtach. Delikatne rysy twarzy i drobny nos okalają lekko kręcone blond włosy. Spod dekoltu czy to sukni czy lekko rozwiązanej koszuli widać jędrne piersi. Wąska kibić często dodatkowo ściśnięta jest gorsetem. Nogi starannie goli brzytwą a wydaje się wyższa dzięki butom. Przy jej charakterze chyba nikogo nie zdziwi, że lubi ubiór odsłaniający ciało. Sukienki i spódnice są rozcięte lub skandalicznie krótkie. Nawet w ewidentnie krępujący ruchu ubraniu porusza się z gracją tancerki. Gdy jest na głodzie ujawniają się jej tiki nerwowe, zwilża usta, poprawia włosy i bawi się nimi nakręcając je na smukłe palce.\nWielu widzi tylko jej uzależnienie. Wiele osób określa ją jako dziwkę, mimo, że nigdy nie brała za seks pieniędzy. Niektórzy w Inkwizycji uważają, że przez łóżko stara się zapewnić sobie lepszą pozycję, jako, że szczególnie chętnie rozkłada nogi przed wyższymi szarżą. Kara to jednak nie tylko zabawka o buzi anielicy a kapłanka Niaka. Pod mgłą nałogu kryje się inteligentny umysł. Mimo problemów z odmawianiem sobie jest całkiem opanowana co w połączeniu z zdolnościami aktorskimi czyni ją niebezpieczną rozmówczynią. Nie ma oporów przed mamieniem innych, co przy takiej a nie innej patronce nie powinno dziwić. Jest ambitna, może nie planuje zostać Wielką Inkwizytorką ale nie jest tajemnicą, że marzy jej się stanowisko Najwyższej Kapłanki. To co jest dla niej najważniejsze to jej organizacja. Ta pozornie prosta kobieta bardzo przejmuje się losami świata. Mimo, że nie potrafi walczyć może być niebezpieczna, jest bardzo kreatywna przy wykorzystywaniu swojego aspektu.\nTak na prawdę jej rodzina żyła w niewielkiej społeczności, która odrzuciła bogów. Gdy inkwizycja kara mogła być tylko jedna, wszyscy dorośli mieszkańcy spłonęli a dzieci zostały zebrane by płonący ogień wiary umocnił ich miłość do bóstw. Następnie zostały zabrane by służyć w świątyniach. Te które szybko nie nauczyły miłości do bóstw nie miały możliwości dorośnięcia. Kara bardzo szybko nauczyła się co i kiedy mówić, na szczęście od dziecka miała talent do kłamania. Została przydzielona do świątyni Niaka gdzie nauczyła się jeszcze lepiej oszukiwać i manipulować. Przy ciężkiej pracy poznawała tajniki stanu kapłańskiego, pod okiem kapłanek z zaniedbanej dziewczyny rosła młoda kobieta.\nGdy podrosła na tyle by poczuć się kobietą zaczęła się wymykać poznając zakazane życie. Wino, hazard i z czasem mężczyźni. W końcu jeżeli sama Niaka lubiła uwodzić mężczyzn jej służka też powinna tak czynić. A przynajmniej tak to sobie Kara tłumaczyła. Kapłanki patrzyły na to przez palce, w końcu ich pani patronuje oszustwom i kłamstwom. Z czasem zaczęła trafiać na Czarny Rynek, tajemnicza atmosfera tego miejsca podszyta nutką niebezpieczeństwem. Głupi mają szczęście, widać tyczy się to też młodzieńczej głupoty. Nie skończyła zgwałcona i z poderżniętym gardłem porzucona jak śmieć w rynsztoku. Z czasem poznała właściwych ludzi i ścieżki.\nW wieku osiemnastu lat została wyświęcona na kapłankę. Od tamtej pory zajmuje się głównie nawracaniem ludzi i umacnianiem ich w wierze. W tym celu wykorzystuje swoje kontakty na Czarnym Rynku, Niaka jako bogini oszustwa trafia do wielu osób z półświatka. Parę razy odwiedzała też tamtejszych “zielarzy” w celu uzyskania dyskretnej pomocy, której czasem kobieta potrzebuje. Ostatnimi czasy zaczęto też jej powierzać bardziej skonkretyzowane zadania. Może doceniając jej inteligencje a może myśląc, że dokumentnie je spieprzy tracąc wyrobioną do tej pory pozycję.\n» link do pełnego avataru\n» bonus za historie najlepiej jakby dotyczył Czarnego Rynku\nTemat: Re: Kara Nie Kwi 15, 2018 10:51 pm\nProszę o zmianę rozmiaru avatara na regulaminowy. Akcept.\n» Nie musisz widzieć obiektu, by podtrzymywać działanie Modyfikacji, lecz musisz go widzieć podczas aktywacji umiejętności.\n» Poniżej znajduje się tabela kosztu w zależności od rozmiaru modyfikowanego obiektu. Należy zawsze koszt dobierać względem największego wymiaru, jaki ma ten obiekt przed bądź po wykorzystaniu umiejętności.\nPrzykład zastosowania i odczytania kosztu.\n- Jeśli chcesz sprawić, by niewielki obiekt np. pierścień, stał się duży (porównywalny wielkością z człowiekiem), to koszt wyniesie 40. Tak samo w stronę odwrotną. Zmniejszenie skrzyni do niewielkich rozmiarów wciąż będzie kosztowało 40.\nRozmiar obiektu: Niewielki Mały Średni Duże Ogromne\nPrzykłady: Pierścień, łańcuszek, klucz, moneta Sakiewka, rękawiczka, sztylet, kubek Miecz, ubrania Skrzynia, rzeźba ludzkich rozmiarów Powóz\nKoszt: 15 Heyat 25 Heyat 40 Heyat 50 Heyat 60 Heyat\nUtrzymanie: 1 Heyat/post 2 Heyat/post 4 Heyat/post 8 Heyat/post 12 Heyat/post\nRozmiar obiektu: Niewielki Mały Średni\nPrzykłady: Pierścień, łańcuszek, klucz, moneta Sakiewka, rękawiczka, sztylet, kubek Miecz, ubrania\nKoszt: 25 Heyat 40 Heyat 50 Heyat\nUtrzymanie: 2 Heyat/post 4 Heyat/post 8 Heyat/post


Jak efektywnie pracować dla siebie – 5 zaleceń | Prosperuj Jako Coach\nProsperuj Jako Coach\nJak efektywnie pracować dla siebie – 5 zaleceń\n4 września 2017 Coaching, Zorganizuj sięMałgorzata Żukowska\nWiesz, co jest jedną z częstych przeszkód na drodze do sukcesu biznesowego coacha?\nBrak organizacji siebie, swojej energii i działań w czasie. I nic dziwnego:\nPo pierwsze, wielu z nas po raz pierwszy znajduje się w pozycji właściciela biznesu i mamy trudność z zarządzeniem sobą w odpowiedni sposób. Nie wiemy, kiedy, ile godzin pracować, na co poświęcać swój czas.\nPo drugie, często nie wiemy, czym się dokładnie mamy zająć jako coachowie i właściciele biznesu. Jest dużo różnych zajęć, nie wiadomo, co robić najpierw, wszystko wydaje się ważne. Pod wpływem tego natłoku zajmujemy się działaniami nie najważniejszymi, a nie zajmujemy się tym, co naprawdę istotne.\nPo trzecie, nasze lęki, brak wiary w siebie i w sukces również objawiają się brakiem organizacji i kręceniem się za własnym ogonem.\nSkąd to wiem? Również z własnych doświadczeń. I z obserwacji w pracy wielu, wielu coachów.\nTakie oto były moje początki lat 14 temu:\nPierwsze dni we własnym biznesie spędziłam na… porządkowaniu nagrań Beatlesów na moim komputerze, bo to właśnie wydało mi się najstosowniejszym zajęciem. Dlaczego? Nie mam pojęcia.\nDosyć szybko się z tego ocknęłam i stwierdziłam, że czas się zabrać za budowanie biznesu. Ale wtedy zaczęłam plątać się pomiędzy dzieckiem, kuchnią, praniem, sprzątaniem, zakupami i próbowałam dorwać się do pracy w wolnych od zajęć domowych momentach. Skutek był taki, że za każdym razem, kiedy siadałam do komputera nie wiedziałam, na czym ostatnio skończyłam i godzina schodziła mi na pozbieraniu myśli i uchwyceniu wątku, potem zaczynało płakać dziecko. Nabawiłam się silnej nerwicy.\nKiedy już sobie to uporządkowałam i szło jako tako, złapałam się na tym, że owszem, robię dużo, pracuję rzetelnie, ale nie widzę efektów w liczbie klientów i dochodach. Dlaczego? Ponieważ nie robię to, co trzeba, tego, co najważniejsze, a zamiast tego kręcę się wokół działań „przygotowawczych”, czyli w kółko ulepszam swoją stronę internetową i tym podobne.\nA kiedy po jakimś czasie już wiedziałam, na jakich działaniach powinnam się skupić, to… nadal tego nie robiłam, bo strach mnie oblatywał, że co będzie, jak zrobię i nic z tego wszystkiego nie wyjdzie. Bo na przykład okaże się, że jestem kiepskim coachem albo jeszcze coś gorszego. Co wtedy? Marzenie do kosza.\nPrzepracowałam i to.\nWidzę ten wzorzec u wielu innych coachów. Więc jeżeli borykasz się z którymś z powyższych, nie martw się, inni też to mają i można z tego wyjść.\nOto pięć solidnych zaleceń:\nI. Zasada podstawowa: czas pracy to czas pracy, nie porządkujemy nagrań Beatlesów.\nII. Ustal sobie regularne godziny pracy. To bardzo ważne. Na przykład od 9 do 13, od 10 do 14, od 18 do 21. Niech to będzie co najmniej 3-4 godziny dziennie, przynajmniej na początek. Potem 6-8, jeśli chcesz utrzymywać się z coachingu. Godziny pracy traktujemy jako święty czas. Właścicielki małych dzieci niech zatrudnią nianię lub teściową, naprawdę inaczej się nie da. Nie robimy sprzątania, prania, rachunków domowych podczas naszych godzin pracy. Zajmujemy się wyłącznie biznesem i coachingiem – w takiej właśnie kolejności. Najpierw biznesem, żeby później było kogo coachować.\nIII. Rób to, co trzeba, aby mieć klientów i prosperować w swoim biznesie. Jeżeli nie wiesz, co jest konieczne, dowiedz się, kropka. Jeżeli prowadzisz tego typu biznes po raz pierwszy, masz prawo nie wiedzieć. Ale nie łudź się, jak to robi wielu coachów, że „jeżeli tylko będę dobrym coachem, to klienci będą mnie sobie polecać i biznes szybko się rozwinie”. Musisz zrobić nieco więcej, niż tylko być dobrym coachem. Na mojej stronie internetowej, w archiwum moich newsletterów i bloga na pewno znajdziesz wiele sugestii.\nIV. Nie czaruj się, że wieczne wykonywanie działań pobocznych, jak dopracowywanie bez końca strony internetowej, zadziała budująco na Twój biznes. Nie zadziała, trzeba wyjść do ludzi, żeby zdobyć klientów. Poświęć swój czas pracy na planowanie i wykonanie działań aktywnego marketingu. Jeżeli zrobisz solidny, efektywny marketing, to potem w nagrodę będziesz mógł/mogła również pocoachować.\nMarketing powinien zajmować od 20 do 80% Twojego czasu pracy. Dwadzieścia dla coachów z pełną praktyką, 80% dla tych bez klientów.\nV. Jeśli oblatuje Cię strach pt. „Co będzie, jak wszystko zrobię jak należy i nie wyjdzie?”. No cóż, odczuwaj strach i rób swoje. Jeżeli nie zrobisz, to wersja, której się boisz sprawdzi się na pewno.\nPomiń LISTA MAILINGOWA\n© Prosperuj Jako Coach


Zmiana zarządu w Tauronie. Która spółka będzie następna? – Analizy – SII\nZmiana zarządu w Tauronie. Która spółka będzie następna?\nW dniu wczorajszym tj. 1 października 2015 roku Rada Nadzorcza Tauronu odwołała dotychczasowego prezesa zarządu spółki Dariusza Luberę. Pełnił on swoją funkcję od 2008 roku. W jego miejsce został powołany Jerzy Kurella, który wcześniej był m.in. wiceprezesem PGNiG ds. handlu. W treści oficjalnego komunikatu próżno szukać informacji o powodach tych decyzji. Jednak to nie była tylko jedna zmiana w składzie zarządu.\nZe stanowiskami pożegnali się również Aleksander Grad – wiceprezes zarządu ds. korporacji i Katarzyna Rozenfeld – wiceprezes zarządu ds. handlowych. Rezygnacje z pełnienia funkcji członków zarządu złożyli Stanisław Tokarski – wiceprezes zarządu ds. strategii i rozwoju oraz Krzysztof Zawadzki – wiceprezes zarządu ds. ekonomiczno-finansowych. Rada nadzorcza powołała w ich miejsce z dniem 1 października 2015 r. Michała Gramatykę na stanowisko wiceprezesa zarządu ds. handlowych oraz Henryka Borczyka na stanowisko wiceprezesa zarządu ds. korporacji.\nMedia niemal jednogłośnie wskazują, że powodem do zmian na szczycie energetycznej spółki był nieefektywny i wciąż niezakończony proces przejmowania pogrążonej w kłopotach kopalni Brzeszcze. Nowy prezes Tauronu w wywiadzie dla PAP poinformował, że akwizycja tej kopalni jest ważna dla Tauronu i trzeba zrealizować ją możliwie szybko. Dodał też, że nie ma planów do zmiany strategii grupy. W komunikacie możemy przeczytać następujące jego słowa:\n"Grupa inwestuje w moce wytwórcze i zadaniem zarządu jest zapewnienie im stabilnych źródeł surowca. W obecnych warunkach na rynku surowcowym pozyskanie aktywów górniczych może być dobrą okazją inwestycyjną, która pozwoli wzmocnić pozycję Tauronu jako silnego holdingu paliwowo-energetycznego, jednocześnie budując wartość spółki dla jej akcjonariuszy."\nNa informacje dotyczącą zmian na czele Tauronu negatywnie zareagowali inwestorzy. Kurs akcji w ciągu około godziny po decyzji zanurkował o 3% testując jednocześnie dołki z połowy sierpnia tego roku na poziomie 3,17 zł. Jest to historycznie najniższa wycena Tauronu od rozpoczęcia notowań na GPW. Na uwagę zwraca solidaryzm i odejście innych członków dotychczasowego zarządu Tauronu. Wydali oni oświadczenie, którego fragmenty publikujemy poniżej:\n„Dotychczasowy zarząd Tauron Polska Energia był dobrze oceniany przez zewnętrzne otoczenie, w tym przez przedstawicieli rynków finansowych oraz środowisko branżowe. Fundamentem tej opinii był autorski skład zarządu zaakceptowany przez Radę Nadzorczą. W naszym przeświadczeniu, zarząd w tym składzie stanowił drużynę, której największą zaletą był profesjonalizm oraz wzajemna lojalność i zaufanie."\n„Należy podkreślić, że członkowie zarządu świadomi ewentualnych zaburzeń w funkcjonowaniu spółki Tauron Polska Energia, obejmujących solidarne odejście całego zarządu, oraz mając na uwadze troskę o zarządzanie powierzonym majątkiem, zwrócili przed posiedzeniem Rady Nadzorczej jej szczególną uwagę na konieczność podjęcia stosownych kroków, które umożliwią ciągłość funkcjonowania spółki."\nPo analizie oświadczeń i wypowiedzi dla prasy starych i nowych przedstawicieli zarządu Tauronu trudno nie oprzeć się wrażeniu, że to właśnie kwestia przejęcia upadającej kopalni Brzeszcze jest bezpośrednim powodem zmian. Dotychczasowy zarząd spółki cieszył się zaufaniem rynków kapitałowych. Moim zdaniem odwołanie dobrze funkcjonującego i wieloletniego zarządu pokazuje fakt, jak bardzo polityczną decyzją jest utrzymywanie przy życiu nierentownych, nieefektywnych i tkwiących w poprzednim ustroju śląskich kopalń. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że cierpią na tym portfele mniejszościowych akcjonariuszy, w tym także przyszłych emerytów za pośrednictwem OFE, nie wspominając już o zasypywaniu od wielu lat dziury bez dna z budżetu Państwa, czyli naszych pieniędzy. Skoro wybraliśmy funkcjonowanie w gospodarce wolnorynkowej, to niech jej zasady dotyczą wszystkich bez wyjątków.


Rocznica Porozumienia Gdańskiego. 40 lat temu rozpoczął się proces, który zmienił obraz nie tylko Polski i Europy, ale także całego świata. Jednym z fundamentów tych zmian była "Solidarność". 31 sierpnia 1980 r., w Stoczni Gdańskiej komunistyczne władze reprezentowane przez Komisję Rządową oraz Międzyzakładowy Komitet Strajkowy (MKS) podpisały Porozumienie Gdańskie, zezwalając m.in. na oficjalne tworzenie wolnych związków zawodowych, co dało początek procesu powstawania NSZZ "Solidarność". Porozumienie to, wraz z porozumieniami w Szczecinie i Jastrzębiu, zakończyło falę protestów robotniczych i strajków. Do Porozumienia Gdańskiego doszło w efekcie trwającego dwa tygodnie strajku w Stoczni, który z czasem rozszerzył się na wiele zakładów w całej Polsce. MKS utworzono też w Szczecinie i Jastrzębiu. Z każdym z nich odpowiednie delegacje rządowe podpisały oddzielne porozumienia - 30 sierpnia z MKS w Szczecinie, 3 września z MKS w Jastrzębiu. "Solidarność" była pierwszą w dziejach krajów komunistycznych, niezależną od władz, legalną organizacją. Jej powstanie i istnienie w latach 1980-1981 były jedynym w historii PRL i innych krajów bloku radzieckiego przypadkiem wprowadzenia praktycznego pluralizmu politycznego. Związek szybko osiągnął ok. 10 mln członków. „Solidarność” zmieniła oblicze Polski i Europy. Powstała dzięki determinacji i oporowi Polaków przeciwko komunistycznemu zniewoleniu. Narodziła się w walce o wolność, suwerenność, prawdę i godność. W tym bezprecedensowym dziele wielką rolę odegrała „Solidarność” robotnicza i rolnicza skupiająca także działaczy z Jarosławia, Radymna, Pruchnika, Sieniawy i Przeworska. W licznych dyskusjach i sporach wypracowano lokalny program zmian społecznych i gospodarczych, który próbowano egzekwować poprzez negocjacje z władzą, protesty i strajki. W toku walki ujawniło się wielu autentycznych liderów związkowych, którzy w okresie stanu wojennego byli szczególnie prześladowani i internowani. Działalność NSZZ „Solidarność”, której przełomowy charakter zapisał się w historii Polski, ale także Jarosławia i regionu, wymaga stałego przypominania i popularyzowania. W związku z przypadającą w 2020 roku 40. rocznicą powstania NSZZ „Solidarność” Muzeum w Jarosławiu Kamienica Orsettich, Region Ziemia Przemyska NSZZ „Solidarność” przygotowują okolicznościową wystawę, przy wsparciu Starosty Jarosławskiego. Chcąc ją wzbogacić i uzupełnić, organizujemy zbiórkę dokumentów, fotografii i pamiątek historycznych o genezie i działalności NSZZ „Solidarność” na naszym terenie. Zebrane podczas zbiórki materiały zostaną zeskanowane i opracowane, a ich oryginały zwrócone właścicielom. Powstała w ten sposób baza posłuży w przyszłości jako materiał źródłowy do dalszych badań oraz organizacji wystaw. Zapraszamy do współpracy wszystkich, którzy mają w posiadaniu tego typu materiały. Fotografie, dokumenty i różnego rodzaju pamiątki z lat 1980-1989 można dostarczać do siedziby Muzeum w Jarosławiu Kamienica Orsettich oraz Oddziału Regionu Ziemia Przemyska NSZZ „Solidarność” w Jarosławiu. Dane kontaktowe oraz szczegóły akcji na plakacie. Na podstawie portalu dzieje.pl, własna\nZdjęcie za www.dzieje.pl\n40 lat temu rozpoczął się proces, który zmienił obraz nie tylko Polski i Europy, ale także całego świata. Jednym z fundamentów tych zmian była "Solidarność".\n31 sierpnia 1980 r., w Stoczni Gdańskiej komunistyczne władze reprezentowane przez Komisję Rządową oraz Międzyzakładowy Komitet Strajkowy (MKS) podpisały Porozumienie Gdańskie, zezwalając m.in. na oficjalne tworzenie wolnych związków zawodowych, co dało początek procesu powstawania NSZZ "Solidarność". Porozumienie to, wraz z porozumieniami w Szczecinie i Jastrzębiu, zakończyło falę protestów robotniczych i strajków.\nW tym bezprecedensowym dziele wielką rolę odegrała „Solidarność” robotnicza i rolnicza skupiająca także działaczy z Jarosławia, Radymna, Pruchnika, Sieniawy i Przeworska. W licznych dyskusjach i sporach wypracowano lokalny program zmian społecznych i gospodarczych, który próbowano egzekwować poprzez negocjacje z władzą, protesty i strajki. W toku walki ujawniło się wielu autentycznych liderów związkowych, którzy w okresie stanu wojennego byli szczególnie prześladowani i internowani.\nDziałalność NSZZ „Solidarność”, której przełomowy charakter zapisał się w historii Polski, ale także Jarosławia i regionu, wymaga stałego przypominania i popularyzowania. W związku z przypadającą w 2020 roku 40. rocznicą powstania NSZZ „Solidarność” Muzeum w Jarosławiu Kamienica Orsettich, Region Ziemia Przemyska NSZZ „Solidarność” przygotowują okolicznościową wystawę, przy wsparciu Starosty Jarosławskiego. Chcąc ją wzbogacić i uzupełnić, organizujemy zbiórkę dokumentów, fotografii i pamiątek historycznych o genezie i działalności NSZZ „Solidarność” na naszym terenie. Zebrane podczas zbiórki materiały zostaną zeskanowane i opracowane, a ich oryginały zwrócone właścicielom. Powstała w ten sposób baza posłuży w przyszłości jako materiał źródłowy do dalszych badań oraz organizacji wystaw.\nZapraszamy do współpracy wszystkich, którzy mają w posiadaniu tego typu materiały. Fotografie, dokumenty i różnego rodzaju pamiątki z lat 1980-1989 można dostarczać do siedziby Muzeum w Jarosławiu Kamienica Orsettich oraz Oddziału Regionu Ziemia Przemyska NSZZ „Solidarność” w Jarosławiu. Dane kontaktowe oraz szczegóły akcji na plakacie.\nNa podstawie portalu dzieje.pl, własna\nplakat-skonwertowany.pdfplik w formacie .PDF\t(70 Pobrań)


1 1 z :21 OFERTA KREDYTOWA :12 Deutsche Bank Deutsche Bank DomBank Wartość kredytu Wartość Okres kredytowania Okres karencji Okres karencji na budowę Waluta PLN CHF PLN Spread - 3,446 - Oprocentowanie 7,15 % 3,89 % 6,96 % Rata maksymalna Rata minimalna Suma odsetek ,5% ,5% % za przewalutowanie wynosi 1,5% przewalutowywanej kwoty. Po 3 latach. W ciągu pierwszych 3 lat okresu kredytowania w Po 3 latach. W ciągu pierwszych 3 lat okresu kredytowania w Po 3 latach. W ciągu pierwszych 3 lat okresu kredytowania w Po 3 latach. W ciągu pierwszych 3 lat okresu kredytowania w Bezpłatnie do 9% kwoty Jeżeli w okresie krótszym niż 1/3 okresu kredytowania spłacone zostanie ponad 9% kredytu to wynosi,1% za każdy pozostały miesiąc do upływu 1/3 okresu Bezpłatnie po upływie 1/3 okresu Jeżeli całkowita spłata nastąpi wcześniej to wynosi,1% za każdy Mieszkania bezpłanie. Dla domów i działek wymagany operat wykonany przez rzeczoznawcę z listy banku wykonywany po wstępnej decyzji finansowej. Mieszkania. Dla domów i działek wymagany operat wykonany przez rzeczoznawcę z listy banku wykonywany po wstępnej decyzji finansowej. Bezpłatnie dla o wartości do 1, mln zł. Powyżej. Ubezpieczenie na życie marża + 1,2% marża + 1,2% Składka za 5 lat w wysokości 3,8% od Składka za 5 lat w wysokości 3,8% od 1% ubezpieczenie na wypadek odmowy wpisu hipoteki Okres ubezpieczenia: 3, 6, 9, 12, 24 miesiące. - za każde 3 miesiące ubezpieczenia cena,3% kwoty kredytu, - wznowienie ubezpieczenia zawsze na okres 9 miesięcy (,9% kwoty kredytu) Składka ubezpieczenia na okres 5 lat w wysokości 2% od końcowej kwoty Wymagane przy wkładzie własnym poniżej 7%. Ubezpieczenie OC hipoteką kaucyjną na rzecz banku. hipoteką kaucyjną na rzecz banku. hipoteką na rzecz banku: zł za hipotekę kaucyjną i,1% wartości za hipotekę zwykłą własnego, oraz PCC własnego, oraz PCC 24 suma kosztów gotówkowych obejmuje PCC ( zł) i weksel Ostateczna decyzja dotycząca udzielenia kredytu, a także warunków kredytowania, podejmowana jest wyłącznie przez banki. Informacje dotyczące warunków kredytowania nie stanowią oferty w myśl właściwych przepisów prawa cywilnego.... Biuro Szczecin\n2 2 z :21 GE Dopasowany Premium GE Dopasowany Premium DomBank Dla kredytów o wartości do 5. zł Dla kredytów o wartości do 5. zł w wysokości 2,2% może być w wysokości 2,2% może być zamieniona na ubezpieczenie od ryzyka utraty zamieniona na ubezpieczenie od ryzyka utraty na 2 lata (2,2%). na 2 lata (2,2%). Wartość kredytu Wartość Okres kredytowania Okres karencji Okres karencji na budowę Waluta CHF CHF PLN Spread 7,8125 5, Oprocentowanie 4,26 % 3,9 % 6,67 % Rata maksymalna Rata minimalna Suma odsetek % za przewalutowanie wynosi 1,5% przewalutowywanej kwoty. Bezpłatnie do 9% kwoty Jeżeli w okresie krótszym niż 1/3 okresu kredytowania spłacone zostanie ponad 9% kredytu to wynosi,1% za każdy Bezpłatnie po upływie 1/3 okresu Jeżeli całkowita spłata nastąpi wcześniej to wynosi,1% za każdy może przekroczyć 5% kwoty prowizji w wysokości 2% kwoty lat okresu kredytowania za wcześniejszą spłatę wynosi 2% kwoty Bezpłatnie po 5 latach. W ciągu pierwszych 5 może przekroczyć 5% kwoty prowizji w wysokości 2% kwoty Bezpłatnie po 5 latach. W ciągu pierwszych 5 lat okresu kredytowania za wcześniejszą spłatę wynosi 2% kwoty Bezpłatnie dla o wartości do 1, mln zł. Powyżej. Koszt wyceny w wysokości 25 zł doliczany jest do kwoty Koszt wyceny w wysokości 25 zł doliczany jest do kwoty Ubezpieczenie na życie ubezpieczenie na wypadek odmowy wpisu hipoteki Okres ubezpieczenia: 3, 6, 9, 12, 24 miesiące. - za każde 3 miesiące ubezpieczenia cena,3% kwoty kredytu, - wznowienie ubezpieczenia zawsze na okres 9 miesięcy (,9% kwoty kredytu). 9 9 Ubezpiecze na okres 2 lat - składka doliczana automatycznie do kwoty Stawka ubezpieczenia wynosi 2,2% kwoty 9 9 Ubezpiecze na okres 2 lat - składka doliczana automatycznie do kwoty Stawka ubezpieczenia wynosi 2,2% kwoty marża + 1,25% marża + 1,25% 2 7 Składka za 3 lata w wysokości 3,6% od 2 7 Składka za 3 lata w wysokości 3,6% od Składka ubezpieczenia na okres 5 lat w wysokości 2% od końcowej kwoty Wymagane przy wkładzie własnym poniżej 7%. Ubezpieczenie OC hipoteką na rzecz banku: zł za hipotekę hipoteką na rzecz banku: zł za hipotekę hipoteką na rzecz banku: zł za hipotekę kaucyjną i,1% wartości za hipotekę zwykłą PCC i weksel ubezpieczenie niskiego wkładu własnego i oraz PCC ( zł) ubezpieczenie niskiego wkładu własnego i oraz PCC ( zł).\n3 3 z :21 ING ING Millennium dostępne dla umów o pracę, kontraktów i działalności gospodarczej. Wartość kredytu Wartość Okres kredytowania Okres karencji Okres karencji na budowę Waluta CHF PLN PLN Spread 4, Oprocentowanie 4,5 % 7, % 7,35 % Rata maksymalna Rata minimalna Suma odsetek płatne z tytułu zmiany waluty ze złotówek na CHF będzie wynosić 1,% kwoty podlegającej przewalutowaniu. płatne z tytułu zmiany waluty ze złotówek na CHF będzie wynosić 1,% kwoty podlegającej przewalutowaniu. Promocja: % do 3 czerwca 28 za przewalutowanie z PLN na walutę wynosi 1% przewalutowywanej kwoty może przekroczyć 3% kwoty prowizji w wysokości 2% kwoty Po 3 latach. W ciągu pierwszych 3 lat okresu kredytowania w wysokości 2% spłacanej kwoty. Ubezpieczenie na życie 4 Opłata za pierwszą wycenę zleconą przez Bank pobierana w momencie uruchomienia 9 Składka miesięczna obligatoryjnego ubezpieczenia na życie, wymaganego na kwotę kredytu i przez cały okres Możliwa cesja posiadanego ubezpieczenia. 9 Składka w wysokości 2% dla ubezpieczenia na okres 5 lat - może być kredytowana jeśli suma wartości kredytu i składki nie przewyższa wartości. Ubezpieczenie dostępne dla umów o pracę, kontraktów i działalności gospodarczej. 855 Składka kwartalna ubezpieczenia do czasu wpisu do hipoteki w wysokości,% kwoty 855 Składka kwartalna ubezpieczenia do czasu wpisu do hipoteki w wysokości,% kwoty 34 Składka miesięczna ubezpieczenia do czasu wpisu do hipoteki do KW Składka za 5 lat w wysokości 3,5% od Składka rzeczywista naliczana jest za teoretyczny okres spłaty wkładu własnego w wysokości 2% - rocznie,7% Składka za 5 lat w wysokości 3,5% od Składka rzeczywista naliczana jest za teoretyczny okres spłaty wkładu własnego w wysokości 2% - rocznie,7% Składka za 3 lata w wysokości 3% od 1%. Ubezpieczenie OC hipoteką na rzecz banku: zł za hipotekę kaucyjną i,1% wartości za hipotekę zwykłą. hipoteką na rzecz banku: zł za hipotekę kaucyjną i,1% wartości za hipotekę zwykłą. hipoteką na rzecz banku: zł za hipotekę kaucyjną i,1% wartości za hipotekę zwykłą. 5 weksel 5 weksel 17 Opłata za pełnomocnictwo banku do rachunku klienta ubezpieczenia: pomostowe, niskiego wkładu własnego (za 5 lat), oraz PCC ( zł) i weksel ubezpieczenia: pomostowe, niskiego wkładu własnego (za 5 lat), oraz PCC ( zł) i weksel własnego i oraz PCC ( zł) i pełnomocnictwo.\n4 4 z :21 Millennium Multibank WWJ z PBS Multibank z PBS dostępne dla umów o pracę, kontraktów i działalności gospodarczej. marża. Odsetki płatne miesięcznie, kapitał płatny raz na 12 lub 24 miesiące. marża. Wartość kredytu Wartość Okres kredytowania Okres karencji Okres karencji na budowę Waluta CHF PLN PLN Spread 4, Oprocentowanie 4,18 % 8,13 % 7,67 % Rata maksymalna Rata minimalna Suma odsetek Promocja: % do 3 czerwca W tym dodatkowa z tytułu hipoteki do KW w wysokości,2%. 5 4 W tym dodatkowa z tytułu hipoteki do KW w wysokości,2%. Pierwsze przewalutowanie z waluty na PLN bezpłatne. za kolejne przewalutowania to 1% przewalutowywanej kwoty. może przekroczyć 3% kwoty prowizji w wysokości 2% kwoty Po 3 latach. W ciągu pierwszych 3 lat okresu kredytowania w Ubezpieczenie na życie 4 Opłata za pierwszą wycenę zleconą przez Bank pobierana w momencie uruchomienia 9 Składka miesięczna obligatoryjnego ubezpieczenia na życie, wymaganego na kwotę kredytu i przez cały okres Możliwa cesja posiadanego ubezpieczenia. 9 Składka w wysokości 2% dla ubezpieczenia na okres 5 lat - może być kredytowana jeśli suma wartości kredytu i składki nie przewyższa wartości. Ubezpieczenie dostępne dla umów o pracę, kontraktów i działalności gospodarczej. wartości do 5. zł, lub gdy wkład własny kredytobiorcy wynosi powyżej 4%. ubezpieczeniowa to,417% miesięcznie od 6 3 wartości do 5. zł, lub gdy wkład własny kredytobiorcy wynosi powyżej 4%. ubezpieczeniowa to,417% miesięcznie od Składka miesięczna ubezpieczenia do czasu wpisu do hipoteki do KW. marża + 1,5% marża + 1,5% 2 7 Składka za 3 lata w wysokości 3% od 3 15 kredytu przewyższającej 8% wartości kredytu przewyższającej 8% wartości. Ubezpieczenie OC hipoteką na rzecz banku: zł za hipotekę hipoteką na rzecz banku: zł za hipotekę kaucyjną (dla PLN i walut) i,1% wartości za hipoteką na rzecz banku: zł za hipotekę kaucyjną (dla PLN i walut) i,1% wartości za 17 Opłata za pełnomocnictwo banku do rachunku klienta własnego i oraz PCC ( zł) i pełnomocnictwo własnego i oraz PCC ( zł) własnego i oraz PCC ( zł).\n5 5 z :21 Multibank z PBS marża. Wartość kredytu Wartość 45 Okres kredytowania 36 Okres karencji Okres karencji na budowę Waluta CHF Spread 4,4974 Oprocentowanie 4,4 % Rodzaj rat raty równe Rata maksymalna Rata minimalna Suma odsetek Ubezpieczenie na życie 5 4 W tym dodatkowa z tytułu hipoteki do KW w wysokości,2%. wartości do 5. zł, lub gdy wkład własny kredytobiorcy wynosi powyżej 4%. ubezpieczeniowa to,417% miesięcznie od 6 3 marża + 1,5% Ubezpieczenie OC 3 15 kredytu przewyższającej 8% wartości. hipoteką na rzecz banku: zł za hipotekę kaucyjną (dla PLN i walut) i,1% wartości za 9 54 własnego i oraz PCC ( zł).\nPoradnik Jak wybrać kredyt hipoteczny\nAutor: Piotr Soboń, doradca kredytowy Poradnik Jak wybrać kredyt hipoteczny Obecne ceny nieruchomości w stosunku do zarobków większości Polaków to sumy astronomiczne. Dlatego najczęstszym sposobem finansowania


Studia dla obcokrajowców w Warszawie - newss.pl\nSTART INNE Studia dla obcokrajowców w Warszawie\nStudia dla obcokrajowców w Warszawie\nZ myślą o obcokrajowcach, którzy planują studiować w Polsce, Wyższa Szkoła Ekonomiczno – Informatyczna w Warszawie zorganizowała kurs języka polskiego. Zajęcia będą trwały przez cały rok akademicki, a ich celem jest przygotowanie do rozpoczęcia studiów I i II stopnia na polskich uczelniach.\nOd października br. Wyższa Szkoła Ekonomiczno– Informatyczna poszerza swoją ofertę edukacyjną o kurs języka polskiego dla obcokrajowców, na stałe przebywających na terenie naszego kraju. Celem zajęć jest kształcenie w sprawności mówienia, słuchania, czytania i pisania po polsku. Uczestnicy zapoznają się także z kulturą, tradycją i historią Polski.\n„Coraz więcej obcokrajowców decyduje się na studia na polskich uczelniach.. Staliśmy się bardzo atrakcyjnym rynkiem dla inwestorów z zagranicy, którzy pragną na stałe przeprowadzić się do Polski, wraz ze swoimi rodzinami. Pod względem warunków zamieszkania, rozwoju zawodowego i edukacji jesteśmy dużą konkurencją dla pozostałych krajów Europy Środkowo – Wschodniej.” – mówi prof. dr hab. Paweł Bożyk, Rektor Wyższej Szkoły Ekonomiczno– Informatycznej. „Dlatego w nowym roku akademickim przygotowaliśmy kurs języka polskiego dla obcokrajowców, którzy dzięki intensywnej rocznej nauce będą w stanie rozpocząć naukę na każdej polskiej uczelni.” – dodaje.\nWięcej informacji pod adresem www.wsei.pl.\nWyższa Szkoła Ekonomiczno-Informatyczna w Warszawie powstała 10 lipca 1996 roku na podstawie zezwolenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu. Od początku zapewnia wysoki poziom kształcenia, a celem nauczania jest jak najlepsze przygotowanie absolwentów do pracy zawodowej. Szkoła zatrudnia ponad 260 nauczycieli akademickich, w tym 90 profesorów i doktorów habilitowanych. Są to wykładowcy o najwyższych kwalifikacjach naukowych i zawodowych. Uczelnia łączy akademicki i biznesowy charakter kształcenia, dzięki czemu absolwenci są wyposażeni nie tylko w wiedzę teoretyczną, ale przede wszystkim otrzymują znakomite przygotowanie praktyczne. Obok atrakcyjnego i oryginalnego programu szkoła zapewnia studentom również stały kontakt z najlepszymi wykładowcami oraz liczne praktyki zawodowe.


Korepetycje Dąbrowa, Gdynia - wszystkie dzielnice miasta. Wasz korepetytor na stronie Buki\nKorepetycje Gdynia – Łatwy wybór korepetytora Dąbrowa\nKorepetycje Dąbrowa, Gdynia\nDzielnica: Dąbrowa i 106 innych dzielnic\nDzielnica: Dąbrowa i 22 innych dzielnic\nDzielnica: Dąbrowa i 21 innych dzielnic\nDzielnica: Dąbrowa i 150 innych dzielnic\nDzielnica: Dąbrowa i 51 innych dzielnic\nCześć! Mam na imię Magdalena i zapraszam na zajęcia z języka angielskiego. Uczę języka angielskiego od 2006 roku. W latach 2006 - 2017 mieszkałam w Wielkiej Brytanii gdzie uczyłam polskie dzieci angielskiego w sobotnich szkołach, jak również byłam nauczycielem w angielskiej szkole podstawowej. Od d...\nDzielnica: Dąbrowa i 98 innych dzielnic\nWitam, jestem absolwentem brytyjskiej uczelni w Londynie. Uczę języka angielskiego dzieci i seniorów zaczynając od szkoły podstawowej, aż do C1/C2.\nEdukacja: Buckinghamshire New University\nDzielnica: Dąbrowa i 26 innych dzielnic\nWitam, Nazywam się Piotr i przez ostatnie 5 lat studiowałem i pracowałem w Wielkiej Brytanii. Posiadam dyplom ukończenia studiów licencjackich z biznesu i marketingu na brytyjskim uniwersytecie mieszczącym się na stadionie narodowym Wembley.  Oferuję pomoc począwszy od uczniów szkoły podstawowej...\nDzielnica: Dąbrowa i 56 innych dzielnic\nDzielnica: Dąbrowa i 141 innych dzielnic\nDzielnica: Dąbrowa i 143 innych dzielnic\nDzielnica: Dąbrowa i 9 innych dzielnic\nDzielnica: Dąbrowa i 19 innych dzielnic\nSerdecznie zapraszam na prywatne lekcje z matematyki. W mojej metodzie nauczania staram się pokazywać różne sposoby rozwiązywania zadań, tak aby mój uczeń mógł spojrzeć na problem z dogodnej dla siebie perspektywy. Lekcje są prowadzone w miłej i bezstresowej atmosferze. Potrafię zmotywować do nauki ...\nDzielnica: Dąbrowa i 6 innych dzielnic\nDzielnica: Dąbrowa i 37 innych dzielnic\nKorepetycje gdynia – ankiety i ranking korepetytorzy. Usługi korepetytorskie w Gdyni. Korepetytorzy Gdynia – wszystkie dzielnice miasta Dąbrowa\nKorepetycje Gdynia, Dąbrowa - Najlepsi wykładowcy na stronie Buki. Wszystkie dzielnice miasta Gdynia, różne ceny – łatwo znaleźć korepetytora!


Inwestycyjny poradnik bogatego ojca – Maklerska.pl\nPowiedzenie sprzed lat: ”Do celu możesz dojść tylko ciężką pracą” jest już nieaktualne. W dzisiejszych czasach należy pracować mądrze, a nie ciężko. Ludzie nie dorabiają się ciężką, tylko mądrą pracą. Poznaj więc mądre metody działania.\nKsiążka rozpoczyna się od wyjaśnienia: ”Dlaczego bogaci nie przystępują do funduszy inwestycyjnych”. Jak można tego oczekiwać, jest ona napisana stylem prostym i przystępnym. Jednakże zawarte w niej informacje są całkowicie odmienne od zaleceń inwestycyjnych, które można znaleźć w innych książkach.\nNajbardziej interesujące dla Czytelnika może być to, w jaki sposób bogaty ojciec uczył autora minimalizowania ryzyka i uzyskiwania wyjątkowo wysokich zwrotów z inwestycji. Po przeczytaniu ”Inwestycyjnego poradnika bogatego ojca” większość osób będzie przekonana o tym, że prawdziwie wielki majątek jest w zasięgu ich ręki.\n„Działaj zgodnie z planem”\n„Wychodź szybko ze stratnych inwestycji”\n„Ucz sie zasad działania rynków”\n„Ryzykuj pieniądze, które możesz stracić”\nTe zasady znane są części grających na rynku terminowym. Kiyosaki w kolejnej swojej pracy rozciąga je na niemal wszystkie rodzaje prowadzonego biznesu. Powtarza również znaną (i wyjątkowo nieprzestrzeganą)zasadę, że ludzie dłużej zastanawiają się nad kupnem żelazka, niż nad wejściem w inwestycje (akcje, kontrakty, nieruchomości).\nPodobnie jak „Bogaty ojciec, biedy ojciec” rzecz warta polecenia, zwłaszcza dla tych, którzy nie potrafią uporządkować własnego podejścia. Choć nie jest bezpośrednio o rynku futures, wiele z zasad przedstawionych w książce powinni stosować gracze próbujący sił w budowie automatycznych systemów transakcyjnych, których celem jest zarabianie pieniędzy, nie zaś ściganie się z rynkiem.\nNapisz pierwszą recenzję “Inwestycyjny poradnik bogatego ojca” Anuluj pisanie odpowiedzi


Mieszkacy Polesia i Pińska do 1939 r.\nKończy się I Wojna Światowa. Powstają nowe państwa. Suwerenność uzyskują m.in. Czechosłowacja, Belgia, Austria, Polska. Udaje się to również Finlandii i krajom bałtyckim. Podjęto też starania o stworzenie samodzielnego państwa białoruskiego. Roman Skirmuntt, jako przewodniczący Białoruskiego Komitetu Narodowego w Piotrogrodzie prowadził rozmowy z Tymczasowym Rządem o uzyskanie niepodległości przez Białoruś. Od 25 marca do 12 lipca 1917 r. stał na czele Białoruskiego Komitetu Narodowego. Był współorganizatorem i drugim przewodniczącym Komitetu Wykonawczego Pierwszego Kongresu Wszechbiałoruskiego w Mińsku. Od lipca 1918 przez 2 miesiące był drugim premierem Białoruskiej Republiki Ludowej. Niestety, bolszewicy wchłonęli tę Republikę.\nPodczas wojny polsko-bolszewickiej Roman Skirmuntt, stanął po stronie polskiej. Wrócił do rodzinnego majątku w Porzeczu. Popierał wydawnictwa białoruskie m. in. gazetę "Nasza Niwa". Rodzina Skirmunttów poniosła tak wielkie straty podczas tej wojny, że już nie mogła odbudować swojej dawnej przemysłowej potęgi.\nO niepodległą Białoruś walczy także słynny z awanturnictwa gen. St. Bułak-Bałachowicz. Pomimo rozejmu w Rydze (12.10.1920 r.), wkracza na czele 20 000 armii na tereny Białorusi zajęte przez bolszewików i 10 listopada 1920 r. zdobywa Mozyrz, ogłasza niepodległość Białorusi, powołuje rząd Republiki Białoruskiej. Ofensywa bolszewicka zmusza go do odwrotu. W dniu 28 listopada 1920 r. z tzw. Ochotniczą Sprzymierzoną Armią wraca do Polski. Armia zostaje internowana, a generała nie przyjęto do Wojska Polskiego.\nJest to ostatni akcent tej wojny na Polesiu.\nZnowu pojawiają się tu nowi ludzie. Przybyli z Wojskiem Polskim, dumni, że przyczynili się do powrotu Polesia do Polski po wielu latach zaboru.\nOprócz zwykłych osadników zamieszkał na Polesiu sir Adrian Carton de Wiart. Arystokrata, generał broni, szef brytyjskiej misji wojskowej w Polsce w latach 1919-1924. Po jej zakończeniu otrzymał w darze od swego adiutanta, księcia Karola Radziwiłła, leśniczówkę Prostyń. Mieszkał w niej do 1939 r.\nObrońcom Kresów Wschodnich 1919\nNatomiast zwykli osadnicy, to żołnierze, ochotnicy nagrodzeni ziemią za wojenny, nieraz bohaterski, trud. Osadnictwo miało zagospodarować nadwyżki niewykwalifikowanej siły roboczej, wzmocnić polskość oraz obronność na Kresach. Ci, którzy mieli stosowne wykształcenie, zostawali urzędnikami, policjantami, pracownikami poczty. Wielu było zatrudnionych w leśnictwie.\nW 1921 r Pińsk ma już 23 497 mieszkańców i jest stolicą największego województwa w Polsce. Pierwszy wojewoda poleski urzęduje w Brześciu, ponieważ po działaniach wojennych Pińsk nie posiada odpowiedniej infrastruktury. Poleskie województwo liczy wtedy ok. miliona ludności, 40 000 km2 powierzchni, 750 km szos. Cały obszar to: 16% nieużytków, 36% lasów, ok. 20% łąk i pastwisk - co też jest liczbą płynną, uzależnioną od stanu wody. Natomiast użytków rolnych jest zaledwie 18%. Po przeliczeniu liczby mieszkańców przypadających na zdatny do uprawy grunt otrzymujemy liczby wskazujące na "głód ziemi". Tym bardziej, że jeszcze w 1931 r. 65% gospodarstw rolnych to gospodarstwa poniżej 7 ha, w tym ziemi ornej i ogrodów nie więcej niż 4 ha. Biorąc pod uwagę, że poleska ziemia jest licha, było to za mało do utrzymania rodziny. Dlatego obce osadnictwo rolne wśród miejscowych wywoływało słuszną niezgodę.\nRzeczywistość poleska jest taka, że w 1921 roku na wsi nie umie czytać ani pisać 66,9% mężczyzn i aż 88,5% kobiet. Po 10 latach na wsi analfabetów mężczyzn jest 53,9%, a kobiet 71,4%. Analfabetyzm w miastach w 1921 roku wynosił ogółem 37,7%, a w 1931 r. już tylko 16,1% mieszkańców.\nW sierpniu 1921 r. w Pińsku wybucha pożar. Miasto ponosi dotkliwe straty. Spalona została trzecia część miasta, uszkodzona synagoga, pofranciszkański kościół i dzwonnica, gimnazjum żeńskie. Formalna stolica województwa zostaje przeniesiona do Brześcia, a Pińsk od tej pory jest miastem powiatowym. Ponownie miasto musi odradzać się ze zgliszcz.\nZnaczenie Pińska i Polesia dla II Rzeczpospolitej było nie do przecenienia ze względu na obronność wschodnich granic oraz zapobieganie antypolskim ruchom komunistycznym i nacjonalistycznym.\nPrzeciętny mieszkaniec poleskiej wsi nie utożsamiał się z narodowością ukraińską, ani z białoruską, a tym bardziej polską. Był tutejszy. Dlatego władze polskie starają się izolować wpływy ukraińskie i białoruskie na Polesiu i pomóc Poleszukom poczuć się prawdziwymi polskimi obywatelami. Według spisu z 1931 r. w woj. poleskim wciąż ponad 707 tys. osób (62,4%) deklarowało jako język narodowy język "tutejszy".\nSzlachta, nawet zaściankowa, choć częściowo zrusyfikowana, była ostoją polskości, łatwiej włączała się w życie odrodzonego państwa. Sama jednak, mimo ubóstwa, nie bratała się z włościanami (np. nie zawierano mieszanych małżeństw, nawet nie brano udziału we wspólnych zabawach itp.). Polacy na Polesiu organizowali się głównie wśród własnych społeczności, chociaż władze oczekiwały większej emanacji polskości na Poleszuków.\nKościół katolicki na wsi miał wtedy małe znaczenie. Większość (70% w całym województwie) była prawosławna. Próbowano nie dopuścić do tego, by cerkiew zależna od Moskwy, zdominowana przez rosyjski kler, inspirowała antypolskie i antypaństwowe postawy. W latach trzydziestych, gdzie to było możliwe, język rosyjski w cerkwi zamieniano na polski, a tam, gdzie go nie rozumiano - na "tutejszy".\nGranica z ZSRR, na Polesiu była chroniona przez Korpus Ochrony Pogranicza. Bagienne tereny były jednak nie do upilnowania. Często dochodziło do dywersji, napadów nawet tak zuchwałych jak np. na pociąg, którym podróżował wojewoda poleski St. Downarowicz i komendant okręgowy Mięsowicz.\nDuże znaczenie obronne miała Pińska Flotylla Rzeczna. Patrolowała m.in. drogi wodne. Nauczyciele, osoby z kręgów dobroczynnych ciężko pracowali wśród wiejskich Poleszuków, próbując nieść im oświatę, zachęcić nowymi metodami gospodarzenia. Starano się na miarę młodego państwa znaleźć pieniądze na wykupienie i zmeliorowanie nieużytków, żeby je przekazać małorolnym. W ten sposób powstawały nowe chutory, zwiększał się areał uprawnej ziemi.\nByły sukcesy, ale był też dziwny opór. Ludzie, którzy przyjechali tu z zachodnich części Polski nie mogli pojąć "posępności" Poleszuka i tego, że nie przyjmują ich pracy z radością.\nPamięć Poleszuka była inna niż chłopów w pozostałych częściach Polski. Gdzieś tam w swoich śpiewach, opowieściach, bajdach przechował się, stymulowany przez rosyjską propagandę, obraz Polaka, pana, który gnębił Poleszuków pańszczyzną, daremszczyzną. A oto car batiuszka uwolnił ich od "pańskiego gniotu". Szczodrze obdarzył kawałkiem ziemi. Uwłaszczenie dla Poleszuka, było zwycięstwem dobrego ruskiego cara nad panem Polakiem, zwycięstwo cara oswobodziciela, cara mużyków.\nDwory pańskie podupadały pozbawione darmowych robotników. Chaty wiejskich Poleszuków za to budowano już nie kurne, a przestronniejsze, ozdobne ikonami ubranymi w wyszywane ręczniki. W polu stały ich snopki, na łące ich stogi siana. Wystrojone dziewczyny z chłopakami na łódkach po rzece czy jeziorze pięknymi glosami o zmierzchu do nocy śpiewały pieśni. Była w nich i miłość, i tęsknota, i zaduma, wspomnienia dawnych dziejów. Pieśń po wodzie niosła się daleko i zwoływała z sąsiednich wiosek młodych ludzi na łódkach. W tym zawodzącym śpiewie przy gwiezdnej nocy, jasnym księżycu, w echu, odbitym od puszczy był głos dawnych Drewlan, Dregowiczów... a może i nuta z pradawnych obrzędów. Lud prosty i niepiśmienny nieświadomie przechowywał gdzieś tam głęboko w duszy dziedzictwo przodków przez wieki. Teraz melancholijnym śpiewem na środku wody tę spuściznę poleską wyrażał.\nNa Polesie do 1925 r. wraca ok. 250 tys. repatriantów z Rosji. Niektórzy z nich skomunizowani, podejmują działalność antypaństwową. Dlatego Korpus Ochrony Pogranicza otrzymuje specjalne uprawnienia. Do połowy 1925 są zlikwidowane dywersyjne ruchy zbrojne, kierowane przez Międzynarodówkę komunistyczną i oficjalne czynniki sowieckie.\nPoleszuk, z natury spokojny, powolny, jest poddawany działaniom różnych partii i agentur komunizujących, w celu zrewolucjonizowania go. Hasła Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi o dążeniu do wyzwolenia pracującego ludu białoruskiego spod ucisku Polaków szczególnie trafiały do poleskiej młodzieży. Głównym apelem propagandowym organizacji komunistycznych na Polesiu było "wyrzucenie polskich okupantów i przyłączenie ziem zachodnio-białoruskich i zachodnio-ukraińskich do wolnych republik sowieckich" (Polesie w polityce rządów II Rzeczpospolitej). Natomiast starsi Poleszucy, widząc uspokojenie po wojennym chaosie, byli raczej lojalni wobec zarządzeń nowej władzy.\nOd połowy 1925 r. następuje komunistyczna dywersja, tym razem polityczna. Przykładem jest akcja Makiwki Stepana (mandat poselski z listy Bloku Mniejszości Narodowych). Wiosną 1926 r. za pośrednictwem Komunistycznej Partii (bolszewików) na Ukrainie załatwia dostawę z Sowieckiej Ukrainy na adres Okręgowego Komitetu Ukraińskiego Zjednoczenia Socjalistycznego - Związek Włościański w Kobryniu paru wagonów jęczmienia i owsa dla rzekomo głodujących poleskich włościan. Zboże to zostało częściowo sprzedane po bardzo niskich cenach a nawet rozdane darmo członkom i sympatykom partii oraz włościanom, którzy zapisali się do partii. Pieniądze ze sprzedaży przeznaczono na pomoc więźniom politycznym. Akcja ta zrobiła wielkie wrażenie i zjednała wielu zwolenników przyłączenia Polesia do ZSRR.\nBiałoruska Włościańsko-Robotnicza Hromada była pierwszą legalną organizacją, kierowaną przez komunistów do prowadzenia dywersji politycznej na Polesiu. W kwietniu 1926 r. w Pińsku założyła oddział wileńskiego Białoruskiego Banku Spółdzielczego, zasilanego funduszami III Międzynarodówki. Łatwość uzyskania w nim kredytu i niesłabnąca agitacja przysporzyła wielu zwolenników. Sekretarz Hromady przekształcił komórki Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi w hurtki Białoruskiej Włościańsko-Robotniczej Hromady i realizował w nich dyrektywy III zjazdu Komunistycznej Partii Polski i III konferencji Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi.\nZarządzona przez władze centralne 15.01.1927 r. likwidacja organizacji komunistycznych spowodowała rozwiązanie Hromady, a jej niedobitki oraz członkowie Komunistycznej Partii Białorusi w kołach Towarzystwa Szkoły Białoruskiej, pod osłoną działalności kulturalno-oświatowej, nadal kontynuowały dzieło komunistycznego ruchu narodowowyzwoleńczego. Z czasem na mniejszą skalę, ponieważ byli wypierani przez działania Ukraińskiego Włościańsko-Robotniczego Zjednoczenia Socjalistycznego.\nWielu dawnych działaczy Hromady za swoją działalność polityczną zostało aresztowanych i skazanych na więzienie. W drodze wymiany więźniów politycznych z ZSRR, niektórzy z nich wyjechali do Mińska lub Moskwy. Tam większość zginęła z rąk stalinowców pod zarzutem szpiegostwa lub działalności kontrrewolucyjnej.\nW 1932 roku władze państwowe podejmują się oczyszczenia Towarzystwa Szkoły Białoruskiej z elementów komunizujących i komunistycznych. Na 51 kół Towarzystwa Szkoły Białoruskiej 18 zostało rozwiązanych pod przymusem, pozostałe uległy samolikwidacji.\nDla Poleszuka Pińsk był niezwykłym miejscem. Był nie tylko stolicą regionu, ale i najdostojniejszą stolicą świata, który niestety ograniczał się zasięgiem jego łódki "duszegubki", albo furki o wiklinowych bokach, zaprzężonej w krępego niedużego konika. Od dawien z daleka nieraz widział łuny pożarów, z ukrycia obserwował wojska idące na Pińsk i wracające. Nieufny, maruderów i obcych z cicha dobijał. Tak całe wieki bronił swojej rodziny przed próbującymi się schronić koło jego domostwa różnymi uciekinierami z wojska, niewoli, więzienia i innymi przybłędami. Teraz pieszo, chłopską furmanką, łodzią, podążał tu na jarmark, do urzędu, na odpust.\nMiasto powoli wychodziło z upadku. Powstawały nowe domy mieszkalne i budynki użyteczności publicznej. Odbudowano dworzec kolejowy, stopniowo są uruchamiane kolejne fabryki, zakłady rzemieślnicze, wybudowano Sąd Okręgowy, Bank Polski, kolonię urzędniczą, most na Pinie. W Pińsku stacjonuje garnizon piechoty i marynarki wojennej.\n12 września 1925 r. biskup Zygmunt Łoziński do świeżo odnowionego klasztoru pofranciszkańskiego przenosi z Nowogródka Wyższe Seminarium Duchowne. A 28 października 1925 r. Papież Pius XI powołuje nową diecezję pińską. Jej pierwszym biskupem zostaje bp Zygmunt Łoziński. Konstancja Skitmuntt oddaje swój pałac na siedzibę biskupstwa, zatrzymując sobie dożywotnio tylko jedno skrzydło.\nBiskupstwo prawosławne funkcjonuje od 1919 r.\nPińsk staje się miastem marynarzy i kleryków. Jednak naprawdę, jak większość miast i miasteczek poleskich, zdominowany jest przez Żydów. W połowie lat trzydziestych ma ponad trzydzieści tysięcy mieszkańców, a tylko ok. 7 200 osób w domu używa języka polskiego. Mieszkają tu również Niemcy, Białorusini, Ormianie. Niewielka liczba Rosjan, to głównie inteligencja.\nJuż nie jest rzecznym portem dla dwóch mórz, ale wciąż jest miastem handlowym. Słynie z targów, a potem z Jarmarku Poleskiego. Transport rzeczny jest wypierany przez kolej. Zresztą oba kanały wymagają remontu i inwestycji.\nNatomiast dobrze się ma "komunikacja parostatkowa", obsługująca 9 linii wycieczkowych. Np. trasa Pińsk - Łuck ma długość 300 km: 40 godzin w górę rzek Strumień i Styr, 30 godzin powrót. Albo przepiękna poleska trasa Pińsk - Telechany: 82 km. Po drodze są małe hoteliki, restauracje, a dla wycieczek noclegi w szkołach, remizach strażackich. Na statkach nieraz gra orkiestra i można tańczyć na pokładzie.\nNa przystani znajdowała się wypożyczalnia kajaków, łodzi, łódek motorowych.\nByła też i przystań szkolna ze schroniskiem na 40 miejsc (opłata 20 gr) oraz ośrodek sportów wodnych (kajaki, łodzie, żaglówki). Obok zbudowano pływalnię z podnoszoną drewnianą podłogą, by mogła służyć do nauki pływania. Taki piński wynalazek. Zimą była ślizgawką z wypożyczalnią łyżew i nart, ogrzewaną szatnią. Grała orkiestra.\nPrzedwojenne przewodniki zalecają wycieczki raczej parostatkiem, ponieważ jest wyższy i widać więcej niż tylko przybrzeżne szuwary. Ale tylko z cicho płynącego kajaka można zobaczyć przeróżne wodne ptactwo, podpłynąć do kolonii czapli, przez płytkie kanały zarośnięte grążelami i nenufarami dotrzeć do miejsca, gdzie tutejszym ukazuje się rycerz w złotej zbroi, którego kiedyś trzęsawisko wciągnęło wraz z koniem. Tylko tak można powiosłować wśród zatopionych drzew olchowego lasu i z garncem miodu, kupionym gdzieś na chutorze, wrócić do Pińska z daleka podziwiając panoramę tego miasta położonego na wyższym brzegu Piny.\nW niedzielę po kościele obowiązkowe były odwiedziny cukierni Gregorowicza, a bez względu na wyznanie, spacer główną ulicą Kościuszki (po Gazie) i bulwarem nad Piną.\nMieszkaniec Pińska czuje się w pewnym stopniu nobilitowany przez to, że jest pińczaninem. Dlatego stara się ładnie wyglądać. Już gimnazjalistki noszą jedwabne pończoszki i pantofelki. Panie bardzo dbają o elegancję swych ubiorów, kapeluszy, fryzur. Panowie od nich nie odstają. I tak wystrojeni gremialnie odwiedzają... fotografów. Tym zawodem trudnią się głównie Żydzi i bardzo starają się, by ich klienci wyglądali na zdjęciach dostojnie, starannie ich ustawiając, kunsztownie dobierając tła i rekwizyty do fotografii. W Galerii pozowane zdjęcia są od Katza później Gulmana, Czertoka.\nMiasto ma więcej atrakcji. Np. dwa kinoteatry, teatry, teatrzyki, świetlice. W Pińsku wydawanych jest 20 tytułów gazet w języku jidysz, hebrajskim i polskim. Biblioteki, czytelnie, księgarnie i oczywiście sklepy i sklepiki, żydowskie kramy ze wszelakim dobrem. Jest kilka banków.\nMnóstwo drobnych knajpek, do których chodzi się np. na wyborne karasie. W innych podaje się liny, albo szczupaki wg firmowego przepisu.\nDla gości jest 13 hoteli. Najnowocześniejszy, to hotel Angielski (w każdym pokoju znajduje się telefon). Inne mają równie wyszukane nazwy: Europejski, Warszawski, Wenecja, Paris, Szwajcaria itp. W mieście znajduje się też kilka stacji benzynowych - jedna nawet w rynku. Naprawy samochodów są wykonywane w warsztatach Wojskowej Flotylli Pińskiej\nKatolicy oprócz katedry mają znowu kościół jezuicki, kościół pw. Karola Boromeusza i malutki drewniany kościółek na cmentarzu. Prawosławni - drewnianą kaplicę cmentarną oraz dwie cerkwie w budynkach pokościelnych. Natomiast dumą Żydów (ok. 70% mieszkańców Pińska) była Wielka Synagoga, która wielokrotnie płonęła razem z Pińskiem i za każdym razem z nim była odbudowywana. A oprócz niej było ok. 40 mniejszych synagog i domów modlitewnych.\nNajwiększym zainteresowaniem przyjezdnych, turystów i tutejszych w Pińsku cieszył się targ z łódek nad Piną i dalej pod górkę, obok kolegium aż do rynku - duże targowisko z pawilonami, halą na nabiał, z mięsnymi jatkami. Tu było wszystko czym było bogate Polesie. Gęsi, kury, kaczki, indyczki, w klatkach wieprzki, kózki na sznurku, siano, wiązki trzcin. A ryby - świeżutkie, prosto z wody. Coś dla amatorów szczupaka w galarecie - to nawleczone pod skrzelami na łozowej witce rybki, po bokach od małych do większych, a na środku dwu lub trzykilogramowy szczupak. Po drodze gliniane garnki, garnuszki, kubeczki, gąsiory. A dalej stoją dzieże, cebry, szafliki, balie. Wszystko z drewna: łyżki, tłuczki, stołki, etażerki i jeszcze szczotki, pędzle, miotły. Koszy całe stosy - z wikliny, łyka, łubianki. Wszystkiego nie można wyliczyć - bo to i ziarna, grochy, fasole, a przecież i warzywa, owoce, miody, oleje, zimą żurawiny i na drągu - wędzone wiuny. Między towarem tłum ludzi oglądających, spacerujących, popychających się, targujących się, przekomarzających i swarzących się.\nW tym miejscu trzeba wspomnieć jak Poleszuk przeklinał. O, nie - to nie są wulgaryzmy, to są prawdziwe przekleństwa, prawie klątwy, w najlepszym wypadku cały potok złych życzeń. "Kab ciabie małanaka papała" - na początek, a potem: żebyś jutrzejszego dnia nie doczekał, żebyś sparszywiał, żebyś owrzodział, żebyś się zadławił, żebyś przepadł, żeby cię biesy po lesie wodziły, budź proklatyj ... i w zależności od potrzeby co raz bardziej kwieciście. A na koniec - "chaj ciabie chaleria....".\nNa targu są wszyscy - całe Polesie, w swoich strojach, zwyczajach, mowach. Tu dopiero widać jak różnorodny jest ten kraj, jak ludzie różnią się mową, mimo że są tutejsi. Przy zakupach jest rzeczą ważną zapytać skąd pochodzi sprzedający, a nawet o nazwisko. Inaczej się targuje ze zwykłym chłopem, inaczej ze szlachcicem. Kobiety dobrze wiedzą, w której wsi podrabiają śmietanę, albo są mniej schludne, gdzie najlepszy miód, a u kogo będzie taniej. Jak ktoś niedaleko mieszka, to po towar można się umówić i nie w targowy dzień. Cały tumult przeciska się stopniowo na rynek, gdzie pod murem kościelnym czekają żebracy, "dziedy" też chyba z całego Polesia.\nTo nie wszystko. Jeszcze jest targ, na którym się handluje bydłem, końmi. Gapi nie brakuje a i kupców, zaglądających szkapom w zęby.\nW tych miejscach ludzie z różnych okolic się poznają, przyglądają sobie, a mieszkańcy miasta, szczególnie ci nowi, dopiero tutaj widzą, jakie jest te Polesie, jaki kraj stał się ich małą ojczyzną.\nW 1931 r. Polesie liczy 113 988 osób narodowości żydowskiej tj. 11% ogółu mieszkańców. Skupiają w swoich rękach 80% jednostek handlowych, rzemieślniczych i przemysłowych. 100% handlu obwoźnego jest w rękach żydowskich. Są niezwykle aktywni. Wywierają duży wpływ na życie gospodarcze w mieście i na wsi. Również w innych dziedzinach wpływy ich są znaczne i często, niestety, wywrotowe.\nZgrupowani są w kilkunastu partiach, bardzo licznych stowarzyszeniach, zjednoczeniach kulturalno-oświatowych, kobiecych, sportowych, rzemieślniczych itp. Jednym z najstarszych żydowskich partyjnych stronnictw jest Bund z młodzieżówką Cukunft. Na zwoływanych przez tę partię obchodach pierwszomajowych frekwencja w Pińsku sięga 500 osób młodzieży i robotników. Najwybitniejszym jej przedstawicielem jest tu Aron-Judel Szlalzman. Cukunft chętnie współpracuje z młodzieżą komunistyczną. (Polesie w polityce rządów II Rzeczpospolitej).\nRosyjska kolonia (1931 r. - 16 346 osób, tj. 1,4% mieszkańców Polesia) jest zorganizowana m.in. w Rosyjskim Zjednoczeniu Narodowym, Rosyjskim Towarzystwie Dobroczynności. Oto jedno z haseł wyborczych z 1928 r. RZN w Polsce : "Szkoła rosyjska i obowiązkowa nauka języka rosyjskiego w polskich szkołach państwowych na Kresach Wschodnich". (Polesie w polityce rządów II Rzeczpospolitej)\nWydawana była prasa rosyjska ale też i prasa w języku rosyjskim np. " Krasnoje Znamia" (Czerwony Sztandar), będąca organem Polskiej Partii Socjalistycznej. Była to na ogół bibuła propagandowa. Niektóre gazety rosyjskie były tak agresywne i szowinistyczne np. "Pod niebom Polesja", że pińscy drukarze odmawiali ich drukowania.\nW referacie Wydziału Bezpieczeństwa Urzędu Wojewódzkiego Poleskiego z 27.04.1933 r. opisany jest epizod z działalności Związku Wolnego Kozactwa. Otóż jesienią 1931 r. przybywa do Pińska niejaki Dziewała Bek-Babiejew, podający się za byłego atamana kozaków kubańskich. Werbuje kilku Rosjan, przeważnie byłych kozaków-emigrantów i w marcu 1932 r. zakłada "stanicę" wolnego kozactwa w Pińsku. Uzyskuje na to subwencję w kwocie 2 250 franków szwajcarskich od Gallatiego, wysokiego komisarza Ligi Narodów do spraw emigrantów rosyjskich w Polsce. Kwota ta została roztrwoniona przez atamana i członków zarządu stanicy. Władze bezpieczeństwa wszczęły przeciw atamanowi Bek-Babiejewowi dochodzenie karne, zakazując, jako cudzoziemcowi, pobytu w Polsce. Ten jednak aresztowania uniknął, podobno wyjeżdżając z Pińska do Warszawy po dalszą zapomogę. "Stanica" kozacka rozpadła się, a jej członkowie złożyli oświadczenie, że zostali wprowadzeni w błąd przez aferzystę Bek-Babajewa.\nDruga połowa lat trzydziestych jest okresem szybszego rozwoju Polesia. Wiadomo już było, jakie popełniono błędy i co jest najbardziej pilne. Trwa melioracja, budowa dróg, szkolnictwo staje się powszechne. Nawet z wtórnym analfabetyzmem walczy się choćby poprzez dokształcanie poborowych, udostępnienie książek w świetlicach i bibliotekach daleko na wsiach.\nPod koniec lat trzydziestych robi się niespokojnie. Listopadowa (1938 r.) noc kryształowa w Niemczech powoduje niepokój wśród Żydów. Również niektórzy pińscy Żydzi, gonieni złymi przeczuciami, opuszczają Europę. Zajęcie przez Niemców Czech w marcu 1939, w Pińsku Żydzi oprotestowują zamknięciem na kilka godzin swoich kramów.\nCzęść firm już wycofuje się z Polski, w tym z Pińska. Mobilizacja, ćwiczenia i manewry wojska, służb cywilnych i paramilitarnych - wszystko wskazuje na zbliżającą się wojnę.\nW Pińsku pojawia się coraz więcej obcych ludzi. Rozmawiają z chłopami na targu, kręcą się po kramach. Obiecują, że władze radziecka po przyłączeniu Polesia do ZSRR zabierze panom ziemię i odda ją chłopom. Cała ziemia w ręce chłopów! Fabryki - robotnikom!\nNiby niektórzy przekraczali po kryjomu wschodnią granicę i widzieli biedę kołchozową, rozmawiali z ludźmi, którzy uciekli z ZSRR przed rozkułaczeniem i kolektywizacją, ale mimo wszystko wielu z nich uważało za rządową propagandę polskie informacje o głodzie np. na Ukrainie, gdzie są najżyźniejsze ziemie, o biedzie w miastach ZSRR.\n1 września 1939 r. wybucha wojna. W Pińsku zaczyna się 9 września niemieckim nalotem. Jeden z samolotów został zestrzelony przez obronę przeciwlotniczą, a załoga wzięta do niewoli. Szkody były niewielkie.