Autor: Kerstin Gier Liczba stron:\nISBN: 978-83-8008-360-8 Data wydania: 2017-09-25\nTytuł oryginału: Saphirblau Copyright © 2010 by Arena Verlag GmbH, Würzburg, Germany www.arena-verlag.de Cover illustration by Eva Schöffmann-Davidov © Arena Verlag GmbH, Würzburg Copyright © 2017 for the Polish translation by Media Rodzina Sp. z o.o. All rights reserved Opracowanie polskiej wersji okładki Andrzej Komendziński Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki – z wyjątkiem cytatów w artykułach i przeglądach krytycznych – możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy. W powieści wykorzystano fragmenty: William Shakespeare, Hamlet, w tłum. Józefa Paszkowskiego William Shakespeare, Cymbelin, w tłum. Leona Ulricha William Shakespeare, Sonet XLVI, w tłum. Jana Kasprowicza William Shakespeare, Sen nocy letniej, w tłum. Leona Ulricha ISBN 978-83-8008-360-8 Media Rodzina Sp. z o.o. ul. Pasieka 24, 61-657 Poznań tel. 61 827 08 60 mediarodzina@mediarodzina.pl www.mediarodzina.pl Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer firmy Elibri.\nFrank, bez Ciebie bym sobie nie poradziła.\nProlog Londyn, 14 maja 1602 W zaułkach Southwark było ciemno i pusto. W powietrzu unosił się fetor gnijących glonów, kloaki i zdechłych ryb. Paul odruchowo ścisnął mocniej rękę Lucy i pociągnął ją za sobą. – Trzeba było pójść brzegiem rzeki. W tej plątaninie uliczek można się tylko zgubić – szepnął. – Tak, tak, a za każdym rogiem czai się złodziej i morderca – powiedziała rozbawiona. – Cudownie, prawda? To tysiąc razy lepsze niż przesiadywanie w stęchłych murach i odrabianie lekcji. – Podkasała ciężką suknię i pospieszyła dalej. Uśmiechnął się mimowolnie. Lucy miała niepowtarzalny talent do wynajdywania dobrych stron w każdej sytuacji i w każdym czasie. Nawet tak zwane złote lata Anglii, które w tym momencie zadawały kłam swojej nazwie, okazując się dość mrocznymi, nie zdołały jej wystraszyć, ale wręcz wprawiły ją w dobry humor. – Szkoda, że nigdy nie mamy więcej niż trzy godziny – powiedziała, gdy do niej dołączył. – Hamlet podobałby mi się jeszcze bardziej, gdybym nie musiała go oglądać w odcinkach. – Zręcznie ominęła wielką błotnistą kałużę, a przynajmniej miała nadzieję, że to było błoto. Potem zrobiła kilka frywolnych tanecznych kroków i okręciła się wokół własnej osi. – „Tak, to rozwaga czyni nas tchórzami”1… Czyż to nie było cudowne? Skinął głową, siłą powstrzymując się od uśmiechu. Zbyt często musiał to robić w obecności Lucy. Jeśli nie będzie uważał, wyjdzie na ostatniego idiotę! Znajdowali się w drodze do London Bridge – most Southwark, który właściwie byłby dogodniejszy, w tamtym czasie jeszcze nie istniał. Ale musieli się pospieszyć, jeśli nie chcieli, by ktoś zauważył ich potajemną wyprawę w siedemnasty wiek. Boże, ileż by dał za to, by móc w końcu zdjąć ten sztywny biały gors. W dotyku był niczym plastikowy kołnierz, jaki zakłada się psom po operacji. Lucy skręciła w stronę rzeki. Jej myśli najwyraźniej wciąż jeszcze krążyły wokół Szekspira. – A ile dałeś temu człowiekowi, żeby nas wpuścił do teatru Globe, Paul? – Takie cztery ciężkie monety, nie mam pojęcia, ile są warte. – Roześmiał się. – Może to była jego roczna pensja albo coś w tym stylu. – W każdym razie poskutkowały. Miejsca były super. Biegiem dotarli do London Bridge. Tak samo jak wtedy, kiedy szli w przeciwną stronę, Lucy przystanęła i chciała powiedzieć coś na temat domów, które zbudowano na moście. Ale on pociągnął ją dalej. – Wiesz przecież, co powiedział pan George: jeśli stoisz za długo pod oknem, ktoś opróżni ci nocnik na głowę – przypomniał jej. – A poza tym rzucasz się w oczy! – Wcale nie widać, że to most, wygląda jak zwykła ulica. Patrz, korek! Już czas, żeby powstało parę innych mostów. Most, w przeciwieństwie do bocznych zaułków, był zatłoczony, ale powozy, lektyki i dorożki nie posuwały się do przodu ani o centymetr. Z dala dochodziły przekleństwa woźniców i rżenie koni, lecz przyczyny zamieszania nie było widać. Z okna powozu tuż obok nich wychylił się mężczyzna w czarnym kapeluszu. Sztywny biały kołnierzyk sięgał mu aż do uszu. – Nie ma jakiejś innej drogi przez tę śmierdzącą rzekę? – zawołał po francusku do swego woźnicy. Ten zaprzeczył. – Nawet gdyby była, nie moglibyśmy zawrócić, utknęliśmy. Pójdę do przodu zobaczyć, co się stało. Na pewno zaraz pojedziemy dalej, panie. Mrucząc coś pod nosem, mężczyzna schował głowę razem z kapeluszem i kołnierzykiem z powrotem do powozu, podczas gdy woźnica torował sobie drogę przez tłum. – Słyszałeś to, Paul? Francuzi! – szepnęła z zachwytem Lucy. – Turyści! – Tak. Świetnie. Ale my musimy ruszać dalej, nie mamy zbyt wiele czasu. Przypominał sobie jak przez mgłę, że czytał o tym moście – kiedyś został zniszczony, a potem odbudowany piętnaście metrów dalej. A więc to nie jest dobre miejsce na przeskok w czasie. Poszli za francuskim woźnicą, ale kawałek dalej ujrzeli taką masę ludzi i pojazdów, że nie dało się przejść. – Słyszałam, że zapalił się wóz wiozący beczki z olejem. – Stojąca przed nimi kobieta nie mówiła do nikogo konkretnego. – Jak nie będą uważać, to kiedyś spalą cały ten most. – Tylko nie dziś – mruknął Paul i chwycił Lucy za ramię. – Chodź, wracamy. Lepiej poczekajmy na przeskok po tej stronie. – Pamiętasz jeszcze hasło? Na wypadek, gdybyśmy nie zdążyli. – Coś z kawą i kupidynem? – Gutta cavat lapidem, głuptasie. – Podniosła na niego wzrok, chichocząc. Jej niebieskie oczy błyszczały z rozbawienia i nagle przyszło mu do głowy to, co odpowiedział jego brat Falk, zapytany o idealny moment: „Nie bawiłbym się w długie rozmowy. Po prostu bym to zrobił. Najwyżej cię spoliczkuje, ale przynajmniej będziesz wiedział”. Falk oczywiście wypytywał go, o kim mowa, ale Paul nie miał ochoty na dyskusje, które zwykle zaczynały się od słów: „Przecież wiesz, że związki między rodzinami de Villiers i Montrose mają być natury ściśle biznesowej”, a kończyły podsumowaniem: „Poza tym wszystkie dziewczyny z rodziny Montrose to kozy, a kiedyś wyrosną z nich takie smoki jak lady Arista”. Kozy! Akurat! Może w odniesieniu do innych dziewczyn z rodziny Montrose była to prawda – ale na pewno nie dotyczyła Lucy. Lucy, która każdego dnia zadziwiała go na nowo, której zwierzał się tak jak nikomu dotąd, Lucy, z którą dosłownie… Zaczerpnął głęboko powietrza. – Czemu stajesz? – spytała Lucy. W tym momencie pochylił się ku niej i przycisnął wargi do jej ust. Przez trzy sekundy bał się, że go odepchnie, ale po chwili najwyraźniej przezwyciężyła zaskoczenie i oddała mu pocałunek, najpierw bardzo ostrożnie, potem mocniej. Właściwie był to najbardziej nieodpowiedni moment i właściwie okropnie się spieszyli, bo przecież w każdej sekundzie mogli przeskoczyć w czasie, i właściwie… Paul zapomniał, o co chodziło z tym trzecim „właściwie”. Teraz liczyła się tylko ona. Nagle jego wzrok padł na postać w ciemnym kapturze i odskoczył przerażony. Lucy spojrzała na niego z irytacją, po czym zarumieniła się i spuściła oczy. – Przepraszam – mruknęła speszona. – Larry Coleman też mówił, że jak całuję, to ma wrażenie, jakby mu ktoś wciskał do ust garść niedojrzałego agrestu. – Agrestu? – Potrząsnął głową. – A kim, do diabła, jest Larry Coleman? Teraz zdawała się kompletnie zdezorientowana, ale on musiał sam jakoś uporządkować chaos, który zapanował w jego głowie. Odciągnął Lucy spod świateł pochodni, chwycił ją za ramiona i popatrzył jej głęboko w oczy. – Okej, Lucy. Po pierwsze: całujesz mniej więcej tak… jak smakują truskawki. Po drugie: jak spotkam tego Larry’ego Colemana, dam mu w pysk. Po trzecie: koniecznie zapamiętaj, na czym skończyliśmy. Ale teraz mamy maleńki problem. Wskazał na wysokiego mężczyznę, który wynurzył się z cienia i podszedł do powozu Francuza. Oczy Lucy rozszerzyły się z przerażenia. – Dobry wieczór, baronie – odezwał się po francusku mężczyzna. Na dźwięk jego głosu Lucy mocno wpiła palce w ramię Paula. – Jak dobrze pana widzieć. Z Flandrii to daleka droga. – Zsunął z głowy kaptur. Z wnętrza powozu dobiegł ich okrzyk zaskoczenia. – Fałszywy markiz! Cóż ty tutaj robisz, panie? Co to ma znaczyć? – Też bym chciała wiedzieć – szepnęła Lucy. – Czy tak wita się własnego potomka? – rzekł mężczyzna, najwyraźniej zadowolony z efektu, jaki wywołał. – W końcu jestem wnukiem wnuka twojego wnuka i nawet jeśli nazywają mnie człowiekiem bez imienia, mogę cię zapewnić, że mam imię. I to nawet nie jedno, ściśle rzecz biorąc. Czy mogę wsiąść do twego powozu? Niewygodnie się tutaj stoi, a most jeszcze przez pewien czas będzie nieprzejezdny. – Nie czekając na odpowiedź i nawet się nie rozglądając, otworzył drzwi i wsiadł do powozu. Lucy pociągnęła Paula dwa kroki w bok, jeszcze dalej od świetlistego kręgu pochodni. – To naprawdę on! Tylko znacznie młodszy! Co mamy teraz zrobić? – Nic – odszepnął Paul. – Raczej nie możemy podejść i powiedzieć „dzień dobry”. W ogóle nie powinno nas tu być. – Ale co on tu robi? – Głupi przypadek. W żadnym razie nie może nas zobaczyć. Chodź, musimy dostać się na brzeg. Jednak żadne z nich nie ruszyło się z miejsca. Oboje stali jak wmurowani, wpatrując się w ciemne okienko powozu z większą fascynacją, niż przedtem patrzyli na scenę teatru Globe. – W czasie naszego ostatniego spotkania dałem ci przecież wyraźnie do zrozumienia, co o tobie myślę – dobiegł ich teraz z powozu głos francuskiego barona. – Och tak, dałeś. Cichy śmiech gościa wywołał u Paula gęsią skórkę, choć nie potrafił powiedzieć dlaczego. – Podjąłem już decyzję! – Głos barona nieco drżał. – Przekażę to szatańskie urządzenie sojuszowi, nieważne, jakich perfidnych metod użyjesz, by mnie od tego odwieść. Wiem, że zawarłeś pakt z diabłem. – O co mu chodzi? – wyszeptała Lucy. Paul tylko pokręcił głową. Znowu usłyszeli cichy śmiech. – Mój ograniczony, zaślepiony przodku! O ileż łatwiejsze mogłoby być twoje życie, i moje też, gdybyś posłuchał mnie, a nie tego twojego biskupa czy żałosnych fanatycznych zwolenników sojuszu. Gdybyś tylko użył rozumu zamiast różańca. Gdybyś dostrzegł, że jesteś częścią czegoś większego niż to, o czym prawi kazania twój ksiądz. Odpowiedź barona zabrzmiała jak Ojcze nasz. – A więc to jest twoje ostatnie słowo w tej sprawie? – Jesteś diabłem wcielonym – powiedział baron. – Wyjdź z mego powozu i nigdy więcej nie pokazuj mi się na oczy. – Jak sobie życzysz. Tylko jeszcze jeden drobiazg. Nie mówiłem ci o tym wcześniej, żeby cię niepotrzebnie nie denerwować, ale na twoim nagrobku, który widziałem na własne oczy, wypisano czternasty maja 1602 roku jako dzień twojej śmierci. – Ale to przecież jest… – zaczął baron. – Otóż to, dzisiaj. A do północy nie pozostało już wiele czasu. Dał się słyszeć ciężki oddech barona. – Co on tam robi? – wyszeptała Lucy. – Łamie swoje zasady. – Gęsia skórka pokryła Paulowi kark. – Mówi o… – Przerwał, bo poczuł w żołądku dobrze znane, nieprzyjemne skurcze. – Mój woźnica zaraz wróci – powiedział baron z lękiem w głosie. – Tak, oczywiście – odrzekł intruz niemal znudzonym tonem. – Dlatego będę się spieszył. – Paul! – Lucy przyłożyła dłoń w okolice żołądka. – Wiem, też to czuję. Niech to szlag trafi… Musimy biec, jeśli nie chcemy spaść w odmęty rzeki. Chwycił ją za ramię i pociągnął naprzód, starannie się pilnując, by nie patrzeć w stronę okna powozu. – Właściwie chyba zmarłeś w swojej ojczyźnie na paskudną grypę – usłyszeli, przemykając obok. – Ale ponieważ moje odwiedziny u ciebie ostatecznie doprowadziły do tego, że dziś jesteś tu, w Londynie, i cieszysz się znakomitym zdrowiem, równowaga została w pewien sposób zakłócona. Moje umiłowanie ładu każe mi zatem odrobinę dopomóc śmierci. Mimo że uwagę Paula pochłaniały teraz skurcze własnego żołądka i obliczanie, ile metrów jest jeszcze do brzegu, znaczenie tych słów przeniknęło do jego świadomości. Zatrzymał się. Lucy szturchnęła go w bok. – Biegnij! – syknęła, sama podrywając się do biegu. – Mamy tylko kilka sekund! Na miękkich nogach ruszył za nią i gdy pobliski brzeg zaczął mu się rozmywać przed oczami, usłyszał z wnętrza powozu straszny, choć stłumiony krzyk, po którym padło wykrztuszone rzężącym głosem: „Szatanie!” – a potem zapanowała martwa cisza. fragm. William Shakespeare, Hamlet, tłum. Józef Paszkowski [wróć]\nKroniki Strażników 18 grudnia 1992 roku Lucy i Paul dziś o godzinie 15.00 poddali się elapsji do 1948 roku. O godzinie 19.00 wylądowali na grządce z różami za oknem Smoczej Sali, w całkowicie przemoczonych kostiumach z XVII wieku. Zrobili na mnie wrażenie mocno roztrzęsionych i pletli trzy po trzy, dlatego wbrew ich woli porozumiałem się z lordem Montrose i Falkiem de Villiers. Ale historię dało się bardzo prosto wyjaśnić. Lord Montrose dokładnie pamięta bal kostiumowy, jaki odbył się w 1948 roku w ogrodzie, kiedy to kilkoro gości, między innymi także Lucy i Paul, po spożyciu zbyt dużej ilości alkoholu wylądowało w stawie ze złotymi rybkami. Lord Lucas wziął odpowiedzialność za to wydarzenie i obiecał posadzić na nowo obie kompletnie zniszczone róże Ferdinand Picard i Mrs. John Laing. Lucy i Paul zostali jak najsurowiej napomnieni, by w przyszłości, niezależnie od epoki, trzymać się z dala od alkoholu. Raport: J. Mountjoy, adept II stopnia\n1. Proszę państwa, to jest kościół! Tu nie wolno się całować! Przestraszona otworzyłam oczy i cofnęłam się gwałtownie, oczekując widoku staromodnego księdza w rozwianej sutannie, który z oburzoną miną spieszy w naszą stronę, by zadać nam surową pokutę. Ale to wcale nie był człowiek. To był mały gargulec, który przysiadł na kościelnej ławce tuż obok konfesjonału i patrzył na mnie tak samo zaskoczony jak ja na niego. Choć w zasadzie to było raczej niemożliwe, bo mojego stanu nie dałoby się już nazwać zaskoczeniem. Mówiąc szczerze, miałam coś w rodzaju gigantycznej awarii procesu myślowego. Wszystko zaczęło się od tego pocałunku. Gideon de Villiers pocałował mnie – Gwendolyn Shepherd. Oczywiście powinnam była zadać sobie pytanie, skąd nagle wpadł na ten pomysł – w konfesjonale, gdzieś w Belgravii w 1912 roku – tuż po naszej rozpaczliwej, zapierającej dech w piersiach ucieczce, w której przeszkadzała mi nie tylko sięgająca do kostek, wąska suknia z komicznym marynarskim kołnierzem. Mogłam dokonać analitycznego porównania tego pocałunku z innymi, które przeżyłam wcześniej, oraz określić, dlaczego Gideon całował o niebo lepiej. Mogło mi dać do myślenia, że między nami była ściana konfesjonału z okienkiem, przez które Gideon przepchnął głowę i ręce, i że to nie były idealne warunki do pocałunku, pomijając już zupełnie fakt, że nie potrzebowałam w swoim życiu większego chaosu, skoro zaledwie trzy dni temu dowiedziałam się, że odziedziczyłam po swej rodzinie gen podróży w czasie. Faktem jednak było, że nie pomyślałam absolutnie o niczym, może poza „och!”, „mmm!” i „jeszcze!”. Dlatego dopiero teraz, kiedy ten mały gargulec skrzyżował ramiona, patrząc na mnie gniewnie z kościelnej ławki, dopiero teraz, gdy mój wzrok padł na brudnożółtą zasłonkę w konfesjonale, która zaledwie przed chwilą była jasnozielona, zorientowałam się, że tymczasem przeskoczyliśmy z powrotem do teraźniejszości. – Psiakrew! – Gideon cofnął się na swoją stronę konfesjonału i podrapał się w głowę. Psiakrew? Mało delikatnie spadłam z obłoków, zapominając o gargulcu. – Jak dla mnie, nie było aż tak źle – powiedziałam, starając się zdobyć na możliwie obojętny ton. Niestety trochę brakowało mi tchu, co wpłynęło negatywnie na ogólne wrażenie. Nie potrafiłam spojrzeć Gideonowi w oczy, więc wciąż gapiłam się na brunatną poliestrową zasłonkę w konfesjonale. Boże! Przebyłam w czasie prawie sto lat, w ogóle tego nie zauważając, ponieważ ten pocałunek tak kompletnie i zupełnie mnie… zaskoczył. Chodzi mi o to, że w jednej minucie facet się mnie czepia, w następnej znajduję się w samym środku pościgu i muszę bronić się przed uzbrojonymi w pistolety mężczyznami, a potem nagle – ni stąd, ni zowąd – on twierdzi, że jestem kimś wyjątkowym, i mnie całuje. I to jak całuje! Od razu zrobiłam się zazdrosna o te wszystkie dziewczyny, od których się tego nauczył. – Nie ma nikogo. – Gideon wyjrzał, lustrując wnętrze kościoła, po czym wyszedł z konfesjonału. – Dobrze. Wrócimy do Temple autobusem. Chodź, na pewno już na nas czekają. Wytrącona z równowagi wpatrywałam się w niego przez zasłonkę w konfesjonale. Czyżby to miało znaczyć, że chce nad tym wszystkim przejść do porządku dziennego? Po pocałunku (właściwie lepiej przed, ale na to było już za późno) należałoby jeszcze może wyjaśnić parę podstawowych kwestii, prawda? Czy ten pocałunek był swego rodzaju wyznaniem miłości? Może Gideon i ja byliśmy teraz nawet parą? Czy tylko trochę się pomizialiśmy, bo akurat nie mieliśmy nic lepszego do roboty? – Nie pojadę autobusem w tej sukni – oświadczyłam kategorycznie, podnosząc się z największą godnością, na jaką było mnie stać. Wolałabym odgryźć sobie język, niż zadać jedno z tych pytań, które właśnie przemknęły mi przez głowę. Moja suknia była biała, z błękitnymi satynowymi wstążkami w talii i przy kołnierzyku, zapewne ostatni krzyk mody w 1912 roku, ale raczej niezbyt odpowiednia w środkach komunikacji publicznej w dwudziestym pierwszym wieku. – Weźmiemy taksówkę – dodałam. Gideon spojrzał na mnie, ale nie zaprotestował. W surducie i spodniach zaprasowanych w kancik też niespecjalnie nadawał się do autobusu. A przy tym wyglądał naprawdę dobrze, tym bardziej że jego włosy nie były już tak gładziutko zaczesane za uszy jak jeszcze dwie godziny temu, lecz opadały na czoło niesfornymi lokami. Podeszłam do niego w kościelnej nawie i przeszył mnie dreszcz. Było tutaj potwornie zimno. A może to dlatego, że od trzech dni prawie nie spałam? A może przez to, co się właśnie wydarzyło? Ostatnio mój organizm wytworzył prawdopodobnie więcej adrenaliny niż przez całe szesnaście lat mojego dotychczasowego życia. Tak wiele się zdarzyło, a ja miałam tak mało czasu, żeby się nad tym zastanowić, że głowa wprost pękała mi od natłoku informacji i wrażeń. Gdybym była postacią z komiksu, unosiłby się nade mną dymek z gigantycznym znakiem zapytania. I może jeszcze parę trupich czaszek. Spróbowałam zebrać się w sobie. Jeśli Gideon chce nad tym przejść do porządku dziennego – proszę bardzo, ja też mogę. – Okej, więc chodźmy stąd jak najszybciej – powiedziałam opryskliwie. – Zimno mi. Chciałam się obok niego przecisnąć, ale przytrzymał mnie za ramię. – Posłuchaj, tamto… – Przerwał, zapewne w nadziei, że wejdę mu w słowo. Czego oczywiście nie zrobiłam. Bardzo chciałam usłyszeć, co ma do powiedzenia. Poza tym miałam trudności z oddychaniem, kiedy stał tak blisko mnie. – Ten pocałunek… To nie… – I znowu zamilkł. Ale ja natychmiast dokończyłam w myślach: „To nie tak jak myślisz”. Och, jasne, więc nie powinien był tego robić, prawda? To tak jakby podpalić zasłony, a potem się dziwić, że cały dom się pali (no dobra, głupie porównanie). Nie zamierzałam mu niczego ułatwiać i tylko patrzyłam na niego chłodno i wyczekująco. To znaczy próbowałam patrzeć chłodno i wyczekująco, a w rzeczywistości prawdopodobnie przybrałam minę w stylu „jestem mały Bambi, proszę cię, nie strzelaj do mnie!” – i nic nie mogłam na to poradzić. Jeszcze tego brakowało, żeby zaczęła mi drżeć dolna warga. To nie tak jak myślisz. No, dalej, powiedz to! Ale Gideon nic nie powiedział. Wyciągnął mi szpilkę ze splątanych włosów (moja skomplikowana fryzura z zawiniętych warkoczy zapewne wyglądała teraz tak, jakby para ptaków uwiła w niej sobie gniazdo), ujął kosmyk moich włosów i owinął go sobie wokół palca. Drugą dłonią zaczął gładzić mnie po twarzy, a potem pochylił się i pocałował mnie ponownie, tym razem bardzo delikatnie. Zamknęłam oczy i nastąpiło to samo co przedtem – mój mózg znów miał tę błogą przerwę w komunikacji (nadawał wyłącznie „och”, „mmm” i „jeszcze”). Ale tylko przez jakieś dziesięć sekund, bo zaraz tuż obok rozległ się zirytowany głos. – Znowu zaczynacie? Przestraszona pchnęłam Gideona lekko w pierś i spojrzałam prosto w pysk małego gargulca, który tymczasem zwiesił się głową w dół z empory, pod którą staliśmy. Ściśle rzecz biorąc, to był duch gargulca. Gideon puścił moje włosy i przybrał obojętny wyraz twarzy. O Boże! Co on musiał sobie teraz o mnie pomyśleć! W jego zielonych oczach nie dostrzegłam jednak żadnych emocji, może poza lekkim zdziwieniem. – Wiesz… zdawało mi się, że coś słyszałam – mruknęłam. – Okej – powiedział nieco przeciągle, ale bardzo uprzejmie. – To mnie słyszałaś! – odezwał się gargulec. – Słyszałaś mnie! Był mniej więcej wielkości kota, jego twarz też przypominała pyszczek kota; miał szpiczaste duże uszy rysia, a między nimi parę zaokrąglonych rogów, poza tym skrzydełka na plecach i długi, pokryty łuskami, jaszczurczy ogon o trójkątnym zakończeniu, nerwowo bijący na wszystkie strony. – A w dodatku mnie widzisz! Milczałam. – Lepiej już chodźmy – rzekł Gideon. – Widzisz mnie i słyszysz! – zawołał z zachwytem mały gargulec, zeskoczył z empory na jedną z kościelnych ławek i zaczął na niej podskakiwać. Miał głos jak zakatarzone, zachrypnięte dziecko. – Wiem to na pewno! Teraz tylko nie mogę popełnić żadnego błędu, bo inaczej nigdy się go nie pozbędę. Obojętnym wzrokiem omiotłam ławki, idąc w stronę wyjścia. Gideon przytrzymał mi drzwi. – Dziękuję, to bardzo uprzejme – rzucił gargulec, w podskokach wybiegając z kościoła. Gdy znalazłam się na zewnątrz, zmrużyłam oczy. Niebo pokrywały chmury i słońca nie było widać, ale według mojej oceny musiał być wczesny wieczór. – Poczekajże! – zawołał gargulec i chwycił mnie za suknię. – Koniecznie musimy porozmawiać. Hej, depczesz mi po nogach… Nie udawaj, że mnie nie widzisz. Wiem, że widzisz. – Z jego ust wystrzeliła odrobina wody, tworząc przed moimi trzewikami małą kałużę. – Ups, przepraszam. To mi się zdarza tylko wtedy, gdy jestem zdenerwowany. Spojrzałam w górę na fasadę kościoła: był w stylu wiktoriańskim, z kolorowymi witrażami i dwiema ładnymi, fantazyjnymi wieżami. Cegły występowały na przemian z kremowym tynkiem, co tworzyło wesoły pasiasty wzór. Na całej budowli nie było jednak żadnej figurki, żadnego gargulca. To dziwne, że pojawił się tutaj ten duch. – Tu jestem! – zawołał gargulec i wczepił się pazurami w mur tuż przed moim nosem. Potrafił się wspinać jak jaszczurka, one wszystkie to umieją. Gapiłam się przez sekundę na cegłę obok jego głowy, a potem się odwróciłam. Gargulec nie był już teraz taki pewien, czy naprawdę go widzę. – Proszę cię – powiedział. – Tak przyjemnie byłoby porozmawiać z kimś innym niż duch sir Artura Conan Doyle’a. Sprytne stworzenie. Ale nie dałam się na to nabrać. Było mi go wprawdzie żal, ale wiedziałam, jak uciążliwe potrafią być te małe potworki, a poza tym przeszkodził mi w pocałunku i przez niego Gideon prawdopodobnie myśli teraz, że jestem rozkapryszoną kozą. – Proszę, proszę, prooooszę! – powtarzał błagalnie gargulec. Nadal całkowicie go ignorowałam. O rany, Bóg jeden wie, ile problemów miałam na głowie. Gideon podszedł do krawężnika i zaczął machać na taksówkę. Oczywiście zaraz jakaś się zatrzymała. Niektórzy ludzie zawsze mają szczęście w takich sprawach. Albo coś w rodzaju naturalnego autorytetu. Na przykład moja babka, lady Arista. Wystarczy, że stanie na skraju chodnika i rzuci surowe spojrzenie, a już taksówkarz hamuje tuż obok niej. – Idziesz, Gwendolyn? – Nie możesz mnie tak teraz po prostu zostawić! – Schrypnięty głosik gargulca brzmiał płaczliwie i rozdzierająco. – Przecież dopiero się spotkaliśmy. Gdybyśmy byli sami, pewnie dałabym się sprowokować do rozmowy. Mimo ostrych, szpiczastych zębów i szponiastych stóp był na swój sposób sympatyczny i chyba niespecjalnie mógł liczyć na czyjeś towarzystwo (duch sir Arthura Conan Doyle’a miał z pewnością coś lepszego do roboty. Czegóż on w ogóle szukał w Londynie?). Ale jeśli rozmawiasz z duchem w obecności innych ludzi, to uważają cię – jeśli masz szczęście – za oszusta lub aktora albo – w większości przypadków – za wariata. Nie chciałam ryzykować tego, by Gideon wziął mnie za wariatkę. Poza tym ostatni gargulcowy demon, z którym rozmawiałam, tak się do mnie przywiązał, że niemal nie mogłam sama pójść do łazienki. Z kamienną twarzą wsiadłam więc do taksówki i kiedy samochód ruszał, patrzyłam niewzruszenie przed siebie. Gideon wyglądał obok mnie przez okno. Taksówkarz, unosząc brwi, otaksował we wstecznym lusterku nasze kostiumy, ale nie skomentował ich ani słowem. To mu trzeba zapisać na plus. – Dochodzi wpół do siódmej – odezwał się Gideon, najwyraźniej usiłując prowadzić neutralną konwersację. – Nic dziwnego, że umieram z głodu. Teraz, kiedy to powiedział, zauważyłam, że ze mną jest całkiem podobnie. Przy rodzinnym śniadaniu miałam okropny nastrój i przełknęłam najwyżej pół grzanki, a posiłek w szkole był jak zwykle niejadalny. Z pewną nostalgią pomyślałam o apetycznie wyglądających kanapkach i ciasteczkach na stoliku u lady Tilney, które nas niestety ominęły. Lady Tilney! Dopiero teraz przyszło mi do głowy, że ja i Gideon powinniśmy dokładniej omówić szczegóły naszej przygody w 1912 roku. W końcu rzecz mocno wymknęła się spod kontroli i nie miałam pojęcia, co powiedzą na to Strażnicy, którzy w kwestii podróży w czasie zupełnie nie znali się na żartach. Gideon i ja udaliśmy się w tę podróż z zadaniem wczytania lady Tilney do chronografu (tak na marginesie, nadal nie zrozumiałam do końca powodów, ale wydawało się to niesłychanie ważne: chodziło chyba co najmniej o uratowanie świata). Zanim jednak zdołaliśmy to załatwić, do akcji wkroczyli moja kuzynka Lucy i Paul – największe zło w całej tej historii. Przynajmniej rodzina Gideona była o tym przekonana, a on razem z nią. Podobno Lucy i Paul ukradli drugi chronograf i wraz z nim ukryli się gdzieś w czasie. Od lat nikt o nich nie słyszał – aż pojawili się u lady Tilney, wprowadzając lekki chaos w spotkanie przy popołudniowej herbatce. Moment, kiedy w grę weszły pistolety, z czystego strachu wyparłam z głowy, ale w pewnej chwili Gideon przyłożył do skroni Lucy broń – pistolet, którego, nawiasem mówiąc, w ogóle nie wolno mu było ze sobą wziąć (tak jak mnie mojej komórki, ale z komórki nie można przynajmniej nikogo zastrzelić!). Potem uciekliśmy do kościoła. Przez cały czas nie mogłam się jednak uwolnić od myśli, że ta historia z Lucy i Paulem wcale nie jest taka czarno-biała, jak utrzymywali to członkowie rodziny de Villiers. – A co powiemy w związku z lady Tilney? – spytałam. – No tak. – Gideon zmęczonym gestem potarł czoło. – Nie żebyśmy mieli kłamać, ale w tym przypadku może lepiej byłoby pominąć to i owo. Najlepiej mówienie zostaw mnie. I znowu ten jego rozkazujący ton. – Tak, oczywiście – powiedziałam. – Będę przytakiwać i trzymać gębę na kłódkę, jak na dziewczynę przystało. Założyłam ręce na piersi. Dlaczego Gideon nie mógł się choć raz normalnie zachować? Dopiero co mnie pocałował (i to więcej niż raz!), a teraz zgrywa Wielkiego Mistrza Loży Strażników! Każde z nas wyglądało w skupieniu przez okno po swojej stronie. W końcu Gideon pierwszy przerwał milczenie i to napełniło mnie pewną satysfakcją. – Co się stało, kot ci ukradł język? – Zabrzmiało to prawie tak, jakby był zmieszany. – Co proszę? – Moja matka zawsze mnie tak pytała, gdy byłem mały. Kiedy gapiłem się tak uparcie przed siebie jak ty przed chwilą. – Ty masz matkę? Ledwie zadałam to pytanie, zorientowałam się, jakie było idiotyczne. O Boże! Gideon podniósł do góry jedną brew. – A co myślałaś? – rzucił rozbawiony. – Że jestem androidem zmontowanym przez wuja Falka i pana George’a? – To wcale nie jest takie absurdalne. Masz jakieś zdjęcia z dzieciństwa? – Próbując wyobrazić sobie Gideona jako niemowlaka, z okrągłą, miękką, pucołowatą buzią i niemowlęcym meszkiem, musiałam się uśmiechnąć. – Gdzie są twoi rodzice? Też mieszkają tu, w Londynie? Gideon potrząsnął głową. – Mój ojciec nie żyje, a matka mieszka w Antibes, w południowej Francji. – Przez chwilę zaciskał wargi i myślałam już, że znowu zamilknie na dłużej, ale zaraz dodał: – Z moim młodszym bratem i swoim nowym mężem, panem „mów-mi-tato” Bertelinem. Ma firmę produkującą podzespoły z platyny i miedzi do sprzętu elektronicznego i najwidoczniej interesy idą świetnie. W każdym razie jego szpanerski jacht nazywa się Krezus. Byłam naprawdę zaskoczona. Tyle prywatnych informacji naraz – to było do Gideona zupełnie niepodobne. – Och, ale na pewno fajnie tam pojechać na wakacje, co? – Tak, oczywiście – powiedział kpiąco. – Jest basen wielkości trzech kortów tenisowych, a krany na tym kretyńskim jachcie są ze złota. – W każdym razie wyobrażam sobie, że lepsze to niż nieogrzewana wiejska chata w Peebles – odrzekłam. W mojej rodzinie wakacje spędzało się zasadniczo w Szkocji. – Gdybym miała krewnych na południu Francji, jeździłabym do nich na każdy weekend. Nawet gdyby nie mieli basenu ani jachtu. Gideon przyglądał mi się, kręcąc głową. – Ach, tak? A jak byś sobie poradziła z tym, że co parę godzin musisz przeskoczyć w przeszłość? To chyba niezbyt ekscytujące przeżycie, jeśli pędzisz akurat po autostradzie z prędkością stu pięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Ta historia z podróżami w czasie była dla mnie chyba jeszcze zbyt nowa, bym zdążyła się zastanowić nad jej wszystkimi konsekwencjami. Istniało tylko dwanaścioro nosicieli genu, rozrzuconych po różnych stuleciach, i wciąż nie mogłam do końca pojąć, że jestem jedną z nich. Przewidziana była właściwie moja kuzynka Charlotta, która z wielką pasją przygotowywała się do swej roli. Ale moja matka z niewyjaśnionych powodów zamieszała coś z datą moich urodzin i teraz mieliśmy pasztet. Tak samo jak Gideon miałam więc do wyboru: albo w sposób kontrolowany przeskakiwać w czasie za pomocą chronografu, albo skok w czasie mógł mnie zastać zawsze i wszędzie, a z własnego doświadczenia wiedziałam już, że to nie jest zbyt przyjemne. – Musiałbyś oczywiście zabierać ze sobą chronograf, aby co jakiś czas poddać się elapsji w bezpieczną epokę – powiedziałam. Gideon parsknął smutno. – Tak, oczywiście w ten sposób można byłoby spokojnie podróżować, a po drodze jeszcze zwiedzić tak wiele historycznych miejsc. Ale pomijając to, że nigdy nie pozwolono by mi włóczyć się z chronografem w plecaku, co ty byś wtedy bez niego zrobiła? – Spojrzał obok mnie przez okno. – Przez Lucy i Paula został już tylko jeden, czyżbyś o tym zapomniała? – powiedział nerwowo, jak zawsze, kiedy mówił o Lucy i Paulu. Wzruszyłam ramionami i też zaczęłam wyglądać przez okno. Taksówka w spacerowym tempie zmierzała w kierunku Piccadilly. No, super. Popołudnie w centrum miasta. Na piechotę pewnie bylibyśmy szybciej. – Ty chyba jeszcze nie do końca rozumiesz, Gwendolyn, że odtąd nie będziesz miała zbyt wielu okazji, by opuszczać tę wyspę! – W głosie Gideona pobrzmiewała gorycz. – I to miasto. Zamiast wywozić cię na wakacje do Szkocji, twoja rodzina powinna była raczej pokazać ci wielki świat. A teraz już za późno. Nastaw się na to, że wszystko, o czym marzysz, będziesz sobie mogła zobaczyć najwyżej na Google Earth. Taksówkarz wygrzebał sfatygowaną książkę w miękkiej okładce, oparł się na swoim fotelu i spokojnie zaczął czytać. – Ale… przecież ty byłeś w Belgii i w Paryżu – powiedziałam. – Aby stamtąd udać się w przeszłość i zdobyć krew tego tam, jak on się nazywał… i tamtych… – No jasne – wpadł mi w słowo. – Razem z moim wujem, trzema Strażnikami i kostiumolożką. Świetna wyprawa. Pomijając fakt, że Belgia jest takim niesłychanie egzotycznym krajem. Czyż wszyscy nie marzą o tym, żeby pojechać na trzy dni do Belgii? – A dokąd byś pojechał, gdybyś mógł wybrać? – spytałam cicho, onieśmielona jego nagłym wybuchem. – Chcesz powiedzieć, gdybym nie był obciążony tą klątwą podróży w czasie? O, Boże, nie wiedziałbym, od czego zacząć. Chile, Brazylia, Peru, Kostaryka, Nikaragua, Kanada, Alaska, Wietnam, Nepal, Australia, Nowa Zelandia… – Uśmiechnął się lekko. – Mniej więcej wszędzie prócz Księżyca. Ale tak naprawdę nie ma co myśleć o czymś, czego nigdy w życiu nie zrobisz. Musimy się pogodzić z tym, że jeśli chodzi o podróże, nasze życie będzie raczej monotonne. – Pomijając podróże w czasie. – Poczerwieniałam, ponieważ powiedział „nasze życie” i zabrzmiało to jakoś tak… intymnie. – To jest przynajmniej coś w rodzaju rekompensaty za tę wieczną kontrolę i zamknięcie – odrzekł Gideon. – Gdyby nie było podróży w czasie, dawno już bym umarł z nudów. To paradoksalne, ale prawdziwe. – Mnie na pewno wystarczyłby dreszczyk emocji przy oglądaniu od czasu do czasu jakiegoś emocjonującego filmu. Tęsknym wzrokiem popatrzyłam za rowerzystą torującym sobie drogę w korku. Chciałam już być w domu! Samochody przed nami nie ruszyły się z miejsca nawet o milimetr, co zdawało się bardzo odpowiadać naszemu pogrążonemu w lekturze kierowcy. – Skoro twoja rodzina mieszka na południu Francji, to gdzie ty mieszkasz? – zapytałam Gideona. – Od niedawna mam mieszkanie w Chelsea. Ale przychodzę tam właściwie tylko się wykąpać i przespać. Jeśli w ogóle. – Westchnął. W ciągu trzech ostatnich dni spał równie mało jak ja. Albo nawet jeszcze mniej. – Przedtem mieszkałem u mojego wuja Falka w Greenwich, od jedenastego roku życia. Gdy moja matka poznała pana Zakazaną Gębę i chciała wyjechać z Anglii, zabierając mnie i brata ze sobą, Strażnicy się oczywiście sprzeciwili. Zostało przecież zaledwie parę lat do mojego pierwszego przeskoku w czasie i musiałem się jeszcze wiele nauczyć. – I matka zostawiła cię samego? Byłam przekonana, że moja mama nigdy by czegoś takiego nie zrobiła. Gideon wzruszył ramionami. – Lubię wuja, jest w porządku, o ile nie zgrywa akurat Wielkiego Mistrza Loży. W każdym razie na pewno jest mi tysiąc razy bliższy niż mój tak zwany ojczym. – Ale… – Niemal nie miałam śmiałości zapytać. – Tęsknisz za nimi? – wyszeptałam. Znowu wzruszenie ramion. – Dopóki nie skończyłem piętnastu lat i mogłem jeszcze bezpiecznie podróżować, zawsze jeździłem do nich na wakacje. Poza tym moja matka co najmniej dwa razy do roku przyjeżdża do Londynu, oficjalnie po to, żeby mnie odwiedzić, ale tak naprawdę raczej po to, żeby wydawać pieniądze monsieur Bertelina. Ma słabość do ciuchów, butów i starej biżuterii. I eleganckich restauracji makrobiotycznych. Mamunia jak się patrzy, nie ma co! – A twój brat? – Raphael? Zrobił się już z niego prawdziwy Francuz. Nazywa pana Zakazaną Gębę papą i kiedyś przejmie to platynowe imperium. Chociaż na razie nie zanosi się na to, żeby skończył szkołę, leń patentowany. Bardziej go zajmują dziewczyny niż książki. – Gideon położył rękę za mną na oparciu siedzenia i mój oddech natychmiast przyspieszył. – Dlaczego patrzysz na mnie taka zszokowana? Może jest ci mnie teraz żal? – Trochę – przyznałam szczerze i pomyślałam o jedenastoletnim chłopcu, który musiał zostać w Anglii całkiem sam. Wśród chroniących tajemnicę mężczyzn, którzy zmuszali go do pobierania lekcji fechtunku i gry na skrzypcach. I do polo! – Falk nie jest nawet twoim prawdziwym wujem. Tylko dalekim krewnym. Ktoś za nami zatrąbił wściekle. Taksówkarz podjechał kawałek, w zasadzie nie odrywając się od lektury. Gideon zdawał się w ogóle nie zwracać na niego uwagi. – Falk był dla mnie zawsze jak ojciec – powiedział. Uśmiechnął się do mnie krzywo. – Doprawdy, nie musisz mi się przyglądać tak, jakbym był Davidem Copperfieldem. Co proszę? Dlaczego miałabym myśleć, że jest Davidem Copperfieldem? Gideon westchnął. – Mam na myśli postać z powieści Karola Dickensa, a nie tego magika. Czy ty czasem czytasz książki? I to był znowu dawny, zarozumiały Gideon. Już mi się mieszało w głowie od tych wszystkich uprzejmości i zwierzeń. I dziwna rzecz, prawie mi ulżyło, że wrócił ten poprzedni, okropny typek. Zrobiłam najbardziej wyniosłą minę, na jaką tylko potrafiłam się zdobyć, i lekko odsunęłam się od niego. – Szczerze mówiąc, preferuję literaturę współczesną. – Ach, tak? – W oczach Gideona błysnęło rozbawienie. – Co takiego na przykład? Nie mógł wiedzieć, że moja kuzynka Charlotta też przez całe lata systematycznie zadawała mi to pytanie, i to tak samo arogancko. Właściwie czytałam niemało i dlatego chętnie jej odpowiadałam, ale ponieważ Charlotta zwykle kwitowała moje lektury słowami „mało ambitne” i „dziewczyńskie głupoty”, w pewnym momencie miarka się przebrała i zepsułam jej zabawę raz na zawsze. Czasem trzeba pokonać ludzi ich własną bronią. Sztuka polega na tym, by mówić bez śladu wahania, a trzeba też wpleść co najmniej jedno nazwisko autora bestsellerów, najlepiej kogoś, czyją książkę rzeczywiście się przeczytało. Poza tym zasada brzmi: im bardziej egzotycznie i obco brzmi nazwisko, tym lepiej. Uniosłam brodę i hardo spojrzałam Gideonowi w oczy. – No, na przykład chętnie czytam takich pisarzy jak George Matussek, Wally Lamb, Pjotr Selvjeniki, Liisa Tikaanenen. Nawiasem mówiąc, uważam, że fińscy autorzy są świetni, mają takie specyficzne poczucie humoru… Lubię też Jacka Augusta Merrywethera, choć jego ostatnia książka troszkę mnie rozczarowała. Helen Marundi oczywiście, Tahuro Yashamoto, Lawrence Delaney i rzecz jasna Grimphook, Czerkowski, Maland, Pitt… Gideon wyglądał na zdezorientowanego. Przewróciłam oczami. – Rudolf Pitt, nie Brad. Kąciki ust lekko mu drgnęły. – Chociaż muszę powiedzieć, że Ametystowy śnieg w ogóle mi się nie podobał – mówiłam dalej. – Za dużo pompatycznych metafor, nie sądzisz? Czytając, przez cały czas miałam wrażenie, że napisał to za niego ktoś inny. – Ametystowy śnieg? – powtórzył Gideon i teraz uśmiechał się już naprawdę. – Tak, mnie też wydał się strasznie pompatyczny. Natomiast Bursztynowa lawina bardzo mi się podobała. Nie mogłam inaczej, też musiałam się uśmiechnąć. – Tak, Bursztynową lawiną naprawdę zasłużył sobie na austriacką nagrodę literacką. A co sądzisz o Takoshi Mahuro? – Wczesne utwory są ciekawe, ale uważam, że trochę męczące jest to jego ciągłe przerabianie traum z dzieciństwa – rzekł Gideon. – Z japońskich pisarzy wolę takich jak Yamamoto Kawasaki albo Haruki Murakami. Teraz już chichotałam na całego. – Ale Murakami istnieje naprawdę. – Wiem – powiedział Gideon. – Charlotta podarowała mi jego książkę. Kiedy następnym razem będziemy rozmawiać o książkach, zarekomenduję jej Ametystowy śnieg. Czyje to było? – Rudolfa Pitta. Charlotta podarowała mu książkę. Ach, jak to… hmmm… miło z jej strony. Skąd w ogóle taki pomysł? I cóż oni jeszcze razem robili poza gadaniem o książkach? Moje rozbawienie ulotniło się w jednej chwili. Jak mogę tak po prostu siedzieć i paplać z Gideonem, jakby nic się między nami nie zdarzyło? Najpierw powinniśmy sobie wyjaśnić parę podstawowych spraw. Wbiłam w niego wzrok i zaczerpnęłam głęboko powietrza, nie wiedząc dokładnie, o co w ogóle chcę spytać. „Dlaczego mnie pocałowałeś?”. – Zaraz będziemy na miejscu – powiedział Gideon. Zbita z tropu wyjrzałam przez okno. Faktycznie – gdzieś w środku naszej słownej potyczki taksówkarz odłożył książkę na bok i kontynuował jazdę, a zaraz miał skręcić w Crown Office Rowe w dzielnicy Temple, gdzie mieściła się kwatera główna tajnego stowarzyszenia Strażników. Chwilę później zatrzymał samochód na jednym z zarezerwowanych miejsc parkingowych obok lśniącego bentleya. – Jest pan zupełnie pewien, że możemy tutaj stać? – Wszystko w porządku – odrzekł Gideon i wysiadł. – Nie, Gwendolyn, zaczekaj w taksówce, a ja pójdę po pieniądze – powiedział, kiedy chciałam wysiąść za nim. – I pamiętaj: obojętnie, o co nas będą pytać, tylko ja mówię, a ty milczysz. Zaraz wracam. – Licznik bije – rzucił mrukliwie taksówkarz. I on, i ja patrzyliśmy za Gideonem znikającym między szacownymi budynkami Temple i dopiero teraz dotarło do mnie, że pozostałam tu jako zastaw. – Państwo z teatru? – zapytał taksówkarz. – Co proszę? Cóż to za trzepoczący cień nad nami? – Mam na myśli te zabawne kostiumy. – Nie, z muzeum. – Z dachu auta dobiegały dziwne odgłosy drapania. Zupełnie jakby usiadł na nim jakiś ptak. Duży ptak. – Co to jest? – Co takiego? – spytał taksówkarz. – Wydaje mi się, że na samochodzie jest wrona czy jakiś inny ptak – powiedziałam z nadzieją. Ale to, co przechyliło głowę z dachu i spojrzało do środka, oczywiście nie było żadną wroną. To był ten mały gargulec z Belgravii. Kiedy zobaczył moje przerażenie, jego kocią twarz wykrzywił triumfujący uśmieszek i fontanna wody poleciała na przednią szybę.\nNic nie zatrzyma miłości: ni rygle, ni bramy. Przez wszystko przejdzie. Początku nie ma, od zawsze bije skrzydłami i na wieki biła będzie. Matthias Claudius (1740–1815)\n2. Zdziwiona, co? – zawołał mały gargulec. Odkąd wysiadłam z taksówki, zagadywał mnie bezustannie. – Kogoś takiego jak ja nie da się tak po prostu spławić. – No dobrze, w porządku. Posłuchaj… – Obejrzałam się nerwowo na taksówkę. Kierowcy powiedziałam, że muszę szybko wysiąść i zaczerpnąć powietrza, bo jest mi niedobrze, i teraz spoglądał na mnie nieufnie, dziwiąc się, dlaczego rozmawiam ze ścianą. Gideona wciąż nie było. – Poza tym umiem latać. – Na dowód tego mały gargulec rozpostarł skrzydła. – Jak nietoperz. Szybciej niż wszystkie taksówki. – Posłuchaj mnie wreszcie: to, że cię widzę, wcale jeszcze nie znaczy… – Widzisz i słyszysz! – wszedł mi w słowo. – Wiesz, jaka to rzadkość? Ostatnią osobą, która mnie widziała i słyszała, była madame Tussaud, a ona niespecjalnie sobie ceniła moje towarzystwo. Najczęściej skrapiała mnie wodą święconą i się modliła. Biedaczka była dość wrażliwa. – Gargulec wywrócił oczami. – Sama wiesz: za dużo ściętych głów… Znowu wypluł z siebie fontannę wody, wprost pod moje stopy. – Przestań już! – Przepraszam! To tylko te nerwy. Drobne wspomnienie czasów, kiedy byłem rynną. Miałam niewielką nadzieję, że się go pozbędę, ale chciałam przynajmniej spróbować. Po dobroci. Schyliłam się więc do niego, aż nasze oczy znalazły się na tej samej wysokości. – Na pewno jesteś miłym facetem, ale nie możesz ze mną zostać. Moje życie jest już dostatecznie skomplikowane i szczerze mówiąc, zupełnie wystarczą mi te duchy, które znam. Proszę cię więc, żebyś po prostu zniknął. – Nie jestem duchem – odparł z urazą gargulec. – Jestem demonem. A raczej tym, co z demona pozostało. – A jaka to różnica? – krzyknęłam w desperacji. – Nie powinnam widzieć ani duchów, ani demonów, zrozum to. Musisz wrócić do swojego kościoła. – Jaka to różnica? No rzeczywiście! Duchy są zaledwie odbiciami zmarłych ludzi, którzy z jakiegoś powodu nie chcą opuścić tego świata. A ja byłem demonem, kiedy jeszcze żyłem. Nie możesz mnie wrzucać do jednego wora ze zwykłymi duchami. Poza tym to nie jest mój kościół. Lubię się tam tylko trochę pobyczyć. Taksówkarz gapił się na mnie z szeroko rozdziawionymi ustami. Przez otwarte okno samochodu słyszał zapewne każde słowo – każde moje słowo. Potarłam ręką czoło. – Nieważne. W każdym razie nie możesz ze mną zostać. – Czego się boisz? – Gargulec ufnie podszedł bliżej i przekrzywił głowę. – Dziś już nie pali się kobiety na stosie jak czarownicy tylko dlatego, że widzi i wie coś więcej niż zwykli ludzie. – Ale dzisiaj ktoś, kto gada z duchami… och, i z demonami, ląduje w psychiatryku – powiedziałam. – Czy ty nie rozumiesz, że… – Przerwałam. To nie miało sensu. Po dobroci dalej nie zajadę. Zmarszczyłam czoło. – To, że mam pecha widzieć cię i słyszeć – powiedziałam tak szorstko, jak tylko umiałam – nie daje ci jeszcze prawa do mojego towarzystwa. Na gargulcu moje przemówienie najwyraźniej nie zrobiło żadnego wrażenia. – Ale tobie do mojego, szczęściaro… – Mówiąc wprost: przeszkadzasz mi. A więc idź sobie, proszę – prychnęłam. – Nie, nie pójdę. Potem byś tylko tego żałowała. Nawiasem mówiąc, twój amant wraca. – Ułożył wargi w dzióbek i zaczął głośno cmokać. – Och, zamknij się. – Patrzyłam, jak Gideon długim krokiem mija zakręt. – I odwal się wreszcie – wysyczałam, nie poruszając wargami, niczym brzuchomówczyni. Oczywiście gargulca kompletnie to nie ruszyło. – Nie tym tonem, młoda damo – rzekł rozbawiony. – Pamiętaj zawsze: jaką miarką mierzysz, taką ci odmierzą. Gideon nie był sam, za nim ujrzałam zasapanego pana George’a, który musiał biec, aby dotrzymać Gideonowi kroku. Już z daleka uśmiechał się do mnie promiennie. Wyprostowałam się i wygładziłam suknię. – Gwendolyn, dzięki Bogu – powiedział pan George, wycierając chusteczką pot z czoła. – Wszystko w porządku, moja panno? – Ależ się zadyszał ten tłuścioszek – wtrącił gargulec. – Wszystko idealnie, panie George. Mieliśmy tylko parę… eee… problemów… Gideon, który dał taksówkarzowi kilka jednofuntowych banknotów, rzucił mi nad dachem samochodu ostrzegawcze spojrzenie. – …żeby zgrać się w czasie – dokończyłam, patrząc na taksówkarza, który kręcąc głową, wyprowadził auto z parkingu i odjechał. – Tak, Gideon mówił już, że wystąpiły komplikacje. To niepojęte, gdzieś w systemie jest luka, musimy to gruntownie przeanalizować. I zapewne przemyśleć na nowo. Najważniejsze jednak, że wam nic się nie stało. – Pan George podsunął mi ramię, co wyglądało trochę dziwnie, ponieważ był niemal o pół głowy niższy ode mnie. – Chodź, moja panno, jest jeszcze parę rzeczy do zrobienia. – Właściwie chciałabym jak najszybciej pojechać do domu – powiedziałam. Gargulec wspiął się na pion kanalizacyjny i powoli przesuwał się po rynnie, śpiewając przy tym na całe gardło Friends will be friends. – Och tak, z pewnością – rzekł pan George. – Ale dziś spędziłaś w przeszłości zaledwie trzy godziny. Aby mieć pewność do jutrzejszego popołudnia, musisz teraz jeszcze na parę godzin poddać się elapsji. Nie martw się, nic męczącego. Przytulna piwnica, gdzie będziesz mogła odrobić lekcje. – Ale… mama na pewno już czeka i się niepokoi. Poza tym dziś była środa, a to jest u nas w domu dzień kurczaka z rożna z frytkami. Nie mówiąc o tym, że czekała tam wanna i moje łóżko! Żeby w takiej sytuacji obarczać mnie jeszcze odrabianiem lekcji, to była właściwie bezczelność. Ktoś powinien mi po prostu napisać usprawiedliwienie. Ponieważ Gwendolyn ostatnio odbywa codziennie ważne misje w czasie, należy ją w przyszłości zwolnić z wszelkich zadań domowych. Gargulec wciąż głośno śpiewał i musiałam się dość mocno powstrzymywać, żeby go nie poprawiać. Dzięki SingStar i popołudniowym karaoke u mojej przyjaciółki Leslie świetnie znałam różne teksty, także zespołu Queen, i dobrze wiedziałam, że w tej piosence nie występuje żaden ogórek. – Dwie godziny wystarczą – odezwał się Gideon, który znowu stawiał tak długie kroki, że ledwie nadążaliśmy za nim z panem George’em. – Potem może jechać do domu i się wyspać. Nie znosiłam, kiedy w mojej obecności mówiono o mnie w trzeciej osobie. – Tak, i już się nie może tego doczekać – prychnęłam. – Bo rzeczywiście jest bardzo zmęczona. – Zadzwonimy do twojej mamy i wytłumaczymy jej, że zostaniesz odwieziona do domu najpóźniej o dziesiątej – powiedział pan George. O dziesiątej? Żegnaj, kurczaku z rożna. Założę się, że moja porcja dużo wcześniej padnie ofiarą mojego żarłocznego młodszego brata. – When you’re through with life and all hope is lost – śpiewał gargulec. Zsuwał się po ceglanej ścianie, na wpół frunąc, na wpół schodząc, by na koniec z gracją wylądować obok mnie na chodniku. – Powiemy, że masz jeszcze lekcje – rzekł pan George, bardziej do siebie niż do mnie. – O swojej wycieczce do roku 1912 może nie powinnaś nic mówić, bo ona myślała, że poddasz się elapsji do 1956 roku. Dotarliśmy przed kwaterę główną Strażników. Stąd od wieków kontrolowano podróże w czasie. Rodzina de Villiers wywodziła się podobno wprost od hrabiego de Saint Germain, jednego z najsłynniejszych podróżników w czasie w linii męskiej. Natomiast my, ród Montrose, tworzyłyśmy linię żeńską, co dla rodu de Villiers zdawało się znaczyć tyle, że tak naprawdę się nie liczymy. To hrabia de Saint Germain był tym, który wynalazł kontrolowane podróże w czasie za pomocą chronografu, i on wydał ten bezsensowny rozkaz, by wszyscy podróżnicy w czasie zostali koniecznie wczytani do chronografu. Obecnie brakowało już tylko Lucy, Paula, lady Tilney i jeszcze jednej niuni, jakiejś damy dworu, której imienia jakoś nie mogłam zapamiętać. Musieliśmy więc zdobyć po parę mililitrów ich krwi. Podstawowe pytanie brzmiało teraz: co się stanie, kiedy cała dwunastka podróżników w czasie zostanie już wczytana do chronografu i krąg się zamknie? Najwyraźniej nikt tego dokładnie nie wiedział. W ogóle, gdy rozmowa schodziła na hrabiego, Strażnicy zachowywali się jak najbardziej bezwolne lemingi. Ślepe uwielbienie to przy tym pikuś! Mnie natomiast na myśl o tym całym de Saint Germainie dosłownie ściskało w gardle, ponieważ moje jedyne spotkanie z nim w przeszłości było bardzo, ale to bardzo nieprzyjemne. Pan George, sapiąc, wdrapywał się przede mną na schody. Jego okrągła postać miała w sobie, jak zawsze, coś pocieszającego. W każdym razie był wśród tej zgrai chyba jedyną osobą, której odrobinę ufałam. Pomijając Gideona… chociaż nie, zaufaniem tego nazwać nie można. Budynek kwatery głównej pozornie nie różnił się od innych domów w wąskich zaułkach wokół kościoła w Temple, gdzie znajdowały się przeważnie kancelarie adwokackie i gabinety wykładowców z Instytutu Nauk Prawnych. Ja jednak wiedziałam, że kwatera jest dużo większa i znacznie mniej skromna, niż wydawała się z zewnątrz, i że rozciąga się przede wszystkim pod ziemią, na ogromnej powierzchni. Tuż przed drzwiami Gideon mnie przytrzymał. – Powiedziałem, że jesteś okropnie przerażona – syknął – więc jeśli chcesz dziś wcześniej wrócić do domu, gap się trochę głupkowato. – Myślałam, że cały czas to robię – mruknęłam. – Czekają na was w Smoczej Sali – sapnął pan George. – Idźcie przodem, ja jeszcze każę pani Jenkins przynieść coś do jedzenia. Pewnie jesteście głodni. Jakieś szczególne życzenia? Zanim zdążyłam wyrazić swoje życzenia, Gideon złapał mnie za rękę i szarpnął, bym szła dalej. – Jak najwięcej wszystkiego! – zdążyłam zawołać, odwracając się przez ramię w kierunku pana George’a, nim Gideon wciągnął mnie do kolejnego korytarza. Co chwilę potykałam się o moją długą suknię. A gargulec leciutko podskakiwał obok nas. – Uważam, że twój kochaś nie ma zbyt dobrych manier – odezwał się. – Zwykle w ten sposób ciągnie się kozę na targ. – Nie pędź tak – powiedziałam do Gideona. – Im szybciej będziemy to mieli za sobą, tym szybciej będziesz mogła wrócić do domu. Czy w jego głosie zabrzmiała troska, czy też chciał się mnie po prostu pozbyć? – Tak, ale… może też bym chciała uczestniczyć w rozmowie, nie pomyślałeś o tym? Mam całe mnóstwo pytań i po dziurki w nosie tego, że nikt nie udziela mi na nie odpowiedzi. Gideon odrobinę zwolnił kroku. – Dzisiaj tak czy owak nikt ci już nie udzieli żadnej odpowiedzi. Dziś będą tylko chcieli się dowiedzieć, jak mogło dojść do tego, że Lucy i Paul się na nas zaczaili. I niestety wciąż jesteś naszą główną podejrzaną. To „naszą” boleśnie mnie zakłuło. – Jestem jedyną osobą, która w ogóle nic o tym wszystkim nie wie! Gideon westchnął. – Przecież już próbowałem ci to wytłumaczyć. Teraz pewnie jesteś całkowicie nieświadoma i… niewinna, ale nikt nie wie, co zrobisz w przyszłości. Nie zapominaj, że także później będziesz mogła udać się w przeszłość i opowiedzieć Lucy i Paulowi o naszej wizycie. – Przerwał. – To znaczy… mogłabyś opowiedzieć. Wywróciłam oczami. – Tak samo jak ty! A w ogóle dlaczego musi to być ktoś z nas? Czy Margret Tilney sama nie mogła pozostawić wiadomości? Albo Strażnicy? Każdemu z podróżników w czasie mogli dać list, z dowolnej epoki do jakiejkolwiek innej. – Hę? – odezwał się gargulec, który teraz leciał nad nami. – Czy ktoś mi tu może wytłumaczyć, o czym mowa? Nic nie kumam. – Z pewnością jest kilka możliwych wyjaśnień – powiedział Gideon i zwolnił jeszcze bardziej. – Ale wydawało mi się, że Lucy i Paul dzisiaj… jak by to powiedzieć… zrobili na tobie wrażenie. Zatrzymał się, puścił moje ramię i spojrzał na mnie z powagą. – Gdyby mnie przy tym nie było, porozmawiałabyś z nimi, wysłuchałabyś ich kłamliwych historii, a może nawet dobrowolnie dałabyś swoją krew do skradzionego chronografu. – Nie, nie dałabym – zaprzeczyłam. – Ale naprawdę chętnie bym posłuchała, co mają nam do powiedzenia. Nie zrobili na mnie wrażenia złych. Gideon skinął głową. – Widzisz, o to mi właśnie chodzi, Gwendolyn. Ci ludzie zamierzają zniszczyć tajemnicę, którą chroniono przez setki lat. Chcą zabrać coś, co im się nie należy. A do tego potrzebują jeszcze tylko naszej krwi. Nie sądzę, by cofnęli się przed czymkolwiek, żeby ją dostać. – Odgarnął sobie z twarzy kosmyk ciemnych kręconych włosów, a ja aż wstrzymałam oddech. O, Boże, jaki on jest przystojny! Te zielone oczy, pięknie wygięta linia ust, blada cera – wszystko w nim było po prostu doskonałe. Poza tym pachniał tak ładnie, że przez sekundę miałam ochotę położyć mu głowę na piersi. Ale oczywiście tego nie zrobiłam. – Może już zapomniałeś, że my też chcieliśmy ich krwi? I to ty przyłożyłeś Lucy pistolet do głowy, a nie na odwrót – powiedziałam. – Ona nie miała broni. Między brwiami Gideona pojawiła się zmarszczka. – Gwendolyn, proszę, nie bądź naiwna. Tak czy owak zostaliśmy zwabieni w pułapkę. Lucy i Paul mieli uzbrojone wsparcie, było co najmniej czworo na jednego. – Na dwoje! – zawołałam. – Ja też tam byłam! – Pięcioro, wliczając lady Tilney. Gdyby nie mój pistolet, pewnie byśmy już nie żyli. A w każdym razie mogliby nam pobrać krew przemocą, bo właśnie po to przyszli. I ty chciałaś z nimi rozmawiać? Zagryzłam wargę. – Halo! – odezwał się gargulec. – A może pomyślicie też o mnie? Bo ja się już całkiem pogubiłem. – Rozumiem, że jesteś oszołomiona – powiedział Gideon znacznie łagodniej, ale z wyraźną wyższością w głosie. – W ciągu ostatnich dni po prostu zbyt wiele zobaczyłaś i usłyszałaś. Byłaś kompletnie nieprzygotowana. Jak miałabyś zrozumieć, o co tu chodzi? Powinnaś iść do domu się wyspać. Pozwól mi więc teraz szybko to załatwić. – Znowu złapał mnie za ramię i pociągnął do przodu. – Ja będę mówił, a ty potwierdzisz moje słowa, dobrze? – Dobrze. Powtarzasz to już co najmniej dwudziesty raz – odrzekłam zirytowana i zaryłam nogami w podłogę przed mosiężną tabliczką z napisem Ladies. – Możecie na razie zacząć beze mnie, ponieważ od czerwca 1912 roku chce mi się do toalety. Gideon mnie puścił. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Blekit_szafiru-ebookRO/p02039530i020" target="_blank" title="Błękit szafiru [Kerstin Gier] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Błękit szafiru [Kerstin Gier] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Wyświetlanie wyników dla tagów 'jo' . - ArmA Coop Corps\n[27.05.2018] JO TVT 105 Communication Breakdown\nSTALKER14 dodał temat → w JOINTOP\nSerdecznie zapraszamy do wzięcia udziału w rozgrywce JointOp TvT organizowanej przez naszą społeczność. Misja odbędzie się 27 maja, w której weźmie udział aż 7 grup! Zapisy zostaną otwarte 1 maja. Uwagi z którymi należy się zapoznać: 1. Z racji dużej ilości graczy zbiórka dla ACC to godzina 19:20, a wejście na sloty to 19:30. 2. Następnie do godziny 20:00 start rozgrywki. 3. Odprawa misji nie odbędzie się na mapie. Każdy gracz zobowiązany jest do przeczytania odprawy przed misją i w razie potrzeby skontaktowania się z dowódcą. 4. Rozgrywkę kończymy o godzinie 24:00. 5. Zapisy od początku będą otwarte dla wszystkich. 6. Link do repo: http://repo.armacoopcorps.pl/accjo/autoconfig Twórcy misji: STALKER14 i Rizzet\n[02.12.2017][JO] Palma da Liberdade #2 - Airborne\nGolas dodał temat → w JOINTOP\nTło historyczne: W Demokratycznej Republice Lingoru po latach walk i czystek etnicznych nastał pokój wsparty wysiłkami zarówno ONZu jak i Uni Europejskiej. Zagraniczne inwestycje, wsparcie technologiczne oraz dobre usytuowanie względem szlaków handlowych pozwoliło po kilku latach spokoju wyjść krajowi na prostą i spowodować wzrost PKB o 7% w ciągu tylko 3 lat. Sielanka nie trwała jednak długo, sąsiadujące państwo - Sahrani - pod rządami junty wojskowej wzięło na cel prosperujące znacznie lepiej wyspy Lingoru i w ciągu zaledwie tygodnia zajęło jego znaczną część bez uprzedniego wypowiedzenia wojny, nieliczne wojska Lingoru zostały rozbite, a sprzęt wojskowy przejęty. Dwa dni po ataku na Lingor ONZ nałożyła sankcje poprzedzone rezolucją 069/64 Odzew ze strony junty wojskowej brzmiał jednoznacznie, Lingor ma stać się częścią nowego tworu Pan-Sahrani. Dwa dni po odpowiedzi ONZ wraz z NATO podjęło decyzję o wysłaniu oddziałów w celu wyzwolenia Lingoru z rąk okupanta. Dane serwera testowego do JO w celu sprawdzenia modów: 91.206.7.212:2306 - haslo: 666 - odpalony VTS na Lingorze PACZKA ACC + LINGOR 3.82 - http://www.armaholic.com/page.php?id=29469 lub STEAM Zbiórka 19:30 TS ACC potem przechodzimy na TS3: 94.23.213.25 Warto z dumą przypiąć XML-a ACC tu macie podpowiedź https://forum.armacoopcorps.pl/topic/9529-regulaminy-acc/?tab=comments#comment-124603 Dane wywiadowcze: LINK Zapisy: LINK Tactical HQ Company Commander ACC - @Dagon Company Sergeant Major ACC - Signaller ACC - Control HQ Company 2IC ACC - Signaller ACC - Doctor ACC - Doctor ACC - Mortar Section Forward Artillery Controller ACC - Mortar Gunner ACC - Mortar Assistant ACC - Mortar Gunner ACC - Mortar Assistant ACC - Rifle Platoon Platoon Commander ACC - Signaller ACC - Rifle Section SC AFTP - RFL LSW AFTP - RFL AFTP - Marksman AFTP - Section 2IC AFTP - MG Minimi AFTP - RFL+AT4 AFTP - CLS AFTP - Rifle Section SC AFTP - RFL LSW AFTP - RFL AFTP - Engineer AFTP - Section 2IC ACC - MG Minimi ACC - RFL+AT4 ACC - CLS ACC - Rifle Section SC ACC - RFL LSW ACC - RFL ACC - Sapper ACC - Section 2IC AFTP - MG Minimi AFTP - RFL+AT4 AFTP - CLS AFTP - Rifle Platoon Platoon Commander ACC - Signaller ACC - Rifle Section SC ACC - RFL LSW ACC - RFL ACC - Marksman ACC - Section 2IC ACC - MG Minimi ACC - RFL+AT4 ACC - CLS ACC - Rifle Section SC ACC - RFL LSW ACC - RFL ACC - Engineer ACC - Section 2IC ACC - MG Minimi ACC - RFL+AT4 ACC - CLS ACC - Rifle Section SC ACC - RFL LSW ACC - RFL ACC - Sapper ACC - Section 2IC ACC - MG Minimi ACC - RFL+AT4 ACC - CLS ACC -\nRutek dodał temat → w Ogłoszenia publiczne\nSTALKER14 dodał wydarzenie → w Misje\nLt_Mic dodał temat → w JOINTOP\nCender dodał temat → w JOINTOP\nMaras dodał temat → w JOINTOP\nTiberrias dodał temat → w JOINTOP\nSztab dodał temat → w Ogłoszenia publiczne


Bajki ortograficzne. Nauka i zabawa Ksiegarnia-najtaniej\n» Bajki ortograficzne. Nauka i zabawa\nBajki ortograficzne. Nauka i zabawa\nKod produktu: 42592\nOkazuje się, że nauka reguł poprawnej pisowni może być lekka, łatwa i przyjemna. Z tym zeszytem dzieci w prosty sposób przyswoją sobie zasady ortografii oraz udoskonalą pisownię.\nĆwiczenia ortograficzne z "ń, ci"


Trampki CALVIN KLEIN JEANS - Dacio S1756 Black/White/Black - Trampki - Półbuty - Męskie - eobuwie.pl\nKlasyczna propozycja marki Calvin Klein Jeans. W cholewce dominuje skóra naturalna - zamsz, skóra ekologiczna - skóra ekologiczna. We wnętrzu butów materiał. Wkładka to materiał. Materiał podeszwy to guma. Stylowe i przyjemne w noszeniu buty codzienne.


Prezentowana funkcjonalność pozwalala na łatwiejsze obsłużenie następujących sytuacji: - PDF\nDownload "Prezentowana funkcjonalność pozwalala na łatwiejsze obsłużenie następujących sytuacji:"\n1 Zmiany w Plansoft.org Tabele przestawne... 1 Co to jest tabela przestawna... 2 Po co są tabele przestawne... 2 Praca z tabelami przestawnymi... 3 Filtrowanie danych... 3 Eksport wszystkich danych... 6 Własna tabela przestawna... 6 Zapisywanie i odczytywanie własnych ustawień... 7 Przykład planowanie zajęć z danego przedmiotu... 8 Przykład planowanie zajęć równoległych Przykład planowanie zajęć laboratoryjnych Uwagi końcowe Prezentowana funkcjonalność pozwalala na łatwiejsze obsłużenie następujących sytuacji: - Planowanie zajęć laboratoryjnych (realizowanych w innych podgrupach niż ćwiczenia); - Planowanie zajęć równoległych ( prowadzonych jednocześnie ); - Wydruk arkuszy dla przedmiotów. Opisane rozwiązanie pozwala także na drukowanie arkuszy zawierających pełne nazwy, a nie ich nazwy skrócone, wydruki są również bardzo zwięzłe, ponieważ nie są wyświetlane puste elementy np. dni tygodnia w których nie zaplanowano zajęć. Tabele przestawne To rozszerzenie dostępne jest dla użytkowników, którzy kupili licencję lub odświeżyli licencję po dniu lub posiadają aktywną usługę serwisową. Gotowe rozkłady zajęć mogą być publikowane na kilka sposobów: - W formie kalendarzy Google; - W formie witryny www; - W formie tabeli; - W formie tabeli przestawnej, opisanej szczegółowo w tej dokumentacji. Pod względem zawartości merytorycznej wszystkie formy publikacji rozkładów zajęć są równoważne. Sposób w jaki Uczelnia publikuje dane zależy wyłącznie od indywidualnych upodobań. Szymczak tel\n2 Co to jest tabela przestawna Tabela przestawna (ang. pivot) to forma prezentacji danych, w której sami decydujemy, jakie dane mają zostać zaprezentowane w wierszach, a jakie w kolumnach, a jakie na przecięciu kolumn i wierszy. Funkcjonalność tabel przestawnych jest dostępna w wielu narzędziach np. w programie Excel. Rysunek poniżej przedstawia przykładową tabelę przestawną w programie Excel Dane programu Plansoft.org mogą zostać wyeksportowane do programu Excel w formie tabeli, następnie mogą zostać zaimportowane w programie Excel i prezentowane właśnie w tej formie. Tabele przestawne mogą być jednak wykonane wprost w Aplikacji. Zaletą takiego rozwiązania jest m.in. możliwość utworzenia wielu tabel przestawnych np. po jednej tabeli przestawnej dla każdego przedmiotu, za pomocą kilku nieskomplikowanych czynności. Po co są tabele przestawne W Aplikacji Plansoft.org korzystamy z tabel przestawnych główne w kilku sytuacjach: 1. Po pierwszej fazie planowania, gdy przydzielono już terminy do realizacji zajęć z poszczególnych przedmiotów, ale nie określono jeszcze prowadzących zajęć. Wówczas drukujemy arkusze dla każdego przedmiotu i przekazujemy je w celu przydzielenia wykładowców do poszczególnych przedmiotów (Szczegóły w sekcji : Przykład planowanie zajęć z danego przedmiotu). 2. Gdy chcemy wydrukować rozkład zajęć dla grupy ćwiczeniowej, podczas, gdy niektóre zajęcia realizowane są w ramach grup laboratoryjnych (Szczegóły w sekcji: Przykład planowanie zajęć laboratoryjnych). Szymczak tel\n3 3. Gdy chcemy wydrukować rozkład zajęcia realizowane równolegle (Szczegóły w sekcji: Przykład planowanie zajęć równoległych). 4. Gdy chcemy wydrukować tygodniowy rozkład zajęć dla grupy, ale tylko w sytuacji, gdy zajęcia grup w poszczególnych tygodniach nie różnią się od siebie, ale różnią się nieznacznie (jeżeli zajęcia grup w poszczególnych tygodniach znacznie się różnią, lepszym rozwiązaniem jest użycie wydruku w formie witryny www lub kalendarza Google). Wówczas drukujemy arkusze dla każdej grupy. Praca z tabelami przestawnymi Aby uruchomić tabelę przestawną uruchom polecenie Narzędzia > Tabela przestawna, a następnie wybierz odpowiedni rodzaj tabeli przestawnej jak pokazano na rysunku poniżej. Pojawi się okno przestawione poniżej. W celu utworzenia raportu, kliknij jeden z przycisków Edytuj w programie Microsoft Word lub Pokaż w domyślnej przeglądarce. Poniżej zostaną opisane funkcje okna tabeli przestawnej pozwalające na filtrowanie danych oraz dostosowywanie wyglądu tabeli przestawnej. Filtrowanie danych Domyślnie, raport pokazuje na raporcie wszystkie dane, do których użytkownik ma dostęp. Okno statystyki pozwala na filtrowanie zasobów i osób na dwa sposoby: Filtrowanie proste pozwala na ograniczenie statystyki do wybranego wykładowcy, grupy, sali itd. Szymczak tel\n4 Filtrowanie zaawansowane pozwala na ograniczenie statystyk wg dowolnie zdefiniowanych kryteriów np. dl grup zaczynających się na listę A lub na literę B. Filtrowanie danych funkcjonuje w identyczny sposób, jak w oknie Statystyki. Dla porządku przytoczymy ponownie opis tej funkcjonalności. Metodę filtrowania danych wybieramy z listy wyboru, która pojawia się po naciśnięciu przycisku z lupą. Zaawansowane filtrowanie przykład Posługiwanie się filtrowanie zaawansowanym jest intuicyjne, używane są te same mechanizmy, co w oknach słownikowych. Poniższy przykład przedstawia filtr, który spowoduje wybranie zajęć spełniających jednocześnie warunki: zajęcia należą do semestru o nazwie 2013 (filtr prosty) i wykładowcy należą do jednostki organizacyjnej o kodzie WSI lub do jednostek podrzędnych (filtr zaawansowany) i specjalizacja wykładowcy zaczyna się od litery A (filtr zaawansowany) i grupy są grupami dziennymi lub ich nazwy zaczynają się na literę A (filtr zaawansowany). Rysunki poniżej przedstawiają szczegółowe ustawienia filtrów. Filtr prosty dla semestru Filtr zaawansowany dla wykładowców Szymczak tel\n5 Filtr zaawansowany dla grupy Wyszukiwanie wykładowców wg hierarchii organizacyjnej Pole kod struktury służy do wybierania wykładowców z dane j jednostki organizacyjnej oraz z jednostek podrzędnych. Trzy przykładowe ustawienia filtra przedstawione na rysunku poniżej spowodują odpowiednio: 1. Wybranie wszystkich wykładowców z jednostki WSI oraz podrzędnych jednostek 2. Wybranie wszystkich wykładowców z jednostki WSI, BEZ jednostek podrzędnych 3. Wybranie wszystkich wykładowców z jednostki WSI, BEZ jednostek podrzędnych Wyszukiwanie wg własnych atrybutów Filtry zaawansowane obsługują pola standardowe, ale również pola utworzone przez użytkowników. Przykładowo, w oknie do wprowadzania wykładowców dodajmy atrybut Specjalizacje. Szymczak tel\n6 Wówczas nowododany atrybut będzie mógł być używany do filtrowania danych. Eksport wszystkich danych Domyślnie, raport uwzględnia tylko dane, do których ma dostęp bieżący użytkownik lub wybrana rola, zgodnie z uprawnieniami nadanymi w oknie Narzędzia administracyjne > Uprawnienia do obiektów. W niektórych sytuacjach chcemy mieć dostęp do całej zawartości bazy danych. Aby uzyskać dostęp do całej bazy danych kliknij przycisk Więcej, a następnie zaznacz polecenie Pokaż całą zawartość bazy danych. Własna tabela przestawna Użytkownicy mogą budować swoje własne, zupełnie dowolne tabele przestawne. Nie muszą one być powiązane z dniami tygodnia. Przykładowy raport poniżej przedstawia zestawienie przedmiotów versus formy prowadzenia zajęć: Szymczak tel\n7 Ćwiczenia Ćwiczenia Pan Nowak Jan Ciepłownictwo Aby zbudować własną tabelę przestawną kliknij przycisk Przełącz do układu zaawansowanego. Wówczas pojawi się podgląd tabeli, przedstawiony poniżej. W tym trybie pracy możemy sami decydować jakie dane mają znaleźć się: - W nagłówku raportu. Możemy wybrać jedną lub dwie dane. Z reguły jest to nazwa przedmiotu, zasobu lub osoby oraz nazwa tygodnia dydaktycznego. - W kolumnach raportu. Możemy wybrać jedną lub dwie kolumny. W przypadku wybrania dwóch kolumn, pierwsza kolumna będzie nadrzędna względem drugiej. - W wierszach raportu. - Na przecięciu wierszy z kolumnami. Możemy zadecydować jaka dana ma być prezentowana za pomocą koloru oraz jakie informacje opisowe mają zostać umieszczone w pojedynczej komórce wydruku. Zapisywanie i odczytywanie własnych ustawień Zbudowanie własnej tabeli przestawnej nie jest zbyt czasochłonne, ale wiąże się z wybraniem kilku wartości z list wartości. Własne ustawienia dla tak zbudowanego raportu mogą być następnie zapisane i wykorzystane później. Okno do zapisania ustawień wywołuje się za pomocą menu Zapisz Ustawienia, a polecenie Otwórz ustawienia służy do odczytania wcześniej zapisanych ustawień. Szymczak tel\n8 Przykład planowanie zajęć z danego przedmiotu Przeanalizujmy prosty przykład. Załóżmy, że na arkuszu wykładowcy zaplanowaliśmy zajęcia z przedmiotu ciepłownictwo. Każdy wiersz w komórce zajęć poniżej przedstawia odpowiednio nazwisko wykładowcy, nazwę przedmiotu oraz grupy. Wówczas raport tabeli przestawnej w trybie Każdy przedmiot w oddzielnej tabeli wygląda następująco: Przedmiot:Ciepłownictwo Tydzień od-do:04 luty-10 luty 7.00 Szymczak tel\n9 Przedmiot:Ciepłownictwo Tydzień od-do:11 luty-17 luty 7.00 Warto zwrócić uwagę, że utworzone zostały dwie tabele, po jednej dla każdego tygodnia dydaktycznego, ponieważ zajęcia w poszczególnych tygodniach dydaktycznych nie są prowadzone w sposób jednakowy. Gdyby oba tygodnie były jednakowe program dokonałby scalenia i zostałby wydrukowany tylko jeden tydzień dydaktyczny. Warto także zwrócić uwagę, że w początkowej fazie planowania często planowane są zajęcia bez określenia wykładowców. Wskazuje się jedynie grupy oraz nazwy przedmiotów. Przykłady opisane tutaj należy interpretować uniwersalnie, to bowiem opisana funkcjonalność działa jednakowo dla grup, sal itd., nawet jeśli wykładowcy nie zostali określeni. Przenalizujmy teraz nieco bardziej złożony przykład. Załóżmy, że zaplanowaliśmy już zajęcia dla dwóch wykładowców. Arkusz zajęć mgr Janickiego Arkusz zajęć mgr Nowaka Szymczak tel\n10 Wówczas raport Każdy przedmiot w oddzielnej tabeli wygląda następująco: Przedmiot: Tydzień od-do:18 luty-24 luty 7.00 Pan Nowak Jan Przedmiot: Tydzień od-do:25 luty-03 marzec 7.00 Szymczak tel\n11 Przedmiot:Ciepłownictwo Tydzień od-do:04 luty-10 luty 7.00 Przedmiot:Ciepłownictwo Tydzień od-do:11 luty-17 luty Szymczak tel\n12 7.00 Raport Jedna tabela dla wszystkich przedmiotów wygląda tak: Tydzień od-do:04 luty-10 luty Ciepłownictwo Ciepłownictwo Ciepłownictwo 7.00 Tydzień od-do:11 luty-17 luty Ciepłownictwo Ciepłownictwo Ciepłownictwo Szymczak tel\n13 7.00 Tydzień od-do:18 luty-24 luty Ciepłownictwo Ciepłownictwo Ciepłownictwo 7.00 Pan Nowak Jan Tydzień od-do:25 luty-03 marzec Szymczak tel\n14 7.00 Ciepłownictwo Ciepłownictwo Ciepłownictwo Przykład planowanie zajęć równoległych Pytanie : W naszej Uczelni część zajęć jest prowadzona w ramach mniejszych grup, przy czym zajęcia te prowadzone są równolegle. Oznacza to, że w danym terminie zajęcia mogą być prowadzone jednocześnie z kilkoma wykładowcami, w różnych salach, z różnych przedmiotów. Jak zaplanować takie zajęcia? Rozwiązanie: 1. W menu Słowniki > Grupy wprowadzamy do systemu Grupę, przy czym dla potrzeb wprowadzenia zajęć równoległych, wprowadzamy do systemu grupę kilkakrotnie, zmieniając nazwę np. Grupa 1, Grupa 1a (pierwsze alternatywne zajęcia), Grupa 2b (drugie alternatywne zajęcia). 2. Planujemy zajęcia. Zajęcia dla Grupa 1 Zajęcia dla Grupa 1a (zajęcia alternatywne) Aby kontrolować zajęcia zaplanowane na wszystkich arkuszach (Grupa 1, Grupa 1a, Grupa 2b), możemy używać funkcjonalności przedstawionej poniżej. Szymczak tel\n15 3. Gotowy plan zajęć drukujemy za pomocą Google Kalendarz lub za pomocą funkcjonalności tabeli przestawnej. Uruchamiamy polecenie: Narzędzia > Tabela Przestawna > Inna Tabela Przestawna Ustawiamy filtr oraz układ tabeli zgodnie z rysunkiem poniżej. Naciskamy przycisk Edytuj w programie Microsoft Word. W efekcie otrzymujemy wydruk jak poniżej. Na jednym wydruku pojawiają się zarówno zajęcia prowadzone w normalnym trybie (poniedziałek), jak również zajęcia prowadzone równolegle (wtorek). Plan zajęć dla grupy 1 PONIEDZIAŁEK Ćwiczenia 1 Sala 115A Ćwiczenia 2 Sala 115A Ciepłownictwo Sala 100A Pan Szymczak Ciepłownictwo Sala 100A Pan Szymczak WTOREK Dynamika cieków Sala 100B Pan Nowak Jan Dynamika cieków Sala 100B Pan Nowak Jan Sala 100C Sala 100C Przykład planowanie zajęć laboratoryjnych Pytanie : W naszej Uczelni część zajęć laboratoryjnych jest prowadzona w grupach ćwiczeniowych, a część w grupach laboratoryjnych. Skład grup laboratoryjnych 1 i 2 jest w całości utworzony ze studentów grupy A, skład grupy laboratoryjnej 3 jest utworzony ze studentów grupy A i grupy B, zaś składy grup laboratoryjnych 4 i 5 stanowią studenci grupy B. Opisaną sytuację ilustruje rysunek poniżej. Szymczak tel\n16 Grupa A Grupa B Lab 1 Lab 2 Lab 3 Lab 4 Lab 5 Jak zaplanować zajęcia w takim przypadku? Rozwiązanie: 4. W menu Słowniki > Grupy wprowadzamy do systemu wszystkie grupy, to znaczy Grupę A, Grupę B, Lab 1, Lab 2,..., Lab Planujemy zajęcia dla każdej grupy niezależnie. 6. Aby uniknąć przypadkowego zaplanowania zajęć w tych samych terminach, używamy funkcjonalności do wyszukiwania wolnych terminów. 7. Gotowy plan zajęć drukujemy za pomocą Google Kalendarz lub za pomocą funkcjonalności tabeli przestawnej. Uruchamiamy polecenie: Narzędzia > Tabela Przestawna > Inna Tabela Przestawna Ustawiamy filtr oraz układ tabeli zgodnie z rysunkiem poniżej. Szymczak tel\n17 Naciskamy przycisk Edytuj w programie Microsoft Word. W efekcie otrzymujemy wydruk jak poniżej. Na jednym wydruku pojawiają się zarówno zajęcia prowadzone w ramach grupy ćwiczeniowej 1, jak również zajęcia realizowane w ramach grup laboratoryjnych. PONIEDZIAŁEK Ćwiczenia 1 Grupa 1 Ćwiczenia 2 Grupa 1 3 Lab 1 4 Lab Ciepłownictwo Lab 2 Ciepłownictwo Lab 2 Ciepłownictwo Lab 3 Ciepłownictwo Lab 3 WTOREK Grupa 1 Grupa 1 Uwagi końcowe Na pierwszy rzut oka układ otrzymany za pomocą tabeli przestawnej przypomina układ w formie witryny www, występują jednak istotne różnice pomiędzy tymi dwoma formami publikacji danych: Za pomocą tabeli przestawnej możemy tworzyć raporty dla grup, wykładowców, sal, zasobów ale również dla przedmiotów i form zajęć. Tworzenie raportów dla przedmiotów i form zajęć jest nieosiągalne z poziomu witryny www. Szymczak tel\n18 Jeżeli przedmioty w semestrze różnią się wzajemnie od siebie, wówczas tabela przestawna utworzy tylko oddzielnych układów, ile jest różniących się od siebie tygodni. Z kolei witryna www utworzy zawsze jeden złożony arkusz. Tabela przestawna pokazuje pełne nazwy, www pokazuje skróty i legendę do skrótów. W celu zainstalowania nowej wersji programu należy pobrać aktualizację programu Plansoft.org zgodnie z rysunkiem poniżej. Szymczak tel


« Paris Je t aime ****\nU2 3D **** »\nW 1988 roku Harrison Ford miał już ugruntowaną pozycję jako aktor. Zagrał wcześniej w "Star Wars", "Indiana Jones", "Blade Runner". Każdy film z jego udziałem był kasowym pewniakiem. W tej sytuacji mógł pozwolić sobie na rolę, w której pokaże w pełni swój aktorski szlif.\nW tym samym czasie Roman Polański, legenda światowego kina szukał sposobu na udowodnienie, iż po klęsce "Piratów" jest w stanie nagrywać dobre kino.\nArtyści spotkali się na planie "Frantic".\nPaństwo Walker przyjeżdżają do Paryża na kongres lekarzy. Pan Walker jest niezdarnym, ale kochającym mężem, ojcem dwójki dzieci. Gdy zorientuje się, że Pani Walker znika (dosłownie) z hotelu, postanawia sprawę zgłosić na policję. Nie rezygnuje jednocześnie z poszukiwań na własną rękę. Kluczem do rozwiązania zagadki jest tajemnicza walizka, omyłkowo zabrana z lotniska. Aby widzowi się nie nudziło, w akcję zostaje wmieszana młoda dziewczyna - kurier, która wpakuje Pan Walkera w niejeden kłopot, ale pomoże również w odnalezieniu Pani Walker.\nO klasykach zawsze trudno pisać. Ten akurat nie jest może wszystkim znany, a ponieważ niedawno go odkurzyłem przypominam. Jest to jeden z lepszych filmów Polańskiego, trochę inny od pozostałych. Pomimo wartkiej akcji, reżyser nie zapomniał o warstwie emocjonalnej głównych bohaterów. Pan Walker jest pierdołowaty, zagubiony ale zdeterminowany do realizacji celu. Pani kurier (genialna Seigner, przyszła żona Polańskiego) również ma swój cel, i sprawnie go realizuje. Mimo to, nie zapomina o szlachetnych zasadach pomocy innym. Emmanuelle Seigner jest postacią najbardziej tragiczną w tym filmie. Na wszelki wypadek nie podaję dlaczego.\nTym, którzy nie widzieli polecam, a ci którzy widzieli spokojnie mogą obejrzeć "Frantic" ponownie. Nie nudzi, nie nuży choć od premiery minęło 20 lat.\nśroda, 02 kwietnia 2008, zaginiony22\nSześć gwiazdek w "Przekroju", i same dobre recenzje w innych magazynach zaciągnęły mnie do kina na projekcję "Kynodontas". Moje opóźnienie w\nCzekając na sobotę ****1/2\n"Czekając na sobotę" jest dowodem na możliwość finansowania świetnych filmów dokumentalnych niekoniecznie za pieniądze telewizji publicznej. HBO jakiś\nHarry Potter i Kamień Filozoficzny ****1/2\nDrodzy Państwo. Na wstępie muszę uderzyć się w piersi, bo dotychczas unikałem jak ognia opowieści o Harrym Potterze. Ponieważ Sony zapragnęło docenić wydatki do


Czy 5-latka będzie mogła zostać w Polsce?:\nCzy 5-letnia Elena będzie musiała wrócić do Włoch do swojego ojca? Nie chce tego matka dziewczynki. Średzianka na razie przegrała sprawę w Sądzie Okręgowym w Poznaniu z tzw. Konwencji Haskiej, ale jej pełnomocnik przygotowuje...\nPrzyszliśmy tutaj ciężko pracować:\nPiotr Mieloch już od prawie 15 miesięcy jest burmistrzem Środy. O tym, jak radzi sobie z problemami gminy, a także jak reaguje na krytykę rozmawia z nim Zbigniew Król Zbigniew Król - Już ponad rok jest pan burmistrzem...\nJestem radnym opozycyjnym, bo chcę zmian w Środzie:\nZdaniem Grzegorza Budasza, radnego miejskiego, wybory w 2018 roku nie przyniosły wielu zmian, na jakie liczyli mieszkańcy oddając głos na burmistrza Piotra Mielocha i jego ugrupowanie Nasze PSR. Dlaczego? Z radnym rozmawiał Zbigniew...\nKoncert dyplomowy Kaliny Zalesińskiej:\nA raczej próba generalna przed koncertem dyplomowym Kaliny Zalesińskiej odbyła się kilka dni temu w średzkiej bibliotece W ubiegły piątek swój wielki talent muzyczny zaprezentowała średzianka Kalina Zalesińska,...\nPół roku na wypis z księgi wieczystej albo na sprawę cywilną:\nSąd Rejonowy w Środzie jest zawalony sprawami. Najtrudniej jest w V Wydziale Ksiąg Wieczystych i I Wydziale Cywilnym. W pierwszym na najbardziej podstawowy wpis do księgi, a w drugim - na termin pierwszej rozprawy trzeba czekać pół...\nPrzewodnik po Strefie Płatnego Parkowania:\nKoniec taryfy ulgowej. Od poniedziałku strefa z mandatami Kończy się okres taryfy ulgowej, podczas której pracownicy Strefy Płatnego Parkowania jedynie informowali kierowców o tym, jak strefa działa. Od poniedziałku trzeba...\nDamian Kamiński planuje wejście na Denali na Alasce\nJestem radnym opozycyjnym, bo chcę zmian w Środzie\nZasłużeni dla Gminy Krzykosy\nBijemy orkiestrowe rekordy!\nŚredzianie: Beata Wielopolska\nPopłynęli na świąteczną orkiestrę


Śląski Tydzień w Bibliotece Centralnej. Spotkania, warsztaty, gry i wystawa dostępne dla wszystkich – 24GLIWICE – Portal Gliwice | codziennie nowe informacje\nŚląski Tydzień w Bibliotece Centralnej. Spotkania, warsztaty, gry i wystawa dostępne dla wszystkich\nMiejska Biblioteka Publiczna w Gliwicach zaprasza na wydarzenie inspirowane śląskim językiem i kulturą. Tegoroczny program to kilka ciekawych spotkań, które pozwolą poznać nie tylko historię, sztukę i zwyczaje regionu, ale również śląskie smaki.\nProgram Śląskiego Tygodnia rozpoczyna się od wydarzenia zatytułowanego „Humor – ważny komponent śląskiej kultury”.\n14 stycznia, godz. 18.00, Biblioteka Centralna (ul. Tadeusza Kościuszki 17).\n16 stycznia, godz. 18.00, Biblioteka Centralna\n17 stycznia, godz. 18.00, Biblioteka Centralna\n18 stycznia, godz. 10.40, Biblioteka Centralna\n14–18 stycznia, Biblioteka Centralna\nWystawa czynna od 7 do 31 stycznia, Biblioteka Centralna\nGrupa Janowska to grupa malarzy amatorów z Janowa założona w 1946 roku przy zakładowej świetlicy kopalni Wieczorek w Nikiszowcu. Tworzyli ją, i nadal tworzą, nietuzinkowi pasjonaci, którzy widzą piękno swojej małej i dużej ojczyzny. Tematyka prac członków grupy skoncentrowana jest na indywidualnej interpretacji lokalnych klimatów. Śląsk, ale nie tylko, pokazywany jest najczęściej w całej różnorodności, zaczynając od portretu śląskiego pejzażu przemysłowego, poprzez familoki, architekturę miejską, naturę i scenki rodzajowe, aż po kompozycje z przesłaniem, w których autorzy powierzają nam swoje osobiste odczucia i przemyślenia. Od 2000 roku siedzibą grupy jest Miejski Dom Kultury Szopienice-Giszowiec, a od 2012 roku funkcję kierownika grupy pełni Sabina Pasoń.\n(MBP w Gliwicach)\nMarsz na Zgodę, upamiętniający Ślązaków dotkniętych sowieckimi i polskimi represjami w latach 1945-48, odbędzie się po raz dziesiąty 26 stycznia. Jego uczestnicy przechodzą co roku 10-kilometrową trasę z centrum Katowic do bramy dawnego obozu w świętochłowickiej dzielnicy Zgoda.\nMój dziadek nie jest Ślązakiem (jest Polakiem) i też był w tym obozie w charakterze więźnia.\nCzy ma prawo na uczestnictwo w tym przemarszu?\nKażdy, kto chce uhonorować ofiary ma prawo uczestniczyć. To jest tak oczywiste, że… a nie, jakby to był marsz pisowców, to nie każdy mógłby pójść. Ale w tym marszu każdy może wziąć udział i nikt nie robi selekcji.\n@Pniok. Szkoda że pominąłeś okres od 1942 roku kiedy znajdował się tam podobóz KL Auschwitz-KL Eintrachthütte, w którym zginęło kilkaset więźniów, ale wg Ciebie nie ludzi tylko podludzi. Taka wybiórcza pamięć.\nKto jeszcze tam siedział: Niemcy czy naziści?\nPS: komendantem to był afroeskimos tak dla przypomnienia ;-)\n@AMF. I zmarł w samotności w swoim igloo na biegunie południowym.


BOŻE NARODZENIE 2011 - Terierkowo\nWysłany: Pon 15:32, 19 Gru 2011 Temat postu: BOŻE NARODZENIE 2011\nto miejsce na składanie życzeń i nasze karteczki z życzeniami\nWysłany: Pon 15:49, 19 Gru 2011 Temat postu:\nWysłany: Pon 17:12, 19 Gru 2011 Temat postu:\nJaki śliczny filmik i piękna kartka z życzeniami.\nWysłany: Wto 20:33, 20 Gru 2011 Temat postu:\nWysłany: Śro 1:12, 21 Gru 2011 Temat postu:\nNIech się spełnią Bożenarodzeniowe życzenia,\nDziekujemy za piekne życzenia i prosimy o więcej fotek. Jest co focić w tej sforze! Piekne stado\nWysłany: Czw 0:56, 22 Gru 2011 Temat postu:\nWesołych i cudownych Świat dla Wszystkich Terierkowiczów\nMishtico na "żywo" w filmiku w pełnym składzie : ja , Mario, Misha , Farrell i Bzibzia :\nstrasznie mnie rozsmiesza ten filmik\nOstatnio zmieniony przez FRITZ dnia Czw 1:23, 22 Gru 2011, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Czw 9:47, 22 Gru 2011 Temat postu:\nrita z Paryskiem i Rodziną.\nWysłany: Czw 17:56, 22 Gru 2011 Temat postu:\nNajlepszości dla Terierkowiczów na czas Świąt Bożego Narodzenia oraz na cały nadchodzący rok 2012\nWysłany: Pią 7:52, 23 Gru 2011 Temat postu:\nWysłany: Pią 8:54, 23 Gru 2011 Temat postu:\nAle sie rudo zrobiło!\nWysłany: Pią 12:22, 23 Gru 2011 Temat postu:\nPo przerwie wracamy na terierkowo, żeby złożyć wszystkim najserdeczniejsze świąteczne życzenia.\nDożo radości dla Was i Waszych Piesków!\n(życzenia czarno- białe )\nDziekujemy Serdecznie witamy, po przerwie.\nŻyczenia śliczne, tylko ciut za duże\nZmniejsz, proszę do 640 pikseli z dłuższego boku.


ᐅ BEKO HS221530N - Ceny, opinie, dane techniczne | VideoTesty.pl\nBEKO HS221530N jest zamrażarką skrzyniową o pojemności całkowitej 205 l.\nCena BEKO HS221530N\nOPIS BEKO HS221530N\nBEKO HS221530N oferuje klasę energetyczną F, dzienną zdolność zamrażania 9,3 kg/24 h oraz poziom hałasu 39 dB.\nHS221530N: Zamrażarka (Skrzyniowa, 205 L)\nDziała w temperaturze nawet do -15°C\nZamrażanie nowo włożonego pożywienia, w sposób zdrowszy oraz nie wpływający na temperaturę wcześniej przechowywanego jedzenia.\nSpecyfikacja BEKO HS221530N\nInstrukcja obsługi do BEKO HS221530N\nŚciągnij obszerną i pomocną instrukcję obsługi do zamrażarki BEKO HS221530N. Przewodnik użytkowania został dodany 19.01.2022. Dostępne języki instrukcji obsługi do tego modelu: polski. Dowiedz się za darmo, jak poradzić sobie z obsługą BEKO HS221530N i poznać jego ukryte funkcje. Całkowity rozmiar pliku PDF instrukcji obsługi wynosi 5.3 MB. Do tej pory instrukcja została pobrane przez 0 osób.\nPOWIĄZANE PRODUKTY DO BEKO HS221530N\nOceń BEKO HS221530N\nGdzie kupić BEKO HS221530N? Kup od godnych zaufania dostawców!


Dąb Cysters posadzony na terenie szkoły - Szkoła Podstawowa w Ołoboku im. Ks. Józefa Kuta\nJesteś tutaj: Home Konkursy feryjne\nDąb Cysters posadzony na terenie szkoły\nDnia 25.06.2014 r. w naszej szkole odbyła się uroczystość posadzenia dębu Cysters, który jest potomkiem dębu o tym samym imieniu, położonego w Rudach w województwie śląskim. Liczy 450 lat i ma niepowtarzalną historię. Wyrósł w czasach, kiedy w Polsce królował ostatni z Jagiellonów – Zygmunt III August. Prawdopodobnie pod nim przechadzał się król Jan III Sobieski. Władze Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Gmin Cysterskich, do którego to stowarzyszenia należy Gmina Sieroszewice, uzyskały zgodę od Nadleśnictwa Rudy Raciborskie na wykorzystanie 23 sadzonek w celu dokonania nasadzeń w gminach należących do stowarzyszenia. Tak więc drzewka trafiły na Szlak Cysterski w Polsce.\nJedna z sadzonek dębu Cysters została posadzona na terenie szkoły w Ołoboku. Posadzenie dębu Cysters miało bardzo uroczysty charakter. Brali w nim udział: wójt gminy Sieroszewice Czesław Berkowski, sołtys wsi Sławin Lucjan Gmerek, dyrektor szkoły Dariusz Ratajczyk, uczniowie i nauczyciele Szkoły Podstawowej w Ołoboku. Uczennica Marta Piaskowska przedstawiła krótką informację o Cysterkach, natomiast Izabela Urban odczytała tekst o symbolice drzewa dębowego. Następnie odbyło się posadzenie dębu i ślubowanie:\n„Dobrze jest wśród dębów pospacerować\ni na ławeczce pod dębem w cieniu się schować,\nLecz, aby dąb nasz zachować\nmusimy się nim zaopiekować.\nPrzyrzekamy więc, że Tobie dębie zginąć nie damy,\nbo o przyrodę wszyscy tu dbamy – przyrzekamy”.\nUczniowie Szkoły Podstawowej w Ołoboku zaprezentowali część artystyczną. Na zakończenie miały miejsce przemówienia wójta i dyrektora szkoły, którzy podkreślali, że dąb jest symbolem siły, męstwa, długowieczności i dostojeństwa.


Ustawiczne kształcenie ratowników medycznych - Obserwator Nadodrzański - Twój Region - Twój Portal!\n#ratownik medyczny #zawód #pomoc #życie\nW miniony wtorek (18 bm.) uroczyście obchodzono w naszym województwie Dzień Ratownika Medycznego. Przy okazji przypomniano, że jest to jeden z zawodów, w którym edukacja nie kończy się w momencie uzyskania dyplomu. Prawo nakłada na ratowników medycznych obowiązek ciągłego doskonalenia zawodowego.\nZgodnie z ustawą z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym każdy ratownik musi posiadać odpowiednie wykształcenie. Obecnie w naszym kraju tytuł zawodowy ratownika medycznego uzyskuje się po ukończeniu studiów wyższych na poziomie licencjackim, wcześniej uprawnienia do wykonywania tego zawodu dawało również ukończenie szkoły policealnej. Ale uzyskanie tytułu ratownika medycznego nie oznacza końca edukacji w tym zawodzie.\n- Po ukończeniu szkoły ratownicy medyczni muszą zdobywać tzw. punkty edukacyjne – wyjaśnia Grzegorz Dolata, kierownik gryfińskiej i chojeńskiej stacji pogotowia. – Osiągają je, uczestnicząc m.in. w kursach, szkoleniach, seminariach, warsztatach. Proces dokształcania dokumentowany jest w specjalnych książeczkach. W pięcioletnim cyklu rozliczeniowym ratownik musi uzyskać minimum 200 punktów edukacyjnych. To pozwala mu na kontynuowanie zawodu i zdobytych uprawnień.\nRatownicy medyczni pracują głównie w zespołach wyjazdowych pogotowia ratunkowego, szpitalnych oddziałach ratunkowych (SOR), jednostkach GOPR, WOPR, prowadzą szkolenia z zakresu pierwszej pomocy. Kształcenie ratowników medycznych ukierunkowane jest na rozpoznanie i podtrzymanie podstawowych czynności życiowych. Nowelizacja ustawy o PRM, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., dała ratownikom medycznym możliwość podejmowania pracy na oddziałach szpitalnych innych niż SOR.\nObowiązek doskonalenia zawodowego wprowadzono, aby zapewnić wysoki poziom wykonywanych czynności ratunkowych. Ratownictwo medyczne bowiem bardzo dynamicznie się rozwija, co z kolei wymaga ustawicznego kształcenia.\n- Jeśli więc zdarzy się, że absolwent Ratownictwa Medycznego schowa swój dyplom w szufladzie i nie będzie pracował w wyuczonym zawodzie, nie będzie zdobywał punktów szkoleniowych, to po pięciu latach utraci swoje uprawnienia. By je odzyskać, będzie musiał przejść proces ich odnowienia – mówi G. Dolata.\nStałe doskonalenie pozwala ratownikom medycznym potwierdzać i uaktualniać swoje umiejętności, które ukierunkowane są na ratowanie życia i zdrowia ludzkiego.\n2016-10-20 16:15 ratownik medyczny, zawód, pomoc, życie


Active łączy gminy | Tygodnik DB2010 Active łączy gminy – Tygodnik DB2010\nActive łączy gminy\nGmina Walim dołączyła do strefy Active, którą 5 czerwca tego roku oddały do użytku gminy Głuszyca i Jedlina Zdrój. – Nowe trasy ACTIVNEJ rekreacji dla miłośników biegania, nordic-walking oraz kolarstwa górskiego już gotowe – mówi Paweł Brzozowski, dyrektor Centrum Kultury i Turystyki w Walimiu.\n#ACTIVE to licząca ponad 20 km trasa, łącząca sąsiadujące ze sobą gminy: Głuszycę i Jedlinę-Zdrój. Trasa dedykowana jest dla rowerzystów, biegaczy i miłośników nordic-walking. Oznaczono na niej drogowskazy wraz z odległościami do największych atrakcji turystycznych obu gmin. Ponad 8 km trasy wiedzie przez Głuszycę, a 12 km przez Jedlinę Zdrój.\nOstatnio do strefy ACTIVE dołączyła Gmina Walim.\n– Nasz trasa ACTIVE to ponad 14 km, łączących sąsiadujące ze sobą gminy: Walim, Głuszycę oraz Jedlinę-Zdrój. Prowadzi ona od kompleksu Osówka, przez Walim, Sztolnie Walimskie, Jugowice, Olszyniec i łączy się z już istniejącymi- 20 kilometrami tras w Jedlinie Zdrój i Głuszycy. Koszty związane z zakupem oznakowania poniosło Centrum Kultury i Turystyki w Walimiu, natomiast montażem tabliczek informacyjnych zajęła się grupa MTB Walim Team. Zapraszamy do zapoznania się z nowo wyznaczoną trasą ACTIVE, przebiegającą urokliwymi zakątkami naszej gminy –zachęca Paweł Brzozowski.\nGospodarze wszystkich gmin planują rozbudowę trasy #ACTIVE oraz uruchomienie aplikacji mobilnej, odsyłającej do informacji na gminnych stronach internetowych na temat mijanych na trasie atrakcji turystycznych, punktów widokowych czy też gastronomicznych.\nDzięki przyłączeniu się Gminy Walim, trasa Active ma już 34 km długości.\nPrevPoprzedniPostawili na Trójgarb\nNastępnySurrealistyczna sztuka w Starej KopalniNext


Pingpongiści z Ostródy wygrali w Kostrzynie nad Odrą - Ostróda\n2017-11-29 07:36:57 (ost. akt: 2017-11-29 07:39:32)\nZespół Morlin Ostróda wygrał czwartym mecz w tym sezonie\nCzwarte ligowe zwycięstwo w LOTTO Superlidze odnieśli w tym sezonie tenisiści stołowi Morlin Ostróda. W 8. kolejce spotkań w Kostrzynie nad Odrą pokonali miejscową Wartę, zdobywając dwa punkty.\nW Kostrzynie poza zasięgiem podopiecznych Tomasza Krzeszewskiego był 21-letni reprezentant Hongkongu Lam Siu Hang. Podczas pierwszej gry w trzech setach rozprawił się z Dmitrijem Prokopcowem. Natomiast w drugim występie przed własną publicznością Lam po dramatycznej trzysetówce uporał się z Wangiem.\nNa szczęście pingpongiści wykorzystali słabsze punkty zespoły z Kostrzyna. Prokopcow i Wang zapunktowali w konfrontacjach z Bogusławem Koszykiem. Zaś najważniejszy punkt w pojedynku z Danielem Bąkiem wywalczył Bartosz Such i ekipa Morlin wróciła do Ostródy z dwoma punktami.\nKolejny mecz ligowy ostródzianie rozegrają w piątek (1 grudnia). O godz. 18 w hali Ostródzkiego Centrum Sportu i Rekreacji podejmą Fibrain AZS Politechnikę Rzeszów. Wstęp wolny, zapraszamy.\nWarta Kostrzyn nad Odrą – Morliny Ostróda 2:3\nSiu Lam – Dmitrij Prokopcow 3:0 (13, 3, 9), Bogusław Koszyk – Wang Zhen 0:3 (-5, -9, -6), Daniel Bąk – Bartosz Such 1:3 (11, -9, -5, -13), Lam – Wang 2:1 (-6, 1, 12), Koszyk – Prokopcow 0:2 (-9, -8)


W piątek (24.08)zapraszamy Państwa serdecznie na godz. 18.00 do restauracji Ratuszowa na oficjalną prezentację książki "I LAF Animowany Świat" - wydawnictwa o animacji filmowej, które ukazało się w związku z 20. edycją Letniej Akademii Filmowej.\nPodczas spotkania będzie można otrzymać książkę oraz porozmawiać m.in. z Andrzejem Kołodyńskim, znanym krytykiem filmowym, Julianem Zawiszą, twórcą Letniej Akademii Filmowej i Edytą Golisz, autorką wydawnictwa.\nA więcej o wydawnictwie w wywiadzie z autorką:\nLetnia Akademia Filmowa doczekała się książki o sobie. I to jakiej! Choć to z założenia pewnego rodzaju monografia, wcale nie jest nadęta. Wręcz przeciwnie. Mnóstwo w niej zabawnych anegdot, ciekawostek, intrygujących opowieści, wspomnień i zdjęć. To także jedyne w Polsce wydawnictwo, które zawiera zebrane w jednym miejscu wywiady z najlepszymi twórcami animacji. „Niech nikogo nie zmyli lekki ton, żartobliwy, anegdotyczny. W rzeczywistości to niezmiernie interesujące i rzetelne sprawozdanie z tego odważnego eksperymentu, jakim jest Letnia Akademia Filmowa” - mówi o wydawnictwie Andrzej Kołodyński, znany krytyk filmowy, redaktor naczelny miesięcznika Kino. Zapraszamy Państwa w najbliższy piątek, o godz. 18.00, do restauracji Ratuszowa w Legnicy, gdzie odbędzie się oficjalna promocja książki „I LAF animowany świat”. A z jej autorką, Edytą Golisz, rozmawia Lilla Sadowska.\nNapisała Pani we wstępie do książki, że początki jej pisania to była „robota dla wariata”. Dlaczego?\n- Gdy wiele miesięcy temu Legnickie Centrum Kultury zwróciło się do mnie z pytaniem, czy nie podjęłabym się napisania wydawnictwa podsumowującego 19 lat Letniej Akademii Filmowej, ucieszyłam się wręcz euforycznie. Nie tylko dlatego, że to było to ciekawe wyzwanie. Także dlatego, że wreszcie miałam szansę wziąć się za książkę, którą... skończę. W moim komputerze jest przynajmniej pięć rozpoczętych książek, których jakoś nigdy nie skończyłam pisać. A umowa z kimś to nie umowa z samą sobą – wiedziałam, że tym razem będę musiała rozpoczęte dzieło zakończyć (śmiech). Ochoczo wzięłam się do pracy, ale już po jakichś dwóch tygodniach... wpadłam w histerię. Letniej Akademii Filmowej nikt bowiem wcześniej nie dokumentował – w znaczeniu układania po kolei wydarzeń z kolejnych edycji warsztatów. A ja miałam za zadanie opisanie każdego z dziewiętnastu lat po kolei! Jak to zrobić, kiedy mam ledwie garstkę informacji?! Ludzie, owszem, pamiętają, że coś było, ale kiedy? Tego już dokładnie nie pamiętają. Przeszukiwanie bibliotecznych archiwów też nie natchnęło mnie optymizmem. „To nie może się udać” - pomyślałam, przestraszona. I poszłam do Marcina Andrzejewskiego, zastępcy dyrektora LCK. Powiedziałam mu o swoich wątpliwościach. Popatrzył na mnie ze zrozumieniem i - zanim ugryzł się w język - powiedział: „Tak myślałem, że to będzie robota dla wariata...” Tak mnie tym szczerym „komplementem” rozśmieszył, że moje obawy „wzięły i zniknęły”.\nSkąd więc wzięła Pani to, co potrzebne było do napisania książki?\n-Spędzałam długie wieczory, nieraz przechodzące w głęboką noc, z panem Julianem Zawiszą, twórcą Letniej Akademii Filmowej. Siedzieliśmy sobie w Akademii Rycerskiej, popijaliśmy herbatę, a pan Julian opowiadał, opowiadał... Wyobraźnia zaczynała mi podpowiadać klimat, zapach historii warsztatów. Miałam już w głowie o wiele jaśniej. Opowieści pana Juliana zaczęłam dopasowywać do odnalezionych w bibliotecznych archiwach artykułów o LAF. I rozmów z innymi ludźmi, którzy wiedzieli coś o przeszłości warsztatów. Ciągle jednak brakowało mi tego „czegoś”, co nada dziełu prędkości, mocy. Zaczęłam rozmawiać z filmowcami - wykładowcami LAF. To genialni twórcy, uznani nie tylko w Europie, ale - niejednokrotnie - na świecie. Nie znamy ich jednak tak dobrze, jak filmowców zajmujących się filmami fabularnymi, ponieważ ci od animacji nie zostali wciągnięci przez współczesny świat w tzw. szołbiznes. Nie zdobią okładek gazet, nie są bohaterami artykułów w kolorowej prasie. Może dlatego pozostali ogromnie życzliwymi, zupełnie nie „nadętymi” ludźmi? Rozmowy z nimi, prędzej czy później, kończyły się chichotaniem. Te ich opowieści, anegdoty... Już miałam to „coś”! Już wiedziałam, że wszystko będzie można powiedzieć o tej książce, ale raczej nie to, że jest nudna. Starałam się pisać ją tak, aby docierała do wyobraźni ludzi bez względu na to, czy są górnikami, lekarzami, gospodyniami domowymi czy uczniami. Żeby każdy, kto weźmie ją do ręki, zaczął myśleć o animacji trochę inaczej, niż wcześniej. Żeby ją zrozumiał i polubił. Z dotychczasowych recenzji i opinii o wydawnictwie wynika, że to się chyba udało.\nA były ciekawe anegdoty podczas pracy nad książką?\n- Pewnie! Ja zawsze opowiadam tę o panu Erneście Bryllu, ponieważ ona najlepiej pokazuje, jak życzliwymi ludźmi są twórcy animacji. Otóż córka pana Ernesta Brylla - znanego poety, pisarza, dziennikarza i dyplomaty - Magda Bryll, jest dziś uznanym animatorem. Pracowała nawet przy oskarowym „Piotrusiu i Wilku”. A zaczynała swoją przygodę w filmem animowanym, jako nastolatka, właśnie na warsztatach w Legnicy. Pomyślałam, że byłoby super, żeby pan Ernest Bryll także „wystąpił” w naszym wydawnictwie. Tylko jak go znaleźć? Jestem dziennikarzem, więc zabrałam się do żmudnej roboty. Godzinę później miałam gotową listę miejsc, w których ktoś mógł mi pomóc dotrzeć do pana Ernesta – to były różne telewizje, firmy producenckie itp. Przy braku szczęścia zapowiadał się jakiś tydzień dzwonienia po całej Polsce... Przypomniało mi się jednak, że pani Magda Bryll zaczęła przed laty przyjeżdżać do Legnicy razem z wnuczką pana Witolda Giersza, jednego z najwybitniejszych twórców polskiej animacji. Numer telefonu do pana Giersza miałam. Pomyślałam więc, że jak do niego zadzwonię, wyjaśnię o co mi chodzi i poproszę o numer do wnuczki, to może wnuczka mi da numer do pani Magdy, a pani Magda do swojego taty... Jak pomyślałam, tak zrobiłam. Pan Witold Giersz cierpliwie wysłuchał tej mojej zawikłanej „piramidy”, po czym odparł ze stoickim spokojem:- Ma pani coś do pisania? Daję numer do Ernesta do domu... I, kolokwialnie rzecz ujmując, szczęka mi opadła (śmiech). Jakby tego było mało, Ernest Bryll okazał się tak rozmowny, że wystarczyłoby mi materiału na ze trzy rozdziały!\nCzy ma Pani jakieś przesłanie dla Czytelników, żeby zachęcić ich do sięgnięcia po to wydawnictwo?\n- Pozwolę sobie zacytować wspomnianego już pana Witolda Giersza, który powiedział: „Aby coś polubić, trzeba to najpierw poznać”. Myślę, że dzięki książce można troszkę poznać animację i jej piękne strony. A o tym, jak wartościowe jest to, czym zajmuje się Letnia Akademia Filmowa, mówi w wydawnictwie mądry psycholog. Zachęcam rodziców, żeby zainteresowali swoje dzieci tymi niezwykłymi warsztatami, podczas których „rysunki zaczynają żyć”. A nastolatków, żeby przeznaczyli za rok czy dwa część wakacji, aby nauczyć się czegoś ciekawego, kreatywnego. Tym bardziej, że od tego roku Letniej Akademii Filmowej towarzyszą warsztaty robienia filmów w 3D. A Państwa zapraszam w piątek, na godz. 18.00 do Ratuszowej. Będzie można otrzymać książkę, porozmawiać o niej. A ja chciałabym na koniec jeszcze podkreślić, że wydawnictwo ma piękną szatę graficzną, która jest zasługą Wojtka Benicewicza.\nŹródło: ego 2012-08-23\nUWAGA: zmiana miejsca koncertu Legnickich Wieczorów Organowych\nW budżecie obywatelskim można głosować na "muzyczną rzeźbę" H. Karlińskiego. Zachęcamy:)\nWróciły zajęcia w LCK! Zapraszamy na jogę, balet, taniec, chór i inne atrakcje - od dzieci po seniorów\nWażne wyróżnienia dla przedstawicieli LCK. Nasze gratulacje i wyrazy szacunku!\nWystęp Paranienormalnych - z powodu zaostrzeń epidemiologicznych - zostaje przeniesiony na inny termin\nChór Madrygał wznowił próby! Mający ponad 70 lat, prestiżowy zespół zaprasza chętnych