Archiwum forum Międzyrzecza / Spotkania z przyrodą\nStrony: 1 … 29 30 31 32\n#2251 2018-08-07 15:22:00\nAniu, ślicznie masz wokół siebie, piękne miejsca do spacerów. Podziwiam i kwiatki, i drzewa, i oczywiście ślicznego pieska, który swego pana wyprowadził na spacer, kotek na pewno czeka na głaskanie i gruczy - "czy też ta Pani z aparatem mnie kiedyś przytuli.." Ptaki pozują do aparatu - kos wolał tył pokazać , gołąbek był bardziej uprzejmy Lubię spotykać Amazonki (bo to chyba dziewczyna) na koniach, no i same konie też\nAle Ci się udało jeszcze maczka znaleźć . Widzę, że u Ciebie niektóre dęby ( i nie tylko) też już czekają na prawdziwy deszcz - u nas też takie są. Nie wybieram się teraz do lasu, bo nie cierpię takich upałów, a rannym ptaszkiem raczej nie jestem. Jak wstanę, to podlewanie ogrodu już czeka\nDobrze, że u Ciebie jeżyny obrodziły, na pewno są dojrzałe i smaczne.\nRusałka admirał Ci też pozowała, piękne są wszystkie motyle\nNa skraju lasu,\n.....i w ogrodzie znów wczoraj koliberek się pojawił.\nA na drzewie pan makolągwa wraz z małżonką\nObok szyszek troszkę.\nZdjęcia nie są ostre - aparat nadal choruje...\nProszę mi uwierzyć - tam daleko jest sarenka\nOstatnio edytowany przez/Last edit gama (2018-08-09 09:35:43)\n#2252 2018-08-11 17:45:18\nGamo, miło patrzeć na wszystkie Twoje zdjęcia!\nNie tylko na skraju lasu podziwiałaś leśne kwiaty i spacerującą pod lasem sarenkę, również w ogrodzie udało Ci się pstryknąć miłego gościa - fruczaka i śliczną parę jakże pięknych, rzadko u nas a może w ogóle spotykanych ptaszków\nPierwszy sierpniowy, deszczowy poranek.\n#2253 2018-08-11 19:54:22\nAniu , tuż po deszczu przyroda ożywiła się, a wychodzące słonko jeszcze nie zdążyło wysuszyć liści. Bardzo ładne są Twoje "mokre" zdjęcia . Zaś roślinki przeglądające się w kałuży też są ładne .\nPokazałaś już trochę przyspieszonej jesieni - niektóre liście zaczynają się przebarwiać, a to skutkiem suszy. Ale kasztanowiec zaatakowany przez niszczyciela. Sprawcą szkód wyrządzanych kasztanowcom jest piękny, trzymilimetrowy motyl - szrotówek kasztanowcowiaczek. Rozpanoszył się w całej Europie. Niektórzy przyrodnicy znaleźli ponoć owady, które żywią się larwami szrotówki, ale tego musiałyby być miliony.\nOstatnie zdjęcia wywołują uśmiech - jak zwykle piękne, kolorowe kwiatki . Tak fajnie spogląda zza płotu na Ciebie ta czerwona różyczka .\nPiękny miałaś spacer\nA ja znalazłam jesień w ogrodzie.\nA to w czasie wczorajszego spaceru - właśnie też mam kasztanowca. Rzeka pomimo opadów prawie stoi, a wody minimum...\nA obok pień - prawdopodobnie wyrasta z niego lipa.\nPóźnym popołudniem musiałam podjechać do sklepu - padało, ale równocześnie zaświeciło słońce i pokazała się na niebie piękna tęcza. Robiłam kilka zdjęć przez mokrą szybę samochodu.\nA to już przed sklepem, a następne z balkonu córki.\nNa dwóch ostatnich widać delikatną drugą tęczę\n#2254 2018-08-12 20:04:22\nByłam troszkę w Cichowie i tam z tarasu oglądałam jaskółki, które już opuściły gniazdo i teraz "w świecie" rodzice je dokarmiają. Robią to w mig, tak, że nie zdążyłam ująć akurat tego momentu - jedynie dziobek szeroko otwarty po chwili już dostał małe co nieco i wycierał dziób w siatkę. Przysiadł drugi, też był dokarmiany. Zdjęcia jednak mi się nie udały.\nZastanawiam się, czy dorosłe karmią obojętnie jakie młode, chyba tak\nA tam daleko pod lasem coś się bieli....\nW trawie znalazłam platanowy liść, a na drzewie wisiało kilka innych w tym kolorze.\nI jeszcze coś się pokazało - jaszczurka i grzybek.\n#2255 2018-08-15 20:33:13\nMoje ptaki w ogrodzie przeganiają młode do gniazda na świerku - już wiem, w jednym świerku kosy, w drugim drozdy. Zbierają dla nich pokarm i fruuu do młodych\n#2256 2018-08-19 12:34:10\nAniu Gamo Busiku Wasza "produkcja"foto jest wspaniała i niezwykle urozmaicona .Wasze wycieczki bliższe i\ndalsze pozwalają nam cieszyć się pięknem przyrody\nOstatnio edytowany przez/Last edit Michasia (2018-08-19 12:43:06)\n#2257 2018-08-20 18:42:43\nMichasiu, cudowne zdjęcia! Niezwykłe jest pierwsze, bo intrygujące ujęcie. Wygląda jakbyś na moment zamieniła się w mewę i zrobiła zdjęcie.\nZachody słońca piękne.\nMewy na plaży. Zdecydowanie wolę taki obrazek niż plaża pełna ludzi.\nRybki w oczku mają kolor zachodzącego słońca.\nFalujące morze jest piękne, ale bywa groźne.\nMiałaś wypoczynek 1 klasa! Pogoda idealna.\nGamo, wracam do Twojej tęczy, bo to teraz przy tych suszach rarytas. Wyszła zjawiskowo. Mimo że z auta, wygląda super. Aż chciało by się przejść na drugą stronę.\nCiekawe jest karmienie młodej jaskółki wprost na ogrodzeniu. Pewnie śmiesznie trzepotała skrzydełkami, co oznacza żebranie.\nBocian w trawie, to już niestety coraz rzadszy widok w tym roku, bo przecież dużo ich już odleciało.\nZłote liście na drzewach, już ich jest coraz więcej.\nJaszczurka wyszła Ci na spotkanie. Czasem może się zdarzyć, że jak się siedzi nieruchomo w ogrodzie, może taki stwór wejść na naszą nogę.\nDrozdy i kosy są sąsiadami i nie wchodzą sobie w drogę. To miły obrazek.\nKorzystając z okazji, że wspominamy wakacje, wrzucę z Hortulusa kilka zdjęć.\n#2258 2018-08-22 15:32:28\nMożna podziwiać i Florę, i Faunę, i cieszyć się Waszymi zdjęciami!\nGamo, podziwiam Twoje zdjęcia tęczy, którą na własne oczy już dawno nie spotkałam.\nUchwyciłaś sporo ciekawych zmian w przyrodzie. Mam na myśli kasztanowce, i liście przybierające kolory jesieni. Znalazłaś też grzyba, jak na koniec lata przystaje, ciekawie rozwieszoną pajęczynę i ślicznie pozującą jaszczurkę.\nPiękne są też zdjęcia spacerujących bocianów, jaskółek i kosów zbierających pokarm dla młodych.\nTwój ogród odwiedza sporo ptaków, i to Cię na pewno cieszy\nMichasiu, boskie zdjęcia znad morza przywiozłaś\nOprócz pięknych ujęć ptaków, przybliżyłaś nam wspaniały widok morza!\nAż się cisną na usta słowa biesiadnej piosenki:\nCzy to w dzień, czy o zachodzie,\nZmieszana z pluskiem fal,\nLeci nasza pieśń po wodzie,\nJuż zrozumiałam, dlaczego zawsze latem zatęsknisz za Bałtykiem\nBusiku, z radością przyjmuję zaproszenie do wspaniałego ogrodu dendrologicznego!\nMożna w nim nie tylko odpocząć, podziwiać przepiękne krzewy i drzewa lecz również w spokoju zapoznać się z ciekawą tematyką i kulturą różnych narodów.\nPewnie poświęciłeś temu pięknemu miejscu trochę czasu. Jednak nie wszystko można dokładnie obejrzeć. Tobie na pewno pozostało wiele ślicznych zdjęć i jeszcze więcej, miłych wrażeń\nPrzyrody mi żal. A deszczu ciągle brak!\nA cóż to za choroba? Jeszcze nigdy nie spotkałam czegoś podobnego!\n#2259 2018-08-23 12:51:53\nMichasiu, po takie chwile, jakie uwieczniłaś, to naprawdę warto przejechać całą Polskę\nCudowne zdjęcia, gratuluję\nBusiku, te Ogrody to same cudeńka, rarytasy na fotkach Ślicznie tu, a najbardziej chciałabym się przejść przez ten uroczy mostek i odpocząć "po japońsku" na ławeczce . Dziękuję Ci i gratuluję spaceru\nAniu, długo szukam, co to za choroba czy coś innego tego kosa spotkało, nic nie znalazłam. Widziałam kiedyś podobne kury, dowiedziałam się od gospodyni, że one "pierzeją". Ale nie chce mi się wierzyć, bo tylko raz takie gołe szyje u kur widziałam. Mam w ogrodzie młode ptaki, wyglądają normalnie, a nawet są bardziej "puszyste" od rodziców.\nA przyrody faktycznie żal - liście żółkną na potęgę....\nMam dziś jeszcze łabędzią rodzinę od mojej koleżanki Beaty z pobytu na Mazurach.\nTo było nad jeziorem w Krutyniu.\n#2260 2018-08-25 17:26:35\nGamo, dzięki Ci za przybliżenie okolic pięknych Mazur\nChoć tegoroczne upalne lato podpisało się na wizerunku przyrody, to widok łabędziej rodziny jest przemiły i radosny\nPozdrowienia dla Ciebie, i Koleżanki Beaty\nPrzyroda o sierpniowym, deszczowym poranku.\n#2261 2018-08-26 14:00:15\nOstatnie 3 fotki Ani przypominają nam ,że wkrótce zmieni się pora roku,tez będzie pięknie Ptaki bez piór na\nszyi może cierpią z braku wody a może to jakieś insekty tak je atakują,pierwszy raz to widzę.\nGama ,łabędzie rodziny są takie dostojne ,to przyjemność je obserwować.\nBusik kolejny raz odwiedził przepiękne ogrody Hortulus i przypomniał mi w nich pobyt. Ciekawam czy\nzgubiłeś się w labiryncie\nRabatki w nadmorskim parku\nOstatnio edytowany przez/Last edit Michasia (2018-08-26 14:03:31)\n#2262 2018-08-27 16:41:57\nMichasiu, pogoda dopisała, i Ty spędziłaś cudowne chwile nad Bałtykiem.\nPołączyłaś przyjemne z pożytecznym, a my dziękujemy Ci za podzielenie się z nami wrażeniami\nDzisiejsze spojrzenie na pola w okolicach Krzanowic i Krzyżanowic, w drodze do Raciborza.\n/zdjęcia z samochodu/\nBędąc na cmentarzu, zawsze poświęcam czas cmentarnym drzewom.\nW tym roku, widoczna jest na nich duża ilość Kowali bezskrzydłych!\nMiejsce zadumy dla kawki...\n#2263 2018-08-28 15:11:42\nW przyrodniczym wątku tyle pięknych zdjęć\nAniu, przyroda o deszczowym poranku już trochę maluje liście jesiennymi kolorami. Co prawda na razie delikatnie, ale już symptomy na liściach są. Piękne huby zdobią park. Polne trawy i kwiaty zdobią krajobraz, a łapczywy pająk chciałby ogarnąć wszystkie owocki, ale ma za krótkie nóżki .\nUdały Ci się zdjęcia z samochodu, a to nie jest łatwe.\nNo i drzewa - te cmentarne mają swoisty, niepowtarzalny urok. Skropione są wieloma łzami, delikatnie szumią o przeszłości... W tym smutnym miejscu korzystają spokojnie gromady czerwonych Kowali.\nBardzo ciekawe zdjęcia przyniosłaś\nI jeszcze jedno - Beata jest bardzo zadowolona, że zdjęcia z Mazur się podobały, dziękuje serdecznie za pozdrowienia i odwzajemnia je\nMichasiu, pokazałaś przepiękne kwiatowe kobierce, które cieszą oko turystów, fotografów i nasze\nNa plaży pewnie wczesny ranek, jeszcze pusto, tylko mewy oczekują na urlopowiczów, albo pogoda nie dopisała\nBardzo dobrze, że znalazłaś opis, jakie żyjątka można spotkać na plaży.\nI ja mam trochę wczesnej jesieni.\n#2264 2018-08-29 13:20:11\nWczoraj byłam trochę w moim lesie. Susza niesamowita. Ale nie tylko to, jeszcze jakieś wycinki, bałagan - nie tak tu wyglądało jeszcze niedawno.\nNa ostatnim pionowym zdjęciu w głębi rosły brzozy, nie ma ich, są nawiezione kupy żwiru. Nie wiem, co tam się będzie działo - to nie ma nic wspólnego z budową S5, bo to inna strona.\nDęby w tym roku chorują. Były żołędzie, ale leżą niedojrzałe na piachu. Coś je zaatakowało - to ponoć są galasy.\nNo i teraz kilka innych obrazków.\nNa ostatniej fotce jest alejka, którą często pokazywałam, było znacznie więcej brzózek...\nA to przed chwilą na pobliskich drutach\nOstatnio edytowany przez/Last edit gama (2018-08-31 10:46:29)\n#2265 2018-08-30 13:28:38\nWśród owocków rozwar jeszcze wypuścił kwiatek.\nRozchodnik karpacki zaczyna kwitnąć.\nChwila nad jeziorem wśród ciszy...\nPowrót z Jerki - liście zmieniają barwę.\nSpalona słońcem kukurydza.\nA tam w oddali lasek sosnowy, który ma ponad 50 lat. Zrobiłam fotkę, gdyż mój mąż w latach szkolnych ze swą klasą sadzili te sosny, oj, urosły przez ten czas . Miały wtedy ok 1 m wysokości.\nA to dzisiejszy gość wyszedł z mojego iglaka, którego igiełki pomimo podlewania zaczynają być brązowe. Ponoć trzeba mocno je zlewać, a więc lejemy - a tu Filip wyskoczył i teraz schnie. Ma ok. 10 - 12 cm.\n#2266 2018-09-01 18:20:38\nGamo, dzięki Ci za piękne zdjęcia, które dostarczają tyle radości\nOwocne były Twoje wypady na łono przyrody.\nUwielbiam wierzby płaczące, czy już rosnące w parku, czy pochylające się nad rzeką.\nMają w sobie coś szczególnego!\nNastępne obrazki, z dojrzewającymi leśnymi i ogrodowymi owocami przypominają, że jesień już czeka za drzwiami.\nGamo, smutny jest widok chorych drzew i szczupłej alejki, bo podczas spacerów już przywykłaś do towarzyszących Ci szumiących brzóz! A teraz sporo drzew znikło...\nRadosny musiał być dla Ciebie widok jaskółek, zgromadzonych na drutach\nTakiej ilości zebranych jaskółek przed odlotem nigdy nie widziałam!\nRównie ciekawe są następne Twoje zdjęcia\nPiękne kwiaty, zwłaszcza dzwonek rozwaru mnie zachwycił podobnie jak ślicznie pozujący, zielony konik polny!\nSpokój nad jeziorem pod koniec lata, również należy do przyjemności.\nW drodze z Jerki uwieczniłaś rosłe, przydrożne drzewa i co najważniejsze, pokazałaś śliczne sosny, które teraz rosną dzięki Twojemu Mężowi. To wspaniałe uczucie, widzieć po tylu latach piękny sosnowy las!\nGamo, wierzę, że Twój Mąż jest dumny z siebie, widząc owoce swego poczynania\nDzięki Ci za tę cenną informację\nPo nocnej burzy i porannym deszczu, w pierwszy dzień września udałam się do lasu.\n#2267 2018-09-03 13:24:24\nAniu, śliczny jest Twój las, miło chyba się przytulić do drzewa, a działają leczniczo.\nPodziwiam "słoniowe nogi", fantazyjne pnie tworzące piękne hubowe kwiaty, jeden pień tworzy uśmiech z liści, pnie z opadającą korą no i jeszcze coś. Z tych zdjęć aż słychać taką ciszę, spokój - warto się relaksować podczas oglądania choćby Twoich zdjęć, nie mówiąc o tym, co się czuje na żywo\nWczorajsze zdjęcia przy gnieździe.\nA tu chwila zadumy z parku mego dzieciństwa....\nPrzepraszam, fotografa nie chciałam zamieszczać - tak wyszło.\nOstatnio edytowany przez/Last edit gama (2018-09-03 13:25:45)\n#2268 2018-09-05 08:14:16\nGama pokazałaś nam miejsce upamiętniające tragedię chorych ludzi w tych strasznych czasach . Kolorowe irgi ładnie\nsię w tym miejscu komponują a fotograf mile widziany\nAnia jest mistrzynią wyszukiwania ciekawych drzew,bardzo lubię przyglądać się starym drzewom\nTen rozłożysty dąb rośnie w nadmorskim parku.\nOstatnio edytowany przez/Last edit Michasia (2018-09-05 08:26:01)\n#2269 2018-09-09 17:08:31\nMichasiu, nadmorskie zachody słońca to piękność, a dąb szumem swych liści opowiada historię...\nDziś chciałam odwiedzić boćki w Jerce, a znalazłam... żurawie\nZ daleka widziałam oblężone druty, ale to nie jaskółki, to szpaki głośno obradowały.\nNa końcu brzózka przed posesją gospodarza, z którym rozmawiałam o boćkach.\n#2270 2018-09-10 11:57:29\nGamo, dzięki Ci za wspaniałe zdjęcia nie tylko przy gnieździe.\nTwoje wspomnienia z parku, przypominające Ci dzieciństwo, wzięły mnie za serce!\nPortret autora zdjęcia, mnie bardzo ucieszył\nTwoje żurawie i sejmiki kawek - można by powiedzieć na pięciolinii o jednym tonie, są urzekające!\nMiłe są pewnie spotkania z gospodarzem pod brzozą\nMichasiu, wspaniałe wspomnienia z nad morze Ci pozostaną na zawsze w pamięci, a my możemy się cieszyć pięknym zachodem słońca i rozłożystym dębem\nPająki prezentowały swoje sieci.\nKiedy wracałam, wesoło już przyświecało słońce.\nOstatnio edytowany przez/Last edit Ania-czechy (2018-09-10 13:14:14)\n#2271 2018-09-10 20:48:47\nMuszę tu zacząć częściej zaglądać , bo tak , to muszę potem tasiemcowe komentarze pisać, a przecież to nie o to chodzi.\nMichasiu, ja od Twoich zdjęć nadmorskich zaczynam.\nFajnie że towarzyszyły Ci ptaki, a plansze na plażach ciekawe mają wiadomości. Ja je lubię czytać jak gdzieś jestem. Czasem robię im zdjęcie, by potem w domu sobie obejrzeć na spokojnie.\nRabatki w parku nadmorskim od razu skojarzyły mi się z Hortulusem.\nZachód słońca nad morzem często jest kopiowany nie tylko przez fotografów, ale i malarzy.\nA ten dąb jest tak piękny, że chyba bym ze dwie godziny siedział i się na niego patrzył.\nAniu, podobno w najbliższą sobotę ma być szwendanie do Raciborza. Nie wiem czy pojadę, ale jakby tak, to może będę miał okazję zobaczyć takie ładne jak zrobiłaś pejzaże.\nCmentarne drzewa lubię bardzo. Zawsze jak idę na cmentarz to z odrobiną niepewności czy je tam jeszcze zastanę, bo nieraz są wycinane.\nBardzo ładny masz las i super rzeźby z resztek pni drzew. Ciekawe czy ta twarz z liści tak się sama ułożyła, czy to może była aranżacja?\nOstatnie zdjęcia super.\nPoranne słońce oblewające swoimi promieniami drzewa świetne! U mnie brakuje takich zdjęć, bo prawie nigdy nie bywam w plenerze o poranku.\nŚwietny ten festiwal pajęczych sieci. Wszak to okres babiego lata. Piękna jest ta z kropelkami rosy.\nWesołe świecenie słońca, to taka gra cienia i światła. Bardzo ładne są wtedy kolory.\nGamo, trochę ładnych szczegółów z ogrodu i parku. Ładny park masz u siebie.\nDrzewa ścinane są w całej Polsce na potęgę. To chyba się już nie zmieni. Dla nas miłośników przyrody, to jest szok za każdym razem gdy wchodzimy do lasu i widzimy takie zmiany... na pewno nie dobre.\nCzasem lepiej nie fotografować tego, choć z drugiej strony myśląc pesymistycznie co nam innego pozostanie?\nCzęsto widzę takie zmiany, nawet wczoraj na Jurze, szedłem przyrodniczą ścieżką na której była po prostu zrywka drzew. Oznaczony szlak i zasypany świeżo ściętymi drzewami... Ciężko to zrozumieć.\nChyba nie wszędzie chorują dęby, bo u nas są zdrowe. Galasy zwykle nie szkodzą drzewom, bo ponoć żyją z nimi w symbiozie. Może to jakiś inny szczep?\nSzyszki chmielu jest ich całkiem sporo, choć bywały lata że ich wcale nie widziałem.\nCzeremcha w tym roku aż ugina się od owoców.\nTu i ówdzie spotkałaś na drutach jaskółki. Niebawem odlecą, a może już lecą, a tymczasem można zaśpiewać piosenkę jaką ułożyły na drutach.\nSzpaki piosenki nie przypominają bo hurtowo jeden obok na drutach ich wytrzymałość sprawdzają.\nNie miałem okazji w tym roku zobaczyć wiele razy. Raz w pracy obsiadły słup wysokiego napięcia i tak się głośno zachowywały, że wszyscy wyglądali z hali na dwór zobaczyć co się dzieje.\nPytali się mnie co to za ptaki, bo raczej sądzili czemu tak dużo wróbli tam siadło?\nSmutna pamiątka z czasów wojny. Straszne że Niemcy nie przepuścili nawet psychicznie chorym...\nPięknie zaowocował krzew nad tablicą pamiątkową.\nPytałyście o hortulusowy labirynt. Byłem i udało mi się go całego przejść. Ale musiałem zakupić mapę, bo bez niej raczej bym miał kłopoty.\nMam w zanadrzu ogrom zdjęć, ale muszę najpierw od wakacyjnych zacząć.\nw dalszej części pokażę Wam kwiaty jakie tam wokół labiryntu w tym roku rosną.\n#2272 2018-09-11 22:13:38\nAniu, Twoje pajęczyny są konkursowe! Przepięknie wygląda łąka i park w porannym słońcu, które przedostaje si,ę przez korony drzew. Widoki super, gratuluję Ci\nBusiku, ogrody są cudowne, a napisy na drogowskazach bardzo pomysłowe - ja zaraz usiadłabym w Alei Zapłakanych Brzóz. Może przestałyby płakać, bo tyle wolnych miejsc dla Wesołych Optymistów . Ciekawi mnie też Wiedza Tajemna - byłeś się przekonać? Przy tym muchomorku raczej nie zatrzymałabym się. Czy to Baba Jaga taka uśmiechnięta? Niedaleko stoi taki mały podejrzany domek\nMakolągwa zaś na pewno poleciała z mojego ogrodu\nNo i przepiękne wysokie labirynty robią wrażenie. Prawdziwą frajdą jest oglądanie ich z wieży. Nawet żurawie stoją w bezruchu podziwiając piękno ogrodów\nBardzo podoba mi się pomysł UWAGI dla wandali. I tak powinno być wszędzie, gdzie są piękne miejsca. Cały obiekt pewnie jest monitorowany - i dobrze.\nPiękne zdjęcia zrobiłeś, cieszę się, że się na pierwszą część załapałam, bo resztę obejrzę chyba tylko w komórce.\nCzytałam dziś w necie o tych kwitnących kasztanach. To są skutki gorącego i długiego lata, ale ponoć rośliny, którym się to zdarza - przestają żyć wiosną. Nie wiem, czy w to wierzyć - u mnie w ogrodzie niektóre krzewy kwitną 2, a jeden trzeci raz w tym roku.\nA to już kasztanowiec, który kwitnie. Zawsze kwitną kasztany, jak trwa matura, a teraz niedawno były poprawkowe matury - może dlatego zakwitł ?\nRównocześnie są i kwiaty, i pękające owoce.\nWrzucę tu jeszcze też moje dzisiejsze niebo przez szybę samochodu przed wieczorem.\nWyglądało tak, jakby się zanosiło na jakąś burzę, ale nic się takiego nie działo (na szczęście )\nOstatnio edytowany przez/Last edit gama (2018-09-11 22:18:31)\n#2273 2018-09-16 10:35:30\nIle ślicznych zdjęć zamieściłeś!\nZ radością bym usiadła obok Baby Jagi. Byłybyśmy jak siostry\nHortulusowy Labirynt wspaniały, i ostrzeżenie trafne. Tak musi być!\nCieszymy się na następne, Twoje zdjęcia\nGamo, piękny biały kwiat należy wpiąć do włosów\nKwitnące kasztany we wrześniu? Nie wiem cz w tym przypadku można powiedzieć - każda zmiana mile witana.\nWieczorne zdjęcia nieba są urocze\nNiebo w pogodny, wrześniowy dzień.\nOstatnio edytowany przez/Last edit Ania-czechy (2018-09-16 10:36:09)\n#2274 2018-09-17 17:22:18\nAniu,niebo wrześniowe ,każdy owoc ,kwiatek i trawkę tak ładnie potrafisz uchwycić\nGama ,niebo wygląda jakby płonęło ,pięknie . Ilość szpaków na drutach imponująca\nBusik potrzebował mapy do labiryntu w ogrodach Hortulus,ja z mapą też bym nie wyszła\nPiękne zdjęcia przywiozłeś ,pozwól że dołączę kilka moich wspomnień z Hortulusa ( w labiryncie nie byłam )\n#2275 2018-09-18 11:37:49\nGamo, kwitnące krzewy 2 razy a nawet trzy, to chyba jest coś niezwykłego? A kasztanowce w kwiatach o tej porze roku, to świadczy, że te drzewa jeszcze nie są aż tak zmęczone jak nam się wydawało.\nWieczorem niebo już ciemnieje, a zachód słońca dodaje odleglejszym chmurom więcej tajemniczości. Płonące niebo super ujęcie!\nAniu, piękne niebo miałaś w niedzielę nad głową. Ja właśnie na Jurze podobne chmury zaobserwowałem. To jest trochę dziwne, bo takie właśnie chmury widzę często na wakacjach na Kaszubach i nad samym morzem. Jakby były bardzo ciężkie i wiszą nam tuż nad głowami. U nas na południu zawsze widzę inne, a w niedzielę właśnie bardzo przypominały mi te z Koczały.\nSierpówka odpoczywa, ale i przygląda Ci się chyba. Ostatnie zdjęcie jak malowane.\nMichasiu, dzięki za zdjęcia z Hortulusa. Oczywiście znam te miejsca gdzie robiłaś zdjęcia. Znów miałem szczęście tak jak poprzednim razem, kiedy było mało ludzi. Myślę że te ogrody warto od czasu do czasu odwiedzać, bo one się zmieniają.\nKorzystając z okazji, dodam jeszcze z drugiego ogrodu coś jeszcze.\nTe dwie muzy przypominają mi znajomy chyba ostatnio obrazek z życia. Pomyślcie tylko, że one trzymają w rękach smartfony...\nA tu taki żarcik...\n#2276 2018-09-30 15:46:24\nWasze zdjęcia są przeurocze!\nDzięki Wam, choć wirtualnie możemy odwiedzić te wspaniałe parki i cieszyć się ich pięknem\nMiło z Waszej strony, że dzielicie się z nami Waszymi, ciekawymi spostrzeżeniami\nBusiku wybacz mi, że w ostatnim dniu września, pozwoliłam sobie na przerywnik w Twoim poście.\nOstatnio edytowany przez/Last edit Ania-czechy (2018-09-30 15:49:11)\n#2277 2018-10-04 16:09:21\nJesień, kojarzy mi się nie tylko z grzybami, wrzosami, czy mgłą.\nLubię przypatrywać się drzewom, z których spadające kolorowe liście zabawnie wirują i w ciszy lądują na trawie.\nWkrótce będziemy obserwowali spadające liście brzóz.\nI inne oznaki jesieni.\nOstatnio edytowany przez/Last edit Ania-czechy (2018-10-04 16:18:10)\n#2278 2018-10-07 19:50:44\nAniu, podziwiam Twoje podniebne zdjęcia - chmury nad głowami tylko do podziwiania\nTwoje spacery również są bardzo owocne. Różne zwierzęta spotykasz, a sarenki jakby czekały, żeby pozować do zdjęć . Super kwiatki, a jesień już pomalowała liście na niepowtarzalny kolor, śliczne są\nNo i te nasze ulubione brzozy niedługo pożółkną. Gratuluję fotek\nBusik i Michasia pokazują piękne ogrody. Żywe labirynty pięknie wyglądają z góry, ale chyba można się tam pogubić .\nBusiku, fajny żarcik . Na miniaturce wygląda naturalnie\nA ja w kurorcie wstawałam przed wschodem słońca i z komórką na balkon wychodziłam, chyba było po co\nTeraz trochę lata, trochę jesieni już u mnie w ogrodzie.\n#2279 2018-10-08 12:14:24\nGamo, jak dobrze wstać...skoro świt\nDzięki Ci za przepiękne poranne ujęcia!\nTwój ogród jest piękny, zadbany - jednym słowem, możesz śmiało wyjechać na dłużej, gdyż najbliżsi podołają wszystkiemu, by widok ślicznego ogrodu Ciebie i nas znowu zachwycił\nZdjęcia z wczorajszego podglądania jesieni.\n#2280 2018-10-11 14:11:02\nAniu, piękne, przepiękne kolory nam jesień niesie . Pięknie ujęłaś i liście, i ciekawe pnie drzew. Brawka\nA ja mam kilka ujęć z ogrodu.\nI moje bratki samosiejki - nawet pomiędzy kostką brukową.\nOstatnio edytowany przez/Last edit gama (2018-10-11 14:25:53)\n#2281 2018-10-13 16:36:57\nDziś byłam na chwilkę w moim parku. Jest pięknie, liście nie są pozagrabiane i właśnie tak lubię .\nZ braku czasu tylko kilka zdjęć.\n#2282 2018-10-13 18:46:50\nGamo, w obu postach prezentujesz niesamowite kolory, które nas jesienią zawsze zachwycają\nMiło jest spędzać czas w ogrodzie lub w parku, gdzie jest mnóstwo drzew przyciągających nasz wzrok. Ognistych kolorów nawet nie sposób opisać!\nJednym słowem - piękne!\nI Twoje bratki chcą się wszystkim spodobać. Jak widać, zawsze im się to udaje\nDzisiejsze podglądanie "naszych" Beskid.\n#2283 2018-10-15 16:05:56\nAniu,cudowne są nasze Beskidy widziane Twoim okiem , Gama też sporo jesiennych kolorów uchwyciła .\nBusik ,kolejne zdjęcia z Hortulusa to wspaniałe wspomnienie lata,jesienią tez pewnie jest tam pięknie\nOstatnio edytowany przez/Last edit Michasia (2018-10-15 16:53:32)\n#2284 2018-10-16 20:43:14\nAniu, Michasiu - nie ma piękniejszego zakątka w Polsce, Beskidy jak magnes przyciągają wzrok. Można patrzeć, patrzeć....i tylko podziwiać, i pozazdrościć takich wspaniałych terenów. Tu wszystko jest urocze - i samotne drzewko, lasy na wzgórzach, pasące się zwierzęta, nawet wykarczowane pniaki pozostawione inaczej wyglądają niż u nas...\nNo i malarka - jesień robi swoje i dodaje kolorytu tym krajobrazom. Dziękuję Wam za piękne fotki\nJa mam tylko trochę jeszcze lata i trochę jesieni.\nCiut wiejskiego powietrza łyknęłam w pogoni za platanem\nOwoców nie widziałam.\n#2285 2018-10-18 10:58:45\nU mnie nadal jest słonecznie i ciepło w ciągu dnia. Wczoraj wyszłam na krótki spacer do lasu.\nSąsiadka mnie zawołała, że ma w ogrodzie jakiegoś chyba chorego ptaka, to był kos, schował się pod drzewko, a po chwili odfrunął, no i całe szczęście.\nDochodzę do domu.\nDuży jesienny orzech sąsiadki - i moje róże wychodzą mi na przeciw.\n#2286 2018-10-21 19:28:55\nZamieszczone zdjęcia robią wrażenie!\nPatrzę na piękne podbeskidzkie niebo, leśną ścieżkę i płowy kolor traw falujących na wietrze\nAż trudno się pogodzić z tym, że te wspaniałe widoki przesłonią jesienne szarugi i mgły...\nMoże kos chciał Ci tylko pozować do zdjęcia?\nTobie zaś październikowy dzień pozwolił, byś mogła nacieszyć się wspaniałymi sosnami\nPewnie i zapach żywicy w czasie spaceru był bardzo przyjemny\nKorony tych pięknych drzew przypominają mi parasole.\nGamo, miło jest wracać do domu, w pobliżu którego spotykamy wiele kolorowych liści, róż i innych przepięknych traw i kwiatów.\nGratuluję wszystkiego, co zdobi Twój ogród.\nKolorowe listki platana ładnie się prezentują\nZaś w przyszłym roku, może uda Ci się wrócić przez piękne pola z owocostanem platana w dłoni.\nDzisiejszy spacer, w ciut odnowionym "naszym" mini parku\nPrzyjemnie jest stąpać po miękkim kobiercu.\nMożna się przypatrywać wirującym liściom,\nalbo rosłym drzewom.\n#2287 2018-10-22 01:00:46\nBoże jak tu dużo różności, jak tu teraz to wszystko ocenić???\nA miałem systematycznie dodawać. A teraz masz babo placek!\nAniu, jakbyś miała nie robić przerywników, to chyba by zamarł ten temat.\nDodajesz z każdego spaceru miłe memu oku tematy zdjęć.\nŁąki, dzikie miejsca, sesje zdjęciowe z modelkami brzozami.\nTwoje podglądanie jesieni jest super. Jesienne beskidowanie, fantastyczne. Nie pamiętam kiedy jesienią byłem w górach...\nOdnowiony park bardzo ładny. Ja dzisiaj też byłem w parku Zielona w Dąbrowie Górniczej. Tu jednak był poważny remont rewitalizacyjny. Na szczęście odbył on się wzorcowo i nie ucierpiała ani jedna roślinka. Dodam zdjęcia o nim w temacie parków.\nOstatnie Twoje zdjęcia, to coś co lubię wypatrywać. Drzewa z twarzami. Super są wszystkie.\nGamo, dla takiego kolorowego wschodu warto było się obudzić. Na dodatek samoloty odegrały sztukę teatru na niebie.\nTwój ogród ma tyle ciekawostek, że mógłby stawać w szranki z Hortulusem.\nBardzo piękne kwiaty.\nBluszcze w drzewach zwłaszcza takie czerwone wyglądają fantastycznie!\nBratki samosiejki lubią w takich różnych dziwnych miejscach wyrosnąć.\nParkowe zdjęcia również bardzo ładne.\nPodoba mi się powrót ze spaceru przez takie fajne pole. A kos, może po prostu odpoczywał?\nMichasiu, niestety nie widziałem jesienią Hortulusa, bo jeżdżę tam tylko podczas urlopu wakacyjnego. Ale widziałem na zdjęciach, że ciekawy kolor przybiera właśnie labirynt.\nKilka górskich ładnych zdjęć. O tej porze na pewno jest tam mało ludzi.\nZdjęcia wakacyjne wznowię później, a teraz bieżące. Z sobotniego szwendania leśnego spod Wolbromia.\n#2288 2018-10-24 16:45:23\nBusiku, gratuluję wszystkich zdjęć!\nWidok uroczych pól, jesiennej mgły, leśnych ścieżek, kolorowych drzew, detali grzybów i wszystkiego, co można teraz spotkać spacerując lasem, jest przemiły\nDo bajkowej chałupki by mi się marzyło zajrzeć. Może mieszkają w niej krasnoludki?\nPiękny dzień spędziłeś, a my razem z Tobą\nPo nocnym deszczu niebo się wypogodziło i wiejący wiatr przywiał stado chmur...\n#2289 2018-10-28 11:01:32\nNie wszystkie liście zerwał wiatr.\n#2290 2018-10-31 16:48:10\nZ obawą patrzyłam na drzewa, wśród których wczoraj hulał wiatr.\nBudki lęgowe dla ptaszków, trzymały się dzielnie w tym wietrze.\n#2291 2018-11-03 13:08:12\nOjej, ależ tu przybyło przepięknych zdjęć!\nBusiku, bardzo Ci dziękuję i gratuluję pięknie uwiecznionej jesieni, cudownego muchomorka i super chatki królewny Śnieżki i siedmiu krasnoludków . Ty się szwendasz, masz tę przyjemność szeleszczących pod butami liści, a my mamy na czym zawiesić oko . Bardzo, bardzo fajne okolice zwiedzasz.\nAniu, pokazałaś piękne obłoki płynące na błękicie, super jesienne liście, które mocno jeszcze tkwią na swych gałązkach, a brzoza otulone bluszczem przepięknie wygląda . Na 5 zdjęciu jakiś owoc zrobił do zdjęcia szeroki uśmiech i pięknie wygląda\nOstatni post z drzewami, które jak widać pewnie zahartowane - nie boją się wichury. Bardzo ładne drzewa. Tak trochę żal, że przy silnym wietrze liście jednak lecą w swoją stronę. No chyba, że są od wiatru osłonięte.\nBardzo Ci dziękuję za wiele zdjęć, które umilają nieraz trudne chwile\nWczoraj po południu wyruszyliśmy na trochę do lasu - 60 km od nas, stamtąd ludzie przywożą grzyby. Zapomniałam zabrać aparatu, a ja tylko po to z moimi córkami jechałam (schylanie nie dla mnie), ale komórka pomogła .\nNo i mam trochę lasu\nNo i cały efekt 2 godz. grzybobrania:\nTak więc nie cała Wielkopolska była taka "zasuszona", jak u nas\nOstatnio edytowany przez/Last edit gama (2018-11-03 13:09:58)\n#2292 2018-11-03 15:01:12\nJa niestety nie zdołałem się w tym roku wybrać na grzyby, niestety...\nByłem za to na spacerze\n#2293 2018-11-05 14:09:27\nGamo, dzięki Ci za wspaniały spacer lasem, wśród pięknych, złotych brzóz\nI inne, smutniejsze widoki przytrafiły Ci się po drodze, niestety...\nZaś zdjęcia grzybów są zachwycające!\nJa to bym musiała mieć atlas grzybów pod ręką\nNo ostatnie zdjęcie powaliło mnie na kolana! Nawet na targu nie widziałam tyle grzybów!\nGratuluję serdecznie udanego grzybobrania!\nMonter, warto spędzać czas na łonie przyrody i przypatrywać się wszystkiemu, co piękne.\nTwoje zdjęcia zachwycają przebogatymi kolorami, no i precyzją wykonania\nMuszę powiedzieć, że Twój post mnie mile zaskoczył\nListopad w bukowym lesie.\n#2294 2018-11-05 19:11:45\nMonter, dzięki Ci za wspaniałe zdjęcia - czekam na efekty następnych spacerów\nWiem, jaką pozycję trzeba przyjąć, coby np. tak sfotografować dmuchawca - gratuluję wszystkich zdjęć i pozdrawiam serdecznie\nAniu, widzę, że miałaś zamiar się wspinać na piękny buk . Wszystkie zdjęcia śliczne, tylko tych połamanych szkoda, ale gdzieś pod pniakami, wśród liści pochowają się owady, a może i jeże. Zdjęcie nr 8 to fantazja - można dowolnie interpretować . Brawka\nU mnie było przedwczoraj trochę deszczu.\nA to wczorajsze z podróży - był jakiś objazd i można było się zatrzymać (koniecznie!).\nTylu żurawi jeszcze nie widziałam, miałam tylko smartfona.\nTo brzoza z samochodu z ptakami.\nNa koniec podróży - wieczór w parku.\nOstatnio edytowany przez/Last edit gama (2018-11-05 19:12:20)\n#2295 2018-11-08 14:01:18\nGamo, zdjęcia z kropelkami są dowodem, że jesień obdarza nas też zmienną pogodą.\nNo kwiaty ogrodowe są śliczne i przynoszą radość każdego dnia. Zwłaszcza w tym rok, kiedy zaliczyliśmy nadmiar słonecznych dni.\nSerdecznie gratuluję następnych zdjęć!\nJakie miałaś szczęście, że mogłaś przyjrzeć się takiej ilości zgromadzonych żurawi! Nawet nie umiem odgadnąć Twojego uczucia\nMoże wiosną przy podglądaniu bocianów, będziesz miała również okazję zobaczyć powracające, piękne żurawie!\nGamo, dzięki Ci za tajemniczy, wieczorny park\nInne spojrzenie na otaczającą nas przyrodę.\n#2296 2018-11-08 16:34:11\nAnia,Gama, Busik i Monter patrząc na Wasze fotki już nikt nie wątpi jaka piękna jest jesienna przyroda w Polsce.\nAniu ,Twoje ostatnie zdjęcia dowodza jakie masz artystyczne spojżenie na otaczającą przyrodę ,brawo ,gratuluje\nDab liczący około 360 lat\nMoje beskidzkie wędrówki\nOstatnio edytowany przez/Last edit Michasia (2018-11-08 16:57:20)\n#2297 2018-11-09 13:03:35\nAniu, urocze zdjęcia, choć na pozór proste . Zwykły przechodzień chyba nie zatrzymałby się w tych miejscach, a Ty wyszukasz zawsze coś, co ciekawe i ładne .\nTak czasami mi się wydaje, że niektórzy ludzie dziwnym wzrokiem na nas patrzą w trakcie robienia niektórych zdjęć . Zależy wszystko od tego właśnie "spojrzenia" . Gratuluję Ci serdecznie\nMichasiu, czy te czarne łabędzie były w jakimś specjalnym ogrodzeniu? W Ciechocinku były, ale nie wiem dlaczego - nie była to woliera, a przecież są latające - mogły się przemieszczać. Na kalekie też mi nie wyglądały.\nDąb mógłby opowiadać starodawne dzieje na nasze zbliżające się Święto\nPiękną kaskadę pokazałaś na ostatnim zdjęciu, brawo\nJa przyniosłam trochę jesieni.\nTaki jeszcze tydzień temu był mój buk:\nA taki jest dziś:\nModrzew miał być taki mały, płaczący, ale nie chciał - pnie się w górę\nI znów jajko wypadło z gniazdka, ale obok to nie jest sprawca.\nOstatnio edytowany przez/Last edit gama (2018-11-10 12:55:16)\n#2298 2018-11-11 10:12:13\nMichasiu gamo dziękuję Wam serdecznie za miłe słowa.\nMichasiu, odwiedziny Beskid i okolic, cieszą nas przez cały rok!\nJednak późną jesienią możemy rozkoszować nie tylko wspaniałymi widokami lecz również ciszą, która udziela się z każdego Twojego zdjęcia\nWszystkie obrazki przemawiają do nas jesienną aurą, pełną słońca i spokoju.\nDzięki Tobie i my możemy zajrzeć do tych przemiłych zakątków\nGamo, ale kolorowo!\nTak, liście jakoś szybko opadły i widok jeszcze nie tak dawno pięknych kolorowych drzew, będzie teraz ciut smutniejszy...\nWszystkie Twoje obrazki przedstawiają przepiękne drzewa, a nawet o tak późnej porze roku kwitną jeszcze kwiaty i grzyby rosną. Obserwowanie spacerującego kosa jest również przyjemnym zajęciem\nWciąż coś miłego nam przynosisz, i dzięki Ci za to\nWczoraj zajrzałam do lasu liściastego.\n#2299 2018-11-14 11:21:32\nPół godziny pisałam post, wklejałam fotki....i nic z tego, jakaś chwilowa awaria i piszę od nowa\nAniu, jesienny las liściasty pokazuje swą niepowtarzalną krasę zwłaszcza w słońcu. Urocze liście tylko jesień tak potrafi pomalować. Znalazłaś też żółty kwiatek, który główkę kieruje w stronę słonka . Bardzo lubię takie spacery,toteż zabieram się z młodymi do lasu pochodzić i popstrykać cokolwiek\n#2300 2018-11-18 11:02:47\nGamo, piękny las ubrany w śliczne grzyby, a po drodze można zobaczyć ptaszki, śliczne pajęczyny i podobny do słoneczka, kwiatek\nNawet w listopadzie można cieszyć oko, spędzając czas w lesie\nSprawiły mi radość Twoje urozmaicone, jesienne zdjęcia\nWczorajsze spostrzeżenia z naszego Lesoparku Dubina.\n#2301 2018-11-21 12:59:38\nAniu, piękną wycieczkę sobie zrobiłaś . Błękit nieba dodaje uroku. Bardzo ładny teren, wysokie drzewa, małe strumyczki, no i dużo kolorowych liści sprawiają, że do takich zdjęć będzie się z chęcią wracało. Brawka\nA dziś u mnie pierwszy śnieg\nNa ostatnim zdjęciu mięta\n#2302 2018-11-21 16:22:05\nGamo, dzięki Ci za przepiękny, późnojesienny ogród\nUrocze są drzewa iglaste i liściaste. Tak samo piękne kwiaty zasuszonej hortensji, czy jeszcze kwitnące róże.\nNawet bladoniebieskie kwiaty radzą sobie ze zmianą pogody i ślicznie kwitną\nA pobielona śniegiem mięta, tworzy śliczny bukiet\nGamo, widocznie dla mięty wybrałaś idealne stanowisko, skoro tak się rozbujała\nUwielbiam syrop miętowy\nNiekoniecznie listki mięty, muszą pływać w Mojito drinku\nJeszcze w sobotą przyświecało słońce.\nOd wczoraj, powoli wkrada się do nas zima.\n#2303 2018-11-25 11:16:10\nZniknął śnieg, można udać się do lasu\nPodglądanie przyrody pod koniec listopada.\nRozrastające się korzenie brzozy, akurat przecinają często używaną ścieżkę.\nOstatnie listki tegorocznej jesieni.\n#2304 2018-11-27 14:07:13\nAniu, jakie piękne w ostatnich listopadowych dniach przyniosłaś zdjęcia - brawo!\nNo i tradycyjnie zawsze znajdujesz jakiś kwiatek schowany przed pierwszymi mrozami\nBarwne liście jesienne pokazałaś, a na korzenie brzozy uważaj! Kiedyś się potknęłam i ....bęc!\nA człowiek raczej rzadko patrzy pod nogi - raczej się rozglądamy za czymś ciekawym wokół .\nTeraz już po wiatrach i mrozach spadnie z drzewa ostatni liść.... Troszkę mocniej przytrzyma je dąb, czasami do wiosny.\nKarmnik na ziemi i jakiś schowek przed deszczem wypatrzyłaś. No i fantazyjnie powyginane gołe konary drzew są urocze. A na pewno mocniej zabiło Ci serce na widok pięknej wiewióreczki\nBardzo miłe i owocne są Twoje spacery, gratuluję\nJa zaś w ogrodzie sobie pochodziłam. Znalazłam trochę zieleni,\n...resztki liści na krzewach.\nI....malutkie grzybki na trawie, a obok coś, co już nie cieszy..\nAle jeszcze coś się mrozom nie poddało.\n#2305 2018-12-01 13:47:14\nGamo, dzięki Ci za tyle wspaniałości\nPiękna, o wspaniałym zielonym kolorze roślinka na pierwszym zdjęciu, nie przypomina nadchodzącą zimę.\nOstatnie pożółkłe listeczki na gałązkach małych choinek, ładnie się prezentują\nI grzybki jeszcze znalazłaś.\nZasuszone róże też są urocze. No te czerwone wraz z pięknymi białymi kwiatami - to prawdziwy rarytas w tym późnym, jesiennym czasie.\nOstatni listopadowy dzień na naszym osiedlu.\nCiekawe. Po porannych mrozach, większość kwiatów przetrwała.\nOstatnio edytowany przez/Last edit Ania-czechy (2018-12-06 15:37:40)\n#2306 2018-12-06 15:36:19\nGrudniowe popołudnie nad naszym Kaczokiem.\nW drodze powrotnej, przed zachodem słońca.\n#2307 2018-12-15 16:31:50\nAniu, ale dużo wspaniałych zdjęć pstryknęłaś - brawka !\nW grudniu znaleźć tyle kwiatów to tylko Ty potrafisz . Śliczne\nA te w następnym "mikołajkowym" poście są wręcz konkursowe, wielkie brawa za nie .\nZnalazłaś słońce, odrobinę mrozu, który ściął taflę jeziorka, wszystkie widoki są przepiękne. Dziękuję Ci za możliwość obejrzenia ich i serdecznie pozdrawiam\nJa dziś rano miałam niespodziankę, spadło znów troszkę śniegu.\nA u córki ciekawscy - jak zmienił się świat.\n#2308 2018-12-17 16:39:19\nGamo, śliczna jest Twoja niespodzianka!\nGratuluję ujęć - przyprószonych śniegiem drzew, no i ślady, które zostawił na kwiatach hortensji i drzewach liściastych.\nA kotki tak samo jak my, mają park jak na dłoni i nadziwić się nie mogą, jaki piękny świat...\nGratuluję wszystkich zdjęć i przesyłam serdeczne pozdrowienia\nNiedzielny spacer z odrobiną śniegu.\nW konarach usłyszałam stukanie.\nOstatnio edytowany przez/Last edit Ania-czechy (2018-12-17 17:54:53)\n#2309 2018-12-27 13:47:29\nW Święto Bożego Narodzenia, ziemię pokrył nowy śnieg.\nSpostrzeżenia ze spaceru tego dnia.\n#2310 2018-12-29 10:44:53\nDzień niepodobny do dnia...\nOstatnio edytowany przez/Last edit Ania-czechy (2018-12-30 15:49:39)\n#2311 2018-12-31 16:54:20\nPomysłem na Sylwestra może być i lekki spacer\nRadosnego Nowego Roku na łonie przyrody Wam życzę z całego serca\n#2312 2019-01-03 15:43:34\nAniu, pokazałaś dużo pięknych zdjęć przy różnej pogodzie. Wszystkie są przemiłe.\n(Już miałam napisany cały elaborat i....wyłączyli na moment prąd!!)\nW poście z 17.12 przepiękne śnieżne słoneczko chciałoby ogrzać świat, ale mu się nie udaje, ma niezbyt radosną minę . Wszystkie drzewa trochę poprószone śniegiem oglądają się wzajemnie, a nr 10 jest wprost oburzone\nGratuluję Ci dzięcioła, tak trudno go znaleźć, a Tobie się udało\nWszystkie Twoje świąteczne zdjęcia nadają się na pocztówki, są przepiękne, gratuluję Ci. Takie właśnie powinny być te Święta, a u nas padał deszcz...\nAle i poświąteczny spacer przyniósł urocze widoki - to nic, że śnieg stopniał - zostawił po sobie piękne krople . Odkrył też zieleń, pokazały Ci się kwiatki, owocki, drzewa znów przeglądają się w wodzie. Na pewno się zastanawiają, co się dzieje, że tak im się kolory zmieniają\nSylwestrowy spacer miałaś niesamowity - ten krzew pięknie żegna stary rok i wita nowy .\nZdjęcia - choć z zachmurzonym niebem są urocze. A rybki w oczku ani nie myślą spać, a to już pora\nGratuluję Ci i pozdrawiam serdecznie\nMiło się ogląda wszystkie Twoje zdjęcia.\nDziś i do mnie zawitała zima. Nie ma wielkiego śniegu, ale w ogrodzie go widać, a na drogach wprost tragedia - mnóstwo kolizji i wypadków.\nMała różyczka walczy z mrozem, zaś owoce jeżówki założyły białe czapeczki.\nPtaszkom zamarzła woda, muszę im pomóc.\n#2313 2019-01-04 17:38:38\nGamo, ślicznie rozpoczęłaś 2019 rok\nWydaje się, jakby grudki śniegu na gałązkach sosny, tworzyły białe kwiaty.\nZdjęcia róży, jeżówek i rdzawego listka ukrywającego się w misce pod warstą lodu, mnie zauroczyły!\nGratuluję wszystkich ujęć!\nDzisiaj zaliczyłam pierwszy, styczniowy spacer.\n#2314 2019-01-08 16:36:26\nW Rozmowach Użytkowników Busik wczoraj napisał:\n"A ja wierzę że jeszcze przyjdzie do Ciebie prawdziwa zima".\nZa parę godzin przyszła. Taka prawdziwa - biała i puszysta!\nOstatnio edytowany przez/Last edit Ania-czechy (2019-01-08 18:21:32)\n#2315 2019-01-08 22:19:33\nAniu, cudownie sprawdziły się moje słowa.\nSłyszałem w wiadomościach że właśnie w Czechach były opady śniegu i tak pomyślałem o Tobie.\nWszyscy się cieszą jak widać na zdjęciach.\nPieski, dzieci, no może mniej ptaszki, ale po takich opadach zaroją się karmniki.\nŚlicznie wszystko przysypane. I drzewka i krzaczki i nawet ławeczka.\nA bałwanki zrobione, jakby się ktoś spieszył, bo nie wierzył że ten śnieg zostanie.\nTen pierwszy podobny do tego co spotkałem pod Babią Górą, tyle że już ulepiony ręką człowieka. Ostatni, podobny do niedźwiedzia.\njak już tu zajrzałem, to nie omieszkam coś wrzucić.\n#2316 2019-01-09 11:20:52\nBrawa, brawa i jeszcze raz brawa\nAniu i Busiku, Wasze zdjęcia są przepiękne, wszystkie\nTo prawdziwa zima! Mogę nie tylko oglądać TV, Wasze fotki są piękniejsze. Taka zima powinna być w styczniu. Ania spotkała pieski, które wychodzą teraz na konieczne spacerki, bałwany, które cieszą oko, ptaki - ten tercet jest super . Na ławeczce na razie tylko może jakiś ptak odpocznie na moment. Wszędzie pełniutko białego puchu\nGratuluję Ci Aniu takich fotek\nBusiku, Twój Sylwester w pięknej miejscowości na pewno bardzo udany, no i przede wszystkim taki śnieżny, jaki powinien być, no a nastrój już stworzyć musi sobie towarzystwo .\nJa mogę Wam pokazać tylko krople deszczu - po wczorajszym zachodzie słońca zaczęło padać.\nA to moje jedyne kwiatki - trzymają się dzielnie pomiędzy kamieniami\n#2317 2019-01-12 16:04:53\nBusiku, zdjęcia z Sylwestra są przepiękne!\nWarto zajrzeć do wspaniałego lasu, podziwiać panoramę zaśnieżonych drzew i podglądać w grudniu - delikatną pajęczynę!\nPo takich wrażeniach, miło jest potem witać Nowy Rok!\nGamo, u Ciebie odwrotnie\nGdyby nie kolorowe liście, można by podejrzewać, że zima już minęła\nKrople desczu zwisające na igłach świerku, w grudniu się zdarzają, no kwitnące bratki, graniczą niemal z cudem.\nGratuluję ślicznych zdjęć.\nDzisiaj przy dodatniej temperaturze wyszłam na poszukiwanie sopli lodu.\nTrzeba uważać na osuwający się śnieg z dachu.\nOstatnio edytowany przez/Last edit Ania-czechy (2019-01-13 08:00:37)\n#2318 2019-01-12 19:58:36\nAniu, bardzo dużo ślicznych sopli znalazłaś . Takie ośnieżone dachy robią wrażenie. Byle nie było znacznej różnicy temperatury, coby się znów płaskie dachy nie zarywały! Na 9 zdjęciu leży sobie taki piękny bielutki zwinięty koc\nDziękuję Ci za wspaniałe zimowe zdjęcia\nJa natomiast byłam dziś na szwendaniu samochodowym\nPrzejeżdżałyśmy kiedyś z córką przez taką miejscowość Przemęt - 30 km od Kościana. Widziałyśmy nad takim stawkiem, w którym latem jest fontanna - piękne żółte gwiazdki. Było już dość późno, zrobiłam tylko zdjęcie komórką. Dziś wybrałyśmy się tam z aparatem - gwiazdki nie świeciły się - ponoć zapalają o 17. No to zaliczyłyśmy krótką wycieczkę - najpierw gmach Urzędu Gminy, potem oświetlone ulice.\nPodjechałyśmy od zabytkowy kościół pocysterski. Był zbudowany w 17 w., po czym w 18 spalił się. Odbudowano go w 1759 r. Kościół był zamknięty.\nWracając do samochodu oglądałam przydrożnym gołym drzewom - stopy Jakie różne!\nNo i znów nad stawek, ale Gwiazdki jeszcze się nie paliły. Za to drzewa i lampy odbijały się w stawku.\nGwiazdki widać, ale jeszcze się nie palą.\nTeraz stojące drzewo i jego odbicie.\nA teraz gwiazdki, które pstryknęłam kilka dni temu komórką Zainstalowanych jest 12, a reszta to odbicie w wodzie.\nSzkoda, że wtedy nie miałam aparatu, ale włączamy wyobraźnię i....już\nNo i taka to była wycieczka historyczno - świąteczno - przyrodnicza\n#2319 2019-01-13 11:24:29\nGamo, dzięki Ci za przybliżenie sympatycznej miejscowości Przemęt.\nPokazałaś nam śiczne miejsce, jeszcze w godowej szacie\nPiękne, świątecznie ozdobione ulice, oświetlony gmach Urzędu Gminy i zabytkowy kościół, robią wrażenie!\nZaś drzewa, faktycznie przypominają stopy przeróżnych zwierząt.\nOdbicie drzew i gwiazdek w wodzie jest zachwycające!\nUwielbiam takie ujęcia i szczerze Ci za nie dziękuję\nJeszcze kilka innych zdjęć z wczorajszego popołudnia.\nKtoś podążał na cmentarz. Wraz z pogodą polały się łzy...\n#2320 2019-01-13 19:08:38\nAniu, jakże odmienne są nasze fotki - jakby to były 2 odmienne klimaty. U Ciebie piękna zima, u mnie zaś takie nie wiadomo co\nSuper bałwany się u Ciebie panoszą, schudnięcie im nie grozi. Ktoś chyba próbował budować igloo - może jutro dokończy. Zima, o jakiej tylko się marzy. Iglaki, drzewa, kwiaty mają bielutkie czapy, no a w smutnym miejscu....zimno.\nPiękne są Twoje zdjęcia - ja powoli zapomnę, jak wygląda moje okolica w zimowej szacie\nDziś moja koleżanka przejeżdżała przez Przemęt i pstryknęła fotkę po godz 18 - też się gwiazdki nie świeciły - trudno.\nPrzysłała mi tylko taką fotkę. Może już zakończyli dekorację.\nPoczekamy, a może Wam przedwiośnie przyniosę\nDziś u mnie chwilami jest śnieżna zadymka, to słońce na chwileczkę i znów śnieg.\nA więc przedwiośnia nie widać - poza ostatnim zdjęciem . Bratki są tuż przy domu.\nOstatnio edytowany przez/Last edit gama (2019-01-14 12:51:48)\n#2321 2019-01-15 14:14:43\nAle dziś rano ładnie popadało . Wichury nie było, duże płatki chwilami spokojnie spadały z góry.\nBusiku - pisałam, że bluszcz zgubił liście, a jednak dziś je znalazłam kawałeczek dalej\n#2322 2019-01-17 15:02:30\nGamo, oprócz tonącego złota w wodzie, podziwiam też i inne Twoje zimowe zdjęcia\nGałązki drzew iglastych z kulkami gradu ślicznie się prezentują.\nPodziwiam i niezmordowane bratki, które nawet zimą cieszą oko\nDrzewa za osłoną lecących z nieba płatków śniegu, robią wrażenie prawdziwej zimy.\nZawsze cieszy nas ten piękny widok i wywołuje dawne wspomnienia\nNareszccie wyjrzało słońce.\nJak tu nie skorzystać ze spaceru\nJeszcze raz spojrzałam w niebo w pogodny, styczniowy dzień.\nOstatnio edytowany przez/Last edit Ania-czechy (2019-01-17 15:31:35)\n#2323 2019-01-20 11:22:53\nOdwilż już do nas dotarła.\n#2324 2019-01-20 18:19:47\nAniu, jak dobrze, że słoneczko Cię wyciągnęło na spacer w czwartek. Bardzo ładne zdjęcia przyniosłaś.\nTrzy pierwsze pokazują piękny błękit, którego jest jak na lekarstwo\nDuże śnieżne kule czekają na chętnych do ustawienia bałwanka, a te, który już stoi jest przepiękny - to prawdziwy leśny zimowy krasnal w ciepłym płaszczyku i czapeczce\nZawsze jakieś zwierzątko spotykasz na swej drodze - tym razem kos się zaprezentował\nW takim śniegu trudno znaleźć coś zielonego, a jednak można\nDzisiejszy post mnie oczarował . Wszystkie zdjęcia są przepiękne, trzeba koniecznie zrobić z nich zimowy album.\nFotki są bezapelacyjnie konkursowe - wielkie brawa za wszystkie . A za te 6 ostatnich lodowatych powinnaś dostać od nas wielką nagrodę Mój kos się im przygląda z ciekawością\nDzięki wielkie za takie cuda zimowe\nJa byłam trochę w lesie w piątek. W drodze powrotnej wyszło zza chmur słoneczko.\nA to już mój ogród - ptaszki uciekły z karmnika do "poczekalni" na buczek, a bociek ma białego irokeza.\n#2325 2019-01-22 14:27:33\nGamo, dziękuję Ci serdecznie\nPodziwiam sympatycznego kosa i wszystkie zdjęcia z Twojego spaceru lasem\nKażdy zakątek jest uroczy!\nLeśne dróżki, gałęzie i liście pokryte śniegiem i każdy zielony listek, który podczas spaceru cieszy nasze oko\nNwet słońce chciało się przyjrzeć temu pięknu, i na chwilę wyjrzało spoza chmur\nDzięki Ci również za pokazanie ogrodu w zimowej szacie, kiedy sikorki i inne ptaszęta podziwiają nową fryzurę bocianka\nAle zima, ale mróz!


Rosja podkłada nam świnię\nRosyjski nadzór weterynaryjny twierdzi, że padłe z powodu afrykańskiego pomoru świń (ASF) dziki znajdowane są już w całej Polsce, nawet przy niemieckiej granicy. Polska temu zaprzecza. Jednocześnie Rosja rozmawia o wydawaniu weterynaryjnych świadectw z przedstawicielami Holandii, Belgii i Danii. To ewidentna próba łamania unijnej jedności w sprawie handlu wieprzowiną.\nWalka z klimatem to brednie\nPOLITYKA KLIMATYCZNA Premier Australii Tony Abbott obiecał w kampanii wyborczej, że zniesie podatek od emisji CO2, i właśnie to zrobił. Uznał, że jest on ciężarem dla gospodarki, a z uwagi na drogi prąd – także dla konsumentów. Nie brakuje głosów, że Unia Europejska powinna zrobić to samo.\nRopa z USA na razie nie popłynie\nMAKROEKONOMIA Stany Zjednoczone nie zniosą w tym roku zakazu eksportu amerykańskiej ropy naftowej. To dobra wiadomość dla Rosji, bo po zniesieniu zakazu światowe ceny ropy znacznie by spadły, a tym samym wpływy do rosyjskiego budżetu.\nStrona 1138 z 1372


Niezwykłe winnice Europy – pomysł na aktywny wypoczynek – Zwierciadlo.pl\nCi, którym wydaje się, że najlepsze europejskie wina pochodzą z krajów południowych mogą być zaskoczeni, że najczęściej nagradzanymi w Europie winami musującymi, są te pochodzące z Camel Valley. Winnica ulokowana jest w południowej części Anglii i świetnie sobie radzi już od ponad 20 lat. Bob i Annie Lindo, którzy swoją działalność rozpoczęli w 1989 roku, nawet nie marzyli o sukcesie, który udało im się osiągnąć. Do przedsięwzięcia podeszli bardzo poważnie i z ogromną determinacją. Skrupulatna edukacja na temat wytwarzania win przyniosła efekty w postaci zachwytu krytyków z całego świata smakiem kultowego już Camel Valley Cornwall. Aby cieszyć się światowej klasy trunkami a także pięknem tego obszaru, najlepiej zarezerwować pokój z widokiem na winne wzgórza. Warto też z bliska przyjrzeć się procesowi powstawania alkoholi i wziąć udział w degustacji wina.\nValle Dell’Acate – Włochy – Sycylia\nWinnice słonecznej Sycylii w Valle Dell’Acate mogą pochwalić się niekrótką historią. Obecnie firma jest prowadzona przez Gaetanę Jacona, przedstawicielkę szóstego pokolenia rodziny Jacona, działającej w tej branży. Nie powinno więc dziwić ogromne przywiązanie do tradycji odpowiedniego wytwarzania win. W tych sycylijskich winnicach co roku produkuje się 400 tys. butelek wina, które rozprowadzane są na całym świecie. Valle Dell’Acate oferuje bardzo szeroki wachlarz win czerwonych i białych. Dla tych, którzy zainteresowani są procesem powstawania najpopularniejszego wina sycylijskiego, przygotowano ofertę zwiedzania i degustacji. Sycylia jest obowiązkowym punktem na mapie każdego, kto jest zainteresowany enoturystyką. Znajdziemy tam więcej winnic niż w jakimkolwiek innym włoskim regionie. Sycylijskie trunki słyną z tego, że wytwarzane są z najwyższą starannością. Lokalni producenci skupiają się na jakości swoich wytworów, co jest jednak powodem ich zmniejszonej produkcji.\nMosel jest jednym z 13 winnych regionów w Niemczech. Na tle pozostałych wyróżnia go Calmont – najbardziej stroma góra z winnicami w Europie o nachyleniu nawet do 60%. Na tym obszarze kultura wina trwa już od 2 tys. lat, czego efektem jest jego wyrazisty smak. Tak strome zbocze zapewnia odpowiednie nasłonecznienie winorośli, a więc też optymalną temperaturę dla ich wzrostu. Odmianą dominującą na tym obszarze jest biała odmiana winorośli riesling, stosowana w wytwarzaniu win wytrawnych, półsłodkich i musujących. Atrakcyjność tego miejsca wynika też z możliwości aktywnego spędzania czasu. Wielu turystów ceni sobie piesze wędrówki po okolicy. Meandrująca w tych okolicach rzeka Mosel i winnice ciągnące się aż po horyzont wywierają ogromne wrażenie. Okolica jest dodatkowo nasycona zabytkami z różnych okresów historycznych. Calmont to więc nie tylko pomysł na beztroski wypoczynek przy kieliszku wina, ale także na aktywny urlop.\nLa Rioja – Hiszpania\nPrzez wielu uważana za najpiękniejszy region w Hiszpanii, w którym wytwarzane są wina. Winnica La Rioja Alta, która zdecydowanie najbardziej wyróżnia się na tle regionu La Rioja, znajduje się przy miejscowości Haro, gdzie co roku 29 czerwca odbywa się Festiwal Wina. Powstała ona w 1890 roku i rozciąga się na obszarze 360ha. Działalność firmy jest naprawdę szeroka. Produkuje wina wszelkiego rodzaju: od klasycznych do bardziej nowoczesnych bukietów smakowych. W tutejszej ofercie również znajdziemy opcje wycieczek i degustacji. Ogromne zainteresowanie wzbudza też hotel Marqués de Riscal znajdujący się zaraz przy winiarni. To bardzo luksusowe i nowoczesne miejsce. Okolica wokół winnic jest wyjątkowo piękna, warto tam być zwłaszcza o zachodzie słońca.


Historyczno-przygodowe opowiadanie erotyczne | Opowiadania Erotyczne\nAlan właśnie przygotowywał się do wyjścia na łowy. Był ciepły, bezwietrzny dzień wręcz wymarzony do polowania. Alan z niecierpliwością czekał na tę chwilę przez kilka dni. Jego ojciec był myśliwym, jednym z nielicznych w wiosce Vera. Chłopak był dumny, że ma takiego ojca, z którym liczyli się nawet najważniejsi mieszkańcy wioski, a chłopak sam cieszył się dużym poważaniem wśród rówieśników. Jak nakazywała rodzinna tradycja Ronn od małego uczył syna tropienia, garbowania skór, przygotowania mięsa, strzelania z łuku czy podkradanie się do ofiary i innych przydatnych umiejętności. Chciał jak najlepiej przygotować go do roli myśliwego. Alan zawsze wyruszał na wspólne polowania z ojcem dwa razy w tygodniu. Miał około piętnastu lat, ciemne gęste włosy sięgające do ramion, był dobrze zbudowany jak na swój wiek a jego piwne, wyraziste oczy i bystre spojrzenie sprawiały, iż wyglądał na nieco starszego niż w rzeczywistości. Zawsze był pewny siebie, a jego cechą, która go wyróżniała była niezwykła odporność psychiczna. Jego matka zginęła, gdy miał 10 lat i razem z ojcem wiele już doświadczyli.\nAlan wręcz uwielbiał wyprawy myśliwskie z ojcem i zawsze czuł motywujący dreszcz podniecenia podczas podróży, to tak naprawdę zawsze chciał zostać wojownikiem i poszukiwaczem przygód. Wiedział że jego przeznaczeniem będzie zapewne łowiectwo, jednak nigdy nie stracił nadziei i dużo ćwiczył nie tylko strzelanie z łuku, ale także zapasy, rzucanie do celu, walkę wręcz i bronią co zresztą nieźle mu wychodziło. Tym razem jednak ta wyprawa miała być szczególna, ponieważ Alan wybierał się do lasu bez ojca, co nieczęsto się zdarzało. Wszystko wcześniej dokładnie zaplanował z kolegami. Wszyscy trzej mieli spotkać się za niewielkim laskiem na polanie pod dębem –ulubionym miejscem ich spotkań. W wiosce niewiele było ciekawego do roboty toteż w wolnych chwilach wspólnie z Danielem i Gilbertem – zwanym Dzikim, wymyślali różne zajęcia i zabawy.\nChłopcy zdawali sobie sprawę z tego, że w lasach w najbliższej okolicy czaiło się wiele niebezpieczeństw. Wyprawa była dość ryzykowna, jednak chłopcy doskonale znali okoliczne lasy i nie sposób było się zgubić. A dzicy ludzie zamieszkujący puszczę i grasujący w lasach nigdy nie przekraczali swoich wyznaczonych granic.\nVera była wioską położoną w południowo-wschodniej części prowincjonalnej wyspy królestwa. Wyspa ta była jednym z jedenastu okręgów królestwa. Była niewielka, ale słynęła z dużego zróżnicowania zarówno pod względem urzeźbienia terenu jak i klimatycznym. Na południu od osady rozciągały się pola uprawne, zdradliwe bagna oraz droga prowadząca do drugiego co do wielkości miasta – Rohanu. Na północy zaś znajdował się obszar porośnięty gęstymi, bukowymi lasami, a dalej na północ leżały tereny należące do dzikich.\nJeśli wszystko poszłoby zgodnie z planem, Alan wraz z towarzyszami mieli sprzedać w mieście upolowany łup oraz po kilku wyprawach zakupić za zdobyte pieniądze nową, wymarzoną broń, o której Alan zawsze marzył. A że o tej porze roku w lesie roiło się od zwierzyny, nie było mowy, aby coś poszło nie tak.\n- Hej, Daniel – krzyknął Alan – Jesteś gotowy?\n- Tak. Ale za to ty się spóźniłeś! Czekamy tutaj z Dzikim już od paru ładnych chwil.\nNagle zaszeleściło coś wysoko na drzewie. Alan dostrzegł jakiś ruch w koronie dębu. Odruchowo złapał za łuk i przyjął pozycję do oddania strzału.\n- Eejj, to tylko ja – spośród gęstych, zielonych liści wyłonił się młody szczupły chłopak. Był dość wysoki, miał długie kończyny i obfite owłosienie i trochę przypominał małpę. Dziki zawsze lubił wspinać się na różne wysokie obiekty.\n- No dobra, złaź z tego drzewa i wyruszamy, nie ma się co ociągać – odparł Alan i w tym samym momencie parę metrów od chłopców zza krzaków na polanę weszła szczupła, niewysoka osoba. Pewnymi ruchami ścinała krzaki zagradzające jej drogę. Oczy chłopców od razu skierowały się w jej stronę.\n- Misza, co ty tutaj robisz?! – wykrzyknął zdziwiony Alan. Wiedział, że dziewczyna chciała iść z nimi na wyprawę i nie miał zamiaru brać jej ze sobą. Nie cierpiał robić za niańkę i nie miał ochoty dzielić się z nią łupami. Tym bardziej, że las to nie miejsce dla dziewcząt.\n- Chodźmy chłopaki, idziemy zbierać te jagody póki jeszcze słońce jasne.\n- I do tego potrzebna wam broń? – odpowiedziała zdecydowanym dziewczęcym głosem. Miała długie kasztanowe włosy, gładką, opaloną cerę i piękną, nieskazitelną twarz. Na dodatek była całkiem atrakcyjna, a jej zgrabne, kobiece kształty skutecznie przyciągały wzrok chłopców. – Sam dobrze wiesz, że strzelam z łuku celniej nawet od ciebie. Idę z wami! Sami się przekonacie jak pierwsza ustrzelę ofiarę – w jej głosie słychać było nutę irytacji.\n- Ha, chyba sama nie wierzysz w to co mówisz. Jak pójdziesz z nami to cała zwierzyna z pobliskich lasów ucieknie prędzej niż zdołasz pomyśleć! – ironicznie dołożył jej Alan, chociaż wiedział, że Misza naprawdę całkiem nieźle strzela z łuku.\n- Taak? Widzę, że wątpisz w moje możliwości. Zróbmy zawody łucznicze. Jeśli wygram to idę z wami, jeśli nie to więcej nie będę zawracać wam głowy.\n- Nie ma sprawy – odparł cwanie Dziki, który z pewnością miał najpewniejszą rękę z nas wszystkich- Możesz strzelać pierwsza.\n- Nie. Ja to załatwię – Alan chociaż nie był pewny wygranej to chciał udowodnić Misie swoją rację w każdej sprawie. W jakiś sposób satysfakcjonowało go, gdy wykorzystywał okazję, aby jej dopiec. Alan zawsze lubił ryzyko.\n- Noo dobra – skrzywił się Dziki – ale jak przegrasz, to ty dzielisz się z nią swoją częścią łupu.\n- A więc o to chodzi? Mogłam się domyśleć, że nie macie zamiaru się dzielić. OK., pierwszy raz nie muszę…\n- Zgoda – przerwał jej bez namysłu Alan, chociaż sam nie wiedział do końca dlaczego. Może wyprawa będzie ciekawsza w czwórkę? – ale najpierw musisz wygrać ze mną zawody- uśmiechnął się ironicznie jakby był pewny wygranej.\nNo i stało się. Obydwaj oddali na zmianę po trzy strzały do drewnianej, zawieszonej na drzewie tarczy. Misza uzyskała minimalnie lepszy wynik i sama wydawała się być nieco zaskoczona wygraną, jednak nie kryła swojego zadowolenia.\nWszyscy czterej przemierzali las, podążając za tropem zwierzyny. Dużo czasu minęło odkąd opuścili wioskę i zeszli z bezpiecznej ścieżki prowadzącej do pobliskich wiosek. Rozmowy ucichły już jakiś czas temu i wszyscy w milczeniu i skupieniu podążali za Alanem. Zmęczenie i zniecierpliwienie coraz bardziej dawały się we znaki. Alan uważał, że trop był jeszcze świeży i jeśli zachowają ostrożność to niedługo powinni zobaczyć samice daniela lub niewielkiego samca. Mimo obaw chłopców Misza nie narzekała i nie ględziła zbyt wiele. Teraz wystarczyło już tylko czekać, aż znajdą zwierzynę i oddać celny strzał. Ale wytropić i ustrzelić jelenia to jedno, a dociągnąć do wioski dziewięćdziesięciokilogramowe zwierze to już całkiem inna sprawa. Ale już kiedyś taka akcja się udała, więc uda się i drugi raz.\n- Jest – szepnął Alan pokazując ręką – Widzicie? Zaczynamy!\nWszyscy przykucnęli i przygotowali łuki do wystrzałów. Dziki zakradną się od drugiej strony otaczając ofiarę i dyskretnie wdrapał się na drzewo. Nieświadomy niebezpieczeństwa daniel przeżuwał spokojnie trawę. Był to młody samiec z niewielkim porożem. Jako pierwszy oddał strzał Daniel niemal równocześnie z Alanem. Strzała Daniela minimalnie chybiła celu i wystraszyła jelenia, jednak Alan trafił w samą pierś. Następnie strzała Miszy przebiła jej udo. Jeleń nie upadł od razu, lecz zszokowany podjął próbę ucieczki. Kulejąc zaczął biec w przeciwną stronę. Nagle, niewiadomo z której strony nadleciała strzała przebijając krtań ofiary i kładąc ją na ziemię.\n- Świetna robota – oświadczył zadowolony Dziki – takiej akcji dawno nie widziałem.\n- Tak. I co nie było aż tak źle, prawda? – Misza także wydała się być usatysfakcjonowana.\n- Teraz trzeba przywiązać to i przytargać do wioski. Będzie ciężko, ale damy rade. Poza tym słyszałem, że w mieście… – urwał Alan.\nCoś zaszeleściło w krzakach skupiając ich uwagę. Niespodziewanie szybkim tempem nadbiegło dwóch dziwnych, ubranych w wilcze skóry mężczyzn. To, co najbardziej rzucało się w oczy była ich ciemna, brązowa skóra. Obydwaj mieli linę obwiązaną na barkach i uzbrojeni byli w oszczep i coś w rodzaju niewielkiej maczugi. Pierwszy z nich podbiegł do Alana i uderzył go drewnianą pałką w głowę. Zaskoczony chłopak nie wiedział do końca co się dzieje i jak ma zareagować, nie zdążył więc uchylić się przed ciosem i padł bezwładnie na ziemię. Daniel dostał od drugiego drzewcem oszczepu pod żebro, zwinął się i został popchnięty na ziemię. Leżał tak zwijając się na ściółce. Dziki zdążył wycelować i trafił mężczyznę w prawą pierś. Strzała przedostała się przez twarde odzienie i utkwiła w mięśniu dzikusa. Drugi z nich wytrącił mu pałką z rąk łuk i zadał mocny cios w tors. Misza nie zdążyła naciągnąć łuku, bowiem ranny murzyn jeszcze z ułamaną strzałą w piersi złapał ją obiema rękoma i wywrócił na ziemię. Był ranny, ale zdecydowanie silniejszy od niej i dużo starszy. Unieruchomił jej ręce i czekał aż jego towarzysz skończy z Gilbertem. Jednak przestraszony i osamotniony w walce Dziki miał już dość. Stał naprzeciwko wysokiego i szczupłego murzyna w średnim wieku z pałką w ręku. Nie chcąc ryzykować zaczął uciekać w las. Murzyn nie przejął się nim i pomógł koledze związać ręce unieruchomionej dziewczynie. Misza szarpała się na wszystkie strony jednak bezskutecznie. Murzyn uderzył ją kilka razy na wpół zgiętą pięścią w twarz, aby ją uspokoić. Następnie zarzucił pętlę na szyję martwego jelenia i powoli, ciągnąc go za sobą oddalili się z miejsca walki razem ze skrępowaną Miszą pozostawiając leżących na ziemi chłopców.\nAlan czuł się okropnie. Wiedział co się stało jednak nie podniósł się wcześniej i nie zapobiegł temu. A mógł przecież spróbować. Sparaliżował go strach i teraz czuł się odpowiedzialny za to, co się wydarzyło. Nie mógł wybaczyć sobie, że pozwolił iść Miszy z nimi. Wszyscy musieli być śledzeni już od jakiegoś czasu, bowiem akcja murzynów była dobrze zaplanowana i bardzo zdecydowana. Alanowi zdawało się wcześniej, że czuł na sobie czyjeś spojrzenie. Tym razem to oni stali się zwierzyną, i mieli dużo szczęścia, że dzicy zostawili ich i odeszli nie robiąc im większej krzywdy. Widocznie uznali ich za niewielkie zagrożenie, chociaż z pewnością zaskoczył ich strzał Dzikiego.\n- I co teraz zrobimy? – spytał Daniel powstrzymując łzy.\n- Zrobimy to samo, co oni. Wytropimy ich i zaatakujemy. Musimy się pospieszyć i dogonić ich zanim dojdą do wioski. Wtedy już jej nie odbijemy.\n- No, ale ciekawe, dokąd pobiegł Dziki? Może wrócił do wioski? W dwójkę będzie nam trudniej. Naprawdę chcesz iść za nimi?\n- Taak. A masz lepszy pomysł? Nie przekroczyliśmy przecież stałej granicy dzikusów. Oni stają się coraz bardziej pewni siebie. Niedługo mogą stanowić zagrożenie dla wioski. Pospieszmy się lepiej, bo zastanie nas noc.\n- Dobra, tylko musimy się jakoś lepiej przygotować. Daj mi nóż, zaraz zrobię sobie oszczep.\n- Pewnie, pokażemy tym Dzikusom, że z nami się nie zadziera – powiedział dochodzący z góry. To Dziki znowu wspinał się po drzewach.\n- Wróciłeś! No i taka postawa mi się podoba – odparł Alan i razem w trojkę poszli za tropem murzynów.\nW końcu usłyszeli jakieś głosy dochodzące z daleka zza krzaków. Skuleni chłopcy ostrożnie skradali się w ich stronę. Alan przykucnął jeszcze bardziej i powoli zbliżał się w stronę dziwnych głosów. Odgarnął ręką krzaki i zobaczył światło oraz trzy postacie siedzące wokół niego. Gdy podszedł nieco bliżej, dostrzegł, iż byli to dzicy odpoczywający przy żarzącym się ognisku. Rozmawiali podnieceni o czymś w dziwnym, niezrozumiałym języku składającym się z prostych, krótkich dźwięków. Ich mowa była prymitywna a zdania krótkie i brzmiały dla Alana nieco śmiesznie. Ciało ofiary leżało tuż obok ogniska a Misza była przywiązana długim sznurem do drzewa kilka metrów od ogniska.\nJeden z murzynów podszedł do niej i odwiązał ją. Drugi z nich podszedł ją przytrzymać i w tym czasie ten pierwszy wykręcił jej ręce do tyłu i mocno związał. Stojący naprzeciwko niej murzyn był najwyższy i najlepiej zbudowany, był chyba także najważniejszy wśród nich. Położył rękę na jej obfitym biuście. Włożył obie ręce pod ubranie i zaczął masować jej piersi i ściskać palcami. Dziewczyna była przestraszona jednak nie miała szans się bronić. Za chwilę podszedł do nich trzeci z dzikusów, ten który został raniony przez Gilberta. Wszyscy trzej stali blisko niej otaczając ją i uniemożliwiając jej ucieczkę. Mężczyzna stojący za nią także wsunął rękę pod jej ubranie i włożył palce w jej krocze tak, że dziewczyna aż się wzdrygnęła i zajęknęła. Tymczasem trzeci z nich zaczął lizać ją językiem po szyi, ssać i gryźć jej skórę. Biedna Misza nie była w stanie nawet protestować. Największy z murzynów opieszale ściągnął wilczą skórę i był ubrany już tylko w same spodenki. Murzyn stojący z tyłu miał charakterystyczną szramę na twarzy ciągnącą się od lewego ucha prawie do ust, była to zapewne blizna po dawnym pojedynku. Z pasją masował krocze dziewczyny i rozciął jej spodenki ostrym, zrobionym z brązu nożem. Zapewne należał kiedyś do jakiegoś myśliwego. Rozcięte szmaty osunęły się na ziemię odsłaniając intymne części ciała dziewczyny. Jego ręka coraz bardziej energicznie wsuwała się do pochwy. Oblizał palce drugiej ręki i złapał ją za pośladek a następnie włożył dwa palce naraz w odbyt. Wkręcił je do końca, wyciągnął i powtórzył tę czynność parę razy i za chwilę włożył już cztery palce. Na jej twarzy widać było przerażenie, wstyd i chęć ucieczki. Ranny murzyn całujący ją po szyi złapał ją za długie, rozpuszczone, brązowe włosy i brutalnie odchylił jej głowę do tyłu. Ich dowódca zakrzyknął coś kilka razy w ich dziwnym języku i ściągnął spodenki. Jej oczom ukazał się ogromny, wyprężony, ciemnobrązowy kutas mierzący spokojnie ponad 25cm. Dziewczyna nigdy wcześniej nie widziała czegoś takiego. Człowiek trzymający ją za głowę przestał ją lizać i pochylił dziewczynę do przodu. Widząc wielkiego kutasa zbliżającego się do jej ust zaczęła szarpać się i mocno zacisnęła usta. Dowódca uderzył ją kilka razy z pięści po twarzy i kopnął w brzuch. Dziewczynka straciła dech w piersiach i przez chwilę nie mogła zaczerpnąć powietrza, a z nosa poleciała jej cienka struga krwi. Wielki murzyn jedną ręką delikatnie głaskał ją po włosach a drugą złapał za twarz naciągając policzki i otwierając jej usta. Ogromny, soczysty kutas ledwie mieścił się w jej ustach. Misza skrzywiła się tylko i już więcej nie próbowała się szarpać. Z jej oczu poleciały łzy. Podczas, gdy ich lider powoli wsuwał go do ust dziewczyny, murzyn ze szramą na twarzy rozciął resztę jej ubrania, odsłaniając pełne, jędrne i kształtne piersi.\nChłopcy patrzyli ze strachem, oburzeniem i podnieceniem na całe widowisko.\n- Wchodzimy? – zapytał Dzikiego Alan.\n- Nie. Poczekamy, aż bardziej się wczują. Wtedy łatwiej damy sobie rade i lepiej ich zaskoczymy.\nAlan nie mógł uwierzyć w słowa kolegi. Popatrzył z poirytowaniem na Dzikiego domagając się wyjaśnień.\n- No przecież sama chciała iść i wiedziała, że tu nie jest bezpiecznie. Poczekamy trochę, popatrzymy i wejdziemy w najbardziej odpowiedniej chwili.\n- No może i masz racje. Może to ją czegoś w końcu nauczy – włączył się do rozmowy Daniel.\n- No dobra, skoro tak mówicie to niech tak będzie – odparł po cichu przekonany Alan i chłopcy powrócili do podglądania Miszy i murzynów zabawiających się z nią.\nPenis dowódcy wchodził coraz głębiej i mocniej. Ruchami całego ciała wsuwał go do jej ust tak głęboko, że Misza zaczęła się już dławić. Rękoma zaś trzymał ją za włosy i rytmicznie przysuwał ją do siebie i w przeciwnym kierunku, w miarę jak wkładał i wyciągał kutasa. Dziewczyna czuła ogrom jego wielkości i zasmakowała słonego nasienia murzyna. Z ust obficie ciekła jej biała, ciągnąca się sperma. W końcu mężczyzna wepchał jej całego olbrzymiego kutasa w przełyk, penetrując jej gardło i powodując, iż Misza zwymiotowała na jego krocze. Aż trudno było uwierzyć, że w ogóle to jest możliwe przy tych rozmiarach. Zakrztusiła się i próbowała zaczerpnąć powietrza, lecz w tym momencie murzyn znów wepchał obrzyganego jeszcze kutasa do jej ust i dalej wślizgnął go do gardła. Tym razem mocno trzymał ją za głowę, a drugą ręką za szczękę i szybkimi, krótkimi ruchami kopulacyjnymi pchał ją w gardło. Dziewczyna próbowała się wyrwać, lecz trzymana była przez dwóch pozostałych murzynów. Z oczy ciekły jej łzy i próbowała krzyczeć. Oczywiście było to niemożliwe. Murzyn rżnął ją tak przez przeszło minutę a potem obficie spuścił się jej częściowo do żołądka i ust, a częściowo na twarz i włosy gęstą, białą spermą. Mężczyźni położyli ją na plecach na ziemi, obwiązując ręce z przodu i kładąc je nad jej głowę. Przywiązali także linę do jej rąk a z drugiej strony do drzewa. Murzyn ze szramą na twarzy także rozebrał się do naga, przykucnął obok niej, usiadł na jej ręce i położył niewiele mniejszego kutasa na jej wciąż zaspermioną jeszcze twarz. Ocierał go po jej czole, oczach, nosie i ustach oraz uderzał kutasem po twarzy. Ich przywódca tymczasem usiadł na jej torsie i włożył kutasa między ogromne piersi. Przytrzymując i ściskając sterczące cycki rękami z obu stron murzyn zaczął ostro jeździć kutasem między jej piersiami. Jego penis był tak duży, że sięgał jej aż do twarzy i smyrał ją po ustach. Tymczasem trzeci z nich bawił się jej cipką. Masował ją, pieścił i wkładał do środka sporej średnicy patyk. Zbliżył swoje usta do jej krocza i wysuwając język szybkimi ruchami głaskał ją po pochwie i wślizgiwał się do środka. Jedną ręką wkładał w jej odbyt cztery palce, coraz bardziej go rozszerzając. Misza nie miała już siły krzyczeć ani nawet błagać ich o to żeby przestali. Zrezygnowała już z próby ucieczki, częściowo pogodziła się z losem. Gdy najważniejszy członek grupy skończył jazdę, to wepchał w jej ospermione usta język, oblizując przy okazji penisa swojego towarzysza. Lizał się z nią przez chwilę, a gdy spostrzegł, że dziewczyna nie okazuje już oporu, kazał rozwiązać jej ręce. Murzyn, który pieścił jej cipkę położył się obok niej na ziemi, podniósł ją i położył na siebie tak, że siedziała mu na brzuchu patrząc na jego twarz. Rękoma rozszerzył jej odbytnicę i powoli wcisnął do środka swojego okazałego fiuta. Jedną ręką masował jej cipkę, aby przygotować ją dla największego z nich. A widać, że robił to dobrze, ponieważ na jej twarzy pojawił się cień zadowolenia a nawet nikły uśmiech. Pełnymi, rytmicznymi ruchami podnosił środkową część swojego ciała i wkładał penisa głęboko w dupę dziewczyny. Misza cała drżała i była podnoszona do góry przez ruchy dzikusa, na którym siedziała. Murzyn z blizną tymczasem dobrał się do jej ust stojąc miał pod sobą twarz kolegi i podobnie jak wcześniej ich przywódca, rżnął ją mocno przez gardło. Gdy skończył i spuścił się jej na głowę, przywódca dzikusów odsunął go i stanął na jego miejscu. Przykucnął rozszerzając nogi i jednym szybkim ruchem ciała włożył ogromnego kutasa w pochwę dziewczynki. Misza zajęczała i poczuła jak coś wielkiego ociera się o ścianki jej wąskiej niegdyś cipki. Tymczasem dzikus zlizywał spermę z jej twarzy, a gdy skoczył to wypluł całe nasienie do jej ust niepozwalając jej tego zwrócić. Złapał ją mocno za piersi i gniótł je i targał z całej siły. Posuwana przez dwóch murzynów naraz dziewczyna poczuła niewątpliwą przyjemność i w szale rozkoszy zaczęła wirować biodrami i całym ciałem oraz ujeżdżać leżącego pod nią dzikusa. Niespodziewanie trzeci z nich zaszedł ją od tyłu złapał za biodra i próbował wcisnąć fiuta do jej zapchanego odbytu. Zajęło mu to nieco czasu, ale w końcu udało mu się rozepchać dziurę jeszcze bardziej. Teraz wszyscy trzej dzikusy rżnęli młodziutką Miszę, a ona tylko już jęczała z bólu i rozkoszy, której sama nie mogła się oprzeć. Była tak rozpalona i rozepchana do granic możliwości.\n- Dobra teraz wchodzimy. Dziki, napręż mocno łuk i celuj w głowę. Ja zdejmę tego drugiego i zostanie tylko ten ranny dzikus. Z nim sobie poradzimy.\nChłopcy zakradli się najbliżej jak mogli i przyjęli pozycje do strzału. Grot Dzikiego wbił się w głowę przywódcy, a Alan zdjął murzyna ze szramą na twarzy. Jego strzała wbiła się mu prosto w oko i przeszyła jego mózg na wylot. (…)\nTagi: Blogowe Opowiadania, bzykanie, dziewica, dziewictwo, Fantazje Erotyczne, gimnazjalistki, malolata, malolaty, masturbacje, moj pierwszy raz, orgazm, Ostre Opowiadania, ssanie kutasa, walenie, wytrysk spermy\nData wpisu on niedziela, Kwiecień 9th, 2017 at 01:12\ti znajduje sie w Blogowe Opowiadania, Erotyki, Fantazje Erotyczne, Nastolatki, Opowiadania Erotyczne. Mozesz skorzystac z RSS 2.0 feed. Mozesz skomentowac, lub trackback z naszej strony.


Portal Muzyczny.Pl - tego nie przeczytasz nigdzie indziej! świat-gitary.pl\nMetallica zagrała już\nw zakładzie karnym. Było to w 2003 roku w San Quentin State Penitentiary (Kalifornia). (więcej)\nPortal dla muzyków\nInternet przepełniony jest stronami o tematyce muzycznej. Strony dotyczące sprzętu, wydarzeń, testów powstają jak grzyby po deszczu. Ale takiego portalu jeszcze nie widzieliście. Coś zupełnie nowego i niepowtarzalnego! Strona stworzona przez muzyków i dla muzyków, w nowatorski sposób podejmuje temat muzyki, instrumentów muzycznych.\nW tym artykule chciałbym skupić się na części poświęconej gitarze i gitarze basowej. Znajdziecie tutaj sporą dawkę informacji sprzętowych, lekcji, testów i artykułów, które pomogą wam w określeniu swojej muzycznej drogi.\nZa dział związany z tym instrumentem odpowiada Szymon Chudy - gitarzysta, kompozytor, producent muzyczny i pedagog. Szymon jest współzałożycielem zespołu Star Guard Muffin, którego wokalistą był Kamil Bednarek - wokalista, który dzięki trzeciej edycji programu Mam Talent, zdobył dużą, ogólnopolską popularność.\nSzymon Chudy, źródło: portal.muzyczny.pl\nJako jedyny Polak został zaproszony do grupy dwustu najlepiej rokujących młodych muzyków z terenów całej Unii Europejskiej, w następstwie czego wziął udział w serii koncertów i warsztatów w miejscowości Limassol na Cyprze.\nObecnie gitarzysta współpracuje i tworzy z zespołami Bethel, Chilli Crew i Lion Vibrations. Pracuje jako muzyk sesyjny, prowadzi studio nagraniowe i udziela się jako producent muzyczny. Teraz wraz z przyjaciółmi tworzy dla Was Portal Muzyczny, na którym dzieli się soją wiedzą doświadczeniem zdobytymi przez lata.\nDział poświęcony gitarze basowej powstaje z inicjatywy Kuby Wojciechowskiego - basisty, producenta muzycznego i menadżer artystycznego. Podobnie jak Szymon Chudy, Jakub udzielał się w zespole Star Guard Muffin a obecnie tworzą razem Chilli Crew.\nTeksty Kuby dotyczą głownie gitary basowej, jednak nie w typowej, dydaktycznej formie. Jak sam mówi, przez wiele lat na scenie i w studiach nagraniowych doświadczył i przeżył nie jedno pozytywne bądź negatywne zdarzenie i właśnie z takiej perspektywy opisuje swoją działalność muzyczną i udziela rad. Mimo młodego wieku, doświadczenie Jakuba jest spore a jego działalność nie ogranicza się jedynie do gry na instrumencie, ale wiąże się ze współpracą z innymi muzykami i licznymi przedsięwzięciami artystycznymi.\nKuba Wojciechowski, źródło: music-photography.pl\nPortal Muzyczny jest wyjątkowy i wyróżnia się wśród innych stron tego typu, nie tylko formą ale także treścią i podejściem samych twórców. Nie przeczytamy tutaj całej masy testów sprzętu (często sponsorowanych i co tu dużo mówić - bezwartościowych), ale rzeczowe i rzetelne informacje. Lekcje prezentowane są w sposób przystępny. Całość przybiera lekką i przyjemną w odbierze formę. Fakt, że strona tworzona jest przez muzyków, którzy kochają to co robią, nadaje całości jescze większej autentyczności.


Wypowiedziane przez Ciela imię Derricka Ardena zawisło w zgęstniałym nagle powietrzu. Mimo panującej atmosfery i widocznie tężejących na swoich miejscach prefektów młody hrabia drąży temat dalej – rozkaz to rozkaz, musi dowiedzieć się, dlaczego syn kuzyna królowej od jakiegoś czasu nie daje znaku życia. Jednak nie tylko P4, ale każdy uczeń i nauczyciel odpowiada tak samo – Derrick został przeniesiony do Purple House. Dlaczego? Decyzja dyrektora, której nikomu nie przychodzi na myśl kwestionować, co niezmiernie zdumiewa Ciela i budzi w nim nieokreślone jeszcze wyraźnie podejrzenia. Hrabia Phantomhive, jak to on, wybiera najbardziej dramatyczną, skrajną, a jednocześnie błyskawiczną metodę odnalezienia Derricka – pali budynek, w którym rezydują uczniowie Violet Wolf i patrzy, kto wybiega z wrzaskiem. Jego zdziwienie rośnie jeszcze bardziej, kiedy okazuje się, że poszukiwanego nadal ni widu, ni słychu… Gdzie jest Derrick? Dlaczego każdy ma o nim odmienną opinię, dlaczego został przeniesiony i gdzie zniknął potem? Ciel zdaje się znajdować w ślepym zaułku. Pojawia się jednak okazja, by ostatecznie dowiedzieć się, co stało się z zaginionym uczniem – mistrzostwa w krykiecie. Jedna osoba, która wtedy zabłyśnie (w dowolny sposób, kryterium jest humor dyrektora), zostanie zaproszona na „Przyjęcie herbaciane o północy”, gdzie stanie w końcu twarzą w twarz z tajemniczym, nieuchwytnym i zdającym się znać odpowiedzi przynajmniej na parę pytań dyrektorem.\nKrykiet, tak… Oraz Harry Potter i Czara Ognia. Mamy wielkie mistrzostwa (pompa taka, jakby to były mistrzostwa świata, a nie szkolne zawody w krykiecie), mamy huczne wejście reprezentantów każdego dormitorium (prezentujących wyraźne typy: rycerze, królowie, czarownicy, uczeni), mamy w końcu czarę ognia… Nie wiadomo w sumie do czego służącą, ot, pali się w niej i tyle. Sam mecz krykieta nie zostaje w tym tomie rozstrzygnięty, a szkoda, bo im szybciej, tym lepiej – jest to jeden z najbardziej absurdalnych epizodów do tej pory. Przedstawia rozgrywki sportowe, ale ze sportem, a raczej – sportową rywalizacją – nie ma wiele wspólnego. Fakt, samo w sobie nie powinno to być wadą, w końcu nie jest to komiks sportowy, a historia o Cielu, przebiegłym i grającym nieczysto Cielu, dla którego cel uświęca środki, nawet te najbardziej nieuczciwe, nikt też chyba nie spodziewa się tutaj realizmu. Niemniej jednak koniec tomu przypomina słabej jakości komediowy przerywnik, czerpiący garściami z serii sportowych z supermocami i utylizujący pobrane schematy w szybkich, karykaturalnych scenach.\nJak na tajną misję przystało (choć nie incognito), koło Ciela kręci się całkiem sporo jego znajomych, pojawiających się jednak głównie jako wstawki komediowe lub niewnosząca niczego poza komentarzami widownia, m. in. książę Soma i jego słoń, kibicująca narzeczonemu Elizabeth z rodziną oraz wielu innych. W pewnym momencie cofamy się też w czasie i poznajemy krótki epizod z życia ojca Ciela, Vincenta. Nie jest to raczej istotny dla głównej fabuły wątek, ale dowiadujemy się dzięki niemu odrobinę więcej o charakterze poprzedniego hrabiego Phantomhive’a.\nTechnicznie jest trochę gorzej niż w poprzednich tomach. Ponownie jak w tomie czternastym zostało sporo niewyczyszczonych onomatopei w języku japońskim, nawet wtedy, kiedy zdawałoby się, nie powinno być problemu z ich usunięciem (np. na stronie 169). Wkradło się też parę literówek, np. „poradę” zamiast „poradzę” (s. 27) czy „słako” zamiast „słabo” (s. 65). W moim tomiku na wspomnianej już wcześniej stronie 169 niewielki fragment jest jakby przetarty, ale to już może być problem tylko z tym jednym egzemplarzem. Jeśli chodzi o dodatki, tomik ten jest raczej biedny, znajdziemy w nim tylko podobwolutową przebierankę oraz notkę odautorską na skrzydełku. Sama obwoluta jest za to bardzo ładna, pomijając postać, która się na niej znajduje, rysunek cieszy oko szczegółowością oraz przyjemnym stonowaniem.\nMelmothia, 10 maja 2014


Z wszystkimi wadami Muska typu jego nadmierne ego, pyszałkowatość, czy deklarowanie nierealnych terminów - trzymam za niego kciuki.\nTo może być Edison czy Einstein naszych czasów. Kolo ma większą wyobraźnię niż wszyscy inny wzrok. Ograniczają go tylko współpracownicy którzy nie mają takich darów.\nCo kilka dekad się taki rodzi więc nie skopmy tego...\nA ja się tak ekologicznie zapytam czy Pan Musk odbiera zużyte akumulatory ze swoich aut i czy ma specjalny zakład utylizacyjny do w/w podzespołów?\nDopóki ładowanie aut elektrycznych trwać będzie DŁUŻEJ niż tradycyjne tankowanie, to będą one jedynie autami miejskimi. I to na dodatek tylko dla tych, którzy mają dostęp do garażu, bo skąd brać prąd, gdy parkuje się na ulicy?\nSamochód wygląda dokładnie jak M3, tylko trochę podwyższony. Żadnych fajerwerków, zero eksperymentów (pierwszy raz w historii Tesli). W stosunku do M3 rośnie przestrzeń ładunkowa, pojawiają się piąte drzwi (dla romantyków tzw. klapa kompletna) i w opcji 3 rząd siedzeń. Bardzo rozsądnie, ale jak taki zimny rozsądek zadziała na wyznawców, nie podejmuję się zgadywać.\nOkazuje się, że nadal nie zdecydowano, gdzie będzie produkowany ten samochód. We Fremont mógłby trafić na wspólną linię z M3, ale to oznaczałoby zamrożenie całkowitej rocznej produkcji na obecnym lub niewiele wyższym poziomie, co jest nie do przyjęcia, jeśli firma ma zacząć zarabiać. Droższą opcją jest nowa, osobna linia w fabryce akumulatorów w Newadzie, ale to oznacza albo postawienie tam de facto nowej fabryki, albo zajęcie sporej części obecnej fabryki kosztem powierzchni, na której miały powstawać ogniwa i składane z nich akumulatory. No i trzeba byłoby zamówić całkowicie nową linię za kilkaset milionów dolarów. Na to z kolei Tesla nie ma pieniędzy. O zupełnie nowej fabryce, czy to w USA, czy w Europie raczej nie ma co marzyć. Jak na kilkanaście miesięcy do rozpoczęcia produkcji, to chłopcy znowu są w lesie.\nOstatnia część artykułu dotycząca sprzedaży on-line od kilku dni jest nieaktualna. Na dzisiaj wiadomo tylko, że Musk sam nie wie, czego chce w tej sprawie , a przynajmniej nie ogłoszono choćby zarysu spójnej koncepcji modelu sprzedaży i serwisu nawet na najbliższą przyszłość. W każdym razie życie większości salonów ma być przedłużone, nie wiadomo tylko ilu salonów, których salonów i kiedy zapadną decyzje.\nTani jak Syrenka\nNiech ktoś zrobi auto elektryczne za 30-40 tyś zł. z zasięgiem 1000-1500 km i prędkością ładowania np. do 1h/100%. Bez autonomicznego kierowcy, tańczących drzwi itp. Tylko podstawowe bezpieczeństwo, AC, elektryczne szyby i lusterka, ABS i wbudowane radio z bluetooth. 110KM w kombi. Wtedy cena paliwa poleci na łeb.\nBudżetowy to może by deficyt. Samochód może być tani, przystępny, niedrogi, itd. Jeszcze tylko dopiszcie, że wyglądał jak milion dolarów i można się zrzygać.\n>Oto Tesla Model Y - "budżetowe" elektryczne auto za 150 tys. zł\nCiekawi mnie, czy red. Włodarski ma już plakat modelu Y na ścianie...


Materiał Partnera 27.07.2018 08:01\nW samym sercu sieci logistycznej, kontrolującej wszystkie aspekty Tour de France, znajduje się czerwona ŠKODA SUPERB. To mobilne centrum dowodzenia, z którego dyrektor Christian Prudhomme, kieruje wyścigiem.\nTo będzie 15. edycja Tour de France, w której najważniejszym samochodem wyścigu będzie czerwona ŠKODA SUPERB. To mobilne centrum dowodzenia na kołach, w którego wnętrzu podróżuje dyrektor wyścigu, Christian Prudhomme.\n- Kocham moją ŠKODĘ SUPERB. To fantastyczny samochód. Gilles Maignan, mój kierowca, ma 190 cm wzrostu, jak ja, a mogę usiąść z tyłu bardzo wygodnie. Nawet skrzyżowanie nóg nie stanowi problemu - opisuje swój samochód Prudhomme.\nKażdego ranka Christian Prudhomme, dyrektor Tour de France, zasiada na tylnym siedzeniu specjalnie zmodyfikowanej ŠKODY SUPERB. W oczekiwaniu na etap wyścigu rozgrywany danego dnia rozsiada się wygodnie, pomimo swoich 190 cm wzrostu, w przestronnym wnętrzu i częstuje się napojem z małej lodówki stojącej obok pulpitu sterowniczego. Kontaktuje się przez radio z sędziami głównymi, łączy się z centralą wyścigu. Następnie, gdy wszystko jest na swoim miejscu, daje zielone światło do rozpoczęcia etapu rozgrywanego danego dnia i prowadzi pędzący peleton.\nZmodyfikowany SUPERB dysponuje sześcioma antenami radiowymi na dachu, kilkoma mikrofonami i czterema kanałami radiowymi na pulpicie. To stąd Prudhomme będzie nadawać i odbierać polecenia i informacje, organizować ruch drogowy wokół peletonu i pozostawać w stałym kontakcie z sędziami głównymi i innymi samochodami Tour de France.\nSUPERB to flagowy model ŠKODY. Dzięki dopracowanym rozwiązaniom i rozstawowi osi równemu 2841 mm SUPERB jest liderem przestrzeni w swojej klasie - w żadnym innym aucie pasażerowie siedzący z tyłu nie mogą liczyć na poziom komfortu gwarantowany przez flagową ŠKODĘ. Na liście wyposażenia SUPERBA znajdują się najnowocześniejsze systemy bezpieczeństwa i wsparcia kierowcy, a wśród nich m.in.:\nFront Assist - system mierzący odległość od poprzedzającego pojazdu i w razie potrzeby aktywujący hamulce\nBlind spot detect - jeśli poza polem widzenia kierowcy znajduje się inny samochód, SUPERB go wykryje i przed nim ostrzeże\nCrew Protect Assist - minimalizuje skutki ewentualnego wypadku, automatycznie zamykając okna czy zasuwając dach\nLane Assist - asystent pasa ruchu, który nie pozwala na niekontrolowane przekroczenie linii pasa\nTraffic Jam Assistant - w praktyce samodzielnie prowadzi auto w korku\nEmergency Assistant - funkcja nadzoru kierowania samochodem interweniuje w przypadku, gdy kierowca przez dłuższy czas nie wykazuje żadnej aktywności


eSkrzynka czyli ciekawy pomysł na poradzenie sobie z awizo\nSą trzy rzeczy które irytują bezgranicznie. Dźwięk widelca trącego o talerz, obietnice polityków o tym że pomogą gospodarce i przedsiębiorcą oraz … awizo.\nSzczególnie to ostatnie może doprowadzić do szewskiej pasji, jeśli np listonosz wystawia je notorycznie, pomimo tego że jesteśmy w domu (np pracujemy w miejscu zamieszkania co ostatnio jest dość popularne). Oczywiście wielu listonoszy tłumaczy się że nie puka i nie dzwoni do adresata tylko od razu wystawia awizo bo ma za dużo rzeczy do dostarczenia. Jednak czy to naprawdę jest nasz problem? Jeśli nie chcielibyśmy dostawy pod drzwi to skorzystalibyśmy z paczkomatów prawda? I wiele osób, zirytowanych impertynencją poczty tak robi, niemniej jednak w niektórych sprawach nie mamy wyboru. Dostarczanie pism sądowych lub urzędowych, z reguły odbywa się za pośrednictwem Poczty Polskiej i listu poleconego. Czy zatem jesteśmy skazani na codzienne wędrówki do skrzynki?\nOtóż nie, ponieważ w końcu poczta dorosła do funkcjonowania w XXI wieku. Wystarczy tylko otworzyć eSkrzynkę, a urzędnicy pocztowi otworzą listy za nas, wrzucą je do skanera i wyślą pliki na naszą eSkrzynkę. Jak oceniamy to rozwiązanie? Z pewnością pomoże ono zabieganym przedsiębiorcą i ułatwi życie, wiec jest jak najbardziej korzystne. Czy można lepiej? Wydaje nam się, że ktoś kiedyś wpadnie na to iż można pominąć w tym całym procesie pocztę polską i wysyłać wszystkie pisma bezpośrednio na jeden zintegrowany ze wszystkimi urzędami portal. Ostatnio nawet rozpoczął się nabór dla wniosków wykorzystujących e-usługi publiczne więc być może Twoja firma, drogi czytelniku stworzy taki portal. Jest o co się bić bo granty sięgają 1mln zł.\nTymczasem jednak warto zerknąć na tą stronę i złożyć eSkrzynkę bo to narzędzie naprawdę ulepsza kontakt z pocztą. https://www.gov.pl/web/gov/zaloz-eskrzynke--odbieraj-w-domu-listy-polecone\nZnacząca ulga PIT dla młodych osób\n02.08.2019 | TAXfit


Nie żyje były prezydent Słowacji - Portal Spraw Zagranicznych psz.pl\nBack Jesteś tutaj: Home Europa Nie żyje były prezydent Słowacji\nO śmierci Michala Kováča powiadomiło słowackie ministerstwo spraw wewnętrznych, które poinformowało, iż były prezydent Słowacji zmarł w środę (05.10) o godzinie 19:50 w szpitalu w Bratysławie. 86-latek trafił do szpitala w piątek 30 września, a bezpośrednią przyczyną jego śmierci była niewydolność krążenia. Kováč poważnie chorował od kilku lat i cierpiał na chorobę Parkinsona. Jego pogrzeb odbędzie się 13 października, zaś w jego trakcie od godziny 8 do 17 na Słowacji trwać będzie żałoba narodowa.\nKováč w czasach komunistycznych wpierw był wykładowcą akademickim i pracownikiem czechosłowackiego banku centralnego, natomiast po "Praskiej Wiośnie" został usunięty z szeregów Komunistycznej Partii Czechosłowacji. W 1989 r. zaangażował się w działalność opozycji, stąd w latach 1989-1991 był ministrem finansów Czechosłowacji. Następnie przystąpił do Ruchu na rzecz Demokratycznej Słowacji i jako kandydat tej partii w 1993 r. został wybrany prezydentem Słowacji. Pełnił on swoją funkcję do 1998 r.


Wydarzenia - Śladami warszawskich pomników/Co było a nie jest.... - w Muzeum Narodowym - Kulturalna Warszawa\nStrona główna > Kultura i sztuka > Wydarzenia > Śladami warszawskich pomników/Co było a nie jest.... - w Muzeum Narodowym\nŚladami warszawskich pomników/Co było a nie jest.... - w Muzeum Narodowym\n27 sierpnia 2019 (wtorek) g. 18:00\nSpacer "Co było a niej jest… (pomniki zdeklasowane)".\nDawniej hołubione, dziś zapomniane albo zdemontowane. Jakie pomnik zniknęły z ulic Warszawy po przemianach ustrojowych 1989 roku i za którymi z nich wylano najwięcej łez? Przekonamy się podczas sobotniego spaceru. Prosimy o zabranie biletu autobusowego.\nSpotkanie: przed cerkwią od strony wyjścia z metra.\nSpacer poprowadzi varsavianistka i przewodniczka – Hanka Warszawianka, czyli Hanna Dzielińska.


Podpalenie katedry gnieźnieńskiej - reportaż o wydarzeniach sprzed 76 lat | Gniezno Nasze Miasto\nPodpalenie katedry gnieźnieńskiej - reportaż o wydarzeniach sprzed 76 lat\nPaweł Brzeźniak 8 maja 2021, 11:11\nPodpalenie katedry gnieźnieńskiej - reportaż o wydarzeniach sprzed 76 lat kadr z filmu\nPodpalenie katedry gnieźnieńskiej - reportaż o wydarzeniach sprzed 76 lat został przygotowany przez Piotra Robakowskiego i ekipę filmową we współpracy z Instytutem Pamięci Narodowej. Materiał został wyemitowany w 76. rocznicę zakończenia II wojny światowej.\nWiną podpalenia katedry gnieźnieńskiej przez wiele lat obarczano Niemców. Okazuje się, że w tym przypadku niesłusznie. 21 stycznia 1945 roku wojska sowieckie wkroczyły do Gniezna. Katedra podpalona została dwa dni później, 23 stycznia 1945 roku.\n- Wyjaśniamy, dlaczego przez wiele lat, myślano inaczej. Nowe światło rzuciły, odnalezione 10 lat temu, zdjęcia Juliana Śmieleckiego. W reportażu wyjaśniamy, dlaczego Niemcy nie mogli podpalić arcykatedry. Naszym rozmówcami są: świadkowie tamtych wydarzeń ze stycznia 1945 roku, księża, a także historycy. Za pomoc w realizacji reportażu i finansowe wsparcie dziękujemy Instytutowi Pamięci Narodowej oddział w Poznaniu\n- przekazał Piotr Robakowski, autor programu pt. "Podróże po Wielkopolsce".\nPomysłodawcą projektu jest ks. Michał Sołomieniuk, dyrektor Archiwum Archidiecezjalnego w Gnieźnie. W nagraniach brało udział kilka grup rekonstrukcyjnych, takich jak: GRH Garnizon Gniezno i GRH Tuła.\nPodpalenie katedry gnieźnieńskiej - reportaż o wydarzeniach ...\nNa początku zeszłego roku Organizacja Turystyczna "Szlak Piastowski" wraz z kolekcjonerem Wojciechem Śmieleckim zaprosiła na wernisaż wystawy filatelistyczno-ikonograficznej z okazji 75. rocznicy podpalenia katedry. Na wystawie została przedstawiona tragiczna historia podpalenia Bazyliki Prymasowskiej w Gnieźnie dnia 23 stycznia 1945, w dwa dni po wkroczeniu Armii Czerwonej do Gniezna.\nWydana z okazji 950. rocznicy śmierci św. Wojciecha „Księga Pamiątkowa” choć nie mogła wskazać winnych, relacjonowała pożar tak: „Od pocisków zapalających zajął się hełm wieży... a później ogień przeniósł się na belkowanie dachu. (...) palący się hełm z jednej z wież wpadł do wnętrza kościoła, niszcząc sklepienie przestrzeni międzywieżowej i wzniecając ogień na chórze muzycznym. Spłonęły wspaniałe organy gnieźnieńskie, jedne z najlepszych w Polsce. Od jednego pocisku zapalającego zapalił się dach nad częścią prezbiterialną kościoła od strony północnej. Tu spłonął mały chórek z drugimi organami w części prezbiterialnej. Stamtąd pożar przerzucił się na stalle w południowej części prezbiterium, które w znacznej części również się spaliły”.\npodpalenie katedry w gnieźnie\nkatedra gniezno podpalenie


Explosion proof systems to system przeciwwybuchowy, który tworzy sześć podstawowych działań. Ponieważ a każdy przedsiębiorstwo przemysłowe trzeba rozpatrywać indywidualnie, ostateczny zakres koniecznych działań wybierany jest na podstawie audytu bezpieczeństwa wybuchowego. Co istotne organizm potrafi stanowić brany dla własnych urządzeń, fragmentów instalacji, jak również całych, ogromnych zakładów przemysłowych.\nIdentyfikację, a też ocenę zagrożeń. Opracowanie oceny ryzyka prawdopodobieństwa wybuchu, natomiast w sukcesu nowych inwestycji, również na okresie tworzenia. Wyznaczenie stref zagrożonych wybuchem, w wypadku nowych inwestycji, jak wyżej, także na momencie projektowym. Opracowanie dokumentu, który ochroni przed wybuchem. Prewencję, czyli zminimalizowanie ryzyka wybuchu Sprawdzenie istniejących oraz dobór innych narzędzi procesowych i napędów pod kątem książki w stałych strefach zagrożenia wybuchem. Zminimalizowanie źródeł zapłonu atmosfer wybuchowych przez użycie rozwiązań elektrotechnicznych w działaniu przeciwwybuchowym, a w współczesnym m.in. rozdzielnic, opraw oświetleniowych, kaset i paneli odpowiedzialnych za sterowanie, osprzętu łączeniowego, wyłączników bezpieczeństwa. Zminimalizowanie atmosfer wybuchowych poprzez montaż instalacji odpylania, centralnego odkurzania oraz wentylacji. Ograniczenie skutków wybuchu do bezpiecznego poziomu Zamontowanie systemu tłumienia wybuchu. Zamontowanie systemu odciążania wybuchu. Zamontowanie systemu odsprzęgania wybuchu.\nZakres wdrożenia systemu bezpieczeństwa wybuchowego uzależniony jest prawdziwymi potrzebami zakładu produkcyjnego. W punkcie ich zauważenia, eksperci przeprowadzają audyt bezpieczeństwa wybuchowego instalacji procesowych, obiektów oraz hal, które zależą dyrektywie ATEX. W skutku wykonany zostaje raport, jaki w droga jednoznaczny określa krytyczne punkty badanych pomieszczeń. Raport ten jest przesłanką do określenia zakresu systemu, w jakim stanie on zastosowany w konkretnym sklepie przemysłowym.


Plac zabaw RabbitRally Racer XXL | Fatmoose.pl\nAtrakcyjne wyścigi na placu zabaw ze zjeżdżalnią\nNumer prod.: 813006_k\nSpecial Price 1 519,95 zł\nPlac zabaw RabbitRally Racer XXL z SuperSwing\nSzybko, szybko! Tegoroczna edycja biegu po wspaniałej koronie placu zabaw RabbitRally Racer XXL już się rozpoczęła: Jak kozica przeskakujesz wielkimi skokami pomiędzy trzema poziomami do zabawy - z małego podestu wprost na następny. I tak wyprzedzasz ciągle o krok innych biegaczy! A to co znowu? Wytrawny biegacz ląduje w piaskownicy? A potem z górki na pazurki po falistej zjeżdżalni.\nW końcu dobiegasz z przyjaciółmi do celu i głównej atrakcji placu zabaw - huśtawki na skraju pagórka. Dwa podesty, piaskownica i huśtawka na jednym placu zabaw. Dzięki tym unikatowym elementom zdobywasz szacunek przyjaciół i wygrywasz każdego dnia!\n1. Chcesz zaprosić przyjaciół na wyścigi? Zamontuj więc szybko prosty w montażu telefon RingRing.\n2. Zwiększ stopień trudności wyścigów, montując linę wspinaczkową LineUp na belce huśtawki!\n3. Dzięki naszej huśtawce dla niemowlaka EasyCruiser również najmniejsi uczestnicy wyścigów będą totalnie zadowoleni!\nWysokość podestu 60 cm i 90 cm\nZjeżdżalnia falista z przyłączem wody MasterGlider 175 cm\nSiedziska huśtawki FATMOOSE ClassicRider wraz z linami z regulacją długości, maks. obciążenie siedziska 50 kg


Sztuka strategii. Teoria gier w biznesie i życiu prywatnym 2009 - Książki • Naukowa.pl\nTEORIA GIER W BIZNESIE I ŻYCIU PRYWATNYM.\nAvinash K. Dixit i Barry J. Nalebuff to światowi eksperci w teorii gier. Dzięki wieloletnim doświadczeniom w nauczaniu i praktyce zrozumieli, że najlepszym sposobem wyłożenia tej nauki i przekształcenia jej w użyteczne narzędzie dnia codziennego jest zilustrowanie pojęć mnóstwem historii i przykładów. Sztuka strategii pełna jest opowieści ze świata biznesu, polityki, sportu. Znajdziesz tu coś o muzyce, coś o negocjacjach, coś o filmach. Niezależnie od tego, czy autorzy omawiają sposoby zrzucenia wagi, zdobycia upragnionej rzeczy na e-Bay’u, czy też to, jak stać się lepszym negocjatorem, rodzicem, tenisistą, zawsze dostarczają czytelnikowi sporej dawki rozrywki i wnikliwych spostrzeżeń.\n– Sylvia Nasar, autorka Pięknego umysłu\n– Thomas C. Shelling, laureat nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii w roku 2005\nKlienci, którzy kupili Sztuka strategii. Teoria gier w biznesie … wybrali również:\nAktualnie oglądasz produkt Sztuka strategii. Teoria gier w biznesie i życiu prywatnym - Dixit Avinash K., Nalebuff Barry J.