Ile pasji latania w Poznaniu? odc. 1. Relacja z salonu Air Passion 4–7 kwietnia 2013 – infolotnicze\nIle pasji latania w Poznaniu? odc. 1. Relacja z salonu Air Passion 4–7 kwietnia 2013\nAutor wpisu Autor: Wojciech Jagodziński\nZespół redakcji infolotnicze.pl miał przyjemność odwiedzić salon lotniczy Air Passion odbywający się w Poznaniu w ramach targów motoryzacyjnych Motor Show (4-7 kwietnia 2013). Spotkaliśmy wielu pasjonatów lotnictwa zarówno po stronie zwiedzających, jak i wystawców. Wniosek, który się nasuwa po rozmowach z jednymi i drugimi jest jednoznaczny: trzeba zrobić wszystko, żeby to wydarzenie wpisało się na stałe w poznański kalendarz targowy oraz podnieść jego rangę. Jak to zrobić? O tym za chwilę. Wpierw słów kilka o tym, co zaprezentowano gościom w hali targowej nr 2.\nPasjonaci modelarstwa RC (radio control) mogli zapoznać się ze stoiskiem sklepu modele.sklep.pl http://www.modele.sklep.pl/ , mającego w ofercie zarówno pozycje latające i jeżdżące, jak również części czy podzespoły elektroniczne. Sądząc po zainteresowaniu stoiskiem i możliwością przejęcia sterów śmigłowców, czy samochodów do tego grona pasjonatów dołączą liczne dzieci, ich ojcowie i co warte podkreślenia; niektóre matki, żony i partnerki, które bardzo sprawnie przejmowały w pewnym momencie kontrolę (nad modelem, albo sytuacją).\nInteresującą ofertę kończonego właśnie profesjonalnego tunelu aerodynamicznego do treningu skoków spadochronowych zaprezentowała firma FreeFly CENTER http://www.freeflycenter.com/ . Stwarza on możliwość „prób na sucho” dla skoczków spadochronowych dzięki uzyskaniu efektu swobodnego spadania. Umożliwia to także przygotowanie się do pierwszych skoków nowych adeptów tej dyscypliny. Coś dla siebie znajdą zatem w Lesznie także poszukiwacze adrenaliny. Zespół redakcji trzyma za słowo, że będzie mógł pofruwać.\nTakże z Leszna, po sąsiedzku zawitali przedstawiciele tamtejszej Centralnej Szkoły Szybowcowej AP http://www.cssleszno.eu/ wraz z jedną z maszyn. Potwierdzili oni, że mają w ofercie poza nauką latania także m. in. ekstremalny skok na spadochronie z… szybowca!\nNie zabrakło oczywiście przedstawicieli Areoklubu Polskiego http://www.aeroklub-polski.pl/ , partnera Air Passion i największej organizacji w kraju zrzeszającej 700 tys. członków, jak zauważyła specjalista ds. marketingu i komunikacji, pani Ewa Rydzewska. Organizacja zajmuje się promocją lotnictwa i sportów lotniczych.\nGościnnie zaprezentowali się także żołnierze ze Spadochronowej Reprezentacji Wojska Polskiego http://www.wks-skrzydlo.pl/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=1&Itemid=50&limitstart=20 : st. sier. Mariusz Wiśniewski i st. szer. Rafał Filus. Dowiedzieliśmy się m.in. do czego służy na konkursach spadochronowych tzw. „patelnia” (centro), oraz jak trafić piętą w jej środek skacząc z kilku tys. metrów. Dziękujemy za piękny ryngraf!\nSwój sprzęt prezentowały także firmy, które oferują klientom alternatywny sposób na przemieszczanie się tradycyjnymi środkami lokomocji – w korkach, po dziurawych drogach, brudnych przedziałach czy ostatkiem sił własnych. Mowa tu o zwłaszcza o ultralekkiej awionetce Virus SW firmy SKY DREAM http://skydream.pl/ , śmigłowcu firmy LARS HELICOPTER CENTER zapewniającej obsługę techniczną i serwis http://www.helicoptercenter.pl/ oraz latającym skuterze FLY BIKE firmy FLY CAR http://www.flycar.com.pl/ . Zwiedzający mieli możliwość zasiąść za sterami wymienionych statków powietrznych w towarzystwie przepięknych hostess, a Ci bardziej zdeterminowani – nawet umówić się na lot próbny.\nNawet lot próbny nie może się jednak odbyć bez paliwa i urządzeń służących do tankowania. Nowe rozwiązania mobilne dla lotnisk pokazała firma Flow Technics http://www.flowtechnics.pl/ .\nWszyscy wystawcy generalnie chwalili termin organizacji targów – z jednej strony jeszcze przed rozpoczęciem sezonu, co nie koliduje ze zwiększoną aktywnością podejmowaną w tym czasie. Z drugiej – towarzyszenie rozpoznawalnej imprezie Motor Show, która przyciąga podobny segment odbiorców: ludzi z pasją, poszukujących adrenaliny, często interesujących się stroną techniczną i nowinkami na tym polu.\nZ tego punktu widzenia niektóre głosy wystawców wskazywały, że szkoda, iż salon lotniczy wystawiany jest de facto na uboczu głównej imprezy, jeśli chodzi np. o lokalizację hali. Ostatecznie można by przyciągnąć jeszcze większy ruch odwiedzających – wspominali.\nTargi zapewniają za to komfortową infrastrukturę dla wystawców, jeśli chodzi o zaplecze techniczne, gastronomiczne i sanitarne. Jest jedno „ale” – lokalizacja obiektów wystawienniczych w centrum miasta bardzo utrudniła rozwinięcie skrzydeł imprezie. Dosłownie. Chodzi o rygorystyczne przepisy i realia uzyskiwania pozwoleń na lądowanie w terenie miejskim (np. śmigłowców). Stąd zaprezentowano jedynie mniejsze gabarytowo maszyny. Czy należy zatem przenosić salo Air Passion 2014 na lotnisko i rezygnować z wygodnej lokalizacji w mieście, zaplecza targowego i motoryzacyjnej imprezy przyciągającej odwiedzających?\nPewną interesującą propozycję rozwiązania tego dylematu zaproponowało Stowarzyszenie Motoszybowcowe http://www.motoszybowce.pl/ ,\nzaangażowane we współorganizację Air Passion. Jak podkreślił pan Ryszard Kędzia – v-ce prezes Stowarzyszenia, „dopóki nie będzie lotniska, to nie będzie prawdziwych targów lotniczych”. Zaprezentował on koncepcję, aby Air Passion połączyć wahadłowym połączeniem kolejowym z lotniskiem Airport Biernat\nhttp://www.airport-biernat.pl/index.html w Gądkach pod Poznaniem, gdzie mogłaby się odbywać część pokazowa.\nZatem, jak powiedział jeden z wystawców, „(…) początki są zawsze trudne, ale mamy nadzieję, że impreza odbędzie się w przyszłym roku”. My też mamy taką nadzieję, i jako czasopismo internetowe o tematyce lotniczej chcemy wziąć udział w intensywnej promocji przyszłej edycji.\nDo tematu będziemy wracali w kolejnych odcinkach cyklu.\nTagi Air Passion\nWojciech Jagodziński - Absolwent socjologii UAM, pracuje jako badacz-analityk w projektach z zakresu badań społecznych i rynkowych. Interesuje się aplikacjami teorii socjologicznych i nauk o zarządzaniu w procesach biznesowych, a także w kształtowaniu polityk publicznych. W swojej pracy łączy działania praktyczne i przełamywanie schematów w analizach, pozyskiwaniu partnerów, klientów, czy we współpracy z mediami.\n← Maciej Franz, Anna Pastorek – Texel 1673 – zapowiedź → Ukraińcy w 23. BLT


Pacjent po amputacji kończyny – postępowanie i powikłania | Ortopedia - Medycyna Praktyczna dla pacjentów\nPacjent po amputacji kończyny – postępowanie i powikłania\nPowrót do zdrowia po amputacji kończyny\nAmputacja kończyny jest zabiegiem wykonywanym w ostateczności, w przypadku wyczerpania wszelkich możliwości jej uratowania. Czas leczenia wynosi od kilku do kilkunastu miesięcy i zależy od rodzaju i rozległości amputacji, a także od ogólnego stanu zdrowia i ewentualnego wystąpienia powikłań.\nW celu wykonania zabiegu niezbędne jest uzyskanie świadomej zgody pacjenta. W przypadku chorych nieprzytomnych, znajdujących się w stanie nagłego zagrożenia życia, decyzję podejmują lekarze.\nPrzygotowanie do wyjścia ze szpitala\nPodczas rehabilitacji pooperacyjnej, poza wzmacnianiem określonych grup mięśni oraz pracą nad przywróceniem organizmowi odpowiedniego poziomu wydolności, ważne jest zapoznanie pacjenta z powstałymi po zabiegu ograniczeniami oraz z metodami ich niwelowania za pomocą sprzętu ortopedycznego. Ważną rolę odgrywa również rodzina pacjenta, która powinna zostać poinstruowana o sposobie opieki i o konieczności dostosowania miejsca przebywania pacjenta do jego potrzeb.\nU pacjenta po zabiegu operacyjnym występuje obrzęk kikuta, co stanowi normalne następstwo przebytej operacji. Zastosowanie odzieży uciskowej pomoże zmniejszyć obrzęki oraz ból fantomowy. Zaleca się stosowanie odzieży uciskowej przez cały dzień.\nWyjście ze szpitala (od kilku dni do kilku tygodni po operacji)\nPo zakończeniu leczenia w szpitalu pacjent powinien zostać skierowany na leczenie rehabilitacyjne. Do czasu zagojenia się rany pacjent powinien zgłaszać się na kolejne wizyty lekarskie w celu kontroli gojenia rany. W razie wystąpienia niepokojących objawów pacjent niezwłocznie musi zgłosić się do lekarza.\nDopasowanie protezy (od kilku do kilkunastu miesięcy po operacji)\nW przypadku większości amputacji możliwe jest dobranie odpowiedniej protezy zastępującej częściowo funkcję kończyny. Rodzaj protezy można dopasować do potrzeb i aktywności pacjenta. Pacjent młody, aktywny fizycznie będzie oczekiwał, by proteza w znacznym stopniu umożliwiała zastąpienie funkcji amputowanej kończyny. Przed dopasowaniem protezy skóra i kikut muszą zostać odpowiednio przygotowane (uformowany). Pozwoli to na wykorzystanie pełni możliwości, jakie daje używanie protezy.\nRehabilitacja (bezpośrednio po operacji przez kilka lub kilkanaście miesięcy)\nRehabilitacja jest to proces indywidualny, który ma za zadanie umożliwić w jak największym stopniu powrót do normalnej aktywności po amputacji. Koniecznie jest ustalenie przez fizjoterapeutę wraz z pacjentem odpowiedniego programu rehabilitacji oraz jej celu.\nRehabilitacja zwykle zaczyna się już kilkanaście godzin po zabiegu operacyjnym od kilku prostych ćwiczeń, możliwych do wykonania w pozycji siedzącej lub na leżąco. Po amputacji kończyny dolnej pacjent zwykle jest zachęcany do korzystania z wózka inwalidzkiego w początkowej fazie rehabilitacji. Ważną rolę odgrywa również nauka techniki przesiadania się z wózka na fotel lub łóżko i odwrotnie. W miarę postępu gojenia rany oraz regeneracji organizmu po zabiegu operacyjnym, wachlarz ćwiczeń ulega poszerzeniu.\nPo całkowitym zagojeniu rany możliwe jest rozpoczęcie dopasowywania protezy. Po zakończeniu tego procesu fizjoterapeuta powinien przeszkolić pacjenta w zakresie jej użytkowania.\nRehabilitacja może być długim i monotonnym procesem, jednak przy odpowiedniej wytrwałości i zaangażowaniu ze strony pacjenta i rehabilitanta daje bardzo dobre efekty, umożliwiając powrót do aktywności fizycznej czy pracy zawodowej.\nWażne jest utrzymywanie skóry na kikucie w czystości w celu redukcji ryzyka jej zranienia czy infekcji. Pacjent powinien przemywać skórę przynajmniej raz dziennie mydłem i ciepłą wodą, a następnie delikatnie osuszać. Nie powinno się moczyć kikuta w wodzie zbyt długo, gdyż dochodzi do zmiękczenia skóry, która później jest bardziej narażona na otarcia i uszkodzenia. Gdyby skóra zbytnio wysychała, należy zastosować krem nawilżający. Niektórzy pacjenci stosują specjalne skarpety nakładane na kikut w celu zmniejszenia ryzyka podrażnienia skóry.\nPacjent powinien codziennie obserwować swoją kończynę, a w razie pojawienia się objawów infekcji, takich jak zaczerwienienie, wzmożone ocieplenie i napięcie skóry, wydzielanie treści ropnej z rany, narastający obrzęk powinien zgłosić się do lekarza.\nOpieka nad zdrową kończyną\nPo amputacji ważne jest też zabezpieczenie zdrowej kończyny. W przypadku, gdy przyczyną amputacji była np. cukrzyca, pacjent musi wiedzieć, że druga kończyna także jest narażona na powikłania mogące doprowadzić do konieczności amputacji. Dlatego niezbędne jest przestrzeganie zaleceń lekarza dotyczących profilaktyki powikłań i metod redukcji ryzyka.\nTak jak każdy zabieg, amputacja niesie ze sobą ryzyko powikłań. Dodatkowe ryzyko związane jest także z późniejszym procesem leczenia.\nCzynniki warunkujące ryzyko powikłań to m.in. wiek chorego, choroby współistniejące czy rodzaj amputacji. Ryzyko się zwiększa w przypadku tzw. amputacji ratunkowych, natomiast jest mniejsze w przypadku zabiegów planowych, wykonywanych po odpowiednim przygotowaniu chorego.\nPowikłania związane z amputacją obejmują m.in.: powikłania ze strony układu krążenia – np. niewydolność krążenia, zawał serca, zakrzepica żył, opóźnione gojenie rany pooperacyjnej, infekcja rany pooperacyjnej, zapalenie płuc, bóle fantomowe, problemy psychiczne.\nW niektórych przypadkach może wystąpić konieczność reperacji kikuta. Amputacja postrzegana jest jako zabieg ostateczny, gdy inne metody leczenia zawiodły. Jednak dla wielu pacjentów usunięcie kończyny, która jest źródłem cierpienia i wielu ograniczeń, prowadzi do podniesienia jakości życia oraz powrotu do normalnego funkcjonowania.\nWielu pacjentów po amputacji doświadcza bólu kikuta lub bólu fantomowego. Ból fantomowy odczuwany jest jako ból amputowanej części kończyny. Może on osiągać różny stopień natężenia. Niektórzy pacjenci opisują go, jako krótkotrwały epizod bólowy, u innych objawia się jako silne i trwałe dolegliwości bólowe.\nBóle kikuta mogą mieć również wiele innych przyczyn, takich jak otarcia od protezy czy też uszkodzenia nerwów powstałych podczas zabiegu amputacji itp.\nBól zwykle zmniejsza się wraz z upływem czasu od amputacji. Istnieje jednak wiele metod leczenia, które pomagają w jego zwalczaniu. Należy dostosować je indywidualnie do potrzeb pacjenta.\nLeki stosowane w celu zmniejszenia dolegliwości bólowych: NLPZ (niesteroidowe leki przeciwzapalne) – np. ibuprofen, leki przeciwdrgawkowe – np. karbamazepina czy gabapentyna, leki przeciwdepresyjne – np. amitryptylina czy nortryptylina, opioidy – np. kodeina czy morfina, iniekcje steroidowe.\nIstnieje także kilkanaście nieinwazyjnych technik pozwalających zmniejszyć dolegliwości bólowe. Zalicza się do nich: zimne lub ciepłe okłady, masaż, elektrostymulacja i inne.\nW niektórych przypadkach może wystąpić konieczność przeprowadzenia dodatkowego zabiegu operacyjnego (np. usunięcia nerwiaka) w celu zmniejszenia dolegliwości bólowych.\nPacjent po amputacji kończyny – postępowanie i powikłaniaOceń:\nPowikłania rany pooperacyjnejKażda rana operacyjna jest potencjalnie narażona na wystąpienie powikłań. W zależności od rodzaju zabiegu, stanu chorego, rozległości i umiejscowienia rany, ryzyko powikłań może być bardzo różne.\nOrtopedyczny zabieg chirurgicznyOperacje ortopedyczne wiążą się ze stosunkowo dużą ingerencją zarówno w układ kostny i strukturę kości, jak i tkanek miękkich. Trwają one od jednej godziny do kilku godzin.


A Ty, czujesz się bezpiecznie w pracy? - Służby Utrzymania Ruchu - Praktyczne Porady Ekspertów Z Najlepszych Polskich Zakładów Przemysłowych\nA Ty, czujesz się bezpiecznie w pracy?\nW gronie branż najbardziej narażonych na wypadki w pracy są pracownicy sektorów takich jak budownictwo, przetwórstwo przemysłowe, transport i gospodarka magazynowa oraz handel i naprawa . Choć z roku na rok liczba ciężkich wypadków przy pracy (w tym również śmiertelnych) spada , dane dotyczące bezpieczeństwa w miejscu pracy są zatrważające.\nNa świecie, statystycznie, co 15 sekund umiera w pracy jedna osoba . Organizacje pozarządowe biją na alarm. Mogłoby się wydawać, iż dane te dotyczą wyłącznie trzeciego świata, jednak w Polsce również występuje zaskakująco wysoka liczba wypadków przy pracy. Blisko 90 tysięcy osób rocznie odnosi obrażenia przy swoim stanowisku, a aż 400 z nich nie wraca do domu .\nWedług badań Głównego Inspektora Pracy aż dla 67% pracujących charakter ich pracy wiąże się z potencjalnym zagrożeniem dla zdrowia lub życia, z czego dla 9% jest to zagrożenie bardzo poważne . Pracownicy są niewystarczająco często szkoleni co determinuje bardzo wysoki wskaźnik wypadków, których przyczyną był czynnik ludzki. Wynosi on aż między 70 a 90% !\nCzego możemy wymagać od pracodawcy?\nPracodawca ma obowiązek zapewnić swym pracownikom organizację pracy i stanowisk w taki sposób, by czuli się oni bezpieczni i nie ulegali wypadkom oraz oddziaływaniu czynników szkodliwych dla zdrowia. Celem firmy jest pomnażanie zysków, jednak nadrzędnym obowiązkiem jest dbałość o bezpieczeństwo człowieka w procesie pracy. Dlatego też mamy obowiązek oczekiwać od przełożonych nie tylko szkoleń ale również produktów poprawiających bezpieczeństwo i wspierających utrzymania ruchu w zakładach pracy.\nKażdy pracodawca ma obowiązek szkolić swoich pracowników. Jako pracownicy mamy obowiązek wymagać kursów od pr...


No to zysk, czy strata? - Felietony - Blog - HipoLogika Marka Szewczyka\nNo to zysk, czy strata?\nNadesłany przez Marek Szewczyk 8.06.2018, 20:15:38 (1926 odsłon)\nWpadł mi w ręce komunikat Polskiej Agencji Prasowej z 12 kwietnia tego roku, a dotyczący rozliczenia ubiegłorocznej imprezy pt. Dni Konia Arabskiego i aukcji Pride of Poland oraz Summer Sale. Czytam i czytam i nie mogę zrozumieć. Za głupi jestem. Może ktoś mi pomoże, bo nie wiem, czy w końcu była strata, czy wszystko zakończyło się zyskiem?\nPoniżej zamieszczam ten komunikat PAP.\nZarząd Stadniny Koni Janów Podlaski podał ostateczne wyniki rozliczenia Święta Konia Arabskiego, Aukcji Pride of Poland oraz Aukcji Summer Sale, które odbyły się w dniach 11–15 sierpnia 2017 r. w Janowie Podlaskim, a następnie w Michałowie i Białce.\nW sumie przychody wyniosły 1 mln 732 tys. zł , a koszty poniesione z tytułu organizacji święta podliczono na 1 mln 909 tys. zł. Oznacza to, że w ostatecznym rozliczeniu, koszty organizacji wydarzenia były wyższe od przychodów poniesionych z tytułu organizacji i wyniosły 176,7 tys. zł. Straty te zostały rozdzielone na 3 stadniny: Janów Podlaski (56 tys. zł), Michałów (91,8 tys. zł) oraz na Małopolską Hodowlę Roślin (28,7 tys. zł).\nPodczas aukcji Pride of Poland i Summer Sale wylicytowano 13 koni hodowli państwowych za łączną kwotę 549 tys. euro. Jednak nabywcy 2 klaczy nie dokonali płatności w terminie wskazanym w regulaminie aukcji (125 tys. euro) i nie odebrali wylicytowanych koni. W związku z powyższym wpłacone wadium w kwocie ponad 17 tys. zł (4tys. euro) przeszło na rzecz stadniny.\nBiorąc pod uwagę, że straty na organizacji wydarzenia wyniosły 176 tys. zł, a przychody z tytułu sprzedaży koni wyniosły prawie 1 mln 811 tys. zł (424 tys. euro) wydarzenie zamknęło się zyskiem w kwocie 1 mln 634 tys. zł - poinformował KOWR. (PAP)\nTagi: stadnina koni Janów Podlaski KOWR Pride of Poland 2017\nWysłano: 19.06.2018, 11:21 Uaktualniono: 19.06.2018, 14:51\nJurgiel zniknął, rządzi Jan Ardanowski.\nWysłano: 11.06.2018, 21:15 Uaktualniono: 11.06.2018, 22:17\nProśba do pana Marka\nCzy mógłby Pan zmienić sposób prezentacji wpisów na blogu, by automatycznie wyświetlały się nicki piszących? Próbowałam śledzić dyskusję w jednym z poniższych wątków o Białce, ale się poddałam, bo nie idzie się rozeznać, kto komu odpowiada i do jakiego wpisu się odnosi. Są wpisy pana Raznowieckiego i pań Kumanek i Bojanowskiej, ale pozostałe? Może to ci sami autorzy, może inni.. Kompletny galimatias... Przypuszczam, ze anonimowi autorzy zapatrzyli się w swoje komórki, gdzie numer abonenta wyświetla się w SMS-ie, ale ten blog tak nie działa. Więc w imię czytelności wpisów, moja prośba jak wyżej.\nWysłano: 09.06.2018, 13:55 Uaktualniono: 10.06.2018, 1:38\nNasz zysk stratą naszych wrogów\nWszystko jest jasne, MTP skasowały z góry, ale po podliczeniu kosztów dokasowały tytułem straty z dołu i wyszły na zero, zaś do stadnin konie spadają z nieba i w związku z tym całość przychodu z ich sprzedaży to czysty zysk.\nPodejrzewam, że to, czego nie zapłacili sponsorzy i widzowie, zapłaciły stadniny pokrywając rachunek za wynajęcie hali czy wpisowe.\nA ponieważ stadniny i (pewnie w przytłaczającej większości) sponsorzy to podmioty państwowe, od kosztów po stronie podatnika można odjąć wpływy z biletów. Nie wiadomo, ile ich było, ale jeśli wydatki wyniosły 1.9Mzł, a przychody 1.63Mzł, to oby z biletów wpadło 270kzł: wtedy będziemy mogli z czystym sercem powiedzieć, że, jako Państwo, konie, które za darmo spadły z nieba rozdaliśmy za darmo i nic nas to nie kosztowało.\nA najważniejsze, oczywiście, że nie zarobił Polturf. Dobra zmiana!\nWysłano: 09.06.2018, 13:27 Uaktualniono: 10.06.2018, 1:37\nJak widać z poniższej analizy, była strata wynikająca z tytułu organizacji, ale zysk że sprzedanych koni. To bardzo proste. Wcześniej nie robiono takiej analizy, bo koszty organizacji rozliczal Polturf (Nie podnoszący kosztów za wynajem obiektu), więc to on zarabiał na biletach i to on się zorliczal że sponsorami, wpłacając stadninom po pod koniec roku pieniądze z tytułu sprzedanych koni. Czego tu nie rozumieć? Mniej przekrętów, wszytko rozpisane jak należy więc dziwię się że ma Pan problem ze zrozumieniem.\nWysłano: 12.06.2018, 23:28 Uaktualniono: 13.06.2018, 9:24\nOrganizując taką imprezę i zapewniając hojny sponsoring państwowych firm, zawsze wyjdą na plus. Wystarczyło "wydębić' jeszcze parę groszy z którejś z państwowych spółek i okazałoby się, że nawet nie sprzedając żadnego konia, impreza jest zyskowna. Ot budżet Państwa zasponsorował imprezę. To taka nowa ekonomia wciskana laikom. Całe rozliczenie to manipulacja liczbami i mydlenie oczu. Ponadto - czy ja dobrze zrozumiałam wpis, że SK Janów Podlaski wynajęła swoje nieruchomości MTP (jako organizatorowi) i otrzymała z tego tytułu wynagrodzenie?


Chorągiewki reklamowe trójkątne - udane eventy | SPDESIGN\nChorągiewki reklamowe trójkątne nadruk dwustronny – przemyślana promocja w każdym miejscu\nDwustronne chorągiewki reklamowe trójkątne ze spersonalizowanym nadrukiem to ciekawy sposób na promocję marki. Kolorowe gadżety wzbudzają pozytywne emocje, sprawiają dzieciom radość i wywołują uśmiech na twarzy. Z ich pomocą Twój brand będzie się pozytywnie kojarzył oraz zostanie szybciej zapamiętany. Dzięki nim zakorzenisz firmowe logo w podświadomości odbiorców.\nBarwne chorągiewki eksponujące zgodne z identyfikacją wizualną przedsiębiorstwa doskonale sprawdzają się podczas targów branżowych, lokalnych festynów czy akcji promocyjnych prowadzonych w terenie. Możesz je też wykorzystać w punkcie obsługi klienta. Kolorowe akcesoria zwracają na siebie uwagę, wprowadzając przyjazną atmosferę.\nMałe dwustronne flagi w kształcie trójkąta to efektowne narzędzie marketingowe. Zajmują niewiele miejsca i dodają uroku stoiskom wystawienniczym. Możesz je umieścić na trybunce lub włożyć do papierowej torebki z logo wraz z innymi materiałami marketingowymi. Wykaż się kreatywnością, by wyróżnić się na rynku. Zdobądź przewagę konkurencyjną już dziś.\nSpersonalizowane chorągiewki reklamowe trójkątne – przełam dotychczasowe schematy i wskocz na wyższy poziom promocji\nDo tej pory siedziałeś w Twojej firmie razem z pracownikami? Czasem wrzucaliście zdjęcia na Facebooka lub Instargrama, by pokazać odbiorcom, co ciekawego dzieje się w Waszym biurze? Świetnie! A czy zastanawiałeś się nad tym, że możesz pójść krok dalej?\nWyjdź na ulicę, zabierz ze sobą chorągiewki reklamowe z nadrukiem i promuj Twoje przedsiębiorstwo na ulicy. Nadaj Twojemu brandowi nowy wymiar komunikacji. Zadbaj o relacje. To cenna wartość, o której często zapinają właściciele firm. Dzięki rozmowie z potencjalnymi klientami jeszcze lepiej poznasz Twoją grupę docelową i dostosujesz ofertę do jej potrzeb. W ten sposób szybko powiększysz Twoje zyski.\nWytrzymałe chorągiewki reklamowe trójkątne\nOferowane przez nas chorągiewki dwustronne z logo są wykonane z papieru kredowego. Wysokiej jakości tusze doskonale sprawdzają się w każdych warunkach atmosferycznych. Starannie wykonany nadruk wysokiej jakości podkreśla dbałość marki o każdy detal. Estetyczny gadżet z pewnością zostanie doceniony przez odbiorców.\nwymiary chorągiewki po sklejeniu: 210 × 148 mm, format A5\ndruk: dwustronny, całkowicie odporny na warunki atmosferyczne\nPolecam świetna jakość, paczkę otrzymałam po 5 dniach. Dziękuje *****


Formy płatności - PUNCA\nW sklepie internetowym Punca za złożone zamówienie można dokonać płatności w następujący sposób:\nPłatność natychmiastowa oraz PyPal\nAutoryzacji płatności on-line dokonuje profesjonalny system realizacji transakcji płatniczych. Klient po wybraniu opcji płatności zostaje przekierowany do serwisu, umożliwiającego autoryzację transakcji.\nZa pobraniem - dotyczy tylko zamówień wysyłanych na teren Polski - przy odbiorze przesyłki u kuriera lub w paczkomacie\nBank ING Nr konta: 12 1050 1445 1000 0092 2142 4139\nSWIFT: INGBPLPW IBAN: PL12105014451000009221424139\nKlient, który wybrał opcję płatności przelewem, jest zobowiązany do uiszczenia opłaty za złożone zamówienie w terminie do 3 dni roboczych od daty złożenia zamówienia. W przeciwnym wypadku oferta Sprzedawcy nie jest wiążąca i zamówienie zostaje usunięte z systemu. W tytule płatności wystarczy podać tylko numer składanego zamówienia. Istnieje możliwość przedłużenia terminu zapłaty przy uprzednim poinformowaniu o tym fakcie obsługi sklepu internetowego Punca


UFC Fight Night 109. Marcin Held: Muszę wygrać tę walkę o przetrwanie. Tym razem nie zostawię jej do oceny sędziów. Chcę zakończyć pojedynek przed czasem.\nJolanta Zasępa 27.05.2017 15:42\nMarcin Held (MMA 22-6) zawalczy na gali UFC 109 w Sztokholmie. Jego przeciwnikiem będzie Bośniak Damir Hadzović (10-3). Dla Helda będzie to trzeci pojedynek, który może zaważyć o tym czy Polak pozostanie w amerykańskiej organizacji mieszanych sztuk walki. Gala już w niedzielę, 28 maja. Walka Marcina Helda zaplanowana jest na godz. 16.00.\nMarcin, znasz to powiedzenie: Do trzech razy sztuka.\nMam nadzieję, że do trzech razy sztuka i teraz się uda. Czuję się bardzo dobrze, jestem świetnie przygotowany. Jestem na etapie zrzucania wagi, ale nie będzie z tym najmniejszego problemu . Trenowałem bardzo ciężko i mam nadzieję, że tym razem będzie wygrana.\nNa jakich elementach skupiłeś się najbardziej podczas przygotowań? Co wymagało poprawy?\nPracowałem nad kondycją, która w ostatniej walce była dobra, ale w pierwszej walce z Diego Sanchezem tej kondycji zabrakło. Dużo uwagi skupiam na przygotowaniu stójkowym, mój przeciwnik jest w tym bardzo dobry. Musiałem dużo czasu poświęcić, by polepszyć ten element u siebie i być w stanie nawiązać z Damirem walkę w stójce. Wiem, że będę musiał uważać, on już kilka pojedynków wygrał nokautem.\nTwój rywal wraca do oktagonu po rocznej przerwie. Czy szukasz w tym swojej przewagi?\nPo takiej przerwie nie można spekulować czy on będzie w lepszej czy w gorszej formie. Przez ten czas mógł ulepszać swoje słabe strony, więc może być całkowicie innym przeciwnikiem. Czy gorszym czy lepszym? Nie można tego teraz wywnioskować. Na pewno doświadczenie jest po mojej stronie, on ma tych walk stoczonych mniej.\nTo może być walka z nożem na gardle. Przegrany tego starcia może pożegnać się z UFC. Czujesz presję?\nJest duża presja, ale wiem jak sobie z tym poradzić. Miałem już wcześniej stresujące walki, na przykład gdy walczyłem o pas organizacji Bellator albo gdy miałem pierwszą walkę dla UFC. To były momenty, w których presja była ogromna, ale pomogło mi doświadczenie. Podobnie jest teraz. Nie jest to komfortowa sytuacja, nie mam luzu psychicznego. Po pierwsze dlatego, że wracam po dwóch przegranych, a po drugie wiem, że kolejna gala UFC będzie w Gdańsku, a bardzo chciałbym zawalczyć przed polską publicznością.\nJest jeszcze jedna kwestia. Nie obawiasz się, że pomimo świetnej walki sędziowie mogą wypaczyć wynik, jak miało to miejsce w poprzednim pojedynku?\nTym razem już będę chciał zakończyć tę walkę przed czasem. Ostatnio też miałem taką możliwość, ale myślałem, że przecież jestem po jednej przegranej, nie chcę ryzykować, chcę na spokojnie dowieźć ten wynik do końca. To był błąd. Okazało się, że sędziowie widzieli tę walkę zupełnie inaczej. Tym razem nie zostawię jej do oceny sędziów. Będę chciał ją zakończyć przed czasem. Przyszedłem do UFC by walczyć nie o przetrwanie, tylko o najwyższe trofea. Dlatego muszę teraz wygrać ten pojedynek o przetrwanie by pokazać, że zasłużyłem by tutaj być i walczyć z najlepszymi.


DAF XT z firmy A. Jansen, czyli ciężarówka tak samo ciekawa, co po prostu brzydka\nDAF XT to jeden z najciekawszych samochodów ciężarowych, które miałem w życiu okazję zobaczyć na własne oczy. Żółto-czerwona konstrukcja zasługuje na miano jedynej w swoim rodzaju bardziej, niż każda inna. Powód ku temu jest bardzo prosty – wyprodukowano ją w tylko dwóch egzemplarzach stworzonych na indywidualne zamówienie jednej firmy. Firmą tą było A. Jansen z holenderskiej miejscowości Son k/Eindhoven, które w 2011 roku postanowiło uczcić zakupem wyjątkowych ciężarówek 40-lecie działalności, a także przyciągnąć do siebie trochę uwagi mediów.\nPlan na budowę modelu XT był oczywisty – kupić dwa egzemplarze modelu XF105, przesunąć im kabinę do tyłu i przykryć silnik wysuniętą maską. Ten sam przepis stosowany był już wówczas od lat w przypadku Stratora, więc całe przedsięwzięcie zapowiadało się być raczej nieskomplikowanym. Niemniej A. Jansen nie zdecydowało się na zbudowanie pojazdów we własnym warsztacie, lecz zleciło to specjalistom z firmy De Burgh, będącej lokalnym dealerem firmy DAF. Ta sama firma dostarczyła także bazowe ciężarówki, którymi były dwa egzemplarze XF105 z 460-konnym silnikami i wyjątkowo długimi ramami o układzie osi 6×4.\nWszystkie prace zaczęły się od zamocowania na ramie odpowiednich uchwytów, które sprowadzono aż z USA. Stanęła na nich kabina, będąc przesuniętą o metr do tyłu względem swojego oryginalnego położenia. Odkryty w ten sposób silnik został następnie przykryty maską z tworzywa sztucznego. Inaczej, niż przypadku Stratora, twórcy auta nie mieli tutaj do dyspozycji gotowego rozwiązania (Strator ma maskę przeszczepioną z australijskiego Iveco Powerstar), lecz musieli zaprojektować ten element od podstaw. Sporo pomysłowości wymagało także przerobienie układu wydechowego oraz kierowniczego, przy czym nie zabrakło oczywiście improwizowania. Żadnych problemów nie dostarczyła za to skrzynia biegów, gdyż zamówiono ją w wersji zautomatyzowanej, której połączenie z szoferką ogranicza się do zestawu przewodów. Sama szoferka również pozostała nietknięta i zostawiono w niej nawet oryginalny tunel silnika. Okazał się to bowiem element konstrukcyjnie na tyle istotny, że jego usunięcie wiązałoby się z koniecznością zdobycia nowej homologacji.\nCo ciekawe, w przypadku pierwszego egzemplarza modelu XT cały proces budowy objęty był pełną tajemnicą. W De Burgh o przedsięwzięciu wiedziało tylko sześć osób, które były bezpośrednio zaangażowane w budowę. Pozostali pracownicy firmy nie mogli się niczego dowiedzieć, w obawie, że mogliby oni umieścić zdjęcia wyjątkowej ciężarówki w internecie jeszcze przed zakończeniem prac. Owa tajemnica była jednym z życzeń A. Jansen, które chciało, żeby jej nowa „zabawka” wzbudziła w momencie premiery możliwie duże zainteresowanie. I tak też się oczywiście stało, choć reakcje nie były do końca pozytywne. Model XT okrzyknięto bowiem w Holandii „mastodontem”, co miało oczywiście związek z jego sylwetką…\nPatrząc na DAF-y torpedo trzeba przyznać, że nazwa „mastodont” naprawdę tutaj pasuje. Sposób wmodelowania atrapy chłodnicy, a także kształt nadkoli delikatnie mówiąc pozostawiają wiele do życzenia. Do tego dochodzi jeszcze dach SSC, który do ciężarówki typu torpedo po prostu nie pasuje. Z drugiej jednak strony mogę powiedzieć, że na żywo żółto-czerwone DAF-y prezentują się nieco lepiej, niż na zdjęciach. Sam ich kształt nie przyciąga zresztą takiej uwagi, jak rozmiary – dzięki wykorzystaniu największego wariantu kabiny, a także niefortunnemu wyprofilowaniu maski, zmodyfikowane egzemplarze XF105 wyglądają na potężniejsze, niż wszelkiego rodzaju Kenworthy W900, czy Peterbilty 379. W porównaniu z tymi ostatnimi DAF XT jest jednak znacznie przyjaźniejszy w codziennej eksploatacji. Jest to zasługą nie tylko europejskiego miejsca pracy, ale też systemu dwóch kamer, które ograniczają tzw. „martwy punkt” i prezentują kierowcy sytuację przed pojazdem.\nŹródło zdjęcia: A. Jansen BV\nPoprzedni artykuł40ton.net i Truck-Spotters.eu prezentują nowości z polskich dróg – vol. 3\nNastępny artykułSpintires, czyli gra o ciężarówkach, w której poczujemy jak prawdziwy twardziel jeżdżący Krazem\nOstatni Actros V8, dziecięcy Actros o mocy ćwierć konia oraz nowy Actros L 2663


Opublikowany: 07-09-2016 23:15 przez: nieklikajtu\ndlaczego nikt nie nakręcił filmu o Inuickich zombie; to byłby hit, pradawni eskimosi, w roli smakoszy mózgów, były wampiry, obcy z kosmosu, ale nie było nic o zombie w śniegu, przeoczyli świetny temat.\ndoskonale wiemy, że nie ma kawałka czystej powierzchni, wszędzie są siki, kupy, bakterie, ziemia jest stara i nosi w sobie wiele trupów, chodzimy po trupach, leżymy na trupach, pijemy trupia wodę i hodujemy zdrowe warzywka na trupiej ziemi, żyjemy na globalnym cmentarzu,\nale czyż ten cmentarz nie jest uroczy. jedyny w swoim rodzaju, tylko niech nikt nie papla, że to bożu stworzył ten cmentarz, bo mnie poniesie i zacznę pisać więcej takich kup xD\nkiedyś poprawię tę kupę.\nżyczę sobie film o zombie na Syberii.\ntylko błagam bez kup.\n09-09-2016 14:40 nieklikajtu [Link do komentarza]\n"czyste niczym lód Sybiru"\npodobno wysokie (do 35 stopni) temperatury na płw.Jamalskim uwalniają zahibernowane laski wąglika z padłych jeszcze w 1941 roku reniferów, ale również\n(jest podejrzenie że) ze skorup rytualnie\n"chowanych" znacznie wcześniej, na powierzchni wzniesień dobrych ludzi ;)\n08-09-2016 09:27 carmel [Link do komentarza]\nStrona wygenerowana w: 0.003 s


Meble metalowe, strona 3 - Biznes Oferty.pl\nRazem ofert: 35650\nInwestycja, 60% zwrotu z kapitału w ciągu roku\nJesteś w: Biznes Oferty.pl / meble metalowe\nWyświetlone oferty: 21 - 25 z 25 dla tematu: meble metalowe\nWspółpraca - innowacyjne systemy przechowywania\nDynamicznie rozwijająca się firma, oferująca innowacyjne rozwiązania w zakresie przechowywania produktów z wykorzystaniem podsufitowych systemów ...\nDochodowa produkcja krzeseł chromowanych - sprzedam\nSprzedam firmę zajmującą się produkcją najpopularniejszych w Polsce krzeseł metalowych kuchennych chromowanych typu Tulipan, Venus, ...\nSprzedam krzesła metalowe 40 szt. w stanie surowym\nWitam, Oferuję krzesła metalowe w stanie surowym ( nie pomalowane, bez tapicerki). Krzesła są pospawane i ...\nMam do sprzedania metalowe regały sklepowe firmy Modern Expo, w kolorze biały, kremowym( RAL 9001). ...\nŁóżka metalowe, wysoka jakość - produkujemy łóżka skręcane!\nJestem producentem mebli metalowych, głównie łóżek. Chętnie nawiążę współpracę z firmami, osobami na terenie Niemiec.\nEko pellet drzewny 8 mm. Big bag -...\nTarcica dębowa nieobrzynana z Ukra...\nsprzedam meble (106)\nmeble sklepowe (68)\nmeble drewniane (65)\nmeble na wymiar (59)\nsprzedam meble sklepowe (50)\nsprzedam meble tapicerowane (36)\nmeble metalowe (27)\nsprzedam meble drewniane (21)\nmeble stylowe (19)\nmeble hotelowe (18)\nsprzedam meble dziecięce (13)


Paweł Żelem: Przepustka do historii polskiej piłki - Dziennik Sport\n18 stycznia 2021 16 stycznia 2021 Jerzy Dusik\tekstraklasa, Grzegorz Bednarski, Paweł Żelem, Piast Gliwice, piłka nożna, Waldemar Fornalik\nPiast ma już ugruntowaną pozycję. Zostawiam też klub w bardzo dobrej kondycji – mówi Paweł Żelem, były prezes gliwickiego klubu.\nKtóry moment z pracy w Piaście Gliwice najbardziej zapisał się w pana pamięci?\nPaweł ŻELEM: – Tych momentów, które na pewno w pamięci pozostaną, było dużo. Wiele było takich wydarzeń, których nie dostrzegano na zewnątrz, ale wewnątrz klubu dawały niesamowitą radość i satysfakcję. Największą, bez wątpienia, sprawiło zdobycie mistrzostwa Polski, bo spełniły się nie tyle oczekiwania, co marzenia całego środowiska śląskiej piłki i społeczności Gliwic.\nJeden z naszych zaprzyjaźnionych sponsorów podsumował to stwierdzeniem, że w dziejach Gliwic były dwa historyczne wydarzenia – pierwsze w 1939 roku, czyli napaść na radiostację i drugie 80 lat później – mistrzowski tytuł Piasta. Nikt się tego nie spodziewał. Osiągnęliśmy – mówię my, bo to jest praca zespołowa – wielki sukces. Mistrzostwo Piasta miało twarz trenera Waldka Fornalika, natomiast nie ulega wątpliwości, że cały klub i całe otoczenie – od właścicieli, poprzez sztab szkoleniowy, piłkarzy, po pracowników, miało swój wkład w ten ogromny sukces.\nW grach zespołowych o końcowym sukcesie decydują tysiące czynników. Nie jeden, ale tysiące. Nam się udało zebrać odpowiednią grupę ludzi, którzy byli głodni sukcesu, pragnęli efektów i mieli coś do udowodnienia. Wszyscy z dużym poświęceniem i zaangażowaniem nie tylko wykonywali swoje obowiązki, ale dawali coś ekstra od siebie.\nDla porównania – Legia miała budżet ośmiokrotnie większy od Piasta, ale ta różnica została zniwelowana pracą, sumiennością i detalami, dzięki czemu to nasi zawodnicy zakładali na szyję złote medale. To było coś nieoczekiwanego i dlatego stawiane jest przeze mnie na pierwszym miejscu. Na samym szczycie, na który od 13 lipca 2017 roku, czyli od pierwszego dnia mojej pracy w Piaście, wiodła droga z wieloma takimi chwilami, których na pewno długo nie zapomnę, włącznie z momentem zdobycia na mecie kolejnego sezonu trzeciego miejsca w Polsce.\nZabieram ze sobą jednak nie tylko wspomnienia, ale także przyjaźnie i znajomości z ludźmi, z którymi nasze drogi na pewno będą się jeszcze krzyżować. Tak już jest w życiu, że nie można się zasiedzieć i trzeba szukać kolejnych wyzwań. W środę miałem przyjemność spotkać się z całym zarządem Miasta Gliwice, to jest z Panem Prezydentem i jego Zastępcami oraz Przewodniczącym Rady Miejskiej, a w czwartek z prezesem Śląskiego Związku Piłki Nożnej Henrykiem Kulą.\nMieliśmy okazję sobie podziękować za współpracę i co do jednego byliśmy zgodni, mówiąc do siebie, że nie żegnamy się, a mówimy sobie do zobaczenia. Pan Prezydent Adam Neumann stwierdził nawet, że zawsze mam otwartą drogę powrotu do Gliwic, a to dla mnie dużo znaczy w kontekście oceny mojej pracy i tego, co wspólnie było naszym udziałem.\nJak człowiek spoza Śląska ocenia ludzi, z którymi przyszło mu pracować w Gliwicach?\nPaweł ŻELEM: – Nie jestem tak całkiem spoza Śląska, by urodziłem się na Dolnym Śląsku. Tam się wychowałem i z nim związałem niemal całe moje życie. A na Górnym Śląsku przede wszystkim spotkałem się z dobrymi charakterami i ludźmi chętnymi do pracy.\nTen region może nie jest najbogatszy na tle innych w kraju, ale to, co charakteryzuje ludzi mieszkających na Śląsku, to wysoki etos pracy, uczciwość, sumienność, rzetelność i szacunek dla drugiego człowieka.\nPracowałem tu 42 miesiące i mogę powiedzieć, że miałem ogromną przyjemność współpracy, od pierwszego momentu. Pamiętam moją pierwszą rozmowę z ówczesnym prezydentem Gliwic Zygmuntem Frankiewiczem, którego głos był decydujący o tym, że przychodzę do Piasta.\nSzczególnie utkwiło mi w pamięci to, że poprosił mnie o to, żebym był przyzwoitym. Tylko i aż tyle. Przyzwoitym w tym co się robi i wobec ludzi. Czasem nie trzeba górnolotnych słów, żeby trafić w sedno i to było to słowo.\nPaweł ŻELEM: – Robiąc retrospekcję tych 42 miesięcy, przypomniałem sobie chwilę zwrotną, ale zarazem bardzo trudny moment w tej pracy. To było 19 maja 2018 roku. Być może niewiele osób pamięta tę datę, a na pewno nikt jej nie zapisze specjalną czcionką w kronikach klubu, ale ta ostatnia kolejka sezonu, w którym do końca walczyliśmy o utrzymanie, była bardzo ważna.\nTo był taki sezon pod względem sportowym, w którym wszystko szło nam bardzo ciężko. Mimo że kilka miesięcy wcześniej przyszedł już trener Fornalik oraz jego sztab, a zmiany sprawiły, że następowała poprawa jakości gry oraz organizacji pracy w klubie, w którym wszystko było w terminie i na wysokim poziomie, to ciągle brakowało punktów do bezpiecznego utrzymania się w lidze. Dlatego kiedy w ostatniej kolejce mojego pierwszego sezonu w Piaście przyszedł mecz o życie, bo zajmowaliśmy 15. miejsce i mieliśmy 2 punkty straty do Bruk-Betu Termaliki, z którą graliśmy na naszym boisku, stres był ogromny.\nTamto zwycięstwo oznaczało nie tylko utrzymanie. Ono zapoczątkowało także marsz w górę, wbrew tym, którzy od pamiętnych przerwanych derbów z Górnikiem życzyli nam wszystkiego najgorszego z różnych powodów. Piast był na świeczniku, bo chciał się przeobrażać, chciał zmian, a niektórzy woleli, żeby status quo było utrzymane.\nDlatego gdy Gerard Badia w 90. minucie strzelał gola na 4:0, pieczętując nasze zwycięstwo to poczułem, że to jest koniec naszej drogi przez męki, ale te nasze krew, pot i łzy, odpłaciły nam rok później mistrzostwem Polski i trzecim miejscem w kolejnym sezonie.\nPaweł ŻELEM: – Myślę, że wiem w czym tkwi tajemnica tamtego sukcesu. Po 30 kolejkach byliśmy na trzecim miejscu, mając siedem punktów straty do Lechii i Legii. Popatrzyliśmy wtedy w tabelę i powiedzieliśmy sobie, że nie mamy nic do stracenia, a wygrać możemy wszystko. Gdybyśmy zajęli piąte miejsce, nikt by z tego nie robił tragedii, a tytuł to jest przecież przepustka do historii polskiej piłki. Wszyscy w to uwierzyli i dlatego na koniec sezonu mogliśmy otwierać szampany.\nCzego życzył pan gliwiczanom 8 stycznia tego roku, kiedy już oficjalnie ogłoszono, że odchodzi pan z Piasta i rozpoczyna pracę w zarządzie Lechii Gdańsk?\nPaweł ŻELEM: – Życzyłem i życzę żeby nie trzeba było czekać 30 lat na kolejny mistrzowski tytuł dla śląskiej drużyny. Jestem przekonany, że tak nie będzie, bo Piast ma już ugruntowaną pozycję i ambicje regularnej rywalizacji o czołowe lokaty w lidze.\nZostawiam też klub w bardzo dobrej kondycji, jeżeli chodzi o organizację i finanse. Od kilku dni, już po złożonej przeze mnie przed tygodniem rezygnacji z funkcji prezesa klubu, przekazuję mojemu następcy obowiązki, sprawy spółki i wdrażam w bieżące tematy, aby ta zmiana była płynna i bez szkody dla klubu.\nZresztą jestem przekonany, że Grzegorz Bednarski bez problemu odnajdzie się w gliwickiej rzeczywistości. Na pewno czekają go duże emocje, bo wraca na piłkarską karuzelę i życzę mu – niech się darzy, i jemu, i całemu środowisku związanemu z Piastem. A gdy już się pożegnamy, to na pewno nie raz, nie dwa, czy to przyjeżdżając do Gliwic, czy spotykając się na meczach, łezka się pewnie w oku zakręci, bo ten czas był dla mnie niezapomniany.\n← Bundesliga. Wszyscy grają dla Bayernu\nJerzy Brzęczek nie jest już selekcjonerem reprezentacji →\nWygrana po 20 latach\n15 czerwca 2018 19 czerwca 2018 zich


W Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Płocku o godz. 17.00. Eucharystii przewodniczyć będzie abp Jan Romeo Pawłowski, sekretarz ds. Reprezentacji Papieskich w Sekretariacie Stanu Stolicy Apostolskiej, a koncelebrować ją będą biskupi Piotr Libera i Mirosław Milewski, rektor sanktuarium ks. Tomasz Brzeziński, księża z instytucji diecezjalnych.\nPierwsze objawienie było początkiem misji zwykłej zakonnicy s. Faustyny Kowalskiej, która znana jest dziś na całym świecie i którą papież Jan Paweł II kanonizował w roku 2000. „Dzienniczek” opisujący jej przeżycia duchowe jest dziełem najczęściej tłumaczonym na wszystkie języki świata.\n„Wieczorem, kiedy byłam w celi, ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony, a drugi blady (...). Po chwili powiedział mi Jezus: „Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem Jezu, ufam Tobie” (Dz. 47) – opisuje to wydarzenie w „Dzienniczku”.\nJak na zakonnicę drugiego chóru wymagania były bardzo wielkie, dlatego wtajemniczone przełożone i spowiednicy odnosili się do orędzia przekazywanego przez s. Faustynę z dużym sceptycyzmem.


Nadzór nad realizacją robót elektrycznych, Koordynacja robót, Analiza dokumentacji projektowej, Bezpośrednie nadzorowanie jakości realizowanych robót, udział w odbiorach z Inwestorem i podwykonawcami, w tym nadzór, koordynację i bieżącą kontrolę podwykonawców i pracowników własnych w zakresie wykonywanych prac elektrycznych w zależności od wymagań kontraktu. Nadzór nad dokumentacją techniczną, Koordynacja robót instalacyjnych na budowie, Nadzór nad uruchomieniem instalacji, Uzgadnianie zamiennych rozwiązań technicznych, technologicznych i materiałowych. Opracowanie dokumentacji powykonawczej.\nUprawnienia: Eksploatacja urządzeń, instalacji i sieci o napięciu znamionowym powyżej 1 kV\nUprawnienia: Obsługa programów AutoCad, Revit Architecture, Norma Pro\nWykształcenie wyższe techniczne elektryczne, Doświadczenie w zarządzaniu zespołem, Uprawnienia budowlane w branży elektrycznej do kierowania robotami, Uprawnienia budowlane w branży elektrycznej do projektowania (dodatkowy atut), Zaświadczenie SEP E i D, Prawo jazdy kat. B, Znajomość pakietu MS Office, Znajomość AutoCAD, Wiedza w zakresie norm i przepisów branżowych, Umiejętności pracy na programach kosztorysowych (np. Norma Pro), Umiejętność pracy w zespole, Umiejętność koordynacji prac podwykonawców oraz sił własnych, Gotowość do wyjazdów służbowych. Samodzielna pracę w stabilnej firmie,Praca w profesjonalnym i zaangażowanym zespole, Możliwość zdobycia nowych doświadczeń poprzez uczestnictwo w interesujących projektach. Możliwość poszerzania doświadczenia we współpracy z zespołem specjalistów i ekspertów, zapewniającego gwarancję zawodowego i osobistego rozwoju, Możliwość budowania pozycji zawodowej w firmie o ugruntowanej pozycji, Praca w systemie 1-zmianowym, Dodatek kontraktowy na czas delegacji, Dodatkowe uposażenie: telefon służbowy, laptop z dostępem do Internetu, samochód służbowy.


The Foodie Hostel, Hostel w Mexico City · HostelsClub\nThe Foodie Hostel, Hostel w Mexico City\nIndependencia 40, Centro, Mercado Independencia, Mexico City, Meksyk\nO The Foodie Hostel\nMamy niesamowitą lokalizację w pobliżu kilku popularnych atrakcji turystycznych w Mexico City. Doświadczenie dla smakoszy jest jedyne w swoim rodzaju i mamy najlepszą atmosferę. Przyjdź i zostań z nami z najlepszą obsługą, którą ktoś może Ci dać w Mexico City\nHostel Foodie w Mexico City ma doskonałą lokalizację, bardzo blisko wielu popularnych atrakcji turystycznych, takich jak Pałac Sztuk Pięknych czy China Town.\nŁącznie 8 pokoi dzielonych, rozdzielonych między kobiety i mężczyzn (4 dla kobiet i 4 dla mężczyzn). W każdym pokoju jest 9 łóżek. Mamy wspólne łazienki.\nPałac Sztuk Pięknych - 400m\nChina Town - 200m\nOxxo (sklep samoobsługowy) - 40m\nBar i restauracja Mercado Independencia - 20m\nMasz osobisty sejf, bezpłatny ręcznik, szampon, płyn, mydło i Wi-Fi. W weekendy rynek ma imprezy i muzykę do 2 w nocy.


Prvosvibanjska Bb, Makarska, Chorwacja\nLuksusowy Villa Riva jest 4-gwiazdkowym obiektem ulokowanym w 9 km od St. Nicholas Church. Zawsze dostępne transfer z/na lotnisko i transfery, a także darmowy parking, wymiana walut i kiosk z gazetami.\nVilla Riva powstał w odległości 10-minutowego spaceru od centrum Makarska.\nW swoich pokojach Villa Riva oddaje do użytku gości telewizję satelitarną, kontrolę parametrów klimatycznych, sejf na laptopa, miejsce do siedzenia i telefon z dostępem do połączeń międzynarodowych. W łazienkach dostępne są takie udogodnienia jak prysznic, ręczniki kąpielowe i szlafroki.\nZjeść i wypić można w Konoba Decima i Stari Mlin, znajdujących się w sąsiedztwie.\nZapewniony jest szybki dostęp do lotniska Split, oddalonego o 65 km.


Zamek Kasteliny – Zagramy\nby pomimo · Published 3 lipca 2014 · Updated 4 lipca 2014\nNiesłabnący blask przyciąga królewskie dzieci do opuszczonych murów. – czytamy we wstępie do instrukcji Zamku Kasteliny – Błyszczące szafiry, szmaragdy, rubiny i cytryny – każdy potomek króla chciałby je mieć! Jednak otrzymać skarb mogą tylko najsprytniejsi! Osoby, które jako pierwsze odnajdą w zamku 10 klejnotów tego samego koloru, zdobędą wymarzone bogactwo.\nZamek Kasteliny to gra pamięciowa dla 2 do 4 osób. Adresowana jest przede wszystkim do dzieci. Rodzice z pociechami w wieku przedszkolnym (od lat 5) i w młodszych klasach podstawówki mogą ją także z powodzeniem potraktować jako grę rodzinną.\nPonieważ w Zamek Kasteliny gramy w przestrzeni trójwymiarowej, przy pierwszym otwarciu pudełka może się przydać pomoc dorosłego. Przed rozpoczęciem partii należy ze spodu pudełka i kilku kartonowych elementów zmontować tytułowy zamek. Wprawdzie instrukcja dokładnie tłumaczy etapy budowy krok po kroku i obrazuje je ilustracjami, ale na wszelki wypadek lepiej asystować przy tym dzieciom – przynajmniej przy mocowaniu tunelu prowadzącego przez bramę na dziedziniec.\nPo zmontowaniu zamku najważniejszy etap przygotowań do rozgrywki mamy już właściwie za sobą. Teraz wystarczy już tylko przydzielić każdemu z graczy po 10 drewnianych znaczników klejnotów w wybranym przez niego kolorze i razem z dziesięcioma białymi klejnotami ułożyć je wszystkie na dziedzińcu twierdzy. Potem każdy z grających układa jeszcze przed sobą żeton skrzyni w swojej barwie i można zaczynać zabawę.\nCelem gry jest odnalezienie 10 klejnotów w swoim kolorze. Kto dokona tego jako pierwszy, wygrywa. W swojej turze gracz najpierw przez dziesięć sekund ogląda ułożenie kamieni na dziedzińcu zamku i stara się zapamiętać, gdzie leżą te jego. Następnie odwraca zamek bramą ku sobie, wkłada rękę przez otwór w murze i stara się wziąć z niego kamień w swoim kolorze. Jeśli mu się to uda, wolno mu od razu spróbować odnaleźć kolejny i tak dalej, aż sam nie zrezygnuje z dalszych poszukiwań albo do momentu, gdy się pomyli. Jeśli gracz sam nie spasuje, jego tura kończy się w momencie, gdy zabierze z dziedzińca klejnot w kolorze któregoś z przeciwników lub klejnot-podróbkę czyli kamień w barwie białej. W pierwszym przypadku oddaje klejnot właścicielowi, który jest dzięki temu o krok bliżej zwycięstwa. W sytuacji, gdy gracz wziął biały kamień, odkłada go na trawie przed swoją skrzynią. I lepiej, żeby nie zdobywał już kolejnych, bo w momencie, kiedy przed jego skrzynią znajdą się trzy białe klejnoty – po prostu odpada z gry.\nI to wszystko, to całe poszukiwanie klejnotów tak na ślepo – zapytacie? Na szczęście niezupełnie na ślepo. Klejnoty mają bowiem nie tylko różne kolory, ale i różne kształty. Są wśród nich małe i duże kostki oraz walce. Kształty są tu bodajże najistotniejsze. Gracz w czasie poszukiwania skarbu musi zastąpić zmysł wzroku obrazem pamięciowym dziedzińca i wspomóc się zmysłem dotyku. Zapamiętując na przykład, że mój zielony walec leży w lewym kącie dziedzińca obok dużej zielonej kostki, mam już od razu szanse na zdobycie dwóch klejnotów pod rząd. O ile oczywiście – sięgając po kamienie ręką- nie przemieszczę przez nieuwagę klejnotów na dziedzińcu.\nZamek Kasteliny to ciekawa odmiana gry typu memory. W odróżnieniu jednak od typowych przedstawicieli tego gatunku, podoba się dzieciom wyraźnie bardziej. Po pierwsze sceneria gry – trójwymiarowa, pięknie narysowana – operuje konkretem: Zamek jest po prostu zamkiem, gotowym miejscem akcji, w którym dzieci muszą się tylko zjawić i już mogą poczuć klimat zabawy w poszukiwanie skarbów. Po drugie: Gra angażuje więcej zmysłów niż zwykłe memory i robi to w ciekawy sposób. Zasady są przy tym banalnie proste, a przyjemność z zabawy – wręcz dosłownie… namacalna.\nGra – stworzona przez Włocha, Carlo A. Rossiego, i opublikowana pierwotnie w programie niemieckiego moses. Verlag, kojarzonego przede wszystkim z serią Black Stories (Czarne historie) – wydana została w języku polskim przez wydawnictwo G3. Jakości polskiego wydania nie ma co zarzucić. Elementy gry są solidne, instrukcja – poza jednym może niezręcznie dobranym słowem – napisana dobrze i językiem przystępnym dla młodszych adresatów. Na stole Zamek Kasteliny prezentuje się imponująco i intrygująco. Obserwując w szkole dzieciaki przy grze, widziałem, że bawiły się z wypiekami na twarzy, choć im starsze klasy, tym zainteresowanie grą było krótsze (nawet mimo zaproponowanego w instrukcji wariantu, sugerującego polecanie przeciwnikom, jaki klejnot mają wydobyć z zamku). Ogólnie wydaje mi się, że tytuł najlepiej funkcjonuje w grupie wiekowej między 5 a 10 lat, ale pamiętajmy, że każde dziecko rozwija się w nieco innym tempie. Z tego względu rodzicom rozważającym zakup Zamku Kasteliny zalecałbym przede wszystkim zastanowienie się, czy poziom wyzwania, jakie oferuje ta gra, będzie na dłuższą metę wystarczający dla ich pociech. Jeśli Wasza rodzina dopiero zaczyna przygodę z planszówkami albo po prostu preferuje proste, krótkie i nieskomplikowane gry, w których nie trzeba pamiętać iluś tam reguł – ten tytuł może Wam przypaść do gustu. W innym przypadku – już choćby w programie G3 – znajdziecie mnóstwo innych, ciekawszych propozycji.\ncena w sklepach: do 90 zł\nmoja ocena dla „Zamek Kasteliny” w serwisie BGG: 6\nTytuł: Zamek Kasteliny\n• 1 trójwymiarowy zamek\n• 4 skrzynie\n• 50 drewnianych klejnotów\n„Zamek Kasteliny” w serwisie BGG\nTags: G3gry dla dziecigry rodzinne\nby pomimo · Published 12 kwietnia 2019\nby pomimo · Published 13 kwietnia 2019\nNext story Graffiti\nPrevious story Voodoo


Jak wyglądają studia doktoranckie? - Doktorat - nauka - uczelnia - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nsza.fa 08.03.10, 11:16\nZwracam się do Was z ogromną prośbą. Czy moglibyście mi napisać jaki\ncharakter mają studia doktoranckie i czym różnią się od studiów\nmagisterskich? Chciałabym zrobić doktorat na Uniwersytecie\nWrocławskim na wydziale nauk humanistycznych. Za kilka miesięcy\nkońcę magisterkę i chciałabym właśnie zrobić doktorat, ale\nzastanawiam się czy już teraz nie musiałabym mieć jakiegoś\nkonkretnego tematu do mojej pracy dr, oraz czy nie powinnam już\nteraz udzielać się w jakichś kołach naukowych? Proszę Was o pomoc i\nz góry dziękuję, że każdą informację. Pozdrawiam\nadept44_ltd Re: Jak wyglądają studia doktoranckie? 08.03.10, 11:55\nudaj się na wydział (jeśli jeszcze cię tam nie ma ;-) i sprawdź... ewentualnie\nodpowiedź możesz znaleźć w internecie. Studia są różne w różnych jednostkach,\nacz coraz bardziej przypominają studia magisterskie (hm, jeśli ta humanistyka to\nliteraturoznawstwo-polonistyka, to nie polecam Wrocławia i sugeruję wybrać się\ndo sąsiedniego Poznania), Lesia nie słuchaj (poprzednia wypowiedź, choć jest w\nniej tym razem, przez ogólność, ziarno prawdy), on był na mopie na uniwersytecie...\nmirusz Re: Jak wyglądają studia doktoranckie? 08.03.10, 13:28\nOd magisterskich różnią się przede wszystkim tym, że głównym zadaniem jest\nnapisanie rozprawy, bardzo wnikliwe wgłębienie się w dyscyplinę, zaproponowanie\nczegoś, napisanie artykułów itp.\nPoza tym z reguły odbywają się jakieś zajęcia dla doktorantów, zdecydowanie\nmniej niż na studiach I/II stopnia. Nieraz odczuwa się, że nie mają one jakiegoś\nwiększego wpływu na to czym faktycznie się badawczo zajmujesz. No i zajęcia,\nktóre prowadzi doktorant dla studentów (np.ćwiczenia).\nGeneralnie samemu trzeba się motywować, organizować itd, nie ma takich ścisłych\nram wyznaczanych przez harmonogram zajęć i sesji.\nW zależności od miejsca, wykonuje się czasem tzw. drobne prace: uczestnictwo\njako sekretarz w komisji dyplomowej, załatwia dla katedry(zakładu) rzeczy typu\npapier, nożyczki i inne tego typu.\nPamiętaj, że przyjęcie na te studia w obecnych czasach coraz mniej ma wspólnego\nz późniejszym zostaniem na etacie w uczelni, ale jest już prawie jedyną drogą do\nmetia Re: Jak wyglądają studia doktoranckie? 08.03.10, 13:50\nNie obraź się, ale na UWr nie ma Wydziału Nauk Humanistycznych, więc nie wiem do końca, gdzie chciałabyś robić ten doktorat ;)\n> końcę magisterkę i chciałabym właśnie zrobić doktorat, ale\n> zastanawiam się czy już teraz nie musiałabym mieć jakiegoś\n> konkretnego tematu do mojej pracy dr, oraz czy nie powinnam już\n> teraz udzielać się w jakichś kołach naukowych?\nInformacje na temat rekrutacji na studia doktoranckie na poszczególnych wydziałach powinny być na stronie www.irka.uni.wroc.pl (jeżeli ich jeszcze nie ma, to na pewno niedługo się pojawią), poza tym są do uzyskania w dziekanacie na interesującym Cię wydziale. Dokładnego tematu pracy mieć nie musisz, ale jakąś ogólną koncepcję/projekt tak. Na rozmowie kwalifikacyjnej najprawdopodobniej właśnie na ten temat będziesz rozmawiać z komisją. Poza tym musisz mieć opiekuna naukowego (min. w stopniu doktora hab.), który będzie Cię przez okres studiów "firmował". Na udzielanie się w kołach jest IMHO o wiele za późno - nikt nie będzie patrzył serio na półroczną działalność, o której od razu wiadomo, że była tylko po to, żeby w dokumentach ładnie wyglądało. Dobrze jest mieć chociaż jakąś małą publikację - ale na to tez już raczej nie masz szans. Dlatego IMO potrzebujesz a) dobrych "pleców" w postaci szanowanego na wydziale promotora b) bardzo dobrego projektu, który przekona komisję. Powodzenia!\nem_i3 Re: Jak wyglądają studia doktoranckie? 08.03.10, 22:34\nCo do tych pleców, to nie wiem...\nU nas w tym roku był dodatkowy nabór, bo jakos mało chętnych na to 1200 zł miesięcznie.\nmetia Re: Jak wyglądają studia doktoranckie? 08.03.10, 22:47\nNa kierunkach humanistycznych na UWr nadal więcej kandydatów niż miejsc, więc "plecy" się przydają, jak się nie ma własnych osiagnięć. Przykład - Wydział Filologiczny, ok. 130 chętnych, ok. 80 osób przyjęto, w tym 20 dostało stypendium 1000zł.\nAle że na "ścisłe" doktoraty za 1000zł nie ma chętnych, to rozumiem ;)\nmirusz Re: Jak wyglądają studia doktoranckie? 09.03.10, 10:18\n> U nas w tym roku był dodatkowy nabór, bo jakos mało chętnych na to 1200 zł\nA jaka dziedzina lub chociaż nauka?\nsza.fa Re: Jak wyglądają studia doktoranckie? 11.03.10, 12:01\nChodzi mi konkretnie o Wydział Nauk Historycznych i Pedagogicznych\nUW, o Niestacjonarne Studia Doktoranckie Nauk Humanistycznych\nmirusz Re: Jak wyglądają studia doktoranckie? 11.03.10, 12:46\n> Chodzi mi konkretnie o Wydział Nauk Historycznych i Pedagogicznych\nA ja akurat pytałem em_i3 gdzie to aż musieli dodatkowy nabór robić.\nJeśli chodzi o WNHiP UWr to trzeba prowadzić zajęcia, o stypendium była dość\nmocna rywalizacja każdego roku (było ich mało i co rok konkurs), nie wiem jak\njest teraz, piszę o stanie sprzed 2-3 lat.\nA dowiadywałaś się czegoś na wydziale?\nem_i3 Re: Jak wyglądają studia doktoranckie? 22.03.10, 20:33\nmetia Re: Jak wyglądają studia doktoranckie? 11.03.10, 13:30\nChyba najwięcej informacji znajdziesz tu:\nJest regulamin studiów, informacja o płatności, rekrutacji, spis dokumentów, plan studiów, itd.\nWydaje mi się, że na studia niestacjonarne nie ma aż tylu chętnych, więc działaność naukową i kwestię publikacji można chwilowo odsunąć na dalszy plan. Ale promotora/opiekune będziesz musiała znaleźć, i plan pracy też trzeba będzie przed egzaminem opracować :)\nPRZEKRĘTY Z ŁAWNIKAMI !!\nkonkurs - wygrana 5000 zł\nCzy ktos zostal jeszcze w Monkach???


Maska do włosów, które nie pushilis - Maska do włosów dla kobiet po 50 latach\nMoje ulubione maski do włosów Zastrzyki za cenę utraty włosów\nUtrata włosów przetłuszczających się włosów Olej rycynowy do włosów dla blondynek, ampułka z wypadaniem włosów Mon Platin Natura siberica witaminy dla włosów i ciała opinii. Włosy barwnik esej Witaminy z grupy B dla kapsułek włosy cenie, do pielęgnacji włosów z olejkami eterycznymi Maska do włosów oparty na jajach.\nLaminowanie włosów żelatyną - piękne i gładkie włosy w 30 minut + nowy fanpage! Maska do łysienia cebuli i papryki\nMaska do cebulki włosa skuteczny szampon na wypadanie włosów, Maska do wzrostu włosów z żelatyną i jajkiem Wypadanie włosów jest bardzo. Maska do włosów tłustych z opinii wywar z łopianu z wypadaniem włosów, olej rycynowy i alkohol na porost włosów jak stosować olej kokosowy do włosów.\nFARBOWANIE WŁOSÓW ODŻYWKA Maska do włosów i odbudowę domów wzmacniające Maska do włosów, które nie pushilis\nLekarz trichologist Woroneż Centrum Diagnostyczne Maska do włosów z Japonii, lekarstwem na paznokcie kruche włosy Maska do wzrostu włosów żelatyny. Olejki aromatyczne dla włosów opinii Shea Maska do rozjaśniania ciemnych włosach z cynamonem, Witaminy z grupy B są przydatne do włosów Maski przeciw rozdwajaniu żelatynę.\nsmurl.tk - wczesywanie odżywki we włosy olej do włosów w Bali\nOpinie maska do włosów irecommend Niektóre witaminy dla odbudowy włosów, jakie środki ochrony cieplnej dla włosów Oznacza laminowania cenę włosy. Magiczna maska na włosy ASD leczyć łysienie, olej odmiany włosy Vichy narzędzie do wzrostu nowych włosów.\nDomowa maska na włosy kapus lekarstwem dla zniszczonych włosów Maska do włosów, które nie pushilis\nOznacza kręcone włosy opinie o maska do włosów KM, Łysina pytanie odpowiedź Maska do włosów olej z oliwek sól. Grzyb może spaść włosy jak zrobić włosy ciemniejsze środków ludowej, Czy kolor włosów na wypadanie włosów Maska do włosów moroccanoil kupować.\nPIELĘGNACJA WŁOSÓW 💇 szampony, odżywki, kremy i maski dobry wybór witamin na wypadanie włosów\nUżyteczna niż olej lniany suchych włosach włosy wypadają sto zrobić, Maska do włosów Oliwa majonez i jajko Co robić, gdy pada silne włosy na głowie. Wypadanie włosów z keratyny prostowania jak używać maski do włosów musztarda, Cebula włosy maskę raz w tygodniu Maska do włosów z witaminą 2.\nDIY 3 DOMOWE ODŻYWKI DO WŁOSÓW + KONKURS Zaplątani: Serial ❤ CookieMint najniższa cena przeszczepu włosów\nOpinie DNC czerwony pieprz wypadanie włosów oznacza w aptekach do depilacji, kołpak łysienia Maska do włosów olejek cytrynowy żelatyna. Witaminy dla włosów i paznokci z Tiens Eleutherococcus z wypadaniem włosów, tabletki na wypadanie włosów na Ukrainie co zrobić z dużą utratą włosów.\nBANANOWE WŁOSY - TEST NATURALNYCH MASEK DO WŁOSÓW olej do narządów włosy z opinii kapus Maska do włosów, które nie pushilis\nZ powodu których włosy wypadają i łamliwe paznokcie Jak zatrzymać wypadanie włosów u chorych na cukrzycę typu 2, Badania i leczenie wypadanie włosów Laura Witaminy dla włosów i paznokci. Opinie Witaminy dla włosów na całym ciele Maska do włosów z oliwą z oliwek i miodem i jaj, łopian olej na suche lub wilgotne włosy jak stosować olej kokosowy do włosów.\nPERFECT ME maseczki do włosów w saszetkach z BIEDRONKI #2 CH5 wypadanie włosów\nWłosy olej migdałowy, który jest lepszy 1 witaminy dla włosów szamponem, Moskwa, gdzie można kupić środki do chemicznej ondulacji włosów olej witaminy we włosach. Jak korzystać z ampułki na wypadanie włosów Środek do obróbki cienkiego i łamliwych, Maska do włosów na wypadanie włosów z witaminą B Maska dla ujędrniający olejek do włosów.\nPRZEGLĄD KALLOSÓW #1 środki folk Leczenie wypadania włosów i wzrostu\nHormony płciowe z wypadaniem włosów Po henny włosy spadają ciężko włosy, rosną włosy stosując olej Łysienie w chorobach tarczycy. Alergia na leczenie Hair od środków ludowej tłuste włosy maska na całą noc, nounou Intensywna maska do głębokiego przywrócenie włosów Mocy kupić olej do włosów Schwarzkopf.\nOlej wcierać we włosy po umyciu\nŚrodki folk pozbyć się włosów na twarzy zawsze\nMaska do włosów cynamon rozjaśnia włosy\nNarośla Clinic łysieniu\nOlej jojoba pomógł włosy\nOlej sojowy włosy\nNiż wzmocnić włosy. przeciw wypadaniu włosów\nJak leczyć hennę do włosów\nOlej wcierać we włosy przed wypadnięciem\nBalsam maska do włosów smoły cynku


Only Bio Szampon dla dzieci od 0 do 3. roku życia 250 ml w Bee.pl\n> Mama i dziecko > Kosmetyki dla dziecka > Szampony > Szampon dla dzieci od 0 do 3. roku życia\nPolską markę Only Bio wyróżniają produkty zawierające przynajmniej 99% składników pochodzenia naturalnego oraz to, że są one biodegradowalne, jednocześnie zapewniając wysoką efektywność działania. Szampon zawiera 99,55% składników pochodzenia naturalnego. Receptura kosmetyku została dostosowana do niedojrzałej skóry dziecka do 3. roku życia, w celu jej wspomagania i ochrony m.in. przed uszkodzeniami bariery hydrolipidowej oraz podrażnieniami. Wytwarzana przez mikroorganizmy, naturalna biosurfaktyna z rzepaku skutecznie i delikatnie myje skórę i włosy, wytwarza pianę, działa antyseptycznie. Fitosterole odżywiają i chronią włosy przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi, łagodzą podrażnienia i pomagają zatrzymać wilgoć w skórze głowy. Olej z sezamu zatrzymuje wilgoć, wzmacnia, chroni przed szkodliwym działaniem promieni słonecznych, regeneruje włosy, stymuluje wzrost, posiada właściwości antyseptyczne. Szamponu można używać od pierwszego dnia życia. Testowany dermatologicznie. Biodegradowalny.\nSkładniki - Only Bio Szampon dla dzieci od 0 do 3. roku życia 250 ml\nSzczegóły - Only Bio Szampon dla dzieci od 0 do 3. roku życia 250 ml\nKod producenta: ONB00414\nWymiary: 13.9 x 5.8 x 6.2 cm


Nivea Care&Hold Lakier Regenerujący Do Włosów 250ML\nNIVEA® Care & Hold Lakier regenerujący posiada innowacyjną formułę, która łączy regenerację i jednocześnie zapewnia długotrwałe utrwalenie, bez sklejania fryzury.\nNivea Care&Hold Lakier Regenerujący Do Włosów\nLakier regenerujący Nivea Care & Hold posiada innowacyjną formułę, która łączy regenerację z długotrwałym utrwaleniem, bez sklejania fryzury. Lakier Care & Hold wzmacnia strukturę włosów i je regeneruje, nie obciąża ani nie wysusza, dodatkowo chroniąc je przed promieniowaniem UV. Formuła lakieru zawiera również Eucerit®, dzięki czemu włosy są elastyczne i piękne. Fryzura trzyma się przez wiele godzin, a włosy wyglądają naturalnie i zdrowo.\nSkład Nivea Care&Hold Lakier Regenerujący Do Włosów\nSkładniki: Alcohol Denat.,Butane,Isobutane,Propane,Octylacrylamide/ Acrylates/Butylaminoethyl Methacrylate Copolymer,Aqua,Panthenol,Niacinamide,Pantolactone,PEG-12 Dimethicone,Citric Acid,Aminomethyl Propanol,Linalool,Limonene,Citronellol,Benzyl Alcohol,Geraniol,Alpha-Isomethyl Ionone,Parfum\nMax Factor Creme Puff Puder Prasowany 05...


Akceptacja i odpowiedzialność - SASANA.PL\nCzytelnia » Nauczyciele Theravādyjscy » Viradhammo Ajahn » Akceptacja i odpowiedzialność\nNa podstawie mowy wygłoszonej w klasztorze Bodhinyanarama w 2000 roku.\nNaszemu poczuciu akceptacji i przestrzeganiu właściwej etyki\nzawsze towarzyszy serce pełne współczucia.\nW zeszłym tygodniu mówiłem o akceptacji jako wartości duchowej. Akceptacja może jednak być opacznie rozumiana, jeśli traktowana jest jako rodzaj absolutnej filozofii w sensie społecznym. Może wtedy po prostu oznaczać stan apatii, uległości bez woli działania dla dobra własnego społeczeństwa. Chodziło mi raczej o jakość serca. Ta jakość istnieje w kontekście społeczeństwa, wspólnoty i rodziny. Społeczny kontekst określa, co jest społecznie dopuszczalne, a co nie.\nLubię porównywać społeczne zobowiązanie bycia buddystą do bycia członkiem cechu. Weźmy na przykład cech murarzy – jeśli należysz do społeczności jego członków, masz pewne obowiązki, wcześniej musisz mieć pewne umiejętności, które rozwijasz zanim cię przyjmą i obdarzą zaufaniem. Twoja praca ma osiągać przyjęte przez wszystkich odpowiednie standardy – masz pewne zdolności, które umożliwiają wykonywanie twojego rzemiosła, pewne zobowiązania, których musisz przestrzegać i standardy, które musisz osiągać. Jeśli nie zachowujesz takich norm, cech wykreśli cię ze swoich ksiąg. Cech również chroni twoje interesy, zachęca by utrzymywać wysokie standardy, by używać lepszych projektów i cokolwiek jeszcze należy do sfery jego zainteresowań. Wydaje mi się, że monastycyzm, czy też każdy inny aspekt kultury buddyjskiej, wygląda podobnie. Jest to stowarzyszenie ludzi, którzy postanowili żyć wedle pewnych wartości, decydują się na ten styl życia. Przyjmują odpowiedzialność bycia buddystą. Ten rodzaj odpowiedzialności i podporządkowania nadaje formę naszemu udziałowi w społeczności i wspomaga nas wszystkich w naszej duchowej pracy.\nNasza klasztorna społeczność zakończyła właśnie okres zwany „odosobnieniem pory deszczowej”. Rzeczywiście padało tym razem. W czwartek podczas pełni księżyca mieliśmy „dzień pavāraṇā”, który jest ostatnim dniem odosobnienia pory deszczowej. Tego dnia zebraliśmy się i uczestniczyliśmy w ceremonii przekazywanej od czasów Buddhy. Wszyscy mnisi zebrali się, tworząc rodzaj koła dzielenia się i każdy po kolei recytował palijską strofę, którą z grubsza przetłumaczyć można następująco:\nZa wszystko, co uczyniłem niezgodnie z powinnością buddyjskiego mnicha, co nie jest w zgodzie z praktyką, jaką przedsięwziąłem upomnijcie mnie teraz lub ofiarujcie mi swą refleksję lub wsparcie.\nTo otwiera, zaprasza do wysłuchania, jak postrzegają nas nasi towarzysze. Jest refleksją dla każdego z nas. Żyliśmy tu przez trzy miesiące, praktykując medytację i korzystając z dobrodziejstw tej świątyni, co możliwe było dzięki hojności naszej świeckiej społeczności. Był to dobrze spędzony czas i jestem wdzięczny za te trzy miesiące.\nNasuwają nam się refleksje: „Czy mądrze wykorzystałem ten czas? Czy doceniłem ofiarowaną przez ludzi świeckich żywność i szanowałem klasztorne zasady? Czy wykazywałem wrażliwość wobec moich klasztornych towarzyszy?”. Wszystkie te właściwe refleksje pomagają pamiętać o istocie wstąpienia na ścieżkę spokoju i o zobowiązaniu pomagania innym podczas tej podróży. Nasze życie w społeczności jest więc treningiem ciała, mowy i umysłu, który wiedzie nas do porzucenia egoizmu, zachęcając jednocześnie do własnego duchowego rozwoju.\nBuddha i jego uczniowie nie byli w stanie stworzyć szczegółowego kodeksu dotyczącego życia ludzi świeckich, tak jak to zrobili dla mnichów, ponieważ życie świeckiej społeczności było zbyt różnorodne. Tak więc najróżniejsze nauki o etyce i społecznych powinnościach zostały wygłoszone w kontekście istniejących wówczas struktur społecznych. W kulturach tych na przykład, gdy para się pobierała, to nie był to jedynie związek dwojga ludzi, ale akt małżeństwa wprowadzał również tę parę w społeczność małżeństw. Nie byli oni jedynie osobnym małżeństwem, ale raczej parą, która wstąpiła do cechu ludzi będących małżeństwami. To z kolei wiązało się z podporządkowaniem – moralnym, rodzinnym i społecznym. Cała społeczność rozumiała podporządkowanie. Podobnie, cała społeczność mogła pomagać małżeństwu poprzez zachętę, upominanie, pomoc w przypadku choroby i tak dalej, więc to nie było czymś, co wydarza się w samotności. Ten rodzaj struktur służących wzajemnej pomocy trudno już znaleźć we współczesnym zurbanizowanym społeczeństwie. Możemy zapytać na przykład: „Czym jest związek partnerski? Czy jest taki »cech« partnerów? Jakie są zobowiązania w związku partnerskim? Jak można to zdefiniować i czy istnieją podobnie myślący ludzie, którzy wspierają takie zobowiązania?”. Nie ma na to jasnych odpowiedzi i wydaje mi się, że to prawdziwy problem naszego społeczeństwa.\nMiejsce takie jak nasz klasztor wraz z tą grupą ludzi i osobami pojawiającymi się w niedzielę, żeby medytować i snuć refleksje na temat Dhammy, to ośrodek służący tworzeniu otoczenia sprzyjającego praktyce Dhammy. Jako społeczność, grupa ludzkich istot, możemy podtrzymywać pewne tradycyjne wartości. Szanujemy je i możemy informować się nawzajem, gdy te wartości nie są przestrzegane, kiedy czyjeś zachowanie staje się niedopuszczalne. Jeśli widzimy, że ktoś, kto przychodzi do klasztoru zachowuje się obraźliwie czy widzimy mnicha, który nie żyje zgodnie z klasztornymi standardami, nie możemy tego akceptować. Musimy wtedy we właściwy sposób wyrazić nasz sprzeciw. Kiedy mówimy o akceptacji, mamy na myśli poziom serca. Akceptacja jest wewnętrzną strategią pozwalającą nam radzić sobie z życiem i przytomnie w nim działać. Akceptacja nie jest jednak żadną absolutną filozofią społeczną. W sensie społecznym pewne zachowania są nie do zaakceptowania. Naszym obowiązkiem, jako członka tej duchowej społeczności, jest podejść do kogoś, kto według nas nie żyje zgodnie z przyjętymi standardami – bez względu na to, czy jest to mnich, czy osoba świecka – i powiedzieć, że musimy o tym porozmawiać i spróbować znaleźć rozwiązanie.\nWewnętrzna akceptacja umożliwia jasność w podejmowaniu działań. Jeśli jednak nie jesteśmy świadomi naszego wewnętrznego świata i atakujemy z pozycji „słusznego oburzenia” i gniewu, skutki będą wątpliwe i odwrotne do zamierzonych. Musimy wobec tego zawsze być świadomi i uczciwie akceptować nasze własne pasje i zanieczyszczenia umysłu. To nasze wewnętrzne zobowiązanie i podporządkowanie. Nasze „usprawiedliwione oburzenie” jest bardzo destrukcyjną energią, która może być użyta w celu usprawiedliwiania gniewu, nienawiści i zazdrości. Musimy mieć odwagę, żeby zabrać głos, kiedy jest to konieczne, ale niezbędna jest też uczciwość w jasnym postrzeganiu naszych własnych intencji i uczuć.\nW buddyjskiej społeczności pięć wskazań przyjmuje się jako etyczne ramy. Trzecie na przykład zachęca do umiarkowania odnośnie zmysłowości. Jest to bardzo szerokie wskazanie sugerujące nam, żebyśmy poddawali refleksji nasze zachowania związane ze sferą doświadczeń zmysłowych. W szczególności zachęca nas do wierności wobec swoich partnerów. Zdrada w związkach jest więc wyraźnym wykroczeniem, jeśli chodzi o to wskazanie. Jest to wskazanie wyznaczające wyraźne granice małżonkom czy osobom żyjącym w stałym związku albo zaręczonym, nieletnim, mnichom czy komuś, kto żyje przyjąwszy osiem wskazań – wszystkich tych osób dotyczy ono w sensie zachowań seksualnych. Przestrzeganie go, to jednocześnie nasza odpowiedzialność, zobowiązanie wspierania harmonii istniejących norm społecznych oraz dbanie o nieletnich i osoby żyjące według wskazań wyrzeczenia. Osoby, które zobowiązały się wieść życie religijne opierające się na buddyjskich zasadach mają takie zobowiązania wobec siebie. Jeśli ktokolwiek w naszej społeczności, mnich czy świecki nie przestrzega zasady nieskazitelności w związkach lub gdy ktoś jest w jakikolwiek sposób rozwiązły, czy zachowuje się obraźliwie, naszą powinnością, jako społeczności, jest mówić o tym i mieć na ten temat refleksje, jednak nie na zasadzie plotkowania, tylko szanując wskazań. To wymaga odwagi i współczucia. Jest to rodzaj działalności społecznej. Oznacza mówienie o rzeczach ważnych. Ten rodzaj uczciwości może być pomocny, jeśli jest właściwie wykorzystany – nie obłudnie, nie z powodu gniewu, ale dlatego, że zobowiązani jesteśmy dbać o dobro zarówno społeczności, jak i jednostek. Prawdomówność jest tą wartością Buddhy, której nigdy się nie sprzeniewierzył podczas swej duchowej wędrówki.\nPrawdomówność jest sercem życia religijnego, ponieważ przebudzenie dotyczy prawdy. Wolność związana jest z prawdą, a cierpienie z niewiedzą, nierozumieniem. Jeśli jest ktoś w naszej społeczności klasztornej, czy też wśród ludzi świeckich, kto w swoim umyśle usprawiedliwia zachowania niemoralne, to stwarza zagrożenie dla samego siebie. Niestety my, ludzkie istoty mamy zdolność do racjonalizowania naszych złudzeń. Potrafimy być bardzo sprytni w swojej wiedzy czy ideach. Zapewne nie raz byliśmy świadkiem sytuacji, w której ktoś próbował upomnieć kogoś innego, ale ta osoba okazywała się bardziej elokwentna i odwracała kota ogonem. Spryt daje doraźne zwycięstwo nad prawdomównością. Słowami i językiem manipulujemy tak, żeby odpowiadało to pragnieniom i lękom naszego ego. Właśnie ten spryt może wyrządzić wielką krzywdę naszemu życiu duchowemu. Wskazania i moralne zasady istnieją w powszechnej świadomości, są powszechną zgodą na pewne zachowania. Gdy ktoś działa w sposób, który przyczynia się do rozbijania istniejących związków i stosuje te sprytne językowe wybiegi, mówimy: „Być może, ale co z trzecim wskazaniem…”. Ważne jest posiadanie takiego powszechnego zbioru wiedzy, żeby istniały odniesienia poza osobistymi preferencjami. Nasze zasady klasztorne są zbiorem wiedzy dostępnym nie tylko dla mnichów i mniszek, ale również dla ludzi świeckich. W niebuddyjskich krajach większość ludzi nie rozumie zasad klasztornych, ale w buddyjskiej Azji ludzie są obeznani z nimi, każdy zna granice zachowań mnicha i osoby świeckiej. Gdy te granice zostaną przekroczone, znajdujemy odpowiedni punkt odniesienia, powszechny zespół uzgodnień. Pomaga to zarówno osobom będącym autorytetami, jak i tym, które szukają porad i przewodnictwa.\nCzasem nauczyciele wykraczają poza granice własnej kultury, poza regułę i zobowiązania, które pomagają im w refleksji nad swoimi obowiązkami. Może to prowadzić do sytuacji, w której nauczyciel gubi się w swoich samolubnych złudzeniach, wypala się albo przekracza granice właściwego zachowania. Nauczyciele i liderzy grup często gubią wątek i błąkają się w swym pomieszaniu. Gubią się w swojej własnej przesadzie. Natomiast jeśli istnieje wiedza na temat tych kulturowych granic, ról i oczekiwań, trudniej jest nauczycielom popadać w samooszukiwanie się. Oni też potrzebują ochrony, nieprawdaż? Wszyscy potrzebujemy ochrony, wszyscy potrzebujemy pomocy, ponieważ istnieje złudzenie i ściąga nas na niewłaściwe tory.\nGdy kontemplujemy pierwsze wskazanie, widzimy jak jest to trudne w Nowej Zelandii. Żeby utworzyć rezerwaty ptaków Karori i Kapiti wiele oposów, szczurów, kotów i gronostajów zostało zabitych. Bez wybicia ich, rdzenne gatunki ptaków wymarłyby. Cóż więc robić? Jedno, co możemy zrobić, to nie odrzucać pierwszego wskazania. Jeśli ktoś czuje, że musi je złamać, powinien długo i głęboko myśleć, rozważając konieczność i powagę odbierania życia. Należy wtedy przyjąć odpowiedzialność za swoje decyzje. Jeśli wskazanie zostaje jednak zupełnie odrzucone, łatwo jest o pojawienie się postawy lekceważącej jakąś formę życia. Świat zwierząt i roślin brany jest wtedy pod uwagę jedynie w kontekście ludzkich pragnień i ekonomii zamiast w kontekście współczucia i opieki. Czy uważaliście kiedykolwiek, że pająk jest miłym zwierzątkiem? Dzieciom przychodzi to z łatwością. Czy kiedykolwiek zmieniliście swoje postrzeganie go jako szkodnika, żeby przyjrzeć mu się z empatią jako odczuwającej istocie próbującej być szczęśliwą na swój interesujący sposób? Tworzy to zupełnie inny stosunek – to piękne. Może wydaje się bardzo utopijne i niepraktyczne, ale Buddha zachęcał nas do kultywowania serca pełnego miłości i zaprzestania odseparowywania się. Oczywiście musimy chronić środowisko przed szkodliwymi chwastami i tak dalej, ale nie brutalizujmy naszych umysłów nieczułymi lub gwałtownymi odruchami. Drugie wskazanie dotyczy uczciwości: przyjmuję wskazanie powstrzymywania się od brania tego, co nie zostało mi dane. W naszej regule klasztornej mamy różne subtelności związane z tym podstawowym wskazaniem niekradzenia. Gdyby ktoś na przykład dał mnichowi cenny przedmiot, tu w Nowej Zelandii wart tysiąc dolarów, a mnich ten pojechałby do Kanady, to według kanadyjskiego prawa musiałby zgłosić taki przedmiot i zapłacić cło. Jeśli jednak zabrałby ten przedmiot, włożyłby go do torby i przeszedł obok odprawy celnej bez zgłoszenia go, będąc świadomym, że unika zapłacenia cła, dopuściłby się wykroczenia (w mnisiej regule). Mówi się o tym, że jest to wykroczenie zwane pārājika. Są cztery wykroczenia pārājika. Kiedy mnich dopuści się jednego z nich, musi zwrócić szatę [tj. przestaje być mnichem – przyp. tłum.]. Taki rodzaj oszustwa byłby poważną przeszkodą w jego duchowym rozwoju, więc reguła pomaga mu być bardzo uważnym. Bycie uważnym stwarza w ten sposób umysł, który wolny jest od wstydu, poczucia winy czy lęku przed obwinianiem. Zasady wskazują na poczucie nieskazitelności jako na standard życia duchowego. Nauki etyczne zachęcają do szanowania i wspierania prawa danego kraju, bo jeśli my tego nie będziemy robić, to… kto będzie? To nasze zobowiązanie wobec społeczeństwa. Nie polega na pójściu po linii najmniejszego oporu i zachowywaniu się tak, jak to obecnie popularne: „Cóż, wszyscy podkradają. Dlaczego nie? W biurze jest pełno materiałów papierniczych”. Ten rodzaj umysłu nie jest nieskazitelnie czysty. Umysł reagujący pod wpływem nieuczciwych impulsów staje się przepełniony poczuciem winy, lękiem i arogancją. Nie jest to umysł, który może doświadczyć piękna spokojnego serca.\nWskazanie dotyczące mowy jest poręcznym lustrem pomagającym nam dostrzec intencje ukryte za naszymi słowami. Niewłaściwa mowa to kłamstwo, przekleństwa, plotki siejące niezgodę i głupie paplanie. Właściwa mowa, to mówienie prawdy, mowa piękna, mowa wzbudzająca harmonię zamiast tworząca podziały. Mowa będąca w zgodzie z Dhammą. Mowa może być uwznioślająca. Na przykład, gdy Dalajlama przyjechał do Nowej Zelandii jego słowa były niezwykle inspirujące dla tak wielu ludzi. Z drugiej zaś strony, gdy słyszy się kogoś mówiącego z sercem pełnym nienawiści i okrucieństwa, może to być bardzo niepokojące. Mowa, jak widać, może zarówno przynieść dobro społeczeństwu, jak też mu szkodzić. Nie zawsze wystarczają same wskazania, żeby wszystko było w porządku, ale możemy podeprzeć się refleksją: mowa prawdziwa, piękna mowa, mowa harmonijna, mowa będąca w zgodzie z Dhammą – Właściwa Mowa. Dzięki czytaniu i kontemplowaniu wskazań przez dłuższy czas, wskazanie to zaczyna pojawiać się jak echo w naszym umyśle. Potem, gdy rozmawiamy z kimś i odkrywamy, że przekręcamy prawdę, ukrywamy ją albo przesadzamy, wskazanie budzi nas pytaniami: „Czemu to robię? Dlaczego kłamię? Dlaczego muszę przekręcać prawdę?”. Budzi nas do prawdy o naszych motywach. Jeśli nie posiada się takich przejrzystych granic czy standardów moralnych, łatwo o działania niewłaściwe i nieroztropne zachowania przynoszące szkodę nam samym i innym. Wskazania stają się więc sposobem zabezpieczenia się przed wewnętrznymi odruchami niewrażliwości i egoizmu, odruchami, których wszyscy doświadczamy, ale które stają się niebezpieczne jedynie wtedy, gdy uwierzymy ich podszeptom. Używając wskazań w ten sposób, jesteśmy w stanie pytać sami siebie: „Jakie są moje intencje? Czy nie próbuję manipulować kimś albo ukryć coś, co robiłem albo czy przesadzam, bo chcę lepiej wypaść? Skąd się to bierze? Z lęku, chciwości czy z czegoś innego? Jakie będą tego skutki? Czy skutki będą dobre? Czy przyniosą spokój? Czy będą szczęśliwe? Czy mój umysł nie jest pomieszany, gdy tak mówię?”. Z drugiej zaś strony, kiedy zachęcamy ludzi, kiedy jesteśmy wrażliwi, kiedy mówimy prawdę, kiedy potrafimy przyznać się do naszych błędów, jakie będą efekty? Czy przyniesie to dobre czy złe skutki?\nWłaściwa mowa staje się wtedy ścieżką ku wolności. Nie jest to łatwe. Dla większości ludzi jest trudne. Łatwo wierzymy naszym złudnym projekcjom i w swojej niewrażliwości, i nieuprzejmości lekceważymy innych. Być może dajemy się zwieść jakiemuś małostkowemu zarzutowi i wypominamy to komuś w nieczuły sposób. Być może zazdrościmy komuś jego sukcesu i podsumowujemy go za plecami – jest tyle sposobów na zamknięcie naszego serca i zagubienie się w niewłaściwej mowie. Empatia i miłująca dobroć zostają zduszone i kończymy coraz bardziej wyalienowani.\nWskazanie dotyczące narkotyków i innych środków odurzających jest oczywiście bardzo ważne, ponieważ prawdziwe życie religijne i duchowe wymaga inteligencji i skupienia, co niszczone jest przez alkohol czy różne miękkie narkotyki. Nikt nie wymaga od nas, żebyśmy przyjmowali jakąś purytańska postawę: „Naprawdę powiadam, nawet kieliszka wina na urodzinach babci!”. Nie o to chodzi. Raczej ma to nam pomóc w przyjrzeniu się dlaczego sięgamy po te środki i jaki to ma wpływ na nasze życie. Czy sprawiają one, że jesteśmy lepszymi ludźmi i bardziej odpowiedzialnymi członkami społeczności? Co wobec tego z naszym biednym, starym ciałem? Czy to uprzejme nasycać ciało wszelkimi chemikaliami wyłącznie dla przyjemności albo z potrzeby ucieczki? W ten sposób ramy tego buddyjskiego, religijnego cechu tworzy pięć wskazań. Każdy z nas powoli doskonali i pogłębia ich zastosowanie i rozumienie.\nWskazanie dotyczące niekrzywdzenia nie tylko zachęca byśmy żyli nie stosując przemocy, ale również kierowali się współczuciem. Pracujemy nad pogłębieniem tej możliwości. Podstawą buddyjskiej filozofii jest empatia. Empatia to cudowna postawa pomagająca nam uwolnić się od egoizmu i skupienia na sobie. Kiedy mamy szansę dać coś komuś i odczuwamy radość z pomagania komuś i dbania o niego, to ten ktoś tak naprawdę dużo nam daje. Czy to nie ironia?! Zdarzało mi się mówić ludziom, którzy adoptowali dziecko, że miało ono szczęście. Zawsze otrzymywałem odpowiedź: „Nie, nie! To my jesteśmy szczęśliwi”. Dane nam jest około stu lat życia na tej planecie, osiemdziesiąt, najwyżej sto. Jaki jest cel życia? Jeśli możemy zrobić coś dobrego dla społeczeństwa, dla planety i istot żyjących na niej, to nadaje to życiu jakiś sens. Jeśli stanie się to podstawą naszej społecznej filozofii, to zaczniemy wyraźniej widzieć skłonność do manipulowania i racjonalizowania własnych działań zmierzających do osiągania egoistycznych celów.\nGdy pojawią się szkodliwe impulsy, uczymy się być cierpliwi i nie ulegać tym energiom. Kultywujemy też właściwy stan umysłu. Zachęcamy współczucie i uprzejmość, by zakwitły w naszym sercu – to bardzo sympatyczny proces zachodzący w naszym duchowym życiu. Postęp nauki w dziedzinie medycyny czy biotechnologii stwarza cały szereg skomplikowanych dylematów moralnych, które za czasów Buddhy nie istniały. Na przykład, jakie jest buddyjskie stanowisko wobec inżynierii genetycznej? Czy ujęte jest to w pięciu wskazaniach? Być może nie ma potrzeby zajmowania żadnego stanowiska. Ważne jest natomiast, żeby nasze serca i umysły były wolne od osobistych uprzedzeń powstałych z chciwości i arogancji. Być może częścią Właściwej Mowy jest zdolność do dyskutowania na temat pojawiających się zagadnień, do uczestniczenia w procesie edukowania całego społeczeństwa. To oznacza osobiste zaangażowanie w zdobywanie informacji o tych zagadnieniach i dokładne przemyślenie tego, jak sami odczuwamy jakieś zagadnienie w świetle naszych etycznych standardów. Zapewni to nam odpowiednią zdolność serca i inteligencji do włączenia się w tę debatę i wniesienia znaczącego wkładu w moralny kierunek naszego społeczeństwa. W cechu rzemieślników istnieje odpowiedzialność za utrzymywanie standardów, do tego cech zachęca, ale jest też radość z wykonania czegoś pięknego, co jest ekspresją danego rzemiosła. W ten sam sposób nasza buddyjska społeczność posiada standardy, wedle których powinniśmy żyć i zachęcać innych do życia według nich, ale jest też sfera ekspresji naszego istnienia będąca częścią „rzemiosła” czy „sztuki życia”. Dawanie czegoś od siebie dla dobra innych istot jest naprawdę cudowne. Czasem buddyjski nacisk na praktykę i uważność może wyglądać na ciągłe myślenie o sobie – mało inspirujący styl życia. Nic nie mogę dać, w niczym pomóc, nikogo nie można kochać, nikim się opiekować, w życiu nie ma równowagi. Druga skrajność, to oczywiście, ciągłe bycie na zewnątrz – bycie tak zaangażowanym, kochającym, że kończy się to załamaniem nerwowym i szpitalem. Należy znaleźć równowagę między miłością do samego siebie i miłością do innych. Być może najwyższy standard do jakiego może zachęcać buddyjska społeczność, to po prostu: kochajcie się nawzajem. Nasza zdolność akceptacji i przyjęcia właściwej etyki zawsze pochodzi z serca pełnego kochającej uprzejmości.


UTK: prywatna infrastruktura powinna też być dostępna - Logistyka\nUTK: prywatna infrastruktura powinna też być dostępna\nKorzystanie z torów przejazdowych, będących elementem dojazdu do innej infrastruktury prywatnej lub obiektu infrastruktury usługowej (np. terminala), a będących składnikiem infrastruktury prywatnej innego zarządcy, powinno być maksymalnie ułatwione.\nNie może też dyskryminować żadnego z uczestników rynku - stwierdza w swoim stanowisku prezes Urzędu Transportu Kolejowego.\nPrzypomina, że od 30 grudnia 2016 r., wraz z wejściem w życie nowelizacji ustawy o transporcie kolejowym, zmieniły się zasady udostępniania infrastruktury kolejowej.\nPo analizie sytuacji na rynku prezes UTK przygotował zalecenia w sprawie zasad korzystania z torów przejazdowych.\nRekomenduje, aby adnotacja o statusie układu torowego była zamieszczona w statucie sieci kolejowej. Zasady rozliczania kosztów dostępu do toru dojazdowego w takich przypadkach regulować mogą umowy cywilnoprawne, zawarte pomiędzy zarządcami infrastruktury czy użytkownikami bocznic kolejowych.\nDopuszczalne jest również użytkowanie układu torowego i ponoszenie kosztów użytkowania infrastruktury przez oba podmioty.\nNatomiast w przypadku, gdy zarządca infrastruktury uzna, że tor dojazdowy ma mieć charakter publiczny i w związku z tym być udostępniany wszystkim zainteresowanym podmiotom na równych i niedyskryminacyjnych zasadach, „wówczas dana droga kolejowa powinna być określona w statucie jako infrastruktura ogólnodostępna”.\nPrezes UTK zwraca szczególną uwagę, że w przypadku zmiany charakteru toru dojazdowego\nz prywatnego na publiczny, zastosowanie wobec jego udostępniania znajdą ogólne przepisy\ndotyczące udostępniania infrastruktury kolejowej i opłat za korzystanie z niej, ujęte w ustawie o transporcie kolejowym.\nUTK przypomina, że powyższe stanowisko potwierdzają zarówno przepisy prawa krajowego, jak i unijnego.\nDyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego stanowi, że: „z uwagi na to, że prywatne linie i bocznice, odgałęziające się od torów stacyjnych i szlakowych, takie jak bocznice i linie zakładowe, nie są częścią infrastruktury kolejowej w definicji niniejszej dyrektywy, zarządcy takich infrastruktur nie powinni podlegać obowiązkom nałożonym na zarządców infrastruktury kolejowej na mocy niniejszej dyrektywy”.\nTakże ta dyrektywa podkreśla, że „należy jednak zagwarantować niedyskryminacyjny dostęp do takich linii i bocznic, niezależnie od tego, czyją są własnością, w przypadku gdy stanowią one tory dojazdowe do obiektów infrastruktury usługowej, które są niezbędne do świadczenia usług przewozowych oraz w przypadku gdy służą one lub mogą służyć więcej niż jednemu klientowi końcowemu”.


Kryza (zoologia) – Wikipedia, wolna encyklopedia\nCzaszka triceratopsa z dużą kryzą kostną\nAgama kołnierzasta z kołnierzem wokół szyi\nKryza – względnie szeroki brzeg tylnej części głowy gadów. Może posiadać szkielet kostny, jak u dinozaurów z grupy marginocefali, czy też chrzęstny, jak u agamy kołnierzastej, australijskiej jaszczurki, u której na rusztowaniu chrzęstnym rozpościerają się płaty skórne. Kryzę kostną tworzą powiększone kości ciemieniowe, wydłużone kości łuskowe po bokach, czasami okrążone przez kości epokcypitalne, guzowate kości nadające brzegowi kryzy postrzępiony wygląd. Na początku pierwszej dekady XX wieku paleontolodzy określali kość ciemieniową mianem dermosupraoccipital. U niektórych rodzajów, jak triceratops, pentaceratops, torozaur czy centrozaur, były one znacząco powiększone.\nNie wiadomo, do czego służyła dinozaurom kryza. Być może brała udział w termoregulacji lub służyła obronie. Podczas zmagań o terytoria konkurujące triceratopsy zderzały się głowami, wykorzystując swe długie rogi, i kryza kostna mogła służyć jako rodzaj tarczy, chroniącej resztę ciała zwierzęcia przed zranieniem. Lepiej udokumentowano użycie osłaniających szyje struktur u współczesnych gadów. Dwa główne i odmienne przykłady stanowią jaszczurki z rodzaju Phrynosoma o kryzie kostnej oraz wspominana już agama kołnierzasta z rodzaju Chlamydosaurus o kryzie chrzęstnej. U tej ostatniej kołnierz budują głównie płaty skóry, zazwyczaj zabarwione na różowo, wsparte na kolcach chrzęstnych. Agama potrafi w razie zagrożenia rozłożyć kołnierz, przez co wydaje się większa, niż jest w rzeczywistości. Rozkładany jest on często w trakcie walki o terytorium. Podobnie do niej przedstawiono dilofozaura w filmie Spielberga Park Jurajski, jest to jednak czysta fikcja twórców filmu i nie ma jakichkolwiek przesłanek potwierdzających istnienie kołnierza u dilofozaura.\nWiele innych zwierząt, współczesnych i prehistorycznych, wykorzystuje skórę lub wypukłości kostne, by sprawiać wrażenie groźniejszych, zrobić wrażenie na płci przeciwnej lub regulować temperaturę swego ciała. Jako przykłady podać można rolę podgardla i grzebieni u jaszczurek, dinozaurów i ptaków.\nWeldon Owen Pty Ltd.: Encyclopedia of animals – Mammals, Birds, Reptiles, Amphibians. Reader’s Digest Association, Inc., 1993. ISBN 1-875137-49-1.\nTę stronę ostatnio edytowano 17 lut 2018, 13:21.