Regeneracja filtra DPF FAP i katalizatora w Twojej okolicy. Wszystkie warsztaty na ulicy Bernarda Śliwińskiego w Bydgoszczy, powiat bydgoski. - filtry-dpf-fap.pl\nStrona główna > Kujawsko-pomorskie > bydgoski > Bydgoszcz > Kapuściska > Bernarda Śliwińskiego\nRegeneracja DPF, czyszczenie FAP, naprawa filtrów cząstek stałych i katalizatorów samochodowych - ul. Bernarda Śliwińskiego | Bydgoszcz\nCzyszczenie FAP/DPF i regeneracja katalizatorów w Bydgoszczy | ul. Bernarda Śliwińskiego\nCennik czyszczenia i regeneracji filtrów DPF/FAP i katalizatorów - osiedle Kapuściska, Bernarda Śliwińskiego\nCzyszczenie filtrów DPF, osiedle Kapuściska, ul. Bernarda Śliwińskiego 320\nRegeneracja filtrów FAP, dzielnica Kapuściska, ul. Bernarda Śliwińskiego 320\nMycie katalizatora, osiedle Kapuściska, ul. Bernarda Śliwińskiego 320\nPłukanie katalizatora SCR, dzielnica Kapuściska, ul. Bernarda Śliwińskiego 320\nNaprawa filtra cząstek stałych, osiedle Kapuściska, ul. Bernarda Śliwińskiego 320\nPłukanie, mycie DPF/FAP i katalizatorów do samochodów ciężarowych, dzielnica Kapuściska, ul. Bernarda Śliwińskiego 1490\nWycinanie katalizatora SCR, usuwanie katalizatora SCR, osiedle Kapuściska, ul. Bernarda Śliwińskiego 0 *\nSerwisowe wypalanie katalizatora, dzielnica Kapuściska, ul. Bernarda Śliwińskiego 250\nZarezerwuj termin regeneracji filtra DPF/FAP lub katalizatora w Bydgoszczy, Kapuściska, Bernarda Śliwińskiego\nWybierz typ usługi Czyszczenie filtrów DPF, osiedle Kapuściska, ul. Bernarda Śliwińskiego Regeneracja filtrów FAP, dzielnica Kapuściska, ul. Bernarda Śliwińskiego Mycie katalizatora, osiedle Kapuściska, ul. Bernarda Śliwińskiego Płukanie katalizatora SCR, dzielnica Kapuściska, ul. Bernarda Śliwińskiego Naprawa filtra cząstek stałych, osiedle Kapuściska, ul. Bernarda Śliwińskiego Płukanie, mycie DPF/FAP i katalizatorów do samochodów ciężarowych, dzielnica Kapuściska, ul. Bernarda Śliwińskiego Wycinanie katalizatora SCR, usuwanie katalizatora SCR, osiedle Kapuściska, ul. Bernarda Śliwińskiego Serwisowe wypalanie katalizatora, dzielnica Kapuściska, ul. Bernarda Śliwińskiego Inne (opisz problem w komentarzu zgłoszenia)\nUlica Kołobrzeska z Wałcza\nUlica Bratnia w Toruniu\nUlica Staszica, Gniezno\nUlica Powstańców Śląskich w Ozimku\nUlica Plonowa (kod pocztowy 86-050) z Solca Kujawskiego\nUlica Przemysłowa (kod pocztowy 85-758), Bydgoszcz\nUlica Śląska (kod pocztowy 85-235) w Bydgoszczy\nOczyszczanie DPF pod Tuszynem\nSerwisy SsangYong z Chocianowa\nMycie FAPów z Wodzisławia Śląskiego\nASO Koenigsegg pod Wrzosową


📚 Nauka choreografii i tańców - Korepetycje z choreografii i tańców Szczawno-Zdrój - łatwo znaleźć korepetytora na stronie Buki 🎓\nNauka choreografii i tańców - Korepetycje z choreografii i tańców\nNauka choreografii i tańców - Korepetycje z choreografii i tańców Szczawno-Zdrój\nNauka choreografii i tańców - Korepetycje Choreografia i tańce. Szczawno-Zdrój - wybieraj najlepszych nauczycieli na stronie Buki\nWybierz miastoWarszawaKrakówWrocławPoznańKatowiceBiałystokBiała PodlaskaBielawaLegnicaPłockStarogard GdańskiToruń\nNauka choreografii i tańców - Korepetycje Choreografia i tańce Szczawno-Zdrój – najlepsi nauczyciele na stronie Buki. Opinie klientów, ranking korepetytorów, wszystkie dzielnice miasta.\nKorepetycje z choreografii i tańców. Nauka choreografii i tańców. Korepetytor w Szczawno-Zdrój. Znaleźć wykładowcę łatwo – wasz korepetytor na stronie Buki\nCzęsto zadawane pytania na temat Korepetycje Szczawno-Zdrój Choreografia i tańce\nAby wybrać najbardziej odpowiedniego Korepetycje Szczawno-Zdrój Choreografia i tańce, zalecamy zapoznać się z następującymi informacjami o korepetytorach: koszt za godzinę zajęć, liczba pozytywnych opinii, obszar dojazdu, doświadczenie zawodowe oraz posiadanie dyplomu.


Konzentrationslager Stutthof cz. 7 - Wybrzeze24.pl\nStosunkowo niedaleko Gdańska, 36 kilometrów od wielkiego ośrodka kultury i sztuki, miasta malarzy, kompozytorów i poetów Niemcy przygotowywali fabrykę śmierci. Około 65 tys. osób zostało w Stutthofie zamordowanych. Głód, choroby, niewolnicza pracy, masowe egzekucje, komory gazowe dokonywały spustoszenia. Przygotowywane jeszcze przed wojną listy proskrypcyjne polskiej ludności w Wolnym Mieście Gdańsku były wstępem do wdrożenia całej machiny likwidacji ludności polskiej z tego terenu. Już 11 stycznia i 22 marca w Wielki Piątek 1940 roku zostali rozstrzelani działacze polscy z terenu Gdańska. Zginęło wówczas 22 i 67 gdańszczan. Działali w patriotycznych organizacjach, związani z kościołem, klubami sportowymi, chórami śpiewaczymi, pracujący na kolei i poczcie. Niepożądani i przeszkadzający w Gdańsku.\nJan Jarzębowski WALKA Z „ZIELONYMI” cz. 3\nNapisane jako pierwsze ze wspomnień przeżytych w obozie koncentracyjnym w Stutthofie około czerwca 1945 roku.\nW Stutthofie w położeniu najgorszym byli wszyscy nie otrzymujący paczek. Do nich właśnie w pierwszym rzędzie należeli Rosjanie. I o ile los ich się poprawił – to nie tylko dzięki sukcesom bohaterskiego żołnierza rosyjskiego, lecz przede wszystkim dzięki umiejętnie prowadzonej walce z zielonymi.\nOd wiosny 1944 r. warunki pobytu w Stutthofie – nie można powiedzieć, że zaczęły być znośne, lecz dla „starych numerów” ( nie tzw. „zugangów”), były od biedy możliwe. W zasadzie zieloni rządzili dalej, lecz pokusił bym się o twierdzenie, że cały Stutthof wraz z jego zakładami, warsztatami i fabrykami był jedną wielką szkołą nauki sabotowania Niemców, oczywiście szkołą ukrytą. Porządek względnie normalny tryb pracy utrzymywało się dla oka zielonych, lecz i ci albo już byli wciągnięci w ogólny wir wydarzeń, albo też nie zawsze już skutecznie temu mogli zapobiegać. Odkrywano np. sprzedaż obuwia i inne, a nawet i sporadycznie wyrób wódki. Rządy nad 30.000 rzeszą więźniów nie były łatwe przy znanej naiwności niemieckiej i braku należytej kontroli. Nie pomagały także z dość wielką pompą aranżowane publicznie wieszania i inne kary (dotychczas wieszano w ukryciu przed pobudką).\nPołożenie nasze w Stutthofie zmieniło się dopiero radykalnie, gdy rozpoczęła się ewakuacja. Już kilka tygodni przed nią zieloni, a szczególnie bardziej zacięci SS-mani zrozumieli, że zbliża się ich kres, że Niemiec ostatecznie odpowie przed sądem świata całego za swe zbrodnie. I powstała szatańska myśl zniszczenia, wymordowania świadków zbrodni, to jest nas. Myślano, że może wojna jeszcze tak się szybko nie zakończy, że może uda się...powoli, lecz konsekwentnie...przecież trupy milczą...I dlatego to strzelanie do bezbronnych w czasie marszu w kierunku Lęborka (25.I.1945 r. początek ewakuacji), dlatego to morzenie głodem w Lęborskim (ja byłem w Gęsi – Gans). Dawano nam przecież siedem razy mniej chleba jak w Stutthofie. Dlatego biegunka, tyfus oraz strzał z tyłu w głowę tak nas jeszcze mocno zdziesiątkowały. Nigdy nie zapomnimy pomocy jakiej, często z narażeniem życia, udzielił nam wówczas ubogi lud kaszubski. Dzięki tej pomocy więcej jak tysiąc więźniów Stutthofu przetrwało tą przeklętą ewakuację. Głód w Gęsi był taki, że po zabiciu np. zranionego konia na wyrzucone wnętrzności końskie rzucano się jak szarańcza i momentalnie zżerano. Widziałem nieraz zbieranie i zjadanie odpadków w Stutthofie, lecz widok ten w Lęborskim był bodajże chlebem codziennym. Człowiek normalnie najedzony naprawdę nie ma pojęcia, czym jest i do czego doprowadzić może głód.\nEwakuacja odbywała się nie tylko marszem pieszym w kierunku Szczecina. Z relacji kolegi Smoczyńskiego Romana (kierownika szkoły w Kruszynach, pow. Brodnica nad Drwęcą) wiem, że nim ich załadowano na barki na oczach wszystkich na plaży z karabinów maszynowych zamordowano przeszło 200 więźniarek – Żydówek, a po tym barka ich sama żeglowała po Bałtyku, wioząc niema; samych chorych tylko na tyfus. I mówi kolega Smoczyński, że nie tylko on lecz i dużo innych z tej barki zawdzięcza swe życie nie tylko Czerwonemu Krzyżowi jednego z państw skandynawskich (zabrano ich do siebie do szpitala i tam wyleczono), lecz przede wszystkim ofiarnemu i samarytańskiemu podejściu żony kolegi Witta Jana, Marii, która podobno sama głodno i bez wody resztkami tejże wody gotując herbatę utrzymywała przy życiu przez długi czas chorych na tej bezpańskiej barce. Takie żony mieli członkowie ruchu oporu Wybrzeża. Cześć naszym koleżankom!\nPogawęda nasza ma się ku końcowi. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że ostatnia wojna była okresem dla nas Polaków największej próby nerwów i charakterów w dziejach naszego narodu. Że próba byłą tak ciężką przyczynił się do niej i jedynym winowajcą był niemiecki przestępca. Cały świat został zmuszony do walki z zielonymi. Mówi się, że walczyliśmy przeciwko faszyzmowi hitlerowskiemu. Owszem, niech będzie i tak. Lecz w pierwszym rzędzie i przede wszystkim walczyliśmy z zielonymi zawodowymi przestępcami, Niemcami. I jeszcze jedna uwaga. Nas Polaków zagranica może różnie nazywała, lecz nikt jeszcze nigdy nie nazwał nas narodem chamskim. Natomiast długie i straszne lata tej wojny aż za dobitnie udowodniły, że jedynym chamem ludzkości jest Niemiec. Polacy brzydzili się chamstwem, do chamstwa nigdy zdolni nie byli. Z chamstwem i chamami zawsze walczyliśmy i walczyć będziemy!\nTematu nie wyczerpałem. Nie oddałem nawet jednej małej tysięcznej części tego, czym był Stutthof. Nie należę do ludzi mściwych, osobiście nie umiem się zupełnie mścić, lecz najzupełniej rozumiem i zgadzam się co do treści ze słowami Mickiewicza: „Zemsta, zemsta, zemsta na wroga, z Bogiem lub mimo Boga!” Może wyrażenie „mimo Boga” raziło kogoś kiedyś, bo przyznam się, że mnie też. Lecz sądzę, że dzisiaj Polaka razić nie powinno. I dzisiaj, kiedy wchodzimy w progi nie nowego okresu, lecz zupełnie nowej epoki świata całego, a ludzie Europy w szczególności, dzisiaj nie wolno nam wykazywać jakiejkolwiek słabości wobec zielonego przestępcy. Dzisiaj kiedy zachodnia ziemia słowiańska przestała gromadzić li tylko prochy, kiedy stajemy jako zwycięzcy na tej ziemi, my Słowianie, stanąć musimy realnie hardo i twardo, pomni, że nie tylko do odrobienia mamy krzywdą tysiącletnią lecz i tysiąc lat zaniedbanej i sponiewieranej niwy polskiej.\nByłem jeszcze uczniem gimnazjum, gdy w 1915 r. wraz z kolegami z tajnego związku filomackiego zwiedzałem pole Grunwaldu, Grunwald leżący około 2 km od wsi, której nazwa niemiecka brzmi Tannenberg. W pobliżu dwóch miejscowości w 1410 r. Słowianie mieli swój pierwszy zwycięski Grunwald nad krwiożerczym Krzyżakiem. I wówczas tę stoczył Jagiełło w terenie obejmującym trochę więcej jak kilka km2. W czasie pierwszej wojny światowej w tej samej okolicy odbyła się bitwa trwająca kilka tygodni, bitwa dzięki której urośli Hindenburg i Ludendorf. I bitwa ta obejmowała już teren powiatów działdowskiego i wszystkich sąsiednich. Rodacy! rok 1944 na 1945 to rok trzeciego Grunwaldu. Tym razem bitwa trwała miesiącami całymi, przechodząc przez historyczne pole Grunwaldu koło 16.XII.1944 r. i sięgała właściwie od Bałtyku het za Toruń i Bydgoszcze. A wszyscy zgodzimy się, że nie byłoby tych trzech Grunwaldów gdyby nie było Krzyżaka – Niemca, gdyby nie było zielonego przestępcy – Niemca!\nSopot, w czerwcu 1945 r.\nJan Jarzębowski, nr obozowy 17498


> Bransoletka mini z czarnym spinelem (nr 5646927)\nSubtelna bransoletka wykonana ze srebra próby 925, oksydowanego i przecieranego oraz naturalnego czarnego spinelu. Błyszczącego i czarnego jak węgiel.\nWielkość kamieni : bryłka 9x10 mm i oponka 6mm.\nDługość bransoletki : 17,5 -20,5 cm (pasuje na nadgarstek 15-18,5 cm).\nMoże zostać skrócona.\nTAGI: #delikatna, #spinel, #srebro 925, #z łańcuszków


Plusy i minusy posiadania pralki w kuchni. Jak ją zabudować?\nPralka w kuchni – poznaj wady i zalety tego rozwiązania\nOpublikowane przez Aleksandra Orłowska\nPralkę można umieścić nie tylko w łazience, mówi o tym nawet polskie prawo. Sprawdź, które pomieszczenie warto przeznaczyć na domową pralnię, aby w łazience zaoszczędzić wolne miejsce na meble, które będą tam bardziej funkcjonalne. Pralka w kuchni to świetne rozwiązanie szczególnie w małych mieszkaniach – ale czy na pewno tylko wtedy? Poznaj wady i zalety pralek w kuchennej zabudowie!\nDlaczego pralka w kuchni to dobry pomysł?\nJakie są wady posiadania kuchni z pralką?\nPralka w kuchni – podstawowe zasady i ograniczenia\nKuchnia z pralką a przepisy prawne\nJak zabudować pralkę w kuchni?\nNa co zwrócić uwagę przy wyborze pralki do zabudowy w kuchni?\nJeśli nie kuchnia ani łazienka, to gdzie?\nPralka w kuchni to świetne rozwiązanie, jeśli mamy małą łazienkę. Zalety jednak nie kończą się jedynie na tym. Pralkę do zabudowy można dopasować do aranżacji przestrzeni kuchennej – pozwala na to mnogość modeli, spośród których można obecnie wybierać w sklepach z AGD. Umieszczenie pralki w kuchni zamiast w łazience pozwala też na zgrupowanie wszystkich najważniejszych sprzętów domowych w jednym miejscu. Mamy wtedy możliwość przypilnowania prania i gotowania w tym samym momencie.\nKwestię zabudowy pralki w kuchni najlepiej zaplanować już na etapie projektowania mieszkania. Pozwoli to na odpowiednie podłączenie odpływu wody i ścieków. Co więcej, pralka i zmywarka w kuchni mogą być podłączone do jednego odpływu. Trzeba umieścić oba urządzenia obok siebie, a najlepiej, aby w pobliżu znajdował się też zlew. To on stanowi główną część systemu wodno-kanalizacyjnego. Dobrym rozwiązaniem jest też umieszczenie zlewu między zabudowanymi urządzeniami. Uwaga! Trzeba zostawić około 1,5 metra odległości między ścianami obu sprzętów. Pralka pod blatem w kuchni tworzy też dodatkową przestrzeń w małej łazience – można ją wykorzystać jako miejsce na ogromną wannę, idealną do weekendowego relaksu. Plusem na pewno jest też to, że wszystkie najważniejsze domowe urządzenia będą znajdowały się w jednym miejscu. Podczas wstawiania prania można pilnować gotującej się zupy, bez potrzeby biegania z jednego pomieszczenia do drugiego. Kuchnia to też świetne miejsce na zamontowanie szaf, które będą wpisywały się we wcześniejsze pomysły dotyczące aranżacji wnętrza. Pralka pod blatem w kuchni może być schowana w eleganckiej szafie, która będzie częścią pewnej całości i nie będzie wyróżniała się na tle innych mebli.\nUmieszczenie pralki w kuchni wiążę się również z pewnymi niedogodnościami. Głównym problemem może się okazać oddzielenie prania od części kuchni, w której przygotowuje się posiłki. Okruszki jedzenia mogą wpaść między brudne części garderoby, które potem zostaną wrzucone do pralki. W przypadku większych okruchów, wyjęcie ich z bębna może być proste, mniejsze resztki jedzenia mogą okazać się niemożliwe do wyciągnięcia. Kłopotliwe może być też trzymanie brudnej odzieży wśród artykułów spożywczych. Umieszczenie pralki wśród mebli kuchennych okazuje się więc niehigieniczne. Należy wziąć również pod uwagę kwestię estetyczną. Pralka w zabudowie kuchni znacząco wpłynie na wygląd wnętrza. Niektóre modele pralek podczas wirowania działają bardzo głośno, te w zabudowie są nieco wyciszone przez ściany mebli. Warto się zastanowić, czy taki hałas dobiegający z kuchni, nie będzie przeszkadzał w wykonywaniu codziennych czynności. Trzeba zwrócić uwagę na liczbę decybeli, jakie wytwarza urządzenie. Pralka może być uznana za cichą, jeśli wydaje dźwięki o wartości poniżej 55 decybeli podczas normalnego trybu prania oraz około 70 decybeli podczas wirowania. Jeśli mieszkanie nie ma osobnej kuchni, a jedynie aneks, warto zastanowić się nad zmianą lokalizacji pralki lub wybrać cichy model, który tłumi drgania.\nSprawdź nasz ranking najlepszych oczyszczaczy powietrza w 2022 roku!\nZabudowanie pralki w kuchni powinno być poprzedzone konkretnym planem, aby bez przeszkód postawić ją wśród innych mebli kuchennych. Należy rozpocząć od znalezienia miejsca, które zapewni swobodne otwieranie drzwiczek sprzętu, ale też umożliwi zachowanie około 10 centymetrów odległości między ścianą a urządzeniem. Pralkę należy podłączyć do prądu, zatem trzeba znaleźć takie miejsce, które umożliwi połączenie z gniazdkiem. To niezwykle istotna sprawa, jednak zdarza się, że dekoratorzy o tym zapominają. Mówi się, że gniazdko powinno znajdować się nie dalej niż 1,5 metra od pralki. Taką długość mają zazwyczaj kable elektryczne – warto jednak zawsze dokładnie sprawdzić, jak będzie w przypadku wybranego przez nas modelu. Kolejnym ważnym krokiem podczas zabudowy pralki jest wypoziomowanie jej. Przyda się do tego narzędzie nazywane poziomicą. Ustawienie pralki można natomiast regulować za pomocą nóżek. Jeśli poprawnie wypoziomujemy pralkę, zredukujemy wytwarzane przez nią hałasy i drgania.\nDo 2017 roku posiadanie pralki w kuchni było nielegalne! Rozporządzenie ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku sugerowało, że jedynym możliwy miejscem na pralkę jest łazienka. Nowelizacja prawa budowlanego weszła w życie 1 stycznia 2018 roku – od tego czasu zabudowa pralki w kuchni jest całkowicie zgodna z prawem i nie wywołuje sprzecznych uzasadnień. Nowelizacja ustawy zawierała też mnóstwo innych reguł, które dotyczyły na przykład możliwości utworzenia aneksu kuchennego w kawalerce czy zlikwidowania przymusowej odległości między budynkiem a miejscami postojowym dla osób z niepełnosprawnościami.\nIstnieje wiele sprawdzonych rozwiązań, jak estetycznie zabudować pralkę w kuchni. W każdym można odnaleźć wady i zalety, najważniejsze jednak aby pralka była funkcjonalna i dopasowana do potrzeb użytkownika. Kiedy poznasz wszystkie możliwości, łazienka nigdy więcej nie stanie się miejscem na Twoją pralkę. Które rozwiązanie sprawdzi się najlepiej?\nPralka pod blatem w kuchni – jeżeli zdecydujemy się na takie rozwiązanie, warto pamiętać o kilku ważnych rzeczach. Przede wszystkim pralka musi otwierać się od frontu, nie będzie miejsca na to, aby wkładać ciuchy od góry, ze względu na blat, który stanowi część zabudowy. Taki model pralki ma też zazwyczaj większy bęben. Kolejną ważną kwestią jest wentylacja. Należy umożliwić odpowiednią cyrkulację powietrza nie tylko pralkom, ale też innym urządzeniom z kategorii AGD.\nSprawdź nasz ranking najlepszych myjek do okien w 2022 roku!\nPralka pod piekarnikiem – zdarza się, że pralka jest za duża i nie da się poświęcić dla niej miejsca pod blatem kuchennym. Zamiast kupowania pralki pod zabudowę, można przemyśleć inne rozwiązanie, jakim jest ustawienie pralki pod piekarnikiem. Najlepiej sprawdzi się w tym pralka wolnostojąca, którą można ustawić w dowolnym miejscu, o ile zapewni się jej odpowiedni przepływ wody. W kuchni o mniejszych rozmiarach świetnie sprawdzi się wsunięcie pralki pod piekarnik. Nie zaszkodzi to też aranżacji kuchennej!\nJedną z najważniejszych decyzji podczas dekorowania wnętrza jest wybór urządzeń AGD. Kuchnia jest centralnym miejscem każdego mieszkania. Praktyczność, wytrzymałość oraz estetyczny wygląd to tylko jedne z wielu cech, którymi powinny odznaczać się urządzenia o przeznaczeniu kuchennym. Wiele osób coraz częściej rezygnuje z łazienki jako miejsca na pranie. Jeżeli zdecydujemy się na umieszczenie pralki pod zabudowę w kuchni, zaplanujmy kilka rzeczy, które ułatwią codzienne życie. Pierwszą istotną cechą jest ładowność. Dla rodziny z dziećmi najlepszym wyborem będzie pralka, której ładowność wynosi osiem kilogramów, natomiast dla osoby, który samodzielnie tworzy gospodarstwo domowe, w zupełności wystarczy pięć lub sześć kilogramów ładowności. Warto zastanowić się też, jaka wielkość pralki będzie odpowiednia. Głębokość powinna zależeć od indywidualnych możliwości. Ogromny sprzęt AGD w dość małej kuchni może wpłynąć źle nie tylko na wygląd pomieszczenia, ale też na komfort korzystania z urządzeń. To jak będzie wyglądała pralka w kuchni, jest w dużej mierze zdeterminowane przez meble. Przed zakupem sprzętów AGD do kuchni, warto zmierzyć blaty i szafki, aby mieć pewność, że wielkość urządzenia będzie odpowiednia. Wszystkie aspekty są ważne też podczas trzymania pralki w łazience.\nNajlepszym rozwiązaniem na ustawienie pralki w mieszkaniu jest zagospodarowanie osobnej przestrzeni, które będzie pełniło funkcję pralni. Można wtedy urządzić zarówno kuchnię, jak i łazienkę bez konieczności kombinowania, jak wstawić niepasującą pralkę. Miejsca w łazience oraz w kuchni będzie można wtedy wykorzystać do innych rzeczy. Zalety posiadania osobnego pomieszczenia to przede wszystkim możliwość ustawienia zarówno pralki, jak i suszarki obok siebie. Brudne lub mokre pranie będzie trzymane w jednym miejscu, co pozwoli na zachowanie wysokiej higieny. Takie pomieszczenie może mieścić również deskę do prasowania i żelazko, aby od razu po wysuszeniu móc zebrane pranie wyprasować. Takie rozwiązanie sprawdzi się świetnie również w przypadku posiadania kilku pralek. Zamiast wstawiania jednej z nich do łazienki, a drugiej do zabudowy w kuchni, można przeznaczyć osobną przestrzeń na pranie i nie przejmować się żadnymi niedogodnościami.


Pompa Germany ARPw-15000A Maszyny używane - Exapro\nPompa Germany ARPw-15000A\nObrotowe rotacyjne pompy próżniowe, często nazywane dmuchawami Rootsa, są szeroko stosowane w wielu różnych obszarach nowoczesnej technologii próżniowej.\nStosowane są głównie w tzw. Kombinacjach z pompą próżniową (rotacyjne pompy łopatkowe, rotacyjne pompy łopatkowe, pompy z pierścieniem cieczowym itp.) I rozszerzają zakres zastosowania tych pomp aż do niskiego zakresu próżni (1 torr do 10-3 tor).\nZASTOSOWANIA ARPW 15000A\n- topienie i odlewanie,\n- suszenie i odgazowanie,\nTyp ARPw 15000A\nMasa łącznie z podstawą, odkurzaczem rotacyjnym z obracającym się rotorem i napędem - 2100 kg\nWydajność ssania przy 5x10-2 torach z pompą próżniową Typ: 3000 m3 / h - 18000 m3 / h\nz wstępną pompą próżniową typ 2 DS350 + Rpw 3600 - powyżej 5x10-tor\nZnamionowa prędkość obrotowa pompy rotacyjnej z obracającym się wirnikiem -2930 min-1\nCzynnik chłodzący kanał obrotowy wału napędowego - woda\nCiśnienie wody chłodzącej dla przejścia obrotowego -Maks. 3 kgf / cm2\nZużycie wody chłodzącej -2,5 - 3 l / min\nObjętość oleju smarowego - około 17 l\nWaga rotacyjnej pompy próżniowej z obracającym się wirnikiem - 1640 kg\nSilnik elektryczny, typ - KMP180S2\nMoc silnika elektrycznego -22 kW\nPrędkość znamionowa - 2930 min-1\nWymagane napięcie sieciowe wynosi 380 woltów, trójfazowe. obecny\nMasa silnika elektrycznego -165 kg\nCzas pracy maszyny (sprzęgło) - ok. 17 sekund przy = 20 torr


BARIERKA OCHRONNA DO ŁÓŻKA 42 CM WYSOKOŚCI BEŻOWA LIONELO EVA - skladnicaksiegarska.pl\nBARIERKA OCHRONNA DO ŁÓŻKA 42 CM WYSOKOŚCI BEŻOWA LIONELO EVA\n108,77 złoszczędzasz: 40.23 zł PRODUKT NOWY\nRewelacyjna alternatywa do łóżeczka dziecięcego, czyli barierka Lionelo Eva Beige Melange\nŚwietnie sprawdza się w sypialni rodziców lub podczas wspólnych wakacji, co sprawia, że jest uniwersalna. Barierka Lionelo Eva to gwarancja bezpiecznego snu dziecka w każdym miejscu. Takie rozwiązanie z powodzeniem zastąpi tradycyjne łóżko bez szczebelków. Wypróbuj jej w swojej sypialni!\nJeśli chcesz błyskawicznie przygotować swobodną przestrzeń do odpoczynku dla dziecka — barierka Lionelo Eva to rozwiązanie dla Ciebie! Wsuń ją pomiędzy ramę łóżka a materac i gotowe! Jeśli interesuje Cię instalacja na stałe lub dłuższy czas, wykorzystaj dołączone do zestawu śruby i uchwyty.\nLaboratorium SGS stwierdziło zgodność barierki Lionelo Eva Beige Melange z normą BS 7972, co daje gwarancję bezpiecznego stosowania. Pasy SecureBelt i zabezpieczenie przed złożeniem to podwójny system ochrony, który doskonale sprawdza się na co dzień. Zaokrąglone krawędzie i miękka tapicerka dbają o to, aby dziecko czuło się bezpiecznie.\nŚcianka z przewiewnej siatki zapewnia dostęp do świeżego powietrza. Kieszonka na drobiazgi pomieści ulubione książeczki i inne, niezbędne akcesoria do usypiania. Szybki i łatwy montaż “na wsunięcie” pozwala na przenoszenie barierki – śmiało zabierz ją na wspólne wakacje.\nŚwietnie sprawdza się w sypialni rodziców lub podczas wspólnych wakacji, co sprawia, że jest uniwersalna. Barierka Lionelo Eva to gwarancja bezpiecznego snu ...


szkoła inaczej - widziane oczami nauczyciela...: lutego 2015\nAutor: Pani Kowalska o 19:56 2 komentarze:\nUczniowie najszybciej uczą się, bawiąc... i dlatego dla tych, którzy nie potrafią poradzić sobie z opanowaniem składni zdania pojedynczego, wyszukałam kilka gier, które naprawdę mogą pomóc.\nKażdy z Was z pewnością słyszał o grze Milionerzy, a może nawet nią się pasjonował ...\nOto jeden ze sposobów na usystematyzowanie i utrwalenie wiadomości...\nTeraz krótka krzyżówka:\nA tutaj znajdziecie wierszyk - może się przyda...\nMyślę, że uczniowie przekonają się do tego rodzaju gier...\nAutor: Pani Kowalska o 19:41 Brak komentarzy:\nAutor: Pani Kowalska o 14:41 1 komentarz:\nMożna ślęczeć przed książką całe godziny i nic z tego nie wynika. Przed nami kilka tygodni nauki bez żadnej dłuższej przerwy, a dla trzecioklasistów to ostatni dzwonek przed egzaminem...\nAle jak się uczyć, aby się nauczyć?\nOto kilka moich rad, które naprawdę sprawdzają się – powie Wam to każdy nauczyciel:\nNie bądź leniwy, nie mów: Nie chce mi się, nie dziś... powiedz sobie: Dziś zaczynam, biorę tego byka za rogi; Ustaw na swoim telefonie, tablecie inspirujące hasło motywacyjne, które zawsze przywołała Cię do porządku, gdy będziesz chciał robić coś innego, niż to wcześniej zaplanowałeś;\nWyśpij się, byś nie mówił: Muli mnie ;\nMądrze jedz – przecież doskonale wiesz, czego potrzebuje Twój mózg (to nie są chipsy);\nUstal dokładnie, co musisz zrobić, ile „przerobić” materiału, czego na pewno się nauczyć; podziel zagadnienia na mniejsze partie, rozpisz zadania na konkretne dni a może godziny, zrób sobie kolorowe fiszki, zawieś je w widocznym miejscu (niekoniecznie nad biurkiem, bo będą nadmiernie zwracały Twoją uwagę, a mają tylko porządkować pewne czynności);\nZaplanuj przerwy w nauce (to naprawdę jest ważne! np. po każdym rozdziale 5-10 min. wolnego) ;\nPosprzątaj na biurku – bałagan przeszkadza, nawet jeśli sądzisz inaczej, „ogarnij” swój kącik do nauki;\nWyłącz telewizor, telefon, wyloguj się z portali społecznościowych, wszystkich gildii i klanów, aby nie rozpraszały Cię powiadomienia i dzwoneczki;\nBądź pozytywnie zmotywowany – wyobraź sobie sukces, jaki wkrótce osiągniesz; pamiętaj Jesteś zwycięzcą! Zwycięzcy nie szukają wymówek!;\nA teraz do pracy – myśl o sobie jak najlepiej: Poradzę sobie, Nie mogę rezygnować, Potrafię to...\nPracuj wszystkimi zmysłami, samo czytanie niewiele daje:\nzapisuj pojęcia, wzory,\nrób „słoneczka” (mapki myśli),\nużywaj mazaków, zakreślaczy,\nwymyślaj skojarzenia, nawet te najdziwniejsze – jaskółka robi kółka...\nucz się z kolegą – mów, czego się już nauczyłeś, słuchaj, co umie twój przyjaciel, a może pisz z nim, np. przez skypa...(warunek – nie włączysz innych „ciekawych” stron),\nczytaj czasopisma, które poszerzą Twój zakres wiadomości,\nco jakiś czas powtarzaj to, co wydaje Ci się, że już opanowałeś – zawsze można zapamiętać jakąś wiadomość z *(dodatkową),\nkiedy już buszujesz po Internecie, zapisuj ciekawe linki, by później szybko móc do nich zajrzeć.\nI co sądzisz na temat tych podpowiedzi? Mam nadzieję, że spróbujesz je wykorzystać...\nWiesz przecież, że kiedyś musisz nauczyć się uczyć...\nAutor: Pani Kowalska o 17:06 3 komentarze:\nMimo że jest sobota, chciałabym przypomnieć, iż właśnie dziś przypada ważne święto - Dzień Języka Ojczystego, czyli Dzień Języka Polskiego.\nObecnie na świecie używa się 6-7 tys. języków, jednak dokładne ustalenie tej liczby utrudnia brak zgody wśród językoznawców co do klasyfikacji niektórych dialektów jako odrębnych języków.\nNajpopularniejsze języki ojczyste to: mandaryński (1 213 mln użytkowników), angielski (1 200 mln), hiszpański (550 mln), hindi (450 mln) i arabski (390 mln) (wg publikacji "Języki świata" UNESCO).\nUwzględniwszy trudności z rozróżnianiem odrębnych języków i dialektów, językoznawcy szacują, że w historii ludzkości istniało ok. 13 tys. języków.\n80 proc. mieszkańców Ziemi posługuje się 83 językami.\nPamiętajmy, aby pielęgnować rodzimy język, unikajmy błędów (każdego rodzaju)...\ncoś jest napisane;\njesteśmy na dworze;\nżyjemy w roku dwa tysiące piętnastym;\npiszemy małą/wielką literą;\ndo nauczycielki zwracamy się proszę pani;\nAutor: Pani Kowalska o 13:10 Brak komentarzy:\nDziś kilka słów o utworze, który może stać się lekturą każdego z nas - Poczwarce Doroty Terakowskiej. Pierwszy raz przeczytałam tę książkę jakiś czas temu i... zrozumiałam, co to jest prawdziwy problem w rodzinie, jak trudno jest żyć, kiedy wszystko w życiu się rozsypuje, jak ciężko pogodzić się z tym, co przynosi los.\nChciałabym, aby po ten utwór sięgnęli moi uczniowie.\nZnają już historię Oskarka - chłopca chorego na białaczkę, dlaczego nie mieliby poznać Myszki - dziewczynki, która przyszła na świat z zespołem Downa?\nEwa - mama Myszki - słyszy już w szpitalu, że córka to Dar Pana - długo nie może zrozumieć tych słów, jednak 8 lat spędzonych z dziewczynką zmienia w jej życiu wszystko...\nPani nie wie, że w narodzinach tego dziecka może kryć się coś dobrego... bardzo dobrego.\nStwarzając, Pan zawsze rozglądał się za swymi Darami (...) i przywoływał niektóre z nich z powrotem, by dać im lekkość motyla i umiejętność tańca.\nMyszce co noc śniło się, że tańczy jak baletnica z telewizora, jak motyl nad kwiatami, jak ptak pomiędzy ziemia a niebem. Już wiedziała, jakie to uczycie tańczyć.\nPan wiedział, że taniec to radość życia, radość świata, radość z własnego ciała - i obdarzył je tęsknotą za nim. Tęsknotą za tym, co niemożliwe. Po to, by zarażały nią ludzi.\nTakich słów, wątków w powieści jest wiele. Z pewnością tej lektury nie można czytać pobieżnie, trzeba chcieć zrozumieć pewne obrazy, wejść w świat rodziców Myszki, mieć czas na zastanowienie, wrócić do pewnych zdań.\nPoczwarka porusza problem tolerancji, akceptacji i wartości ludzkiego życia, a to są niełatwe tematy.\nŻycia nie można do końca zaplanować.\nŻycie należy godnie przeżyć.\nCiekawy opis książki i wrażeń po jej przeczytaniu znalazłam na innym blogu:\nAutor: Pani Kowalska o 21:30 2 komentarze:\nZa nami... Ostatki - barwne stroje, muzyka, pyszne słodkości... bawiliście się?\nKarnawał w naszej szkole zakończył się zabawą w stylu lat 60', 70' i 80' ubiegłego stulecia. Uczniowie już przed feriami zostali zapoznani z celami i treścią projektu. Wszyscy włączyli się bardzo aktywnie w realizację poszczególnych zadań: przygotowanie prezentacji multimedialnych, plakatów o postaciach z "tamtych" lat, zorganizowanie przebrania nawiązującego do określonego stylu panującego w XX w., fantastyczne zaprezentowanie karnawałowych przysmaczków...\nDla wszystkich to jednak już historia - trochę bliższa lub trochę dalsza, ale historia...\nA dziś...Popielec - spokój, zaduma, postanowienia na najbliższe dni...\nPamiętajcie Wiara czyni cuda...\nAutor: Pani Kowalska o 13:41 Brak komentarzy:\nEtykiety: MUZYKA, UROCZYSTOŚCI, ZAJĘCIA DODATKOWE\nTo był wyjątkowy tydzień, tyle wydarzeń w kilka dni:\nwolne w szkole,\n13 - piątek,\nostatnia sobota karnawału,\nmoże jeszcze jakaś rodzinna uroczystość...\na do tego wspaniała aura... (wczoraj w południe termometr w moim oknie wskazywał 15 stopni C).\nI jak tu wrócić do codziennych obowiązków?\nZ drugiej strony... ważne są dni, których jeszcze nie znamy...\ni... świecie nasz, daj nam wiele jasnych dni...\nAutor: Pani Kowalska o 17:15 Brak komentarzy:\na Bartkowa uwierzyła, dobrych pączków nasmażyła -\n- zatem wszystkiego smacznego z okazji tłustego czwartku!\nAutor: Pani Kowalska o 08:53 Brak komentarzy:\nExodus. Bogowie i królowie... Widziałeś ten film? Znasz tego bohatera?\nTuż przed zakończeniem pierwszego półrocza wybraliśmy się do pobliskiego kina, aby zobaczyć nowość w reżyserii Ridleya Scotta.\nMuszę przyznać, że moi wychowankowie okazali się być bardzo krytycznymi widzami; doskonale rozumieją, czym jest adaptacja, a czym ekranizacja dzieła, jakimi środkami wyrazu posługuje się język filmu.\nAby pewne treści zostały utrwalone, zaproponowałam naukę przez zabawę (inspiracją były dla mnie ćwiczenia, które przedstawiło wydawnictwo GWO) - uczniowie stali się kreatorami gier planszowych. Pomysłów było wiele, oto niektóre z nich...\nMam nadzieję, że pomysł się Wam podoba....\nA może zaproponujecie inne ciekawe formy przyjemnego uczenia się?\nAutor: Pani Kowalska o 16:00 Brak komentarzy:\nFerie na półmetku... odpoczęliście?\nJeśli choć trochę już Wam się nudzi, mam dla Was świetną propozycję twórczego spędzenia czasu. Odkryłam ciekawą stronę, mam nadzieję, że niektórym z Was też się spodoba...\nQmamy to internetowe gazetki, które można zapisywać i drukować. Spróbowałam - naprawdę wciągające zajęcie; wystarczy trochę cierpliwości, kilka pomysłów i... gazetka gotowa.\nTak wyglądają wybrane strony, jakie stworzyłam.\nMyślę, że wykonując kolejne projekty w klasach, będziemy nieraz sięgać po tę formę dokumentowania naszej pracy ...\nAutor: Pani Kowalska o 19:01 Brak komentarzy:\n- Lubisz soboty?\n- Jasne, kto nie lubi , kiedy ma wolne, kiedy nigdzie nie musi się spieszyć, gdy może spokojnie zjeść śniadanie i na pewno to nie jest przed 7.00...\nPodpisuję się pod tym dialogiem.\nSobota to również czas, by przeczytać czasopisma, jakie zebrały się w tygodniu, by posłuchać ulubionych melodii...\nJuż jakiś czas temu odkryłam pewną stację radiową (Radio Plus), nie umiem dokładnie określić jej profilu, ale w każdą sobotę emituje ona masę piosenek, które w różnym czasie, uznawane były za prawdziwe przeboje. Można posłuchać Italo Disco, Abby, piosenek Grechuty czy Woźniaka, ale też Budki Suflera, Dżemu i wielu innych wspaniałych dźwięków.\nMoja sobota to Przeboje z Plusem - towarzyszą mi, kiedy piję poranną kawę, przygotowuję karnawałowe faworki, przeglądam posty na różnych blogach...\nMam świadomość, że moi najmłodsi wychowankowie, ci, którzy urodzili się już w XXI w., nie zawsze odnajdą piękno tych piosenek, ale posłuchajcie słów - czy dzisiejsze przeboje będą śpiewane za kilkanaście lat?\nAutor: Pani Kowalska o 10:32 Brak komentarzy:\nMyślę, iż śmiało można dziś stwierdzić: Ferie zimowe 2015 rozpoczęte!\nspotkania interesujących ludzi,\nodwiedzenia ciekawych miejsc,\npełnego naładowania życiowych "baterii"...\nCieszcie się, dzieci, z wolnego czasu\nCieszcie się, póki młodość na to pozwoli\nRóbcie wycieczki w góry, do lasu\nBawcie się waszym życiem do woli...\nP.S. Może podzielisz się ze mną swoimi przeżyciami? Zapraszam...\nAutor: Pani Kowalska o 18:19 Brak komentarzy:


Szkolenia Ekspert: Szkolenie - Zmiany prawne w gospodarce odpadami i funkcjonowanie bazy BDO w 2022 r.\nZmiany prawne w gospodarce odpadami i funkcjonowanie bazy BDO w 2022 r.\nTermin: 17 lutego 2022r.\nCelem szkolenia jest przekazanie uczestnikom najbardziej aktualnych informacji na temat wymagań prawnych wraz z interpretacją i przykładami w zakresie szeroko pojętej gospodarki odpadami oraz praktyczna umiejętność obsługi bazy BDO.\nW Dzienniku Ustaw została opublikowana Ustawa z dnia 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2022 r. (termin wejścia w życie selektywnego zbierania odpadów budowlanych - 01.01.2023.r). Ustawa wprowadza wiele istotnych zmian w systemie gospodarki odpadami zarówno przemysłowymi, jak i komunalnymi.\nW związku z wejściem w życie zmian przepisów karnych dotyczących:\nprzekazywania odpadów podmiotom nieposiadającym decyzji lub wpisu do BDO,\nprowadzenia ewidencji odpadów w sposób nieterminowy lub niezgodny ze stanem rzeczywistym,\nnależy zwrócić szczególną uwagę na terminowość wpisów na kartach ewidencji odpadów.\nDla ewidencji prowadzonej przed datą wejścia w życie powyższej zmiany (23.09.2021 r.) stosuje się przepisy sprzed nowelizacji ustawy o odpadach. Oznacza to, że ewentualne błędy i uchybienia powstałe przed 23 września 2021 roku podlegają wyłącznie karze grzywny.\nPowyższe naruszenia zostały uwzględnione w art. 194 ustawy o odpadach i zagrożone są administracyjną karą pieniężną od 1 000 do 1 000 000 złotych. Dotychczas były one zagrożone tylko karą grzywny.\nW Dzienniku Ustaw została opublikowana także ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o odpadach. Najważniejsze zmiany wprowadzone tą ustawą to m.in.:\nzmiana wysokości i zakresu administracyjnych kar pieniężnych z art. 194,\nwydłużenie dopuszczalnego czasu magazynowania odpadów,\nwyłączenie niektórych grup odpadów z obowiązku prowadzania wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania,\nwykreślenie z Ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zapisu dotyczącego dobrowolnego zapisu do gminnego sytemu odbierania odpadów komunalnych przez właścicieli nieruchomości niezamieszkałych.\nZ początkiem stycznia 2021 r. weszły natomiast w życie przepisy rozporządzenia Ministra Klimatu z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla magazynowania odpadów. Celem regulacji jest ustanowienie jednolitych standardów magazynowania odpadów, co ma ograniczyć negatywny wpływ tej działalności na środowisko. Rozporządzenie weszło w życie 1 stycznia 2021 r. wprowadzono także odpowiednie terminy dostosowawcze od wejścia w życie ww. rozporządzenia. Dotyczy to niemal każdego wytwórczy odpadów.\nTermin składania za pośrednictwem systemu BDO sprawozdań za 2021 r. mija 15 marca 2022 roku.\nPodmioty, które są zobowiązane do złożenia w/w sprawozdania to m. in.:\nNajnowsze zmiany wynikające z Ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o odpadach (Dz. U. 2021 poz. 1648) oraz Ustawy z dnia 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U 2021 poz. 2151),\nZmiany definicji ustawowych oraz nowe definicje wpływające na postępowanie z odpadami\nWydłużenie czasu magazynowania dla większości odpadów do 3 lat\nNowe wymagania dotyczące produktów ubocznych\nZmiany w zwolnieniach z ewidencji odpadów\nObligatoryjna selektywna zbiórka odpadów budowlano-rozbiórkowych\nADMINISTRACJA W BDO\nWnioski rejestracyjne i aktualizacyjne\nWnioski o wykreślenie – terminy, powiązanie ze sprawozdaniem.\nKARTY EWIDENCJI I PRZEKAZANIA ODPADÓW W BDO\nStany magazynowe na dzień 1 stycznia\nPrzekazanie/przyjęcie od podmiotów zwolnionych z ewidencji – bez KPO\nWytwarzanie odpadów w ramach świadczenia usług – jak ewidencjonować w BDO?\nSPRAWOZDANIA O WYTWARZANYCH ODPADACH I GOSPODAROWANIU ODPADAMI W BDO\nUprawnienia użytkowników - kto może utworzyć/złożyć sprawozdanie o wytwarzanych odpadach?\n.Jakie odpady należy uwzględnić w sprawozdaniu o wytwarzanych odpadach?\nUproszczona ewidencja a obowiązek sprawozdawczy\nPełnomocnictwa – kiedy są wymagane, w jaki sposób je dołączyć?\nTermin: 17 luty 2022r.


Określenie to zostało nadane z uwagi na prostotę i przejrzystość automatu, która pozwala na doskonałą zabawę nawet początkującym użytkownikom. Slot jest Darmowe gry hazardowe online nieustannie zyskują na popularności. Cała gra mocno odwołuje się do automatów wykonanych w starym stylu, a obecność 30 Sty 2021 Automat Do Gier 2020 – Darmowe spiny bez wpłaty kasyno online Kaliszu, stare automaty do gier cena wiec zdania pewnie juz nie zmienie. 3 Lis 2020 Stare gry na automaty bijatyki w 1948 można było nawet wygnać wszystkich Arabów, że topical authority działa na zarówno na poziomie 8 Lis 2015 Gramy gry z automatów na naszym PC (MAME) „kombajnu” którym bezproblemowo da się uruchomić wiele gier ze starych systemów. 2 Lis 2014 Jak w starych automatach do gier, "insert coin". Tylko że nie ma gdzie wsadzić monety. :) PODOBNE TEMATY. Dźwięki Samsunga i dlaczego powinieneś wybierać automaty do gry zamiast korzystać z darmowych automatów;; jakie kasyna na prawdziwe pieniądze w Polsce oferują szeroki\nAutomaty do gier kojarzą nam się z dzieciństwem i niezwykle emocjonującymi rozgrywkami w gronie znajomych. Urządzenie uruchamiamy z chwilą wrzucenia monety do otworu. Niektóre z nich pozwalają na używanie specjalnych żetonów uprawniających do rozpoczęcia rozgrywki. Ten darmowy automat do gier spowoduje uśmiech na twojej twarzy. Grafika jest wyjątkowo przyjemna dla oka. Na bębnach znajdziemy dojrzałe, świeże owoce jak wiśnia, cytryna, śliwka, pomarańcza, arbuz, winogrona, truskawka i gujawa. Do biegu, gotowi, start. W grze tej do wykorzystania mamy od 1 do 40 linii wygrywających. Slot automaty do gry przebyły bardzo długą drogę od czasu wypuszczenia na rynek pierwszej gry slot w 1899 r., o nazwie Liberty Bell, dziś już prawdziwy klasyk. Także Ty możesz starać się wykorzystać wszystkie profity z grania w darmowe slot automaty do gry online, bez ściągania i bez konieczności żadnej rejestracji. Slots free created by tinysoft - the best las vegas free slots games offering the feeling of real casino experience, big wins & free spins and much more. download our free slots now and get best slot machine. Features: - You can play slots without wifi / slots without internet connection - realistic vegas casino games - our slots games are inspired by real slot machines - collect your …\n3 Lis 2020 Stare gry na automaty bijatyki w 1948 można było nawet wygnać wszystkich Arabów, że topical authority działa na zarówno na poziomie 8 Lis 2015 Gramy gry z automatów na naszym PC (MAME) „kombajnu” którym bezproblemowo da się uruchomić wiele gier ze starych systemów. 2 Lis 2014 Jak w starych automatach do gier, "insert coin". Tylko że nie ma gdzie wsadzić monety. :) PODOBNE TEMATY. Dźwięki Samsunga i dlaczego powinieneś wybierać automaty do gry zamiast korzystać z darmowych automatów;; jakie kasyna na prawdziwe pieniądze w Polsce oferują szeroki Gry za pieniądze przez internet z telefonu – graj i zarabiaj Twin Spin łączą w sobie najlepsze tradycje klasycznych starych slotów z hazardem Większość producentów nowoczesnych automatów optymizują swoje produkty Można je odt Graj The Money Game za darmo przez Novomatic ▷ Bez rejestracji i bez Z myślą o tym firma Novomatic stworzyła nowy automat do gier – The Money Game . wideo oraz dobre znane stare, dobre owocówki, i wrzutowe jednorękie bandyci.\nDarmowe automaty do gier. 683 likes. Najlepsze darmowe maszyny do gier online czekają na Ciebie – bez rejestracji, bez depozytu Automaty do gier wideo są dużo bardziej rozbudowane od gier klasycznych. Zarówno wizualnie, ich grafika często bardziej przyciąga uwagę, jak i pod kątem rozgrywki. Często mają dużo linii wygrywających, wiele rund dodatkowych, ciekawe symbole specjalne, wiele możliwości do wygrania darmowych spinów, czy respinów. Automaty do gier za darmo to również idealna opcja dla wszystkich, którzy chcą zaoszczędzić czas i pieniądze. Możesz grać o dowolnej porze dnia lub nocy, nie marnując czasu na dojazd do kasyna oraz zacząć wybraną rozgrywkę bez żadnych wpłat na konto. Automaty do gier kojarzą nam się z dzieciństwem i niezwykle emocjonującymi rozgrywkami w gronie znajomych. Urządzenie uruchamiamy z chwilą wrzucenia monety do otworu. Niektóre z nich pozwalają na używanie specjalnych żetonów uprawniających do rozpoczęcia rozgrywki. Ten darmowy automat do gier spowoduje uśmiech na twojej twarzy. Grafika jest wyjątkowo przyjemna dla oka. Na bębnach znajdziemy dojrzałe, świeże owoce jak wiśnia, cytryna, śliwka, pomarańcza, arbuz, winogrona, truskawka i gujawa. Do biegu, gotowi, start. W grze tej do wykorzystania mamy od 1 do 40 linii wygrywających. Slot automaty do gry przebyły bardzo długą drogę od czasu wypuszczenia na rynek pierwszej gry slot w 1899 r., o nazwie Liberty Bell, dziś już prawdziwy klasyk. Także Ty możesz starać się wykorzystać wszystkie profity z grania w darmowe slot automaty do gry online, bez ściągania i bez konieczności żadnej rejestracji. Slots free created by tinysoft - the best las vegas free slots games offering the feeling of real casino experience, big wins & free spins and much more. download our free slots now and get best slot machine. Features: - You can play slots without wifi / slots without internet connection - realistic vegas casino games - our slots games are inspired by real slot machines - collect your …


Obudowa do Raspberry Pi, dedykowanego ekranu 7'' i kamery - Premium Case biała Botland - Sklep dla robotyków\nIndeks: RPI-06071 EAN: 634158589256\nObudowa, która mieści minikomputer Raspberry Pi z przymocowanym oficjalnym ekranem dotykowym 7 '' 800 x 480 px DSI. Posiada również miejsce na dedykowaną kamerę oraz zdejmowaną tylną klapkę w celu umożliwienia dostępu do złącz GPIO.\nOpis produktu: Obudowa do Raspberry Pi, dedykowanego ekranu 7'' i kamery - Premium Case biała\nZdejmowana klapka ułatwia dostęp do złącz wewnętrznych Raspberry Pi.\nPrzedmiotem sprzedaży jest obudowa, ekran dotykowy oraz minikomputer Raspberry Pi należy nabyć osobno.\nSpecyfikacja obudowy do Raspberry Pi, dedykowanego ekranu 7'' i kamery\nMożliwość wpięcia dedykowanej kamery Raspberry Pi\nObudowa do Raspberry Pi, dedykowanego ekranu 7” i kamery - Premium Case biała\nObudowa do zestawu Raspberry Pi + oficjalny ekrany Raspberry Pi 7’’ z miejscem na kamerę wideo w najlepszy sposób ochroni elektronikę. Zapewnia podstawową ochronę przed wstrząsami i uszkodzeniami mechanicznymi, izoluje od kurzu i pyłu.\nObudowa jest dokładnie dopasowana do minikomputera Raspberry Pi z oficjalnym, oryginalnym ekranem dotykowym 800 x 400 px DSI. Sprawia, że korzystanie z zestawu będzie jednocześnie i bezpieczniejsze, i wygodniejsze!\nOryginalna obudowa do zestawu Raspberry Pi + ekran 7” + kamera\nObudowa do Raspberry Pi, dedykowanego ekranu 7” i kamery - Premium Case biała umożliwia bardzo wygodne przyłączanie dodatkowych modułów. Odpowiada za to odsuwana klapka z tyłu obudowy, która prowadzi do złącza GPIO Raspberry Pi.\nPrezentowany Premium Case sprawia, że można zacząć korzystać z minikomputera Fundacji Raspberry Pi tak, jak z najbardziej eleganckiego tabletu. Opisywana elektronika nie jest dołączona do niniejszej oferty - przedmiotem sprzedaży jest sama obudowa w kolorze białym Premium Case. Zachęcamy do zakupu!


Polska – Express. The Australian-Polish Magazine\nW związku z pożarami trawiącymi Australię, Ambasada RP w Canberze i Ambasada Australii w Warszawie otrzymują z Polski oraz od Polonii w Australii wiele wyrazów solidarności oraz zgłoszeń gotowości niesienia pomocy. Dlatego, z inspiracji obu Ambasad, Fundacja Parków Narodowych i Dzikiej Przyrody (Foundation for National Parks and Wildlife, FNPW) uruchomiła […]\nPrzy okazji rozpoczętej lutego konferencji na temat pokoju i bezpieczeństwa na Bliskim Wschodzie, której gospodarzem jest nasz kraj zapytam: ilu moich Rodaków zna pewne związki Polski z Iranem? Myślę, że niestety niewielu ma świadomość, iż podczas II wojny światowej tysiące Polaków znalazło schronienie właśnie w tym bliskowschodnim kraju. W 1941 […]\nLiczba zezwoleń na pracę cudzoziemców w Polsce systematycznie rośnie. W 2017 r. wydano ich 235,6 tys. Było to o 108,2 tys. więcej niż w 2016 r. oraz 196,5 tys. więcej niż w 2012 r. Coraz więcej zezwoleń na pracę udzielanych jest we wszystkich województwach. Wydawane są one najczęściej dla obywateli […]\nAbp Andrzej Dzięga odznaczony „Gwiazdą Dyplomacji Litwy” W niedzielę 15 lipca br. abp Andrzej Dzięga, metropolita szczeciñsko-kamieński, odznaczony został przez Linasa Linkevicziusa, ministra Spraw Zagranicznych Litwy, odznaką honorową dyplomacji litewskiej za wkład w budowaniu i umacnianiu przyjaźni polsko-litweskiej. Uroczystość odznaczenia Arcybiskupa odbyła się po Mszy św. odprawionej za dusze […]\nCoraz więcej obcokrajowców chce pozostać w Polsce na dłużej — mówi w rozmowie z PAP Jakub Dudziak z Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Z danych urzędu wynika, że w pierwszym półroczu tego roku liczba cudzoziemców z zezwoleniami na pobyt zwiększyła się o 25 tys. W połowie tego roku takie zezwolenia posiadało […]\nPolacy zarabiją coraz więcej…\nZarabiamy coraz więcej, ale wciąż nie chcemy o tym rozmawiać Średnia płaca w pierwszym kwartale 2018 r. wynosiła w Polsce 4620 zł brutto. To o 6 p.p. więcej niż w analogicznym okresie roku ubiegłego. 3500 zł to z kolei wartość mediany – połowa Polaków zarabiała od tej kwoty więcej, a […]\nPodróże Polonia Polska\nRopa drożeje po największych spadkach od ponad roku Wycena kontraktów na ropę naftową w USA i Londynie rośnie, po tym jak benchmarki zanotowały w środę najmocniejsze spadki od ponad roku na fali obaw o spadek popytu w obliczu gróźb handlowych USA pod adresem Chin. Baryłka ropy West Texas Intermediate w […]


Wioletka na tropie zbrodni - Katarzyna Gurnard - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nWioletka na tropie zbrodni ebook i audiobook\nAutorka książki – Katarzyna Gurnard – Łodzianka. Po godzinach urzędowania pisze. Zaczytuje się w powieściach A. Christie oraz H. Murakamiego. Kocha rozwiązywać zagadki. Dla relaksu przestawia meble. Pięknie gra na pianinie (refren jednego utworu). Kolekcjonuje łyżeczki. Autorka komedii kryminalnej „Pani Henryka i morderstwo w pensjonacie”, wydanej nakładem wydawnictwa Lira.\n3,6 (110 ocen)\nISBN wydania elektronicznego (ePub): 978-83-65838-83-4\nISBN wydania elektronicznego (Mobi): 978-83-65838-84-1\nWiolka Koperek właśnie wychodziła. Dwunastogodzinna zmiana w fabryce o chwytliwej nazwie Słodziutka Babeczka dobiegła końca. Był to pięćdziesiąty trzeci dzień jej pracy. Siódmego września złożyła wypowiedzenie, zatem zgodnie z wyliczeniami poczynionymi przez dział kadr zostały jej jeszcze cztery dni harówki. Potem już tylko wolność i swoboda, hulaj dusza, piekła nie ma, tańce, hulanki, swawola!\nPoprzednio zatrudniła się w szeroko rozumianej informatyce, oczywiście nie bez powodu wybrała branżę zdominowaną przez mężczyzn. Licząca sobie trzydzieści dwie wiosny panna Koperek uznała bowiem, że wśród niepozornych klikaczy w powyciąganych swetrach ma szansę znaleźć miłość swojego życia. Dotychczas nie miała chłopaka, co jakoś szczególnie jej nie przeszkadzało, teraz jednak zaczęła się zastanawiać, czy nie czas na zmianę stanu cywilnego. Założyła, że stanowisko specjalisty do spraw testów będzie piastowała równo przez pół roku. Jeśli w tym okresie nie pozna w open spasie swojej drugiej połówki — odchodzi. Żadnych kompromisów. Dlaczego akurat pół roku? Tego nie potrafiła wyjaśnić nawet główna i jedyna zainteresowana. Ot tak, po prostu.\nKiedy szła pierwszego dnia do pracy w korporacji, oczyma wyobraźni widziała siebie u boku przystojnego amanta na ślubnym kobiercu. Ona w pięknej sukni z długim trenem dostojnie ciągnącym się w nieskończoność, on w garniturze skrojonym na miarę. Oboje uśmiechali się na zmianę to do siebie, to do gości. Wszędzie aż roiło się od nieskazitelnie białych róż. Wiola nie zdecydowała jeszcze tylko, czy pan młody ma być brunetem, blondynem, czy może lepsze byłoby owłosienie w niebanalnym kolorze rudym. Ponieważ nie mogła rozsądzić, postanowiła tę jedną kwestię pozostawić przeznaczeniu.\nMarzenia szybko rozwiała brutalna rzeczywistość. Panowie z wielkim zaangażowaniem stukali w klawiatury i choć odnosili się do Wioletki z życzliwością i sympatią, zupełnie nie dostrzegali w niej kobiety. Nie pomagały wdzięczenie się ani stroje podkreślające to, co w opinii panny na wydaniu było jej największymi atutami. Informatycy okazali się odporni na czar roztaczany przez nową współpracownicę.\nNietrudno się domyślić, że poszukiwania nie przyniosły oczekiwanego rezultatu, dlatego po arbitralnie wyznaczonym okresie Wioletka bez większego żalu uznała, że czas zwijać żagle. Jak postanowiła, tak też zrobiła. Jeszcze tego samego dnia znalazła w prasie przyciągające uwagę ogłoszenie, zgodnie z którym szukano słodziutkich babeczek do Słodziutkiej Babeczki. Nazwa firmy coś jej mówiła, szybko skojarzyła, że chodzi o podłódzką fabrykę łakoci. Ślinka pociekła jej na samą myśl o wyrobach tego znamienitego zakładu produkcyjnego. A co tam, pomyślała, decydując, że tym razem dla odmiany spróbuje sił w gastronomii.\nWymaganie wymienione w ofercie było tylko jedno: chęć do pracy, a akurat tego dziewczyna miała pod dostatkiem. Zatrudnienie dostała od ręki, prowadzący rozmowę kwalifikacyjną od razu poznał się na kandydatce, która wydawała się wprost idealna na obsadzane stanowisko. Trzeba dodać, że panna Koperek już na pierwszy rzut oka sprawiała wrażenie barwnej postaci z niewyczerpanymi pokładami optymizmu i pogody ducha. Jej po prostu nie dało się nie lubić.\nWiola nigdy wcześniej nie miała do czynienia z taśmą produkcyjną, okazało się jednak, że charakter pracy bardzo jej odpowiadał. Szybko awansowała z donosicielki kartonowych opakowań na nakładaczkę muffinek do plastikowych pojemników. Praca była przyjemna, ludzie mili i koleżeńscy, tylko te… słodycze. Pokusa była zbyt silna dla entuzjastki wszystkiego, co zawierało w składzie cukier.\nPo pierwszych dwóch tygodniach pracy dziewczyna zaczęła mieć problem z dopięciem spodni. Po dwóch miesiącach odłożyła dżinsy na samo dno szafy, a ich miejsce zastąpiły spódnice z gumką w pasie. Wraz z upływem czasu waga łazienkowa bezlitośnie pokazywała coraz wyższe wartości. Tego było już za wiele dla kogoś, kto od niepamiętnych czasów stosował diety odchudzające. I zupełnie nie miało tu znaczenia, że na przestrzeni tych wszystkich lat wskaźniki na wadze oscylowały w granicach osiemdziesięciu kilogramów — plus minus pięć.\nKażdy dzień w fabryce był dla Wioletki katorgą. To była walka! Walka z samą sobą o to, żeby nie podjadać. Gdzie tam walka! To była prawdziwa wojna! Ale babeczki wyglądały tak apetycznie… Kusiły czekoladową polewą, uśmiechały się mięsistymi rodzynkami, wprost nie sposób było się im oprzeć. Dlatego też, rada nierada, dziewczyna podjęła trudną decyzję o rezygnacji z pracy.\nTego dnia raczyła się bez opamiętania delikatesami, które miarowo, choć bez pośpiechu jechały po taśmie produkcyjnej wprost do jej dłoni. Nadzwyczajne łakomstwo wynikało z tego, że Koperek powoli zaczynała odczuwać nieuchronnie zbliżający się koniec nieograniczonego dostępu do jeszcze ciepłych wyrobów Słodziutkiej Babeczki.\nJak zawsze skrupulatna Wiola ze stanowiska pracy oddaliła się dokładnie o wyznaczonym czasie: ani minuty wcześniej, ani minuty później. Rękawem fartucha otarła z ust resztki białej czekolady i rzuciła się do wyjścia, krzycząc przez ramię w kierunku współpracowników lakoniczne „Nara!”. Musiała się spieszyć, ponieważ za trzynaście minut z przystanku po drugiej stronie ulicy odjeżdżał autobus linii trzydzieści osiem. Zgodnie z rozkładem na kolejny musiałaby czekać czterdzieści minut, a przecież — jak co tydzień — umówiła się na dwudziestą piętnaście u Zuźki, w telewizji leciał Poirot!\nSzybko przebrała się w przyzakładowej szatni z pozbawionego uroku stroju roboczego w bombowy T-shirt wyszywany cekinami z krótkim rękawem i obcisłą spódnicę koloru grafitowego. Wielkie ochronne buciory rzuciła z odrazą pod ławkę nieopodal swojej szafki, a na ich miejsce z ulgą przywdziała japonki. Po dwunastu godzinach noszenia znienawidzonego obuwia o wadze odpowiadającej pi razy drzwi niewielkiemu workowi kartofli stopy dziewczyny były tak opuchnięte, że klapki wydawały się jedyną możliwością. Po prawdzie Wiolka najchętniej chodziłaby boso, ale wbrew pokusie uznała, że to niebezpieczne — jeszcze wejdzie na szkło albo jakiś gwóźdź. Poza tym uważała, że te eleganckie buciki zakupione na ryneczku za pięć złotych całkiem nieźle podkreślają jej zgrabne łydki. Szczęśliwie dla niej wrzesień był bardzo ciepły, więc nie musiała się obawiać, że coś sobie odmrozi.\nSłodziutka babeczka energicznie popchnęła drzwi, które z impetem uderzyły o ścianę. Wypadła na korytarz, gdzie obok męskiej ubikacji stali niczego niespodziewający się konserwator Tadek Żakowski z Antkiem Maczkowskim z trzeciej linii. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie reakcja panów na widok współpracownicy. Kiedy tylko mężczyźni dostrzegli, a może trafniej należałoby powiedzieć — usłyszeli ją, zaczęli nerwowo coś upychać w przepastnych kieszeniach fartuchów, po czym w pośpiechu się rozeszli. Jeden wszedł do WC, drugi ruszył w kierunku przeciwnym do Wioletki. Jak zawsze spostrzegawcza, zdążyła zauważyć, że Żakowski schował pieniądze, a Maczkowski jakiś błyszczący przedmiot.\nZ uprzejmości krzyknęła za oddalającym się kolegą „Cześć”, ten jednak nie odpowiedział, co więcej: przyspieszył kroku. Koperek dałaby sobie rękę uciąć, że w jego spojrzeniu widziała strach. Dziwne, pomyślała. Nie było jednak czasu na głębszą refleksję, trzeba pędzić, bo Poirot nie poczeka.\nZziajana dopadła do przystanku na minutę przed autobusem. Trzydzieści osiem przyjechało punktualnie. Dziewczyna rozsiadła się na jednym z wolnych foteli i zastygła w mało inteligentnej pozie, z pustym wzrokiem utkwionym w szybie. Snuła domysły, co też ciekawego Agatha Christie przygotowała dla niej na wieczór. Oby tylko nie kradzież, pomyślała Wioletka, zakochana w kryminałach, których głównym bohaterem był trup.\nNastępnego dnia zaspała do pracy. Co prawda budzik już o piątej rano obwieścił, że czas wstawać, ale ona nic sobie z tego nie robiła. Znienawidzonemu urządzeniu zadała celny cios lewym sierpowym i wróciła w objęcia Morfeusza. Zegarek poddał się bez walki.\nTej nocy spała jedynie trzy godziny, więc trudno się dziwić, że jej reakcja była, delikatnie mówiąc, nerwowa. Po owocnym rozwiązaniu kryminalnej zagadki przez znamienitego detektywa Wiolka długo nie mogła zasnąć z nadmiaru emocji. Aby się wyciszyć, postanowiła przerzucić kilka stron romansidła gorąco polecanego przez bibliotekarkę. Miłosne rozterki głównej bohaterki były tak przejmujące, że Koperek nie mogła porzucić i tak już porzuconej przez męża Henrietty. Kiedy z wypiekami na twarzy dobrnęła do ostatniej strony powieści, mała wskazówka na zegarku z pajączkiem w roli sekundnika, który pamiętał jeszcze czasy jej dzieciństwa, niebezpiecznie zbliżyła się do cyfry dwa. Resztką sił Wioletka odłożyła książkę na nocny stolik, wyłączyła lampkę i praktycznie w tej samej chwili przeniosła się do krainy marzeń sennych.\nPo pół godzinie od pierwszego wezwania budzika z niewiadomych przyczyn dziewczyna samoczynnie otworzyła oczy. Trudno jednoznacznie stwierdzić, czy było to wynikiem wrodzonego poczucia obowiązku, czy może raczej nieustającego szczekania znienawidzonego psa sąsiada tuż za ścianą, do której przylegało łóżko Wioli.\nPrzebudzona zaczęła macać ręką okolice poduszki w poszukiwaniu telefonu komórkowego. Pod nosem mamrotała oszczerstwa skierowane do przebrzydłego sierściucha, który notorycznie wyrywał ją z błogiego snu. Kiedy udało jej się namierzyć komórkę, nieprzytomnym wzrokiem spojrzała na wyświetlacz, chcąc sprawdzić, o której to dziś godzinie york raczył rozpocząć swój, a przy okazji też jej, dzień. Zegarek pokazywał piątą trzydzieści trzy i mimo przecierania zaspanych oczu nie chciało być inaczej. W ułamku sekundy dziewczyna zupełnie zapomniała o futrzastym wrogu numer jeden.\n— MATKO BOSKA! — ryknęła na cały głos, wyskakując z łóżka niczym oparzona.\nPrzygotowania do pracy trwały około stu osiemdziesięciu sekund. Oczywiście nie było możliwości, żeby zdążyła na autobus o piątej trzydzieści pięć, który jeszcze jako tako dawał szansę dojechania na czas do fabryki.\nSpóźniona o prawie pół godziny, wpadła do szatni. W ekspresowym tempie przebrała się w robocze ciuchy. Na korytarzu nie było żywej duszy — współpracownicy od trzydziestu minut uwijali się przy maszynach.\nWioletka pędziła na złamanie karku w kierunku swojego stanowiska pracy. Wiedziała, że zanim dotrze na miejsce, musi minąć przeszklony gabinet kierownika. Poczuła niepokój. Istniało realne niebezpieczeństwo, że majster Eryk Pączyński nie przepuści okazji, żeby dać do wiwatu spóźnialskiej. Nie dalej niż trzy dni temu złapał Koperek na gorącym uczynku, kiedy oblizywała palce ubrudzone czekoladą. Rozpętało się wtedy prawdziwe piekło. Purpurowy na twarzy chyba z piętnaście minut niczym opętany wrzeszczał na całe gardło, że to w najwyższej mierze niehigieniczne, jak tak można? I co by było, gdyby dyrektor zauważył?! Wyrzucił z siebie jeszcze wiele innych słów, których Wioletka już nie usłyszała, nie miała bowiem w zwyczaju przejmować się głupstwami, a z całą pewnością zaistniałą sytuację zaliczyła do takich. Szef odgrażał się nawet, że potrąci jej z pensji za wszystkie zapakowane tego dnia babeczki, bo przecież na pewno są skażone — zupełnie tak jakby polizała każdą, pomyślała znudzona niekończącym się monologiem. Ostatecznie Pączyński zrezygnował z pomysłu, bo jego realizacja wymagałaby udania się do działu księgowości oraz wypełnienia całej sterty papierów, a tego naprawdę nie lubił.\nSkoro tak się pieklił o byle bzdurę, Wiolka aż bała się pomyśleć, co będzie, jeśli majster nakryje ją na karygodnym spóźnieniu. Nie mogła do tego dopuścić. Zwolniła kroku, na paluszkach podeszła możliwie jak najbliżej szyby. Co dalej? — myślała gorączkowo. Przezroczysta to ona, Wioletka Koperek, z całą pewnością nie była, a akwarium szefa jakoś ominąć trzeba. Widziała tylko jedno wyjście z tej trudnej sytuacji… Westchnęła przeciągle i runęła na kolana. Na czworakach, w absolutnej ciszy, zaczęła pokonywać ostatnią przeszkodę na drodze do miejsca przeznaczenia. Kanciapa sięgała aż do rogu korytarza. Dziewczyna szybko doszła do końca ściany i kiedy właśnie miała wstawać, usłyszała szept. Zamarła w bezruchu.\n— Ile za to chcesz? — zapytał głos należący do Antka Maczkowskiego.\n— Pięć dych — odpowiedział ktoś, w kim Wioletka rozpoznała majstra, przed którym właśnie się ukrywała.\n— Zapomnij pan! Przecież to zdzierstwo w biały dzień! — zbulwersował się Maczkowski.\n— Jakie zdzierstwo? Turbina pierwsza klasa! Bierz albo zmiataj do roboty. Nie mam czasu na głupoty.\nCiekawość była silniejsza niż instynkt samozachowawczy. Dziewczyna, która jeszcze przed chwilą umierała z niepokoju, że nakryje ją czepialski szef, teraz zupełnie zapomniała o pierwotnym powodzie, dla którego znalazła się w mało wygodnej pozycji. Zamiast obmyślać plan ratowania własnej skóry, z zaciekawieniem przysłuchiwała się negocjacjom. Ostrożnie wychyliła głowę zza rogu i łypnęła jednym okiem. Miała rację — jakieś dwa metry od niej stali sobie w najlepsze Pączyński z Maczkowskim, dokonując podejrzanej transakcji. Wprost nie można było sobie wymarzyć lepszego miejsca na szemrane interesy. W lampach nad ich głowami jakiś miesiąc temu przepaliły się trzy świetlówki, co dawało wygodne schronienie przed wścibskim wzrokiem pracowników hali produkcyjnej.\n— Dam cztery i ani złotówki więcej. — Antek targował się, zupełnie niezrażony tym, że ma do czynienia z przełożonym.\n— Pięć to moje ostatnie słowo. Dużo ryzykuję, mogę mieć kłopoty, jeśli wyjdzie na jaw, że to wziąłem. Ani mi się śni nadstawiać karku za kilka marnych groszy.\nRozległ się szelest reklamówki. Wiola trafnie domyśliła się, że to pewnie majster teatralnie pakuje do torby swoje dobro. Zupełnie jak na suku w Tunisie, pomyślała z uciechą. Jeszcze nigdy nie była zagranicą, tym bardziej w kraju oddalonym o trzy tysiące kilometrów od miejsca zamieszkania, ale widziała coś takiego w programie podróżniczym.\n— Spokojnie, po co od razu tak nerwowo? Przecież jakoś się dogadamy — powiedział pojednawczo Antek. — Czterdzieści pięć, niech pan chociaż tego piątaka odpuści.\n— Dobra, niech będzie. Bierz i znikaj mi z oczu, zanim się rozmyślę. Tylko schowaj to dobrze, żeby jakiejś chryi nie było.\nNa te słowa Wioletka wpadła w panikę. Cokolwiek miało miejsce przed chwilą, z całą pewnością zbliżało się do końca. Przeczuwała, że lepiej dla wszystkich byłoby, gdyby nikt się nie dowiedział, iż była świadkiem tej rozmowy. Trzeba wiać, pomyślała przytomnie, tylko gdzie? Wracać do szatni? Bez sensu. W gabinecie majstra też się przecież nie ukryje. Droga na halę produkcyjną prowadziła obok konspirujących mężczyzn — odpada. Zawsze jeszcze mogła tkwić na czworakach niczym idiotka, czekając na nie wiadomo co. Innych możliwości nie widziała. W czasie gdy Wiola rozważała, które z czterech równie beznadziejnych wyjść z sytuacji wybrać, z głośnika zawieszonego pod sufitem rozległ się głos kadrowej:\n— Panowie Pączyński, Maczkowski i pani Draceńska bezzwłocznie zgłoszą się do pokoju numer dziewięć.\nOpatrzność najwidoczniej czuwała nad Wioletką, bo jak wiadomo, na wezwanie do kadr reaguje się natychmiast. Personalna nie należy do osób, którym warto się narażać. Wspomniany gabinet znajdował się za halą produkcyjną, więc nie było obawy, że spiskowcy wpadną na Koperek. Wiola uniosła ku górze oczy oraz złożone do modlitwy dłonie i bezgłośnie podziękowała Bogu za pomoc.\nZ korytarza, na którym przed chwilą w najlepsze kwitł handel, teraz dochodziły odgłosy oddalających się w pośpiechu mężczyzn. Dziewczyna odczekała moment, czyli jakieś siedem sekund, bo dłużej nie wytrzymała, i wyjrzała, czy droga jest wolna. Pączyński z Maczkowskim musieli chyba włączyć turbodoładowanie, bo było widać już tylko kontury ich pleców wśród mrowia maszyn, taśm, słodyczy i pracowników.\nBez dodatkowych przygód Wiolka dopadła swojego stanowiska pracy, gdzie z przepraszającym uśmiechem na twarzy zastąpiła usłużną koleżankę, która wzięła na siebie pakowanie muffinek do pojemniczków. Praca zajmowała ręce, pozostawiając wolny umysł, który u panny Koperek tego dnia pracował na najwyższych obrotach. Do końca zmiany dziewczyna była pogrążona w rozmyślaniach, usilnie próbując zrozumieć znaczenie przypadkowo podpatrzonej sceny.\nNieobecność duchem Wioletki nie umknęła uwadze ogółu zebranych. Najpierw Laura musiała ją mocno potrząsnąć za ramię, żeby przypomnieć o trwającej od pięciu minut przerwie obiadowej. Później Koperek nie zauważyła, że zepsuła się maszyna, i niczego nieświadoma, namiętnie pakowała babeczki pozbawione polewy czekoladowej. Pewnie robiłaby to aż do końca dnia pracy, gdyby nie spostrzegawcza sprzątaczka, która zatrzymała taśmę. Najbliżsi współpracownicy zerkali na zazwyczaj pogodne i rozmowne dziewczę z lekkim niepokojem. Może ma jakieś kłopoty w domu albo się zakochała? — snuli domysły, próbując zrozumieć rzucające się w oczy roztargnienie lubianej przez wszystkich koleżanki.\nSzczęśliwie i bez większych strat dla fabryki dwunastogodzinna zmiana Wioli dobiegła końca. Autobus odwiózł ją na przystanek zlokalizowany pod blokiem z trzydziestominutowym opóźnieniem. Odbywał się jakiś maraton, dlatego pozamykano drogi i wszędzie były objazdy. Zniecierpliwiona dziewczyna wpadła do mieszkania niczym burza. Szybko zrobiła sobie kubek odchudzającej czerwonej herbatki (jak głosił opis na opakowaniu), chwyciła z lodówki już nieco mniej dietetyczne pęto kiełbasy i suchą pszenną kajzerkę z chlebaka, a następnie zasiadła z notesem przy kuchennym stole.\nKryminalne zagadki od zawsze były jej konikiem. Teraz po raz pierwszy w życiu miała okazję, by samodzielnie takową rozwiązać. Nie była jeszcze pewna, co konkretnie się dzieje, ale z całą pewnością rozmowa, którą podsłuchała w pracy, nie pozostawiała wątpliwości, że coś jest na rzeczy. Szybko połączyła to również z wczorajszą wymianą między Antkiem a Tadkiem, która na tle dzisiejszych wydarzeń nie wydawała się tak niewinna, jak na początku wyglądało.\nWioletka aż piszczała z radości, oczyma wyobraźni widząc siebie odbierającą gratulacje z rąk dyrektora fabryki, ba, może nawet samego prezydenta miasta, za wielkie zasługi na rzecz przywracania prawa i porządku w lokalnej społeczności. Czuła się dobrze przygotowana do roli detektywa, a to dzięki całej tonie przeczytanych i obejrzanych kryminałów. Przeżuwając niemały kęs podwawelskiej, mimowolnie uśmiechnęła się w poczuciu triumfu nad rodzicami. Mama i tato już w czasach szkoły podstawowej kręcili nosem na marnotrawstwo czasu i energii na literaturę niskich lotów, którą wybierała ukochana córka. Niezrażona strofowaniem jedynaczka kontynuowała obrany kurs, była bowiem przekonana, że całe godziny poświęcone na lekturę powieści kryminalnych kiedyś zaowocują. Ten czas właśnie nadszedł.\nNiestety był jeden zgrzyt: niespecjalnie cieszyło ją to, że głównym bohaterem zagadki miał być Antek Maczkowski, człowiek sympatyczny i ze wszech miar koleżeński. Radosne przeżywanie siebie w roli śledczej przyćmił więc problem natury etycznej. Koperek czuła, że jest coś winna współpracownikowi za pomoc, której udzielił jej po stłuczce miesiąc temu. Oczywiście Wiola nie bardzo widziała własną winę w zdarzeniu drogowym z jej czynnym udziałem, bo kto przy zdrowych zmysłach ma czas patrzeć na skrzyżowaniu w prawą stronę, kiedy spieszy się do fryzjerki? Gdyby wiedziała, że babsko wyskoczy nieoczekiwanie tym wypucowanym volvo, z pewnością poświęciłaby sekundkę na zatrzymanie się na stopie. Usprawiedliwiała się jednak tym, że przecież nie jest wróżką, więc siłą rzeczy nie potrafiła przewidzieć przyszłości. Zresztą teraz to nie miało znaczenia — fiat 126p był zmasakrowany. Jego i tak już wcześniej nadgryziona zębem czasu karoseria prezentowała sobą obraz nędzy i rozpaczy. Całe szczęście, że potwierdziła się mądrość taty, który zwykł mawiać: „Kiedyś to robili porządne samochody, nie to, co teraz”. Maluch odpalił i resztką sił, pozbawiony przedniej szyby oraz prawego lusterka, dotelepał się z prędkością pięciu kilometrów na godzinę do Maczkowskiego na podwórko oddalone o kilometr od feralnego skrzyżowania. Co zastanawiające, słowa ojca najwidoczniej nie obejmowały najnowszej wersji samochodu marki volvo, ponieważ jego właścicielka odjechała z miejsca wypadku jedynie z wgniecionym przednim błotnikiem, wyrazem zniesmaczenia na twarzy oraz z podpisanym oświadczeniem dla ubezpieczalni.\nUczynny kolega zgodził się garażować uszkodzone autko do czasu, kiedy Wioletka zdobędzie gotówkę potrzebną na jego naprawę. Myśląc o tym, co zupełnie bezinteresownie zrobił dla niej współpracownik, dziewczyna zastygła w bezruchu ze skuwką długopisu w ustach. Hm, a co, jeśli będzie musiała oddać go w ręce stróżów prawa? Przecież był dla niej zawsze taki miły…\nOstatecznie zdecydowała się nie rezygnować ze śledztwa. Nie potrafiła sobie odmówić tej przyjemności. Strasznie ją kusiło, żeby chociaż ten jeden raz poczuć się jak prawdziwy detektyw. Pomyślała, że przecież zawsze może tylko wybadać sytuację, a jeśli okaże się, że jej dobroczyńca ma nieczyste sumienie, to wtedy po prostu zmusi go do zadośćuczynienia fabryce, a potem zamknie sprawę. Co więcej, po chwili uznała nawet, że lepiej będzie, jeśli ona się tym zajmie, niż miałyby to zrobić władze, bo wtedy o polubownym rozwiązaniu nie będzie mowy. Kto wie, może tylko dzięki niej kolega zachowa pracę i uchroni się przed karą.\nZdecydowała, że na początek trzeba uporządkować to, co wie, oraz opracować plan działania. Odgryzła spory kawał bułki i zabrała się do pisania. Na pierwszej stronie nagryzmoliła:\nMiejsce sprawy: fabryka Słodziutka Babeczka\nAntek Maczkowski — główny podejrzany\nPłaci za części i…\nNo właśnie, i co? Zaczęła się zastanawiać. Czym mogło być błyszczące coś, które widziała koło toalet? Na diamenty za duże, do szkła niepodobne. O matko! Złapała się za głowę. Przecież to z pewnością części maszyn! Wyrwała kartkę i zaczęła od nowa.\nSkupuje części maszyn.\nPytania: Komu je sprzedaje?\nZalecenia wobec podejrzanego: nie spuszczać z oczu\nPo zapisaniu tych kilku zdań mocno się zadumała, marszcząc brwi. Upiła łyk herbaty i pokiwała głową. Następnie powoli i z namaszczeniem dopisała trzy wielkie wykrzykniki po „nie spuszczać z oczu!!!”. Miała przeczucie, że Antek jest mózgiem operacji i jeśli chce rozwiązać sprawę, to na nim musi skupić całą swoją uwagę.\nTadek Żakowski — też podejrzany, ale inaczej\nDostarcza części maszyn.\nPytania: Skąd je bierze?\nZalecenia wobec podejrzanego: dyskretnie obserwować\nEryk Pączyński — też podejrzany, ale inaczej\nZadowolona z poczynionych notatek, z głośnym hukiem zamknęła brulion, dokończyła kolację i udała się na zasłużony odpoczynek. Następnego dnia miała wolne, ale próżnowanie zupełnie nie było jej w głowie. Postanowiła dobrze wykorzystać to, że nie idzie do pracy, i co nieco się doszkolić, dlatego z wybiciem na zegarze godziny dziesiątej nacisnęła klamkę drzwi pobliskiej biblioteki. Przez dłuższą chwilę skanowała wzrokiem półki w poszukiwaniu pozycji książkowych, które mogą się jej przydać w prowadzeniu śledztwa. Kiedy wychodziła z naręczem użytecznej literatury, była więcej niż pewna, że podoła wyznaczonemu zadaniu.\nKoperek narzuciła sobie duży rygor do czasu zakończenia dochodzenia: tylko praca i działania operacyjne zmierzające do zdemaskowania winnego. Absolutnie nie mogło być mowy o żadnym rozpraszaniu się towarzyskimi spotkaniami czy pogaduszkami przez telefon. Prosto z fabryki należało pędzić do domu, sporządzać notatki i czytać literaturę specjalistyczną.\nWiolka wprost nie mogła się doczekać, kiedy będzie jej kolejna zmiana. Do końca okresu wypowiedzenia zostały tylko trzy dni. Kiedy ubierała się w łazience, ze złością myślała o tym, jak mało pozostało jej czasu, podczas gdy tak wiele było do zrobienia, tyle niewiadomych, no i żadnych namacalnych dowodów popełnionego przestępstwa. Przez chwilę żałowała nawet, że odchodzi ze Słodziutkiej Babeczki, jednak kilka minut walki o zapięcie dżinsów ostudziło jej zapał, żeby kontynuować pracę w tej jaskini pokus.\nStarcie Wioletka vs. przyciasne spodnie zakończyło się wygraną dziewczyny. Co prawda materiał wżynał jej się tu i ówdzie, o siadaniu nie mogło być mowy, ale guzik udało się wcisnąć do dziurki. Zwarta i gotowa Koperek popędziła w podskokach na autobus, a następnie niesiona niemalże na skrzydłach znalazła się przy stanowisku pracy na piętnaście minut przed wyznaczonym czasem. W kieszeni fartucha ukryła telefon komórkowy, którym planowała sfotografować Maczkowskiego podczas dokonywania transakcji.\nDrogą dedukcji uznała, że niebudzący niczyich podejrzeń kolega trudni się skupem części do maszyn należących do fabryki. Idąc dalej tym tokiem myślenia, wniosek sam się nasuwał: kradzieżą na jego zlecenie zajmują się Żakowski, Pączyński i Bóg jeden wie kto jeszcze. Następnie zapewne Antek sprzedaje żelastwo z zyskiem, bo po co innego by mu ono było? Komu sprzedaje? Tego nie wiedziała — na razie.\nDziewczyna czekała na początek zmiany, stojąc tylko z pozoru bezcelowo obok dozownika z płynem do dezynfekcji rąk. Ludzie powoli zaczynali się schodzić. Dyskretnie rozglądała się na boki w nadziei, że uda jej się zobaczyć coś podejrzanego. Przezornie trzymała rękę w kieszeni, ściskając aparat telefoniczny.\nNiestety dzień nie przyniósł postępów w śledztwie. Nie pomogło ani natrętne gapienie się na potencjalnych przestępców, ani podążanie krok w krok za Maczkowskim. Kiedy tylko śledzony współpracownik oddalał się ze stanowiska pracy, Wiola porzucała swoje zajęcie i pędziła za nim niczym wystrzelona z procy. Było to możliwe dzięki pomocy usłużnej sprzątaczki, pani Draceńskiej, która bez mrugnięcia okiem rzucała mop i spieszyła koleżance z pomocą. Oczywiście samozwańcza detektyw nie była taka głupia, żeby zdradzać prawdziwy powód wielokrotnej dezercji. Zamiast tego sprytnie wymawiała się niecierpiącą zwłoki potrzebą skorzystania z toalety.\nPo trzecim razie pani Janeczka domyśliła się, że współpracownica musi mieć problem wstydliwej natury. Doświadczona życiowo dama nie zamierzała peszyć młodej panienki pytaniami wprost. Po chwili zastanowienia stwierdziła, że z pewnością chodzi o biegunkę.\nDobroduszna kobieta nie potrafiła pozostać obojętna na cierpienie bliźniego, dlatego kiedy Koperek wróciła z kolejnej wycieczki do WC, sprzątaczka ruszyła do swojej kanciapy. Wyjęła z apteczki listek węgla leczniczego i zaparzyła herbatkę z liści babki lancetowatej. Z przygotowanymi medykamentami bezzwłocznie wróciła do dziewczyny, dyskretnie wsunęła jej do kieszeni tabletki, do ręki wcisnęła kubek, rozejrzała się na boki, czy czasem ktoś nie podsłuchuje, i konspiracyjnie wyszeptała:\n— Weź cztery i popij tym. — Wskazała na wstępnie ostudzony napar.\n— Ależ naprawdę nie trzeba… — wymamrotała Wioletka, której twarz przybrała kolor dojrzałego pomidora.\n— Tu się nie ma czego wstydzić, moje dziecko. Każdy przynajmniej raz w życiu doświadczył rozwolnienia. Nie dalej niż tydzień temu sama miałam, to wiem, co przeżywasz. Pij, dziecko, pij. Zobaczysz, to pomoże — zachęcała życzliwie Draceńska.\nDziewczyna była zmieszana. Wystarczyło, że zerknęła na nazwę leku, który sprzątaczka jej zaordynowała, żeby od razu odgadnąć, jaki był tok myślenia samarytanki. Nie bardzo miała ochotę raczyć się pigułami, a na dokładkę popijać ziółka, skoro nic jej nie dolegało. Nie chciała jednak odmową sprawić przykrości pani Janeczce. Mogłaby oczywiście uniknąć całej tej sytuacji, uchylając rąbka tajemnicy w temacie prowadzonego śledztwa, ale to nie byłoby profesjonalne. Czuła, że jako detektyw musi trzymać język za zębami i poświęcić się w imię wyższej idei, dlatego powiedziała:\n— Bardzo dziękuję. Pani jest złotą kobietą.\nWyłuskała cztery tabletki, wrzuciła je do ust i jednym haustem wypiła całą zawartość kubka.\n— Na zdrowie, moje dziecko — odpowiedziała pani Janeczka, zadowolona ze swojego dobrego uczynku, po czym niespiesznie oddaliła się w kierunku stołówki.\nWieczorem Wioletka naszykowała długopis, dwa kolorowe markery i zasiadła do stołu, na którym leżał notatnik z zapiskami dotyczącymi śledztwa. Powoli otworzyła go na pustej stronie i z niezadowoleniem rysującym się na jej pulchnej twarzy napisała:\nPostępy w śledztwie: brak\nNowi podejrzani: brak\n1. dalsza obserwacja podejrzanych\n2. przeprowadzenie wywiadu środowiskowego; obiekt zainteresowania; Antoni Maczkowski\nDni pozostałe do końca śledztwa: 2 (21, 22 września)\nPomimo że wiele do zapisania nie było, to czynność zajęła jej dobre dwadzieścia pięć minut. Włożyła dużo wysiłku w to, żeby litery były równe, pismo staranne, a najważniejsze informacje zakreślone na zielono. Daty oznaczyła kolorem czerwonym (dla uwypuklenia dramaturgii). Kto wie, komu mogą się przydać jej notatki dotyczące sprawy? Może pewnego dnia zostaną opublikowane w podręczniku dla śledczych? Rozdział w książce powinien zostać zatytułowany Pierwsze śledztwo znamienitej detektyw Wioletty Koperek, fantazjowała, wykrzywiając przy tym usta w mimowolnym uśmiechu. Z krainy marzeń do świata rzeczywistego wezwał ją gwizdek czajnika obwieszczający, że woda na herbatę się zagotowała.\nPołożyła się spać wcześniej niż zazwyczaj. Nazajutrz czekał ją dzień pełen działań operacyjnych, dlatego należało dobrze wypocząć.\nRankiem jak zawsze pełna optymizmu ochoczo potruchtała do pracy. Niestety, spotkało ją duże rozczarowanie. Ledwie przekroczyła próg fabryki, a już wiedziała, że główny podejrzany wziął urlop na żądanie. Początkowo Wioletkę zalała fala złości, szybko jednak przywołała się do porządku. Co prawda tego dnia nie było szansy na złapanie złoczyńcy na gorącym uczynku, ale przecież na liście zaleceń jak wół widniał nie mniej ważny punkt — wywiad środowiskowy.\nZbieranie informacji postanowiła zacząć od najbliższego kolegi Antka — Janka. Ponieważ od potencjalnego źródła wiedzy o Maczkowskim pannę Koperek dzielił dystans dwustu metrów, zadanie nie było wykonalne w czasie, kiedy babeczki jechały na taśmie. W żaden sposób nie zniechęciło to Wiolki, która postanowiła złapać go na stołówce podczas przerwy obiadowej. Pomyślała, że to nawet lepiej, bo ma więcej czasu na przygotowanie się do przesłuchania.\nO dwunastej wszyscy pracownicy bezzwłocznie przerwali wykonywane czynności, nie bacząc na to, na jakim są etapie procesu produkcyjnego. Wyłączyli maszyny i pospieszyli do kafeterii.\nDzięki refleksowi Wioletce udało się na ostatniej prostej wyprzedzić i podsiąść współpracownika, który planował zająć ostatnie wolne krzesło obok Janka. Zgodnie z obmyślonym przez siebie planem dziewczyna zamierzała na początek poobserwować zebranych, a następnie sprytnie, nie budząc niczyich podejrzeń, włączyć się do rozmowy, żeby po chwili inteligentnie wziąć Jana w krzyżowy ogień pytań na temat Maczkowskiego.\nPonieważ zazwyczaj Koperek jadła z koleżankami ze swojej linii, fakt, że zdecydowała się przysiąść do grupy fanów futbolu, wzbudził zainteresowanie współpracowników. Co chwilę ta czy inna osoba z zaciekawieniem, a nawet zdumieniem, zerkała znad parującej zupy bądź kotleta z tłuczonymi ziemniakami i mizerią na przysłuchującą się rozmowie mężczyzn Wioletkę.\nPoczątkowo sprawy nie toczyły się po myśli dziewczyny. Panowie z wielkim zaangażowaniem rozprawiali o meczu piłki nożnej, który — jak wynikało z dyskusji — miał miejsce wczoraj wieczorem i był szalenie pasjonujący. Wiolka o piłce nożnej wiedziała tylko tyle, że gra się skórzaną szmatą, za którą biega dwudziestu dwóch zgrzanych chłopa i usiłuje trafić nią do bramki przeciwnika. To nie wystarczało, rzecz jasna, żeby gładko włączyć się do rozmowy zagorzałych kibiców, pokrzykujących na siebie i kłócących się o to, czy w dwudziestej drugiej minucie spalony był czy może jednak go nie było. Nic to, pomyślała, trzeba być elastycznym. Nikt nie mówił, że praca detektywa jest łatwa.\n— Jaki tam spalony! Faul jak nic! — wypaliła niespodziewanie.\nPrzy stoliku zapadła absolutna cisza. Wszystkie męskie oczy zwróciły się w kierunku niewiasty.\n— Widziałaś wczorajszy mecz? — zapytał Janek, przerywając niezręczne milczenie.\nKoledzy patrzyli na nią z zaskoczeniem, oczekując odpowiedzi. I co teraz? — biła się z myślami. Skłamać, że tak? Wtedy trzeba się liczyć z pytaniami dotyczącymi tego meczu, na które nie potrafiłaby odpowiedzieć, a co za tym idzie: wyjdzie na idiotkę. Powiedzieć, że nie, i też wyjść na idiotkę? A jeszcze upływający czas… Przez ich głupią dyskusję zmarnowała większość przerwy, zastanawiając się nad jakimś inteligentnym przerywnikiem. Za dziesięć minut rozejdą się do swojej pracy, a ona dowie się na interesujący ją temat, czyli działalności przestępczej Maczkowskiego, dokładnie nic. A co mi tam, pomyślała, po czym odważnie powiedziała:\n— Phi, jakiś tam głupi mecz! Lepiej powiedz, czemu Antka dzisiaj nie ma w robocie.\nZebrani wokół stołu automatycznie stracili zainteresowanie Wioletką i wrócili do przerwanego tematu. Janek czuł, że niegrzecznie byłoby do nich dołączyć, ignorując pytanie koleżanki, chociaż szczerze mówiąc, miał na to wielką ochotę.\n— Wziął dzień na żądanie. Rano zadzwonił do mnie, coś mu wyskoczyło. Prosił, żebym przekazał majstrowi, że go nie będzie — odpowiedział uprzejmie.\n— Ojej… Mam nadzieję, że nie stało się nic złego! Powiedział ci coś więcej? — zapytała, natrętnie wpatrując się w Jana w nadziei, że wyczyta z jego twarzy informację o przełomowym znaczeniu dla śledztwa.\n— Wioletka, naprawdę nic nie wiem. — Kolega przepraszająco rozłożył ręce. — A w ogóle czemu cię to tak interesuje? — odbił pytanie.\n— Nie, nic, tak tylko pytam z ciekawości. — Speszyła się. — A co u ciebie?\n— Dobrze, dzieciaki zdrowe, do szkoły nie chcą chodzić, ale w ich wieku to normalne. Mówię ci, Wioletka, z nastolatkami idzie oszaleć. Jednego dnia są takimi słodziutkimi pulchnymi bobaskami, biegają za tobą, mówią „tato, kocham cię”, a następnego budzisz się i nie możesz uwierzyć, że czas tak szybko leci.\nAż do końca przerwy mężczyzna opowiadał jej o dzieciach, żonie, działce, postępującej inflacji i ogólnie o życiu. W tym czasie Wiolka uśmiechała się ładnie, ale jej myśli błądziły wokół nieobecności dotychczas zawsze sumiennego Maczkowskiego. Coś jej w tym wszystkim nie grało. I to drgnięcie mięśnia koło prawego oka Janka (niewielkie, ale jednak wyraźnie je dostrzegła!), kiedy mówił, że nie wie, dlaczego kolegi nie ma w pracy. Była bardziej niż pewna, że ją okłamał. Tylko dlaczego? Nagle doznała olśnienia. Pani Bożenka! Jasne! Że też wcześniej na to nie wpadłam, zrugała się. Któż lepiej wiedział WSZYSTKO, a nawet więcej niż wszystko o pracownikach Słodziutkiej Babeczki niż prawa ręka dyrektora?\nNa oko pięćdziesięciopięcioletnia pani Bożena pracowała w fabryce od dnia jej otwarcia. Nie tylko posiadała informacje formalne i nieformalne dotyczące działalności firmy oraz zatrudnionych w niej osób, ale również chętnie się nimi dzieliła. Kto tylko miał wolną chwilę i lubił poplotkować, zachodził do sekretarki na niezobowiązującą kawkę. Dzięki temu zarówno prawdziwe, jak i wyssane z palca nowinki rozprzestrzeniały się w zatrważającym tempie.\nPanna Koperek z niecierpliwości przestępowała z nogi na nogę, wyczekując właściwego momentu, kiedy uda jej się wyrwać chociaż na krótką chwilę do źródła wiedzy wszelakiej. Nie zamierzała jednak ryzykować zatwardzenia, prosząc znów o pomoc Draceńską. Po raz pierwszy w życiu szczerze żałowała, że nie pali papierosów, bo miałaby doskonałą okazję do oddalenia się ze stanowiska bez wzbudzania podejrzeń, w tym tych dotyczących funkcjonowania jej układu pokarmowego. Tak, zdecydowanie musi w wolnej chwili rozważyć rzucenie się w sidła nikotynowego nałogu, pomyślała, przekonana o własnej błyskotliwości.\nNiestety okazja do opuszczenia taśmy nie nadarzyła się, dlatego dziewczyna odczekała do przerwy o czternastej pięćdziesiąt, po czym ruszyła truchtem w kierunku gabinetu dyrektora. Delikatnie zapukała do drzwi, a w odpowiedzi usłyszała zapraszające:\n— Ładny kolor, nieprawdaż? — zapytała kobieta, wyciągając w kierunku przybyłej rękę z rozcapierzonymi palcami.\n— Ładny — przytaknęła Wioletka, starając się nie zemdleć.\n— Kupiłam na ryneczku u Ruskich za dwójkę! Nie mogłam przepuścić takiej okazji, więc wzięłam od razu cztery. Kochaniutka, co tak stoisz? Siadaj — zaleciła, wskazując krzesło z drugiej strony biurka. — Co cię do mnie sprowadza, złotko?\nWiola, która powoli zaczynała odczuwać skutki wchłaniania oparów mazidła, ciężko opadła na drewniane siedzisko. Natychmiast jednak pożałowała swojego kroku, ponieważ im bliżej źródła skażenia, tym trudniej było wytrzymać. Zaczęły jej łzawić oczy, zakręciło się w głowie. Jak to możliwe, że pani Bożenka spokojnie maluje paznokcie, niczego nie czując? — dziwiła się ofiara przemysłu kosmetycznego zza wschodniej granicy.\n— Przyszłam zapytać, co u pani słychać, i pożegnać się. To mój przedostatni dzień w fabryce — wymyśliła na poczekaniu.\n— No tak, odchodzisz. Wielka szkoda, jesteś taką miłą dziewczyną. Będzie nam ciebie brakowało, kochaniutka. A co u mnie? Sama widzisz. — Wskazała na zgromadzoną przed nią stertę makulatury. — Dużo pracy, ale nic nie poradzisz, lepsze to niż bezrobocie.\n— W sumie racja — przytaknęła Wiolka. — A właśnie, mówiąc o pracy, widziałam, że Maczkowskiego dzisiaj nie ma. Ciekawe, o co może chodzić. Mam nadzieję, że nic się nie stało — trochę niezręcznie sprowadziła rozmowę na interesujący ją temat. Jednak wobec braku postępów śledztwa oraz zaburzającego jasność myślenia smrodu nie była w stanie wykrzesać z siebie niczego bardziej błyskotliwego.\nSzukająca taniej sensacji prawa ręka dyrektora nachyliła się w stronę gościa i wyszeptała, raz po raz zerkając na drzwi gabinetu przełożonego:\n— Też słyszałam, że go nie ma. Powiem ci, złociutka, że to chyba pierwszy raz, kiedy nie przyszedł do pracy bez co najmniej tygodniowego uprzedzenia! A pamiętaj, że pracuje u nas od matury, razem zaczynaliśmy tu, w fabryce, kiedy ją otwierali. Kto jak kto, ale Antoni nigdy nie narażał się personalnej, a przecież wszyscy wiemy, że dzień na żądanie nie podoba się władzy. Majster musiał na cito szukać na jego miejsce zastępstwa, bo inaczej cała trzecia linia miałaby przestój — kontynuowała wywód podekscytowana sekretarka. — On to pilnuje pracy. Ma dwoje dzieci, jedno studiuje, drugie w liceum. A żona? Ile ona zarobi u konkurencji? Na dokładkę jeszcze mieszkają u nich teściowie. Wykarm, ubierz wszystkich z niskich pensji. Ja mu się nie dziwię, że uważa na każdy ruch. Jakby go zwolnili, oj, nie byłoby za wesoło w domu Maczkowskich!\n— Faktycznie, nieciekawie — przyznała Wioletka ze smutkiem w głosie. — Teraz tak sobie pomyślałam, że nic o nim nie wiem. — Dziewczynie zrobiło się szkoda kolegi.\nW obliczu takich trudności życiowych zrozumiałe było, że ojciec rodziny szuka pieniędzy, gdzie popadnie. Koperek poczyniła wewnętrzną refleksję, że bieda czasami nawet uczciwego może sprowadzić na ścieżkę przestępstwa.\n— Ej, aniołeczku, rozchmurz się! — powiedziała pani Bożenka na widok niewyraźnej miny koleżanki. — Zdradzę ci w tajemnicy, że chyba ostatnio poprawiło się u nich finansowo.\n— Sama widziałam. W zeszłym tygodniu spotkałam go, gdy wchodziłam do pracy, a on wychodził. Mówię ci, odstawił się jak stróż w Boże Ciało: eleganckie spodnie zaprasowane w kant ostry jak brzytwa, do tego lakierki na wysoki połysk. A wszystko nowiutkie, od razu widać, że drogie. Dior jakiś czy inny Armani.\n— Może dostał od kogoś.\n— Poczekaj, to nie wszystko! W poniedziałek, kiedy podlewałam kwiatki na parapecie, widziałam Maczkowskiego, gdy przyjechał, nie uwierzysz czym… — Zrobiła pauzę dla podniesienia napięcia, a następnie dokończyła podekscytowanym głosem: — Skuterem! Piękny, lśniący, niemalże pachniał nowością. Taki czerwony, pierdziało toto na całe podwórko — powiedziała kobieta zadowolona z poczynionej przez siebie obserwacji. — Złociutka, a co ty tak przygasłaś? Może się przeziębiłaś? Na pewno winne są te przeciągi. Drzwi i okna na całej hali pootwierane, a przecież mamy wrzesień! Komuś się lato z jesienią pomyliło. Nim się obejrzymy, pół hali poleci na L4.\n— Nie, nie, nic mi nie jest. To chyba tylko od tego lakieru, a pani nic nie czuje? — Dziewczyna szybko zmieniła temat.\n— No pewnie, że czuję, co mam nie czuć — sekretarka uśmiechnęła się szeroko — ale powiem ci, że warto trochę pocierpieć dla piękności. Jeśli pomaluję ruskim, to się trzyma dwa tygodnie, a te sklepowe za chwilę odpryskują — dokończyła, po czym zerknęła na zegarek. — Już piętnasta! Słoneczko, miło się rozmawiało, ale muszę lecieć. Korzystając z okazji, życzę ci wszystkiego dobrego, na pewno zaraz znajdziesz nowe zatrudnienie.\n— O matko, przecież przerwa mi się skończyła! — Koperek skoczyła na równe nogi i zupełnie zapominając o pożegnaniu, pogalopowała z powrotem do pracy.\n— Ech… — westchnęła rozczarowana kobieta, która miała w planie słusznie wyściskać młodą koleżankę. Niestety, zanim udało jej się wydostać zza gigantycznego biurka, Wiola zdążyła wybiec. Trudno, i tak niedługo nadarzy się okazja, żeby należycie pożegnać tę miłą dziewczynę, pomyślała i zaczęła nieporadnie zgarniać ręką rzeczy do torebki. Czyniła przy tym duży wysiłek, żeby nie zetrzeć mokrego lakieru na paznokciach.\nWracając z pracy, Wioletka zrobiła w pobliskim spożywczaku niewielkie zakupy, brakowało jej produktów pierwszej potrzeby, jak mleko, chleb czy masło. Śledztwo śledztwem, ale przecież jeść trzeba. Dziewczyna ociągała się w sklepie tak długo, jak tylko mogła. Najpierw grzebała w skrzynce z jabłkami, potem macała przez folię wszystkie bochenki chleba, a na koniec oglądała pod światło butelki z mlekiem. Nietypowe zachowanie klientki zmobilizowało sprzedawczynię do bacznej obserwacji. Pewnie złodziejka, pomyślała, nie spuszczając z oka dziewczyny ubranej w przyciasne dżinsy i sweter w trudnym do określenia kolorze.\nWiola, odprowadzona do samego progu wzrokiem przez ekspedientkę, prosto ze sklepu udała się spacerkiem do domu. Kusiło ją, żeby zajść chociaż na krótką chwilę do przyjaciółki na ploteczki, ale przecież obowiązki wzywały…\nWieczorem zasiadła przy kuchennym stole z zeszytem. Jednak zamiast zabrać się do sporządzenia notatki, wyjrzała przez okno. Starała się bowiem możliwie jak najbardziej odsunąć w czasie moment, kiedy naniesie na papier pozyskane tego dnia informacje, w oczywisty sposób obciążające Antoniego. Miała nieuzasadnione niczym poczucie, że dokonanie zapisu będzie równoznaczne z ostatecznym i nieodwracalnym skazaniem Maczkowskiego. Trudno jej było pogodzić się z faktem, że kolega jest naprawdę winny. Cała ekscytacja związana ze śledztwem oraz sobą w roli detektywa gdzieś wyparowała. Wiola szczerze żałowała, że w ogóle dowiedziała się o przestępstwie, jednak ze smutkiem musiała przyznać, że teraz nie było już odwrotu. Maszyna śledcza została wprawiona w ruch. Czasu nie da się cofnąć.\nSiedząc tak niczym sędzia przed wygłoszeniem wyroku, od niechcenia zerknęła na trzy emerytki okupujące osiedlową ławeczkę. Starsze panie debatowały na jakiś temat, żywo gestykulując. Po dłuższej chwili dziewczyna przeniosła wzrok na czteropiętrowiec ustawiony dokładnie vis-à-vis jej bloku.


Especially Escada Elixir - nowy zapach od Escady (FOTO) - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Perfumy Wiosna 2013 » Especially Escada Elixir - nowy zapach od Escady (FOTO)\nEspecially Escada Elixir - nowy zapach od Escady (FOTO)\nperfumy wiosna 2013 bar rafaeli bar refaeli escada modne zapachy\nperfumy wiosna 2013/Escada\nTwarzą kampanii została Bar Rafaeli.\nEscada wypuściła tej wiosny kolejną, ultra kobiecą linię perfum.\nTym razem jest to Especially Escada Elixir, czyli bardziej intensywna wersja Especially Escada, który swoją premierę miał w 2011 roku.\nW efektownej buteleczce odnajdziemy nuty gruszki, nasion Ambrette i grejpfruta. Serce pachnie ylang-ylang i świeżymi akordami suszonych śliwek. Baza rozbrzmiewa paczulą, białym piżmem i wanilią.\nTwarzą kampanii została Bar Rafaeli, którą mogliśmy podziwiać na plakatach promujących zapach Especially Escada.\nBar w kampanii z 2011 roku:\nCasualowy look gwiazd! Na otwarciu salonu marki Manila Grace pojawiło się małe grono celebrytek, których nie możemy zaliczyć do stałych salonowych bywalczyń. Tego dnia zdecydowanie dominował styl casualowy, jedynie Katarzyna ... czytaj więcej


Informacja nr 23 - o zmianie koloru na szlaku Wokół Jeziora Czarnego.\nW związku z rozwojem sieci szlaków Kociewia w części południowo-wschodniej oraz budową połączeń szlaków istniejących z nowymi szlakami Ziemi Gniewskiej i okolic dokonano zmian koloru na szlaku dookolnym Wokół Jeziora Czarnego z Osieka do Osieka dotychczas w całości zielonego. Aktualnie szlak ten został rozdzielony na dwa odcinki, które będą stanowić fragmenty nowych szlaków. Zatem po wschodniej stronie Jeziora Czarnego prowadzi szlak nadal koloru zielonego, który za przesmykiem międzyjeziornym powiedzie zachodnim brzegiem północnej części jeziora i dotrze do Skórcza. Po uzupełnieniu tej części szlak przyjmie nazwę Wzdłuż Jeziora Czarnego.\nNatomiast zachodnia część szlaku - od przesmyku do Osieka - posiada teraz kolor czarny. Przewidziane jest dalsze poprowadzenie szlaku czarnego w kierunku wschodnim do nowo powstałego węzła szlaków w Smętowie. .\nGdańsk, październik 2007.


My Hero Academia- temat ogólny - Strona 9 - Forum Waneko\nPost autor: Itachi Uchiha » śr lis 20, 2019 9:32 pm\nOkładka 25 tomu\nPost autor: Kocurzyca » śr lis 20, 2019 9:52 pm\nO ile nie lubię okładek z BnHA z samymi twarzami, to ta mi się akurat bardzo podoba, pasuje do arcu i ogólnie momentu w mandze.\nBtw kojarzy mi się trochę z okładkami Tokyo Ghoula xD\nPost autor: MarcinManga » czw lis 21, 2019 4:05 pm\nOkładka nowelki "Heroes: Rising"\nPost autor: MarcinManga » pn gru 02, 2019 3:21 pm\nOkładka 8 tomu Vigilante\nPost autor: MarcinManga » śr gru 04, 2019 4:34 pm\nGrzbiety tomów 1 - 25\nPost autor: Kocurzyca » pt gru 13, 2019 3:38 am\nWyniki kolejnego Popularity Polla ^-^\nPost autor: kesah » czw sty 09, 2020 9:21 am\nJa nie dawno nabyłem kilkanaście tomów My Hero Academia i w sumie uważam, że manga powinna być wydawana w nieco większym formacie. Po prostu tekst i rysunki strasznie się ze sobą zlewają w tych małych kadrach. My Hero Academia to jednak nie jest Dragon Ball, gdzie tekstu będzie tyle co kot napłakał a więcej to będą rysunki. Ogólnie jednak pozytywne mam wrażenia z czytania, jednak uważam, że wydawany format do tej mangi jest za mały.\nPost autor: Mr.Chiquita » czw sty 09, 2020 10:39 am\nOryginalny format na wysokość tomiku, jest taki sam. Na szerokość Waneko ma nawet 1 cm więcej - ale głównie dlatego, że muszą mieć większy margines, bo używany jest sztywniejszy papier niż ten z oryginału.\nZawsze możesz przestawić się na angielskie wydanie, gdzie VIZ używa faktycznie większego formatu. No i jest dalej z historią.\nBo podejrzewam, że w Japonii pomyślą nad tym dopiero po zakończeniu serii. Przy okazji jakiegoś wznowienia.\nPost autor: Meliona » sob lut 08, 2020 9:15 am\nJest drama związana z niefortunnym imieniem jednego z bohaterów. Otóż jego imię przypomina zbrodnie wojenne Japończyków z czasów WW 2 dokonywane na Chińczykach. Chiny zareagowały natychmiastowo zdejmując mangę ze stron.\nJapończycy przepraszają i obiecują zmienić imię.\nhttps://www.animenewsnetwork.com/intere ... me/.156239\nPost autor: Kocurzyca » sob lut 08, 2020 5:15 pm\nA tak, czytałam o tym. Horikoshi przepraszam i zapewniał, że to przypadek i że kierował się zwyczajnie znaczeniem słowa w języku japońskim. Śmieszna drama ogólnie, widziałam nagrania ludzi którzy nagrywali wrzucanie tomów bnha do kontenera na śmieci bez poczekania nawet na jakikolwiek oficjalne statemant ze strony wydawnictwa albo autora.


13 maja 2018 Stylowa szafa\t1 komentarzy\nW sezonie letnim lubimy chodzić bez marynarki, dlatego warto zamówić koszulę w wyjątkowym stylu. Przygotowałem dla Was kilka propozycji.\nCzęsto pytacie o koszule na lato w rzadziej spotykanych kolorach i wzorach. Rośnie też zainteresowanie oryginalnymi kołnierzykami, jak extreme cutaway czy przedłużony button down. Staram się odpowiedzieć na te oczekiwania :) Zresztą tworzę to co mi samemu sprawia przyjemność i mogę to nosić z pełną satysfakcją dobrze wykonanej roboty.\nJakie koszule przygotowałem tej wiosny? Wszystkie są wykonane z naturalnych tkanin bawełnianych i lnianych. Bardzo dobrze oddychają. Przyjrzyjmy się każdej z osobna.\nBawełniano-lniane koszule z kołnierzykiem extreme cutaway\nNa szczególną uwagę zasługują typowo letnie koszule z bardzo przewiewnych tkanin, złożone w 66% z bawełny i w 34% z lnu. Jeśli zależy Ci na doskonałym wyglądzie również w upały, to jest to dobry wybór dla Ciebie.\nInteresująca struktura materiału sprawia, że koszula nie wygląda nudno. Nawet noszona solo dobrze zaznaczy nasz nieprzeciętny gust.\nNowością w ofercie Zack Roman jest włoski kołnierz z wyłogami ciętymi po lekkim łuku. Będzie idealnie wyglądał zarówno z krawatem, jak i bez niego. Kropkę nad i stawiają guziki wykonane z masy perłowej oraz dziurki obszyte z najwyższą precyzją.\nObok najpopularniejszych kolorów – błękitu i bieli – oferuję róż oraz beż. Obie barwy świetnie się wpisują w letnią paletę.\nBawełniane koszule pencil stripe\nPodobny krój mają letnie koszule garniturowe z szeroko rozstawionym prążkiem. Taki wzór cechuje świeżość i wyrazistość – nazywamy go pencil stripe. Świetnie nadaje się na wystąpienia publiczne. Mocny i prosty wzór dobrze wychodzi na zdjęciach i w oku kamery.\nWybrałem dwa kolory – błękit i lazurowy granat – ponieważ kojarzą się ze stylistyką marynarską. Prążek wygląda fenomenalnie na bawełnie two ply. Minimalistyczne wykończenie eksponuje ozdobę koszuli – grube guziki z masy perłowej.\nKoszule OCBD w prążek\nW kolekcji nie mogło zabraknąć typowych dla stylu preppy koszul button-down. Jesteście już przyzwyczajeni, że oferuję kołnierzyki z dłuższymi wyłogami, dzięki czemu powstaje przyjemna dla oka fala.\nW tym sezonie proponuję więcej koloru. Koszule OCBD w prążek jasnozielony i pomarańczowy ożywią letnią garderobę. Doskonale pasują do marynarek i kurtek niebieskich, zielonych czy beżowych. Mięsistą bawełnę oksfordzką łatwo połączyć ze spodniami z denimu czy lnu. Obie koszule są więc bardziej uniwersalne niż może się wydawać.\nKoszula z lnu w kratkę vichy\nObok prążków proponuję też typowo weekendową koszulę button-down w granatową kratę. Wyróżnia ją materiał z mieszanki bawełny (66%) i lnu (34%). Dodatek lnu sprawia, że koszula ma urozmaiconą, lekko chropawą fakturę.\nBiały popover z kołnierzykiem cutaway\nPopover zachwyca zwolenników sportowej elegancji, bo łączy wygodę polówki z efektownością klasycznej koszuli. Rozpina się tylko do połowy i jest wciągany przez głowę. Dzięki temu na wysokości pasa nie przeszkadzają nam żadne guziki.\nBiała bawełna egipska Mako ma naturalny blask, dyskretnie podkreślany guzikami z masy perłowej. Dobrze się łączy z jasnymi kolorami, ale wyjątkowo efektownie wygląda z granatem. Tkanina typu pika – niezwykle przewiewna i odporna na zagniecenia – dodatkowo podnosi komfort użytkowania.\nDokładałem starań, by koszule na lato ZACK ROMAN były nie tylko stylowe, ale też praktyczne. Dlatego starannie wybrałem tkaniny zapewniające komfort w ciepłym sezonie. Zapraszam do składania zamówień. Przy niektórych materiałach liczba koszul jest bardzo ograniczona :)\nPre-order w niższej cenie trwa do 27.05. Koszule będą rozsyłane w połowie czerwca.\nFot. Robert Purwin (zdjęcia 1-9)\nFot. Maciej Cioch (zdjęcia 10-11)