Zemsta Perkuna | PANTHΣION\nStrona główna » Na stokach Parnasu » Utwory Lecha Brywczyńskiego » Zemsta Perkuna\nHermann von Balk, mistrz krajowy Zakonu Krzyżackiego\nPozostali bracia i knechci\nKriwe, kapłan pogański\nLeśna polana. Pośrodku stoi von Balk, trzymając w wyciągniętej dłoni miecz. Wokół niego, po obu stronach, zgromadziło się liczne grono rycerzy zakonnych i knechtów, wszyscy w zakonnych białych płaszczach z czarnym krzyżem. Większość w zbrojach i z bronią. Tuż obok mistrza stoją: Brat Zygfryd, Brat Godfryd, Brat Horst i Brat Teobald.\nvon Balk: - Et in Arcadia ego. Oto ja, Hermann von Balk, mistrz krajowy naszego zakonu, znalazłem się w krainie pogańskich Prusów, mlekiem i miodem płynącej. Naiwni Polacy zaprosili nas tutaj, bo sami nie byli w stanie pokonać pogan. My tego dokonamy i wytępimy Prusów do szczętu. Przy okazji zostaniemy tu na dłużej i założymy własne państwo.\nChór Knechtów: - Hura! Hura! Hura!\nvon Balk: - (uciszając obecnych ruchem dłoni) Co w trakcie ostatnich kilkunastu lat zdobyliśmy, już jest nasze, a co dopiero zdobędziemy, będzie nasze w przyszłości! Sam wielki mistrz naszego zakonu - baczność! (wszyscy stają na baczność) - von Salza! - spocznij! (wszyscy wykonują komendę "spocznij") - wtajemniczył mnie w wielkie plany polityczne, których jest autorem. Podbijemy ziemię Prusów, niosąc tu prawdziwą wiarę i tępiąc zabobony!\nChór knechtów: - Zawsze z Balkiem! Zawsze z Balkiem! Zawsze z Balkiem!\nvon Balk: - Oby miasto Elbląg, które tu dzisiaj zakładamy, stało się filarem naszego panowania na Warmii! Ten gród będzie niczym młyński kamień, rzucony na pierś ziemi pruskiej. Oby rok tysiąc dwieście trzydziesty siódmy był z tego powodu wspominany przez wieki! Niech krzyżackie panowanie tkwi w tej ziemi tak mocno, jak ten miecz! (bierze potężny zamach i oburącz ciska miecz przed sobą na ziemię, ostrzem ku dołowi. ostrze miecza trafia w ziemię, ale nie wbija się w podłoże, tylko odskakuje od niego. miecz upada z brzękiem na ziemię)\nChór Knechtów: - Oooooooch! (wydają z siebie donośny jęk)\nvon Balk: - (zbity z tropu. podnosi miecz, spogląda na miejsce, w którym upadł) To czysty przypadek, to nic nie znaczy. Po prostu ostrze trafiło na kamień, umieszczony tu przez pruskie demony. Jest oczywiste, że Bóg jest z nami, a nie z Prusami, którzy w Niego nie wierzą i ubliżają Mu! Precz z pogaństwem i bałwochwalstwem! Do gruntu zniszczymy bezbożne praktyki! Następne pokolenia zakonnych braci będą tu mogły stworzyć świat wiary i chrześcijańskiej pobożności.\nBrat Horst: - (półgłosem, nachylając się w stronę Brata Godfryda) Co mistrz powiedział? Następne pokolenia? Myślałem, że nam, zakonnikom, nie wolno, takich rzeczy, no wiesz... (mruga znacząco)\nvon Balk: - (patrzy karcącym wzrokiem na Brata Horsta, po czym kontynuuje przemowę) Elbląg to nasza przyszłość! To miasto powstało tylko dzięki nam i przez nas dzisiaj zostało założone. Umocnimy je i przekształcimy w warowny gród. To początek naszego przyszłego zwycięstwa.\nChór knechtów: - (skandują, rytmicznie uderzając mieczami o tarcze) Zwy-cię-stwo! Zwy-cię-stwo! Zwy-cię-stwo!\nvon Balk: - Zadania, związane z podbojem Prus są tak ogromne, że będę potrzebował zastępcy i pomocnika. Jego zadaniem będzie obrona miasta przed wrogiem, budowa fortyfikacji, ratusza i kościoła pod wezwaniem Świętego Mikołaja. Moim zastępcą zostanie... (zawiesza głos. wszyscy wsłuchują się w napięciu w jego słowa) ...zostanie nim mój umiłowany uczeń, Brat Zygfryd, którego niniejszym mianuję komturem elbląskim!\nWszyscy obecni przepychają się do Brata Zygfryda, żeby złożyć mu gratulacje. Trwa to dłuższą chwilę.\nvon Balk: - (chowa miecz do pochwy) A teraz - do pracy! Zajmijcie się pracami fortyfikacyjnymi i budowlanymi. Zacznijcie od wycięcia drzew z tego gaju (pokazuje ręką w prawą stronę) i postawienia szopy, w której mógłbym założyć swoją kwaterę!\nWszyscy rozbiegają się, przystępując do pracy.\nWnętrze drewnianej szopy, urządzone w prostym, spartańskim stylu: drewniane ławy i stoły, po lewej stronie łoże, przykryte niedźwiedzią skórą. Po prawej stronie znajdują się drzwi wejściowe. W widocznym miejscu, na ścianie, znajduje się herb Elbląga.\nW centralnej części izby, po przeciwnych stronach stołu siedzą na ławach: von Balk oraz Brat Zygfryd. Jedzą mięso, trzymając je w palcach i co jakiś czas popijając wino z metalowych pucharów. Jedzą z apetytem, nie bacząc na to, że tłuszcz ubrudził im całe dłonie.\nvon Balk: - Jak ci się podoba herb naszego miasta, komturze? (spogląda na herb)\nBrat Zygfryd: - (krojąc mięso wielkim nożem) Jest piękny. Krzyże, które są na nim umieszczone, przez wieki całe stanowić będą znamię potęgi naszego zakonu.\nvon Balk: - Oby tak właśnie się stało. (podnosi do ust połeć mięsa i odgryza spory kęs) Jak przebiegają prace budowlane?\nBrat Zygfryd: - Widać już fundamenty ratusza, gotowe są też plany kościoła. Zbudowaliśmy bramy wjazdowe do miasta i postawiliśmy przy nich straże. Przydzieliliśmy parcele mieszczanom z Lubeki, którzy chcą zamieszkać w Elblągu. Niepokoi mnie za to stan fortyfikacji: niewiele zdołaliśmy dotąd zrobić, nasze wały są zbyt niskie i słabo umocnione. W razie niespodziewanego ataku Prusów nie będę mógł zagwarantować miastu bezpieczeństwa.\nvon Balk: - Ejże! Jest aż tak źle? Przecież Prusowie są słabo zorganizowani i nie będą w stanie wystawić licznej armii...\nBrat Zygfryd: - Wiem, u nich o wszystkim decyduje wiec pospólstwa, więc zawsze jedni są za, a drudzy przeciw. Stąd to bezgłowie. Ale ostatnio wiele się zmieniło. Wszystko za sprawą Henryka Monte.\nvon Balk: - Któż to taki? To przecież nie jest pruskie nazwisko...\nBrat Zygfryd: - To Prus z Natangii, syn miejscowego szlachcica, kilkanaście lat temu wywieziony jako dziecko do Niemiec. Tam poznał nasz język i przyjął chrzest. Ale teraz wrócił tutaj i znów stał się poganinem. Przyjął nawet pruskie imię, ale nie wiem, jak ono brzmi. Mam dowody na to, że przygotowuje wielkie powstanie. Chce zjednoczyć Prusów i ogłosić się ich księciem. Jest bardzo niebezpieczny, bo zna nasze obyczaje i sposoby walki.\nvon Balk: - To rzeczywiście niepokojące. Czy w jego planach jest zdobycie Elbląga?\nBrat Zygfryd: - W to nie wątpię, on chce przejąć po kolei wszystkie nasze twierdze. Prusowie gromadzą się w lasach Lanzanii, szykując armię do ataku na Elbląg. Wczoraj udało nam się złapać trzech szpiegów, których Monte przysłał do miasta. Udawali wędrownych handlarzy. Zdradziła ich nieznajomość niemieckiego. Kazałem powiesić całą trójkę przy Bramie Targowej, ale nie ręczę, że Monte nie przysłał tu więcej szpiegów albo skrytobójców... (urywa, wskazując ręką na zakapturzoną postać, która niespodziewanie pojawiła się za jego plecami, w drzwiach. przybysz ma na sobie wąskie, długie spodnie, o nogawkach wpuszczonych w buty oraz wełnianą koszulę, długą aż do kolan) Kim jesteś? Kto cię tu wpuścił?\nKriwe: - (uspokajającym tonem, zdejmując kaptur) Jestem bez broni. Przyszedłem was prosić o to, żebyście opuścili naszą ziemię. Wracajcie do krain, w których się urodziliście, nie zakładajcie tu swoich miast! Dlaczego wycięliście tutejszy święty gaj, poświęcony naszym bogom? To zbrodnia, która nie może ujść bez kary!\nVon Balk i Brat Zygfryd spoglądają na siebie w osłupieniu. Przerywają posiłek, wstają i wycierają dłonie o swoje szaty.\nvon Balk: - Z czegoś musimy przecież budować nowe gmachy, starcze. A z czego, jeśli nie z drewna? Zresztą, nie muszę ci się wcale tłumaczyć. Czy wydaje ci się, że zwykły Prus, taki jak ty, ma prawo rozkazywać zakonnym rycerzom? Skąd znasz niemiecką mowę?\nKriwe: - Waszego języka nauczył mnie człowiek, którego wy nazywacie Henryk Monte. To mój ukochany uczeń - ja wprowadzałem go w tajniki naszej religii, gdy powrócił w ojczyste strony. Wódz armii musi przecież, wedle naszych zwyczajów, składać ofiary bogom, prosząc o pomyślny wynik bitwy. On, z wdzięczności, nauczył mnie niemieckiej mowy, nauczył mnie nawet czytać i pisać. Dla mnie, starego człowieka, nie było to łatwe. Chciałem jednak poznać waszą wiarę, przeczytać wasze pisma. Dowiedzieć się, skąd w was tyle nienawiści, tyle pychy i zamiłowania do wojny. Na jakiej podstawie rościcie sobie prawo do odbierania nam ziemi ojców?\nObaj zakonni rycerze zbliżają się nieufnie do starca.\nvon Balk: - Do rzeczy, starcze, do rzeczy! Kim właściwie jesteś? Jakie nosisz imię?\nKriwe: - Nazywam się Kriwe, jestem głównym kapłanem Perkuna i innych pruskich bogów na całej Warmii i Pogezanii. Jestem najsłynniejszym wróżbitą, jakiego wydała ziemia Prusów. Mam siedzibę w osadzie Romowe. Musiałeś o mnie słyszeć.\nvon Balk: - Nieszczęsny człowieku, jesteś więc pogańskim kapłanem! To dla takich jak ty przybyliśmy tutaj!\nKriwe: - Jeśli przybyliście tu dla mnie, to niepotrzebnie. Ja was nie potrzebuję, wystarczy mi się wiara moich ojców.\nvon Balk: - Porzuć swoje zbrodnicze wierzenia, przyjmij naszą wiarę, bo inaczej twoja dusza zostanie po śmierci potępiona! Zgorzeje w ogniu piekielnym!\nKriwe: - Nie wiem, o czym mówisz. Jeśli moi bogowie istnieją, to na pewno zatroszczyli się o to, co stanie się po śmierci z duszami ludzi szlachetnych. A takim, mniej lub bardziej udolnie, staram się być.\nBrat Zygfryd: - A jeśli owe demony nie istnieją?\nKriwe: - W takim przypadku życie jest niewiele warte, a po śmierci nic mnie nie czeka. Czego się mam zatem bać, jeśli po śmierci albo będę szczęśliwy, albo nie będę mógł być nieszczęśliwy?\nvon Balk: - Co ty tu opowiadasz, nieszczęsny człowieku? Przecież istnieje tylko jeden Bóg, właśnie ten, którego wam przynosimy!\nKriwe: - Tylko jeden? Skąd wiesz? Kiedy miałeś okazję policzyć bogów?\nvon Balk: - (jest zakłopotany. przez chwilę milczy, spoglądając na Brata Zygfryda. odchrząkuje) A co powiesz nam na temat swoich wróżb? Przecież powinieneś wiedzieć, że wróżby to fikcja, że nie da się odczytać przyszłości z lotu ptaków czy z wnętrzności zwierząt ofiarnych...\nKriwe: - Dziwne rzeczy gadacie, panie. Wierzycie w istnienie waszego jedynego Boga?\nvon Balk: - Oczywiście!\nKriwe: - Wierzycie, że wasz wszechmocny Bóg jest w stanie wpływać na wasze losy i - jeśli tylko zechce - dawać wam znaki, dotyczące przyszłości?\nvon Balk: - Tak! To oczywiste.\nKriwe: - W takim razie zupełnie nie rozumiem, na jakiej zasadzie odrzucacie sztukę wróżbiarską. (rozkłada szeroko ręce) Zresztą, skoro wasz Bóg jest, jak powiadacie, wszechmocny, a ja istnieję, to znaczy, że On akceptuje moje istnienie. Inaczej by mnie nie było.\nBrat Zygfryd i von Balk spoglądają na siebie, skonsternowani. Zapada długotrwała cisza.\nBrat Zygfryd: - Co my tu będziemy tracić czas na jałowe dyskusje. Fakty są takie: nie macie żadnych szans na wygranie wojny z zakonem, bo za nami stoi cała, chrześcijańska Europa. Chyba temu nie będziesz miał odwagi zaprzeczyć?\nKriwe: - (z rezygnacją w głosie) Temu jednemu zaprzeczyć nie mogę. Jestem już stary, a roztropność to roślina, późno wydająca owoce. Choć jest wśród nas wielu młodych ludzi, mających nadzieję na zwycięstwo. Zalicza się do nich Henryk Monte. Ja złudzeń nie mam. Człowiek mądry powinien się godzić z koniecznością. Ale czy to, że wygracie, odbiera słuszność naszej walce? Czy dzięki temu przybywa wam praw do palenia naszych osad, mordowania kobiet i dzieci?\nvon Balk: - Starcze, oszczędź swoim ludziom dalszych cierpień! Niech się zdadzą na naszą łaskę i przyjmą chrzest. Przekonaj ich, by stali się poddanymi zakonu!\nKriwe: - Nie potrafię przekonywać do tego, za czym nie stoi słuszność. I tak bym nie odmienił ich przekonań, oni wolą zginąć, niż pod przymusem przyjmować obce obyczaje. Przyszłości nie da się odwrócić: moje wróżby mówią jasno, że bogowie przeznaczyli naszemu ludowi zagładę. Ale i wy strzeżcie się zemsty pruskich bogów, zwłaszcza Perkuna, który jest patronem naszej walki.\nvon Balk: - A czegóż my mielibyśmy się bać? Przecież wasi rzekomi bogowie są słabi, skoro nie są w stanie pomóc nawet wam, ich wyznawcom!\nKriwe: - Za każde zwycięstwo trzeba prędzej czy później zapłacić. Dziś lub w przyszłości. Skąd wiesz, jak długo potrwają na tych ziemiach wasze rządy? Skąd wiesz, czy w przyszłości nie jest wam pisana straszliwa klęska w walce z innym przeciwnikiem? Pomyśl też, rycerzu, o grodzie, który tu założyłeś.\nvon Balk: - O moim Elblągu?\nKriwe: - Właśnie. Przy miejskiej bramie widziałem ciała powieszonych Prusów. Może karą za krew tych ludzi będzie dotknięte właśnie to miasto? Może przez długie wieki będą je prześladować siejące spustoszenia wojny i pożary, może stanie się ono zdobyczą licznych najeźdźców? Może za wasze (wyciąga rękę w kierunku obu Krzyżaków) zbrodnie płacić będą przez stulecia przyszli mieszkańcy tego miasta, żyjąc w biedzie i zapomnieniu? Może się nawet zdarzyć, że...\nvon Balk: - (z niecierpliwością przerywa starcowi, odwracając się do niego tyłem. w tejże chwili Kriwe wychodzi z szopy, nie zauważony przez obu rycerzy) Co za wymysły! Pomyśl tylko (zwraca się do Brata Zygfryda) - zakonni rycerze, cieszący się łaską jedynego, wszechmocnego Boga, mieliby się lękać demonów! Czy naprawdę wierzysz w to, starcze? (odwraca się do pruskiego kapłana. ze zdumieniem stwierdza, że nigdzie go nie ma. rozgląda się po izbie) Co to ma znaczyć? Gdzie on się podział?\nBrat Zygfryd: - Nie mógł daleko uciec. Poszukam go. (wybiega z szopy)\nVon Balk raz jeszcze rozgląda się po izbie, po czym siada na ławie. Po chwili do szopy powraca Brat Zygfryd.\nBrat Zygfryd: - Dziwna historia - obaj wiemy, że stary tu był, a tymczasem wartownik, stojący za drzwiami, nikogo nie widział i nic nie słyszał.\nvon Balk: - Może to i lepiej? Ta sprawa robi się bardzo podejrzana. Na Boga, przecież złożył nam wizytę pogański kapłan, przywódca ciemnych, piekielnych sił, a my pozwoliliśmy mu uciec. Cóż za kompromitacja! Gdyby ta wieść rozniosła się po europejskich dworach, moglibyśmy za to słono zapłacić...\nBrat Zygfryd: - (wzdryga się) Lepiej nawet nie myśleć, co by się stało. Podejrzewano by nas o konszachty z poganami. Poczekajmy kilka dni. Dam swoim knechtom rozkaz, żeby pilnie nadstawiali ucha. Może któryś z naszych rycerzy widział jednak tego starego, a wówczas trzeba będzie coś z tym zrobić.\nvon Balk: - Niech tak się stanie. (składa dłonie do modlitwy) Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu!\nVon Balk siedzi na ławie, badawczo wpatrując się w leżące przed nim na stole mapy i zwoje. Co jakiś czas rozwija któryś ze zwojów i czyta. Lekturę przerywa mu pojawienie się w izbie Brata Zygfryda.\nBrat Zygfryd: - Mistrzu, przynoszę bardzo niepokojące wieści!\nvon Balk: - Siadaj i opowiadaj. (przyjaznym gestem zaprasza go do wspólnego oglądania map) Nasza sytuacja jest trudna, nie damy sobie rady bez wsparcia. Papież powinien ogłosić krucjatę przeciwko Prusom i wezwać nam na pomoc rycerzy z cesarstwa, Francji, Italii i Anglii.\nBrat Zygfryd: - Może się zdarzyć, że zginiemy, zanim pomoc tu przybędzie. Henryk Monte wygrywa jedną bitwę, po drugiej. Ostatnio wyciął w pień cały nasz oddział opodal osady o nazwie Witke. Mówiąc o niepokojących wieściach, miałem jednak na myśli co innego. Doniesiono mi, że trzej bracia zakonni widzieli owego pruskiego kapłana, jak wychodził z tego budynku. (pokazuje na podłogę)\nvon Balk: - Którzy to bracia?\nBrat Zygfryd: - Godfryd, Horst i Teobald. Rozmawiali o tym między sobą, oskarżając nas obu o knowania z wrogiem i zdradę religii chrześcijańskiej. Zamierzają wysłać do Rzymu list, opisujący to wydarzenie. (z przejęciem) Chcą o tym pisać do samego papieża!\nvon Balk: - Absurd! Przecież Ojciec Święty w to nie uwierzy!\nBrat Zygfryd: - Takie plotki rozchodzą się szybciej, niż morskie fale. Zapewne nie uwierzy w to papież, nie uwierzą ci, którzy nas obu dobrze znają, ale inni? Kardynałowie, królowie, książęta... Oni mogliby nam bardzo zaszkodzić. Znalazłem jednak wyjście z tej sytuacji. (nachyla się do ucha von Balka i przez dłuższą chwilę coś mu szeptem wyjaśnia)\nvon Balk: - (zastanawia się) Sądzisz, że to jest dobre rozwiązanie? Może i masz rację: my będziemy bezpieczni, bo się ich pozbędziemy, a i sam zakon też skorzysta. Niech tak się stanie. Siądźmy. (siadają obok siebie na ławie, twarzą do wejścia) Wartownik, do mnie!\nDo izby wpada wartownik w zbroi, z halabardą w dłoniach.\nWartownik: - Czekam na twe rozkazy, mistrzu!\nvon Balk: - Wezwij tu Brata Horsta, Brata Godfryda i Brata Teobalda. Niech wchodzą do mnie kolejno.\nWartownik: - Wedle rozkazu! (wybiega z izby)\nBrat Zygfryd mówi coś szeptem na ucho von Balkowi, który co jakiś czas potakuje. Po chwili w drzwiach pojawia się Brat Horst.\nBrat Horst: - (uśmiechając się głupkowato) Czekam na twoje rozkazy, czcigodny mistrzu.\nvon Balk: - Mam dla ciebie, bracie, odpowiedzialne zadanie. Odpowiedzialne i zaszczytne.\nBrat Horst: - Zawsze jestem gotów do walki o prawdziwą wiarę, gotów też do śmierci, jeśli dobro zakonu będzie tego wymagało. Co mam uczynić?\nvon Balk: - Weź tylu ludzi, ilu ci trzeba i ruszaj na północ, żeby zdobyć Bałgę. To potężny gród, który Prusowie zbudowali nad Bałtykiem. Blokuje on dostęp do Warmii od strony morza.\nBrat Horst: - Jestem zaszczycony tym, że powierzasz mi dowództwo w tak ważnej wyprawie. Nigdy dotąd nie miałem okazji, żeby samodzielnie dowodzić. Kiedy mam wyruszyć?\nvon Balk: - Jak najszybciej. Komtur da ci mapę tych terenów.\nBrat Zygfryd wstaje, podchodzi do ławy i przegląda mapy. Wybiera jedną z nich i podaje ją Bratu Horstowi.\nvon Balk: - Chciałbym ci jeszcze powiedzieć, Bracie Horście, że po zdobyciu Bałgi zostaniesz mianowany komturem tego grodu.\nBrat Horst: - (uradowany) Dzięki ci, mistrzu! Nie zawiodę twego zaufania! (wybiega z izby)\nvon Balk: - (sam do siebie) Nieszczęsny Brat Horst! Przecież nie ma żadnych szans na zdobycie Bałgi. Celem jego wyprawy jest tylko odciągnięcie części wojsk pruskich spod Elbląga.\nBrat Zygfryd: - (macha lekceważąco ręką) Brat Horst zawsze był półgłówkiem i niewielki był z niego pożytek. Atakując Bałgę, po raz pierwszy i ostatni w życiu przyda się zakonowi.\nvon Balk: - (wzdycha ciężko) Rozumiem, że takie są prawa wojny, ale jakoś mi ciężko.\nDo izby wchodzi Brat Godfryd.\nBrat Godfryd: - Mistrzu, stawiam się na wezwanie. Zanim wysłucham twego rozkazu, chciałbym jednak wyrazić moje zdumienie faktem, iż powierzyłeś Bratu Horstowi dowództwo wyprawy na Bałgę. To szaleństwo! On nie ma żadnych szans, musi zginąć! Jeśli trzeba, ja pójdę tam za niego...\nBrat Zygfryd: - (wciąż stoi obok stołu. bierze do ręki jedną z map) Bracie Godfrydzie, jak śmiesz zwracać się tak gwałtownymi słowy do mistrza! To nie jest godne zakonnego rycerza!\nBrat Godfryd: - Błagam o wybaczenie. Ale żal mi Brata Horsta, który cieszy się, jak dziecko, bo nie wie, że idzie na pewną śmierć.\nvon Balk: - Nie obawiaj się, Bracie Godfrydzie, tobie powierzam nie mniej odpowiedzialne zadanie. (z naciskiem) Znacznie bardziej odpowiedzialne. Musisz jak najszybciej odnaleźć pruską osadę Romowe, zniszczyć miejsce pogańskiego kultu i zabić najwyższego kapłana Prusów, Kriwego. Powinieneś wiedzieć, że Romowe to parodia nazwy Rzym, ów kapłan jest więc antypapieżem i antychrystem. Pomyśl tylko, jaką sławę pozyskasz, jeśli twoja wyprawa się powiedzie!\nBrat Godfryd: - (przejęty i zachwycony) Mistrzu, to najpiękniejszy rozkaz, jaki kiedykolwiek dostałem! Nie okryję hańbą mego rycerskiego imienia. Sprawię, że będzie ono głośne w całej Europie i sławione w pieśniach! (patrzy z wdzięcznością na von Balka) Mistrzu, przyznam, że niedawno zwątpiłem w twoją prawość, miałem nawet czelność podejrzewać cię o zmowę z wrogiem. To wszystko właśnie przez tego pruskiego kapłana, Kriwego. Podobno z nim rozmawiałeś i puściłeś go wolno. Ale ten twój rozkaz wyjaśnia wszystko i przekreśla moje podejrzenia. Czy wybaczysz mi, mistrzu i nauczycielu?\nvon Balk: - Jesteś dzielnym rycerzem i wiernym sługą zakonu. Nie mam powodu chować do ciebie urazy. Powiedz mi tylko, kto rozsiewał pogłoski o mojej zmowie z Prusami?\nBrat Godfryd: - (z wahaniem) Brat Teobald widział na własne oczy tego pruskiego kapłana, potajemnie wychodzącego z szopy...\nBrat Zygfryd: - I ty dałeś mu wiarę? Zwątpiłeś w prawość swego mistrza? Jak mogłeś!\nvon Balk: - (pojednawczo) Dość tych napomnień, Bracie Zygfrydzie. (do Brata Godfryda) Weźmiesz z sobą tylko pięciu knechtów. To jest zadanie dla małej grupy ludzi, zdecydowanych na wszystko. Musicie potajemnie, może nawet w przebraniu przeniknąć na terytorium wroga i co jakiś czas brać jeńców, żeby od nich dowiedzieć się, jak dojechać do Romowe. O ile wiem, ta osada jest położona wśród bagien. Nie ma jej na żadnej mapie, (wskazuje na zwoje, leżące na stole) dlatego musisz sobie radzić sam.\nBrat Godfryd: - (rozpromieniony) Wyruszam nie zwlekając. Podczas wyprawy będę sobie powtarzał słowa "Pieśni o Rolandzie". (recytuje z pamięci) "Wielkie są wojska, hufce śmiałe, wszystkie chorągwie wdały się w bitwę. A poganie walą krzepko, nad podziw..." (wychodzi z izby)\nBrat Zygfryd: - (do von Balka) Teraz czeka nas najtrudniejsze zadanie. Brat Teobald jest przebiegły i trudno go będzie omamić.\nvon Balk: - I on będzie jednak musiał wykonać moje rozkazy.\nDo izby wchodzi Brat Teobald.\nBrat Teobald: - Wiem, jakie rozkazy dostali bracia, którzy byli tu przede mną. Nie podejrzewam cię już o zdradę, mistrzu, skoro wydałeś wyrok śmierci na Kriwego, ale dziwię się, że tak szafujesz krwią zakonnych braci. Przecież obaj nie powrócą żywi do Elbląga.\nvon Balk: - (wyniośle) Dałem im zadania, które są zgodne z interesami zakonu. Jak możemy myśleć o całkowitym podboju Prus, jeśli nie zdobędziemy głównej twierdzy tego kraju i nie zlikwidujemy najważniejszego ośrodka pogańskiego kultu. Jeśli im obu się nie powiedzie, to wyślemy ich śladem następne oddziały. Wkrótce mają tu przybyć świeże hufce rycerstwa z Saksonii, Flandrii i Burgundii.\nBrat Teobald: - (zgryźliwie) Zapewne ja stanę na ich czele?\nvon Balk: - Masz bystry umysł, bracie, ale tym razem zawiódł cię on. Powierzam ci bowiem zadanie zupełnie innego rodzaju.\nBrat Teobald: - (zaskoczony) Innego rodzaju?\nvon Balk: - Tak. Ludzie nieprzychylni zakonowi, w tej liczbie polscy książęta, a nawet niektórzy biskupi, rozsiewają plotki, jakoby nie zależało nam wcale na nawracaniu pogan. Ich zdaniem, chodzi nam wyłącznie o zdobycie terytorium, dlatego nie chcemy wcale, żeby Prusowie się nawrócili, bo wtedy stracimy pretekst do dalszego podboju.\nBrat Teobald: - To haniebna potwarz!\nvon Balk: - Masz rację, czcigodny bracie. Dlatego trzeba wytrącić argumenty naszym wrogom, trzeba pokazać, że zakon prowadzi na tych ziemiach działalność misyjną, a podbój jest tylko rezultatem odrzucenia przez Prusów naszych pokojowych gestów. Krótko mówiąc, właśnie ty, Bracie Teobaldzie, znany z biegłości we wszelkiego rodzaju naukach i znający mowę Prusów, zostaniesz naszym misjonarzem.\nBrat Teobald: - (osłupiały) Ja? Jestem przecież rycerzem, moim zadaniem jest walka...\nvon Balk: - Twoim zadaniem jest przede wszystkim służenie zakonowi. A zakon żąda od ciebie, byś sam, bez broni, udał się do Prusów, niosąc im światło prawdziwej wiary i przekonując do zaniechania oporu. Polecam ci wyruszyć jeszcze dziś.\nBrat Teobald: - (z rezygnacją) Wykonam twoje polecenie, mistrzu, choć dobrze wiem, że nie mam żadnej szansy na odniesienie sukcesu. Wszyscy przecież wiemy, jak zakończyła się onegdaj misja Świętego Wojciecha. Domyślam się jednak, że nie troska o zakon jest powodem twojej decyzji, ale chęć pozbycia się mnie z miasta. Nie musisz tego robić, nie wyślę już listu do Rzymu.\nBrat Zygfryd: - Nie bluźnij, bracie. Musisz wierzyć w skuteczność swojej misji. Pamiętaj o tym, że ten, kto zyska sobie pomoc Bożą, dobrze wieńczy swoje dzieła.\nBrat Teobald: - Odchodzę. (patrzy na mistrza i Brata Zygfryda) Żegnajcie. Nie wiem, czy kiedykolwiek się zobaczymy. Podczas wyprawy będę sobie powtarzał pieśń barda z Prowansji, Rutebeufa: że jutro będzie lepiej, nadzieja - to moje święto. (odwraca się i wychodzi)\nBrat Zygfryd: - I takim oto sposobem zakon zyskał misjonarza, a kościół - męczennika. Moje plany się powiodły, mistrzu.\nvon Balk: - Tak, bracie, przewidziałeś wszystko, co do joty. Ale jakoś ciężko mi na duszy, jakoś smutno. Czuję się tak, jakbym to ja, własnoręcznie zgładził naszych trzech braci. Pomódlmy się!\nObaj klękają obok siebie, ze złożonymi do modlitwy dłońmi. Modlą się w milczeniu.\nSCENA CZWARTA - Sen von Balka\nIzba tonie w półmroku, skąpo oświetlona łuczywami, przymocowanymi do ścian. Von Balk leży na łożu, przykryty niedźwiedzią skórą. Sen ma niespokojny, wciąż mamrocze i powtarza jakieś słowa.\nPojawia się Chór Knechtów. wszyscy są ubrani w krótkie, białe szaty z czarnym krzyżem na piersi.\nKnecht I (śpiewa na marszową nutę)\nGród każdy - zdobędziemy\nWeźmiemy Prusów pod nasz but...\nI bardzo topsze. Jawol, ser gut!\nLud pruski nie da nam rady\nKto wróg nasz - ten zejdzie na dziady\nBędzie tu (pokazują w stronę widowni) ordnung, że aż miło...\nO jakim sze Prusom ne sznilo!\nWiece wybijemy im z głowy\nModel rządów mamy gotowy\nTu mistrz, tam komtur, dalej brat\nTo pikny i prosty szwiat!\nChór Knechtów (maszerują, śpiewając na melodię "John Brown's body lies...")\nOręż germański zawsze radość ludom niósł,\nA nasz zakon w siłę rósł!\nGlory, glory, alleluja,\nBy nasz zakon w siłę rósł!\nChór Knechtów odchodzi krokiem marszowym. Muzykę słychać jeszcze przez jakiś czas.\nVon Balk przewraca się na łożu, majaczy. Mówi przez sen, wsparty na łokciach.\nvon Balk: - Boże, dokąd mnie zabierasz, gdzie mnie prowadzisz... Co za widoki stawiasz mi przed oczy? Jakie to dziwne miasto, dziwne stroje, ulice, domy ze szkła i kamienia... To wszystko piękne, ale i niepojęte... Te pojazdy przerażają... Czy tu nikt nie jeździ konno? Jakiż gwar tu panuje, jaki hałas, nawet nie słychać śpiewu ptaków... Jak nazywa się ten bajeczny gród? Co to za miasto... Zaraz, tam wisi jakiś herb... Ten herb! To przecież Elbląg! Nasze miasto, zakonne miasto! Ale gdzie podziali się bracia, rycerze, knechci? To jakiś inny świat, inne czasy... Boże mój, który tutaj jest rok, który rok? Co??? Więc tak będzie w przyszłości? (krzyczy przez sen) Bracia-rycerze, minął rok dwutysięczny, a koniec świata nie nastąpił!!! (milknie, opadając bezwładnie na łoże. zapada w głęboki, spokojny sen)\nDo izby wbiega zaniepokojony Wartownik.\nWartownik: - (półgłosem) Mistrzu, czy mnie wzywałeś? Co tu się działo? (rozgląda się z niepokojem po izbie, podchodzi do łoża, przygląda się von Balkowi) Wszystko dobrze, śpi. Pewnie mówił przez sen. Ostatnio dręczą go jakieś koszmary. Tfu! Na psa urok! To pewnie przez te pruskie demony. (wychodzi)\nChór Prusów (śpiewają na smutną, nostalgiczną nutę serbskiej pieśni "Tamo, daleko...")\nTak sami, jak kamień na dnie\nPo wojnie tej z Krzyżakami\nNikt z nas nie pozostanie\nNikt z nas nie pozostanie...\nPrus I (na ludową nutę)\nCiężka dola Prusa\nWyrok już nań zapadł\nChoć nieznana wina\nKażdy jest mu wrogiem\nA teraz krzyżacka\nŚmierć stoi za progiem!\nStoi, głową trzęsie:\n- Czas na was, wojowie!\nCzas na wieczną drzemkę\nW cienistej dąbrowie!\nNasze święte gaje\nNa podpałkę pójdą\nTo, w cośmy wierzyli\nZwane będzie bujdą\nNawet grobom naszym\nNikt się nie pokłoni\nWiatr tylko zawyje,\nŁzę chmurka uroni\nChór Prusów (na smutną, nostalgiczną nutę)\nBędziecie wy! (milkną na moment, pokazując palcami w stronę widowni)\nNas już nie...\nChór Prusów rozbiega się, jęcząc przeraźliwie. Melodię "Tamo, daleko..." słychać jeszcze przez pewien czas.\nVon Balk siedzi przy stole. Pociera dłonią czoło, jakby mocno się nad czymś zastanawiał. Podnosi wzrok na widok wchodzącego Brata Zygfryda, ale jest zaabsorbowany swoimi myślami.\nvon Balk: - Dobrze, że już jesteś. Powziąłem ważne decyzje. Bracie, miałem sen...\nBrat Zygfryd: - (wchodzi dziarskim krokiem, zaaferowany, ale zadowolony. siada po przeciwnej stronie stołu) Mistrzu, przynoszę wieści. Wielkie wieści... Pamiętasz, jak trzy miesiące temu wysłaliśmy Brata Horsta na podbój Bałgi? Doniesiono mi, że Horst poległ, a wszyscy jego ludzie zginęli. Trzeba jednak powiedzieć, że spisał się dzielnie i zadał wrogowi znaczne straty. Jego bohaterstwo przynosi sławę zakonowi. Trzeba będzie zorganizować uroczystości żałobne, by uczcić jego pamięć... Słuchasz mnie, mistrzu?\nvon Balk: - (nie zwracając uwagi na słowa Brata Zygfryda) Bracie, miałem sen...\nBrat Zygfryd: - Nie to jest jednak najważniejsze. Jeszcze lepiej spisał się Brat Godfryd, który znalazł drogę do Romowe, przedarł się tam niepostrzeżenie i porwał Kriwego! Po drodze Godfryd kazał zgładzić piekielnego kapłana: rozcięto Kriwemu brzuch i tak długo wleczono go wokół drzewa, aż wypłynęły mu wszystkie wnętrzności. Słyszysz mnie, mistrzu? To wielka chwila, nasze wielkie zwycięstwo: nie żyje Kriwe, filar pogańskiej religii! Trzeba będzie ze szczegółami opisać to wydarzenie i rozesłać ten opis na europejskie dwory! (ze smutkiem) Niestety, pruski pościg następnego dnia dopadł Brata Godfryda i jego towarzyszy. Wszyscy zostali powieszeni. Niektórzy mówią, że w owej chwili Brat Godfryd został żywcem uniesiony do nieba... Mistrzu, czy mnie słuchasz?\nvon Balk: - (nieobecnym tonem) A jakże, słucham. (z przejęciem) Bracie, miałem sen. Muszę ci go opowiedzieć...\nBrat Zygfryd: - Co tam sen, czcigodny mistrzu. Wybacz, ale muszę ci najpierw przekazać trzecią, najsmutniejszą wiadomość. Brat Teobald okazał się nikczemnym zdrajcą: po spotkaniu z Henrykiem Monte stał się przyjacielem i wspólnikiem pruskiego herszta! Teobald przyjął nawet pruskie imię: Autumme! (wstaje, chodzi po izbie nerwowym krokiem) To niepojęte: nasz brat, rycerz Bożej sprawy splamił się apostazją! Przystał do Prusów i stał się poganinem. Te słowa ranią moje usta, przechodząc przez nie! Co na to powie Europa! Trzeba będzie przygotować oficjalne wyjaśnienie, napisać, że Teobalda omamiły pruskie demony, że stracił rozum...\nvon Balk: - (wygląda, jakby się ocknął z głębokiego snu. wstaje) Co powiadasz? Brat Teobald został poganinem? Poszedł więc do Prusów, jak mu poleciłem, a owi poganie nic złego mu nie zrobili. Wiem, że oni są gościnni, zabijają tylko wrogów... (przechadza się po izbie, po czym staje naprzeciw Brata Zygfryda) To się wiąże z moim snem. Bo musisz wiedzieć, bracie, że tej nocy śnił mi się świat, który będzie istniał po roku dwutysięcznym. Słyszysz dobrze: minie rok 2000 i koniec świata nie nastąpi! Świat przyszłości, który widziałem, był dziwny i niepojęty, ale piękny. Widziałem miasto Elbląg, w którym nie było ani nas, braci zakonnych, ani Prusów. Czy możesz to sobie wyobrazić?\nBrat Zygfryd: - Nie, nie mogę i nie chcę sobie tego wyobrażać. Chrześcijaninowi nie wolno wierzyć w sny, nie wolno mu wnikać w Boże plany, dotyczące przyszłości. Takie próby to pycha, która grozi zagładą!\nvon Balk: - Po co mielibyśmy zabijać Prusów, po co z nimi wojować? Skoro przyszłość i tak nas pogodzi, to dlaczego nie miałaby nas pogodzić już teraźniejszość? (z przejęciem) Bracie, czy pamiętasz, jak trzy niedziele temu poprowadziłem zbrojną wyprawę w głąb Warmii? Chciałem zbadać teren pod przyszłą kolonizację, a przy okazji zniszczyć miejsca kultu pogańskiego. Jedno z takich miejsc odkryłem w pobliżu osady Ukapirmas. Była noc, dlatego święty ogień Prusów był widoczny z daleka. (chodzi po izbie, gestykulując) Kazałem knechtom podejść ukradkiem do tej polany i przyczaić się w zaroślach. Gdy sam tam dotarłem, ujrzałem tłum Prusów: mężczyzn, kobiet i dzieci. Siedzieli wokół ogniska, śpiewali, lepili z ciasta małe placuszki. Rzucali te placuszki do siebie, tak aby przelatywały przez ogień. Po wielu takich przelotach placuszek był upieczony: można go było zjeść i wprowadzić do obiegu następny. Równocześnie krążyło tak nad ogniskiem po kilkanaście placków. Śmiechom i zabawom nie było końca!\nBrat Zygfryd: - (z niechęcią) To barbarzyński lud. Wiesz, mistrzu, w jaki sposób spowiadają się oni z grzechów? Gromada Prusów otacza kapłana i każdy daje mu szturchańca, popycha, trąca. To wszystko dla żartu, ale kapłan wrzeszczy na całe gardło, prosząc swoich bogów o pomoc. Bogowie, chcąc ratować swego sługę, darują szturchającym wszystkie przewinienia. Tak przynajmniej uważają naiwni Prusowie. O ileż godniejszy i szlachetniejszy jest nasz sakrament spowiedzi!\nvon Balk: - (nie zwracając uwagi na słowa komtura) Rzucając placki, Prusowie przez cały czas śpiewali, a niektórzy grali na trąbach. Boże miłosierny, jak oni śpiewali! To najpiękniejsza pieśń, jaką w życiu moim słyszałem. Słuchając jej, zapomniałem o tym, kim jestem, co robię i po co tam przybyłem. Oprzytomniałem dopiero wtedy, gdy któryś z braci trącił mnie w ramię. Wiedziałem, że trzeba wydać rozkaz do ataku, zanim Prusowie nas spostrzegą, ale przez dłuższą chwilę nie mogłem się na to zdobyć. Gdy w końcu ten rozkaz wydałem, wolałem nie brać udziału w walce: przyklęknąłem, zamykając oczy i zatykając palcami uszy. Dzięki temu nie widziałem krwi i nie słyszałem jęków. Czułem się jak zbrodniarz, jak Piłat, jak najnikczemniejszy z faryzeuszy. (do Brata Zygfryda) Bracie, czas z tym skończyć! Dziś rano powiedziałem sobie, że nigdy więcej nie wydam rozkazu do przelewu krwi! Zawrzemy pokój z Prusami, zaniechamy podboju ich kraju, przyzwalając na ich pogańskie praktyki.\nBrat Zygfryd: - (zgorszony i oburzony) Mistrzu, co ja słyszę? To zdrada i herezja! Opamiętaj się! Nie możemy zaniechać naszej walki, musimy przybliżyć Prusom światło wiary!\nvon Balk: - Jest także drugie wyjście: ładujemy nasz dobytek na statki i wracamy, skąd przybyliśmy. Może najlepiej byłoby powrócić do Ziemi Świętej, żeby strzec pielgrzymów przed Saracenami...\nBrat Zygfryd: - Mistrzu, twoje słowa przynoszą szkodę zakonowi. Gdyby ktokolwiek cię usłyszał... (rozgląda się z niepokojem) Pomyśl tylko o przybyszach z Niemiec, którzy osiedlili się tutaj, w naszych nowych miastach. W samym Elblągu naliczysz ich setki. Zakon ma obowiązek ich obrony przed poganami! Oni nie mają gdzie wracać: sprzedali cały swój majątek, żeby tu rozpocząć nowe życie!\nvon Balk: - Niech dogadają się z Prusami, to gościnny lud. Niech nawzajem poznają swoje obyczaje i religie. Może w przyszłych wiekach powstanie z nich jeden, wspólny naród? Brat Teobald postąpił słusznie: trzeba się pojednać z Prusami.\nBrat Zygfryd: - Mistrzu, twoje słowa stawiają cię nie tylko poza naszym zakonem, ale także poza kościołem chrześcijańskim. Jeśli nie zamilkniesz, będę zmuszony cię zabić. (podchodzi do stołu i bierze do ręki leżący tam nóż. staje obok von Balka)\nvon Balk: - Byłbyś w stanie to zrobić i skazać swoją duszę na wieczne potępienie? Nie sądzę, przecież tyle mi zawdzięczasz! Nic mnie nie powstrzyma od dokonania tego dzieła, które, jak uważam, miłe jest Bogu! (krzyczy głośno) Wartownik! Do mnie! Natych...\nBrat Zygfryd zatyka mistrzowi usta lewą dłonią, a równocześnie wbija mu w serce nóż.\nvon Balk: - (z jękiem) Bracie, cóżeś uczynił... (osuwa się na podłogę. chwilę później nieruchomieje)\nBrat Zygfryd: - (pochyla się, klęka, wyjmuje nóż z rany, po czym umieszcza rękojeść noża w prawej dłoni zamordowanego. wstaje, ze smutkiem patrzy na von Balka) Wybacz mi, bracie i nauczycielu, ale nie mogłem inaczej postąpić. Dzięki temu uchroniłem twoje dobre imię i ocaliłem zakon przed nieuchronną klęską. Zwątpiłeś w sens naszej walki, nie byłbyś już w stanie poprowadzić nas do zwycięstwa...\nDo izby wchodzi wartownik, z halabardą w dłoni. Staje nad ciałem mistrza, patrząc na nie w osłupieniu.\nWartownik: - Co się tu stało, komturze? Czy byłem wzywany? Nasz mistrz...\nBrat Zygfryd: - Nasz mistrz nie żyje. Popełnił samobójstwo, na wieść o niepowodzeniach i zdradach, jakie dotknęły ostatnio nasz zakon. (do Wartownika) Idź teraz i zwołaj braci. Niech wszyscy zobaczą, co się wydarzyło.\nWartownik: - Już biegnę. (wybiega z izby, wołając przeraźliwie) Bracia, mistrz nie żyje! Mistrz nie żyje! Komtur was wzywa!\nBracia zakonni oraz knechci powoli i z lękiem wchodzą do izby. Każdy przystaje nad ciałem von Balka, po czym odchodzi i staje na swoim miejscu, zależnie od rangi. Najstarsi z braci stają pośrodku, obok komtura. Wszyscy milczą, w izbie panuje pełna napięcia cisza.\nBrat Zygfryd: - Wiecie wszyscy, jakie niepowodzenia spotkały ostatnio nasz zakon, ile klęsk ponieśliśmy. Nasz mistrz, do końca wierny swemu zakonowi, nie mógł tego przeboleć. Czuł się osobiście odpowiedzialny za te niefortunne wydarzenia i dlatego wolał popełnić samobójstwo, wolał wbić sobie nóż w serce. Miejmy nadzieję, że miłosierny Bóg wybaczy mu ten samobójczy postępek, niegodny chrześcijanina.\nChór Knechtów: - Amen!\nBrat Zygfryd: - Najmocniej zabolała mistrza najnowsza wieść, której jeszcze nie znacie, wieść o haniebnej zdradzie Teobalda. Musicie bowiem wiedzieć, szacowni bracia oraz knechci, że stała się rzecz o pomstę do nieba wołająca. Oto Teobald - niegdyś nasz brat, przyjaciel i rycerz sprawy Bożej, złamał śluby zakonne i pohańbił swoje imię apostazją!\nWszyscy obecni zamarli w bezruchu, wydając z siebie okrzyk przerażenia.\nBrat Zygfryd: - Słowa zamierają mi na ustach, ale muszę to wam powiedzieć: Brat Teobald, bo tak go kiedyś nazywaliśmy, przystał do Prusów, przyjął ich pogańską wiarę i przybrał sobie nawet pruskie imię. Nazywa się teraz Autumme!\nObecni raz jeszcze wydali z siebie okrzyk grozy.\nBrat Zygfryd: - Jakby tego wszystkiego jeszcze nie było mało, ów padalec, ów nikczemnik śmiał skierować swój oręż przeciwko nam, przeciwko zakonowi, który przygarnął go do swego łona i dał szansę walki w obronie prawdziwej wiary! Ów Autumme, bo inaczej go odtąd nie będę nazywał, stał się najbliższym współpracownikiem herszta pruskiej bandy, Henryka Monte. Nie odstępuje go ani na krok i doradza w walce z zakonem!\nWszyscy obecni po raz trzeci wydali z siebie okrzyk grozy.\nBrat Zygfryd: - Sami więc widzicie, bracia umiłowani, że nasz mistrz, Hermann von Balk, miał powody do zgryzoty. Głównym powodem jego samobójczej śmierci jest Autumme. To zdrada tego nędznika przeważyła szalę. Mężny duch von Balka nie mógł znieść postępku tak niegodnego, tak sprzecznego ze wszystkim, w co mistrz wierzył! (z patosem, zwracając się do zmarłego) Mistrzu, możesz być pewny, że będziemy kontynuować twoją walkę, nie bacząc na przeciwieństwa!\nChór Knechtów: - (z determinacją, wojowniczym tonem) Komtur! Komtur! Komtur!\nBrat Zygfryd: - Wynieście stąd ciało mistrza, żeby przygotować je do pochówku!\nKilku knechtów podchodzi do zabitego. Zawijają ciało w biały, zakonny płaszcz i wynoszą z izby.\nBrat Zygfryd: - Teraz nadszedł czas na to, żeby... (przerywa, bo na zewnątrz słychać gwar, okrzyki przerażenia, tupot koni)\nBrat Zygfryd: - (zaniepokojony) Co tam się dzieje? Wartownik, do mnie!\nDo izby wbiega przerażony Wartownik, trzymając oburącz halabardę.\nWartownik: - (krzyczy donośnie) Alarm! Wróg atakuje! Prusowie próbują wedrzeć się na wały. Prowadzi ich sam Henryk Monte!\nBrat Zygfryd: - (do wszystkich obecnych) Na wały, do umocnień! Wszyscy na stanowiska! Tylko w mieczu nadzieja! Odeprzemy atak wroga! Śmierć Henrykowi Monte i temu zdrajcy, Autumme! Do boju! Za mną! (wyciąga miecz z pochwy i wymachując nim nad głową, wybiega z szopy)\nWszyscy obecni wybiegają za Bratem Zygfrydem, szykując się do walki. Izba pozostaje pusta. Słychać narastający zgiełk bitewny: bojowe okrzyki krzyżackich knechtów "Christ!", wojenne zawołania Prusów "Perkun!", uderzenia mieczy o tarcze. Po chwili dają się jednak słyszeć z oddali coraz głośniejsze, głucho dudniące, jakby dochodzące z podziemi słowa Kriwego.\nKriwe: - ...wystarczy mi wiara ojców..., ...nie potrafię przekonywać do tego, za czym nie stoi słuszność..., ...jestem już stary, a roztropność to roślina, późno wydająca owoce..., ...trzeba godzić się z tym, co nieuniknione.., ...przyszłości nie da się odwrócić..., ...wasz Bóg może wpływać na wasze losy i dawać wam znaki...


Młodzież: turniejowy triumf Legii U13 - legionisci.com\nNiedziela, 6 stycznia 2019 r. 20:18 Raffi, źródło: Legionisci.com\nRywalizacja w tegorocznej edycji turnieju dla rocznika 2006 i młodszych rozpoczęła się od rozgrywek grupowych. W grupie A, na boisku ze sztuczną murawą pod balonem, walczyły w piątek i sobotę: Beniaminek PROFBUD Krosno (gospodarze), Talent Warszawa, Pogoń Szczecin, Kadra Podkarpackiego ZPN, Jaguar Gdańsk i\nMotor Lublin. Z kolei przeciwnikami Legii w grupie B były: Fablok Chrzanów, BKS Lublin, SEMP Ursynów, Arkonia Szczecin i AP Limanovia Limanowa. Mecze rozgrywano w 9-osobowych składach w wymiarze 1x25 minut. Tradycyjnie warto podkreślić dobrą organizację turnieju, co jednak jest regułą w przypadku imprez organizowanych przez Beniaminek Krosno.\nJuż pierwszy mecz, z zeszłorocznym triumfatorem z Chrzanowa pokazał, że dla przyjechawszych praktycznie ze świątecznych wakacji legionistów rywalizacja nie będzie spacerkiem. Zacięte były też spotkania z BKS Lublin i SEMPem Ursynów, jednak z meczu na mecz podopieczni Mateusza Majewskiego i Jakuba Renosika rozkręcali się. Nie da się oczywiście ukryć, że dla wielu drużyn, w tym dla Legii, turniej był okazją do przyzwoitego rozruchu, ale zespoły nie weszły jeszcze na pełne obroty, mimo wielu efektownych dryblingów i wymian widoczny był momentami brak czucia piłki po kilkutygodniowej przerwie. Nie znaczy to, że legionisci nie wyznaczali sobie żadnych celów szkoleniowych na ten turniej - tym razem próbowano przećwiczyć sprawne przechodzenie z fazy obrony do ataku i następnie pod bramkę przeciwnika. To zaowocowało sporą ilością sprawnych szybkich wymian, zarówno środkiem pola jak i podczas ataków skrzydłami, przy czym absolutnie bez rezygnacji z pojedynków jeden na jeden. Bardzo poprawnie wyglądało też uwalnianie się spod pressingu przeciwnika pod własną bramką. Dobra postawa warszawiaków w fazie grupowej zadecydowała w każdym razie o awansie do walki o medalowe pozycje.\nPółfinał z Motorem Lublin długo pozostawał bez rozstrzygnięcia, ale legioniści prezentowali się z niezłej strony; w końcówce po ładnym rajdzie Igora Rosy, Jakub Żewłakow pewnie wykończył akcję, co dało naszym graczom awans do wielkiego finału.\nW spotkaniu o 1. miejsce Legia zmierzyła się z prezentującą od początku turnieju dobry, techniczny futbol reprezentacją województwa Podkarpackiego. Nasi zawodnicy na podniesioną wysoko poprzeczkę zareagowali jeszcze lepszą grą i szybko objęli prowadzenie po akcji Karola Kosiorka i Igora Rosy; legioniści mogli również podwyższyć za sprawą Kosiorka czy Saletry. Nasz zespół z kolei ratował dwukrotnie Michał Malinowski, ale po trafieniu Dubiela, po rzucie rożnym w 11. minucie kadra Podkarpacia doprowadziła do wyrównania. Radość naszych rywali trwała tylko kilka minut - po rzucie rożnym wykonywanym przez Saletrę po raz kolejny z dobrej strony pokazał się Igor Rosa. Kolejne minuty to już kontrola gry i kolejne okazje dla naszego zespołu. Dzięki dobrej grze udało się osiągnąć nie tylko końcowy triumf, który był tylko ubocznym, choć cieszącym efektem, ale również pokazać się z dobrej strony indywidualnie. W końcowej 9-ce gwiazd turnieju znaleźli się: środkowy obrońca Wojciech Gan (który bardzo dobrze realizował zadania w zakresie odbioru i następnie sprawnego wyprowadzenia piłki pod naciskiem) i środkowy pomocnik Kuba Żewłakow (który starał się kierować grą drużyny i owocnie uczestniczył w poczynaniach ofensywnych, grożąc zarówno uderzeniami z dystansu jak i bezpośrednim wsparciem dla napstników).\nFinał: Legia U13 - Kadra Podkarpackiego ZPN U13\nStrzały (celne): Legia 10 (9) - Podkarpacie 8 (5)\nW meczu o 3. miejsce SEMP Ursynów poradził sobie po zaciętym meczu z Motorem Lublin.\nSkład Legii U13 (rocznik 2006) na turnieju:\nMichał Malinowski (br) - Maciej Złotkowski, Wojciech Gan, Wiktor Ziółkowski, Jakub Trzaskowski, Kacper Lepianka, Maciej Saletra (Kpt), Kacper Włodarek, gracz kl. partnerskiego, Jakub Żewłakow, Oskar Jenner, Igor Rosa, Karol Kosiorek.\nTrenerzy: Mateusz Majewski, Jakub Renosik\nFot. TV Beniaminek, więcej filmów na kanale YT TV Beniaminek :\nprzeczytaj więcej o: Legia Warszawa młodzież Młode Wilki Legia 2006 Wojciech Gan Mateusz Majewski Jakub Renosik Igor Rosa Jakub Żewłakow


Łukawiec - Nadleśnictwo Jarosław - Lasy Państwowe\nKod obszaru: PLH180024\nPowierzchnia całkowita: 2270,2 ha\nPrzeważająca część ostoi (93%) wchodzi w skład Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe (w tym Nadleśnictwa Lubaczów i Jarosław). Z 2270,2 ha powierzchni całkowitej ostoi – 1102,8 ha jest w zarządzie Nadleśnictwa Jarosław.\n1. Siedliska przyrodnicze:\n• Grąd środkowoeuropejski i subkontynentalny 33,68% powierzchni ostoi\n• Łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe 2,32%\n• Zmiennowilgotne łąki trzęślicowe 2,15%\n• Łęgowe lasy dębowo-wiązowo-jesionowe 0,65%\n• Kwaśne buczyny 0,5%\n• Torfowiska przejściowe i trzęsawiska 0,29%\n• Bory i lasy bagienne 0,04%\n2. Zwierzęta: kumak nizinny, modraszek teleius, czerwończyk nieparek, modraszek nausithous i przelatka aurinia\n3. Rośliny: ponikło kraińskie\nTeren ostoi Łukawiec pokrywają głownie lasy liściaste (46%) i mieszane (41%). Wśród lasów liściastych przeważają grądy, czyli wielogatunkowe lasy z przewagą grabu i dębu oraz z domieszką lipy, klonu i jawora. Występujący na terenie ostoi grąd subkontynentalny ma złożoną, wielowarstwową strukturę. Wyróżnić tu można warstwę drzew, warstwę krzewów składająca się m.in. z leszczyny, trzmieliny, kruszyny, kaliny koralowej i rzadziej wawrzynka wilczełyko oraz bogatą warstwę zielną z zawilcami, przylaszczką, ziarnopłonem i miodunką ćmą. Wzdłuż cieków wodnych i w wilgotnych zagłębieniach występuje kilka rodzajów łęgów, czyli lasów w skład których wchodzą takie gatunki drzew jak: olsza, topola, wierzba, wiąz, jesion i dąb.\nOstoja obejmuje również kilkadziesiąt hektarów łąk, w tym miejscami dobrze zachowane łąki trzęślicowe z cennymi motylami łąkowymi: modraszek teleius, czerwończyk nieparek, modraszek nausithous i przelatka aurinia. Dla tego ostatniego gatunku ostoja Łukawiec jest jednym z bardzo niewielu miejsc występowania w tej części Polski.\nNajcenniejszym gatunkiem spotykanym na obszarze ostoi jest ponikło kraińskie. Jest to roślina wodno-błotna rosnąca w miejscach zaburzonych i zamienianych antropologicznie (kałuże na drogach gruntowych, rowy melioracyjne, nieczynna piaskownia). Obecnie na terenie Polski znane są 3 stanowiska ponikła kraińskiego: Moszczaniec w Beskidzie Niskim, Wymysłów pod Mielcem oraz ostoja Łukawiec. Na terenie ostoi występuje niewiele ponad 200 osobników zajmując bardzo niewielkie powierzchnie na 3 stanowiskach odległych od siebie po ok. 5 km.\nNa tym obszarze występuje również wiele innych rzadkich lub chronionych gatunków roślin i zwierząt (m.in. wawrzynek wilcze łyko, śnieżyczka przebiśnieg, lilia złotogłów, traszka zwyczajna, rzekotka drzewna), jednak nie są one przedmiotem ochrony tego obszaru Natura 2000.


Więcej unijnych pieniędzy, wsparcie terenów przygranicznych, odnowa demokracji, silna edukacja. KO przedstawiła swój program : Radio Olsztyn\nWięcej unijnych pieniędzy, wsparcie terenów przygranicznych, odnowa demokracji, silna edukacja. KO przedstawiła swój program\nKandydaci Koalicji Obywatelskiej z Warmii i Mazur zapowiedzieli także nowe inwestycje. Na liście jest między innymi Port Morski w Elblągu. Nie wykluczają także niższych podatków i wyższych płac.\n– Jest to możliwe, mamy plan, którego zasadniczym elementem jest premia za aktywność dla tych, którzy pracują i zarabiają mało – mówił Janusz Cichoń startujący z listy KO do Sejmu.\nKO – Janusz Cichoń\n– Fundamentem silnego społeczeństwa jest edukacja, w tym obywatelska – podkreśliła Anna Wasilewska. Jak mówi kandydatka Koalicji Obywatelskiej do Sejmu, trzeba odsunąć od szkół polityków.\nKO – Anna Wasilewska\nProgram Koalicji Obywatelskiej to także wsparcie kultury oraz odbudowa sprawnie działającej służby zdrowia. Dostęp do lekarzy specjalistów w czasie nie dłuższym, niż 21 dni. – To jest możliwe, jeżeli uszanujemy lekarzy – zapewnił Mirosław Pampuch, kandydat KO do Sejmu.\nKO – Mirosław Pampuch\n– Przyszłość to ekologia, nie chcemy być zatruwani – mówił kandydujący do sejmu Paweł Papke.\nKO – Paweł Papke\n– Proponujemy Akt Odnowy Demokracji w Polsce – podsumował kandydat do senatu Jarosław Słoma.\nKO – Jarosław Słoma\nKandydaci KO obiecali także nowe drogi lokalne i chodniki, dokończenie budowy obwodnicy Olsztyna i głównych arterii drogowych Warmii i Mazur: DK 16 i DK 51, a także dbałość o regionalne rolnictwo.\nOlsztyńska PO: Konstytucja powinna być zmieniona, ale nie teraz Konstytucja powinna być zmieniona, ale nie teraz gdy na scenie politycznej i […]\nWięcej w PO, Janusz Cichoń, Jarosław Słoma, Mirosław Pampuch, Paweł Papke, Anna Wasilewska, kampania wyborcza, wybory 2019\nW Elblągu odbyła się konferencja inaugurująca kampanię informacyjną programu Koalicji Obywatelskiej „Twoja Polska”. Przedstawiono także program Koalicji dla Warmii, Mazur i Powiśla. Poseł PO Jacek Protas...


List do Komorowskiego: Celowano w pana, trafiono w nas... - Dziennik.pl\n15 lipca 2013, 17:44 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nProf. Myrosław Marynowycz, prorektor Ukraińskiego Katolickiego Uniwersytetu we Lwowie, prosi prezydenta Bronisława Komorowskiego o wybaczenie incydentu w Łucku.\nProf. Marynowycz odnosi się do incydentu, do jakiego doszło w 70. rocznicę zbrodni wołyńskiej. Prezydenta zaatakował młody mężczyzna i rozbił jajko na jego ramieniu.\nCelowano w Pana, Szanowny Panie Prezydencie, lecz trafiono w nas. Panu, stojącemu w niewzruszonej pozie, wystarczyło zdjęcie marynarki, by zakończyć incydent. Dla nas, obywateli tego państwa, pozbycie się brudu naszych problemów zajmie zdecydowanie więcej czasu. Proszę wybaczyć, że część brudu dotknęła również Pana - czytamy w liście do prezydenta.\nIncydent (...) poruszył serce nie tylko moje, lecz wszystkich ludzi, dla których wartością są cywilizowane relacje pomiędzy narodem ukraińskim a polskim - pisze profesor. Dodaje też, że ma świadomość, podobnie jak wielu moich współobywateli, że ktoś pociągał za sznurki, by doszło do tego incydentu. Stawka tej zakulisowej gry jest bardzo wysoka i komuś puściły nerwy - dodaje.\nZdaniem prof. Marynowycza atak na Komorowskiego świadczy o tym, że jego działania na rzecz otwarcia perspektywy europejskiej dla Ukrainy są prawidłowe.\nUkraina Myrosław Marynowycz atak jajko Brodnisław Komorowski\nTAK OCENIAJĄ UCZCIWI moi rodacy,Polacy.\nPan Prezydent Bronisław Komorowski bardzo dobrze reprezentuje nas jako naród POLSKI.\nDobrze , że oddaje w naszym imieniu hołd Polakom, a zamordowanych przez ogłupiona tłuszczę ukraińską .Tymi , którzy ogłupiali i zmuszali do mordów byli ich dowódcy z UPA , która jest zbrodniczą organizacją i dokonali LUDOBÓJSTWA NA CYWILNEJ LUDNOŚCI tych terenów.\nolo2013-07-17 08:39-jeśli już zabierasz głos to pisz mądrzę. Pietnuj tych co s*r*a*j*ą w swoje gniazdo, RACZEJ TO SĄ WROGOWIE NAS POLAKÓW A PISZĄCY WREDNIE I PODSZYWAJĄ SIĘ POD NAS.\nNie szanujemy się,więc nikt nas nie uszanuje...\njaki prezydent taki zamach!!!\nDla kartoflanych pis-dzielców prezydent Ukrainy powinien przyjść do Warszawy na kolanach i przeprosić. To jest mentalność Blaszaka najbardziej kartoflanego z kartofli poza preziem oczywiście. Komorowski zachował klasę i to "potejtosom" przeszkadza najbardziej. Gdyby prezydentem był najmniejszy z kartofli, to na granicy z Ukrainą stałyby już nasze dywizje. To oczywiście abstrakcja, bo kartofla nie mogłoby to spotkać, ponieważ nikt nie zauważyłby go pomiędzy ochroniarzami.\nprzeprosić powinien prezydent ukrainy nie jakis profesorek tylko kogo PANA.\nCzytam wasze komentarze i uśmiecham się gorzko i patrzę z politowaniem. Komorowski to nie mój prezydent, był w MON Onyszkiewicza jedynym ze WSI, który protestował przeciwko rehabilitacji pułkownika Kuklińskiego. Co to z niego prezydent ,który nie umie się wysłowić i pisać poprawnie po polsku. Byłem w małym szoku co powiedział o ludobójstwie na Wołyniu: "zginęło co najmniej 5 Polaków... " Tylko pięciu !!! Może on lepiej pisze i mówi po rosyjsku, niż ja po polsku.\nNo proszę ,Ukraińcy choć próbował jeden z nich zachować się nieprzyjemnie ,to dokonują oceny tego czynu jako własnego brudu, My zaś pod postacią Błaszczaka ,Selina I INNYCH DOKONUJEMY NAPADU NA PREZYDENTA MOJEJ POLSKI. MAM NADZIEJĘ ,ŻE TE LUDZKIE EKSTREMENTY UTONĄ WE WŁASNYM GOOWNIE.Padalce i Schizofrenicy NIGDY NIE NAUCZĄ SIĘ LUBIĆ MOJEJ POLSKI CZYLI ZWYKŁEJ ,NORMALNEJ,muszą ją ośmieszać ,opluwać i czynić pośmiewiskiem dla innych narodów. Cześć wam Pi Siacy !\nZygac sie chce co wypisuja glupie polaczki.\nCosik mi sie wydaje, ze i celowano i trafiono w naszego bo-CH-atera.\nPO-cieszajcie sie, PO-cieszajcie.\nCZY KTOS WIE JAKIMI JAJAMI RZUCALI W NASZEGO PREZYDENTA? SLYSZALAM, ZE TO NIE BYLY KURZE. PODOBNO T BYLY PSIE JAJA. WIEC CZY RZYCANIE PSIMI JAJAMI TO TAK SAMO JAK RZUCANIE KURZYMI JAJAMI?\nPS. A JAK PIES BYL WSCIEKLY TO CO SIE TARAZ STANIE?\nkomor uwaza ze polakow mozna ponizaj jak jego.jednoczesnie brzmi jakby zaproszenie robta z polakami co chceta.\nzaiste on nie reprezentuje Polski\nudowadnia , ze jest na sluzbie putina.\nNo patrzcie Bredzisław z Komorowa pierwszym jajcarzem iii RP. A tak na marginesie należało się Bulowi .Szkodą że tylko jedno przyjął na ramię.\nZaojszczyzna,- Wyłącz caps lock'a i włącz myślenie. Poza tym, skoro zadajesz pytanie, to już lepiej nie udzielaj na nie odpowiedzi :)\nRe Zamojszczyzna.Czy ty nie jesteś przypadkiem Stefanem od szczawiu.Bredzenie jakby znajome.\nPan prezydent Bronisław Komorowski bardzo dobrze reprezentuje nas jako naród POLKI.\nDobrze , że oddaje w naszym imieniu hołd Polakom a zamordowanych przez ogłupiona tłuszczę ukraińską .Tymi , którzy ogłupiali i zmuszali do mordów byli ich dowódcy z UPA , która jest zbrodnicza organizacja i dokonali LUDOBÓJSTWA NA CYWILNEJ LUDNOŚCI tych terenów.\nNie ma mojej zgody aby jakiś portal, w tym wypadku Dziennik.pl znieważał i dawał powody do zniewagi Prezydenta RP.\nCzemu ma służyć takie zniekształcone zdjęcie Prezydenta RP?\nOtóż , to ma służyć znieważeniu naszego POLSKIEGO NAJWYŻSZEGO NASZEGO PRZEDSTAWICIELA i nas narodu polskiego.\nnie chce mi sie wierzyc!!! Czyzby gajowy Marucha zmienil obyczaje I teraz preferuje "z jezyczkiem"???\nPrzynajmniej tak sugeruje przymilne zdjeciuszko. No, coz, tak trzymac!! Zmiany w kazdym wieku sa dobre.\nre ~Robnad2013-07-15 21:34\nhm, na tej fotce to jakiś świstak w ubranku, i czemu on taki zadowolony?\nbo Dziennik fotkę wziął z innej bajki\nbyś ty mógł się pytać


[quote name="Alicja" post="3758047" timestamp="1567237188"] Niestety tam tez liczy się kasa a nie dobro zwierząt. Właśnie kotek, który przechodzi proces odrobaczania jest wskazany jako ten, który szuka domu. Każdy opis zwierzątka wydanego do adopcji piękny, ale nie do końca prawdziwy. Pani myli się już w swoich wypowiedziach mówiąc raz jedno potem zaprzeczając. Niby karmione karmą najlepszą jaka tylko może być, a zwierzęta potem u właściciela jedzą wszystko co napotkają na drodze. Dużo by można pisać. Szkoda tylko tych zwierzątek. Kotek, który nie akceptuje innych zwierząt w opisie ma, że dogaduje się z innymi kotami. Jednym słowem żenujące.[/quote]


Wywiad z prof. Elżbietą Czykwin\nProblem przepracowania Innego leży. Wykopmy rasizm z Białegostoku\nDlaczego to Białystok jest areną ataków na tle rasistowskim, antysemickim i ksenofobicznym? Przyczynami mogą być: brak więzi społecznych, opór przed interesowaniem się mniejszościami oraz tłumiony wstyd - sytuację analizuje prof. Elżbieta Czykwin\nJoanna Klimowicz: Nie podoba się pani profesor hasło naszej kampanii społecznej "Wykopmy rasizm z Białegostoku"?\nDr hab. Elżbieta Czykwin, prof. Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej, socjolożka: Wszelkie formy agresywne i dzielące ludzi powinny być bardzo ostrożnie używane. Słowo "wykopmy" zawiera bardzo dużo agresji, kopanie ma jeszcze silniejsze negatywne konotacje niż bicie rękoma.\n- I to się wam udało, to bardzo dobrze. Ale to, że ten dyskurs jest zabarwiony agresją, że kogoś chcecie kopać, to nie jest dobry pomysł. Ja byłabym ostrożna. Trzeba pamiętać, że agresja rodzi agresję, że im więcej przemocy w interakcjach społecznych, tym więcej tego typu odpowiedzi. Jeśli szacowna "Gazeta" mówi: "kopiemy", to znaczy, że kopanie innego jest dopuszczalne.\n- O tak! Chociaż sąsiedzkie grille to też nie do końca szczęśliwy pomysł, bo na takie spotkania przychodzą zawsze ci, którzy mają podobne zdanie i są nastawieni pokojowo - na pewno nie ci, którzy myślą o podpalaniu domów.\nUważamy, że przyczynami nasilenia ataków na tle rasistowskim i ksenofobicznym, przestępstw z nienawiści czy - jak pani to ujmuje - incydentów antyetnicznych są między innymi indolencja służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo oraz ciche przyzwolenie społeczne. Ale są też inne. Pani zdaniem - jakie?\n- Kiedy chcemy prowadzić do zmian korzystnych społecznie, to staramy się wzmacniać więzi, a nie antagonizować ludzi. Bardzo ważne jest, by piętnować czyny, a nie osoby sprawców. Wtedy daje się szansę temu, który popełnił błąd - a któż z nas ich nie popełnia - aby przeszedł na "dobrą stronę mocy". Natomiast jeśli stwarza się sytuację, w której sprawca jest potępiany i odrzucany jako osoba, to skazuje się go na identyfikację ze światem powszechnie nieaprobowanych wartości. A przecież do tego nie chcemy doprowadzić. Drugi aspekt - wiele z tych incydentów nie ma charakteru jednoznacznie antyetnicznego, są rodzajem draki, rozróby, rozładowania emocji. W związku z tym, że dotyczy to osób młodych, trzeba bardzo miarkować i zastanawiać się nad tym, czy w związku z tym, że zrobili coś głupiego w latach "durnych i chmurnych", to czy przydanie im etykiety przestępców nie stanie się początkiem kariery dewiacyjnej.\n- Oczywiście, że tego nie można inaczej nazwać i jestem jak najdalsza od tego, żeby mówić, że karać nie należy. W wychowaniu problem kary budzi największe kontrowersje, wszyscy zgadzają się, że nagród powinno być znacząco więcej niż kar i że podtrzymywanie dobrych zachowań jest szczególnie cenne. Pytanie: jak karać? Trzeba się trzymać pewnej sztuki karania i pokazywać możliwości wyjścia z sytuacji. W wielu przypadkach następuje naśladowanie incydentów antyetnicznych na zasadzenie prostej imitacji. W związku z tym nagłaśnianie takich przypadków - jeśli ludzie wierzą, że sprawcy nie zostaną złapani - może być także niekorzystne.\n- Tak. Zabrakło Żydów i zrobiła się wielka dziura, która została wypełniona przez ludność napływową. Białystok jest jedynym dużym miastem na wschód od Bugu, który ściąga szczególnie wielu emigrantów ze wsi i małych miast. Połowa mieszkańców miasta to przybysze, a w tej połowie - połowa to emigranci ze wsi. Ruralny charakter miasta jako "wielkiej wsi" przypieczętowuje fakt, iż powojenny jego rozwój dokonywał się dzięki przyłączaniu do niego kolejnych okolicznych wsi, a nie w rezultacie planowanej rozbudowy substancji miejskiej. Ludzie przyjeżdżali z różnym bagażem kulturowym, wszystkich przyciągało wielkie miasto, które oferowało pracę w przemyśle, zdecydowanie wyżej cenioną w PRL-u. Włączano się w rozwój przemysłowy kraju, lekceważąc i zachowując daleko idący dystans w stosunku do ludności wiejskiej. W nowym żywiole miejskim rodziły się kolejne podziały. Nagle pojawiali się robotnicy, przeważnie pochodzenia chłopskiego, byli katolicy i prawosławni. Te różnice zarysowywały się w dekoracjach lekceważenia wartości, jaką jest wiejskość. Kompleks wiejskości zresztą nie jest udziałem tylko Białegostoku, ma szerszy wymiar. W jakiś sposób wynika z prac Freuda, który przeciwstawiał naturę kulturze, pokazując, że kultura, czyli miasto, jest czymś lepszym niż wieś kojarzona z naturą. Te kompleksy są dosyć dobrze widoczne w architekturze Białegostoku, gdzie centralnym punktem stał się dumny pałac Branickich, co miało podkreślać pańskość. Może też nowa, wspaniała Opera jest kontynuacją tego trendu i próbą zatarcia etykiety "Polski B"? Natomiast wartościowe w sensie architektonicznym domy drewniane burzono, żeby stawiać w to miejsce bloki. Ciągle ta sprawa wiejskości jest stygmatyzująca, przyznawanie się do wiejskiego pochodzenia raczej nie przynosi ludziom chluby. Do tego wszystkiego dołączają się jeszcze kompetencje językowe, które dzielą ludzi - prawdziwa wieża Babel. Szczególnie w okresie PRL-u można było poznać, skąd kto pochodzi, łatwo odróżnić tych, którzy po polsku komunikują się nie do końca płynnie i w związku z tym postrzegani są jako gorsi inni. Tkanka miasta wydaje się być podzielona, nieskonsolidowana, heterogeniczna. W pewnym sensie upodabnia to Białystok do miasta, gdzie też są przypadki podobnych zajść - do Wrocławia. On też jest miastem na nowo się rodzącym.\n- To pytanie dotyka clou sprawy, drugiej obok braku więzi społecznych przyczyny problemu. Otóż dla większości Polaków mniejszość nie istnieje, jest artefaktem. We Wrocławiu, gdzie mieszkałam bardzo długo, nie wiedziałam nawet, że są prawosławni. O nich się nie mówiło, nie byli nikomu do niczego potrzebni - może oprócz wąskiej grupy antropologów, kulturoznawców czy osób, które się z nimi wiązały. Aby Inny stał się fascynujący czy choćby wart uwagi, musi wcześniej zaistnieć w jednostkowej świadomości. Ośmielam się twierdzić, że w doświadczeniu życiowym większości Polaków, Inny - nie tylko etnicznie - po prostu nie zaistniał. Szczególnie okres PRL-u pozostawił Polaków, mieszkańców kraju prawie homogenicznego, bez możliwości spotkania w szkole, pracy, sklepie, sąsiedztwie, odmiennego etnicznie. Ale Białystok bardzo się pod tym względem od reszty kraju różni. Tu mniejszości były i są możliwe do spotkania, zetknął się z nimi każdy - w szkole, sąsiedztwie, sklepie czy autobusie. Jednak problem Innego nie został przepracowany. Mniejszości w PRL "były jak ryby w akwarium, ktoś podobno je widział, ktoś podobno o nich słyszał, ale nikt nie słyszał, aby przemówiły". Tabuizacja kwestii mści się po dziś dzień. Przywołam przykład z pracy mojej doktorantki, pani doktor Marzeny Rusaczyk, która badała sytuację mniejszości religijnych w szkole. Wnioski? Mniejszości są i kropka. Jest pewien opór, by się nimi interesować, nawet nie wszyscy rodzice chcą, by ich dzieci oglądały cerkwie, podziwiały piękno cerkiewnej muzyki. Zresztą pewnie z takich środowisk wywodzą się sprawcy tych oburzających wyczynów. Problem przepracowania Innego w Białymstoku leży. Trzeba to przyspieszyć, chociażby poprzez organizowanie takich integracyjnych spotkań czy przez to, co robią media po 89 roku - dużo pisząc o mniejszościach. Wcześniej na Białostocczyźnie gazety partyjne ukazywały się w świątecznej szacie tylko podczas świąt katolickich, prawosławnych już nie zauważano. Kompleksy, zaniedbania, rany nie są do zagojenia szybko. Trzeba dodatkowo uważać, by nie zrobić mniejszościom krzywdy. Zmniejszenie dotacji (z 80 tys. do zaledwie 40 tys. zł rocznie) poczytnemu "Przeglądowi Prawosławnemu" to poważny błąd ministra Boniego, utrwalający w mniejszości poczucie krzywdy. Każdy, kto jest obcy, czuje się słabszy, gorszy, na doczepkę. Oczywiście mniejszości autochtoniczne nie czują się zapewne tak, jak ja się czułam w Anglii czy Stanach Zjednoczonych, niemniej jednak są przewrażliwione na punkcie swojej tożsamości i trzeba obchodzić się z nimi szczególnie uważnie.\n- Bardzo dobrą drogą jest to, czego już dość dawno temu podjął się Zakład Stosunków Międzykulturowych Wydziału Pedagogiki Uniwersytetu w Białymstoku - czyli kształcenie nauczycieli w kierunku oswajania inności. Ale zgodzę się, że trzeba uczyć na każdym etapie, choć akurat religia w przedszkolu i to, czy pełni rolę integrującą, to osobny temat, który należałoby rozważyć. Ale najgorsza jest niewiedza, która budzi lęk. Większość wie, że jest jakaś mniejszość, o której piszą w gazetach, która ma nawet swój program telewizyjny - są, ale czy nam zagrażają? A więc pisać jak najwięcej, mówić, oswajać, grillować, grać w piłkę, pokazywać to, co nas łączy.\n- Nie tylko. Cały świat boryka się dziś z tym pytaniem. Jej przejawów jest coraz więcej, diagnozowane są coraz bardziej wyrafinowane zachowania o charakterze przemocowym, jak agresja symboliczna, językowa, finansowa, niemówienia do kogoś, lekceważenia. Skąd się to bierze - to pytanie fundamentalne, na które nie znamy odpowiedzi. Wiemy, że leży ona raczej w zarządzaniu emocjami niż racjach. Do mnie najbardziej przemawia teoria, o której piszę we "Wstydzie" [książka ukazała się w 2013 r. nakładem wydawnictwa Impuls - red.]. A mianowicie taka, że u podstaw przemocy leży stłumiony wstyd. Upraszczając - młodzi chłopcy nie mają pracy, nie mogą sobie znaleźć miejsca w społeczeństwie, nie mogą znaleźć też dziewczyn, bo te hołdują wartościom klasy średniej i oni nie mają im nic do zaoferowania. Są też za mało elastyczni, by przystosowywać się do różnych prac - jak to czynią kobiety, są społecznie lekceważeni. Dają więc sobie wsparcie w ramach przynależności do subkultur - często agresywnych - czy chociażby grup kibolskich. Przekonują się nawzajem, że są lepsi, podbudowują swoją samoocenę, poczucie godności. Jeśli wstyd - bo zawiodłem i nie mam swojego społecznego miejsca - jest tłumiony, nieuświadamiany, to przybiera postać manifestacyjnego, negatywnego, radykalnego dystansowania się do innych, jawnej agresji oraz przyjmowania postaw macho. Dodatkowo ci ludzie mogą zostać zagospodarowani przez jakąś siłę polityczną. Trzeba poszukiwać płaszczyzn, by dać im poczucie godności.\nProblematyka wstydu w nauce stanowiła przede wszystkim obszar zainteresowania psychologii i teologii. Ujęcie prezentowane w książce jest nawiązaniem i rozwinięciem socjologicznego ujęcia wstydu...


Tinchitè Taverna & Putia, Cefalu - recenzje restauracji - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Tinchitè Taverna & Putia\nAtrakcje w pobliżu obiektu Tinchitè Taverna & Putia\nNr 19 wśród 119 Restauracje w lokalizacji Cefalu\nVia XXV Novembre 37/39, 90015, Cefalu, Sycylia, Włochy\nNr 19 wśród 119 Restauracje w lokalizacji Cefalu, Włochy\nVia XXV Novembre 37/39, 90015, Cefalu, Sycylia Włochy\nPokaż trasęWitryna+39 338 751 8113E-mail\nBardzo dobra Taverna\nSuper miejsce, celowalismy w miejsce obok, ale było zamknięte i nie żałujemy, bo menu proste, ale wyśmienite, sycylijskie, zarówno mięso jak i ryby i makarony, menu 4 daniowe super, w rozsądnej jak na Cefalu cenie. Trudno jednak zjeść tyle dań 😊 szczególnie duże, ale bardzo...Więcej\nTrochę przypomina tawernę - zamiast obrusów papier na stołach, ale ma swój klimat - niebanalne menu, fajnie ubranych kelnerów, wnętrze nad którym ktoś musiał popracować - przyjemnie sie siedzi w tym miejscu. Co do jedzenia - półkilowe mięso od świnki - rewelacja, soczyste i swietnie...Więcej\nPyszne pieczone golonko, nie tak tłuste jak w Polsce ale pyszne, ciekawy nowoczesny wystrój wnętrza, dobra sycylijska kuchnia, polecam jednak szczególnie dania mięsne\nTak dużo jeść!\nPolecono nam tę restaurację przez nasze zakwaterowanie i zdecydowanie zasługuje na swoją reputację. To były urodziny moich partnerów, więc pomyśleliśmy, że będziemy mieli specjalne 25 degustacyjne menu. Cóż, po 12 płytach degustacyjnych, które wyszły, pomyśleliśmy, że to jest to, ale potem pojawiły się talerze z...primi, a następnie drugie talerze. Tymczasem zawierało ono wino i chleb. Kiedy deser miał nadejść poprosiliśmy o to na wynos, ponieważ byliśmy bardzo pełny. Wszystko było pyszne i wrócę (na pusty żołądek). Nigdy nie zapomnę tych urodzin. Wysoce zalecane!Więcej\nPiękna restauracja i pyszne jedzenie i piwo. Słodko-kwaśny tuńczyk był widoud, a tomahawk był niesamowity pod względem smaku i wielkości, najlepszy jaki kiedykolwiek mieliśmy. To jest nieodzowna restauracja i mamy nadzieję, że wrócimy. Buon appetito!\nMieliśmy bardzo dobry posiłek w tej restauracji i byliśmy zadowoleni z dobrej, przyjaznej, pomocnej obsługi. Jeśli szukasz dobrej restauracji, to nie jest to miejsce do wyboru (na przykład papierowe obrusy i bardzo ograniczony wybór win). Ale jeśli szukasz dobrego posiłku w tętniącej życiem restauracji, to...powinno pasować do rachunku. Restauracja znajduje się w wąskiej uliczce, w strefie wyłączonej z ruchu kołowego w Cefalu. Jest mały zewnętrzny taras i stoły przy alei naprzeciwko restauracji. Usiedliśmy na małym tarasie i świetnie się bawiliśmy. Radziłbym zarezerwować wieczorem w godzinach szczytu. Odwiedziliśmy pod koniec września, a restauracja i stoły na zewnątrz były pełne.Więcej\nStraszna obsługa i jedzenie bylo okropne. Najgorsza restauracja w jakim kiedykolwiek byłem. Kelnerzy trwało wieki nam menu i zamówić. Mieliśmy nawet po to, aby przypomnieć o nich, aby dostać się na przystawki z danie główne. Jedzenie było najgorsze jakie kiedykolwiek jadłem. Jagnięcina było przypalone (w...rzeczywistości spalone) był bez smaku. Na domiar zlego kelnerka po prostu przyszedł i odebrał płyty opiekające przed jesteśmy gotowi. Po prostu poprosiliśmy o rachunek i po lewej stronie.Więcej\nLokalizacja była świetna. Jedzenie nie było złe. Ale obsługa była prawdopodobnie najbardziej straszne doświadczenia pamiętam do tej pory, przynajmniej dla anglojęzycznych gości.\nFantastyczne chłopa! .. doskonał kuchnia\nRestauracja jest ukryte w centrum Cefalu w jednej z wąskich uliczek. Ma większe niż się spodziewaliśmy, taras przed restauracja, obok w jednym z ulic. Jeśli chcesz mieć fotel na tarasie polecam aby dokonać rezerwacji. W sycylijskiej! .. doskonał kuchnia jest prawdą i jest niesamowity. Jakosc...jedzenia jest bardzo dobre i jesteśmy bardzo zadowoleni! Podsumowując obsługa, jedzenie i atmosfera są z pewnością powód do powrotu!Więcej\nDobre jedzenie. Słabe zatrudnienie.\nWspaniałe jedzenie, najlepsze jakie mieliśmy. bo byśmy wrócili gdyby nie postawa personelu. Czuliśmy się jak absolutną uciążliwego i kelnerów. Czekaliśmy 20 minut na wodzie, gdy przypomniałem, żadnych przeprosin czy wyjaśnień. Wróciliśmy z wody, chleba i olejków, zjechały w dół przed nami, nie ma kontaktu wzrokowego....Uważamy, że był to atmosfera pomiędzy pracownikami. Jedzenie było i było pięknie. Poprosiliśmy o rachunek i czekaliśmy na początku wieku. Naprawdę potrzeba oceny postawy pracowników lub więcej pracowników. uśmiech nic nie kosztuje. To bardzo niewygodne wieczorem.Więcej\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Tinchitè Taverna & Putia.


Pies Strefy — LUKASZ PAZERA\nDogs of Zone (Graphics)\nDog of Zone (Projection)\nP I E S S T R E F Y\nKadry - Grafiki\nPies jest obiektem Strefy. To wyrażenie gwałtownego, agresywnego ruchu i destrukcyjnego wpływu Strefy. Jej manifestacja. Nie istnieje dopóki człowiek nie zakłóci równowagi Strefy swoją obecnością.\nProjekcja zaczyna się od pustego kadru, Strefy uśpionej. Pies pojawi się dopiero wtedy, gdy Interaktor wejdzie w obszar aktywny i pozostanie w nim bez ruchu na kilka sekund.\nObecność człowieka połączona z jego bezruchem pozwala utrzymać kruchy stan równowagi. Pies będzie kołysać się w ciszy, stojąc odwrócony tyłem do Widza. Charakter ruchu zdradza jednak niepokój i podkreśla niepewność sytuacji.\nBardzo delikatny ruch nie spowoduje jeszcze reakcji, ale bardziej zdecydowane bądź gwałtowne przemieszczenie się wytrąci Psa z stanu równowagi bezpowrotnie. Obiekt odwróci się w kierunku Interaktora i przyjmie agresywną postawę. Od tego momentu istnienie Psa staje się nierozerwalnie związane z człowiekiem, który powołał go do efemerycznej egzystencji.\nDalsze przemieszczanie się w polu aktywnym projekcji będzie powodować nieustanną, mimowolną reakcję Psa. Jednak Interaktor nie ma dużego wyboru. Może albo przemieszczać się dalej co stopniowo doprowadzi Psa do rozpadu, albo opuścić aktywny obszar projekcji i tym samym wymazać istnienie Tworu prawie natychmiastowo.\nProjekcja ma więcej niż jedno zakończenie, to znaczy klatka końcowa jest wybierana losowo z kilku wersji tak, aby projekcja zachęcała do wielokrotnego doświadczania. Klatki końcowe projekcji funkcjonują również jako samodzielne grafiki, które będą prezentowane jako element dodatkowy pracy artystycznej.\nPo wyjściu ze Strefy można rozpocząć doświadczanie projekcji ponownie.\nStrefa toleruje tylko jednego Interaktora. Pojawienie się większej ilości osób w obszarze aktywnym spowoduje natychmiastowe zniknięcie Tworu i przejście w stan zaburzenia, który utrzyma się dopóki wszystkie osoby nie wyjdą poza Strefę.\nInteraktywna projekcja reaguje na ruch interaktora w polu aktywnym, które znajduje się przed ekranem lub ścianą, na którą rzutowane są animacje. Wielkość pola zgodna jest z obszarem, który rejestruje sensor Microsoft Kinect. Sensor musi być umieszczony tuż pod ekranem projekcji. Tylko przemieszczanie całego ciała w płaszczyźnie horyzontalnej powoduje reakcję (podskoki, kucanie lub ruch jedynie ręką lub nogą nie są rejestrowane).\nProjekcja składa się z zestawu krótkich sekwencji i pętli animacyjnych (od 3 do 12 klatek), które odtwarzane są w czasie rzeczywistym, zgodnie z zaprogramowanym scenariuszem, w reakcji na ruch Interaktora. Oprogramowanie zostało napisane w języku C# i oparte jest na silniku do aplikacji interaktywnych Unity.\nProjekcja ma postać odrębnej aplikacji działającej na komputerze z systemem Windows. Wymagane jest zainstalowanie sterowników do urządzenia Kinect w wersji 1.8.


Tom Clancy's The Division - zadebiutowała aktualizacja 1.2, a wraz z nią DLC Konflikt | GRYOnline.pl\nWiadomość gry na świecie 25 maja 2016, 11:25\nTydzień temu firma Ubisoft zapowiedziała, że 24 maja ukaże się aktualizacja 1.2 zawierająca darmowe rozszerzenie Konflikt (Conflict) do gry Tom Clancy's The Division. Słowa dotrzymano i patch jest już dostępny. Jego główną atrakcją jest nowy najazd zatytułowany Czyste Niebo, który zabiera nas do Columbus Circle, gdzie rozpanoszył się gang Rikers, kontrolujący przestrzeń powietrzną Manhattanu. Inną nowinką są High Value Targets, czyli ważne cele. Zlecenia na nie otrzymuje się od oficerów w bazach, a na wykonanie zadania mamy ograniczony czas. Ponadto pojawił się nowy rodzaj misji Search and Destroy. Dostęp do nich uzyskują osoby na 30. poziomie postaci, które zaliczą wszystkie Encounters oraz zadania poboczne w danej strefie. Oczywiście pojawiły się także kolejne zestawy wyposażenia – Final Measure (pakiet defensywny), Hunter’s Faith (pakiet do walki na dystans), Lone Star (zwiększa pojemność magazynku i siłę rażenia), oraz Predator’s Mark (pakiet wsparcia).\nTom Clancy's The Division doczekało się kolejnej aktualizacji.\nTrzecioosobowa gra akcji z elementami RPG\nUkazała się 8 marca bieżącego roku\nDostępna na konsolach Xbox One, PlayStation 4 i PC-tach\nJeżeli chodzi o szczegółową rozpiskę aktualizacji 1.2, to znajdziecie ją tutaj, natomiast poniżej wymieniamy kilka ważniejszych szczegółów. Zanim jednak zapoznacie się z nimi, musicie wiedzieć, że oprócz szeregu pozytywnych zmian, twórcy Tom Clancy's The Division dodali jeszcze jedną „atrakcję” – znikających bohaterów. Po zainstalowaniu najnowszego patcha część graczy pożegnała się z postaciami (czasem jedną, a czasem kilkoma). Deweloper pracuje już nad rozwiązaniem problemu, ale nie wiemy jeszcze, kiedy pojawi się łatka łatki.\nAktualizacja 1.2 w skrócie:\ndodatek Konflikt z Najazdem Czyste Niebo, nowymi zestawami wyposażenia, High Value Targets, itd.;\nHijack Extractions – możliwość zerwania liny przez innego gracza. Łup spadnie na ziemię i stanie się dostępny dla wszystkich osób;\nniektórzy przeciwnicy w Dark Zone mogą teraz zostawiać Sealed Caches, czyli skrzynie zawierające tajemnicze przedmioty;\nISAC Assignments – zadania dostępne dla graczy na 30. poziomie doświadczenia;\nnowe bronie - Hungry Hog: ręczny karabin maszynowy M60, Centurion: pistolet M1911, Medved: strzelba SAIGA12, Historian: karabin M1A;\nzmiany w rozgrywce – gdy gracz jest na maksymalnym poziomie doświadczenia, matchmaking w trybach Hard i Challenge poszukiwać będzie tylko osób na 30. poziomie; poprawione strzelanie zza osłony i nie tylko;\nzmiany w interfejsie użytkownika, balansie łupów i Dark Zone;\npozbycie się wielu rozmaitych błędów.\ngry na świecieDLC i dodatki Massive Entertainment / Ubisoft Massive MMOFPS / MMOTPS patche i aktualizacje problemy techniczne / bugi The Division (seria) Ubisoft PCPS4XONE


Velonews.pl | Testy - - Test opon szosowych Rubino Pro Control G+ 3C marki Vittoria\nTest opon szosowych Rubino Pro Control G+ 3C marki Vittoria\nUżywałam opon Rubino Pro Control przez 2 miesiące w tym czasie było mnóstwo okazji by sprawdzić ją na wszystkich nawierzchniach jakie oferują nam polskie drogi oraz warunki atmosferyczne.\nProducent deklaruje, że jest to najmocniejsza opona na rynku przeznaczona na wszystkie warunki, posiada elementy graphenu G+ (oznaczenie na oponie), jest także wyposażona w ochronę anty przebiciową PRB. Opona wykonana została z mieszanki 3C Compound, która ma wpłynąć na lepszą przyczepność i zwiększać szybkość. W rozmiarze 700x25C opona waży 320g. W sprzedaży model dostępny jest w jeszcze w rozmiarach 700x23C oraz 700x28C.\nMamy więc oponę uzbrojoną po zęby w cenie około 175zł. Konstrukcja bieżnika to drobniutka krateczka po bokach opony utrzymująca trakcję podczas zakrętów, przerywana jest liniami odprowadzającymi wodę w trakcie jazdy po mokrej nawierzchni. Po środku opona nie posiada bieżnika co sprawia, że opory toczenia są mniejsze.\nOdczucia z jazdy są pozytywne. Na suchej nawierzchni jak i mokrej czułam się bardzo bezpiecznie w zakrętach faktycznie konstrukcja bieżnika zdawała egzamin, na prostej drodze natomiast jego brak dawał szybkość bez zbędnych dodatkowych oporów, niestety ten sam element opony moim zdaniem nie sprawdza się zbyt dobrze na mokrej nawierzchni w momencie rozpędzania roweru gładka powierzchnia opony ślizgała się po drodze zmuszając mnie do ostrożniejszej jazdy.\nNie można zapomnieć o mocnej stronie tej opony czyli o ochronie antyprzebiciowej i dodatku graphenu wzmacniającej jej konstrukcję. Jeżdżąc po Polsce w dodatku w aglomeracji śląskiej sytuacja drogowa jest bardzo trudna, dzięki temu ten element był najmocniej poddany próbie wytrzymałości. W dodatku wiedząc, że testuję specjalnie wzmocnione opony odpuściłam sobie omijanie skrupulatne wszystkich dziur i studzienek. Statystyki : milion dziur – żadnej przebitej dętki.\nOdporność na przebicia – 5\nDystrybutorem marki Vittoria w Polsce jest firma Velo ( https://velo.pl ).\nZawodnicza szytka z przeznaczeniem na trudne warunki.\nNa dobre przyzwyczailiśmy się że CST Tires produkuje świetne opony w atrakcyjnych cenach. Tym razem na nasze koła trafił szosowy model Czar.\nVittoria Barzo czyli jak włoska technologia poradziła sobie z polskimi warunkami.


Janina Garścia - Dziecięca przewodniczka po barwnym świecie muzyki | Lounge Magazyn\n„Muzyka może być baśnią ale żeby w niej uczestniczyć trzeba stanąć u wrót zaklętego świata” Autorka blisko tysiąca kompozycji zebranych w 86 opusach, będących dziś kanonem programów nauczania muzyki. W Japonii popularna na równi z Chopinem, znana w Europie, obu Amerykach i Afryce.\nJanina Garścia przyszła na świat 12 marca 1920 roku w Krakowie. Także tu w 1950 ukończyła Szkołę Muzyczną im.Władysława Żeleńskiego oraz studiowała kompozycję u Stanisława Wiechowicza i dyrygenturę u Artura Malawskiego. Jest uznawana za najwybitniejszą twórczynię polskiej szkoły początkowego nauczania na fortepianie. „To na Jej kompozycjach wychowały się wszystkie pokolenia współczesnych pianistów” wspomina Halina Pianowska, inicjatorka pierwszych festiwali imienia kompozytorki.\nSukces jej utworów to nie tylko radość tworzenia literatury dziecięcej i młodzieżowej, ale też niezwykłe zrozumienie dziecięcej psychiki, skierowanie energii na rozwój techniki wykonawczej, estetyki i intelektu młodych artystów. Do najpopularniejszych kompozycji należą m.in.: ”Ulubione nutki”, Zimowe igraszki”, „Sonatina C-dur”op.4 n2 na fortepian czy „Łamigłówki”, które zostały wydane nie tylko przez PWM, ale też japońskie: Ongaku No Tomo Sha, angielskie: Alfred A.Kalman czy Universal Edition – Wiedeń. Za swoją twórczość pedagogiczną otrzymała wiele nagród. Do najważniejszych zaliczyć należy Złotą Odznakę Miasta Krakowa (1972r.), Nagrodę Indywidualną I stopnia Ministra Kultury i Sztuki ( 1994r.) czy Międzynarodowy Order Uśmiechu (2001r.)\nDziś muzyka Janiny Garści powraca w mury Liceum Władysława Żeleńskiego. 27maja o godzinie 10:00 odbędzie się koncert poświęcony zmarłej w 2004 roku Kompozytorce. W rocznicę Jej 95 urodzin wystąpią dzieci szkół muzycznych I stopnia oraz kwintet „Z harfą w tle”, który w nietypowym składzie wykona utwory w nowych aranżacjach zamówionych specjalnie na tę okazję u krakowskich kompozytorów: Moniki Szpyrki, Michała Papary i Nadima Husina. To krótkie wspomnienie rozpoczęłam i zakończę również słowami Kopozytorki. „Muzyka jest pięknem samym w sobie, gra na naszych zmysłach i wyobraźni więc pozwólmy oddać się tym wrażeniom, byśmy byli piękniejsi”\nJuż niedługo studenci Szkoły Artystycznego Projektowania Ubioru pokażą, że modę można tworzyć dosłownie ze wszystkiego –...\nPrevious articleSelah Sue zagra w gdańskim b90!


koraliki Farfalle – KORALIKI Z POMYSŁEM\nEFEKTOWNA BRANSOLETA Z KORALIKÓW PRECIOSA FARFALLE™\n16 lutego, 2017 16 lutego, 2017 Magrafbransoleta, koraliki Farfalle, koraliki Preciosa, końcówka łącznik tuba, zapięcie przekładkowe2 Komentarze\nKoraliki PRECIOSA Farfalle™, o wydłużonym, eliptycznym kształcie, z otworem umieszczonym w środku koralika. Nawleczone jeden za drugim układają się na krzyż, blokują się, tworząc ciekawy, przestrzenny wzór. Produkowane są w dwóch rozmiarach 3,2 x 6,5 mm i 2 x 4 mm.\nProjekt, zdjęcia i wykonanie bransolety PRECIOSA Traditional Czech Beads™.\nMateriały potrzebne do wykonania bransolety:\nPRECIOSA Farfalle™ 3.2 x 6.5 mm; 25 gram\nPRECIOSA Farfalle™ 2 x 4 mm; 25 gram\nDrut pamięciowy , końcówka – łącznik w kształcie tuby , zapięcie przekładkowe, kółeczka, szczypce do cięcia drutu, szczypce płaskie, szczypce okrągłe.\nOdciąć 9 pełnych kółek drutu pamięciowego, na jednym końcu zrobić oczko. wszystkie druty muszą być tej samej długości.\nNawlec na trzy druty koraliki PRECIOSA Farfalle™ 3.2 x 6.5 mm, zostawiając 1,5 cm wolnego drutu na wykonanie oczka. Na pozostałe 6 drutów nawlec koraliki PRECIOSA Farfalle™ 2 x 4 mm. Wszystkie druty zakończyć oczkiem.\nUłożyć druty trójkami, w środku te z większych koralików.\nKońce drutów włożyć do tuby, zacisnąć i zamknąć klapkę w końcówce.\nDruty trójkami zapleść, włożyć do drugiej końcówki i zamknąć.\nZa pomocą kółeczek założyć zapięcie.


nawiedzenie - Wypłyń na głębię\nGdy Jezus był już blisko Jerozolimy, na widok miasta zapłakał nad nim i rzekł: «O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi! Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami. Bo przyjdą na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię wałem, oblegną cię i ścisną zewsząd. Powalą na ziemię ciebie i twoje dzieci z tobą, a nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu za to, żeś nie rozpoznało czasu twojego nawiedzenia». Łk 1, 41-44\nCzytaj dalej Poznaj czas nawiedzenia\nOpublikowane w 17 listopada 2016 31 maja 2017


Królewska Zielarnia : 2014\nCzarnuszka siewna Nigella sativa todelikatna roślina jednoroczna o białych lub niebieskich kwiatach z rodziny jaskrowatych Ranuncullaceae. Roślina ta uprawiana jest na terenach suchych w subtropikalnych i umiarkowanych strefach Eurazji i północnej Afryki oraz w południowych rejonach Polski. Jako roślinę leczniczą najwięcej czarnuszki stosuje się w krajach arabskich, w Bułgarii, Turcji i Indiach.\nOlej z nasion czarnuszki otrzymywany jest w procesie pierwszego tłoczenia na zimno. Ma on barwę miodową do ciemnobrązowej oraz lekko gorzkawy smak i intensywnie korzenny zapach. Skład oleju to: 85% nienasyconych kwasów tłuszczowych, olejek eteryczny, (którego głównym, aktywnym składnikiem jest tymochinon) zawiera także białko, alkaloidy, flawonoidy, saponiny.\nAutor: Irmina Niedzwiecka o 02:47 Brak komentarzy:\nEtykiety: antyalergiczne, antyoksydanty, naturalny antybiotyk, nowotwory, odporność\nAutor: Irmina Niedzwiecka o 04:36 10 komentarzy:


Kolekcjonerzy oferują 10 tys. za oderwany nos Lenina\nmm, IAR 11.07.2009 15:58\nOd 30 czerwca nos i ręka wodza rewolucji leżą na milicji jako dowody przestępstwa. Od tego też czasu starają się je zdobyć kolekcjonerzy z Ukrainy i zagranicy. Ukraińcy oferują 10 tysięcy dolarów za nos i trochę mniej za rękę. - A za granicą dają nawet kilka razy więcej - powiedział kijowski kolekcjoner Ołeksandr Karnauch.


Koronawirus nie ma wakacji. Sanepid przypomina o zachowaniu dystansu… - Radio Opole\n2020-08-09, 13:30 Autor: Katarzyna Doros\nStan epidemii trwa, a wakacje to nie czas na luzowanie obostrzeń - przypomina opolski sanepid. W związku z rosnącą liczbą zakażeń koronawirusem w kraju i w regionie, służby sanitarne apelują, aby podczas letniego wypoczynku nie rezygnować z zasłaniania ust i nosa w miejscach, gdzie gromadzą się urlopowicze.\n- Więcej wyjeżdżamy, utrzymujemy więcej kontaktów poza swoim środowiskiem rodzinnym, dlatego tak ważne jest by w kolejkach do punktów gastronomicznych pamiętać o maseczkach, a na plaży o zachowaniu odpowiednich odległości - mówi Małgorzata Gudełajtis, rzecznik Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Opolu. - Stan epidemii nadal trwa, zakażenia się nadal pojawiają, okresowo może być ich mniej, może być ich więcej. Obowiązek zakrywania ust i nosa nadal jest, ale nie we wszystkich miejscach, natomiast zdarza się, że o tym zapominamy. Jeżeli w wolnej przestrzeni te rygory nie obowiązują, ale jest tłum ludzi, to wówczas powinniśmy zachowywać stosowny dystans, albo po prostu zakładać maseczkę, mieć ją przy sobie i naprawdę jej używać. To chroni nas, ale także inne osoby, ponieważ nie wiemy w naszym najbliższym otoczeniu kto stojący za nami w kolejce czy biorący udział w jakiejś imprezie masowej, może być źródłem zakażenia.\nOd początku pandemii zakażenie koronawirusem potwierdzono u ponad 1300 mieszkańców Opolszczyzny. W całym kraju na COVID-19 zachorowało ponad 50 tysięcy osób. Od kilku dni Ministerstwo Zdrowia informowało o kolejnych dobowych rekordach zachorowań przekraczających ponad 700 i 800 przypadków. Dziś (09.08) w kraju odnotowano 624 nowych pacjentów z potwierdzonym koronawirusem.\nTagi: Małgorzata Gudełajtis, sanepid, WSSE, wakacje, maseczki, dystans społeczny, maseczki, kolejki, plaża


święta,święta…nasze pierwsze spotkanie lubelskich blogerów kulinarnych | COOKING & GOODLOOKING\nświęta,święta…nasze pierwsze spotkanie lubelskich blogerów kulinarnych\nCzas świąteczny to dla nas wyjątkowy moment w roku. Uwielbiamy dekorować, gotować, słuchać muzyki w klimacie świąt. Grudzień to taki miesiąc, w którym problemy, praca, codzienność odchodzą w zapomnienie. Liczy się klimat, radość, spotkania z rodziną i przyjaciółmi. Czas dla nas lekko zwalnia, a jednak paradoksalnie przyspiesza. Tym razem nadarzyła się okazja udziału w Wigilii organizowanej przez społeczność lubelskich blogerów kulinarnych. Świetna inicjatywa, miło poznać tyle fascynatów dobrego jedzenia z naszego regionu!\nUmówiona Wigilia odbyła się w lokalu Zielony Talerzyk (fajne miejsce w mieście dla opcji WEGE). W Talerzyku zaproponowano nam 3 różne zupy, z czego naszym absolutnym faworytem okazała się zupa czosnkowa!\nResztę wigilijnych potraw przygotowali już sami blogerzy z lubelszczyzny.\nfoto dzięki uprzejmości: Dorota Soroka-Kapłon\nwieniec makowy (przepis) roladę czokoladowo-pomarańczową (przepis)\nDzięki uprzejmości sponsorów, zostałyśmy obficie obdarowane prezentami firmowymi (Dzięki Marta i Edyta za Mikołajowanie)\nTagi: appetita, Halina, lubella, sponsorzy, święta, wigilia, wigilia lubelskich blogerów\nOne comment on “święta,święta…nasze pierwsze spotkanie lubelskich blogerów kulinarnych”\n14 stycznia 2015 o 15:04


2012-10-21T17:26:00+02:00 eOstroleka.pl https://www.eostroleka.pl//luba/main/images/logo.jpg eOstroleka.pl https://www.eostroleka.pl//luba/main/images/logo.jpg\nOstrołęka, 21 października 2012, 17:26\n- To ludzie, którzy przez wiele lat są i chcą być przy Ostrołęce - mówił prezydent Janusz Kotowski. - Towarzyszą naszemu miastu w dobrych i trudnych sprawach. Bardzo dziękuję TPO, że od tylu lat towarzyszycie temu miastu i wspieracie mieszkańców oraz to, co się w nim dobrego dzieje.\nW przerwach między życzeniami składanymi przez zaproszonych gości, czas umilały widowni występy ostrołęckich artystów. Były m.in. tańce ludowe, a także zespoły muzyczne i soliści. Wszyscy dedykowali swoje występy TPO.\nPodczas uroczystości została także wręczona odznaka „Za zasługi dla miasta Ostrołęki”, którą otrzymali Aleksandra i Tadeusz Kowalewscy. Jak sami podkreślali, jest to dla nich ogromne wyróżnienie.\n- Bardzo się cieszymy i mamy nadzieję, że nie jesteśmy ostatnimi luźnymi kultury w tym mieście, którzy zostali odznaczeni - mówiła Kowalewska.\nPo zakończeniu uroczystości na sali widowiskowej Ostrołęckiego Centrum Kultury, zebranych gości zaproszono na jubileuszowy tort i lampkę szampana. Było to też czas na wspomnienia i podsumowania pracy 30-letniej pracy Towarzystwa Przyjaciół Ostrołęki.\nWięcej o: Ostrołęka, TPO, koncert jubileuszowy, jubileusz, Towarzystwo Przyjaciół Ostrołęki, Janusz Kotowski\nUroczysta sesja Rady Miasta: Medale, odznaczenia i zaprzysiężenie nowego radnego [VIDEO, ZDJĘCIA]\nNasza rozmowa z Bogdanem Piątkowskim: „OSPA to ceniony konkurs w środowisku kabaretowym”\nPierwsze w Polsce Muzeum Żołnierzy Wyklętych powstanie w budynku po ostrołęckim areszcie śledczym