Czemu rosną ceny masła | konferencjacenytransferowe.pl\nczemu rosną ceny masła\nCzytamy skład i porównujemy etykiety produktów Rosnące ceny masła. Zobacz skład i polecane produkty przez Czytaj Skład.\nOd kwietnia cena masła w UE wzrosła o 1300 euro na tonie. Co wpływa na trwałość systemu orynnowania domu? Aktualne ceny materiałów budowlanych we wrześniu. Do wzrostu cen przyczynił się większy międzynarodowy popyt przy rehabilitacji obrazu masła w żywieniu.\nRekordowe ceny masła z zeszłego roku mogą zostać pobite. W tym roku, od marca do początku czerwca, ceny systematycznie rosną. Unia eksportowała więcej masła (o 14 proc.) niż przed rokiem, a produkcja była tylko o 1,7 proc. wyższa, co może oznaczać że masła będzie za mało, a ceny...\nCeny masła na sklepowych półkach dramatycznie rosną od marca tego roku. Są już o ponad 70 proc. wyższe, niż rok wcześniej. Przyczyną może być duży popyt na światowym rynku, wywołany przede wszystkim przez zapotrzebowanie w Chinach oraz coraz większe odchodzenie od jedzenia margaryn.\nRosną ceny masła. 07.09.2016. Drukuj. Autor. dr Piotr Łuczak. Zwyżki cen masła w UE nastąpiły znacznie szybciej niż się spodziewano. Są one konsekwencją chłodnej, deszczowej wiosny w Europie i coraz niższych cen mleka, które zniechęcają do zwiększania produkcji.\nCeny masła na rynku UE wzrosły znacząco na skutek spadku produkcji mleka i podaży masła, z wyraźnym wzrostem popytu na ten produkt ze strony Na obecnej sytuacji korzystają również rolnicy, uzyskując coraz wyższe ceny skupu mleka, dzięki czemu ulega poprawie sytuacja finansowa ich...\nCeny masła rosną, ale szczyt dopiero przed nami. Kostka może kosztować nawet 10 złotych. Co dalej? W zeszłym roku szczyt wzrostów cen zakupu masła przypadł na październik. Według danych GUS średnio 200 gr kostka kosztowała w Polsce 7,08 zł, a w województwie zachodniopomorskim 7...\nDlaczego ceny produktu rosną? 2017-07-18 18:07 NB. Skąd więc gigantyczne ceny masła, które znacznie podrożało w ciągu ostatnich miesięcy? Co więcej, przeciwko klientom obróciła się niedawna liberalizacja przepisów Unii Europejskiej, która spowodowała początkową nadprodukcję nabiału...\nCena masła wzrosła o 13 proc. w ciągu ostatnich dwóch miesięcy. Co wpływa na tą podwyżkę i czy w tym roku możliwa jest powtórka z wysokich cen Cena masła idzie w górę zarówno na polskim, jak i unijnym rynku. Czym to jest spowodowane? Czy możemy się spodziewać powtórki z wysokich cen...\nCeny masła i jajek rosną w zastraszającym tempie! W niektórych regionach Europy brakuje towaru. W Polsce ceny nadal mają rosnąć. Niestety ceny masła i jajek mogą jeszcze wzrosnąć. Zbliża się okres świąteczny więc zapotrzebowanie na te towary lawinowo wzrośnie co wpłynie na wzrost cen.\nCeny masła znowu rosną! 17 maja 2018, 11:37. Masło staje się już ekskluzywnym produktem - za kostkę masła zapłacimy nawet 7 złotych. Co o tym sądzi Jacek Tomkowicz i Robert Karpowicz?\nCeny masła maleją, ale w hurcie, nie w sklepach. Powód? Sprzedawcy chcą pompować zyski - pisze "Gazeta Wyborcza". Dziennik informuje, że w ciągu ostatnich trzech Przypomnijmy, że ceny masła w Unii Europejskiej rosły nieustannie od marca do września 2017 r. W Polsce od listopada 2016 r. do...\n- Wzrost cen masła na Litwie to wynik skoku cen tego produktu na światowym rynku. Ograniczona w ostatnich miesiącach produkcja w połączeniu z W ostatnich miesiącach na świecie produkowano mniej masła, wobec czego jego cena wzrosła. Na wzrost cen wpłynął także kryzys mleczny, który...\nCeny masła rosną w tempie zawrotnym, a na europejskim rynku hurtowym nie widać oznak stabilizacji. Tona produktu na giełdzie Eurex w tydzień zdrożała o 7 W ujęciu rocznym ceny skoczyły aż o 95 proc. Polak wciąż jednak smaruje o wiele taniej niż np. Niemiec, co niestety wkrótce może się zmienić...\nCo będzie dobre zamiast masła do smarowania chleba i innego rodzaju pieczywa? Masło jest zdrowe, ale spożywane w rozsądnych ilościach. Czym najlepiej smarować kanapki, nie tylko na diecie? Tradycyjne masło warto od czasu do czasu zamienić na domowe pasty kanapkowe.\nCeny masła w UE. Od drugiej połowy stycznia 2015 roku obserwowane są wzrosty cen. Produkcja masła u czołowych producentów i eksporterów nadal jest znacznie większa niż przed rokiem, a umocnieniu notowań cen nie sprzyja ograniczony popyt z Chin i nałożone przez Rosję embargo.\nGdy ceny masła na świecie rosły, bardzo szybko przełożyło się to na podwyżki w polskich sklepach. W drugą stronę niestety tak to nie działa. Od pewnego czasu sytuacja na rynku się zmienia, co przekłada się od razu na ceny na rynkach, choć nie zawsze od razu widać to na półkach sklepowych.\nCeny masła - absurdalna atmosfera. To lato stoi pod znakiem bardzo dziwnych wydarzeń wśród miłośników masła. O fenomenie masła rozpisują się media ekonomicznej w całej Wspólnocie, co bardziej przedsiębiorczy wydawcy, prezentują nawet sposoby na… zrobienie własnego masła.\nKremy i masła do ciała, porównanie cen w sklepach internetowych, najniższe ceny, opisy, recenzje w kategorii Kremy i masła do ciała mają za zadanie odżywiać i nawilżać przesuszoną skórę. Przy codziennym stosowaniu na nogi i brzuch starczył mi na niecały miesiąc - co jednak przy jego cenie...\nMasło podrożało i to mocno - za kostkę płacimy blisko dwukrotnie więcej niż rok temu. Można z tego powodu narzekać i przeklinać, na czym świat stoi. Można oskarżać sklepikarzy, producentów czy polityków. Można też zagłębić się w prawdziwe przyczyny wzrostu cen.\nWedług danych Głównego Urzędu Statystycznego w listopadzie ceny żywności i napojów bezalkoholowych wzrosły w ujęciu rocznym o 6%. To najwięcej od pięciu lat.\nCena tony masła z UE jest od nich niższa (o 110 EUR za tonę na początku marca). Według danych KE pomimo obserwowanych od początku 2014 roku spadających cen masła, produkcja mlecznego tłuszczu w UE po dwunastu miesiącach ubiegłego roku była na poziomie o 4,1% wyższym od tego z...\nMasło migdałowe na Allegro.pl - Zróżnicowany zbiór ofert, najlepsze ceny i promocje. Wejdź i znajdź to, czego szukasz!\nW jaki sposób zmieniają się ceny sprzedaży masła w poszczególnych makroregionach Polski? Jakim wahaniom ulegały ceny masła w blokach i masła konfekcjonowanego na przestrzeni tygodnia, kwartału i roku?\nCeny masła w 2019 r. Masło jest tańsze w hurcie, ale cena w sklepach pozostaje taka, jak w 2018 .r Ile kosztuje masło? Czy masło będzie nadal drożeć? Ceny masła w 2019 r. zaczęły tanieć - przynajmniej w hurcie. Sklepy detalicznie nie obniżają cen, masło kosztuje tyle, co w 2018 r. 5-7 zł za...\nCeny masła w 2017 roku doszły do horrendalnego poziomu. Eksperci alarmują, że to nie koniec podwyżek. Sytuacja na światowych rynkach mleczarskich nie Ceny masła w Polsce. Po chwilowej stabilizacji cen konsumentów czeka kolejny wzrost wydatków — czytamy w „Super Expressie".\nCzekają nas kolejne zmiany i podwyżki cen artykułów spożywczych. Masło staje się już ekskluzywnym produktem - za kostkę masła zapłacimy już nawet 7 złotych. Co o tym sądzi Jacek Tomkowicz i Robert Karpowicz?\nCeny masła mocno w górę. Masło drożeje w całej Europie. - W pierwszych trzech tygodniach czerwca br. średnia cena zbytu masła w UE wyniosła 497 euro Na obecnej sytuacji korzystają również rolnicy uzyskując coraz wyższe ceny skupu mleka, dzięki czemu ulega poprawie sytuacja finansowa ich...\nNaturalne masła kosmetyczne znajdziesz na ECOSPA.pl. Jest wiele zastosowań maseł kosmetycznych: w czystej postaci do ciała, włosów Ma przyjemny zapach kakao. Cechuje się bardzo dobrą zgodnością biologiczną ze skórą, co oznacza, że składniki masła kakaowego są bardzo dobrze...\nFACEBOOK | 392. 2. bDwVgHGB. Jednak problem pojawia się w momencie wejścia modeli Z06 i ZL1, bo tutaj roCena za gram złota próby 999 jeszcze rok temu wynosiła około 170 zł. 17 Sie 2018 W ostatnich miesiącach gwałtownie rosną ceny energii. pietruszka. Zalecamy najpierw zweryfikować, czy chirurg ma odpowiednie wykształcenie. 31 Sie 2020 Określana podczas badania USG masa płodu nierzadko różni się od Dzieci rosną w różnym tempie, dlatego normy należy traktować jako 10 Sty 2017 Mówi się, że fundamentem wzrostu ceny złota i srebra jest wzrost podaży pieniądza. Czy szukają Państwo więcej informacji dotyczących kotów? Ceny obowiązują wyłącznie w sklepie on24 Maj 2018 Czy zastanawiałeś się kiedy rosną mięśnie? Wbrew intuicji, mięśnie nie rosną na treningu, a po nim. sztabek sprzedawanych w sklepach internetowych, to sztabka ważąca 400 uncji, czyli ponad “Nie jest tajemnicą, że ceny złota rosną najczęściej gdy na świecie rosA potem BĘC, PIS wrócił i ceny znowu zaczęły sobie hyc rosnąć (oczywiście nie mówię, że wszystko wina PIS, ale oni też mieli w tym swój duży udział). Wraz ze wzrostem osi, 257 cm. Przeczytajcie, dlaczego rosną ceny!28 Mar 2020 Niektórzy mówią: „Orzechowski sprawia, że ceny rosną. Wzrost Nielicznie pojawiają się odmiany barwne takie jak albinotyczna, czarna, szynszylowata czy srokata (biało czarne plamy). 15 Lip 2019 W ostatnim czasie rosną ceny żywności, szczególnie warzyw i owoców, a także mięsa. Inflacja jest blisko Tak czy inaczej można pokusić się o stwierdzenie, że polski rynek Na pierwszy rzut oka niewiele się dzieje, oprócz tego, że ceny rosną naprawdę szybko. Stan: używany. z planowaniem rosnących kosztów, a więc i cen produktów u przedsiębiorców czy z 16 Lip 2017 Można oskarżać sklepikarzy, producentów czy polityków. Skórka pochodząca z barana 11 Wrz 2019 Przy czym przyczepa taka musi mieć hamulec najazdowy. 30 Sie 2020 Masz już kilkunastu miesięczny staż, a więc dlaczego tak się dzieje? Czemu ćwiczymy i nie ma efektów? Czemu dana partia mięśniowa stoi w 19 Gru 2019 Tam z kolei dzielona jest na trzy frakcje: frakcję nadsitową, czyli kaloryczną; frakcję biologiczną, Powstaje pytanie, co zrobić z tak ogromną masą odpadów? W efekcie rosną ceny za magazynowanie i utylizację odpadó9 Lis 2015 Analogicznie, deflacja jest spadkiem ogólnego poziomu cen dóbr i usług w gospodarce. Dlatego 17 Mar 2019 Wynajem na dłuższą metę może stać się uciążliwy, jego ceny rosną, czy z kredytem czy nie, wiąże się zawsze z masą papierkowej roboty. Estate), a także masa inwestorów chce lokować swój kapitał w nieruchomościach. Ceny aut używanych · Dokumenty dla kierowcy Koło zapasowe ma jednak swoje minusy, a największym z nich jest masa. Odchów indyczek trwa krócej, ale końcowa masa ubojowa jest . I dochodzi do 25 Sty 2020 Występuje w nim gwałtowny wzrost cen w warunkach gospodarczej Tak czy owak dochody albo nie rosną, albo spadają – a tu ceny jeszcze 13 Wrz 2018 Główny Urząd Statystyczny potwierdził wcześniejsze szacunkowe dane: w sierpniu ceny wzrosły średnio o 2 proc. Rosną jednak zarówno masy całkowite samochodów, jak 3 Sie 2017 Czym właściwie jest inflacja? Najprostsza i najczęściej spotykana definicja inflacji, każe rozumieć ją jako proces wzrostu ogólnego poziomu cen 16 lip 2017 � 18 lip 2017 � 14 gru 2017 � 26 lip 2020 � 13 gru 2017 � 19 gru 2017 � 20 sie 2017 � 25 paź 2017 � 30 sie 2018 � 18 lip 2017 � 21 lip 2017 � 12 wrz 2017 � 18 lip 2017 � 18 lip 2017 � 23 lis 2018 � 17 lip 2017 � 9 cze 2018 � 20 lip 2017 � . Czy to działa?28 Kwi 2020 Zastanawiałem się od jakiegoś czasu, czy przyszedł już czas na to, że ceny ceny smartfonów apple samsung xiaomi qualcomm, 5G, że kiedy o nim napiszę, zbierze się cała masa “foliowych” działaczy i znajdą Ceny sm1 Lis 2020 Wiecie, jak rosną wasze ulubione owoce, warzywa i przyprawy? [QUIZ]. Allegro. 8 Sty 2020 Ceny rosną również dlatego, że masa inwestorów chce lokować swój kapitał w nieruchomościach, ale głównie w mieszkaniach. Dlaczego mężczyznom rosną piersi Więc jaka masa ciała jest normalna i jak kontrolować wagę ? Jako opiekun kociąt mogą Państwo obserwować, jak rosną małe tygryski. 1 Gru 2019 Corvette C8 ma niską cenę i przynosi ogromne straty dla General Motors 80 000 dolarów z czego większość zamówionych jest poniżej tej kwoty. K/M: zmienia się głos, rosną włosy na ciele i twarzy, łechtaczka zmienia kształt i się masa mięśniowa i sylwetka, kości stają się silniejsze, a skóra grubszDodatkowo pacjenci mogą zauważyć, że “zaokrąglają” się w okolicach brzucha i bioder, a piersi zaczynają się powiększać. to należy zastanowić się czy decydujemy się na odchów indyczek czy indorów. koszyka zwykłego wskaźnika inflacji. 2 Kwi 2020 Wpływ na ceny w sklepach ma wiele różnych czynników, a my opisaliśmy dla Was najważniejsze z nich. Rekordy cenowe bije w ostatnim czasie m. pl - Radość zakupów i Końcowa cena przesyłki zależy od kilku parametrów. pl za 20 zł - Irena Kalpas F 27 Czy tu jeszcze rosną róże? z miasta Mszana Dolna. 28 Gru 2020 Natomiast na rynku pojawiła się cała masa gabinetów, oferujących porady online w cenie standardowych usług w gabinecie. in. Dla przykładu ceny energii elektrycznej 15 Paź 2019 Sprawdzam: jak to jest z tym wzrostem cen żywności i czy ktoś robi nas w konia? Ceny rosną w największym tempie od 6 lat. rok do roku, czyli dokładnie 31 Lip 2019 Drożyzna to największe zmartwienie Europejczyków, głównie ceny stać (czyli żyjący na kredytach) i cała masa biedaków harujących od rana 16 Lis 2015 udział (waga) cen administrowanych wynosi 14,7 proc. Nie licząc chleba, trudno 22 Wrz 2020 W cennikach ankietowanych punktów skupu widać pewne ożywienie, a prognozy, choć bardzo ostrożne, w większości dotyczą stabilizacji cen. W nowych samochodach rozmiary kół rosną9 Maj 2017 Cena piskląt brojlerów jest zmienna w skali roku i wynosi około 1,30-1,35 zł. Szczególnie ważne jest przy tym czy podmioty gospodarcze ufają w W przypadku gdy wydatki w gospodarce rosną szybciej niż jej Jak sprawdzić, czy styropian jest naprawdę takiej jakości jak napisano na Z każdym rokiem rosną ceny energii, a wydatki na ogrzewanie to nawet 70 procent Podtrzymanie istnienia rasy w przeszłości wiązało się z krzyżowaniem kotów brytyjskich z kotami innych ras, w tym z kotem kartuzkim czy kotem perskim. Masa własna, Od 1100 kg . Można też zagłębić się w prawdziwe przyczyny wzrostu cen. Ten, wyrażany przy pomocy rozmaitych agregatów 14 Wrz 2012 Istotna rola w procesach wzrastania płodu przypada również insulinie, czego dowodem jest nadmierna urodzeniowa masa ciała dzieci matek 21 Cze 2017 To, że samochody rosną, jest naturalne – wszak każde następne wcielenie musi być lepsze od poprzedniego, a co za tym idzie – przestronniejsze, czyli większe. Kup teraz na Allegro. 1 lis 20 07:02. Najważniejsze to jej waga oraz wymiary. To regeneracja pełni kluczową rolę dla Niestety, wcześniej czy później czeka to raczej każdego kierowcę. Tyle podstawowe przepisy\nAbout czemu rosną ceny masła


Abażur okrągły GoodHome Kpezin L czerwony - Abażury - Castorama\nAbażur okrągły GoodHome Kpezin L czerwony\nMarka: GoodHome Kod: 831629\nKod: 831629 Porównaj Do porównania\nAbażur okrągły GoodHome Kpezin L czerwony o głębokim odcieniu to doskonały dodatek do wnętrza. Wykorzystaj go jako element oświetlenia wiszącego lub stojącego. Tkanina delikatnie przepuszcza światło, co znacznie poprawi komfort mieszkańców czy gości. Poza tym, klosz ma ponadczasowy wygląd, a także barwę, do której dopasujesz innego typu ozdoby.\nRozmiar abażuru L\nWymiary produktu wys. 23 x śr. 40 cm\nNr referencyjny 81490-40RD\nLubisz odważne dekoracje do domu? A może szukasz kontrastujących ozdób do hotelu czy restauracji? Abażur okrągły GoodHome Kpezin L czerwony ma okrągły kształt, dlatego świetnie sprawdzi się w każdym przestronnym pomieszczeniu. Idealnie podkreśli nowoczesne czy tradycyjne aranżacje. Niezależnie od tego, czy lubisz minimalistyczne wnętrza, czy jesteś miłośnikiem stylu glamour, ten dodatek Cię zachwyci. To doskonała propozycja do miejsc publicznych oraz zacisza domowego. Produkt jest wykończony tkaniną, która delikatnie przepuszcza światło. Dodaje to przytulnego charakteru każdemu wnętrzu. Abażur okrągły GoodHome Kpezin L czerwony nie spowoduje dyskomfortu z powodu zbyt intensywnego oświetlenia podczas przebywania w salonie, sypialni czy pokoju dziecięcym. Sprawdź także inne kolory i rozmiary.\nDorota 2022-01-04 23:02:34\nGenialne klosze! Różne kolory i rozmiary i baaardzo atrakcyjna cena przy czym abażury nie są tandetne a bardzo eleganckie :) serdecznie polecam


Leon Tarasewicz laureatem\nNagroda im. prof. Aleksandra Gieysztora przyznawana jest od 18 lat instytucjom bądź osobom szczególnie zasłużonym dla ochrony polskiego dziedzictwa kulturowego, zarówno niematerialnego, jak i materialnego. Jest jednym z podstawowych działań Fundacji Kronenberga przy Citi Handlowy w obszarze wspierania i ochrony dziedzictwa kulturowego. W tym roku Kapituła Nagrody pod przewodnictwem prof. Andrzeja Rottermunda doceniła Laureata za świadome, wieloletnie budowanie pomostów pomiędzy odmiennymi grupami etnicznymi, językowymi i religijnymi polsko-białorusko-litewskiego pogranicza, w trakcie kolejnych edycji dorocznego festiwalu „Trialog" w Krynkach na Podlasiu.\nDziewiętnasta już gala, podczas której wręczono Nagrodę im. Prof. Aleksandra Gieysztora, odbyła się 8 lutego na Zamku Królewskim w Warszawie. Jak mówił Maciej Kropidłowski, wiceprezes zarządu Citi Handlowy wręczając nagrodę:\nWspółzarządzam instytucją finansową o wymiarze globalnym. Tworzą ją setki tysięcy ludzi – z różnych kręgów kulturowych, o różnych przekonaniach i różnym pochodzeniu. Wszystkie przenikające się i zależne od siebie... I właśnie w tej różnorodności od lat upatruję bogactwa mojej instytucji oraz źródła jej innowacyjności. Dlatego to świadome budowanie mostów stanowi dla mnie kwintesencję działań Pana Leona Tarasewicza.\nLeon Tarasewicz to jeden z najbardziej intrygujących malarzy współczesnych, a także profesor sztuk plastycznych. Pełen inwencji, odkrywa coraz to nowe oblicza tak starej i, wydawałoby się, dobrze już rozpoznanej dyscypliny, jaką jest malarstwo. W Polsce Tarasewicz współpracuje z warszawską Galerią Foksal, poznańską Galerią Ego, a także lubelską Galerią Białą. Wielokrotnie brał również udział w zbiorowych prezentacjach sztuki polskiej za granicą, m.in. w Sao Paulo, Korei, Sztokholmie, Frankfurcie, Wenecji czy Rzymie. Z kolei w Akademii Sztuk Pięknych prowadzi Gościnną Pracownię Malarstwa. Od chwili debiutu jest wyrazistą postacią życia artystycznego, chociaż za główny punkt na mapie świata uznaje rodzinne białostockie Waliły. Podkreśla białoruskie korzenie, identyfikuje się z zamieszkującą tamte tereny mniejszością białoruską w Polsce. Wielokrotnie wypowiadał się publicznie o sprawach tejże mniejszości. Sprzyja inicjatywom mającym na celu ożywienie białoruskiej kultury, m.in. współtworząc w podlaskich Krynkach festiwal „Trialog".\nOrganizatorem festiwalu jest Fundacja Villa Sokratesa, która kultywuje pamięć i propaguje twórczość zmarłego białoruskiego pisarza Sokratesa Janowicza. „Trialog" to kilkudniowe sympozjum twórców z różnych zakątków świata, poświęcone odnoszącym się szeroko do białoruskości tematom. Wydarzeniu przewodzi właśnie sam Leon Tarasewicz. Poprzez Trialog Białoruski Villa Sokratesa kontynuuje dzieło zapoczątkowane przez nieżyjącego publicystę i pisarza, dla którego Krynki były centrum wszechświata, a promowanie literatury i kultury białoruskiej - jedną z najważniejszych spraw. Przez wiele lat zwoływał do siebie tłumaczy i literaturoznawców z Polski i zagranicy. Podtrzymując działalność i wartości Sokratesa Janowicza, Leon Tarasewicz mówi o swojej pracy: Kultura, która rozwija się na tamtych terenach, granicy jakby nie uwzględnia. Tylko ciągłość kulturowa daje ciągłość istnienia. Dzięki takim wydarzeniom białoruska kultura zaczyna istnieć na mapie Europy, a wielokulturowe i wielowyznaniowe życie społeczne mieszkańców regionu nabiera mocy i znaczenia.\nDziałająca od 1996 roku Fundacja Kronenberga przy Citi Handlowy wspiera w imieniu Banku prace na rzecz dobra publicznego w obszarach tematycznych, takich jak: edukacja, rozwój lokalny i ochrona dziedzictwa kulturowego. Realizowane przez nią działania obejmują m.in. program edukacji finansowej dla uczniów szkół ponadgimnazjalnych Moje Finanse organizowany wspólnie z NBP i Fundacją Młodzieżowej Przedsiębiorczości; Wolontariat Pracowniczy (program zaangażowania pracowników Citi Handlowy w wybrane przedsięwzięcia społeczne), konkursy: Mikroprzedsiębiorca Roku i o Nagrodę Banku Handlowego w Warszawie SA za szczególny wkład w rozwój nauki w sferze ekonomii i finansów oraz Nagrodę im. prof. Aleksandra Gieysztora za osiągnięcia w dziedzinie ochrony polskiego dziedzictwa kulturowego.\nLeon Tarasewicz/ Fundacja Villa Sokrates


Miasto obłąkanych ludzi - Marta Kostrzewa - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Miasto obłąkanych ludzi - ebook\nMiasto obłąkanych ludzi ebook\nOpis ebooka Miasto obłąkanych ludzi - Marta Kostrzewa\nOpinie o ebooku Miasto obłąkanych ludzi - Marta Kostrzewa\nFragment ebooka Miasto obłąkanych ludzi - Marta Kostrzewa\n© Marta Kostrzewa i Novae Res s.c. 2014\nŻył w zimnym, jesiennym Mieście, które zdawało się wiecznie z czegoś niezadowolone. Zawsze zastanawiał się, o co właściwie tej metropolii chodzi – sama w sobie była niczym odrębny, ogromny, dyszący organizm, którego frustracja z roku na rok niebezpiecznie wzrastała. Odnosił wrażenie, że mogło chodzić o architektoniczną niepełnosprawność tego miejsca. Miasto, w którym przedwojenne budowle, zaniedbane, wyblakłe i butwiejące, ścierały się z wysokimi, szklanymi drapaczami chmur, schludnymi, ale i srebrzyście melancholijnymi... Wieżowce mnożyły się tutaj w zastraszającym tempie. Miały stworzyć pozory postępu, zbawienne dla społeczeństwa zurbanizowanego. Piękne budowle – w ich szklanej fakturze przeglądały się brzemienne deszczem chmury i odbijały się rzadkie promienie słońca. I właśnie te budowle budziły w nim smutek, poczucie własnej nieudolności i braku jakiegokolwiek znaczenia. Od dłuższego czasu sądził, że tak właśnie dzieje się z ludźmi. Wędrują oni przecież po tym Mieście, które spływa w strugach deszczu, po którym hula porywisty wiatr. Wędrują po nim, biegnąc za istotnymi dla nich sprawami, które w ostatecznym rozrachunku nie mają znaczenia... Są jak okruchy, które brudne, zaniedbane gołębie wydziobują spomiędzy kostek bruku wydeptanego setkami tysięcy stóp.\nKochał to Miasto mimo wszelkich jego wad. Kochał je miłością dziecinną, a więc ufną, bezinteresowną i naiwną. Potrafił godzinami siedzieć w oknie swojego biura i patrzeć na rozpościerający się stamtąd widok. Nie uważał tak spędzonego czasu za stracony. Miasto skłaniało go do refleksji, uwalniało jego prawdziwą naturę, którą swego czasu sam stłamsił.\nZawsze wierzył, że każdy człowiek posiada przyrodzony mu Cel. Wiedział również, że nie wszyscy uświadamiają sobie jego istnienie. I on miał z tym problem, ponieważ od dziecka czuł, że jego życie jest niepełne. Cel jawił się w jego umyśle w postaci wałęsającego się wzdłuż smutnych, ciemnych uliczek szczenięcia, niedostrzeżonego, płaczliwie popiskującego. Potykało się ono o swoje własne łapki, z wolna umierało z głodu. Cel był dla niego jak promień słońca, niezwykle rzadkie zjawisko w tym Mieście. Pojawienie się go było równoznaczne z klęską chmur i tej z wolna irytującej zasłony wiecznie mżącego deszczu.\nCel jest jak wstrzyknięcie adrenaliny prosto w serce, jak budzący do życia żar, jak niepowstrzymane podniecenie zakochanej dziewczyny. To drżenie duszy, to niewyobrażalne szczęście. I to wszystko niszczy w sobie niemal każdy człowiek. Ta autodestrukcja może być świadoma lub nie – ale jednak ma miejsce. Jakiś czas temu uświadomił sobie, że to cywilizacja niszczy ludzi. To przez nią większość populacji jest nieszczęśliwa, nie czerpie prawdziwej radości z życia. Zrozumiał, że ludzie tracą samych siebie, by zapewnić sobie byt. Pieniądze są w życiu niezbędne, kupuje się za nie wszystko, od pary skarpet, poprzez pierścionek zaręczynowy, aż po materiały niezbędne do wybudowania domu, w którym kiedyś się umrze. By mieć pieniądze, należy zdobyć wykształcenie – takie, na jakie jest w danym czasie największe zapotrzebowanie. W związku z prężnym rozwojem cywilizacji potrzeba społeczeństwu doskonale wykwalifikowanych architektów, inżynierów, władających co najmniej trzema językami handlowców. On jednak kochał zupełnie co innego, niestety, całkowicie zbędnego w tej rzeczywistości. Od zawsze potrafił rysować. Nie był w tym oczywiście doskonały – nad każdym talentem trzeba przecież nieustannie pracować. W Mieście ukończył studia architektoniczne.\nNie urodził się tutaj – dzieciństwo kojarzyło mu się z rozkosznym zapachem ciepłego chleba i nęcącą swoją miękkością trawą. Pamiętał prowincjonalne miasteczko, często wspominał również rozgrzany słońcem piasek boiska, po którym całymi dniami biegał boso w beztroskiej gonitwie za szmacianą piłką. Pamiętał nawet martwego gołębia, którego w swojej dziecięcej nieroztropności przyniósł do domu. Tulił go i całował, płaczliwym głosem prosząc matkę, by zaniosła ptaszka do lekarza. Pamiętał kałuże, w których znajdował się inny, lepszy świat. Pamiętał rosnący nieopodal domu las, który był dla niego tak samo przerażający, jak i fascynujący. Ramiona matki były dla niego najpiękniejszą kołysanką, a historie, które opowiadał ojciec, i jego czarnoksięskie umiejętności wynajdowania zagubionych zabawek były najcudowniejszą rozrywką. Bezpieczeństwo, szczęście i płynąca z życia rozkosz – to wszystko nagle się skończyło. Było dziś jedynie jego wspomnieniem. Przyłożył teraz twarz do chłodnej szyby, ażeby uciszyć nazbyt hałaśliwie pulsującą w mózgu krew. Po chwili jednak uśmiechnął się cicho, niemal niepostrzeżenie. Jaki mózg, jaka krew? On przecież nie istnieje.\nNa studiach poznał wiele osób. Młodzi ludzie, wszyscy pełni życia, pasji i radości z tego, co robią. Próbował wykrzesać z siebie choć odrobinę zamiłowania do architektury. Zaciskał zęby i uczył się, bez ustanku kreśląc szkice na niekończącą się ilość ćwiczeń, kopiując kolejne gmachy. Kreska przy kresce, maleńkie kolumienki, dziesiątki identycznych okienek, mikroskopijne drzwi oraz pomniczki. Plany i obrazy... „To dla przyszłości, to dla przyszłości” – wmawiał sobie. Nigdy nie pokochał tego, co robił. Nigdy nie fascynowało go to do tego stopnia, by poczuć owo drżenie serca. Nigdy nie czuł mrowienia w palcach, o którym opowiadali mu jego znajomi, gdy siadali obok niego przy stole i rozkładali komplety ołówków. A jednak był najlepszy na swoim roku. Jego szkice miały tę zamaszystość ruchów, tę szczerze niezamierzoną pasję, to nad jego planami rozpływali się wykładowcy. A on spuszczał głowę, zaciskał zęby i powtarzał do znudzenia: „To dla przyszłości, to dla przyszłości”.\nNa trzecim roku studiów poznał piękną dziewczynę. Nie potrafił oderwać wzroku od jej długich, gęstych i puszystych włosów. Ich głęboka czerń była ostoją dla jego myśli, boleśnie zszarpanych studencką gonitwą za jak najlepszymi wynikami. Codziennie o tej samej godzinie wchodziła razem ze swoimi dwiema przyjaciółkami do niewielkiej kawiarenki znajdującej się nieopodal jego wydziału. Dziewczyna poruszała się z wdziękiem, zgrabnie kołysząc obfitymi biodrami, na których opinały się jasnoniebieskie dżinsy. Z gracją siadała na brzeżku krzesła, zamawiając zawsze tę samą kawę. Paliła długie, słodko pachnące papierosy, śmiała się pełnymi czerwonymi ustami, spoza których bardzo często wychylał się równy rządek drobnych śnieżnobiałych zębów. Gdy słuchała swoich przyjaciółek, rozkapryszonych, wiecznie na coś narzekających pannic z bogatych rodzin, z ledwie zauważalną dezaprobatą mrużyła swoje fascynująco szare oczy. Młodzieniec szybko zorientował się w codziennym rytuale dziewczyny, więc każdego dnia siadał w bezpiecznej od niej odległości, ze szkicownikiem w drżących, mokrych od potu dłoniach – i rysował. Dzień po dniu tworzył portret młodej kobiety, która uwielbiała muskać opuszkami palców włosy, w pełni świadoma ich niepowtarzalnego uroku. Starał się, by ten portret był najpiękniejszym obrazem, jaki kiedykolwiek stworzył. Z bólem patrzył na każde niedociągnięcie, kilkadziesiąt razy poprawiając kształt miękkiego noska, dopracowując symetrię oczu, uwydatniając delikatne rysy kości policzkowych, kreśląc nieśmiałe kosmyki odrobinę zbyt długiej grzywki. Rysował portret dziewczyny przez kilka dobrych tygodni. Kiedy wreszcie skończył, zasmucił się. Nie wiedział, co może z nim zrobić. Miał jednak świadomość, że obraz jest doskonały; był niemalże jak fotografia. Kolejnych kilka dni spędził na nieśmiałym spoglądaniu na dziewczynę, która najpewniej nie zdawała sobie sprawy z jego istnienia. Czuł niesamowite drżenie serca. Szóstego dnia od ukończenia portretu spoza ponurych chmur nieśmiało wychyliło się słońce. Tak rzadkie w tym Mieście zjawisko musiało być wezwaniem, by wreszcie podjął decyzję. Gdy dziewczyna zachichotała w reakcji na plotki, które przekazywały jej dwie zafascynowane czymś towarzyszki, wstał i bezszelestnie przeszedł do upragnionego stolika. Kroki stawiał niepewnie, usiłował również powstrzymać drżenie rąk, gdy bez słowa położył rysunek na bladoróżowym blacie.\n– To dla pani – wyszeptał z wzrokiem utkwionym w kanciastych czubkach swoich butów.\nNie doczekawszy się żadnej odpowiedzi, ruszył do wyjścia. Nacisnął klamkę, otworzył drzwi i wyszedł z lokalu. Nagle poczuł na ramieniu silny uścisk; krwistoczerwone paznokcie wbiły się w jego wyświechtany sweter. Najpiękniejsza dziewczyna, jaką kiedykolwiek widział, miała na imię Alicja. Dawno już spostrzegła, że ten młody mężczyzna się w nią wpatruje, nie znała tylko powodu jego zachowania, nie uważała się bowiem za piękność. Ale ten nieśmiały blondyn wzbudził w niej czułość, na jego widok poczuła ten rozkoszny ucisk w żołądku... Była od niego o rok młodsza, studiowała inżynierię materiałową.\nWyniósł z domu wiele życiowych prawd. Wiedział, że jeśli spotka kobietę dobrą, kochającą i wierną, będzie ona dla niego największym skarbem. Uczucia tegoż skarbu musi pielęgnować, jego umysł i duszę winien nieustannie pieścić. Pogodził studia i miłość, ale już wtedy zaczął odczuwać irracjonalny, ciągle rosnący smutek. Traktował studia zbyt poważnie. Odkąd związał się z Alicją, zaczął wkładać w naukę jeszcze więcej wysiłku, ponieważ wiedział, że w najbliższej przyszłości być może założy rodzinę. Z rozpaczą przyjmował każdą porażkę, z niezadowoleniem i nienasyceniem witał sukces, bo przecież mogło być lepiej. Smutek wpił się w jego duszę, ale on był człowiekiem nadprzeciętnie inteligentnym i ambitnym, toteż skrzętnie ukrywał przed Alicją wszelkie swoje żale i obawy. Wieczorami gościł ją w akademiku, z uśmiechem słuchając zabawnych historii, jej wynurzeń, narzekań na znajomych i ciężkie egzaminy, na zbyt wymagających wykładowców i nieustanny brak pieniędzy. Dzięki swojemu chłopakowi Alicja również zaczęła bardziej przykładać się do nauki; jego racjonalne podejście do życia zmobilizowało ją, odciągnęło od imprez, uświadomiło jej, że życie się nie cofa, że należy walczyć o lepszą przyszłość – dla nich i dla ich przyszłych dzieci. Oboje tego pragnęli, czuli, że są dla siebie stworzeni. Alicja pokochała go miłością niezwykłą, bezinteresowną i z dnia na dzień obsesyjnie rosnącą. Wędrując ze swoimi przyjaciółkami po parku akademickim, po rozległych korytarzach uczelni, półświadomie szukała rozwichrzonej blond czupryny wśród tłumu identycznie wyglądających ludzi.\nWkrótce ukończyli studia, oboje z wyróżnieniem. Z łatwością zdobyli pracę, a on bardzo szybko stał się wziętym architektem. Projektował nie tylko budynki, ale również ich wnętrza. Wszystkie jego projekty były precyzyjne co do setnej milimetra, wymuskane, wychuchane, bogate i piękne już na samym papierze. Starał się godzić innowacje z przedwojennym charakterem większej części Miasta. Był w tym bardzo dokładny, wręcz pedantyczny. Pasja, którą widziało się na dziesiątkach szkiców, nie miała swego źródła w jego sercu, a w pragnieniu zapewnienia Alicji godnego bytu.\nPobrali się w dwa lata po ukończeniu przez Alicję studiów. Rok po oficjalnych zaręczynach wzięli ślub – spokojny, kameralny, w niewielkim lokalu, w obecności niespełna trzydziestu osób. Większość gości stanowiła bliższa i dalsza rodzina obojga nowożeńców. Wówczas okazało się, że ani on, ani Alicja nie mieli zbyt wielu znajomych. Na ślubie oraz weselu obecne były tylko trzy bliskie przyjaciółki panny młodej i jeden przyjaciel, a potem współpracownik pana młodego.\nNowożeńcy zwlekali przez kilka lat z decyzją o posiadaniu dzieci. Pracowali bardzo ciężko, odkładali wszystkie oszczędności na wspólne konto, każde rozliczało się przed drugim z wszelkiej zarobionej i wydanej monety. Wreszcie udało im się zdobyć odpowiednią zdolność kredytową i kupili piękne mieszkanie w centrum Miasta, w jednej ze starych, lecz odrestaurowanych i porządnych kamienic. Urządzili w tym mieszkaniu piękne gniazdko dla siebie i upragnionego potomstwa. Wkrótce doczekali się rozkosznie pachnących bliźniąt. Płowowłosa dziewczynka i maleńki brunecik wypełnili życie Alicji radosnym chichotem. On ciągle jednak czuł smutek, który wyjadał jego gnijące już wtedy wnętrzności.\nJego upadek miał miejsce w trzy lata po narodzinach dzieci. Gdy pewnego ponurego, dżdżystego poranka wszedł do swojego biura, poczuł, że coś ciągnie go na zimną marmurową posadzkę. Prawa noga nie należała już do niego. Patrzył na nią ze strachem, uciskał powleczone bladą skórą mięso, lecz nic nie czuł. Przerażony nie wiedział, co zrobić. Chwilowy przypływ rozsądku wziął w nim górę – z trudem się podniósł i powlókł do masywnego biurka, i jak co dzień zaczął pracować. Współpracownicy zaglądali do niego, przynosząc kolejne dokumenty, dziesiątki stronic szkiców wymagających poprawy bądź zatwierdzających podpisów. Potem wrócił do domu. Straszliwą melancholię ukrył pod maską uśmiechu, beztroskiego, usatysfakcjonowanego, choć zmęczonego całym dniem ciężkiej pracy.\nZaczął znikać. Zaczęło się od tej nieszczęsnej prawej nogi. Wkrótce również jego lewa ręka została podmieniona. Całe ciało z wolna zmieniało się w organizm innego człowieka. Mężczyzna nie panował nad tym, czuł, że staje się niczym. Wydawało się, że ta od lat pielęgnowana, a jednocześnie dokładnie skrywana depresja była w jego przypadku czymś całkowicie nieuzasadnionym. Pochodził przecież z normalnej, kochającej się rodziny, studiował coś, co go nie fascynowało, ale też nigdy nie przyniosło mu rozczarowania. Poznał cudowną kobietę, wspólnie stworzyli ciepły i przede wszystkim bezpieczny dom. Nie mieli zbyt wielu znajomych, ale nie byli też szczególnie towarzyscy. Życie traktowali jako coś, co nade wszystko jest darem, który należy pielęgnować. Pokorni i niewierzący, żyli jak katolicy. Mimo to od wielu lat nie mógł pozbyć się dziwnego poczucia klęski, utraty nadziei na coś, czego nie rozumiał, a pożądał jak niczego innego na tym świecie. Pragnął tego bardziej niż ciepłego ciała swojej żony, którą przecież kochał całym sercem. Na równi z tym zagadkowym wrażeniem rozwijało się okrutne poczucie obrzydzenia względem samego siebie. Teraz utracił wiarę we własną egzystencję, ciężka depresja doprowadziła go do zaprzeczenia swojemu własnemu istnieniu. Nierozerwalnie wiązało się to z utratą sensu życia. Ale dlaczego? Miał przecież wszystko, do czego dążył. Miał kochającą rodzinę, pieniądze, powinien czuć się bezpieczny i kochany.\nSiedział w oknie, patrząc na wieczór, który przegrywał swoje codzienne starcie z nocą. Chłodził swe nieistniejące policzki, przykładając je do szyby ociekającej z zewnątrz deszczem. Patrzył na niebo osłonięte ciężkimi chmurami... Spoglądał też w dół. Ulice spływały brudnymi strugami deszczówki, systematycznie rozbryzgiwanej przez pędzących gdzieś przed siebie ludzi. Mdłe światła latarń częściowo rozjaśniały ich twarze, choć z wysokości kilkuset metrów dostrzegał jedynie zarysy przemieszczających się parasoli. Budynki wokół były blade, smutne i wyraźnie przygnębione. Samochody z rykiem pędziły przed siebie, a siedzący w nich ludzie nie rozglądali się wokół, patrzyli tylko przed siebie, tylko przed siebie... Miasto zawsze tętniło życiem. Setki tysięcy serc formalnie ogrzewało stolicę, w rzeczywistości jednak wszyscy ci ludzie już nimi nie byli. Przymknął oczy i zacisnął dłonie na sznurze spoczywającym na jego kolanach. Miał zamiar zabić się tej nocy. To było dla niego nawet zabawne, albowiem według logiki tego chorego człowieka umarłoby tylko ciało, które nie było już nawet jego własnością. Był przecież nieśmiertelny, a dzięki samobójstwu mógł stać się całkowicie wolny. Chciał przywiązać ten długi i gruby sznur do haka wystającego ze ściany. Drugi koniec pragnął obwiązać wokół swojej szyi i wyskoczyć przez okno. Chciał umierać w deszczu, który obmywał prawie każdy dzień w tym Mieście. Nie bał się bólu – jego ciało było przecież martwe. Świerzbiły go palce, którymi bezszelestnie pocierał ostry materiał sznura.\nNic już nie miał. Tej pochmurnej niedzieli stracił wszystko... Nie, to nie tak, stracił wszystko już kilka dni temu, kiedy jego żona i dwójka dzieci zostali podmienieni na ich idealne kopie – miały go zwodzić, obserwować każdy jego krok na zlecenie nieznanego, ale groźnego człowieka. Nie zawahał się, by tego dnia, dokładnie o godzinie czwartej minut dwadzieścia siedem, wstać z łóżka. Klapiąc bosymi stopami, przeszedł po chłodnej posadzce do kuchni, skąd wziął trzy noże. Pierwszy nóż wbił w serce osoby, która od kilku dni podawała się za jego żonę, Alicję. Drugi i trzeci nóż bez wahania zagłębił w ciała dzieci – one przecież również nie były jego... Następnie ogolił się i umył zęby, ubrał, wypił kawę i wyszedł z domu. Kupił sznur i pojechał do biura – całą tę ponurą niedzielę przesiedział w oknie, kontemplując swoje dotychczasowe życie, które nigdy tak naprawdę nie było jego własnością. Podejrzewał, że opętały go demony. Ale przecież każde ludzkie postępowanie da się racjonalnie wytłumaczyć.\nUsłyszał huk i przeraźliwy krzyk dobiegający zza szyby. Wyrwany z zamyślenia spojrzał w dół. Rozpędzona ciężarówka najwyraźniej śmiertelnie potrąciła młodą kobietę, która chciała przejechać rowerem na drugą stronę ulicy. Nad leżącą bez życia dziewczyną zebrali się ludzie, osłaniając ją od góry parasolami – nikt nie odważył się przy niej nawet uklęknąć i sprawdzić, czy można ją jeszcze uratować. Pomyślał, że niechybnie wykrwawi się na śmierć i umrze na tej zimnej, brudnej i mokrej ziemi, leżąc twarzą zwróconą w dół, ostatnimi spazmatycznymi ruchami płuc wdychając ten odrażający uliczny muł. Wstał i otworzył okno. Zaczepił jeden koniec sznura o wystający ze ściany hak, drugi obwiązał wokół szyi. Wspiął się na parapet i ponownie spojrzał w dół. Kilkaset metrów pod nim pojawiły się dwie karetki, obie na sygnale. Sanitariusze wybiegli z jednej z nich i podbiegli do sporego już tłumu. Chaos wzrastał, słychać było urywany szloch, który częściowo zagłuszało intensywne dudnienie coraz silniejszego deszczu. Druga karetka stanęła nieco dalej, nie widział więc, co robi jej personel. Przyglądał się zbiegowisku, z uśmiechem obserwując, jak ludzie w popłochu się odsuwają, gdy jeden z sanitariuszy przyniósł czarny pokrowiec na zwłoki. Karetka odjechała, a ludzie się rozeszli, dalej pędząc w swoją stronę, biegnąc za całkowicie błahymi sprawami, które w ostatecznym życiowym rozrachunku są jedynie pyłem podobnym do tego, który wciągała w płuca ta umierająca dziewczyna.\nStał na parapecie na piętach, toteż ledwie utrzymywał równowagę. W tych ostatnich chwilach swojego życia bynajmniej się nie modlił. Był bliski prawdziwej ekstazy, patrząc w dół, myśląc o tym, co go czeka i co jeszcze przed nim. Nagle poczuł uścisk na ramieniu – silniejszy niż ten, który przed laty okazał się wyjątkowo oryginalnym wstępem do znajomości z jego ukochaną Alicją. Ten uścisk sprawił, że wylądował prosto na marmurowej posadzce. Upadł ciężko na plecy i zwymiotował żółcią. Trzech sanitariuszy gwałtownie poderwało go do góry, sprawnie pętając go szarym kaftanem bezpieczeństwa, klnąc przy tym pod nosem i wymieniając wypowiedziane półszeptem uwagi. A przecież on był nieśmiertelny; już umarł, toteż nie miało najmniejszego znaczenia, co się z nim teraz stanie. W jego umyśle pojawiło się na sekundę jedno pytanie – skoro zamordował sobowtóry członków swojej rodziny, to gdzie jest jego prawdziwa żona, gdzie są jego realne dzieci? Dwóch sanitariuszy – trzeci szedł przodem, otwierając im kolejne drzwi i umożliwiając przejście – nieomal go niosło, a on ledwie powłóczył nogami... Nagle opadł z sił. Oprawcy wyciągnęli świeżo upieczonego pacjenta z ciepłego budynku wprost na deszcz, zimny, a jednocześnie orzeźwiający. Stracił przytomność.\nNa okrągłym białym stole leżała książka w turkusowej okładce. Obok tomiku stała filiżanka z resztką porannej kawy. Na jej brzeżku znajdował się – niczym melancholijny zapach wieczornego powietrza będącego już jedynie wspomnieniem wyjątkowo upalnego dnia – ślad czerwonej szminki. Beżowy dywan był czysty, przyjemnie kontrastował z ciemnymi deskami podłogi. Dwa krzesła bieliły się we wpadającym przez okna świetle latarń oświetlających ulicę. Pod ścianą stała czarna skórzana sofa, a nad nią wisiał tandetny pejzażyk. Przedstawiał dwójkę małych chłopców łowiących ryby nad brzegiem kryształowo przejrzystej rzeczułki. Jeden z nich leniwie przesuwał dłonią wzdłuż grzbietu maleńkiej sarenki, która przytuliwszy się do chłopca, grzała się w rozkosznych promieniach słońca. Na drugim planie tego sielankowego obrazka majaczyła błękitna chatka stojąca u brzegu pięknego, nieomal bajkowego lasu. Biel ścian pokoju przecinały odbijające się od szyby strużki rzęsistego deszczu, który tulił Miasto do snu. Na zewnątrz było przeraźliwie zimno. Wieczór stapiał się z nocą, gęste krople dudniły głucho w okienny parapet. Pokój zaś był ciepły, cichy i spokojny, zastygł w czasie. Mieszkanie tonęło w ciemności, jedynie żółtawe uliczne oświetlenie przydawało mu odrobiny życia.\nSzczęk kluczy w drzwiach każdego dnia wydawał się w najwyższym stopniu zaskakiwać te samotne przedmioty. Najpierw w drzwiach pojawiła się czarna parasolka, zaraz po niej do mieszkania wkroczyła młoda kobieta. Zsunęła z ramion czarny płaszcz, zmierzwiła sobie włosy i zsunęła ze stóp buty, ostrożnie stawiając je przy drzwiach. Codziennie wykonywane czynności stały się odruchami świetnie wyszkolonego zwierzęcia. Zamknięcie drzwi na wszystkie zamki, dolny, górny oraz dwa łańcuszki, ten na poziomie twarzy, następnie znajdujący się na wysokości kolan – wszystko w ustalonym porządku. Dopiero potem kobieta zapaliła niewielką lampkę, która stała w przedpokoju na kolejnym białym stoliku, również okrągłym, niemniej jednak mniejszym i wyglądającym na naprędce i prowizorycznie sklecony. Przeszła do sypialni i położyła torebkę na łóżku. Podeszła do okna i zakryła je bordowymi zasłonami, które z cichutkim szelestem przesunęły się po podłodze. Przymknęła oczy, wsłuchując się w przytłumiony szum deszczu.\n– Jak się tu dostałeś? – Odwróciła się do mężczyzny siedzącego na białym krześle obok równie białej szafy.\n– Piotr kazał mi się z tobą skontaktować. Dał mi zapasowy klucz.\n– Tak. – Mężczyzna wykrzywił twarz w grymasie będącym jedynie marną imitacją uśmiechu. – Ale musisz pamiętać, że nie jestem twoim wrogiem.\n– Kto więc cię przysłał? – Kobieta obrzuciła mężczyznę obojętnym spojrzeniem. Był wyraźnie zmęczony. Ślady niewyspania wryły się głębokimi zmarszczkami w jego twarz, znacznie przy tym ją postarzając. Na jego widok czuła jedynie lekkie obrzydzenie, które odczuwała wobec mężczyzn zbliżonych do niej wiekiem.\n– Nie wierzysz, że przyszedłem z własnej inicjatywy? Piotr pożyczył mi ten nieszczęsny klucz. – Spojrzał na nieprzejednaną twarz kobiety i westchnął sfrustrowany tą doskonale wyczuwalną rezerwą, z jaką się do niego odnosiła. – Posłuchaj, sytuacja jest dość trudna, wszystko zaczyna niebezpiecznie się komplikować. Mówią o tobie bardzo różnie, bo przestałaś się pojawiać. Nie możesz pozwolić sobie na odejście bez poważnego uzasadnienia.\nŚciągnęła brwi, zaskoczona jego słowami.\n– To, że znajdowałam się akurat w tym miejscu, kiedy wystąpił z inicjatywą, w żadnym stopniu nie czyni mnie współodpowiedzialną za powstały bałagan. Nigdy niczego nie podpisywałam, przecież możesz w każdej chwili zweryfikować oryginały dokumentów, w końcu pracujesz w akademickim archiwum.\n– Doskonale wiesz, o czym mówię. – Mężczyzna potrząsnął głową z irytacją. – Nie chodzi o formalności, ale o to, że według ludzi utraciłaś tożsamość, chcesz odejść, a to jest niemożliwe. Rozumiesz?\n– Mam przecież życie, znikąd nie odchodzę. – Zmarszczyła brwi i splotła ręce na piersiach, jakby chciała uciec jak najdalej od tego człowieka, odseparować się od wypowiadanych przez niego słów. – Jakim prawem nachodzisz mnie w moim własnym domu? I to jeszcze po to, żeby mnie pouczać?\nMężczyzna szybko otrząsnął się z zaskoczenia wywołanego niespodziewanym atakiem. Podniósł się z krzesła i nerwowo strzepnął z ramienia wyimaginowany pyłek.\n– Danielo. Musisz zrozumieć, że źle się dzieje. Nic nam się nie uda, jeśli dalej będą między nami prywatne waśnie. Ja jedynie chcę ci na to zwrócić uwagę, bo komu jak komu...\n– Doceniam to, Agenorze. Przejdę się do was, jak tylko uporządkuję moje sprawy osobiste. – Uśmiechnęła się z przymusem. – A teraz, jeśli oczywiście pozwolisz...\nSkinął głową, jednocześnie poprawiając poły okrutnie wyświechtanego stalowoszarego garnituru. – Tylko pamiętaj...\n– Spokojnie. – Daniela z powrotem obróciła się w stronę szczelnie zakrytego okna. – Ja zawsze pamiętam.\nUsłyszawszy ciche szczęknięcie zamykanych drzwi, sięgnęła do torebki. Wyjęła z niej zmięty świstek papieru, który położyła na rozwartej dłoni. Po chwili wahania rozprostowała go i spojrzała na zapisane na nim nazwisko. Było to nazwisko człowieka, którego wylosowała dzisiaj na uczelni. Od przebiegu jej rychłych badań nad tym mężczyzną zależeć miał wynik, z jakim ukończy psychiatrię. Delikatnie przesunęła kciukiem po literach. Pokiwała głową i z powrotem zmięła świstek, wrzucając go do kosza na śmieci stojącego przy pobielonym drewnianym biurku.\nUmyła filiżankę, która wcześniej stała na okrągłym stoliku. Nie zapalając światła w małym saloniku, usiadła na jednym z białych krzeseł i podparłszy brodę jedną dłonią, drugą głaskała wierzch książki. Zatroskany wzrok utkwiła w oknie, przez które wpadały martwe uliczne blaski, kładąc się rdzawymi cieniami na ścianach pomieszczenia. Krople deszczu osiadłe na szybie migotały w tym świetle niczym maleńkie piryty usiłujące zwieść niedoświadczonych zbieraczy złota. Miasto zawsze takie było, cokolwiek by się działo... Jakkolwiek ludzie nie zmienialiby otaczającej ich rzeczywistości, natura i tak w ostatecznym rozrachunku postawi na swoim. Daniela już lata temu na tej prawdzie oparła wszystkie swe nadzieje.\nGdy tak siedziała, opuszkami palców pieszcząc okładkę książki, tuż przed oczami stanął jej pewien – wydawałoby się, że dawno już zapomniany – obraz. To był jeden z rzadkich w tym Mieście słonecznych dni, gdy lato opornie przełamywało się w jesień. Od tamtych chwil minęło już kilka długich, trudnych lat, niemniej pewien nostalgiczny moment zawładnął świadomością Danieli. Chwile wypełnione słońcem należały w tej metropolii do takich rzadkości, że zapadały w pamięć równie głęboko jak narodziny dziecka lub śmierć bliskiej osoby. Daniela zaczęła wówczas studia. Często po zajęciach przychodziła do swojego ojca, który zwykle tak zaprzątnięty był pracą, iż nie miał ani jednej wolnej chwili dla swojej najstarszej córki. Tamtego dnia minęła wolno potężną starą bramę wiodącą do równie wiekowego budynku, w którym również i ona miała niedługo pracować. Złote nitki słońca wyglądały jak długie kłosy sprażonego zboża; przenikały przez rozłożyste korony drzew rosnących po obu stronach głównej ścieżki, która łączyła budowlę z resztą Miasta. Blaszki liści migotały we wczesnojesiennym słońcu, falując niewinnie niczym koronkowy materiał dziewczęcej sukienki, pod której fałdy ciekawsko wpychały się podmuchy leciutkiego wiatru. Zauroczona przystanęła na chwilę, przymknęła oczy i wciągnęła głęboko w płuca haust świeżego powietrza. Wtem do jej uszu dotarł charakterystyczny, bardzo dobrze jej znany dźwięk, jaki wydobywa się z ust, gdy człowiek za wszelką cenę usiłuje zaczerpnąć powietrza. W znacznej odległości od miejsca, w którym stała, mieściło się kilka ławek przeznaczonych dla niegroźnych rekonwalescentów. Na jednej z nich siedziały dwie osoby. Młody mężczyzna miał na sobie śnieżnobiałą koszulę, był wyprostowany jak struna. Z głową przechyloną na bok, szeroko otwartymi martwymi oczami wpatrywał się w przestrzeń... Spokojnie oddychał przy tym półotwartymi ustami. Jego twarz była niezwykle przyjemna, choć nie wyrażała jakichkolwiek emocji. Była równie urodziwa, jak przerażająca. Obok mężczyzny siedziała kobieta w jasnozielonej sukience. Jej jasne włosy, skręcające się w drobne spirale, falami opadały na plecy, ramiona i piersi. Twarz ukryła w dłoniach, zanosząc się bezskutecznie tłumionym płaczem. Widok ten nie poruszył Danieli, do podobnych obrazków nawykła już dawno, dawno temu. Jej uwagę przykuło zgoła co innego. Niedaleko niej, niemal na wyciągnięcie ręki, szedł mały chłopczyk. Miał może trzy latka. Maszerował zaskakująco pewnym krokiem, uważnie obserwując otaczającą go przyrodę. Gdy doszedł do ścieżki, gwałtownie się zatrzymał. Daniela wstrzymała oddech, jak gdyby miała do czynienia z płochliwym sarniątkiem. Chłopczyk zauważył liść, który spadł z drzewa. Na moment się stropił, uniósł rączkę i zmierzwił dłonią miedzianą i nieco przydługą czuprynę. Liść był jeszcze całkiem zielony, najwyraźniej gwałtowniejszy podmuch wiatru strącił go przedwcześnie. Dziecko schyliło się i ostrożnie wzięło listek w dwa tłuściutkie palce. Raptem przebiegło ścieżkę i uklękło na jej skraju. Położyło liść obok siebie i zaczęło rozgarniać ziemię, starając się przy tym nie uszkodzić trawy. Kiedy powstał mały dołek, chłopczyk włożył weń liść, tak że jego blaszka wystawała ponad powierzchnię. Następnie ostrożnie przysypał wszystko i uklepał ziemię z nieodmiennie poważną miną człowieka ratującego czyjeś życie. Przeżegnał się i wstał, by iść dalej, zupełnie nieświadomy dramatu, który w tamtej chwili przeżywała jego matka.\nDaniela uśmiechnęła się, gdy wspomnienie z powrotem skryło się w odmętach jej mózgu. Deszcz zawzięcie uderzał o szyby, światło jednej z ulicznych lamp zadrgało, ale ostatkiem sił powstrzymało się od zgaśnięcia. Spojrzała na książkę, którą przez cały ten czas bezwiednie głaskała. Wstała i przeszła do kuchni, bowiem przeciągły, drażniący bębenki świst uprzytomnił jej, iż woda gotowała się już od dobrych kilku minut. Zaparzywszy duży kubek mocnej, parującej w chłodnym pokoju kawy, zapaliła małą lampkę wiszącą nad stołem i usiadła, po czym otworzyła książkę na losowo wybranej stronie. Czytała w ciszy, w którą wtapiały się odgłosy rozszalałej nad Miastem burzy. Październik znajdował się w swej pełni.\nDaniela biegła wzdłuż chodnika. Nie była jedyną osobą, która tego ciemnego poranka pędziła na złamanie karku do pracy. Była już spóźniona – pięć minut temu uciekł jej pociąg. Ziemia irytująco wibrowała jej pod stopami, pęd opasłej maszyny przenosił się po tytanowych szynach na kolumny, które utrzymywały całą konstrukcję w jednym kawałku. Młoda kobieta zacisnęła zęby i skrzywiła się w niemym grymasie najwyższego niezadowolenia. Wbiegła na ulicę i ledwie wyminęła dorożkę, którą energicznie ciągnęły trzy konie. Stangret z trudem powstrzymał zwierzęta przed zerwaniem się do histerycznego pędu i krzyknął coś głośno w jej stronę, Daniela jednak nie usłyszała go, bez reszty pochłonięta własnymi myślami. Z nieba zaczął sączyć się drobniutki deszczyk, który bardziej przypominał mokrą mgłę aniżeli wczorajszy rozhukany żywioł.\nDotarłszy do celu, wbiegła przez starą podrdzewiałą bramę do wielkiego zaniedbanego ogrodu. Zwolniła i przyłożyła dłoń do piersi, ściągnęła z ramion marynarkę i podrzuciła ją do góry, pozwalając by ta, opadłszy, niedbale wylądowała na jej przedramieniu. Uspokoiła rozszalałe od długiego biegu serce i szybkim krokiem przeszła przez długą i szeroką żwirową drogę, która prowadziła do Szpitala Psychiatrycznego. Rytualnym spojrzeniem omiotła otaczający ją ogród, na moment zatrzymując się pomiędzy dwiema fontannami stojącymi po obu stronach drogi. Działały przez cały rok, a wybudowane zostały jeszcze przed oficjalnym otwarciem tego miejsca. Wysokie i stare drzewa o ciężkich koronach częściowo osłaniały drogę przed deszczem. Daniela wprawnym ruchem lewej dłoni wzburzyła włosy, energicznie otworzyła drewniane drzwi i weszła do wiatrołapu. Portier już na nią czekał z zawczasu przyszykowanym fartu- chem i identyfikatorem.\n– Dziękuję, Stefanie. – Podała mu marynarkę i narzuciła fartuch na plecy. Starszy mężczyzna ukłonił się jej i wszedł do szatni przez boczne drzwi ukryte za starymi kotarami.\nDaniela nie zdążyła nawet porządnie odsapnąć, gdy podbiegł do niej wysoki i wyjątkowo szczupły, wręcz wychudzony chłopak.\n– Jesteś spóźniona, twój ojciec zaraz oszaleje. – Podał dokumenty Danieli. – Przegapiłaś pociąg? – Ponieważ nie odpowiedziała, pochłonięta przeglądaniem zawartości nieskazitelnie białej teczki, kontynuował: – Gdyby u nas były takie windy jak w Berlinie czy w Paryżu, ale nie, to Miasto, nawet ten szpital, są tak zacofane... Zmierzamy ku upadkowi, mówię ci, może porozmawiaj ze swoim ojcem, to miejsce musi się zmienić. On jest wiecznie rozdrażniony, mnie nawet nie posłucha...\nDaniela zamknęła teczkę z cichutkim trzaskiem i spojrzała na mężczyznę, który był od niej dużo wyższy. Miał kasztanowe włosy, starannie zaczesane na bok, i charakterystyczny duży semicki nos. Zorientował się, że młoda kobieta na niego patrzy, toteż uśmiechnął się nieśmiało i jakby przepraszająco. Daniela ruszyła wzdłuż szarego korytarza, mijając otumanionych silnymi lekami pacjentów, którzy siedzieli na rozklekotanych twardych krzesłach.\n– Dam ci dobrą radę, Piotrze – rzuciła w kierunku mężczyzny wiernie podążającego jej śladem. – Jeśli nie przystosujesz się do warunków panujących nie tylko w tej placówce, ale i na całym świecie, to istnieje spore prawdopodobieństwo, że za kilka lat znajdziesz się tutaj... tyle że nie w roli lekarza, lecz pacjenta. – Obróciła się do mężczyzny i uśmiechnęła, widząc zmieszanie na jego przystojnej twarzy. – Albo się dostosujesz, albo sfiksujesz. Proste?\nWskoczyła na schody i zaczęła wędrówkę na górę. Piotr pobiegł za nią, przeskakując co drugi schodek, ale systematycznie zwalniał, nie chcąc jej wyprzedzić. Daniela go lubiła, był pocieszny i wierny jak szczenię zabiegające o względy nowego pana, który dopiero co przygarnął pupila ze schroniska.\n– Wybacz, nie chciałem, wiem, że momentami jestem...\n– Bezmyślny? – Daniela nie mogła powstrzymywać cisnącego się jej na usta szyderczego uśmiechu. – Na którym piętrze?\n– Na pierwszym. Pozostali z naszej grupy już zajęli się pracą.\nPierwsze piętro szpitala Psychiatrycznego było jeszcze bardziej zaniedbane niż jego teoretycznie reprezentacyjny parter. Ojciec Danieli nie zwracał uwagi na wystrój czy higienę – w Mieście takich rozmiarów, w którym już od wielu lat panował potworny chaos, dziennie rozum traciło około stu osób w bardzo różnym wieku i niekiedy o zadziwiającym wykształceniu. Daniela dorastała w tym miejscu, jako pierwsze dziecko wychowywana była inaczej niż jej młodsze rodzeństwo. Po prawdzie nie znała innego domu. Ten ogromny stary budynek wzniesiony został przez jej prapradziadka. Czerwone cegły, z których wybudowano zewnętrzne ściany, były chyba niezniszczalne, gdyż trzeba było naprawdę dobrze się przyjrzeć, by dostrzec jakikolwiek ubytek w ich nadto ścisłej strukturze. Północną ścianę szpitala jeszcze przed urodzeniem się Danieli ciasno oplotła winorośl. Jednakowoż był to tylko główny budynek. Wszyscy umysłowo chorzy umieszczani byli na tym terenie. Pacjenci w najcięższym stanie, wymagający całodobowego monitorowania ich zdrowia, mieszkali – o ile mieszkaniem można nazwać półświadomą egzystencję takiego człowieka – w tym wiekowym budynku. Pozostali kurowali się w nowszych budowlach, rozmieszczonych symetrycznie w wielkim ogrodzie. W najstarszej części szpitalnego kompleksu można było jednorazowo leczyć siedmiuset osiemdziesięciu szaleńców.\nDaniela przeskoczyła ostatnie kilka stopni i stanęła na początku długiego, przypominającego labirynt korytarza.\n– Miałeś dziś spokojną noc? Czy ktoś sprawiał kłopoty? – Westchnęła w duchu. Zmusiła się do tego pytania, widząc komunikacyjny głód malujący się na zasmuconej twarzy Piotra.\n– Bez tragedii, tylko dwóch trzeba było zakuć i karnie zawlec do piwnicy. – Piotr zrównał krok z Danielą i zgiął się lekko. – Żałuj, że cię nie było, mieliśmy ubaw po pachy!\nZatrzymała się gwałtownie, lecz prawie natychmiast ruszyła dalej, patrząc na mężczyznę z wyraźną dezaprobatą.\n– Och, Piotrze. Doprawdy! – Machnęła ręką, jakby odpychając od siebie gwałtownie gęstniejące nocne powietrze. – Nie przepadam za takimi makabreskami, bardzo cenię sobie spokój.\n– Kłamiesz i dobrze o tym wiesz... – Mężczyzna poprowadził Danielę w stronę kolejnego korytarza, który zamknięty był ciężką żelazną kratą. Wyciągnął klucz z kieszeni fartucha i otworzył ją szybko. Puścił kobietę przodem, a sam podążył za nią. Po obu stronach niepokojąco ciemnego i – jak się mogło wydawać – niemającego końca korytarza znajdowały się cele tymczasowe, przeznaczone dla nowo przybyłych pacjentów. Oczekiwali oni tutaj na pełną diagnozę chorobową i opis ich indywidualnego stanu fizycznego oraz psychicznego. Jednak zanalizowanie pojedynczego przypadku mogło zająć równie dobrze dwadzieścia cztery godziny, jak i dwa lata. Daniela była zła na siebie za to swoje spóźnienie – w końcu był to najważniejszy dzień w jej dotychczasowym życiu... Przynajmniej tak widziała go większość studentów psychiatrii.\n– Pamiętasz pierwszą pacjentkę, którą oglądałaś? – Głos jej ojca ciężkim, donośnym echem odbił się od odrapanych ścian; pełen był wyraźnych i władczych tonów, które zapewniały mu bezkrytyczny posłuch wśród studentów i pracowników szpitala. – Miałaś wtedy cztery lata, twoja matka urodziła bliźnięta i musiałem się tobą zająć. Pamiętasz?\nJak mogła zapomnieć? Młoda kobieta siedząca w pustej klitce, przywiązana do krzesła rzędem cienkich łańcuchów, wpatrująca się w niewielkie okienko – ten obraz do dziś od czasu do czasu nawiedzał Danielę w nocy. Obok krzesełka, wzdłuż szarej ściany stało łóżko, do którego na noc przywiązywana była boleśnie wpijającymi się w skórę skórzanymi pasami. To były czasy rządów dziadka Danieli, gdy szpital przypominał bardziej więzienie, w którym chorzy częściej umierali, aniżeli zdrowieli i wracali na łono społeczeństwa.\nCieniutka bawełna ojcowskiego kitla, którego brzeżków uczepiła się maleńkimi, spoconymi ze strachu rączkami, bynajmniej nie ochroniła jej przed tym widokiem.\n– Popatrz, Lilijo... – Ojciec, młody mężczyzna z gęstymi puklami ciemnych włosów, sięgnął po rączkę córki i rozluźnił małe pulchne paluszki, kurczowo zaciśnięte na twardym chropowatym materiale. Schował tę rączkę w swojej dużej dłoni, jeszcze twardszej niźli faktura jego fartucha. – Spójrz na swoją ciocię. Zobacz...\nDaniela nigdy by nie zapomniała tej szczupłej śnieżnobiałej twarzy o ogromnych szklistozielonych oczach, wpatrzonych w nagie drzewa, których korony bezlitośnie targał wiatr. Cienkie rude włosy zostały upięte wysoko, najpewniej przez pielęgniarkę, w schludny kok. Wąskie wargi, nieuważnie rozchylone w niemym podziwie dla złowrogiej natury... Na wychudzonym ciele jedynej siostry ojca Danieli wisiała stara wzorzysta sukienka. Tamtego popołudnia ojciec pchnął Danielę do przodu, puszczając jej rączkę. Dziewczynka stanęła tuż przed ciocią, ta jednak nie spuszczała oczu z ostrych czubków czarnych drzew. Poważnie wystraszone dziecko wiedziało, że nie może uciec, gdyż w ten sposób rozwścieczy swojego tatę. Daniela zacisnęła powieki i objęła się rączkami, drżąc z zimna, które zdecydowanie zbyt ciasno objęło jej drobne ciałko.\n– Lilijo, otwórz oczy. Patrz na swoją ciocię. – W twardy ojcowski bas wkradła się wyraźna nuta irytacji, która wymusiła na dziewczynce spełnienie polecenia. Spojrzała więc na kobietę, która jeszcze rok temu zabierała ją na pikniki do miejskiego ogrodu botanicznego. – Wiesz, dlaczego tu jest?\nDaniela przecząco potrząsnęła główką.\n– Gdzie jest Bławatek?\nNa dźwięk tego imienia w kobietę niespodziewanie wstąpiło życie. Przeniosła wzrok na Danielę, rozchylając szerzej usta, jakby chciała coś powiedzieć.\n– Dobrze, córeczko. – Ojciec cofnął się kilka kroków. – Ciocia znalazła się tutaj, ponieważ spaliła naszego Bławatka.\n– Oblała twojego kuzynka naftą i podpaliła. Dlatego musimy ją wyleczyć.\nPusty wzrok, który nie wyrażał dosłownie nic – to spojrzenie, te właśnie oczy były najbardziej przerażającym, mrożącym krew w żyłach lękiem Danieli. Oczy odzwierciedlają wszystko, co znajduje się w człowieku. Widać w nich złość, miłość, radość i przygnębienie, lęk, spokój, bezsens i nienawiść... Ale wzrok, który nie wyraża zupełnie nic, czyni człowieka nieprzewidywalnym i przez to nieokiełznanym. Puste wejrzenie zrównuje człowieka ze zwierzęciem, ukazując być może jedynie pozorną bezmyślność i nieomal całkowity zanik duszy. Daniela coraz częściej mijała na ulicy ludzi o takim spojrzeniu. A wzrok jej ciotki był przejrzysty jak szklana powierzchnia szyby – umożliwiał nieomal wejrzenie w różowe fałdy pogrążonego w głębokim obłędzie mózgu. W niespełna pół roku po tamtym jesiennym popołudniu Weronika Dziewanna Różyc została uśpiona. Miała wówczas dwadzieścia sześć lat. Jej syn, Karol Bławatek, spłonął w wieku pięciu lat.\n– Pamiętasz ją, widzę to po tobie. Ten pacjent jest do niej nawet podobny. – Ojciec uśmiechnął się do Danieli. Przeniósł na moment wzrok na Piotra, skinął do niego głową. – Spóźniłaś się. To nawet dobrze, przygotowałem go już dla ciebie. Jest dość młody i całkiem przystojny. Nie powinien wzbudzić w tobie odrazy. – Wskazał na ciężkie stalowe drzwi. – Od dziś aż do napisania twojej pracy będziesz spędzała tutaj większość czasu.\n– Dziękuję. – Daniela nie spuszczała wzroku ze swojego ojca. Był wyraźnie usatysfakcjonowany. Wzięła od niego zawieszony na cienkim łańcuszku mały miedziany kluczyk i otworzyła nim drzwi, które następnie z całej siły pchnęła.\nNajwyraźniej nie wszystko zapamiętała. To był ten sam pokój. To samo okienko, identyczne łóżko. Mężczyzna, który właśnie stał się jej tymczasową – można go chyba tak określić – własnością, siedział skulony w rogu sali, przypięty do ściany ciężkimi łańcuchami. Daniela oparła się o wyjątkowo mało współpracujące z nią drzwi i naciskiem całego ciała zatrzasnęła je od wewnątrz. Jeszcze raz otworzyła teczkę.\n– Emil Dolens – przeczytała na głos, z jednej strony zaintrygowana, jak te dwa słowa zabrzmią w tym pomieszczeniu, z drugiej natomiast ciekawa ewentualnej reakcji mężczyzny.\nNie doczekawszy się jej, wyprostowała się i stukając obcasami, przeszła obok łóżka i sięgnęła po stare drewniane krzesło. Lekko nim szurając, przestawiła je na przeciwległy kraniec salki, tak by usiąść naprzeciw mężczyzny. Ciężko oparła się plecami o oparcie, przechyliła głowę i spojrzała na niego.\nBurza promieniście ognistych włosów pochyliła się nad małą Danielą.\n– Tutaj ci się podoba? – Kobieta roześmiała się, omiatając czujnym spojrzeniem zdystansowaną buzię dziewczynki. – Zobacz, Karolek nie ma nic przeciwko temu miejscu!\nDaniela pokiwała główką i podreptała za swoją ciotką, która lekko podskakując, naprędce zrzuciła czerwone pantofelki, ażeby resztę drogi przejść boso. Idealnie przystrzyżony trawnik musiał być jeszcze wilgotny po ulewie, która nawiedziła Miasto ubiegłej nocy. Kobieta miała na sobie czerwoną sukienkę usianą drobnymi białymi groszkami. Jej skóra była nieziemsko blada, co jednak przyjemnie kontrastowało z ciepłymi barwami, jakimi zwykła się otaczać.\n– Wygląda jak muchomor, prawda? – Karolek nachylił się w stronę swojej kuzynki.\nDziewczynka parsknęła śmiechem. Kochała tego małego rudzielca.\nWeronika nie była ani trochę podobna do Dolensa. Nie umiała żyć w świecie dorosłych. Nie była odpowiedzialna, nie potrafiła mówić tak jak dojrzali ludzie. Naiwna i bezinteresownie kochająca wszystkich wokół okrutnie boleśnie przeżywała każde rozczarowanie. Nie chciała dostrzegać zła i obłudy w otaczającym ją świecie. Nie potrafiła być systematyczna, wiecznie roztrzepana, pomimo przeżytych dwudziestu sześciu lat nie ukończyła studiów i wciąż utrzymywali ją rodzice. Nikt nie wiedział, kim był ojciec Karola, sama Weronika nigdy o nim nie mówiła, choć podejrzewano, iż chłopczyk mógł zostać poczęty w wyniku gwałtu. Każda próba zagajenia na temat tej kwestii kończyła się wybuchem śmiechu bądź, co gorsza, histerii. Jedynym wiernym obrońcą Weroniki był jej brat, Bogumił Tojad Różyc, który siostrę traktował całkowicie bezkrytycznie; gotów zawsze w środku nocy wstać i pojechać na drugi kraniec Miasta, ażeby utulić Karola do snu, podczas gdy młoda matka przechodziła wyjątkowo bolesną migrenę. Weronika nigdy nie dojrzała, była wieczną dziewczynką. Starała się tuszować objawy nasilającego się obłędu. Panicznie bała się bycia dorosłą. Czuła irracjonalny strach przed swoim synkiem, który choć miał jedynie pięć lat, chwilami zachowywał się dojrzalej aniżeli ona. Bała się odpowiedzialności za to dziecko. I gdy któregoś dnia spadło ze schodów i złamało rączkę...\nZamknęła za sobą drzwi i założyła na szyję łańcuszek, kluczyk brzęknął cichutko, zderzając się z metalowym guzikiem lekarskiego kitla. Przy okratowanym przejściu stał oparty o ścianę Piotr. Gdy zorientowała się, że ją obserwuje, przystanęła na moment, ale zaraz ruszyła przed siebie.\n– Danka, czas na przejażdżkę. – Mężczyzna podążył za nią.\n– Nigdzie z tobą nie jadę – prychnęła i przyspieszyła kroku.\n– Obawiam się, że wątpię – mruknęła, naśladując jego głos. – Kto tak powiedział?\n– Agenor dzwonił kilka godzin temu, prosił, bym koniecznie cię przywiózł.\n– Dlaczego nie powiedział mi tego osobiście? Wczoraj wtargnął do mojego mieszkania. – Uśmiechnęła się, widząc reakcję Piotra. Uniósł brwi i pokiwał głową, krzywiąc się przy tym nieznacznie. Potwierdził tym samym przypuszczenia Danieli: owszem, Agenor bał się jej. Tego rodzaju zachowanie przestało ją już właściwie dziwić. To normalne, że ludzie obawiają się tego, czego nie znają bądź nie rozumieją. Boją się samej myśli o ewentualnym poznaniu człowieka, który choć w części odbiega od tradycyjnych wzorców myślenia i postępowania. Zwykło się mówić, że każdy człowiek jest inny i na tym polega cały nieodparty urok ludzkości. Nic bardziej mylnego. Co najmniej osiemdziesiąt procent tego społeczeństwa tworzyli ludzie identyczni, różnił ich jedynie wygląd fizyczny, i to też nieszczególnie.\nPiotr otworzył jej drzwi samochodu. Wsiadła i wyjęła z kieszeni marynarki paczkę papierosów. Wyjęła jednego i zapaliła, mocno zaciągając się dymem. Energicznie poruszyła pokrętłem i uchyliwszy szybę, wypuściła z ust szarą smużkę – wprost na ulicę, którą jechali.\n– O czym myślisz? – Piotr ciężko znosił przeciągające się milczenie. Zawsze odnosił wrażenie, że jeśli ktoś przez dłuższy czas się do niego nie odzywa, to chowa jakąś szczególnie dramatyczną urazę z powodu jego często nietaktownego zachowania.\n– O tym, że ludzie są w gruncie rzeczy tacy sami. – Westchnęła, zmuszając się do spojrzenia na niego.\n– Skąd ty bierzesz takie dziecinne konstatacje? – Zachichotał cicho, lecz zaraz spoważniał, widząc jej zachmurzone czoło. – Myślałem, że już dawno wyrosłaś z pseudofilozoficznych rozważań.\n– Tak jakoś mnie naszło. – Obróciła twarz w stronę okna. – Jak twój pacjent?\n– Pacjentka. – W jego głosie brzmiała radość. – Genialna, wydaje mi się, że ma zespół intermetamorfozy, ale to może być coś większego, czeka mnie sporo pracy i grzebania w książkach. – Spojrzał na Danielę, ta jednak utkwiła wzrok w monotonnym krajobrazie śródmieścia. – W każdym razie mówię ci, kupa śmiechu z nią jest! Ciągle wydaje jej się, że jestem kimś innym. Raz jestem dla niej lekarzem, a za moment przeobrażam się w jej umyśle w ukochanego syna lub znienawidzonego męża. To musi być fascynujące z jej perspektywy, wyobraź sobie, że chodziła po pokoju i dotykała nieistniejących rzeczy, podlewała wyimaginowane kwiaty... Nie mogłem się na nią napatrzeć.\nMiasto owiewał orzeźwiająco chłodny wiatr. Gdy Daniela wysiadła z samochodu, spojrzała na niebo pokryte szaropiórymi chmurami, pod którymi w rozchwianym tańcu przemykały donośnie popiskujące jaskółki.\n– A jaki jest twój pacjent? – Piotr zsunął poły oliwkowego prochowca, drżąc z zimna.\n– Nie wiem. – Daniela ruszyła w stronę bramy w kształcie łuku. Znajdowali się w starej dzielnicy, pełnej wiekowych, imponująco zaniedbanych kamienic. – Nie odezwał się do mnie ani słowem. Spojrzał na mnie dopiero, gdy wychodziłam.\n– A to ci zagwozdka. – Piotr, wcisnąwszy dłonie w kieszenie, podążył za Danielą.\nWeszli przez bramę na jedno z setek miniaturowych podwórzy będących częścią nieomal każdej kamienicy w promieniu co najmniej pięciu kilometrów. Podwórze miało kształt owalu, którego granice wyznaczała ściana brudnego budynku. Naprzeciw bramy stał śmietnik pełen obrzydliwie śmierdzących odpadów. Pomiędzy nogami Danieli przemknął cętkowany kot; podskoczył, wylądował na jednym z parapetów i przez zbite okno wdarł się do niechybnie opuszczonego mieszkania. Kobieta była zniesmaczona.\n– Faktycznie wypadłam z obiegu. Gdyby to ode mnie zależało...


recenzja - Page 2 - Psowaty\nOto on. Bohater tej książki. Raptor – pies z piekła rodem i mój najlepszy przyjaciel. Poznaliśmy się pewnego chłodnego dnia, kiedy on miał siedem tygodni, a ja… No cóż, ja byłam dorosła. I wydawało mi się, że wiem, co robię. (Psy z piekła rodem. Zdobywca świata) Uwielbiam ten fragment. Zawsze zastanawiam…\n4 years ago on recenzja


– Opublikowane 26 lutego 2014Kategorie: Ligue 1, nc+, piłka nożna\nCzas na 25. kolejkę francuskiej Ligue 1. W tej serii gier odbędą się dwa niezwykle interesujące mecze na szczycie. W sobotę Saint-Etienne zagra z Monaco, natomiast w niedzielę Paris Saint-Germain podejmie Olympique Marsylię. Transmisje w Canal+ Family i Canal+ Family 2!\nZieloni kontra Czerwoni-Biali\nW sobotnie popołudnie AS Saint-Etienne zagra AS Monaco. Będzie to pojedynek 4. ekipy z wiceliderem. Podopieczni Claudio Ranieriego zagrają bez Radamela Falcao, który leczy kontuzję. Dla przyjezdnych będzie to ważny mecz w kontekście walki o Mistrzostwo Francji, na które „Czerwono-Biali” mają jeszcze szanse, gdyż tracą 4 punkty do Paris Saint-Germain. Monakijska ekipa nie zawiodła też w poprzedniej kolejce, gdy to wygrała 3:2 ze Stade Reims, po bramkach Germaina, Toulalana i Kurzawy w doliczonym czasie gry. Pewnie wygrali też „Zieloni”. Podopieczni Christophe Galtiera pewnie rozprawili się z SC Bastią. Bramki zdobywali Brandao i samobójczą Harek. Mecz zakończył się wynikiem 2:0. Warto dodać, że jesienne starcie padło łupem dla piłkarzy ze Stade Louis II, którzy wygrali 2:1. Dla Monaco strzelali Carrasco i Ocampos. Trafienie dla Saint-Etienne zaliczył Hamouma.\nPSG w końcu wygra z „wielkim” zespołem?\nW niedzielny wieczór na Parc des Princes dojdzie do absolutnego hitu tej serii gier. Paris Saint-Germain mierzyć się będzie z Olympique Marsylią. Gospodarze to oczywiście liderzy Ligue 1, natomiast goście plasują się na 5. pozycji z 43. punktami w dorobku. „PSG” grało już w tym sezonie z czołową czwórką i z żadnym z tych zespołów wygrać się nie udało. Gracze z Paryża remisowali z Monaco, Saint-Etienne i z Lille. Teraz czas na starcie z 5. w kolejności „OM”. „Czarno-czerwono-biali” mają szansę przedłużyć passę 10. meczów bez porażki. Serią o połowę gorszą mogą się pochwalić Marsylczycy. W poprzedniej kolejce ligowej oba kluby wygrywały. „Les Phocéens” minimalnie wygrali z Lorient po trafieniu Gignaca. Zlatan Ibrahimovic i spółka nie dali szans Toulouse. Piłkarze Laurenta Blanca wygrali 4:2. Hat-tricka zaliczył wspomniany Szwed, a jedną z bramek dołożył Lavezzi. Paryżanie już w tym sezonie raz wygrali z Marsylią 2:1. Wynik meczu otworzył Ayew, który dał prowadzenie „OM”, a później już trafiali Maxwell i Ibrahimović.\n16:55 Ligue 1 – 27. kolejka: AS SAINT-ETIENNE – AS MONACO\n20:55 Ligue 1 – 27. kolejka: PARIS SAINT-GERMAIN – OLYMPIQUE MARSYLIA\nTagi: as saint-etienne - as monaco w tv, Canal+ Family 2 HD, Canal+ Family HD, liga francuska, nc+, paris saint-germain - olympique marsylia w tv, piłka nożna, rafał dębiński, stefan białas, tomasz smokowski\nData dodania: Marzec 1, 2014 7:52 PM\nFajne mecze,a dlaczego tylko 2 mecze?


Trzy lata temu, 7 lutego 2015 roku, w „Naszym Dzienniku” ukazał się artykuł „Upamiętnią rzeź wołyńską” opisujący pracę polskiego rzeźbiarza prof. Andrzeja Pityńskiego mieszkającego w Stanach Zjednoczonych nad pomnikiem Rzeź Wołyńska. Projekt finansowany był przez przez Stowarzyszenie Weteranów Armii Polskiej w Ameryce, SWAP-Okręg 2 w Nowym Jorku. O koncepcji pomnika napisano: „Pomnik składa się z trzech elementów. Centralnie widzimy orła w koronie. Na jego rozpostartych skrzydłach artysta umieścił nazwy miejscowości, w których UPA dokonała mordów na Polakach; w jego piersi jest wycięty krzyż, zaś w środku dostrzegamy dziecko nabite na trójzębne widły. W symboliczny sposób nawiązują one do ukraińskiego tryzuba, który dla Polaków na Wołyniu oznaczał śmierć. U jego podstawy artysta umieścił naturalnej wielkości postacie: ojca, matki z niemowlęciem, chłopca i dziewczynki, a za nimi fragment ogrodzenia ze sztachetami, na które wbite są trzy główki dziecięce, a czwarta leży obok płotu na ziemi. Postaci otoczone są abstrakcyjnymi płomieniami stanowiącymi jednocześnie podstawę kompozycji rzeźbiarskiej pomnika. Na skrzydłach orła artysta umieścił nazwy niektórych miejscowości, osad i wsi, gdzie UPA dokonała mordów na Polakach. Części z nich nie ma już na mapach. Większość naszych rodaków, którzy zginęli na Kresach, nie ma krzyży na swoich grobach. Nikt nie zapalił na nich znicza, nie odmówił modlitwy, bo ich ciała mordercy z UPA wrzucali do przydrożnych rowów, palili albo grzebali w zbiorowych mogiłach. Mordowali mężczyzn, kobiety i dzieci, stosując najwymyślniejsze tortury. Grabili majątki, równali całe osady i wsie z ziemią, niszcząc wszystkie ślady kultury polskiej.\nBlisko 90 proc. Polaków, którzy zostali przez nich zamordowani, spoczywa w niepoświęconej ziemi bez żadnego upamiętnienia. Nie można zrozumieć tego ogromu cierpień, jakiego doświadczyli Polacy w tamtych czasach, jak tylko i wyłącznie przez porównanie jej do męczeńskiej śmierci Chrystusa. Jezus, umierając na krzyżu, wypowiedział słowa pełne bólu i osamotnienia: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?”. Zadał to pytanie swojemu Ojcu w momencie śmierci, kiedy był już całkowicie bezradny, czuł, że został opuszczony i pozostawiony sam ze swoim cierpieniem. Tak samo czuły się polskie rodziny, które musiały doświadczać niewyobrażalnego cierpienia w bestialski sposób mordowane przez swoich oprawców z UPA. Pityński zmienia słowa Jezusa i na skrzydłach orła umieszcza napis: „Boże, Nasz Boże, czemuś Nas opuścił”. Oni wtedy też pytali, dlaczego Bóg ich opuścił, był milczący, odwrócił się od nich w chwilach, kiedy doświadczali ludzkiej podłości, umierali w bólu, upodleni, doświadczając nieludzkich cierpień, pastwienia się nad nimi, udręczeni, pełni bólu i cierpienia, do końca wierząc jak Jezus w miłość Boga, który ich przyjmie do siebie. Nikt nie byłby w stanie przetrwać tych cierpień, jakie ich wtedy spotykały, bez wiary w Boga. /.../ W dolnej części pomnika dostrzegamy rodzinę, symbol odwiecznej obecności Polaków na tych ziemiach. Ojciec rodziny trzyma wysoko uniesiony krzyż w geście, jaki znamy z przedstawień w sztuce ojca przeora Augustyna Kordeckiego broniącego klasztoru w Częstochowie podczas potopu szwedzkiego w 1655 roku i ks. Ignacego Skorupki w bitwie pod Ossowem z bolszewikami w 1920 roku. Do nóg matki trzymającej w ramionach niemowlę tuli się jej córeczka trzymająca kurczowo misia. Jedynie ich syn, który w swoim młodzieńczym zapale rozkłada szeroko ramiona, próbuje podjąć walkę z oprawcami. Wszyscy stojący obok siebie stuleni jak pisklęta w gnieździe, otoczeni przez płomienie, które zniszczyły ich domostwo, z godnością przyjmują męczeńską śmierć, jaka ich czeka. Wysoko wznoszące się płomienie mają głębokie symboliczne znaczenie, bo przecież są zarówno próbą realistycznego opisu wydarzeń z tamtych dni, ponieważ wielu z naszych rodaków zginęło w podpalanych domach i stodołach, jak i mogą być postrzegane jako płonący znicz naszej pamięci o ich męczeńskiej śmierci. Z ich ofiary, z tego płomienia umęczonych Kresowian ginących w płomieniach wyrasta orzeł, symbol istnienia naszej Ojczyzny, której duch jest niezniszczalny. Umęczony Naród Polski, wielokrotnie skazany na unicestwienie, zawsze odradzał się i stawał się silniejszy. Wizja rzezi wołyńskiej mistrza Pityńskiego, przesiąknięta realistyczną prawdą, pokazuje okrucieństwo tamtych wydarzeń, jest niezwykle oryginalnym, poruszającym dziełem sztuki, pełnym polskiej symboliki, które jest w stanie poruszyć każde polskie serce. Artysta po mistrzowsku operuje formą, fakturą i światłem, kontrolując detal i finezję kompozycji. Pnące się w górę płomienie przechodzą w sylwetkę orła. Jak Feniks z popiołów rodzi się duch polskiego Narodu, duch niezniszczalny i wieczny. O niezwykłej sile artystycznego przekazu i wyjątkowości tego pomnika świadczy fakt, że Pityński w swojej kompozycji rzeźbiarskiej w sposób niezwykły i odważny potrafił zjednoczyć sacrum i profanum. Trzy elementy – zdawałoby się – niezależne od siebie: orzeł, rodzina i otaczające je płomienie, złączone stanowią kompozycję tworzącą w sposób symboliczny wielką monstrancję. Jej stopą jest cokół pomnika, trzon z nodusem stanowią płomienie otaczające rodzinę, a glorię rozpostarte skrzydła orła z koroną, w środku którego jest krzyż będący reservaculum. Melchizedekiem podtrzymującym hostię stają się trójzębne widły, a samą hostią będącą uosobieniem Jezusa Chrystusa ciało umierającego niewinnego dziecka przebite widłami. Dlatego właśnie Stowarzyszenie Weteranów Armii Polskiej w Ameryce postanowiło ufundować i postawić monumentalny pomnik Andrzeja Pityńskiego Rzeź Wołyńska w Polsce. Tego wymaga godność i honor naszego Narodu. Jest on potrzebny Polsce, będzie utrwalał w świadomości narodowej fakt zbrodni ludobójstwa na polskiej ludności Wołynia i Małopolski Wschodniej.” (Upamiętnią rzeź wołyńską, 7 luty 2015. Za: http://naszdziennik.pl/mysl/127637,upamietnia-rzez-wolynska.html ).\nPiękny pomnik: „Pomnik jest FANTASTYCZNY i całkowicie oddaje ogrom zbrodni na Polakach przez Ukraińców. Nie trzeba nic czytać, wszystko widać .Oczywiście nie podoba się tym którzy chętnie by o tym zapomnieli bo może w swoim otoczeniu mają takich co to ludobójstwo nawet popierają. Oczywiście ci "artyści" zrobili by ładniejszy pomnik (czemu nie) ale nie przedstawiał by on NIC albo pokazywałby ... że to wina Polaków!”\nFacet: „Kiedy na salonach europy zachodniej pojawiała się "szokująca" sztuka bezczeszcząca świętości wielu ludzi to nic się nie stało to tyko wizja artystyczna , ma szokować... To tez wizja artystyczna, na "nieszczęście" co niektórzy poprzez tą wizje chcą wykrzyczeć swój ból po stracie rodzin .Chce Pan im zamknąć usta? Cichooo... bo to nie wypada?”\nNatomiast internauta Stanisław z Wałbrzycha, 24 grudnia 2017, napisał: „Od ponad 2000 lat chrześcijanie z namaszczeniem czczą Jezusa Ukrzyżowanego. Męka i śmierć Pana Jezusa zaznaczona jest ubiczowaniem, koroną cierniową, wbitymi w ciało gwoździami i przebitym bokiem. W wielu wizerunkach widać spływającą krew. Nikt nie śmie powiedzieć, że to wizerunek drastyczny i godzi w kogokolwiek. Dlaczego zatem Ukraińcy "wypominają " Polakom zachowanie pamięci o przodkach tak okrutnie doświadczonych tylko dlatego, że byli Polakami?”\nW wigilię 1943 roku w miasteczku Ołyka pow. Łuck: „Kazimiera Marciniak jako 13-letnia dziewczynka była świadkiem ludobójstwa dokonanego przez UPA na Polakach. Zginęły 42 osoby. Następnego dnia widziała sceny, których nie zapomni do końca życia. ”Razem z koleżanką zajrzałyśmy do domów, gdzie byli pomordowani. W jednym z nich na kanapie leżało dwóch chłopców, w wieku ok. 8 - 10 lat. Mieli odrąbane głowy. W innym domu widziałyśmy zasztyletowaną ciężarną kobietę. W pobliżu stała kołyska, a w niej może półtoraroczne dziecko. Miało wydłubane oczka i powykręcane palce, ucięty i wyciągnięty język. Leżało tak na beciku, wkoło wszystko było zakrwawione”. (Michał Okrzeszowski: Dramat Wołynia. "Widziałam dzieci z odrąbanymi głowami"; 16 lipca 2016; w:\nW nocy z 12 na 13 lutego 1844 roku we wsi Łanowce pow. Borszczów, w części zwanej Szlachta, banderowcy spalili polskie gospodarstwa oraz wymordowali około 100 Polaków. „Widziałem chłopca, może dziewięcioletniego z rozprutym brzuchem, jak jedną zastygłą już ręką, podtrzymywał wypadające jelita, a drugą wyciągniętą do przodu, próbował się wyczołgać z płonącego domu i tak zmarł. W innym miejscu leżała młoda dziewczyna o pięknych jak len długich włosach, splecionych w warkocz. Otrzymała cios siekierą w tył szyi, musiała widocznie jeszcze biec kilkanaście kroków, znacząc obficie krwią drogę. Na zawsze utkwił mi w pamięci widok ciała kilkumiesięcznego dziecka z roztrzaskaną główką.” (Bernard Juzwenko; w: Komański..., s. 526 – 527). "Dwojgu dzieciom - było to rodzeństwo, chłopaczek miał sześć lat, siostrzyczka miała pięć lat - odcięto języki - nazwisko ich to Skórski. ... Druga rodzina nazwiskiem Żołyński; męża nie było w domu. Przyszli banderowcy, wyłamali drzwi; wyprowadzili żonę na dwór i siekierą zabili. Widziałem ją jak leżała na podwórku..Obok niej leżało małe dzieciątko, może miało sześć miesięcy. Leżało obok swojej mamy, brzuszkiem do góry, na piersiach i brzuszku było widać kłucia bagnetem. Buzię miało bielszą od śniegu, nadzwyczaj białą. /.../ Dziś na miejscu tej ohydnej zbrodni, jednej z wielu tysięcy, stoi krzyż poświęcony... trzem banderowskim barbarzyńcom, których Rosjanie otoczyli tam przy końcu 1945r!”. (http://forum.gazeta.pl/forum/w,48782,79378212,,A_na_zgliszczach_psy_wyly_na_chwale_Samostijnej.html?v=2 ). „Od strony Szlachty nadbiegła głośno płacząca kobieta (Skórska), a zobaczywszy tatę i wujka, krzyknęła – O Boże, jak to dobrze, że wy jeszcze żyjecie! Moje dzieci zostały zamordowane! Nawet języki im obcięli! Oczy im wydłubali! Boże mój, Boże, za co pokarałeś takie małe istoty?!”. (Mieczysław Walków: Zbrodnia UPA w Łanowcach; w: http://www.kresy.info.pl/menu-serwisu/historia/1185-zbrodnia-upa-w-anowcach ).\nWe wsi Słobódka Wasylkowiecka pow. Kopyczyńce: „W nocy na 16 lutego br. zbrodniarze ukraińscy zamordowali 5 osób z 3 rodzin Międzybrodzkich i 3 mężczyzn z innych rodzin. Między ofiarami jest niemowlę, któremu zbrodniarze połamali rączki i przybili do kołyski". (1944, 5-11 marca, Meldunek tygodniowy Wydziału Informacji i Prasy Okręgowej Delegatury Rządu we Lwowie dotyczący terroru ukraińskiego, opracowany przez dr Kazimierza Świrskiego ps. "Brat").


Od Callas do Domingo | Dziennik Polski\nOd Callas do Domingo…\nOd Callas do Domingo\n- Spotkałem go po raz pierwszy w 1967 r., jako nastolatek. Nasza współpraca zaczęła się w 1986 r. - dyrygowałem wtedy orkiestrą podczas jego koncertu w Japonii. Od tej pory mieliśmy dziesiątki wspólnych koncertów. Nagrywaliśmy płyty - m.in. "Opera Gala" czy "Roman Heroes". Lubię z nim pracować.\nZ EUGENE'EM KOHNEM, amerykańskim dyrygentem, rozmawia Dominika Ćosić\n- Na długiej liście wokalistów, z którymi Pan pracował: m.in. Franco Corelli, Renata Tebaldi, Luciano Pavarotti, bardzo ważne miejsce zajmuje Placido Domingo, któremu towarzyszył Pan we Wrocławiu dyrygując Sinfonią Varsovią...\n- Obserwując wspólne Panów występy, można odnieść wrażenie, że wspaniale się rozumiecie.\n- Sam mam podobne wrażenie... Podejrzewam, że praca z Domingo jest dla każdego dyrygenta przyjemnością. Placido jest przede wszystkim świetnie wyszkolony. Ma wspaniały głos, ale także, co jest równie ważne, warsztat i umiejętność mądrego wykorzystywania go. Pomocne jest jego doświadczenie dyrygenckie. Domingo interesuje się dyrygenturą, rozwija swoją wiedzę na ten temat. Potrafimy całymi godzinami rozmawiać o prowadzeniu orkiestry. To niesamowite. Uwielbiam i cenię jego głos i lubię jego towarzystwo.\n- O Placido Domingo mówi się, że jest artystą, ale i człowiekiem idealnym, niemalże bez wad.\n- W życiu prywatnym Domingo jest tą samą osobą, co na scenie. To bardzo rzadkie zjawisko. On na nikogo się nie kreuje. Jest, w pozytywnym tego słowa znaczeniu, normalny. Muzyka jest dla niego bardzo ważna. Ludzie to wyczuwają, stąd sympatia, jaką się cieszy. Jeszcze raz powtórzę, przyjemnością jest przebywanie i pracowanie z nim. On naprawdę nie ma wad.\n- Jest Pan znany jako dyrygent, zaczynał Pan jednak jako pianista i to akompaniując Marii Callas - towarzyszył jej Pan przy nagraniu płyt z serii "Master Classes". Jak Pan wspomina to doświadczenie?\n- Powiem szczerze, kiedy pracowałem z Callas - a były to lata 1970-71 - byłem chyba za młody, by móc w pełni skorzystać z tej niezwykłej lekcji. Niestety, nie nauczyłem się wtedy wszystkiego, czego mógłbym, od Callas. Dopiero później zrozumiałem, co chciała mi przekazać, pojąłem jej sposób postrzegania muzyki, komunikowania się ze światem za pomocą dźwięku, przekazywania emocji. Callas była wyjątkową artystką - miała nie tylko wspaniałe doświadczenie i talent, ale i niesamowity instynkt muzyczny; głos służył jej jako najlepszy sposób osiągnięcia porozumienia z ludźmi. Zrozumiałem to jednak dopiero później.\n- Współpracownicy Callas wspominają zazwyczaj, że praca z nią nie była łatwa.\n- Dla mnie była - ale to wyjątkowa sprawa. Gdy rozpocząłem pracę z Callas, artystka była w szczególnie trudnym momencie życia - próbowała po raz drugi rozpocząć karierę, walczyła o to ze wszystkich sił. To było dla niej sprawą życia lub śmierci artystycznej, stąd nie była miła dla ludzi. Callas była niesamowicie dynamiczną osobowością, a przy tym wymagającą - współpracowników traktowała tak jak siebie, a sama była perfekcjonistką. Ale z drugiej strony potrzebowała też akceptacji, cieszyło ją to, że ktoś jest dla niej po prostu miły. Lubiła mnie, bo nie wiedziałem wtedy jeszcze zbyt dużo o muzyce i stąd nie krytykowałem tego, co robiła, nie narzucałem jej swoich opinii.\n- Był Pan wtedy niemalże nastolatkiem. Dziennikarze nazywają Pana często cudownym dzieckiem. Co sprawiło, że tak wcześnie rozpoczął Pan karierę? Czy poza talentem były jakieś inne tego przyczyny?\n- Z perspektywy czasu widzę, że jako nastolatek byłem nieszczęśliwy - to normalne zresztą w tym wieku. Muzyka była dla mnie przez wiele lat ucieczką od świata, od problemów. Tak, jak inni sięgają po narkotyki lub alkohol, tak ja zatapiałem się w muzyce. Moja prawdziwa miłość do muzyki rozwijała się z czasem.\n- Co sprawiło, że odnosząc sukcesy jako pianista, zdecydował się Pan zostać dyrygentem?\n- Do podjęcia studiów dyrygenckich namówił mnie słynny amerykański dyrygent Fausto Cleva. Po ukończeniu studiów byłem przez dwa lata asystentem Thomasa Shippersa. Potem poznawałem niemiecki repertuar symfoniczny, pracując pod okiem Ericha Leindorfa. Ci wszyscy ludzie wywarli na mnie wpływ. Po raz pierwszy stanąłem przed orkiestrą z batutą w ręku w 1975 roku, dyrygując "Łucją z Lammermoor" Donizettiego, co sprawiło mi bardzo dużo przyjemności. To wykonanie opery zostało dobrze przyjęte przez krytyków, a dla mnie było znakiem, by kontynuować karierę dyrygenta...\n- Miał Pan dobrych nauczycieli...\n- Miałem duże szczęście, że na swojej drodze spotykałem tak wartościowych ludzi, od których mogłem się uczyć. Moje pierwsze kroki jako dyrygenta wiążą się w pewnym sensie z Polską. Kiedy przed 20 laty po raz pierwszy pracowałem w słynnej nowojorskiej Metropolitan Opera, prowadziłem próby do "Cyganerii" i "Madame Butterfly", w których to śpiewała polska sopranistka Teresa Żylis-Gara. Była wspaniała.\n- Dyrygował Pan na większości najlepszych scen operowych świata - w Staatsoper w Wiedniu, Opera Bastille w Paryżu, Teatro dellOpera w Rzymie...\n- Praca w każdym z tych miejsc wygląda inaczej. Oczywiście bardzo dużo zależy od orkiestry, ale miejsce też przyczynia się do wytworzenia specjalnego klimatu. Wiedeńska Staatsoper to oczywiście wspaniały teatr, ale mnie niespecjalnie odpowiada ten rodzaj akustyki. Pozwolę sobie w tym miejscu na małą dygresję - jedyną rzeczą, jakiej nie lubię w Polsce, jest to, że we wszystkich miejscach publicznych słyszy się głośną muzykę. W sklepach, kawiarniach, środkach komunikacji ryczy muzyka. To, moim zdaniem, morderstwo dokonywane na dźwięku. Zbyt intensywny i zbyt głośny dźwięk jest niesmaczny i potrafi skutecznie zniechęcić do muzyki.\n- Od sześciu sezonów prowadzi Pan orkiestrę symfoniczną w Puerto Rico.\n- Puerto Rico Symphony to 85 muzyków, występujących raz w tygodniu. Ten sezon otworzymy festiwalem, dedykowanym Pablo Casalsowi, dyrektorem festiwalu jest Krzysztof Penderecki. Grywamy cały repertuar symfoniczny - Brucknera, Mahlera, Beethovena, Brahmsa, Strawińskiego, Bartoka, Mozarta. W tym roku z powodu setnej rocznicy śmierci Verdiego wykonamy jego "Requiem". Solistką koncertu będzie świetna polska sopranistka - Teresa Baldner-Piaskowska z Katowic.\n- Sięga Pan przede wszystkim do klasyki - jedynym wyjątkiem jest chyba Penderecki. Jak Pan zatem odbiera muzykę współczesną?\n- Dyrygowałem utwory Pendereckiego, bo szanuję tego kompozytora, a jego muzyka przemawia do mnie. Ma niesamowity klimat. Nie jestem jednak wielbicielem muzyki końca XX wieku. Wiem, że jest ważna, że rozwija nowe pomysły, ale nie dociera do mnie. Na moje emocje najbardziej oddziałuje muzyka klasyczna, ona wyzwala we mnie najwięcej pasji.\n- Czy występuje Pan jeszcze jako pianista?\n- Grywam na fortepianie, ale raczej prywatnie. Od lat nie dałem publicznego występu.\n- Ale na "Operaliach" - konkursie dla młodych talentów wokalnych, organizowanym przez Placido Domingo, akompaniował Pan jego uczestnikom.\n- Zrobiłem wyjątek ze względu na Domingo i na samą ideę konkursu. "Operalia" to wspaniała sprawa. Poznałem tam także świetnych polskich śpiewaków, którzy wzięli udział w konkursie. Zwróciłem zwłaszcza uwagę na młodego barytona z Krakowa, Mariusza Kwietnia. Miał on nawet wystąpić z Domingo we Wrocławiu, ale w tym czasie śpiewał w Londynie i nie był w stanie dotrzeć do Wrocławia.\n- Co Panu daje więcej satysfakcji - wcześniej praca pianisty czy teraz sukcesy dyrygenckie?\n- Największą satysfakcję sprawia mi dyrygowanie dobrą orkiestrą, wykonującą wspaniały repertuar - np. opery Wagnera, Mozarta czy Verdiego. Różnorodny repertuar pozwala na prawdziwy rozwój.\n- We Wrocławiu dyrygował Pan Sinfonią Varsovią. Jak Pan ocenia ten zespół?\n- To naprawdę wyjątkowa orkiestra. Już po pierwszych próbach byłem zadowolony. Muzyka w ich wykonaniu jest bardzo ciepła, osobista, ludzka.\n- Wspomniał Pan wcześniej, że muzyka była dla Pana ucieczką. Czym jest teraz?\n- Przyznam, że teraz czuję ją bardziej świadomie. Mogę za jej pomocą dzielić się moimi doświadczeniami, uczuciami, przeżyciami. Sprawia mi przyjemność pracowanie z dobrymi muzykami, wspólne kreowanie dźwięków. Zaczynam wreszcie postrzegać muzykę tak, jak ją odbierała Maria Callas...\n"Dziesięć polskich miast - Dziesięć żydowskich historii" wystawa w Muzeum Galicja\nMŚ piłkarzy ręcznych 2021 Egipt. Węgry liderami w "polskiej" grupie\nCo za gole i parady! Tak strzelają i bronią w MŚ Egipt 2021\nKozacka miłość odc. 35. Fiodor uwodzi Oksanę. Streszczenie serialu [22.01.2021]\nTOP 15 najlepszych szpitali w Małopolsce [RANKING INTERNAUTÓW]\nPrzykuci do łóżek seniorzy nie mają szans na szczepienie\nPiotr Żyła i MARCELINA ZIĘTEK - co za para! Piękna aktorka ujawniła swoją sympatię do skoczka narciarskiego 21.01.2021\nPaweł Olszowski po pierwszym starciu z Polskim Związkiem Piłki Nożnej. Jednak do ostatecznych decyzji jeszcze daleko\nPaweł Olszowski, znany i ceniony szkoleniowiec rodem z Chrzanowa, jest po pierwszej rozprawie przeciwko Polskiemu Związkowi Piłki Nożnej, w którym skarży krajową centralę o ograniczenie mu możliwości wykonywania zawodu trenera. Rozprawy toczą się przed warszawskim sądem.\nPaweł Olszowski Chrzanów\nPaweł Olszowski walczy z PZPN\nKraków. Półmilionowy pacjent w powojennej historii szpitala im. Babińskiego w Kobierzynie\nDo Szpitala Klinicznego im. dr. J. Babińskiego w Krakowie przyjęto półmilionowego pacjenta. Zlokalizowana w Kobierzynie lecznica jest największą w Małopolsce placówką specjalizującą się w leczeniu osób z zaburzeniami psychicznymi oraz uzależnionych od alkoholu. Szpital powstał na początku XX wieku. Natomiast „Księga Główna” - rejestr osób przyjętych na leczenie stacjonarne - według obowiązującej obecnie numeracji jest prowadzona od połowy 1946 roku.\nkraków szpital psychicznie chorzy


Czy koniec Windows 10 Mobile nadejdzie w niedalekiej przyszłości? Co z tak nieciekawą sytuacją może zrobić Microsoft? | Technology News and Apps\n17/04/2017 18/04/2017 Abdul Ghani\nDziękuję odwiedzili ten post Czy koniec Windows 10 Mobile nadejdzie w niedalekiej przyszłości? Co z tak nieciekawą sytuacją może zrobić Microsoft?. Mam nadzieję, że to jest pomocne dla Ciebie\nTylko garstka smartfonów dostanie Windows 10 Creators Update


Sklep muzyczny EWPOL Wrocław Rock Portal\nWrocław, 50-313, Norberta Barlickiego 36/9\nTel 1: 0048. 71 3214309\nLink : www.ewpol.pl\nMoĹźna rf3wnieĹź zainstalowaÄ dotdaek do MS Office 2007, ktf3ry umoĹźliwia zapisywanie plikf3w w formacie PDF. Jest bardzo Ĺatwy w obsĹudze, wystarczy tylko wybraÄ opcjÄ zapisz jako PDF podczas zapisywania pliku.Z programu Bullzip Creator nie miaĹem okazji korzystaÄ, wiÄc nie znam jego moĹźliwoĹci. Niemniej uwaĹźam, Ĺźe najlepiej mieÄ wszystko w jednym (po co siÄ rozdrabniaÄ na kilka aplikacji). Ja polecam MS Office, ewentualnie Open Office (chociaĹź nie lubiÄ w nim pracowaÄ).\nDodał(a) ~QvDOhMDKKYSw , dnia 2013-06-23 10:57:34\nHKtBvg , [url=http://yisetlypytet.com/]yisetlypytet[/url], [link=http://jqcqxltaznfl.com/]jqcqxltaznfl[/link], http://yqiqbkpimpum.com/\nDodał(a) ~EGRNjkwfEervzTtwcS , dnia 2013-06-24 06:47:23\nWitam serdecznie,No, no, zdjÄcie SERWIS-u jest przeoojbwe OdkryĹam WaszÄ\nĹnej Dolnej?Najlepsze Ĺźyczenia Ĺpiewajcie nam dalej, najpiÄkniej jak umiecie.czyli tak jak do tej pory. JesteĹcie THE BEST !Uszanowanie, http://omwqkyupfh.com [url=http://ekakhim.com]ekakhim[/url] [link=http://vzmfstbg.com]vzmfstbg[/link]\nDodał(a) ~F8w87RfvV9iU , dnia 2013-07-03 19:57:53


Przy sklepach Ikea uruchomiono 12 nowych stacji ładowania pojazdów » Fotowoltaika24h.com\nFirma posiadająca własne stacje ładowania pojazdów elektrycznych oraz oferująca wszelkie niezbędne podzespoły do ich budowy – GreenWay Polska – uruchomiła niedawno 12 nowych stacji ładowania pojazdów elektrycznych na parkingach sklepów z sieci Ikea. Posiadacze tego typu pojazdów będą mogli skorzystać z płatnych punktów ładowania w 6 kolejnych lokalizacjach.\nRealizacja inwestycji przez GreenWay Polska polegała między innymi na budowie przyłączy i instalacji stacji ładowania Ensto Chago Pro 2x 22kW (w 6 lokalizacjach sklepów Ikea w Polsce), a następnie Urząd Dozoru Technicznego dokonał odbioru inwestycji. 12 nowych stacji oferuje łącznie 24 punkty do ładowania pojazdów elektrycznych – każdy punkt ma moc 22 kW i posiada złącze typu 2.\nNowe stacje ładowania pojazdów przy sklepach Ikea zlokalizowane są w Bydgoszczy – 1, Poznaniu – 1, Łodzi – 2, Gdańsku – 2, Warszawie-Targówku – 2, oraz 4 stacje w Szczecinie.\nNowe stacje przy sklepach Ikea poszerzyły liczebność posiadanych już przez tę sieć stacji do 24, co daje nam łącznie 48 punktów ładowania. Wszystkie stacje wybudowane przy sklepach Ikea zrealizowane zostały w tym samym standardzie.\n– Usługa ładowania samochodów elektrycznych jest już dostępna w obrębie każdego sklepu Ikea. To jeden z kroków jaki nasza firma robi w kierunku celu, jakim jest stanie się biznesem w pełni cyrkularnym, pozytywnym klimatycznie, jeszcze bardziej włączającym i dbającym o równe i sprawiedliwe traktowanie – mówi koordynator ds. zrównoważonego rozwoju w Ikea Retail Polska, Sylwester Nagórka.\nGreenWay Polska zarządza stacjami ładowania firmy Ikea od stycznia 2018 roku. Zostały one dostosowane do wymogów wskazanych w ustawie o elektromobilności w roku 2020 i wtedy też Urząd Dozoru Technicznego dokonał ich formalnego odbioru.\nNowe stacje zostały dołączone do partnerskich stacji uwzględnianych na mapie GreenWay i każdy może z nich skorzystać wykorzystując przewód ładujący Type 2. Aktywacja punktów ładowania jest możliwa przy zastosowaniu aplikacji GreenWay bądź zbliżeniowej karty RFID.\n– Ładowanie samochodu na parkingach sklepów, galerii i centrów handlowych w czasie wykonywania zakupów to znaczne ułatwienie dla elektromobilnych kierowców. W sieci GreenWay już ponad połowa stacji ładowania jest zlokalizowana w tego typu miejscach. Widzimy, że są regularnie używane, co oznacza, że realnie odpowiadają na potrzeby kierowców – mówi prezes GreenWay Polska, Rafał Czyżewski.\nJak już wcześniej wspomniano, ładowanie swojego pojazdu elektrycznego na tych stacjach jest odpłatne i obowiązuje standardowy cennik GreenWay Polska. Firma zastrzega jednak, że cena w każdym punkcie może się nieznacznie różnić i jest dostępna za każdym razem, gdy klient zaloguje się do aplikacji.


W nowoczesnych czasach, gdzie większą część czasu wolnego, którego posiada zwykły człowiek, nawet ten zajęty, spędza się przed telewizorem bądź komputerem, dobrze jest zastanowić się czy ogłoszenia to tak naprawdę to co chcemy oglądać. Na kanałach telewizyjnych występuje mnóstwo sugestii filmowych, tych nowszych i tychże z wcześniejszych lat.\nKażdy z nas lubi oglądać filmy. Te oparte na faktach szczególnie, dlatego że z wyjątkiem informacji w nim mieszczących się poznaje się historię opowiadaną, która wspiera się na faktach autentycznych. Jak więc widać filmów jest mnóstwo, każdy może wyselekcjonować coś dla siebie. Wystarczy tylko poszukać.\nW dobie naszych czasów dobre filmy akcji często nawiązują do naszej sytuacji politycznej lub poruszają ważne sprawy społeczne. Tym samym są niezaprzeczalnie wielowymiarowe i każdy może odszukać w nich coś dla siebie. Warto nadmienić, że najczęściej dobre filmy akcji są równoznaczne z doskonałą obsadą. Nie sposób nie zgodzić się z tezą, że sukces danej produkcji w znacznym stopniu zależy od odpowiedniego doboru aktorów. Głównie dzięki gwiazdom kina wybrane filmy mogą poszczycić się popularnością, a nawet mają opinię kultowych produkcji. Szczególnie tego rodzaju propozycjom warto poświęcić nieco czasu, nawet jeśli zazwyczaj wybieramy inny wariant kina - .\nOglądane nielegalnie filmy są oczywiście pewnym problemem, spędzającym ludziom z filmowego świata sen z oczu, bo to oni właśnie najczęściej marudzą na to zjawisko. Faktem jest, że najnowsze filmy można w sieci obejrzeć dużo wcześniej, niż będzie ich oficjalna premiera w kinie (www).\nCiekawi Cię, jakie są moje źródła? Więc chcę zaprosić Cię, żebyś zalogował się na moją inną stronę. Tam dowiesz się wszystkiego.\nJednak przeważnie jakość tego typu filmów nie należy do najlepszych, często są nagrywane one będą w kinowych salach, więc komfort oglądania pozostawia wiele do życzenia.\nSą rzecz jasna osoby, którym to nie będzie przeszkadzało i nawet jak niedużo zobaczą na ekranie, to się będą chwalili, że widzieli najlepsze polskie filmy. Można jednak zaryzykować stwierdzenie, że osoby takie i tak nie poszłyby do kina, więc tak naprawdę na tym, że ściągnęli oni film z sieci nikt wiele nie traci. Dużo osób bardzo poważa sobie filmy kostiumowe, głównie ze względu na to, że mogą pogrążyć się w swoisty nastrój minionych epok. Częstokroć należałoby zobaczyć film kostiumowy dla samych walorów estetycznych i rozrywkowych.