Zuzanna Opolska | data publikacji: 18.02.2017, 08:04, data aktualizacji: 23.04.2018, 11:55\nCodziennie sprawdzasz oferty biur podróży, a w nocy śnisz o piasku na plaży? Tymczasem twoja skóra marzy o regeneracji. Ale nie w tropikach, tylko gabinecie. Z dr n. med. Joanną Kuschill-Dziurdą* rozmawiamy o zabiegach, które najlepiej wykonywać zimą.\nZuzanna Opolska, Medonet: Pani Doktor, czy zima to najlepszy czas na zabiegi?\nDr n. med. Joanna Kuschill–Dziurda: Sezon na zabiegi kosmetyczne zaczyna się już jesienią. Ale faktycznie zimą możemy pozwolić sobie na dużo więcej niż latem. Mniejsze promieniowanie słoneczne UVA i UVB sprawia, że praktycznie nie ma ryzyka przebarwień pozabiegowych. Jeśli jednak planujemy ferie na stoku, konieczne będę kremy z filtrem SPF50 i więcej.\nStatystyki pokazują, że Polki najchętniej się złuszczają. Czy peelingi to nadal numer jeden jesienno–zimowych zabiegów?\nTak, po lecie nasza skóra jest odwodniona, zanieczyszczona, a na dodatek ma przebarwienia i bardziej widoczne zmarszczki. Dlatego wszystkie peelingi: glikolowy, salicylowy, trójchlorooctowy, pirogronowy czy peelingi na bazie retinolu cieszą się dużą popularnością. Najlepsze efekty zobaczymy po serii – wystarczy około trzech/czterech zabiegów w miesięcznych odstępach czasu. W przypadku skóry tłustej peelingi możemy wykonywać częściej – nawet, co dwa tygodnie. Jeśli naszym głównym problemem są przebarwienia to do wyboru mamy Cosmelan i Dermamelan. Są to peelingi zawierające zarówno retinol jak i substancje rozjaśniające: kwas kojowy i arbutynę, które poza złuszczaniem i rozjaśnianiem skóry, zmniejszają wydzielanie melaniny.\nOba peelingi są bardzo skuteczne, już po miesiącu możemy uzyskać usunięcie przebarwień mniej więcej w 99 procentach. Różnica dotyczy składu, Dermamelan zawiera kwas salicylowy i wyższą zawartość składników aktywnych, co sprawia, że ma dodatkowe działanie przeciwzapalne, stąd jest bezpieczniejszy. W trakcie obu zabiegów na twarz nakładamy maskę w kolorze musztardowym lub brązowym, którą trzymamy około ośmiu godzin. Przez dwa kolejne dni skóra jest zaczerwieniona i napięta, a potem zaczyna pękać i mocno się złuszcza. Na ten zabieg warto zarezerwować sobie około tygodnia. Oczywiście bardzo ważna jest pielęgnacja, czyli natłuszczanie i nawilżanie skóry zaraz po. Po złuszczeniu stosujemy specjalny krem, który dla podtrzymania efektów warto używać przez kilka następnych miesięcy, a nawet lat.\nJaki typ przebarwień możemy usunąć?\nGłównym wskazaniem jest eliminacja plam o podłożu hormonalnym (melasma, chloasma) i posłonecznych. Ale spektakularne efekty zobaczymy także w przypadku przebarwień potrądzikowych.\nCzy zabiegi laserowe w leczeniu przebarwień są równie skuteczne?\nTak, to jeden z najmniej obciążających pacjenta sposobów, laser usuwa zmiany pigmentacyjne głębokie i płytkie, rozległe i mniejsze, a także nawracające. Jeśli interesuje nas najlepsze pozbycie się przebarwień, to leczenie zaczynamy od intensywnego pulsacyjnego światła i laserów, a później wykonujemy peelingi. Zmiany pigmentacyjne możemy usunąć wykorzystując technologię DYE–VL™. Podczas zabiegu z zastosowaniem wąskopasmowego pulsacyjnego światła dochodzi do termicznego uszkodzenia komórek, w których nagromadził się barwnik. Redukcję zmarszczek, melazmy i głęboką rewitalizację skóry zapewni nam także: ClearLift wykorzystujący laser Q–Switched Alma Harmony. W trakcie zabiegu dochodzi do kontrolowanego uszkadzania komórek na poziomie skóry właściwej bez uszkadzania warstwy zewnętrznej, a to wpływa na szybki proces gojenia i krótki okres rekonwalescencji. Po zabiegu możemy spodziewać się jedynie lekkiego zaczerwienienia skóry, które mija po kilku godzinach. Celem ogólnego rozjaśnienia i wyrównania kolorytu skóry możemy także skorzystać z lasera frakcyjnego, czyli mikrodziurkowania, które polega na uszkadzaniu warstwy zewnętrznej skóry. Działaniu lasera poddane są jedynie mikrostrefy, a pozostałe obszary pozostają nienaruszone, co umożliwia szybszą regenerację. Dodatkowo podczas zabiegu dochodzi do produkcji nowego kolagenu i przebudowy skóry. Proces gojenia trwa od siedmiu do czternastu dni w zależności od zastosowanych parametrów zabiegowych. Im większa moc i czas trwania impulsu, tym silniejsze działanie i lepszy efekt, ale dłuższy okres rekonwalescencji.\nCzy terapia światłem i laserami sprawdzi się także w przypadku tzw. pajączków?\nTak, widoczne pod skórą naczynka krwionośne zwane pajączkami, podobnie jak rumień możemy zlikwidować za pomocą światła pulsacyjnego, w przypadku naczynek mocno widocznych i głęboko zlokalizowanych wspomagamy się laserem neodymowo–yagowym, który działając na hemoglobinę powoduje koagulację, miejscowy stan zapalny, a w konsekwencji zarośnięcie naczyń. Dzięki niezależnemu systemowi chłodzenia kontaktowego zabieg jest komfortowy, a ryzyko poparzenia zminimalizowane.\nZimą nie możemy zapomnieć o nawilżaniu skóry. Co możemy zrobić poza stosowaniem kremów?\nMetod nawilżania mamy kilka rodzajów. Możemy wybrać mezoterapię polegającą na śródskórnym podaniu substancji o działaniu nawilżającym głównie kwasu hialuronowego albo zdecydować się na zabieg wykonywany głębiej np. Hydrobalans, który zwiększa elastyczność i rekonstruuje strukturę skóry. Wykonujemy go przy użyciu mikrokaniuli, czyli tępo zakończonej igły, a w trakcie wykorzystujemy preparaty ze stabilizowanym kwasem hialuronowym. Bezpośrednio po zabiegu może wystąpić obrzęk miejscowy, który ustępuje najpóźniej po kilku dniach. Ze względu na technikę miękkiego liftingu dyskomfort pacjenta jest jednak ograniczony do minimum.\nCzy nawilżające działanie ma również modny „wampirzy lifting”?\nW pewnym sensie tak, ale jest to przede wszystkim zabieg regeneracyjny, który stymuluje skórę do przebudowy. Osocze bogatopłytkowe w zależności od obszaru poddawanemu zabiegowi jest wstrzykiwane na różne sposoby. Albo z zastosowaniem klasycznej techniki mezoterapii, albo liniowo za pomocą mikrokaniuli. Ten zabieg też możemy łączyć z laserem frakcyjnym lub innymi laserami. Dzisiaj możliwości jest naprawdę dużo w zależności od tego, jaki efekt chcemy uzyskać.\nPrzejdźmy do zmory wszystkich kobiet – owłosienia…\nEpilacja to rozwiązanie na stałe. W przeciwieństwie do depilacji, która polega na eliminacji, ścinaniu lub wyrywaniu włosa, skupia się na przyczynie, doprowadzając do nieodwracalnego zniszczenia cebulki włosa wraz z naczyniami. Na rynku występuje wiele urządzeń wykorzystywanych w zabiegach epilacji owłosienia. Trzeba mieć na uwadze, że IPL – intensywne światło pulsacyjne jest mniej skuteczne od systemów laserowych i wiele osób zawiodło się po takich zabiegach. Światło IPL w odróżnieniu od laserów emituje niespójną wiązkę światła i działa nie tylko na melaninę włosa, ale też na wiele innych fotoakceptorów. IPL zazwyczaj tylko czasowo hamuje odrastanie włosów. Największą efektywność w usuwaniu owłosienia wykazują lasery diodowe, których długość wiązki lasera wynosi 810 nm, jest spójna i może być wysyłana na duże odległości bez występowania zjawiska rozproszenia. Podczas jednego zabiegu uszkadzamy zazwyczaj 20–30 procent mieszków w fazie wzrostu, a każdy kolejny zabieg osłabia włos, zmienia strukturę i wydłuża czas wzrostu włosa do momentu całkowitego wypadnięcia. Zależnie od okolic ciała stosujemy różne odstępy czasowe np. epilację pach wykonujemy, co cztery tygodnie, a epilację łydek, co osiem tygodni. Świetną sprawą w przypadku epilacji Vectus jest inteligentny czytnik poziomu melaniny – Skintel, który rozpoznaje indywidualne właściwości skóry i pozwala na zachowanie bezpieczeństwa bez ryzyka poparzenia.\nA czy możemy poddać się zabiegowi epilacji przy opalonej skórze?\nTak, ale należy zachować większą ostrożność i zastosować mniejszą moc wiązki lasera, co z reguły wiąże się ze zwiększoną ilością zabiegów. Oczywiście pomocna jest tutaj technologia Skintel pozwalająca na najbardziej bezpieczne przeprowadzenia zabiegu. Większej liczby zabiegów wymagają niestety osoby o jasnych włosach, a najszybsze efekty zobaczymy mając ciemne włosy i jasną karnację.\nO jakich jeszcze zabiegach warto pomyśleć zimą?\nTo dobry czas na usuwanie zmian na skórze. Jeśli chcemy zlikwidować brodawkę czy włókniaka niekoniecznie musimy odwiedzać chirurga. Lasery pozwalają na usunięcie zmian w bardzo krótkim czasie, bez powikłań i praktycznie bez pozostawienia śladu.\nMożemy pozbyć się również starych blizn?\nWszystko zależy od ich rodzaju, ale stare blizny możemy przebudowywać. Bardzo dobrze sprawdza się połączenie zabiegu ClearLift z laserem frakcyjnym. A jeśli chcemy zadziałać jeszcze bardziej synergicznie to możemy dołączyć osocze bogatopłytkowe. W podobny sposób możemy poradzić sobie z rozstępami czy wiotką skórą. Do zabiegów, o których warto pomyśleć zimą należy również niechirurgiczny lifting powiek z wykorzystaniem plazmy. To urządzenie w sposób kontrolowany powoduje sublimację naskórka i obkurczanie skóry, dzięki czemu uzyskujemy efekt napięcia i liftingu powiek. Ze względu na ryzyko powstania przebarwień w obrębie powiek, po zabiegu powinniśmy unikać słońca.\nDr n. med. Joanna Kuschill–Dziurda, specjalista alergolog, internista, lekarz medycyny estetycznej, dyrektor medyczny MEDESTETIS. Absolwentka Collegium Medicum Uniwesytetu Jagiellońskiego, związana z Polskim Towarzystwem Medycyny Estetycznej i Anti–Aging, World Society Interdisciplinary AntiAging Medicine (WOSIAM), European Society for Cosmetic and Aesthetic Dermatology (ESCAD) I Polskiego Towarzystwa Alergologicznego. Ekspertka kilku programów telewizyjnych poświęconych zdrowiu. Jest multimedalistką Igrzysk Lekarskich 2016, pływa, jeździ na nartach, uprawia fitness. Jest zwolenniczką holistycznego spojrzenia na pacjenta i jego problemy, uważa, że zdrowa dieta i aktywność fizyczna to klucz do szczęścia.


Ciemna strona miłości [Monika A. Oleksa] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00340 016495 15999622 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Monika A. Oleksa Liczba stron: 414\nISBN: 9788377859209 Data wydania: 2012-10-15\nkorcimnieczytanie.blogspot.com Korci mnie czytanie...: Monika A. Oleksa „Ciemna strona miłości”\nalison-2.blogspot.com Moje książki...: Ciemna strona miłości\nKarta tytułowa Monika A. Oleksa Ciemna strona miłości Wydawnictwo Zysk i S-ka\nWszystkim mądrym kobietom, które codziennie biorą swoje życie na ramiona i niosą je pomimo przeciwności, a w szczególności Iryskowi, Paulinie, Dorocie i Marzenie. Dziękuję za Waszą nieustanną obecność w moim życiu i za Przyjaźń, którą mi podarowałyście oraz Marcinowi — za wszystko\nMarii i Franciszkowi Sawickim chciałabym złożyć serdeczne podziękowania za ich wielką życzliwość, otwarcie oraz idealne warunki do pracy nad książką, które znalazłam w pełnym rodzinnego ciepła Domu Wypoczynkowym „Maria” w Dąbkach. Marysiu, dziękuję za całe dobro, które od Ciebie dostaję, i Twoją wiarę we mnie. Cieszę się, że jesteś w moim życiu.\nRozdział I LIST 1 Stukot szpilek niósł się głośnym echem po schodach przedwojennej klatki schodowej. Schody były marmurowe, a klatka pamiętała jeszcze czasy sanacyjnej świetności. W czasach PRL-u blask marmuru ustąpił wprawdzie pospolitej szarzyźnie, ale nawet pomimo upływu lat stare mury wciąż prezentowały się nienagannie. Małgorzata poprawiła torbę na ramieniu i odgarnęła z twarzy niesforne jasne włosy. Nigdy nie dawały się ułożyć, ale teraz były wprost nieznośne. Zauważyła, że im jest starsza, tym więcej rzeczy zaczyna ją irytować. Gdzieś na górze zaszczekał pies. Kobieta się uśmiechnęła. Głos Saby poznałaby wszędzie. Była pewna, że bokserka stoi już przy drzwiach i merda swoim krótkim ogonkiem. Suczka wyczuwała zapach Małgosi z dużej odległości, potrafiła rozpoznać go już w chwili, gdy kobieta parkowała samochód. Małgorzacie przez całe życie towarzyszyły psy, do dziś jednak nie potrafiła zrozumieć fenomenu psiego węchu. Gdy weszła do mieszkania, powitał ją zimny nos Saby i donośny krzyk córki: — Mamooo! Gdzie jest moja sukienka w groszki?! Małgorzata zatrzasnęła za sobą drzwi, postawiła torebkę na szafce, pod lustrem, a siatkę z ulgą rzuciła na podłogę. I to ma być ten wymarzony urlop i spokój? — No, nareszcie jesteś — usłyszała głos męża wyłaniającego się z kuchni. — Już myśleliśmy, że zamieszkasz w tym biurze. Nie wiesz może, gdzie jest mój granatowy podkoszulek? Nigdzie nie mogę go znaleźć. — Dzień dobry. Nie mogłam wyrwać się wcześniej, wiesz dobrze, jak bardzo wymagający jest Gordon, zwłaszcza przed urlopem. — Podeszła do męża i pocałowała go w szorstki policzek. — Mógłbyś się ogolić. Drapiesz! — Uśmiechnęła się do niego figlarnie, a potem popatrzyła w lustro i zaczęła poprawiać rozczochrane wiatrem włosy. — Wiem, jak wymagający jest pan Gordon, i dziwię się, że w ogóle puścił cię na urlop. Przecież oni się tam zapłaczą bez ciebie. Te cholerne jankesy widzą cię częściej niż ja czy Sylwia. — No właśnie. Cześć, mamo. — Poczuła na policzku mokry pocałunek córki i mocny zapach swojej ulubionej wody toaletowej. — Nie wiesz, gdzie jest moja sukienka w groszki? Wszędzie jej szukam, chyba zapadła się pod ziemię. — Nie wiesz, kto używał mojego davidoffa? I tak zostały już tam same resztki — odpowiedziała. — Tata kupi ci nowy flakonik. Wspomniał coś o tym przy obiedzie. — Zaraz, zaraz, czy ja mam w tym domu coś do powiedzenia? — Obawiam się, że nie, kochanie. Małgorzata spojrzała na męża z łagodną czułością i sięgnęła po siatkę z zakupami porzuconą na podłodze w przedpokoju. — Saba, zabieraj ten nos z siatki! Już! Pies zamerdał wesoło ogonem i szczeknął radośnie. — Sylwia, twoja sukienka w groszki jest w pawlaczu. W przedpokoju. O ile sobie przypominam, rok temu cisnęłaś ją w kąt ze słowami, że nigdy w życiu nie włożysz już czegoś podobnego. Czy mogę wiedzieć, czemu zawdzięczam tę zmianę poglądów? — Oj mamo, tylko krowa nie zmienia poglądów. Ja się po prostu za nią stęskniłam. To wszystko. Małgorzata pokręciła głową. Trudno było jej się z tym pogodzić, ale jej maleńka dziewczynka powoli stawała się kobietą. Rozpieszczona jedynaczka była już nastolatką, równie kapryśną, jak w wieku dziecięcym. Patrzyła z miłością na córkę, która wspinała się teraz na krzesło, aby dobrać się do pawlacza. Sylwia tak bardzo przypominała Małgosi ją samą z czasów młodości. Miała takie same jasne, proste i cienkie włosy i wielkie, błękitne oczy. Kiedy się uśmiechała, w jej policzkach pojawiały się rozkoszne dołeczki. Zachwycały każdego. Te dołeczki pokochał Marek, kiedy ujrzał Małgosię po raz pierwszy, i w tych dołeczkach zakochali się już oboje po narodzinach upragnionej dziewczynki. Jedna tylko część ciała Sylwii nie została odziedziczona po mamie. Był to mały, zadarty nosek, który Sylwia miała po Marku. Nos Małgorzaty był duży i garbaty. Nie lubiła go i tym bardziej cieszyła się, że natura oszczędziła tego Sylwii. Zawsze jednak chciała mieć córkę podobną do siebie. Taką ją sobie wymarzyła i taką miała. — Małgosiu, błagam. Gdzie jest mój granatowy podkoszulek? Marek miał tak nieszczęśliwą minę, że nie mogła powstrzymać się od śmiechu. — Czy możecie mi powiedzieć, jak to jest? Podobno przebywam w tym domu najrzadziej, a znam lokalizację każdej najdrobniejszej rzeczy. — Jesteś w tym najlepsza. — Tym razem oboje patrzyli na nią, uśmiechając się szeroko. — Twój granatowy podkoszulek był w pokoju Sylwii. Wydaje mi się, że w tej chwili znajduje się w jej plecaku. — Mamo! Jak mogłaś?! — Sylwia wyciągnęła sukienkę z pawlacza, zrzucając przy tym stos niepotrzebnych i zapomnianych rzeczy. — Czy mogę wiedzieć, co mój ulubiony podkoszulek robi w twoim plecaku? Marek pomógł córce zejść z krzesła i teraz wpatrywał się w nią pytająco. — Podobno w granacie mi do twarzy. — Mnie też. — Tato, proszę cię, zapomnij o nim. Wyobraź sobie, że go nigdy nie było. — Jeśli się w niego ubierzesz, to będzie nieco trudne. — Mamo, ratuj! — Uprasuję ci biały, kochanie. — Małgorzata pogładziła męża po policzku, a Marek rozłożył tylko ręce w geście bezradności. — Sylwia, kończ się pakować. Jeśli chcecie zajechać przed nocą, musicie się pośpieszyć. Zrobię wam kanapki na drogę. Małgorzata kopnęła na bok zrzucone z pawlacza rzeczy i skierowała się do kuchni. Było to pomieszczenie, w którym czuła się najlepiej. Tutaj zawsze panowała atmosfera domowego ciepła i unosił się zapach rodzinnych posiłków. Kuchnia była obszerna, lecz ciemna. Jedyne okno wychodziło na podwórze, prawdziwą przedwojenną „studnię”. Najważniejszą rolę w kuchni odgrywał stół. Był duży, drewniany i gromadził całą rodzinę Dobrowolskich przy wspólnych posiłkach. Małgorzata uwielbiała te chwile spędzane z Markiem i Sylwią. Szczególny urok miały niedzielne obiady. Nikt nigdzie się nie śpieszył i mogli tak siedzieć, żartować i toczyć zażarte dyskusje. Powoli zaczęła wyjmować z siatki zrobione po drodze zakupy. Półtora bochenka chleba, duże opakowanie ramy, wędlina, ogórki. Nie zauważyła, kiedy do kuchni wszedł Marek. Podszedł do niej powoli i objął jej wciąż jeszcze szczupłą talię. — Małgosiu — wyszeptał, mrucząc jej do ucha — postaram się wrócić jak najszybciej. Czy możesz sobie wyobrazić, że dzisiejszą noc będziemy mieli tylko dla siebie? Odchyliła głowę i pozwoliła, żeby całował jej kark. — Prawie nie mogę w to uwierzyć. Proszę cię, tylko się nie śpiesz. Czasami jeździsz jak wariat. — Bądź spokojna, będę jechał powoli. Aha, przyszedł list do ciebie. Leży na twoim biurku. — List? — Odwróciła się i spojrzała na męża pytająco. — Z Zakopanego. Poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy, a podłoga wiruje pod nogami. List z Zakopanego. Od Teresy. Co tam się mogło, na Boga, stać? Tak dawno nie miała od niej żadnej wiadomości, aż tu nagle list. — Małgosiu, dobrze się czujesz? — Marek był tuż obok. Spróbowała się uśmiechnąć. — Nic mi nie jest. To ta pogoda. Upał jest nie do zniesienia. — Może zostać z tobą? — Nie, nic mi nie jest. Jedźcie już. Kozłowscy pewnie od dawna na was czekają. Pokiwał głową, ale Małgorzata wiedziała, że nie do końca jej uwierzył. Niepokoił się o nią. Ostatnio trochę chorowała i te kłopoty z sercem… — Nic mi nie będzie, kochanie. Położę się za chwilę. Odwieź Sylwię i wracaj do mnie. Może… zjedlibyśmy kolację przy świecach? — Jej oczy zalśniły, lecz trwało to tylko chwilę. — Pomyślimy — pocałował ją w policzek. — Zrób kanapki, a ja pogonię Sylwię. Już wychodził z kuchni, kiedy coś go zatrzymało. Odwrócił się i spytał konspiracyjnym szeptem: — Powiedz mi, po co jej ten podkoszulek. Uśmiechnęła się łagodnie i odpowiedziała równie cicho: — W granatowym naprawdę jej do twarzy. — I to ma być powód, aby zabierać ojcu ulubioną koszulkę? Mężczyźni! Nigdy nic nie rozumieją. — Kochanie, Marta Kozłowska zaprosiła nad Zegrze siostrzeńca. Ten młodzieniec ma dziewiętnaście lat. Myślę, że to jest powód zawłaszczenia podkoszulka i odkopania zeszłorocznej sukienki. — Sylwia i chłopcy? — Marek pokręcił z niedowierzaniem głową. — Przecież ona… — Ona ma już piętnaście lat. A my musimy się z tym pogodzić, skarbie. — Jakoś nie mogę sobie tego wyobrazić. — Podrapał się po zarośniętym policzku, popatrzył przez chwilę na żonę, a potem wyszedł z kuchni. Małgorzata westchnęła i zabrała się do robienia kanapek. 2 W całym domu panowała cisza. Aż trudno było w to uwierzyć. Żadnych krzyków, żadnej dzikiej muzyki, je dynie ciche pochrapywanie Saby. Chwile takie jak ta były w tym domu rzadkością. Małgorzata nastawiła cichutko wieżę i usiadła przy biurku. Długo obracała w dłoniach białą kopertę, zwlekając z jej otwarciem. W końcu jednak i tak musiała to zrobić. W kopercie była pojedyncza kartka, zapisana dużymi, nierównymi literami. Małgorzata wpatrywała się w nie tak, jakby chciała wyuczyć się ich na pamięć. Nie mogła uwierzyć w to, co pisała Teresa. Małgosiu, umieram. Kilka miesięcy temu wykryto u mnie raka piersi. Ignorowałam tę chorobę wiele lat. Nie chciałam dopuścić do jej istnienia. Ale ona sama wybrała. Ja stałam się ofiarą. Teraz boję się już nie o siebie, tylko o Agnieszkę. Ja miałam czas, żeby się z tym pogodzić. Ona zostanie zupełnie sama. Nie wiem, czy zdążę podziękować ci osobiście za wszystko, co dla nas zrobiłaś. Masz wspaniałą córkę. Agnieszka wniosła w nasze życie tyle radości… wszystko dzięki tobie. Zaopiekuj się nią, Małgosiu. To wszystko, o co proszę. Ona nie ma już nikogo. Zostałaś tylko ty. Teresa Świat zawirował Małgorzacie przed oczami i tak trudno było go zatrzymać. Po jej głowie tłukła się tylko jedna myśl: Teresa umiera. Nie mogła w to uwierzyć. Nie mogła uwierzyć, że życie może być tak okrutne. Biedna Teresa. „Nie mogę jej tak zostawić. Muszę tam jechać. Muszę… zobaczyć moją córkę”. Gdy Marek wrócił do domu, zastał żonę siedzącą w ciemnym pokoju. W mieszkaniu nie paliło się żadne światło. Jedynie z odtwarzacza dobiegały ciche dźwięki saksofonu Kenny'ego G. — Małgosiu, coś się stało? Zapalił światło. Patrzyła na niego nieprzytomnie. Był pewien, że go nie widzi. — Muszę wyjechać. — Dokąd?! — Podszedł do niej. Chciał ją pogłaskać po włosach, ale odsunęła jego rękę. — Do Zakopanego. Moja przyjaciółka… Teresa… umiera. Muszę się z nią zobaczyć. — Zawiozę cię. — Nie pytał o nic. Mimo że nie przypominał sobie, aby Małgorzata kiedykolwiek wspominała to imię, nie zadał ani jednego pytania. Widział, jak jest przygnębiona, i domyślił się, że musi to być dla niej bardzo ważne. — Nie — zaprzeczyła gwałtownie i dopiero teraz spojrzała na niego przytomniej. — Pojadę sama. Nie wiem, ile to potrwa. Chcę być przy niej, kiedy… Spuściła głowę. Te słowa nie chciały nawet przejść jej przez gardło. — A co z naszym wyjazdem? Kozłowscy na nas czekają, zresztą Sylwia… — Przyjadę do was. Wezmę telefon i będę z wami w kontakcie. Marek… czy mogę wziąć twój samochód? — Tylko jedź ostrożnie. — Boisz się o mnie czy o samochód? — Próbowała się uśmiechnąć. — Ty wariatko. Podszedł do niej, podniósł jak dziecko i mocno do siebie przytulił. Czuł jej serce, które trzepotało jak schwytany w dłonie ptak. Byli razem tyle lat, a on wciąż widział w niej tę samą Małgosię, którą ujrzał pierwszy raz na uczelni. Pomimo kilku kilogramów, których jej przybyło, jej buzia zachowała młodzieńczą świeżość, a usta nadal były namiętne. Przez te wszystkie lata kochał ją z każdym rokiem coraz bardziej. — Uważaj na siebie. I przyjedź do nas jak najszybciej. — Będę za wami tęskniła. — Zarzuciła mu ręce na szyję i wcisnęła zimny nos w znajome ciepło jego ciała. — Jakoś wytłumaczę cię przed Sylwią. — Pogłaskał jej delikatne włosy, a potem nachylił się i wyszeptał prosto do ucha: — Kocham cię. 3 Wyjechała wczesnym rankiem, aby uniknąć pewnych o tej porze roku korków. Zakopane od dawna cieszyło się wśród turystów niesłabnącą popularnością i niesłusznie wciąż nazywano je „zimową stolicą Polski”, skoro tętniło życiem przez okrągły rok. Droga była prawie pusta, a wschodzący dopiero dzień zapowiadał kolejne upalne godziny. Lato stulecia. Jeszcze jeden znak zapowiadający niechybny koniec świata. Małgorzata zmrużyła oczy przed porażającym blaskiem pierwszych promieni słonecznych i sięgnęła do schowka po okulary przeciwsłoneczne. Koniec świata nastąpił w jej życiu wczoraj. Wszystko przez jeden list od zapomnianej kobiety. Małgorzata skłamała Markowi, mówiąc, iż Teresa jest bliską przyjaciółką. W zasadzie była… zupełnie obcą kobietą, poznaną przypadkowo. Spotkała ją w warszawskiej klinice, na oddziale ginekologicznym. Obie szukały tam ratunku. Tylko że każda z nich wyobrażała go sobie inaczej. Małgorzata miała dziewiętnaście lat, dopiero co rozpoczęła studia i pragnęła zrobić wielką karierę prawniczą. Jej duże ambicje roztrzaskały się w kawałeczki, gdy któregoś miesiąca w swoim kalendarzu nie odnotowała „trudnych dni”. Od obłędu i rozpaczy uratowały ją słowa najbliższej koleżanki z roku: — Znam bardzo dobrego specjalistę. Jest naprawdę wybitnym ginekologiem. Przyjmuje w Warszawie. On ci pomoże. Chwyciła się tych słów jak tonący brzytwy. Zapożyczyła się, zebrała pieniądze i pojechała do Warszawy na spotkanie z przeznaczeniem. Nie myślała o tym jak o zbrodni. Względy etyczne i moralne zostały zagłuszone jedną obsesyjną myślą: „Nie mogę tego zrobić rodzicom! Nie ja!”. Nie ona. Wypieszczona jedynaczka, która dorastała pod kloszem. Oczko w głowie ojca, który widział w córce godnego następcę w palestrze. Córeczka ma musi, stawiana za wzór dalszej rodzinie i znajomym lekarzom. Nie ona, nie Małgosia, która zawsze była najlepsza, posłuszna i dobrze wychowana. Nie dziewczynka, która wiedziała, kiedy należy używać słów „proszę”, „dziękuję”, „przepraszam”. Przepraszam, mamo. Przepraszam, tato. Teraz słowo nie wystarczało. Stało się zbyt ubogie. Nie mogło zmazać grzechu, który popełniła. Został więc tylko profesor. Wybitny specjalista. Cudotwórca. Potrafił sprawić, że martwe łono nagle zakwitało życiem. Potrafił również to życie zgasić. Małgorzata jechała do niego przepełniona nadzieją. Wychodziła z jego gabinetu zgaszona i wciąż obarczona swoim brzemieniem, a także słowami: — Nie, dziecko. Ja tego zrobić nie mogę. Jest za późno. Jestem lekarzem, nie mordercą. Cały świat zawirował, a potem z wielkim hukiem zwalił się na głowę Małgorzaty. Ukryła swoją tajemnicę w szpitalnej toalecie. Najpierw była jedna łza, a później cała ich rzeka. I głośny szloch. Dlaczego to właśnie ona?! W dodatku teraz, u progu życia! Ciemna, wyasfaltowana ulica przyciągała. Falowała tam, w dole, kusząc zapomnieniem. Wyciągała przyjaźnie ramiona i zdawała się nawoływać: „No chodź! To nie będzie bolało. Już NIC nie będzie bolało”. Małgorzata wpatrywała się w nią jak zaczarowana, a myśli w jej głowie goniły jedna drugą. I wtedy usłyszała ten głos. Cichy, kobiecy. — Nie warto. Odwróciła się i spojrzała na nieznajomą. Niewysoką, drobną kobietę o rudych włosach, ściągniętych do tyłu gumką recepturką, o twarzy pokrytej widocznymi zmarszczkami. Zielone oczy nieznajomej patrzyły na Małgorzatę tak, jakby znały jej myśli. — Co pani wie… — Od wieków to samo. Niechciana ciąża, zmarnowana młodość i samotność. Ty i twoja tragedia. Wiele bym dała, aby być na twoim miejscu. — Nie rozumiem… Kobieta uśmiechnęła się, ale był to smutny uśmiech. Zagubiona łza spłynęła po jej policzku, przedzierając się wyżłobionymi przez czas koleinami. — Obie przyjechałyśmy do profesora Ślusarczyka z nadzieją. I obie odchodzimy ze swoim garbem. Nawet cudotwórca nie potrafi wskrzesić życia ani go zgasić, gdy jest za późno. Który to tydzień? — Osiemnasty. Początek piątego miesiąca. — Osiemnasty tydzień. Nosisz w sobie dziecko. Nie komórkę, nie zapłodnione jajeczko. To jest już mały człowiek. Czy wiesz, że ono już cię słyszy? Rozpoznaje twój głos i bicie twojego serca? Czuje się bezpieczne w swoim małym mieszkanku. Ufa ci. Dlaczego chcesz je skrzywdzić? — Nie mogę go urodzić! — Małgorzata nie potrafiła dłużej powstrzymywać łez. Wybuchnęła głośnym płaczem, dając upust nagromadzonym żalom, zawiedzionej miłości i tej przeraźliwej samotności, z którą walczyła od chwili, gdy dowiedziała się o dziecku. Szlochała roztrzęsiona, pozwalając, by nieznajoma kobieta tuliła ją do siebie i głaskała jej potargane włosy. — Nie mo… mogę… Nie zro… zrobię tego ro… rodzicom. Nie mo… mogę. Nie mogę. — Ćśśś, ćśśś. Już dobrze, wszystko będzie dobrze, znajdziemy jakieś wyjście. Ćśśś, maleńka. Jestem przy tobie. Nie zostałaś sama. Zaufała tej kobiecie, w której oczach ukrył się smutek. Uwierzyła w jej słowa, chwyciła się ich zachłannie i się nie zawiodła. Teresa znalazła wyjście. Najlepsze. — Ty pomożesz mi „urodzić” dziecko, a ja pomogę ci pozbyć się kłopotu. To tylko pięć miesięcy. Znikniesz na ten czas. Wymyślimy jakieś wiarygodne wytłumaczenie. Zabiorę cię do siebie, do Pucka. Tam urodzisz to dziecko i zrzekniesz się praw rodzicielskich. Ty uszczęśliwisz mnie, a ja… pomogę ci odzyskać dawne życie. Wciąż będziesz mogła patrzeć sobie w oczy… Słuchała tego z otwartymi ustami. To niesamowite. Czuła się trochę tak, jakby grała w kiepskim melodramacie. Ale to było jedyne wyjście. Ona daruje życie dziecku, a ono jej… Małgorzata zwolniła i zaczęła się rozglądać w poszukiwaniu jakiegoś przyzwoitego zajazdu. Potrzebowała potężnej dawki kofeiny. Nieprzespana noc i pobudka o świcie dawały o sobie znać. Uciekała od wspomnień, ale one same wciskały się w jej życie. Były wokół niej, nie pozwalając zapomnieć. Tak jak i wyrzuty sumienia. Sprzedałam cię, Agnieszko. Za wolność i młodość. Za kilka lat beztroski i za święty spokój. 4 Dochodziło południe, a Zakopianka aż kipiała od nadmiaru aut i amatorów górskich wspinaczek. „Zadepczą nam te góry. Aż dziw, że Giewont jeszcze stoi na swoim miejscu”. Małgorzata wrzuciła trzeci bieg i posuwała się żółwim tempem za kolorowym sznureczkiem błyszczących metalików. „Strach pomyśleć, ale z taką prędkością dojadę do Zakopanego na wieczór”. Włączyła radio, aby zabić czymś nudę i bezczynność. Po krótkim przeskakiwaniu po kanałach zdecydowała się na RMF FM. Głos spikera wirował w uszach, bynajmniej nie zachęcając do optymizmu: „Potężny korek zaczyna się tuż za Myślenicami i ciągnie aż do samej stolicy Tatr”. Małgorzata westchnęła. Pięknie! Spędzi cały urlop, stojąc w gigantycznym korku. Telefon odezwał się nieoczekiwanie. Rozedrgany sygnał wyrwał ją z letargu i przerwał rozmyślanie. — Halo? — Cześć, kochanie. Dzwonię, aby spytać, czy wszystko w porządku. — Znajomy głos Marka przynosił spokój i tęsknotę. — Cześć, kochanie. Wszystko jest OK. Tkwię właśnie w potężnym korku na Zakopiance, przy której Aleje Jerozolimskie w godzinach szczytu wysiadają! Niezły ubaw, mówię ci. — Wyobrażam sobie. A znając twój temperament i brak cierpliwości, wiem, że musisz już ciskać straszliwe słowa w stronę współtowarzyszy ogonka. Uśmiechnęła się. Tak bardzo brakowało jej jego optymizmu i ciepła. — A jak wam upływa czas? Sylwia jest pewnie wściekła. — Nie powtórzę tego, co usłyszałem na twój temat. Dowiedziałem się tylko, że zawsze wszystko jest dla ciebie ważne, tylko nie my. — Spróbuj mnie jakoś wytłumaczyć. — Nie ma sprawy. W końcu to mój zawód. Trzymaj się, maleńka, i uważaj na górskich zakrętach. — Tęsknię za wami. Odezwę się, jak będę na miejscu. Pa, kochanie. Odłożyła telefon i głęboko odetchnęła. Marek. Jego ciepło i poczucie bezpieczeństwa. Stabilizacja i pewność każdego dnia. Przy nim nie mogło się wydarzyć nic złego. Zawsze był, gdy go potrzebowała. Zawsze trwał obok. Bała się tego związku, sparzona doświadczeniem młodzieńczej fascynacji. Jednakże cierpliwość i wiara Marka przekonały ją, że warto zaufać jeszcze jeden raz. Zaufała i teraz dziękowała Bogu za to Przeznaczenie. Myśli o mężczyźnie jej życia przywróciły pamięć o przeszłości. Pojawiło się imię, które dawno temu wymazała ze swojego życia. Imię, które dało początek koszmarowi młodości. Imię, które dało początek życiu. David. Zobaczyła go pierwszy raz na wykładzie. Prawo amerykańskie przyciągnęło wielu studentów zaciekawionych innym światem. Małgorzata znalazła się wśród nich. Poszła z ciekawości, została na zajęciach dla Davida. Był młody, egzotyczny, zbuntowany. Idealista, gotów naprawiać błędy kapitalizmu. Porywał młodych słuchaczy swoimi opowieściami i uczył sprawiedliwego prawa, które w rzeczywistości było tylko utopią. Dla garstki wybitnych studentów Savisky organizował seminaria, na których niekończące się dyskusje zjednywały mu nowych zwolenników lub przysparzały wrogów. W latach „czerwonego” PRL-u David Savisky był niewątpliwie postacią barwną i ciekawą. Dla Małgorzaty te wykłady i seminaria były odskocznią od szarej rzeczywistości. Nie opuściła żadnych zajęć i wszystkiemu przysłuchiwała się z zapartym tchem. Jej mądre wypowiedzi zwróciły uwagę Savisky'ego i wkrótce relacja uczeń–nauczyciel została zastąpiona układem przyjaciel–przyjaciel. — Dlaczego wybrałeś Polskę? Przecież jest tak wiele innych krajów komunistycznych. Dlaczego właśnie ten kraj zafascynował cię najbardziej? — Zajrzałem za żelazną kurtynę i wybrałem się tam, gdzie są najpiękniejsze dziewczyny. Siedzieli razem w uniwersyteckiej kawiarence, popijając lurowatą kawę. Małgorzata czuła na sobie zawistne spojrzenia akademickiej płci pięknej, ale nic sobie z tego nie robiła. David wybrał ją spośród setek studentek przychodzących na jego wykłady. To z nią lubił rozmawiać najbardziej i to ją zaprosił na kawę i pączka. — A tak poważnie? — Patrzyła na niego oczami błękitnymi jak polskie niebo. — Moja matka była Polką. Dlatego tak dobrze znam wasz język. Zawsze chciałem zobaczyć jej ojczyznę, chociaż wydaje się inna od tej, którą mi opisywała. — Dawna Polska już przebrzmiała. Nic już nie będzie takie samo. — Nie mów hop… Jeszcze wiele przed wami. Wierzę w siłę młodości i w mądrość Polaków. Jeszcze wypłyniecie. — A ty chcesz to przyśpieszyć? — Daj spokój, Daisy, nie jestem rewolucjonistą. Chcę wam pomóc otworzyć oczy, to wszystko. Wierzę w ideały i sprawiedliwość. Ale wszystko w swoim czasie. — A czy wierzysz w miłość? — Miłość to utopia. — Miłość to uczucie. Nawbijali wam w tej Ameryce samych wzniosłych rzeczy, ale zapomnieli o uczuciach. Człowiek je posiada. Nawet wojownik. Uśmiechnął się. — Chcesz ze mną walczyć? — Nie. Chcę cię nauczyć kochać — odpowiedziała. I uczyła go tak, jak potrafiła. Spacerowali po zachlapanych jesienną słotą uliczkach Lublina, godzinami wysiadywali w studenckich kawiarenkach, trzymając się za ręce i patrząc sobie w oczy. — Jeśli kiedykolwiek przyjdzie mi wyjechać, zabiorę ten błękit ze sobą. I w każdy pochmurny dzień będę spoglądał na niego z nową nadzieją. Uwielbiała jego słowa. Wsłuchiwała się w nie i spijała łapczywie z jego ust. Wyławiała z nich to, co najpiękniejsze, i kolekcjonowała w swoim sercu jak małe obrazki szczęścia. Była szczęśliwa. Była pijana młodością, beztroską i miłością do tego dzielnego mężczyzny. On miał trzydzieści pięć lat, ona kończyła dopiero dziewiętnaście. Dojrzały mężczyzna zaczął budzić w niej kobietę. Słowami, spojrzeniem, dotykiem. Aż przyszedł dzień, w którym miłości nie można już było ubrać w słowa czy gesty. Były zbyt ubogie i nie mogły wyrazić ogromu uczucia, które wzbierało w Małgorzacie z dnia na dzień. W dniu jej dziewiętnastych urodzin David uczynił z dziewczyny kobietę. Za oknem padał pierwszy śnieg, dobroduszny pan w czerwonej czapce z pomponem hojnie rozdawał prezenty, a oni kochali się w akademickim pokoju przesyconym zapachem tanich perfum, drogich papierosów i miłości. — Daisy, po raz pierwszy jestem szczęśliwy — szeptał, a ona płakała przygnieciona ciężarem jego ciała. Pierwsza sesja była sprawdzianem dorosłości. Małgorzata wiedziała, że musi go zdać pomyślnie. Chciała udowodnić tę dorosłość sobie, Davidowi i rodzicom. Krzywdziła ich, kłamiąc, że uczy się u przyjaciółki. W rzeczywistości przesiadywała w maleńkim pokoiku Davida, paląc papierosy i wchłaniając zawiłości prawoznawstwa i logiki. David wracał wieczorami, przynosząc bułki i butelkę wina. Odpytywał ją, a potem zabierał do łóżka. Przy nim przeszła całe wtajemniczenie w sztukę miłości. Poznała swoje ciało i nauczyła się wsłuchiwać w jego pragnienia. Wkrótce wiedziała, co jej sprawia największą przyjemność, a czego nie lubi. Nie wstydziła się mówić o tym Davidowi. To on nauczył ją otwartości i szczerości. Nigdy potem, nawet z Markiem, nie potrafiła rozmawiać tak swobodnie o swoich potrzebach i przyjemnościach. David był wyjątkowy. Zniknął równie nagle, jak się pojawił. W ciągu jednego dnia jego gabinet opustoszał, a w pokoju akademickim zamieszkał Sowieta, który przyjechał do Polski z serią wykładów na temat doktryny Marksa i Engelsa. Wraz z Davidem ulotnił się delikatny powiew demokracji i wolności, który studenci Savisky'ego poczuli nawet za żelazną kurtyną. Zniknął, zabierając ze sobą niespełnioną nadzieję, rozczarowanie i swoje ideały. I czysty, piękny błękit ukryty w oczach studentki, która ożywiła jego martwe serce. Teraz miało ono umierać na nowo. Właśnie wtedy Małgorzata odkryła, że jest w ciąży.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Ciemna_strona_milosci-ebookRO/p37763i94615" target="_blank" title="Ciemna strona miłości [Monika A. Oleksa] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ciemna strona miłości [Monika A. Oleksa] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Wypacykowana: Widziałem ją tej nocy - opinia...\nBohaterzy zwykli, tacy jak każdy z nas. Nie ma wyraźnego podziały na tych dobrych i złych, po prostu są pokazane różne typy charakteru zwyczajnego człowieka, ze swoimi wadami i zaletami. Opisane ich losy, spostrzeżenia, otoczenie z ich punktu widzenia, ich przemyślenia i ich wybory. Każda postać, która opowiada historię tajemniczej Veronici dokłada nowych puzzli do układanki, nowe fakty i powstaje powoli pełny obraz. Nic nie zostaje niedopowiedziane.\nVeronika Zarnik - młoda mężatka z porządnej mieszczańskiej rodziny, żywiołowa i beztroska, nie zważała na konwenanse i szła zawsze za głosem serca. Czasem samolubna, ale nigdy bezduszna, przyciągała jak magnes. Ekscentryczna, wrażliwa, barwna postać z charakterkiem.\nNie sięgam zazwyczaj po książki o tematyce wojennej, bo po prostu nie lubię, zawsze wywołują u mnie jakieś dziwne poczucie winy, nie wiem dlaczego. Do sięgnięcia po tę książkę skłonił mnie bookathon, bo pasowało mi aż do dwóch wyzwań "z czymś czerwonym na okładce" oraz "książka, która dostała nagrodę", zaintrygował mnie tytuł i bardzo chciałam poznać historię tajemniczej kobiety. Obawiałam się tej wojny, ale na szczęście dla mnie, była ona jedynie tłem dla akcji, dlatego jakoś ją zniosłam, nie przytłoczyła mnie aż tak bardzo jak się tego bałam. Choć przyznam, że i w tym przypadku delikatne poczucie winy się odezwało.\nBardzo mi się podobała, na prawdę bardzo, czytałam jednym tchem, choć nie przepadam za tematyką wojny. Jednak książka wywarła na mnie ogromne wrażenie i wcale się nie dziwię, że ten słoweński pisarz dostał za nią nagrodę literacką. W pełni zasłużona.\n"Człowiekowi towarzyszy nie to co zrobił, lecz to, czego nie zrobił.\nCo mógłby albo choćby próbował zrobić, ale nie zrobił."\nIzabela Łęcka 13 grudnia 2015 01:57\nTo musi być mocno ciekawa książka.


Białe tuniki damskie z dekoltem w łódkę - Kolekcja zima 2020 - Sklep Super Express\nTuniki są jednym z tych rodzajów garderoby, które można nosić na wiele sposobów i na różne okazje. W zależności od tego, z czym zestawimy tuniki i na jakie kolory oraz wzory postawimy, możemy stworzyć naprawdę ciekawe stylizacje. Kobiety uwielbiają też tuniki za to, że pasują do każdej figury, tuszują mankamenty sylwetki, a do tego są bardzo wygodne. Nawet 0 modnych propozycji od – Kolekcja zima 2020 zachwyca różnorodnością produktów w kategorii Tuniki damskie!\nBiałe tuniki damskie z dekoltem w łódkę to jedna z najczęściej odwiedzanych kolekcji w kategorii Tuniki damskie w naszej galerii najlepszych produktów znanych marek – takich jak .\nRóżnorodność tunik i ich delikatność sprawia, że każda kobieta wygląda w nich atrakcyjnie. Z pomocą tunik można stworzyć sportowe i jednocześnie kobiece zestawy, romantyczne stylizacje, a także elegancki look na wieczór. Znajdź w naszej kolekcji tuniki idealne dla siebie. Jesteśmy pewni, że szybko staną się one Twoim ulubionym elementem garderoby. Białe tuniki damskie z dekoltem w łódkę za 0.00 zł? U nas aż 0 w kategorii Tuniki damskie już od 0.00 zł!\n0 produktów jest na wyciągnięcie ręki – już dziś możesz zamówić Tuniki damskie już za 0.00 zł! Kolekcja zima 2020 z pewnością ubarwi Twoje stylizacje – wybierz chociaż jedną propozycję z 0, aby odświeżyć swoją garderobę.\nBiałe tuniki damskie z dekoltem w łódkę - Kolekcja zima 2020


Gotowanie sercem: Uzdrowienie z kulinarną terapią - Gohard Tv\nGotowanie sercem: Uzdrowienie z kulinarną terapią\nNawet gdyby nie było show Food Network powiedzieć nam, to wiemy, co to było. Łyżki maślany mac i sera, gotowanie na parze miski zupy z makaronem z kurczaka, lub garnki pełne obfitegulanie wołowiny wszystkie sprawiają, że ciało czuje się dobrze, zwłaszcza gdy lekarz mówi, że to grypa, ale odbicie w lustrze wyraźnie mówi: ofiara plagi. W rzeczywistości, jednym z największych trendów ostatniej dekady jest ludzie odkrywając, że jedzenie, zwykle nie-rodzaj komfortu, może być jak lekarstwo, i że dawka warzyw lub recepty na produkty pełnoziarniste mogą korzystać organizmu w niezliczonych, długotrwałych sposobów.\nAle prawdziwe zdrowie wykracza poza ciało, aby dotknąć naszych relacji i naszego emocjonalnego samopoczucia. Wierzcie lub nie, sposób, w jaki jemy, może odegrać rolę również po tej stronie życia. W Stanach Zjednoczonych mało znana forma doradztwa zwana terapią kulinarną jest coraz częściej wykorzystywana, aby pomóc ludziom w pocieszeniu i uzdrowieniu ich umysłów, serc i rodzin.\nCo to jest „terapia gotowanie”?\nDr Michael Kocet, profesor i przewodniczący wydziału edukacji doradcy w Chicago School of Professional Psychology, opracował jeden z pierwszych kursów podyplomowych w tej dziedzinie. Definiuje terapię kulinarną lub kulinarną jako „technikę terapeutyczną, która wykorzystuje sztukę kulinarną, gotowanie, gastronomię oraz osobisty, kulturowy i rodzinny związek jednostki z jedzeniem w celu rozwiązania problemów emocjonalnych i psychologicznych, z którymi borykają się osoby fizyczne, rodzin i grup”.\n„Około 2006 roku zacząłem brać udział w profesjonalnych lekcjach gotowania w Cambridge School of Culinary Arts w pobliżu Harvardu”, powiedział mi Kocet. „Brałem też udział w zajęciach rekreacyjnych „boot camp” w Culinary Institute of America. Prawie wszyscy — rodzina, przyjaciele, koledzy — którym się dzieliłem, że brałem lekcje gotowania, mówili: „Boże, gotowanie jest tak terapeutyczne”. Jestem licencjonowanym doradcą zdrowia psychicznego, a w naszej dziedzinie jest arteterapia, terapia tańca, terapia teatralna, ale nie terapia gotowania. Nikt jeszcze tego nie rozwinął ani nie zrobił wokół niego wielu badań.”\nArteterapia ma swoje korzenie w 1940 roku, kiedy profesjonaliści po raz pierwszy zaczęli opisywać, w jaki sposób używali kreatywnej sztuki, aby pomóc pacjentom. Chodzi o to, że liczy się proces ekspresyjny, a nie produkt końcowy. Te formy sztuki pomagają ludziom uczyć się o sobie i swoich uczuciach. Jest to szczególnie pomocne, gdy trudno jest znaleźć słowa, aby dokładnie powiedzieć swojemu doradcy, przez co przechodzisz.\nOczywiście, przy opracowywaniu nowych form leczenia, takich jak terapia kulinarna, doradcy muszą postępować ostrożnie, aby upewnić się, że klienci nie są w jakiś sposób poszkodowani przez techniki, które są wypróbowane. „Uczę absolwentów w dziedzinie etyki zdrowia psychicznego, a nasz kodeks etyki mówi o tym, jak doradcy mogą tworzyć innowacyjne podejścia”, wyjaśnia Kocet. „Jako ćwiczenie powiedziałbym moim uczniom, że gdybym chciał rozwinąć ten pomysł na terapię kulinarną, jak bym to zrobił? . . . Mielibyśmy te rozmowy, a moi uczniowie powiedzieliby: „Dr. Kocet, można coś z tym zrobić”. Tak, wziąłem zanurzyć, i opracowałem klasę na poziomie absolwentów o nazwie „Terapia kulinarna.”. W swojej poprzedniej szkole, Bridgewater State University w Bostonie, uczył klasy w kuchni centrum absolwentów.\nChociaż należy zrobić znacznie więcej badań, istnieją pewne badania, które pokazują skuteczność terapii kulinarnej, dla wszystkiego, od poprawy funkcjonowania emocjonalnego do poprawy wyborów żywieniowych, zwłaszcza w połączeniu z, a nie jako zamiennik, tradycyjnych form terapii.\nJak pomaga terapia gotowanie\nJeśli się nad tym zastanowić, używanie gotowania w terapii ma wiele sensu. Niezależnie od wykształcenia, pochodzenia etnicznego, statusu związku czy pozycji społecznej, każdy mężczyzna, kobieta i dziecko mają przez całe życie, codzienne doświadczenie z jedzeniem: potrzebując go, kochając go, unikając go, dzieląc się nim lub wszystkimi powyższymi. Oznacza to, że pacjenci mają codzienną możliwość praktykowania umiejętności, które są wyuczone w tego rodzaju doradztwie, a dla wielu może to być mniej zastraszające niż wypróbowanie nieznanych sztuk, takich jak taniec lub rzeźbienie.\nTerapia gotowanie wyróżnia się również wśród terapii artystycznych, ponieważ ma niezrównany potencjalny wpływ na umysł-ciało. Aktywuje nasze zmysły wzroku, dźwięku i dotyku w tym samym czasie, gdy mózg przetwarza zapach i smak. A sama żywność niemal natychmiast idzie do pracy nad skomplikowanym systemem hormonalnym, który pomaga regulować nasze nastroje i poczucie dobrego samopoczucia. To nie tylko zatrzymać się z dopaminy, „chemicznych przyjemności”, który nagradza wybór, aby zjeść pizzę. Greliny, hormon produkowany głównie w żołądku w celu stymulowania apetytu, ma potencjalny związek z zaburzeniami nastroju. Kortyzolu, które mózg pompuje się, aby spróbować wyrównać poziom cukru we krwi, gdy jesteś głodny, sprawia, że ludzie niespokojni i agresywni też.\nDr Kocet zwraca uwagę na jedną z najpotężniejszych korzyści terapii kulinarnej: jako narzędzie do nauczania uważności. „Chodzi o słuchanie naszego ciała i poczucie, kiedy jesteśmy pełni. Dostajemy wczesne wiadomości jako dzieci, aby jeść wszystko na naszym talerzu . . . a czasami jedzenie może być narzędziem radzenia sobie w negatywny sposób”, powiedział.\nW klasie dr Kocet i z klientami, użył ćwiczenia o nazwie „medytacji czekolady.” W tej technice pacjent ostrożnie rozpakowuje kawałek cukierka i zamiast gobbling go, potrzebuje czasu, aby spojrzeć na to, zapach, a następnie umieścić go w ustach i poczuć topnienie czekolady, zwracając uwagę na wszelkie emocje lub wspomnienia, które przychodzą do nich, jak to robią, jak to robią . „Aby przejść zdrową trasę można użyć pomarańczy lub mandarynki”, mówi Kocet. „Niech klient powoli obrać skórkę z mandarynki. Jakie emocje wywołuje – [pamięć o] mamie lub babci, która robi świeży sok pomarańczowy rano, na przykład?”\nIstnieje francuski termin gotowania mise en place. Przekłada się to na „wszystko na swoim miejscu” i oznacza, że kucharze powinni wstępnie zmierzyć wszystkie potrzebne składniki i przygotować garnki i patelnie i narzędzia kuchenne z wyprzedzeniem podczas uruchamiania naczynia. Prowadzi to do mniej stresujące i bardziej efektywne doświadczenie gotowania i oznacza, że nie dostaniesz w połowie receptury tylko odkryć karton jaj w lodówce faktycznie wygasł kilka miesięcy temu, co skłoniło spanikowany, huffy podróż do sklepu spożywczego (Zrobiłem to). W gotowaniu jak w życiu, to na naszą korzyść, aby zwolnić, zwrócić uwagę na szczegóły i przygotować.\nNawet proces przygotowania do gotowania może być pomocny w niesieniu emocji na powierzchnię. Jeśli masz zadanie gotować cenionych receptury rodziny lub tradycyjne danie z kultury etnicznej, może uderzyć cię, że pochodzisz z rodziny, która była zbyt zajęty ledwo przeżył, aby przekazać taką wiedzę. Możesz zdać sobie sprawę, że masz zerwany związek ze swoim dziedzictwem, które pozostawiło cię zagubionym. Z pozytywnej strony, zbieranie składników na taki posiłek może przypomnieć, że masz wsparcie i związek z całym plemieniem ludzi, którzy „kochali cię do bytu”, jak pan Rogers powiedziałby.\nSpołeczny aspekt gotowania i jedzenia oznacza, że terapia kulinarna może również pomóc ludziom zmagającym się w relacjach międzyludzkich. Oddalając się od znaczącego innego? Licencjonowany profesjonalny doradca Allison Carver z „A Taste Of Therapy” oferuje pary pakiety receptur, aby rozwiązać wszystko, od problemów komunikacyjnych do problemów zaufania. Po drugiej stronie świata, wielokrotnie nagradzana sieć Bread Houses w Bułgarii ma na celu uzdrowienie społeczności poprzez terapeutyczne wypieki chleba. „Wszystko, co ugniatamy, to miłość”, głosi ich strona internetowa.\nDr Kocet opisał, w jaki sposób terapia kulinarna może być wykorzystana do pomocy rodzinom. „Powiedzmy, że nastolatek był klientem z głównymi problemami, a rodzice ciągnęli swoje dziecko na terapię, mógłbym sprawić, że nastolatek będzie szefem kuchni, a rodzice sous chef [kucharze drugiego dowódcy]. To zmienia role, rodzice muszą zrezygnować z kontroli, ponieważ ich dziecko przejmuje inicjatywę w tworzeniu receptury. Zmiana tych ról może być bardzo potężnym podejściem do pomagania tej rodzinie w patrzeniu na ich styl komunikacji.”\nJulie O’Hana, która praktykuje kulinarną terapię w Michigan, powiedziała mi, że większość jej klientów to rodziny lub inne grupy. Pasjonuje się znaczeniem rodzinnego posiłku. „Myślę, że to dlatego, że jest to taki prosty, niedrogi, łatwy sposób na łączenie się rodzin. . . . [I] t jest naprawdę tylko o uzyskanie czasu twarz z dziećmi, współmałżonka lub innych bliskich, aby połączyć. Czas, w którym zostawiamy wszystkie zapracowanych elementów naszego życia i skupiamy się na tym, co naprawdę ważne — ludziach, na których nam zależy. „Łamanie chleba” zawsze było świetnym sposobem na to”, mówi.\nCo zrobić, jeśli ty lub twoi bliscy jesteście okropni w kuchni? „Na pewno nie trzeba być kucharzem, aby korzystać z [terapii kulinarnej],” O’Hana powiedział mi. „Musisz jednak przyjść na sesję z otwartym umysłem i chęcią lub pragnieniem doświadczenia tej okazji. Jest dużo miejsca do nauki i wzrostu, nawet dla początkującego kucharza. Ale dla kogoś, kto absolutnie nienawidzi przebywania w kuchni, może to nie być dla nich praktyka.”\nCzasami kucharze z najmniejszymi umiejętnościami mogą mieć największe przełomy.\n„Miałem studenta, który został przydzielony do zrobienia tortu z gruszką, a w połowie procesu gotowania spalił go. Był bardzo zdenerwowany”, powiedział mi dr Kocet. Profesor zachęcił go do wymyślenie czegoś innego do zrobienia z resztek składników, mimo że nie było przepisu.\n„Na początku mogłem powiedzieć, że był zestresowany, ale zrobił danie. Po tym, jak wszyscy nasi uczniowie ugotowali przydzielone im potrawy, jedliśmy przy dużym stole. Zapytałem uczniów: „Jakie jest twoje ulubione danie?”, a wielu z nich powiedziało, że to deser gruszkowy, który zrobił. Widać było, że przechodzi od bycia naprawdę zdenerwowanym, że jego danie zostało spalone, do jego nowego stworzenia, które było spontaniczne, i jak jego poziom zaufania wzrósł, ponieważ jego rówieśnicy mówili, jak pyszne to było.”\nNie jest trudno narysować związek między zdolnością adaptacji a kreatywnością po nieszczęśliwym wypadku w kuchni, z tymi samymi umiejętnościami, które czynią nas bardziej odpornymi w wyniku życiowych nieszczęść.\nChociaż nie miałem oficjalnej sesji terapii kulinarnej, próbowałem kilka ćwiczeń ze względu na eksperymenty. Podczas medytacji czekolady zauważyłem, że większość moich emocji była pozytywna. Smak i konsystencja topniejącego cukierka przypominała mi świąteczne i czekoladowe kalendarze adwentowe (zwłaszcza te, które właśnie zrobiłem z moją córką). Jak lepkie uczucie wyblakłe, choć zauważyłem trochę negatywności pojawiające. Zwracając szczególną uwagę na moje emocje i wspomnienia, złapałem się oddanie się o jedzeniu czekolady. Zastanawiam się, jak często miałem tę reakcję, nie zdając sobie z tego sprawy, a jeśli to negatywność zamienia się w samospełniające się proroctwo: Czuję się źle, że jadłem cukierki, a ja bezmyślnie jeść inny kawałek, starając się uzyskać słodki wzrost nastroju. I cykl trwa.


Technologia bezołowiowa Pb-free\nStopy lutownicze bezołowiowe na bazie cyny stosowane są głównie w elektronice, elektrotechnice oraz budownictwie. Są to najczęściej stopy typu Sn-Ag-Cu, Sn-Cu oraz Sn-Ag o zawartości składników stopowych do kilku %. Stopy te stosuje się najczęściej tam gdzie obecność ołowiu w spoiwie jest niepożądana lub zabroniona.\nStopy Sn-Pb są spoiwami miękkimi wykorzystywanymi głównie w przemyśle elektrotechnicznym, budowlanym i maszynowym. Są to przeważnie stopy dwuskładnikowe. Najpopularniejsze stopy Sn-Pb zawierają 30, 40, 60, 63, 90 % cyny. Niewielkie dodatki stopowe Sb, Cu oraz Ag zmieniają nieco charakterystykę stopu co poszerza obszar zastosowania tych stopów.


Wszyscy mają domy – scenariusz zajęć w przedszkolu – Wychowanie Przedszkolne\nWszyscy mają domy – scenariusz zajęć w przedszkolu\n7 stycznia 2015 anitaz84\nGrupa: Roczne obowiązkowe przygotowanie przedszkolne\nNauczyciel prowadzący: Anita Zawadewicz\nBlok tematyczny: WSZYSCY MAJĄ DOMY\nTemat dzienny: W domu.\n– potrafi uważnie patrzeć, aby rozpoznać i zapamiętać to, co jest przedstawione na obrazkach (Ad. 14, p.2),\n– układa krótkie zdania, dzieli zdania na wyrazy, dzieli wyrazy na sylaby; wyodrębnia głoski w słowach o prostej budowie fonetycznej (Ad. 14, p. 6),\n– zwraca się bezpośrednio do rozmówcy, stara się mówić poprawnie pod względem artykulacyjnym, gramatycznym, fleksyjnym i składniowym (Ad. 3,p. 1),\n– mówi płynnie, niezbyt głośno, dostosowując ton głosu do sytuacji (Ad. 3, p. 2)\n– uważnie słucha, pyta o niezrozumiałe fakty i formułuje dłuższe wypowiedzi o ważnych sprawach (Ad. 3, p.3)\n– interesuje się czytaniem, jest gotowe do nauki pisania i czytania (Ad. 14,p. 4)\n– rozróżnia stronę lewą i prawą, określa kierunki i ustala położenie obiektów w stosunku do własnej osoby, a także w odniesieniu do innych obiektów (Ad. 13, p.4)\n– uczestniczy w zajęciach ruchowych, w zabawach i grach w ogrodzie przedszkolnym, w parku, na boisku, w sali gimnastycznej (Ad. 5, p.4)\n– budzenie przywiązania do domu rodzinnego oraz szacunku dla członków rodziny,\n– zapoznanie z różnymi rodzajami budynków; nazywanie pomieszczeń w domu lub mieszkaniu i określanie ich funkcji.\n– utrwala określenia dotyczące położenia przedmiotów w przestrzeni,\n– doskonali syntezę sylabową,\n– przyporządkowuje sprzęty domowe do pomieszczeń,\n– rozwija koordynację wzrokowo-ruchową,\n– kształtuje poczucie rytmu,\n– poszerza wiedzę o instrumentach muzycznych.\n– uważne słucha utworu,\n– wyjaśnia określenie perski dywan,\n– globalnie czyta wyraz dywany,\n– rozpoznaje dźwięki i nazywa rzeczy i zwierzęta, które je wydają.\n– słowna : rozmowa,\n– zabaw ruchowych.\nCzasopisma, foldery z wystrojem wnętrz, obrazek dom piętrowy, Wyprawka Świat, nożyczki, klej, szarfy, woreczki w czterech kolorach, CD z odgłosami, obrazki dywanów, instrumenty perkusyjne- obrazki,\nZestaw ćwiczeń porannych nr 5. Kształtowanie ogólnej sprawności dzieci.\n„Wystrój mieszkania” – oglądanie katalogów. Swobodne wypowiedzi dzieci na temat obrazków.\n„W domu” – praca z obrazkiem. Nazywanie pomieszczeń: kuchnia, łazienka, pokój, , sypialnia. Udzielanie odpowiedzi na pytanie Które pomieszczenia znajdują się na parterze, a które na piętrze? Wskazywanie na obrazku sprzętów, których nazwy nauczyciel wypowiada sylabami. Nazywanie pomieszczeń, w których się znajdują i stwierdzenie, do czego służą.\n„Szukaj swojego domku” – zabawa orientacyjno – porządkowa. Dzieci biegają w tempie podanym na instrumencie perkusyjnym. Na mocne uderzenie szukają sobie domku – woreczka – takim samym kolorze jak szarfa, którą ma na sobie.\n„W domu” – wykonanie zadania z Wyprawki Świat. Nazywanie obrazków na dole strony i określanie, w którym pomieszczeniu powinny się znaleźć.\n„Gdzie mieszkają instrumenty?”- łamigłówka. Dzieci oglądają z nauczycielem ilustracje i nazywają instrumenty. Nauczyciel krótko o nich opowiada.\n„Domek na kurzej nóżce” – zabawa z elementem równowagi. Dzieci biegają swobodnie w różnych kierunkach. Na hasło stop! zatrzymują się i nauczyciel mówi: „Domku, domku na kurzej nóżce, obróć się dookoła i stań do mnie przodem!” Dzieci obracają się dookoła i stają na jednej nodze przodem do nauczyciela. Po chwili stania biegają, zatrzymują się na słowa: : „Domku, domku na kurzej nóżce, obróć się dookoła i stań do mnie tyłem!” obracają się dookoła i stają na jednej nodze tyłem do nauczyciela.\n„Dywan” – słuchanie wiersza D. Gellner. Wyjaśnienie pojęcia perski dywan. Oglądanie obrazków przedstawiających dywany – nazywanie ich kształtów i wzorów.\n„Dywany duże i małe” – wykonanie ćwiczenia w kartach pracy. Wprowadzenie do globalnego czytania wyrazu dywany.\n10. „Odgłosy domu” – ćwiczenia słuchowe. Rozpoznawanie i nazywanie odgłosów istniejących w domu.\nEkspresja w wychowaniu dziecka przedszkolnego Opracowała Ewa Chylińska Miejskie Przedszkole nr 14 w Płocku Aktywnością dziecka w wieku przedszkolnym kieruje szczególnie silna […]\nScenariusz zajęć muzycznych AUTOR: Joanna Guz TEMAT: Wiosenny ogródek – zabawy muzyczne przy piosence i akompaniamencie utworów muzycznych. CEL […]


W Niemczech taniej niż w Polsce. Prezes Rossmanna tłumaczy\npolskaniemcyrossmannceny w niemczech\nZnana marka znika z galerii. "Nie stać nas"\nKolejne sklepy znikają z galerii handlowych. Tym razem zlikwidowany zostanie sklep Kazar w jednej z warszawskich galerii. Centra handlowe pustoszeją.\nPlagiat w Smyku? Sąd wstrzymał sprzedaż, sieć odrzuca zarzuty\nSąd wstrzymał sprzedaż kocyków w Smyku, bo jedna z firm zarzuciła sklepowi plagiat. Kocyki są bliźniaczo podobne, ale Smyk odrzuca zarzuty i grozi procesem o zniesławienie.\nPerfumerie Douglas. Smutne wieści. Sieć przegrała z koronawirusem\nPopularna sieć drogerii zamyka około 500 sklepów, głównie tych w Europie Południowej. Po zmianach sprzedaż będzie nastawiona na kanały internetowe. Winny? Spadek sprzedaży spowodowany pandemią.\nMają przecieki ws. luzowania obostrzeń. Drżą jednak przed nową mutacją\nBranża handlowa ma nieoficjalne informacje, że otwarcie sklepów może nastąpić wraz z początkiem lutego. Jest jednak pewien problem. Brytyjski szczep koronawirusa może te plany wstrzymać. "To wielka obawa" - mówią właściciele firm handlowych.\nhandelzamknięcie galerii handlowych\nW Polsce drożej niż w Niemczech. "Polacy zostali rozjechani przez kapitalizm"\nPolacy chętnie kupują niemieckie towary. Dystrybutorzy to wykorzystują i podnoszą ceny. - Niemcy zbudowały Polskę jako kraj taniej siły roboczej - powiedział Reinhard Petzold, szef Niemiecko-Polskiego Towarzystwa na Rzecz Współpracy Gospodarczej.\notwarcie galerii handlowychgalerie handlowe\npko bpbank pekao sahandel\n"Chory akt oskarżenia". Nikt nie siedział w więzieniu za handel marihuaną tyle, co on\n71-letni Richard DeLisi został okrzyknięty mianem "najdłuższego konopnego więźnia w Ameryce". Za handel marihuaną odsiedział 32 lata. W końcu wychodzi na wolność.\nPolacy chcą powrotu niedziel handlowych. Przynajmniej na czas pandemii\nPonad połowa Polaków uważa, że zakaz handlu w niedziele powinien być zniesiony na czas pandemii.\nHandel w niedzielę wróci? "To konieczne, by nie było zwolnień"\nDebata na temat powrotu niedziel handlowych wzbudza coraz większe emocje. Eksperci zdecydowanie apelują - sklepy muszą być otwarte w niedziele, inaczej czeka nas zapaść gospodarcza.\nniedziele handloweniedziele handlowe w polsce\ngodziny dla seniorówemeryci


Wymiana ekranu - jaki wybrać? Trudnośc i ryzyko. - Pomoc techniczna - Forum Android.com.pl\nWymiana ekranu - jaki wybrać? Trudnośc i ryzyko.\ndodany przez sabinosa, 12 Lipca 2015 w Pomoc techniczna\nNo i stało się, po półtora roku użytkowania i wielu upadkach, telefon wylądował na płasko na ekranie, co sprawiło że cały jest popękany. Nie muszę chyba tłumaczyć, że jest to bardzo drazniace i chciałabym się tego jak najszybciej pozbyć. Od razu zabrałam sir za szukanie tutoriali wymiany oraz części zamiennej. Znalazłam taki oto filmik\ni również z tej firmy chciałam zamówić ekran. Problem w tym, że kosztuje on w przeliczeniu ponad 200zl. Znalazłam też sporo innych na allegro, których sprzedawcy gwarantują 100% oryginalności, a kosztują po 125, 150zl. Zastanawiam się czy takie ekrany są oryginalne i jakie jest ryzyko, że trafię na jakiegoś fejka. Oto przykładowe ekrany: http://allegro.pl/154-oryg-dotyk-lcd-wyswietlacz-htc-one-m7-801-gr-a-i5523058288.html\nCzy są to tak jak zapewniają sprzedawcy oryginały? Czy z firmy fixez.com ekrany są oryginalne? Nie ma tam wzmianki o ich pochodzeniu.\nNo i kolejne pytanie: jakie jest prawdopodobienstwo, ze podczas wymiany vos zepsuje? Obejrzałam dokładnie filmik, posiadam wszystkie narzędzia (kolega wymieniał ekran w swoim telefonie) i nie wydaje się to strasznie skomplikowane, aczkolwiek niepewność jest zawsze, nie chciałabym rozstać się z telefonem w tak głupi sposób.\nEdytowane 12 Lipca 2015 przez sabinosa\nTrudno powiedzieć czy te części będą oryginalne. Na aukcjach jest notka, że pochodzą z demontażu, czyli są używane. Cholera wie w jakiej kondycji są te wyświetlacze, czy nie są wypalone, porysowane, z jakimiś przebarwieniami... 100% pewności, że będzie oryginalny ekran można mieć jedynie w autoryzowanym serwisie, tylko jeśli telefon jest poobijany + pęknięty ekran etc, to wystawią taki kosztorys, że byś sobie kupiła nówkę m8.\nJeśli masz pewną rękę i narzędzia to ja bym zaryzykował wymianę na własną rękę, tylko rozejrzałbym się więcej za tymi wyświetlaczami.\nnp. http://allegro.pl/oryginalny-lcd-wyswietlacz-dotyk-htc-one-m7-801e-i4996408092.html z 12 miesięczną gwarancją w razie problemów.\nEdytowane 12 Lipca 2015 przez tolak\nZastanów się dwa razy czy chcesz sama naprawiać telefon. To jeden z najtrudniejszych rozbieralnych telefonów na świecie. Przy demontażu uszkodzeniu ulegają pewne elementy uszczelniające które trzeba wymienić, przede wszystkim trzeba już je zakupić. Jeśli masz instrukcje w jakiej kolejności co demontować i jesteś przygotowana na "przygodę" to OK\nWielu już było takich, którym przestał działać dotyk, kamera dostała odbarwień bo zakładali jedno a uszkodzili drugie.\nJeśli zdecydujesz się podjąć rękawice, życzę powodzenia.\nTen wyświetlacz na pewno nie jest oryginalny. Bardziej na oryginalne wyglądają te używane, jednak nie wiadomo w jakim są stanie.\nJakoś nie widzi mi się wydawać 300zl na wyswietlacz, zwłaszcza, że zmieniam telefon w grudniu. Na filmiku pokazane jest wszystko dość dokładnie, więc wydaje mi się, że z demontazem dałabym radę. Problem tylko z wyborem wyświetlacza. Czy przy zamontowaniu nieoryginalnego byłaby odczuwalna duża różnica? Poszukam jeszcze na ebayu. O wysyłaniu do serwisu nawet nie myślę, nie mam na to pieniędzy. Najlepiej dla mnie by było jakby teraz pojawił sir jakiś bad pixel albo coś się zepsuło, wtedy wymieniliby mi telefon na nowy\nZnalazłam na ebayu nieoryginalne ale nowe, po 30-40 euro... A gdyby taki kupić?\nNajlepiej dla mnie by było jakby teraz pojawił sir jakiś bad pixel albo coś się zepsuło, wtedy wymieniliby mi telefon na nowy\nOwszem wymienią ale w związku ze stłuczeniem LCD o którym wspominałaś, naprawa bad pixela (jak i zresztą wszystkich komponentów) byłaby odpłatna.\nSkoro wymieniasz w grudniu telefon, zakup nieoryginalnego (aby z gwarancją) będzie najbardziej kompromisowym rozwiązaniem.\nEdytowane 12 Lipca 2015 przez baca01\nTak jak kolega wyżej napisał, nie wymieniliby, prosta procedura - jakiekolwiek uszkodzenie mechaniczne = odrzucenie naprawy gwarancyjnej... czytałem w temacie o serwisowaniu m7, że delikatne wgniecenie w obudowie (a telefon wysyłany np. z zielenią/purpurą w aparacie - kompletnie bez związku) powodowało, że serwis umywał ręce, odrzucał naprawę gwarancyjną i wystawiał kosztorys. Trochę trzeba było się namęczyć żeby w końcu uznali. Nie udowodnisz im, że bad pixele były przed stłuczeniem ekranu. Nie jest to takie proste.\nJak ma być nowy telefon w grudniu, to może warto się przemęczyć? Albo oddać tego one'a w ramach skupu starych telefonów do operatora, może by z 200 zł dali + dorzucić kasę przeznaczoną na ekran i za 400 zł kupić coś używanego, żeby dociągnąć do grudnia? Nie wiem, już może trochę za bardzo kombinuję.\nRok temu wyskoczył mi bad pixel, po tym telefon spadł tak, że głośnik w połowie odpadał. Taki telefon oddałam do serwisu zapomianjac o zrobieniu s off, tydzień później dostałam telefon, w którym zostało wymienione wszystko poza wnetrznosciami, s off i odstajacym glosnikiem nawet się nie przejęli\nW takim razie najprawdopodobniej zakupię któryś z ebaya i jakoś go wymienię. Problem tylko z montowaniem końcowym. Wiecie moze jakiego kleju użyć żeby wszystko na końcu poskładać?\nCzy odczuje jakaś różnice w funkcjonowaniu po wymianie?\nTelefon w grudniu będzie prawdopodobnie m9, chyba, że znajdę jakiegoś lepszego. Jak na razie dla mnie HTC nie ma konkurencji\nZapewne trafiłaś na bezproblemowego technika.\nCo do przytwierdzenia ekranu, ja bym próbował taką taśmą: http://www.amazon.com/Eco-Fused-Adhesive-Sticker-Phone-Repair/dp/B00BXYWXY8/ref=pd_sim_107_7?ie=UTF8&refRID=135XV7CNHCV8X2X4XTKZ\nWiele razy widziałem, że używają takich w tutorialach z wymianą ekranów.\nW sumie to według filmiku wszystko powinjo się samo trzymać.\nCo do ekranu, czy taki nieorginalny może mieć gorsza rozdzielczość albo jakoś źle wyświetlać?


Dwie firmy ze Żnina laureatami Primus Nominatus 2016 – Pałuki24.pl\nRedakcja Paluki24.pl\t 25/01/2017 0\nZ przyjemnością informujemy, że dwie firmy z terenu Powiatu Żnińskiego zostały uhonorowane certyfikatem jakości Primus Nominatus (łac.) Nominowany Najdoskonalszym w 2016 roku.\nSpółdzielnię Rolniczo-Handlową “Rolnik” w Żninie za jakość wyrobów piekarniczych wytwarzanych w oparciu o sprawdzone tradycyjne metody produkcji oraz za indywidulane podejście do klienta w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów spożywczo-przemysłowych (Srebrny Primus Nominatus).\nZakłady Zbożowe Marek Adamski w Żninie za profesjonalizm w zakresie obrotu towarowego płodami rolnymi oraz za fachową obsługę i doradztwo w obszarze handlu środkami ochrony roślin, nawozami i paszami dla zwierząt.\nPrimus Nominatus to certyfikat jakości wydawany przez kapitułę nagrody przy Branżowym Centrum Badań i Certyfikacji (BCBC), które jest jednostką partnerską znanej na całym świecie niemieckiej jednostki certyfikującej jakość TÜV Rheinland. W zakresie jakości i zarządzania BCBC współpracuje z akredytowanymi jednostkami certyfikującymi, uczelniami wyższymi, jednostkami administracyjnymi na terenie całego kraju.\nKonkurs PRIMUS NOMINATUS oparty jest na modelowym, sprawdzonym i powszechnie przyjętym rozwiązaniu Narodowej Nagrody Jakości im. Malcolma Baldridge’a (The Malcolm Baldridge National Quality Assurance Award, MBNQA) ustanowionej przez kongres Stanów Zjednoczonych w 1987 roku i przyznawanej wyróżniającym się przedsiębiorstwom produkcyjnym i usługowym oraz instytucjom państwowym, które stają się dzięki tej nagrodzie ambasadorami jakości na całym świecie.\nZnakiem Primus Nominatus – Nominowany Najdoskonalszym wyróżnia się organizacje, które wykazują się wyjątkową starannością i dbałością w zaspokajaniu potrzeb swoich klientów poprzez codzienną praktykę oraz jakość oferowanych wyrobów i usług. Nominowane firmy i instytucje muszą spełniać wysokie wymagania, w takich obszarach funkcjonowania jak:\nO przyznaniu certyfikatu decyduje złożony proces weryfikacji począwszy od audytu rynkowego poprzez samoocenę jakości i pozytywny wynik audytu kwalifikującego. Certyfikat przyznawany jest na 2 lata.\nźródło: Powiat Żniński


Rosja: Microsoft nie naruszył prawa, wycofując Windowsa XP - Technologie\nMichał Chudziński 08-09-2009, 06:59\nDo takich wniosków doszedł rosyjski urząd chroniący prawa konkurencji i konsumentów. Mimo uznania, że działania koncernu nie naruszyły prawa, ten postanowił wyjść jednak klientom naprzeciw.\nW czerwcu br. Microsoft znacznie zmniejszył dostawy systemu operacyjnego Windows XP do Rosji. Oficjalnego powodu takiej decyzji nie podano, która tym bardziej może dziwić, jeśli weźmie się pod uwagę, że Vista, następca Windowsa XP, nie sprzedawał się dobrze. Nawet rosyjski rząd zamawiał kolejne egzemplarze starszego systemu. Władze antymonopolowe nabrały podejrzeń, że działania amerykańskiego koncernu mogą naruszać prawo.\nMicrosoft podkreśla jednak, że naturalną koleją rzeczy jest zastępowanie starszych produktów nowymi. Dlatego też, mimo dobrej sprzedaży Windowsa XP, firma zdecydowała się zapewne na taki krok, chcąc skłonić rosyjskich klientów do przejścia na Vistę. Pytanie tylko, czy miało to sens na kilka miesięcy przed premierą Windowsa 7. Wsparcie techniczne dla poprzednika Visty i tak będzie utrzymanie jeszcze przez jakiś czas, więc dodatkowymi kosztami tłumaczyć się tego nie da.\nSystem operacyjny trudno było dostać zarówno jako osobny produkt, jak i zainstalowany na nowym komputerze. Oprócz tego FAS, odpowiednik naszego UOKiK, zarzucał koncernowi manipulowanie cenami. Wczoraj ogłoszono oficjalnie zakończenie postępowania wyjaśniającego względem Microsoftu. FAS przyznał, że nie doszukał się w działaniach firmy niczego, co mogłoby stanowić naruszenie rosyjskiego prawa - podała agencja Reuters w artykule Microsoft Russian antitrust probe closed.\nMikołaj Priasznikov stojący na czele rosyjskiego oddziału Microsoftu dodał, że każdy klient, który posiada system operacyjny Windows Vistę, będzie mógł bez żadnych opłat dokonać jego wymiany na Windowsa XP. Z oferty będzie można skorzystać za trzy tygodnie, ważna będzie do końca 2009 roku.\nWindows XP Windows Vista Rosja Microsoft konkurencja


Jackie Chan mieszka z żoną od prawie 40 lat. Jak dziś wygląda słynna niegdyś aktorka Lin Feng-Jiao | Planeta Polska\nJackie Chan mieszka z żoną od prawie 40 lat. Jak dziś wygląda słynna niegdyś aktorka Lin Feng-Jiao\nZe względu na Jackie Chana porzuciła karierę filmową.\nJoan Lin Feng-Jiao była słynną aktorką z Tajwanu, dopóki nie poznała Jackie Chana. Para ma wspólnego syna i prawie 40-letnie doświadczenie rodzinne.\nLin była obiecującą aktorką.\nLin Feng-Jiao urodziła się 30 czerwca 1953 roku w małej wiosce na Tajwanie. Kiedy miała 7 lat, rodzina przeniosła się do Taipei, gdzie od 12 roku życia dziewczynka zaczęła sama zarabiać na życie.\nW przeddzień pełnoletności Lin postanowiła spróbować siebie jako aktorka i poszła na casting. Reżyserzy z Tajwanu zauważyli talent dziewczyny, a już w wieku 18 lat imię Lin Feng-Jiao zaczęło pojawiać się w napisach końcowych filmów. Pierwszy film, w którym dziewczyna zagrała to „Hero of Chiu Chow”. Lin grała głównie w tajwańskich filmach: „Han hai yu nu hai de zhan zheng” (1978), „Cheng gong ling shang” (1979), „Xin hai Shuang shi”.\nW 1979 roku aktorka Feng-Jiao zdobyła nagrodę „Złotego konia” za najlepszą rolę w filmie „The Story of a Small Town”. Lin pojawiła się w filmie jako niema kobieta, w której był zakochany były więzień.\nW 1982 roku Feng-Jiao, która odniosła spory sukces na Tajwanie, nagle zakończyła swoją karierę. Powodem tego był ślub z Jackie Chanem i narodziny ich syna.\nJackie Chan był zachwycony urodą Lin.\nPara poznała się w styczniu 1981 roku. Jackie przejeżdżał przez Tajwan i przyjaciel zaprosił go na imprezę. Jackie Chan wspomina, że przyjaciel zabrał go na spotkanie z Lin, wtedy aktor po prostu zamarł.\n„Potem Zhou zaprowadził mnie do kobiety. Kiedy ją przedstawił, zamarłem w miejscu. – Jackie, tu Lin Feng-Jiao – powiedział. - Słyszałeś o niej? Kto nie słyszał! Była jedną z najbardziej znanych gwiazd na Tajwanie i była uważana za najpiękniejszą kobietę w kraju”- napisał aktor w swoich wspomnieniach.\nAktor był zachwycony urodą aktorki. Rozmawiali przez cały wieczór i obiecali sobie, że pewnego dnia znów się spotkają.\nNawet będąc na planie Jackie cały czas myślał o Lin.\nJackie powiedział, że z Lin było mu bardzo łatwo, nie było potrzeby "udawać" kogoś innego.\n„Pozwoliła mi być sobą i wydawało się, że lubi mnie takiego jakim jestem. Pomyślałem, że pociąga ją fakt, że nie przypominam facetów, którzy zwykle zapraszali ją na randki – przystojnych, uprzejmych aktorów i biznesmenów, którzy zawsze wiedzą, co powiedzieć, jak się ubrać i zachowywać. Byłem kimś w rodzaju „bad boy” pełnego różnych historii i szalonych pomysłów” – wspomina aktor.\nPara potajemnie wzięła ślub w Los Angeles.\nRelacje między aspirującym wówczas chińskim aktorem a popularną tajwańską aktorką rozwijały się bardzo szybko. Po zaledwie kilku miesiącach Jackie postanowił poślubić dziewczynę, obiecując, że zmieni dla niej całe swoje życie.\nPara poleciała do Los Angeles, gdzie potajemnie wzięła ślub. Niemal natychmiast po ślubie tajwańska aktorka oświadczyła, że kończy karierę i chce poświęcić się rodzinie. Wkrótce u Jackie i Lin urodził się syn, Jaycee. Teraz ma 38 lat - zajmuje się muzyką i, jak ojciec, gra także w filmach.\nChan zdradził swoją żonę z inną aktorką.\nPo urodzeniu syna para przeniosła się do Stanów Zjednoczonych. Jednak Chan ukrywał od wszystkich, że jest żonaty. Powiedział, że ma żonę i syna dopiero gdy Jaycee skończył 15 lat.\nW życiu rodzinnym Jackie Chana i Joan Lin Feng-Jiao było wiele rzeczy, w tym zdrada. W 1999 roku Jackie zdradził swoją żonę z aktorką Elaine Wu, która zaszła w ciążę i urodziła córkę.\nJednak Lin potrafiła mu wybaczyć.\n„Joan, moja żona, wspierała mnie przez całe życie, jeden raz ją obraziłem. Ale potrafiła mi wybaczyć. I jestem jej za to niesamowicie wdzięczny ”- powiedział aktor.\nTeraz aktor ma nadzieję, że zostaną razem do końca: widzi w żonie godną zaufania towarzyszkę i wsparcie.\nWysłano: 25.06 12:27\nZnaleziono idealny strój na Sylwestra: podziękowania pod każdym względem należą się Sandrze Bullock\nSandra Bullock opowiada o wychowywaniu adoptowanych dzieci: „Czasami chciałabym, żeby nasza skóra miała ten sam kolor”\nPisał listy przez 17 lat z nadzieją na drugą szansę: wielka historia miłosna Bena Afflecka i Jennifer Lopez\nW latach 90-tych każda kobieta na świecie zazdrościła jej urody. Jak Claudia Schiffer zmieniła się w ciągu 25 lat\nBała się, że będzie taka sama: historia relacji Marilyn Monroe z matką\nJak wygląda aktorka, która zagrała piękną Neytiri w „Avatarze”


Shanties 2010 - Festiwal Shanties\nPrzez cztery dni w CK Rotunda podczas dziewięciu koncertów publiczność miała okazję wysłuchać ponad czterdziestu wykonawców z kraju i zagranicy. Ponad 25 godzin muzyki pozwoliło każdemu znaleźć coś dla siebie. Odbyły się koncerty ballad morskich, pieśni kubryku, morskich opowieści, współczesnej piosenki żeglarskiej i oczywiście szanty klasycznej. Specjalnie dla najmłodszych przygotowano koncert dla dzieci oraz widowisko żeglarskie. Ten rok to także jubileusz 25-lecia zespołu Zejman i Garkumpel. W koncercie nie zabrakło znanych, jak również premierowych utworów zespołu. Swój jubileusz także 25-ty obchodził zespół Cztery Refy. Oba koncerty zawierały w sobie niespodzianki zarówno organizatorów jak i innych wykonawców.\nW trakcie trwania festiwalu w CK Rotunda można było obejrzeć wystawę obrazów marynistycznych oraz zdjęć, a także wziąć udział w warsztatach takielarskich i kiermaszu żeglarskim.\nPonadto w Tawernie Festiwalowej Stary Port Simon Spalding prowadził warsztaty skrzypcowe, których uczestników można było usłyszeć podczas koncertu finałowego. W tawernie odbywały się także koncerty części wykonawców festiwalowych. Każdego dnia publiczność festiwalu mogła uczestniczyć w koncertach trwających średnio cztery godziny. Już w środę w Starym Porcie w Krakowie można było usłyszeć Jurka Porębskiego, a całość została zakończona w poniedziałek występem zespołu Bounding Main. Także w Tawernie Stary Port w Chorzowie odbył się dodatkowy koncert Marka Szurawskiego i Ryszarda Muzaja, który przyciągnął fanów muzyki żeglarskiej na Śląsku.\nFestiwal Shanties 2010 odbył się pod honorowym patronatem Prezydenta Miasta Krakowa - Jacka Majchrowskiego, Wojewody Małopolskiego – Stanisława Kracika, Marszałka Województwa Małopolskiego - Marka Nawary i Prezesa Polskiego Związku Żeglarskiego - Wiesława Kaczmarka.\nPatronat medialny objęły: Portal Interia pl, Gazeta Wyborcza, Krakowski Informator Kulturalny "Karnet", Program 1 Polskiego Radia, Radio Kraków Małopolska, Telewizja Polska Program 3 w Krakowie, AMS SA, Miesięcznik "Żagle". Partnerami medialnymi byli: Oficjalny Portal Miejski "Magiczny Kraków", Miasto Dzieci, In Your Pocket, Szantymaniak.pl, Szanty 24.\nXXIX Międzynarodowy Festiwal Piosenki Żeglarskiej "Shanties 2010"\ngodz. 19.00 „By morzu podarować wiersz”- koncert ballad morskich\nprowadzenie: Jerzy Porębski i Sławek Klupś\nJerzy Porębski, Andrzej Korycki,Dominika Żukowska, Mirosław”Kowal” Kowalewski, Grzegorz Tyszkiewicz, Waldemar Mieczkowki, Sławomir Klupś, Henryk Czekała i Michał Karczewski, Anna Sojka, Włodzimierz Dębski, Patrick Lee, Marcin Magdziar.\nNawet nie wiecie, drodzy miłośnicy pieśni o morzu, jak często się zdarza, że powstają wiersze, których natchnieniem jest morze. A przecież zawsze zdarza się, że po raz pierwszy w życiu przychodzimy nad morze, na plażę i wówczas stajemy jak wryci, zaszokowani jego ogromem, nieustanną demonstracją siły, którą są fale uderzające o brzeg, zapachem wodorostów, złotym piaskiem, jachtami i statkami. Zdarzają się także rejsy pełnomorskie w czasie, których dowiadujemy się więcej o nim.\nKażdy z nas gdzieś głęboko w duszy ma zapisany obraz z tego pierwszego spotkania z morzem.\nA są też tacy, i nie jest ich mało, którzy wzruszeni jego pięknem i potęgą piszą o nim wiersze.\nWykonawcy czwartkowego koncertu "By morzu podarować wiersz" też do nich należą.\ngodz. 12.00 "Wśród wichrów i burz" - koncert – widowisko żeglarskie dla dzieci.\nDziecięcy koncert zespołu Klang był prawdziwym abecadłem żeglarskim dla tych, którzy z żeglowaniem nie mieli jeszcze do czynienia. W czasie koncertu, dzieci powtarzając refreny oraz wersy uczonych i wspólnie wykonywanych piosenek, poznawały budowę żaglówki, dowiedziały się dlaczego można pływać , kto jest kim na statku i jaką pełni funkcję. Wykonując muzyczne zabawy żeglarskie dowiedziały się także jak wiosłować, wykonywać prawdziwe szanty oraz jak zachowywać się na statku gdy jest sztorm i jak nie nudzić się gdy nie wieje wiatr.\nKoncert cieszył się ogromną popularnością wśród przedszkoli, szkół i innych placówek edukacyjnych\ngodz. 18.00 „Tęskniąc za Lądem” - koncert pieśni kubryku\nprowadzenie: Jerzy Ozaist\nWystąpili: Cztery Refy, Simon Spalding, Mechanicy Shanty, Bounding Main, Prawdziwe Perły, Ryczące Dwudziestki\n"To był twardy, męski, brutalny świat. Niewiele słów, krótkie wykrzyczane komendy, chrapliwy zaśpiew przy codziennej, pospiesznej i gwałtownej, albo niekończącej się, monotonnej pracy. Milcząca, nieruchoma maska twarzy – taka przyłbica, za która dawało się przetrwać długie miesiące.\nI tylko wtedy, gdy w zacisznym zakamarku drewnianego kadłuba rozlegał się śpiew kogoś dzisiaj słabszego - oczy maski ożywały, robiły się błyszczące i ciepłe. Jeśli dołożyłeś swój głos do chóru - wolno ci było bezpiecznie opuścić gardę. Zmięknąć. Ale tylko do ostatnich słów. No, może jeszcze kilka chwil dłużej..."\ngodz. 23.00 „Hej, obudzę fale” Jubileusz XXV-lecia zespołu Zejman i Garkumpel - koncert nocny\nprowadzenie: Zejman i Garkumpel\nWystąpili: Jerzy Porębski, Andrzej Korycki, Dominika Żukowska, Grzegorz Tyszkiewicz, Ryszard Muzaj, Klang, Stara Kuźnia, Banana Boat, EKT Gdynia, Waldemar Mieczkowski, Zejman i Garkumpel\nZapisem jubileuszu 25 lecia była również nowa płyta Zejmana live z utworami uznanymi, tymi dotąd nienagranymi oraz premierowymi. Nie może Was tam zabraknąć!!\nKoncert jubileuszowy zespołu Zejman i Garkumpel pełen był niespodzianek, które zafundowali wykonawcy zarówno zaproszeni do udziału w koncercie artyści, jak i organizatorzy wzniesionym razem z publicznością toastem za jubilata.\ngodz. 11.00 "Przygoda na Wiśle, czyli flisackie opowieści" - koncert dla dzieci – Zejman i Garkumpel\nZ okazji obchodzonego w tym roku Jubileuszu 25-lecia zespołu Zejman i Garkumpel grupa przygotowała wyjątkowo dużo niespodzianek. I tak - z najmłodszymi (bez względu na wiek!) odbył się spływ Wisłą z flisakami z Krakowa do Gdańska.\nPodczas koncertu dzieci poznały m.in legendy Warszawskie i Toruńskie. Śpiewały, tańczyły i bawiły się przy utworach znanych, mniej znanych i nowych. Pamiątką tego muzycznego spływu zabawowo - krajoznawczego, była najnowsza płyta live z piosenkami ze spektaklu. Są tam utwory znane, ale dotąd nienagrane oraz kilka już polubionych hitów.\ngodz. 17.00 „Tęskniąc za Morzem” - koncert morskich opowieści\nprowadzenie: Piotr Zadrożny i Paweł Jędrzejko\nWystąpili: Atlantyda, Flash Creep, Piotr Zadrożny z zespołem, Formacja, Banana Boat, Klang, Jerzy Porębski, Old Metropolitan Band i Bez Paniki\nScena na Shanties zwykle była pokładem żaglowca, wnętrzem tawerny bądź kubryku, ewentualnie portem. Tematyka koncertu - "Tęskniąc za morzem" upoważniała nas do zlokalizowania koncertu w dowolnym innym miejscu, gdzieś na lądzie, gdzieś w naszym codziennym życiu. Ponadto, taka tęsknota za morzem, to nie tylko wspominanie odbytych rejsów, ale i marzenia o nowych (Ludzie nie sprzedawajcie swych marzeń!). Tłem całego koncertu był przystanek autobusowy, ludzie pędzący gdzieś w codziennym pośpiechu, odgłosy miasta, silniki samochodów, rozmowy ..\ngodz. 22.00 „Abordaż” - koncert współczesnej piosenki żeglarskiej\nprowadzenie: Mietek Folk\nWystąpili.: Mietek Folk, Bounding Main, EKT Gdynia, Nor Folk, Mordewind, Mechanicy Shanty, Stara Kuźnia\n"W sobotni wieczór przez festiwalową scenę przetoczył się huk dział, ryk wściekłych i spragnionych krwi pirackich gardeł. Na koncert zaproszono wszystkich tych, którzy chcieli znaleźć się w samym środku pirackiego abordażu, tych którzy nie bali się "w huku dział przykryć się falami" i oddać życie za upragniony złoty pryz. Gwarancją dobrej zabawy były zespoły, które zaproszone zostały do tego koncertu.\ngodz. 12.00 „Chwyć za handszpak” - koncert szanty klasycznej, czyli ostatnia próba generalna przed XXX Jubileuszowym Festiwalem Shanties\nprowadzenie: Michał Gramatyka i Marek Wikliński\nWystąpili: Sąsiedzi, Brasy, North Wind, Qftry, Tom Lewis, Capstan Full Strength, Prawdziwe Perły, Banana Boat, Indygo, Majtki Bosmana\nNie umarła szanta klasyczna. I nie zginie. Nam, szantowym ortodoksom trzeba stać na straży prawdziwej tradycji. Wbrew marynistycznym łomotaniom, wbrew szuwarowo - bagiennym zaśpiewom. Biorący udziałw koncercie odziali się w kolczugę wierności klasyce i zabrali publiczność, tam gdzie śpiewa się przy robocie. Nie dla umilenia czasu, ale dla koordynacji prawdziwej pracy.\ngodz. 17.30 „koncert finałowy” oraz „szantymani Sikorowi”\nprowadzenie: Marek Szurawski i Waldemar Mieczkowski\nWystąpili: Stare Dzwony, Flash Creep, Waldek Mieczkowski, Ryczące Dwudziestki, Cztery Refy, Bounding Main, Simon Spalding, Capstan Full Strenght, Mietek Folk, Mirosław”Kowal” Kowalewski, Simeon Lenoir, Old Metropolitan Band.\nZałożeniem koncertu finałowego było podsumowanie. Podany do publicznej wiadomości oficjalny werdykt Jury w jego trakcie koncentrował szczególną uwagę mediów współpracujących. Koncert był kilkugodzinnym muzycznym kompendium 4 dniowego festiwalu, dlatego też na scenie tylko w tym koncercie można było usłyszeć zarówno szanty klasyczne, jak i współczesne aranżacje. W związku z jego finałową formułą stanowił zaproszenie na kolejną edycję festiwalu, tym razem Jubileusz XXX - lecia.\nDziewiąty ostatni koncert Festiwalu Shanties 2010 składał się z dwóch części. Pierwsza, typowo finałowa to wręczanie nagród laureatom festiwalu na podstawie werdyktu Jury. Co roku, za wyjątkiem edycji jubileuszowych, w trakcie koncertów festiwalowych obraduje Jury, które przyznaje nagrody w poszczególnych kategoriach. Część druga koncertu, zatytułowana „Szantymeni Sikorowi” była swoistym "Tribute to Janusz Sikorski" przypomnieniem postaci i dorobku Janusza Sikorskiego, w 15-lecie śmierci.\nKażdy z zaproszonych do udziału w tym koncercie zespołów prezentował utwory, które tematycznie lub nastrojem nawiązywały do osoby Janusza Sikorskiego.\nTawerna festiwalowa - koncerty Tawerna Żeglarska "Stary Port" Kraków\ngodz. 19.30 koncert "Nowy Orlean też jest nad morzem" zespołu jazzowego Old Metropolitan Band i Jurka Porębskiego\ngodz. 23.00 koncert "Portowe opowieści cz. I", prowadzenie: Włodek "Trzeci" Dębski\ngodz. 23.00 koncert "Portowe opowieści cz. II", prowadzenie: zespół Klang\ngodz. 23.00 koncert "Portowe opowieści cz. III", prowadzenie: zespół Formacja\ngodz. 23.00 koncert "Portowe opowieści cz. IV", prowadzenie: Piotr Zadrożny\ngodz. 19.30 Pożegnanie gości zagranicznych, wystąpi: Bounding Main (USA)\nTawerna Żeglarska "Stary Port" Chorzów\ngodz. 19.30 koncert: Marek Szurawski i Ryszard Muzaj\nPodczas warszatatów Simon Spalding, zapoznał uczestników z charakterystyką tradycyjnej gry na skrzypcach wybranych rejonów Północnej Ameryki, Irlandii, Szkocji, Szwecji oraz Wysp Szetlandzkich. Wspólnym mianownikiem był styl irlandzki; omówione zostały w detalach szczegóły smyczkowania, frazowania i ornamentacji specyficzne dla skrzypków z wyspy.\nOrganizatorem warsztatów była Krakowska Fundacja Żeglarstwa Sportu i Turystyki "HALS" 31-113 Kraków ul.Straszewskiego 27\nSimon Spalding to etnomuzykolog po Uniwersytecie Stanowym Berkeley, nauczyciel muzyki, skrzypek, multiinstrumentalista, śpiewak tradycyjny oraz marynista. Po zakończeniu nauki skrzypiec klasycznych, skupił swoje zainteresowania na stylach tradycyjnych. Przez wiele lat przebywając bezustannie w podróży, poznawał tradycje wielu regionów świata u źródeł. Grał nie tylko na festiwalach i salach koncertowych ale również, w zgodzie z dziewiętnastowieczną tradycją na pokładach szkunerów. Spędził dzieciństwo wśród rybaków Pacyfiku, przemierzył Atlantyk pod żaglami Zawiszy Czarnego, zdobył serca publiczności na festiwalach w Ameryce i kilkunastu krajach Europy. Trzykrotna nagroda publiczności na Shanties w Krakowie. Obecnie wraz z rodziną mieszka w Północnej Karolinie.\nTAKLER - powrót do tradycji - warsztaty takielarskie - prowadzi: Marcin Oględzki TAKLER i Andrzej Bernat BEBIK\nWęzły towarzyszą człowiekowi od samego początku. Większość z nich została wymyślona i znalazła zastosowanie na pokładach żaglowców, stąd też żeglarza uważa się za ojca wszystkich węzłów.\nDoświadczony żeglarz, niekoniecznie umiejący pisać i czytać tylko w jeden sposób mógł dowieść swej znajomości sztuki żeglarskiej. Prezentując własnoręcznie zawiązane i zaplecione przedmioty osobistego użytku jak: pas worka żeglarskiego, uchwyt do skrzyni, pasek do spodni itp.\nPonieważ dzisiaj węzły odchodzą w zapomnienie, prezentowana była stara sztuka żeglarska.\n"MIĘDZY SZTALUGĄ A MORZEM" WYSTAWA OBRAZÓW MARYNISTYCZNYCH\nPrezentacja prac dwóch żeglarek (z zamiłowania) i plastyczek (z zawodu) próbujących oddać swoje tęsknoty za wielką wodą za pomocą pędzla, ołówka i rylca. Wykorzystując środki wyrazu takie jak kolor, kreska czy walor przekazują swoje emocje związane z żeglowaniem tym rekreacyjnym jak również zawodowym. Ich prace w postaci malarstwa, rysunku i grafiki były dostępne na festiwalu.\n* FRYDERYKIEM CHOPINEM DO PETERSBURGA rejs podczas THE TALL SHIPS' RACES 2009\n* REJSY STAREGO PORTU\n* FESTIWAL SHANTIES W OBIEKTYWIE\n* REJSY "SZKWAŁowe"\n* KONCERTOWY "STARY PORT"\nSerdecznie dziękujemy wszystkim zaangażowanym w kreowanie wizerunku i realizację tegorocznej edycji Shanties 2010, szczególnie podziękowania kierujemy do uczestników, których w tym roku było blisko 9000. To Wy jesteście autorami niepowtarzalnej atmosfery i klimatu festiwalowych koncertów, których nie sposób odnaleźć na żadnym innym festiwalu, to dzięki Wam krakowskie Shanties trwają nieprzerwanie od 29 lat i cieszą się niesłabnącym powodzeniem.


Life hacki do skutecznego pozyskiwania nowych klientów z sieci społecznościowych – Społem Mikołów\nKoncentrując się na tych kluczowych działaniach, właściciele firm i ich menedżerowie SMM (Social Media Marketing- Marketing Mediów Społecznościowych) czasami zapominają o pierwotnym pomyśle sieci społecznościowych i o tym, dlaczego zwykły użytkownik uruchamia te strony. Zarejestrowałeś się na niekończących się forach dyskusyjnych? Mało prawdopodobne, aby taki cel przyświecał osobom, które są zalogowane do sieci społecznościowej.\nPo wykluczeniu tej tezy z centrum uwagi, można zaobserwować bardzo odrażającą sytuację: cały profil w dużej mierze jest wypełniony sloganami reklamowymi. W nagłówku profilu znajduje się lista zalet produktu oraz wezwania do jego zakupu. Każdy post opowiada o produkcie lub usłudze, a także agresywnie prowokuje do działań zakupowych.\nJeśli użytkownik potrzebuje witryny sklepowej, zaspokoi swoje zapotrzebowanie wchodząc na sklep internetowy tej marki lub na stronę konkurencji, a profil w sieci społecznościowej, który pierwotnie nie był do tego przeznaczony, w najlepszym razie będzie etapem tranzytowym w łańcuchu sprzedaży.\nTo błędna interpretacja. Właściciel konta biznesowego chce mieć „żywy” i aktywny profil w sieci społecznościowej w arsenale sprzedażowym, ale zamiast tego ma kolorową i jednocześnie nudną stronę, którą wszyscy chcą jak najszybciej opuścić. Na tym etapie istnieją dwie możliwości rozwiązania problemu: albo pozostawić utrzymanie profilu biznesowego „produktu” lub grać zgodnie z prawami promocji w sieciach społecznościowych.\nMusisz zrozumieć główną motywację, dla której ludzie spędzają czas w sieciach społecznościowych, czyli konsumpcję treści, rozrywkę. Zainteresowanie komercyjne zaczyna się tutaj, gdy treść jest interesująca i angażująca. Aby wybierać, planować i publikować treści, możesz skorzystać ze specjalnych usług automatycznego publikowania. Na przykład Postoplan — https://postoplan.pl/. To inteligentny system do automatyzacji publikowania, planowania i promowania publikacji. Pozwala planować publikacje i współpracuje z wieloma sieciami społecznościowymi oraz komunikatorami internetowymi, a także posiada 2 fajne edytory graficzne.\nFascynacja treścią jest indywidualną koncepcją, a w praktyce dla każdego tematu wyraża się w różnych formatach. Ważne jest, aby zrozumieć, kto jest odbiorcą treści na konkretnym profilu biznesowym, aby zrobić przynajmniej ogólny portret psychologiczny.\nDopasowując wszystkie części profilu biznesowego do pragnień odbiorców, właściciel profilu zyskuje swoją pozycję i zwiększa ją poprzez zmniejszenie psychologicznej bariery zakupu. Rozpoczynając wdrażanie tej techniki, musisz zrozumieć, że zabawne i przydatne treści powinny stanowić ponad 60% procent profilu, a promocja produktów, które sprzedaje, powinna być albo w formie wizytówki towaru, albo bardzo subtelnie zaprezentowana w części postów i dostosowana do ogólnej koncepcji profilu.\nDecydując się na główną ideę, znacznie łatwiej będzie stworzyć siatkę treści i wybrać język komunikacji z publicznością.\nKiedy język został odnaleziony i dialog się rozpoczął, ważne jest, aby być delikatnym i go nie zgubić. Często można zaobserwować sytuacje, kiedy po jakimś czasie znowu rozpoczyna się otwarta wyprzedaż. Ważne jest, aby trzymać się kursu. Zachowując samokontrolę i komercyjny spokój, jest szansa na dotarcie do momentu, w którym profil biznesowy zacznie się przekładać na sprzedaż i promocję.\nNajważniejszą rzeczą, na którą warto zwrócić uwagę, jest rosnące z roku na rok zapotrzebowanie na promocję biznesu w sieciach społecznościowych. Doświadczenie pokazuje, że te firmy, które nadały sens temu zadaniu, widziały w nim przyszłość, a zaplanowane działania przynoszą im teraz wymierne korzyści. Ważne jest, aby pamiętać, że codzienna grupa odbiorów sieci społecznościowych to dziś setki milionów ludzi. Są oni wypłacalni i mają czas na przestudiowanie Twojego produktu!