Wyniki (Spoilery): Main Event, NXT, CWC i Superstars 10-13/08/2016 – WWEPolska - WWE TLC 2017\nGłówna / Newsy / Wyniki (Spoilery): Main Event, NXT, CWC i Superstars 10-13/08/2016\nWyniki – Main Event #201 (data nagrania – 09.08.2016, data emisji – 06.08.2016)\nKane def. lokalny zawodnik\nThe Hype Bros (Mojo Rawley & Zack Ryder) def. Breezango (Fandango & Tyler Breeze)\nWyniki – Superstars #383 (data nagrania 08.08.2016, data emisji – 05.08.2016)\nWyniki – NXT (data nagrania – 13.07.2015, data emisji – 10.08.2016)\nPo walce pojawiło się TM-61, którzy także zostali zniszczeni przez AoP.\nWyniki – NXT (data nagrania – 14.07.2015, data emisji – 10.08.2016)\nGran Metalik def. Tajiri. Lots via Dorada Screwdriver\nFani po walce chantowali “please sign Cedric”, a Triple H potem pojawił się i uścisnął z nim dłoń.\nnie mogę się doczekać jak bobby roode zawalczy na na wm’ce i jego wejscia GLORIOUS\nGdzie mogę znaleźć Main Event albo Superstars ? Bo nie ma na fight-poland.\nnie wiemy zamaskowany karolku\nTylko po co to oglądać? 😛\nChciałem zobaczyć walkę Jindera Mahala 😛\nNXT TakeOver zapowiada się niesamowicie! Almas vs Roode, No Way Hose vs Aries, Bayley z Asuką o pas kobiet, Revival z Gargano i Ciampą o TT, a wisienką na torcie będzie starcie o pas NXT między Nakamurą a Samoa Joe! “Back 2 Brooklyn” jako apéritif przed SummerSlam? Niebo w gębie ;P\nŻeby tylko potem na SSlam ludzie nie mieli kwaśnej miny. I SSlam i TakeOver mają epickie karty. Nadal NXT jest naszpikowane gwiazdami, ale pewnie po SSlam czeka nas więcej debiutów.\nNo i tak swoją drogą. Normalnie nie czepiam się takich pomyłek, ale No Way Hose po angielsku trochę śmiesznie brzmi. On się nazywa No Way Jose 🙂\nAjajaj, arrriba, dałem ciała xD\nNajciekawsze walki na TakeOver to będą jak dla mnie,Almas vs Roode i Gargano z Ciampą o pasy TT\nNa Almasie się trochę zawiodłem, przez jego debiut. Gimmick mi nie odpowiada. Roode’a nie znam za dobrze. Osobiście nad tą walkę stawiam Bayley z Asuką albo Joe vs Nakamura. Ale to tylko nasze gusta;)\nNo tak, ale czekam na Roodea, przecież ma być zastępcą HHH\nMi chodziło o to skąd info, że Bobby Roode ma być zastępcą Trypla, o Sandowie wiem, widziałem już jego segment z TNA. Nieźle pojechał po bandzie xD I chyba poprawił sylwetkę.\nPorównaj mimikę,gestykulacje,nawet garnitur nosi podobnie\nTylko garnitur się zgadza… 😛\ndla mnie mimika,gestykulacje i garniak, ale to co w ringu pokaże to zobaczymy czy się nada\nNie wiem jak wy ale ja bardzo chciałbym zobaczyć w wwe Magnusa i chrisa sabina i to bardzo , jak myślicie jest jakaś szansa na to???\nNo to juz wiemy po co sciągneli z powrotem ciapatego, brakuje jobberow, no w sumie…on do niczego innego się nie nadaje\nco? sami zayn na gali superstars? oh god why?\nbardziej mnie zastanawia, dlaczego Sin Cara i Mahal walczą na Main Event(Mahal jeszcze na dodatek na Superstars wcześniej), skoro należą do Raw\nSin Cara def. Jinder Mahal.\nKane’a nie powinno się używać w ten sposób. Na co ten squash? A drugi mecz to był na tapingi Superstars, czy co, bo sami zawodnicy z RAW tam występowali. Chyba, że SD dostało ten mecz w zamian za 1-minutowe starcie między Ceną a AJ’em na RAW. Godna zamiana…\nO NXT nie będę się rozpisywał.\nPrzyzwoity segment z podpisaniem kontraktu.\nCałkiem dobry Squash pokazujący potęgę Authors, tym bardziej, że od razu też sprali TM61. W ogóle wie ktoś skąd taka nazwa?\nNie wiem, co ten Angelo miesza, ale mu nie wychodzi. Jednak i tacy są potrzebni, by Ci “lepsi” mieli się od kogo wybijać 😉 Walka z Roodem na TO powinna być świetna, choć Roode’a znam tylko z krótkich filmików na YT i z jego finishera, Roode Bomb. Nigdy nie śledziłem dłużej TNA, poza paroma odcinkami pod rząd z Asami i Ósemkami.\nJeśli chodzi o dziewczyny, to widać, że NXT gorączkowo potrzebuje któreś wybić. Osobiście wolałbym Liv Morgan. Ładniejsza, lepiej dociera do widza itp, no ale cóż.\nGargano i Ciampa mają piękne wspólne akcje, aż chce się ich oglądać. Mam nadzieję, że uda im się zdobyć pasy od Revival. W końcu Gargano w drugiej rundzie powinien odpaść, zgodnie z moimi wcześniejszymi przewidywaniami… 😉\nWalka z Rawley’em ot, byle pokazać moc Joe. Ale to, co sie działo potem – poezja. Shinsuke jest niesamowity xD\nTajiri mnie mocno zaskoczył. Walka w pierwszej rundzie nie była tak porywająca jak to, co zaprezentował przy Gran Metaliku. Meksykanin również pokazał wiele więcej niż wcześniej! Japończyk w ogóle przypomina mi w swoich ruchach takiego starego, ale doświadczonego i nadal zabójczego węża. Wymiany przypięć i dźwigni z Luchadorem – pierwsza klasa. Musiałem sobie cofnąć i obejrzeć jeszcze raz, tak mnie wciągnęło xD Tajiri pokazał pełen wachlarz umiejętności i korzystał z wielu stylów. Był tam japoński strong style, były elementy Lucha przy wymianach, były niesamowite submissiony, sprytne, aczkolwiek niezbyt czyste zagrania… Wszystko! Szkoda, że już wiek nie ten i stawiają na młodszego Gran Metalika (o którym była mowa w związku z propozycjami kontraktu z WWE, dobrze pamiętam?).\nKota z Cedriciem to poezja. Takiej walki nigdy nie uświadczymy na czerwonej czy niebieskiej tygodnówce! Nieustępliwość, waleczność, dynamika i świeżość. Wszystko działo się tak szybko i płynnie, jakby trenowali całą walkę parę miesięcy. A to kopnięcie Ibushi’ego, miazga! xD A ta śruba ze stojaka?? Gdyby facet znał angielski, to już byłby na topie w WWE. Końcówka była nie z tej ziemi, brainbuster, pierwsze przypięcie, wybicie, heel kick, drugie przypięcie, wybicie, ŁAŁ xD\nPiękna scena, gdy HHH przyszedł uścisnąć dłoń Cedrica i zaprowadził go na zaplecze przy tłumie krzycxzącym “Please sign Cedric”. Jeszcze go zobaczymy;) Nawet mi przyszło do głowy takie coś: Kofi Kingston miał być następcą Bookera, ale coś nie wypaliło. Apollo wygląda na gościa, który tęskni za NXT i z midcardu raczej nie wyjdzie. Może nadzieja w Cedricu? 😉\nApollo wygląda na gościa co tęskni za NXT? Jakby popatrzeć w przeszłość, to chyba wszyscy powinni tak wg. Ciebie wyglądać. Każdy nowy wygląda słabiej na RAW/SD niż na NXT. No chyba, że ty tak o gadasz, aby gadać.\nA Finn? Charlotte? Sasha? Też wyglądali słabiej przy debiutach na RAW/SD? Apollo był wielce wyczekiwany, w NXT miał kilka porządnych walk, po czym awansował i walczył z randomami. Dopiero teraz się trochę rozruszało, ale patrząc na jego “feud” z Mizem, to jak myślisz, gdzie on zaraz skończy?\nPrzy debiutach może nie, ale z tej trójki, którą wymieniłeś swój poziom z NXT (a nawet lepszy) trzyma jedynie Charlotte (zobaczymy Finna, ale on tam jako postać prezentował się według mnie lepiej).\nZobaczymy jak się wszystko ułoży,na razie najbardziej prawdopodobnym zastępcą jest Big E dla Bookera T,bo innego zastępcy jakoś nie widzę\nCWC>podcast Steve’a>SD/NXT>Raw w tym tygodniu? (:\nTO CO WYKRĘCILI KOTA Z CEDRICIEM TO JEST POEZJA\nA to dopiero 1/8 …\nWiem właśnie,czekam na więcej! Jezu,chcę żeby Kota trafił na Swanna\n2017 Rok ostatnim rokiem Big Showa,zapewne po walce o Shaqiem zakończy karierę 🙁


Idealna kreska z nowym linerem ! FENTY BEAUTY BY RIHANNA – Flyliner Longwear Liquid Eyeliner – Ines Beauty\nIdealna kreska z nowym linerem ! FENTY BEAUTY BY RIHANNA – Flyliner Longwear Liquid Eyeliner\nBy Ines Beauty 14.09.2018\nKreski w makijażu robię praktycznie codziennie. Bardzo lubię tak podkreślać makijaż oka. Jeśli mam mniej czasu do zrobienia kreski wykorzystuję cień do powiek, w zależności od kolorystyki jaka panuje w makijażu. Ale gdy mam więcej czasu bardzo chętnie sięgam po eyelinery, mam już dość dużą kolekcję i swoich faworytów. Do grona ulubieńców trafił ostatnio ten, który dziś Wam serdecznie polecam ! Marka Fenty Beauty By Rihanna na dobre zagościła na półkach w perfumeriach i zdobywa coraz więcej fanek. Ja już mam kilka produktów, które bardzo polubiłam i po kolei będę Wam je przedstawiać tu na blogu. Ale również zachęcam do zaglądania na mój profil na instagramie bo tam bardzo szybko pokazuję nowości !\nJeden z moich ulubionych ! o to on! Piękne opakowanie, precyzyjna końcówka i możliwość namalowania kreski wedle życzenia i upodobań. Ja ciągle trenuję wykonanie pięknej kreski ale uwierzcie mi, że jeśli jest narzędzie , w tym przypadku dobry eyeliner narysowanie kreski jest dużo przyjemniejsze i łatwiejsze !\nUmożliwia wszystko, czego oczekuję od eyelinera i jeszcze więcej. Cudowna, wręcz kremowa formuła sunie po powiece bez problemu tworząc kreski, które bardzo estetycznie wyglądają na powiece w makjiażu. Poręczny, trójkątny kształt ułatwia jego aplikację. Rihanna ulepszyla Flyliner dodając zaostrzoną końcówkę, która jeszcze bardziej ułatwia precyzyjną aplikację. Liner sunie delikatnie po powiece dają piękny, czarny odcień. Formuła i końcówka linera idealnie przylega do skóry, a grubość kreski możemy swobodnie kontrolować siłą docisku końcówki aplikatora. Eyliner bardzo dobrze trzyma się powieki przez cały dzień aż do momentu demakijażu. Nie rozmazuje się i nie migruje z miejsca aplikacji. Polecam serdecznie i mam nadzieję, że w przyszłości pojawią się jeszcze inne kolory! Na zdjęciach poniżej kilka makijaży z kreską wykonaną tym linerem !\neyelinerFenty Beauty By Rihannalinermakijażnowości


Rozdział XII. Środki karne, środki kompensacyjne i przepadek - Kodeks karny wykonawczy [KKW]\nJesteś tutaj:Strona główna Akty prawne Kodeks karny wykonawczy Rozdział XII. Środki karne, środki kompensacyjne i przepadek\n1)\twłaściwy dla miejsca ostatniego zamieszkania lub pobytu skazanego odpowiedni organ administracji publicznej;\n2)\tKancelarię Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli skazany ma order, odznaczenie lub tytuł honorowy;\n3)\torgany i instytucje, w których skazany pełnił ostatnio funkcje objęte utratą;\n4)\torgan właściwy w sprawach powszechnego obowiązku obrony, w którego ewidencji skazany figuruje.\n§ 1. W razie orzeczenia zakazu wstępu na imprezę masową, sąd przesyła odpis wyroku komendantowi powiatowemu (rejonowemu, miejskiemu) Policji, właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego.\n§ 1. Jeżeli zakaz prowadzenia pojazdów był wykonywany przez okres co najmniej połowy orzeczonego wymiaru, a w przypadku zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonego na podstawie art. 42 przedstawiciel skazanego § 3 lub 4 Kodeksu karnego przez okres co najmniej 10 lat, sąd może orzec o dalszym wykonywaniu tego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, o której mowa w art. 2 objaśnienie pojęć pkt 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110, 284, 568, 695, 1087 i 1517), jeżeli postawa, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz zachowanie w okresie wykonywania środka karnego uzasadniają przekonanie, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę nie zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Przepis art. 182 przesłanie odpisu wyroku w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów § 1 stosuje się odpowiednio.\n§ 2. W przypadku orzeczenia sądu o dalszym wykonywaniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, zakazu tego nie stosuje się w przypadku prowadzenia pojazdów wykorzystywanych do nauki jazdy i egzaminowania, jeżeli skazany jest osobą szkoloną lub egzaminowaną w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1268 i 1517) lub ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U.z 2019 r. poz. 2140 oraz z 2020 r. poz. 875 i 1087).\n§ 3. Jeżeli skazany rażąco naruszył porządek prawny w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa ruchu drogowego, w szczególności popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, sąd może orzec o uchyleniu sposobu wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w § 1. Przepis art. 182 przesłanie odpisu wyroku w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów stosuje się odpowiednio.\n§ 1. Jeżeli nie orzeczono o tym w wyroku, sąd określa odstępy czasu, w których skazany ma zgłaszać się do Policji lub innego wyznaczonego organu, wskazuje minimalną odległość od osób chronionych zakazem zbliżania się do nich oraz określa termin wykonania nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym.


korzyści z bycia członkiem spódzielni \nkorzyści z bycia członkiem spódzielni\nkorzysci płynące z przystąpienie Polski do Unii Europejskiej\nkorzysci i zagrożenia upraw genetycznie modyfikowanych\nkorzystanie z basenów letnich podczas burzy\nkorzystne Kredyty konsolidacyjne pod hipoteke\nkorzystna lokata w ING\nKorzystanie z Kazzy Pomoc\nkorzystanie ze środowiska druki\nkorzystacie z OSOZ\nkorzyści z EOG\nMłynek do mielenia kawy - ręczny\nClancy Tom Przygody Jacka Rya Polowanie na Czerwony Pazdziern\nTemat: Wytłumaczcie mi prosze...\n...jakie sa korzysci z bycia czlonkiem spoldzielni mieszkaniowej i czy w ogole takie sa. Czy jesli mieszkanie jest moje to jest sens sie jeszcze do spoldzielni zapisywac w roli czlonka?? fajna...\nLada moment na kanale "HBO" zacznie się komedia "To nie nasza wina", ja tymczasem odpisuję osobie znanej jako *fajna laska*: ...jakie sa korzysci z bycia czlonkiem spoldzielni mieszkaniowej i czy w ogole takie sa. Czy jesli mieszkanie jest moje to jest sens sie jeszcze do spoldzielni zapisywac w roli czlonka?? Śmiem twierdzić, ze chyba nie masz wyjścia. Jeżeli budynek należy do spółdzielni...\nDnia Fri, 4 Nov 2005 12:48:41 +0100, fajna laska napisał(a): ...jakie sa korzysci z bycia czlonkiem spoldzielni mieszkaniowej i czy w ogole takie sa. Czy jesli mieszkanie jest moje to jest sens sie jeszcze do spoldzielni zapisywac w roli czlonka?? Jestem członkiem spółdzielni od 9 lat i za cholerę nie wiem po co mi to :)\nUżytkownik "*Ela*" | ...jakie sa korzysci z bycia czlonkiem spoldzielni mieszkaniowej i czy w | ogole takie sa. Czy jesli mieszkanie jest moje to jest sens sie jeszcze | do | spoldzielni zapisywac w roli czlonka?? Jestem członkiem spółdzielni od 9 lat i za cholerę nie wiem po co mi to :) a jak mnie wykluczyli z członka to mam dalej płacić...\nWitam, Magdo, wychodzi na to, iz kupujemy od spoldzielni G.L. poniewaz jak zauwazylas Sp. G.L. jest wlascicielem gruntu, i ona bedzie przenosic prawo wlasnosci na swoich czlonkow. Ale to nas bedzie bolalo chodzi o to,ze aby zostac czlonkiem spoldzielni nalezy wniesc oplate czlonkowska w kwocie 988 zl jednorazowo (patrz zapis w umowie na koncu)w tym miejscu jest tylko odnosnik do statutu Sp. ale wszystko wyjdzie przy probie podpisania aktu notarialnego, ja bede zwlekal do samegto konca z wejsciem w poczet czlonkow Sp. G.L. Jak sie dowiedzialem prawo wlasnosci nie zostanie przeniesone na osobe nie bedaca czlonkiem Sp. G.L. Zekomo kupujac od spoldzielni nie trzeba placic jakis oplat skarbowych jakich nie wiem poniewaz Pan Andrzj Bartuszk ze Sp. G.L. nie podal pelnych szczegolow, jak rowniez nie podal korzysci jakie beda miec osoby majace status czlonka Sp. Niestety juz doswiadczylem fatalnej obsugi przez Sp. G.L. wzielo sie to stad iz prosilem o zaswiadczenie o wysokosci dokonanych wplat ... A jesli wiecie jak mozna uniknac bycia czlonkiem Sp.G.L. i nie placic im 988 zl do dajecie znac, poniewaz na chwile obecna nie mam koncepcji jak obejsc ten wymog. pozdrawiam wszystkich...\nzarzadca napisał: > Chciałbym tylko dodać, że spółdzielcy nawet w małej Spóldzielni nie są > bezpośrednimi współwłaścicelami nieruchomości, jako prawa rzeczowego. Są > natomiast współwłascielami prawa majątkowego, przypadającego na udział > członkowski. > Zarządca Bycie czlonkiem spoldzielni dla tematu posiadania licencji nie ma wiekszego znaczenia. Z reguly czlonkowie zarzadu spoldzielni sa zatrudnieni przez spoldzielnie na umowie o prace (KP), a wiec wlasciciel (spoldzielnia – bezposredni wlasciciel nieruchomosci) zarzadza poprzez swoich pracownikow. Pracownikiem może być czlonek spoldzielni, choc oczywiście nie musi. Zrozumiale jest, ze sa osoby, którym zalezy na opinii, ze licencja w spoldzielniach jest wymagana. Sa to ci, którzy czerpia korzysci z udzialu pracownikow spoldzielni w kursach, warsztatach itp. Na propagowaniu zdania, ze licencja w spoldzielniach jest konieczna zalezy również samym spoldzielcom. Bo taki czlonek zarzadu przeciez sam za kurs i warsztaty nie placi – finansuje mu to pracodawca – czyli spoldzielnia. Lepiej jest wiec powiedziec spoldzielcom, ze musza zaplacic, bo prawo tego wymaga itp....\nTemat: Członkostwo w spółdzielni\nCzłonkostwo w spółdzielni Proszę o radę osoby, ktore analizowały temat wstąpienia do spoldzielni. Sprawa wyglada tak, ze zakupilem spół-wł. mieszkanie i otrzymałem ze spółdzielni pismo "zapraszające" do wstąpienia w jej szeregi. Niestety taka przyjemnosc kosztuje ponad 1000 PLN. Wiem, że wstąpienie nie jest obowiązkowe, lecz słyszałem także, że z tytułu bycia członkiem można liczyć na niższe opłaty itp. Poszedłem więc zapytać w spoldzielni jakie będą korzyści z przystąpienia do spoldzieni i uslyszalem, że w razie remontów bloku, klatki schodowej itp. nie-członkowie będą musieli pokrywać koszty tych ogólnych remontów z własnej kieszeni. Moim zdaniem...\nTemat: członkostwo w spół. mieszkaniowej - ostrzeżenie\nczłonkostwo w spół. mieszkaniowej - ostrzeżenie Dotknęła mnie wczoraj moja niewiedza, więc piszę tu, bo może komuś to pomoże. Byłam załatwić w spółdzielni mieszkaniowej formalności związane z przepisaniem mieszkania na mnie i okazało się, że nie jestem jej członkiem i w związku z tym muszę wnieść opłatę 1400zł, aby nim zostać. Członkiem spółdzielni był mój eks mąż i gdybym złożyła wniosek o ... to załatwić z korzyścią dla siebie. Tylko byłam przekonana, że z racji mieszkania od nastu lat tutaj i bycia żoną, jestem tym członkiem automatycznie. Blondynka prawdziwa kurde. Niestety nie jestem w sytuacji, żeby sobie ot tak te 1400 zł wytrząsnąć z rękawa i pewnie nie przystąpię w poczet członków (obecnie jest to możliwe) Choć chciałabym. Będę w związku z tym płaciła większy o ok 40 zł czynsz. Rozmawiałam z moją mamą, która ma podobną sytuację (tata jest członkiem spółdzielni, ona nie) i też złoży wniosek, bo w razie śmierci (tfu tfu) męża, też...\nTemat: Pionierska działalność Prezesa SM Nasz Dom\nNie mam aspiracji bycia prezesem SM Nasz Dom To nie jest fucha która mnie interesuje. Nigdy nie pracowałem w żadnej spółdzielni. Skoro jestem członkiem SM rzekomo poważnej i najlepszej w tym mieście, bo załatwila wiele Panu Odkowi to niech w tej spółdzielni dzialają normalne mechanizmy a nie propaganda sukcesu alla Edzio Gierek pokazywana na łamach biuletynu spółdzielni. Sugerowanie że mam na imię Andrzej jest obsesją jakiegoś gościa, który patrzy przez pryzmat osobistych korzyści\nTemat: Ustronie ma prezesa z wizją i przeszłością\nCo do TW w różnych organach spółdzielni mieszkaniowych ujawnionych dzieki liscie Wildszteina - znalazlo się na niej sporo ludzi, którzy jednak nie byli TW. Daleki jestem od obrony wszystkich na tej ... moherowe bereciarstwo czy bycie w przeszłości TW, znacznie lepiej jest porównać stawki i oplaty z różnych spółdzielni i na podstawie tego wyrobić sobie obiektywny pogląd jak obietnice i wizje obecnego zarządu i rady Ustronia przekształcają się w korzyści i dolce vita dla szarego członka tej społdzielni. Szkoda czasu na bezproduktywne bicie piany.\nistotne dla spółdzielców np. jakie korzyści mamy z bycia spółdzielnią, bo ja takich po prostu nie widzę(oczywiście poza nielicznymi, którzy jednak mają bardzo wymierne korzyści!).\nDo Etap I Szanowny Panie, Słusznie ktoś zauważył, że by w ogóle zostać prezesem spółdzielni to trzeba mieć kompetencje ( czyt. doświadczenie), napisałem tak również powyżej. Nie sądzę by spółdzielcy nie ... najbliższym Walnym co pewnie będzie z korzyścią dla wszystkich członków. A odnośnie tego co to znaczy być prezesem, ja nie byłem do tej pory prezesem choć prowadziłem własną firmę, osobiście nie ... że prezes i rada nadzoracza składające się z członków > > I iII etapu to ludzie uczciwi i mający dobre chęci, tylko na niczym sie nie > znający. Jak sobie wyobrażacie funkcjonowanie spóldzielni. > Nie rozumim jednego. Każdy kto kupił mieszanie na naszym osiedlu i dostał > dopłaty tłumaczy że nie wiedział jak to jest, jakie jest prawo spółdzilcze, nie > > słyszał o czymś takim jak statut spółdzielni. A teraz chcecie się brać za > rządzenie czymś o czym nie macie zielonego pojęcia. Chyba że w przeciągu dwóch > lat bycia członkami naszje spółdzielni pozjadliści wszystkie rozumy i uważacie > że jesteście ekspertami w tej dziedzinie. > Przecież bycie prezesem to nie tylko branie kasy- to ogromna odpowiedzilność z > której sobie nie...\nTemat: Członkowstwo w spółdzielni\nKorzyścią bycia członkiem w spółdzielni może być na przykład to, że jak będziesz przekształcać spółdzielcze prawo w odrębną własność - oczywiście u notariusza to wtedy podchodzi pod ustawę jako członek i...\nTemat: Bój o fotel prezesa SM Ustronie\nbardzo wiele do zrobienia. Niech wasze działania nie będą przysłowiowym słomianym ogniem. Chcę również dodać, że samo "bycie" kiedyś tam w organach spółdzielczych nie powinno natychmiast kogoś eliminowaćz obecnej działalności. Warto...\nDlaczego warto chodzić na zebrania Gość portalu: Zainteresowany napisał(a): Czy ktoś może był na ZP i mógłby się podzielić uwagami co do jego przebiegu? Byłem na zebraniu, ale nic nie powiem. Nie po to dałem się wybrać na przedstawiciela, żeby załatwiać cudze sprawy. W czasie zebrania gardłuję za uchwałami, które mnie - osobiście MNIE - przynoszą korzyść. W kuluarach i w klozecie targuję się z prezesem, członkami zarządu i rady nadzorczej oraz z kandydatami do władz spółdzielni: poprę cię, ale nie za darmo: właśnie zakładam w mieszkaniu nielegalne kasyno, więc podpisz mi tu...\nNie po to tam byłem, żeby twoje sprawy załatwiać Gość portalu: Zainteresowany napisał(a): Czy ktoś może był na ZPCz i mógłby się podzielić uwagami co do jego przebiegu? Byłem na zebraniu, ale nic nie powiem. Nie po to dałem się wybrać na przedstawiciela, żeby załatwiać cudze sprawy. W czasie zebrania gardłuję za uchwałami, które mnie - osobiście MNIE - przynoszą korzyść. W kuluarach i w klozecie targuję się z prezesem, członkami zarządu i rady nadzorczej oraz z kandydatami do władz spółdzielni: poprę cię, ale nie za darmo: właśnie zakładam w mieszkaniu nielegalne kasyno,...\nTemat: Pytania o UE\nwojcd napisał: > Panie Ptwo > kiedys bylem na zebraniu w mojej spoldzielni mieszkaniowej. Prezes zlozyl nam s > prawozdanie. Na co wstal emerytowany profesor politechniki i powiedzial. To spr > awozdanie jest do kitu i jest kpina z czlonkow spoldzielni. Mowil dalej niech P > an prezes przelozy to na JEZYK konkretow czytelnych dla NORMALNEGO czlowieka. N > iech Pan nie ... ogóle to się dziwię, że są jeszcze w Polsce ludzie, którzy nie dostrzegają korzyści płynących z przynależności do jednego, dużego rynku, gdzie nie ma barier celnych, ograniczeń w przepływie ludzi, kapitałów,...\nTemat: Jakie płacicie czynsze w swoich mieszkaniach ???\nktóry sami odprowadzają do urzędu miasta. W tej chwili w spółdzielni znajdują się mieszkania: Lokatorskie ( z tzw. spółdzielczm lokatorskim prawem do lokalu ). W tego typu mieszkaniach właścicielem i zarządzającym jest spółdzielnia, członek spółdzielni jest w zasadzie tylko jego użytkownikiem. Takiego mieszkania nie może on sprzedać, darować, zapisać komuś w spadku ( dziedziczeniu podlega jedynie wkład mieszkaniowy ), czy też wziąć kredyt pod jego zastaw. Własnościowe ( z tzw. spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu ). Mieszkania takie mają tzw. ograniczone prawo rzeczowe. Oznacza to, że członek spółdzielni ma prawo dysponować takim mieszkaniem...\nTemat: Nie pójdę na wybory\n... Polske, czerpiac przy tym korzysci wynikajace z pelnego podporzadkowania sie wladzy. To sa ludzie, ktorym Polska byla wlasciwie obojetna. Takich wowczas umieszczano na listach wyborczych (frekwencja ponad 98%, liczba glosow waznych...\nTemat: SM Ustronie-podwyżki czynszu\nPytanie o podstawę kolejnej podwyżki czynszu w spółdzielni Ustronie zadane przez big.benitę jest dość naiwne bo odpowiedź znana jest przecież od wielu lat, nawet jej! Przecież wielu z nas doskonale wie, że podstawą a raczej powodem takich decyzji zarządu spółdzielni(nie tylko Ustronia) jest to, że chociaż nam się to nie podoba, to w rzeczywistości akceptujemy to od wielu lat! Może zabrzmi to dziwnie, ale czym innym jak nie akceptacją przez nas dotychczasowego sposobu funkcjonowania spółdzielni mieszkaniowych a wiec również ciągłego podnoszenia opłat nasze zachowanie sprowadzające się jedynie do nieśmiałego wyrażenia niezadowolenia z tego ... Ustroniu i dokładnie nic z tego nie wynika. Bo trudno sobie wyobrazić, aby takimi wpisami większość członków zarządów spółdzielni i rad nadzorczych stali się nagle ludźmi uczciwymi i sami z siebie zrezygnowali z korzyści bycia przy korycie a więc życia kosztem swoich sąsiadów. O ile wiem, jakoś do tej pory nie powstała żadna oddolna inicjatywa spółdzielców zorganizowania się i przeciwdziałania obecnym stosunkom ... partiom i niektórym naszym znajomym nie można już ufać. I tu chciałabym zwrócić uwagę na bardzo aktualny aspekt działalności spółdzielni mieszkaniowych, nie tylko w Radomiu. Wszyscy wokół mówią o kryzysie, utracie pracy, ograniczaniu zarobków, upadłości firm itp. Natomiast jakoś nie słychać, aby kryzys dotykał w najmniejszym stopniu spółdzielni a dokładnie ich pracowników w postaci zmniejszenia ich zarobków. Wszystko w spółdzielniach się ograniczy...\nTemat: Uwolnić Ustronie od polityki\nnaiwnie, że jak prezesi lub członkowie rad nadzorczych to przeczytają, to błyskawicznie zrezygnują ze swoich funkcji w poczuciu wstydu. Niestety, jak wskazuje codzienna, wieloletnia praktyka, społdzielczość mieszkaniowa jest już tak zdegenerowaną ... odegrał tu kiepską rolę forsując Krześniaka, o którym znacznie wcześniej sporo już wiedziano. W moim przekonaniu niektórzy członkowie obecnej rady potraktowali czlonkostwo w niej jako odskocznię do załatwienia sobie jakiś posadek w spółdzielni, co ewidentnie kłóci się z rolą rady jako organu kontrolnego. W kazdym razie ten stan tymczasowości trwa w Ustroniu już zbyt długo co świadczy również o nieprzydatności wielu członkow ... że członkami zarządu powinni być tylko młodzi, do 40-go roku życia. Dla mnie to czysta demagogia, bo wielu młodych o spółdzielczosci nie ma pojęcia, zwłaszcza w konfrontacji z doskonale zorganizowaną strukturą ... pierś, przeprosi spółdzielców Ustronia za wpadkę i zacznie rzeczywiście działać na ich korzyść. A jest i będzie bardzo wiele do zrobienia, bo wszystko wskazuje na to, że tak szumnie zapowiadana nowelizacja ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych cudów nie uczyni! Dodam jeszcze, że sam byłem i może jeszcze jestem sympatykiem PiS, ale muszę być obiektywny.\n© Tak sobie myślę przy kawce. All Rights Reserved. Design by My-Free-CSS-Designs.com


Wynik wyszukiwania - literatura\nWynik wyszukiwania: literatura\nPoradniki, beletrystyka, literatura faktu na www.pbl.sklepart.pl . Księgarnia Internetowa, ma w swojej ofercie książki z każdej dziedziny. Poradniki, beletrystyka, literatura faktu. Wszystko co posiada [...]\nSaga skandynawska - Obietnice, Wzruszenia, namiętność, miłość i zdrada w 18 tomach do zbierania! Bestseller w Skandynawii nareszcie w Polsce!\nPortal Pałac Sztuki - aukcje dzieł sztuki, malarstwo, antyki, rzeźba, ogłoszenia\nPortal palacsztuki.pl kierujemy do odbiorców w różnym wieku i zainteresowanych zagadnieniami szeroko pojętej sztuki współczesnej. Liczymy, że spotka się on nie tylko z uwagą ludzi instytucjonalnie związanych [...]\nMarcinkiewicz poeta Opole wiersze fotografie mp3\nPaweł Marcinkiewicz jest poetą, tłumaczem. Robi także fotografie. Podróżnik, chociaz obecnie mieszka w Opolu. Wydał: Zawieram z tobą przymierze. Inter Esse, Kraków 1993; Świat dla opornych. Znak, Kraków [...]\nKsięgarnia Informatyczna - Książki i Czasopisma dla garfików i programistów\nLinux - książki i czasopisma opisujące najnowsze dystrybucje. Specjalistyczna literatura dla grafików komputerowych i programistów.\nTwoja księgarnia zaprasza w swoje progi, gdzie możesz zakupić dużo ciekawych książek, które na pewno przypadną tobie do gustu. Skorzystaj z naszej dobrej propozycji.\nTwoja księgarnia internetowa dla ludzi w każdym wieku dostępna w necie o każdej porze dnia i nocy. Nie czekaj. Zapraszamy do skorzystania z naszych propozycji.


Archiwum Historii Mówionej - Janina Głuszcz\nJanina Głuszcz „173”, „Janka”\nJanina Głuszcz, z domu Włodarska, pseudonim „173”, a popularnie w otoczeniu „Janka”, urodzona 29 listopada 1919 roku w piękny dzień rocznicy powstania listopadowego, co mi się wiąże ze sprawą patriotyzmu, w jakim byłam wychowywana, w Warszawie, gdzie całe życie żyłam. [Byłam] w Batalionie „Gustaw-Harnaś” w sanitariacie. Byłam wyszkoloną sanitariuszką.\nProszę opowiedzieć o swoim dzieciństwie, o latach przedwojennych, gdzie pani mieszkała, gdzie chodziła do szkoły. Jak pani wspomina swoje dzieciństwo?\nDzieciństwo było zaraz po odzyskaniu niepodległości i wszystko pod tym kątem się działo. Rodzice to byli ludzie prości. Ojciec był magazynierem w bibliotece uniwersyteckiej, mamusia prowadziła gospodarstwo domowe. Miałam brata starszego o sześć lat. Rodzicom zawdzięczam przede wszystkim to, że w swojej prostocie zadbali o wykształcenie moje i mojego brata. W latach przedwojennych szkoła średnia to był już wielki cenzus. Mój brat kończył męskie gimnazjum imienia Mickiewicza w Warszawie na ulicy Sewerynówka. Przy czym, to jest dla mnie bardzo ważne, muszę o tym wspomnieć, chodził do jednej klasy ze Zdzisławem Jeziorańskim, późniejszym Janem Nowakiem-Jeziorańskim. Razem zdawali maturę. Nawet w jakimś sensie znałam jego kolegów, bo sześć lat starszy brat to był autorytet. Przychodzili, bardzo był lubiany.\nMieszkaliśmy blisko jego szkoły. Tatuś był magazynierem w bibliotece, pracował w wypożyczalni. Miał status niższego funkcjonariusza państwowego. [Dzięki temu] że miano do niego zaufanie, sprawował funkcję, która polegała na tym, że prowadził w wypożyczalni sprawy wypożyczania książek oraz wydobywanie ich na zamówienie z magazynu biblioteki, jak również odstawianie na miejsce. Bardzo kochał pracę. Zawsze w domu się mówiło, że za tę pracę, za tę bibliotekę wszystko by w ogóle [dał]. W takiej atmosferze byliśmy wychowywani.\nStanisław. Wuj też był Stanisław. Nasz syn też jest Stanisław.\nCzy pani osobiście spotkała się z Janem Nowakiem-Jeziorańskim? Czy rozmawiała pani z nim?\nNie rozmawiałam. W tamtych latach przychodzili różni koledzy. Przychodzili znani Polacy Jan Kott, Ryszard Matuszewski, syn ministra skarbu, to chyba był Kwiatkowski, który robił wielką reformę. Znałam ich z tego okresu, przychodzili, razem grali w piłkę, spotykali się.\nTatuś pracował w bibliotece, a mieszkaliśmy pod 14 na Krakowskim Przedmieściu, gdzie oboje z bratem urodziliśmy się. To jest naprzeciwko kościoła, obecnie Bazyliki Świętego Krzyża. Później, miałam chyba dwanaście lat, już chodziłam do szkoły średniej, tatuś dostał mieszkanie w bibliotece. To było mieszkanie po portierze bibliotecznym. Tatuś dostał je dlatego, bo cieszył się zaufaniem dyrekcji. Poza pracą pełnił jeszcze taką funkcję, że u nas w mieszkaniu były przechowywane klucze biblioteczne, niezależnie od tego, że dyrekcja miała.\nJak skończyłam cztery klasy szkoły powszechnej, jak dawniej się nazywała szkoła podstawowa, to zdawałam egzamin do ośmioklasowego gimnazjum imienia Królowej Jadwigi na placu Trzech Krzyży. W tym miejscu jest [teraz] pomnik Witosa. Przez Nowy Świat kursowałam do tej szkoły, którą kochałam. Upodobałam sobie tę szkołę i tylko do niej chciałam zdawać, bo strasznie mi się podobało gimnazjum imienia Królowej Jadwigi. W budynku na samej górze, na środku była piękna korona, której teraz już chyba nie ma na części [budynku], która została. Na rok przed wybuchem wojny, w 1938 roku, zdawałam maturę. Szkoła, jak również całe wychowanie, cały okres dwudziestolecia, to przede wszystkim był polski patriotyzm i uciecha, radość z odzyskania niepodległości. To rzutowało na poglądy i ustawiało całe życie, to było najważniejsze.\nByło wychowanie w duchu patriotycznym?\nW domu przede wszystkim tatuś lubił śpiewać. Śpiewał wszystkie piosenki legionowe, wojskowe. Jak w 1920 roku front wschodni przesuwał się pod Warszawę, to na ochotnika zgłosił się, tak jak inni, do Wojska Polskiego. Gdzieś na Woli przechodził specjalne wojskowe szkolenie. Tak mamusia opowiadała. Jeździła [do niego] z moim bratem, rocznym czy dwuletnim. Miał brać w tym udział, ale jakoś udało nam się z tą obroną Warszawy i cudem nad Wisłą i już potem został zwolniony i zaczął od razu pracować w bibliotece uniwersyteckiej.\nCzy przypomina pani sobie, czy przed wojną w Polsce, w Warszawie był antysemityzm?\nBył. Przede wszystkim zetknęłam się z tym najbardziej przez rok, kiedy po maturze, a przed wybuchem wojny, byłam studentką fizyki Uniwersytetu Piłsudskiego. Z matematyką zawsze byłam w zgodzie i to sobie wybrałam. Byłam na fizyce, ale niestety moja wyższa edukacja zakończyła się z wybuchem wojny, bo później już po wojnie, były możliwości, ale za pewną cenę, musiałam pracować, miałam już dwójkę dzieci i nie było warunków na to, żeby dalej się kształcić. Moje upodobanie do liczb, cyfr, zgodności, logiki matematycznej, która mnie fascynowała, przydały mi się później jak dostałam pracę w Banku Handlowym.\nZ jednej strony, jak mieszkaliśmy na terenie Uniwersytetu, to niestety przychodziły bojówki, były manifestacje antysemickie. Bywało, że brama od ulicy była zamknięta i wracając do domu po południu nie mogłam się dostać do mieszkania. Tatuś musiał wychodzić do ulicy Oboźnej, gdzie przez jakieś okienko lokatorów od Oboźnej byłam przeprowadzana do Uniwersytetu, żeby wrócić do domu.\nDlaczego brama była zamykana?\nDlatego, że jak były manifestacje, to nie wpuszczano ich, zostawali przed bramą, która była zamknięta, [wznoszono] okrzyki. Raz na moim wykładzie widziałam taką rzecz. [Zajęcia] prowadził asystent, chyba to było jakieś niemieckie nazwisko, ale prawdopodobnie musiał być z pochodzenia Żydem. To nie było w ogóle istotne, nikt się nad tym nie zastanawiał. Ale młodzież antysemicka wyjednała przez jakiś nacisk, że studenci pochodzenia żydowskiego mogli siedzieć tylko po jednej stronie, [a oni] w proteście nawet nie siadali, tylko stali. Kiedyś przyszła podczas zajęć taka bojówka i wyprowadziła ich wszystkich. To było bardzo poruszające, nie było wiadomo, jak się zachować. Prowadzący ćwiczenia matematyczne też był zaskoczony.\nKiedyś ratowaliśmy pobitego, krwawiącego studenta, którego brat zauważył leżącego przed biblioteką. Trzeba było go skierować do lekarzy. Po prostu pobili go. Nie pozwalali, utrudniali [kupowanie] w sklepach żydowskich, zwłaszcza w antykwariatach, których było bardzo dużo na Świętokrzyskiej, gdzie podręczniki można było taniej kupić. Były napisy [żeby kupować] u Polaków. Akurat tej branży Polacy nie prowadzili. Były takie ruchy.\nW przedszkolu, gdzie się wychowywałam, też były koleżanki Żydówki, o których się mówiło, że nie bywały na lekcji religii, bo miały swoją religię gdzieś indziej, musiały mieć religię na świadectwach. Matury nie dostawały, jeżeli nie przedstawiły [oceny z religii]. W mojej klasie była Angielka, która musiała mieć od swojego religijnego wychowawcy zaświadczenie, żeby się to liczyło.\nJak były lekcje religii, to pani z koleżankami były na lekcji, a pozostałe osoby?\nInne osoby wychodziły wtedy, a swoje lekcje miały gdzieś poza szkołą.\nWychodziły na korytarz czy na jakieś inne zajęcia, coś robiły w tym czasie?\nNie pamiętam jak to było. Jak była lekcja religii, którą ksiądz prowadził, to nie wiem, czy wychodziły ze szkoły, czy czekały w szkole na następne lekcje.\nCzy pani pamięta marszałka Piłsudskiego?\nPamiętam, oczywiście. Przede wszystkim, kiedy pogrzeb się odbywał, byłam przed uniwersytetem, ktoś wyniósł wysoki stołek, żeby można było wyżej stanąć, ponad ludźmi patrzeć jak kondukt przechodzi do katedry przez Krakowskie Przedmieście, jak Kasztanka była prowadzona.\nW szkole, w chórze, wszędzie śpiewało się ładne piosenki legionowe o Piłsudskim.\nPrzede wszystkim mówiło się, żeby każdy wiedział, [kto] to był „Dziadek” Piłsudski. To było bardzo familiarne, zbliżające.\nProszę powiedzieć, czy przed wybuchem wojny we wrześniu 1939 roku czuło się, że będzie wojna? Rozmawiało się o tym?\nTak, bardzo. Czuło się, wszyscy byliśmy nastawieni bardzo buńczucznie „Co oni tutaj?”. Nie wierzyliśmy, że się jednak targną. To było zaskoczenie, ale też jeszcze [uważaliśmy, że] „to się niedługo skończy”. Wszyscy ochotniczo rowy przeciwlotnicze kopaliśmy, zwłaszcza studenci. Bardzo mało się o tym mówi i nie nagłaśnia, ale nawet już przeprowadziłam odpowiednią korespondencję z osobami, które miały z tym do czynienia. W jednym roku jak byłam na fizyce na uniwersytecie, to oprócz istniejącej Legii Akademickiej męskiej, w której studenci odbywali służbę wojskową, zaczęto tworzyć żeńską Legię Akademicką. To był pierwszy rok. Od razu się zgłosiłam. To było coś wspaniałego. Zajęć wojskowych na razie nie było, tylko sportowe. Ale już w pewnych grupach chodziło się na basen, już się chodziło na siatkówkę na Legię, do Agrykoli na lekkoatletykę. Spróbowałam każdego sportu, rzucałam, biegałam, wszystko było dostępne. Byłam na kursie narciarskim na Huculszczyźnie. To było coś wspaniałego, wprawdzie pogoda nie dopisała, bo była odwilż, więc tylko raz na nartach byłam. Ale w ramach Legii Akademickiej była świetlica dla mieszkających tam dzieci Hucułów. My robiłyśmy różne przedstawienia. Później, w lipcu, podczas ostatnich przed wojną wakacji w Polsce w Redłowie koło Gdyni, był obóz wojskowy. To już było w mundurach, takich jak mundury przysposobienia wojskowego, trzeba było chodzić w beretach, mieszkało się w wojskowych namiotach, tuż nad morzem. Było szkolenie wojskowe. To była Legia Akademicka żeńska. Pisałam nawet do Torunia, gdzie jest ośrodek służby wojskowej kobiet, gdzie zgłaszałam swoje wspomnienia z tego obozu. Wiedzieli o tym, że był taki rok. Były tam dziewczyny z całej Polski. Pamiętam Anię Borowską z Wilna, z którą bardzo się zaprzyjaźniłyśmy. Spałyśmy na wojskowych pryczach. Jak tylko się słyszało o takiej akcji, to od razu się przystępowało. To była wielka satysfakcja i pewnego rodzaju honor.\nSzkoła Królowej Jadwigi była doskonała. Zawsze się chlubiłam tym, że to była dawna prywatna pensja Jadwigi Sikorskiej, którą natychmiast, jak nastała niepodległość, podarowała państwu. To była pierwsza żeńska szkoła państwowa. Na tarczy miała numer dziesięć. Osiem lat nauki. Przy tym nawet typ [szkoły] był niecodzienny, jedyny w Warszawie, a jak w Warszawie, to na pewno gdzie indziej też. [To był] typ neohumanistyczny. Były szkoły średnie humanistyczne, matematyczno-przyrodnicze. To był typ neohumanistyczny, bo po pierwsze dużo było historii, po drugie było dużo języka obcego. W szkołach do wyboru był język francuski i niemiecki, a u nas był francuski i angielski, więc [szkoła] była bardzo postępowa. Miała śliczny gmach z pracowniami. Jest książka o mojej szkole „Pierwsza żeńska”, nie wiem już, kto ją napisał.\nProszę opowiedzieć o wrześniu 1939 roku, o wybuchu wojny i obronie Warszawy.\nJak wróciłam po obozie, na którym byłam w lipcu, to z moim bratem […] pojechaliśmy na pielgrzymkę do Częstochowy. Wracając urwaliśmy się z pociągu i zwiedzaliśmy Kraków. Jak wróciliśmy trochę opóźnieni do Warszawy, to na mojego brata już czekało powołanie do jednostki. Był w artylerii konnej na Wołyniu, w Łucku, Włodzimierzu. Natychmiast stawił się tam, ale już był na tyle spóźniony, że zostały już tylko niedobitki, bo wszyscy wyruszyli na zachód i już byli zgrupowani bliżej granicy niemieckiej, gdzie potem brali udział w walkach. Resztki, które tam jeszcze były, już nie dołączyły. To wiąże się z wybuchem wojny.\nByłam w Warszawie z rodzicami, a brat był tam, skąd musiał się przedzierać, jak dostaliśmy ze wschodu nóż w plecy. Przybył jakoś do Warszawy. Przy czym bardzo na niekorzyść jego było to, że miał swoje ulubione buty oficerki. Te buty to było coś wspaniałego, rodzice zamówili i kupili mu. On w nich wracał i bardzo się go czepiali po drodze, ale jednak jakoś go przepuścili przez Bug. Był potem w Warszawie przez całą okupację.\nGdzieś na Wawelskiej kopałam okopy. Przeżyłam z rodzicami w Uniwersytecie, na terenie, którego były armaty i jednostka Wojska Polskiego broniła Warszawy. Było bardzo wielkie rozczarowanie. Płakaliśmy jak wyszliśmy na ulicę, Niemcy maszerowali i śpiewali, na murach Warszawy były wywieszki, że będziemy dalej się bronić, że będziemy dalej walczyć, że to nie koniec. A tu są. Już Warszawa wtedy trochę ucierpiała, było dużo zniszczeń, bombardowań. Wtedy już jedna część mojej szkoły była całkowicie zbombardowana. Jakoś jeszcze mi się udało dojść i znaleźć grono nauczycielskie w komplecie, bo dyrektorka szkoły była w drugim skrzydle i uzyskać potwierdzenie odpisu matury. My z tatusiem myśleliśmy o tym, jak trzeba było złożyć na uczelnię oryginał matury, piękny, ze zdjęciem, to zrobiliśmy maszynowy odpis, który mam [do dziś]. Dyrektorka, która znała nas wszystkie, pamiętała, [złożyła] swój podpis za zgodność, poświadczyła [dokument], którym miałam się legitymować i który służył mi całe życie jako dowód mojego wykształcenia przedwojennego. Zaczęła się wtedy okupacja.\nWróćmy do obrony Warszawy, kiedy niesamowity autorytet miał prezydent Starzyński.\nTak, słuchaliśmy go przez radio.\nCo miał w sobie, że ludzie tak go szanowali i szli za jego głosem?\nMówił nam to, co my wszyscy czuliśmy. Najpierw, że będziemy się bronić. Rzeczywiście, dokąd tylko się dało, Warszawa się broniła. Potem liczyliśmy na nasze wojska, które poszły dalej, że będą dalej walczyć. I tak właściwie cały czas się czekało, uważało się, że to będzie bardzo krótko, bo zaraz wypowiedzą wojnę Anglicy, Francuzi i co ci Niemcy sobie wyobrażają. Dopóki nie było uderzenia z wschodu. Potem to się jednak na tych prawie sześć lat przeniosło. Nikt tego sobie nie wyobrażał. Było bardzo trudno. Byliśmy zagrożeni, że nas wyrzucą z biblioteki, z mieszkania. Magazynów z książkami nie ruszali, ale żandarmeria niemiecka zakwaterowała się i mieszkali w wielkim holu, w salach, gdzie nocowali, biegali, niszczyli budynek. Ogrodzili od ulicy, przed bramą uniwersytecką przy wyjściu postawili wartowników, z jednej i z drugiej strony stał Niemiec. Chodziło o to, żeby Polacy tam się nie kręcili. Zwłaszcza, że dla biblioteki został wyznaczony komisarz, który miał pilnować zbiorów bibliotecznych, a co cenniejsze, dawne, stare, różne druki, książki zabytkowe, miał wywieźć z biblioteki.\nJakoś się udało. Komisarz chciał, żeby dyrektor biblioteki oraz parę osób z urzędników prowadzących miało prawo i możliwość przychodzenia do pracy w bibliotece. Służyli wtedy, ułatwiali, widzieli gdzie co jest. Udało się, dyrektor wyreklamował „Niech ta rodzina tutaj zostanie, bo [pracownik] przydatny, pomoże”. [Ojciec] pracował cały czas w bibliotece nieodpłatnie, bo nie było z czego płacić. Pracował i był zaufanym [pracownikiem]. Opowiadał wiele rzeczy, jak się odbywało wywożenie [książek]. Robili różne podchody, wywozili całe skrzynie książek bardzo wartościowych. Najbardziej wartościowe powywozili do biblioteki Krasińskich w Okólniku, która była niedaleko. Ale Niemcom pakowali do skrzynek książki, które nie miały wartości, ale przy okazji mogli wywieźć inne, nie zawsze to się udawało.\nJak potem poznałam mojego Arkadiusza i byłam zwerbowana, też nie mogłam zebrań mojej „piątki”, czy szkoleniowych prowadzić u siebie w mieszkaniu, bo te osoby nie mogłyby wchodzić, bo by wpadły. Przychodziło dobrych parę osób wtedy.\nJak Niemcy, którzy byli w bibliotece, odnosili się do pani, do pani rodziny?\nWiedzieli, że tam jesteśmy. Przybiegali, czasem nam coś dali. Przecież też Niemcy jedni byli tacy, drudzy byli inni. Byli tacy, z którymi rozmawiałam jak przychodzili. Człowiek młody jest bardzo odważny i czupurny. Na przykład z jednym rozmawiałam po francusku, który znałam ze szkoły, a on pochodził spod granicy francuskiej. Wiedział, pytał, czy czytuję prasę niemiecką. Powiedziałam, że czytuję, ale inną. Prawie mówiłam mu wszystko, czego nie powinnam. [Niemcy] byli różni, niektórzy dobrze się zachowywali, niektórzy wywierali presję, że trochę się baliśmy. W mieszkaniu moich rodziców były dwa łóżka rodziców na nogach, więc pod łóżko można było coś postawić. Jeden [z Niemców] miał jechać na urlop, gdzieś nachapał się jakichś rzeczy od Polaków, albo nawet od Żydów, których zaczęli już wywozić i przyniósł w walizce. Nigdy nie otworzyliśmy, nie wiedzieliśmy, co tam trzymał. A on wtedy potrzebował zawieźć prezenty dla rodziny do Niemiec. Na szczęście zabrał to i już potem się więcej nie zgłaszał. Stale była presja, co mogą za chwilę z nami zrobić.\nByła pani młodą, ładną dziewczyną. Czy Niemcy nie próbowali pani podrywać?\nNie. Jeden mnie zaczepił, ale z zupełnie innego powodu. Był pochodzenia czeskiego. Do wojska byli brani również Niemcy z naszego Śląska. Zawsze zagadywał, bo po czesku mówił. Zawsze się bałam, jak spotykałam go przed bramą jak mnie wpuszczał, bo zawsze mówił coś po czesku, czego nie rozumiałam. Był strasznie zezowaty, nie mogłam mu nawet w oczy spojrzeć, bo miał taką wadę. Niby był rozmowny, życzliwy. Kiedyś zaproponował mi, że któregoś dnia, kiedy nie będzie miał służby, zaprowadzi mnie na rynek i wtedy wezmę sobie wszystko, co będę chciała od sprzedających Polaków, bo Żydów nie było, już byli w getcie. Bardzo musiałam się wymigiwać, wykręcać, mówiłam, że nie mogę, zaczęłam pracować, wychodziłam do pracy, różne były rzeczy. Mieli rygor specjalny. Jak później pojechali na front wschodni, to wtedy odgrodzili bibliotekę od reszty uniwersytetu drutem kolczastym, myśmy już wtedy mogli bezpośrednio wchodzić z ulicy, już ich nie było w bibliotece. Ale gdzie indziej i podczas Powstania byli na terenie uniwersytetu.\nTata już nie miał pensji. Jak państwo sobie radzili, żeby jakoś przetrwać? Pani zaczęła pracować?\nZaczęłam pracować. To było kosztem moich osobistych [spraw]. Nawet się zaczepiłam i jeden rok zaliczyłam. Byłam na uniwersytecie, gdzie jest budynek chyba anatomii, w którym pozwolili na zorganizowanie szkoły średniej dla pomocniczego personelu sanitarnego imienia Zaorskiego. Taki personel był Niemcom potrzebny. Prowadzili to polscy profesorowie, którzy pod przykrywką celu szkoły, zrobili tajną medycynę. Zaliczyłam swoją fizykę i chemię, ćwiczenia z pierwszego roku. Chodziłam, byłam bardzo szczęśliwa, młodzież była wspaniała. Mieliśmy wykłady naszych dawnych profesorów.\nMusiałam przestać [się uczyć], bo musiałam iść do pracy. Trafiłam dobrze. To było biuro prowadzone przez Niemców, cywilów, którzy przyjechali z Berlina. To było biuro ruchu drogowego po niemiecku nazywało się Strassen- und Verkehrsgesellschaft i prowadziło rozrachunki z polskimi właścicielami samochodów ciężarowych oraz furmanek konnych, których dużo było w Warszawie. Niemcy zatrudniali ich do przewozów materiałów budowlanych na lotnisku, gdzie coś chcieli budować. Oczywiście było to przymusowe, ale płacili za to. Polacy w biurze byli potrzebni, żeby utrzymywali kontakty z przedsiębiorcami i po to, żeby rozliczali. Nam to dawało nawet pewną możliwość doradzenia właścicielom, co będzie bardziej korzystne jako sposób rozliczania za główkę a nie za akord, za ich pracę z koniem czy z samochodem ciężarowym. Wiedzieliśmy jak pokierować, żeby się lepiej opłacało. Nawet spośród pracujących, pamiętam jak parę osób było na liście rozstrzelanych przez Niemców za jakiś zamach. Ci Niemcy z Berlina, przyjechali tutaj, też im płacili, tu było łatwiej, tu mieli dostęp do wszystkiego, dostali mieszkania, zachowywali się przyzwoicie i w jakimś sensie nawet nas tolerowali. Było kilkunastu Polaków.\nGdzie mieściła się ta firma?\nNajpierw mieściła się w pałacu hrabiny Tarnowskiej na ulicy Moniuszki. Tego pałacyku już nie ma. Obok na Moniuszki był kościółek. W tym pałacu też się różne rzeczy przeżyło. Potem biuro przeniesiono do budyneczku przy Górnośląskiej na Czerniakowską, która nazywała się Haferstrasse, czyli Owsiana, bo dużo koni wtedy hodowano. Przy czym w międzyczasie zatrudniłam parę osób z mojego bliskiego otoczenia. Jak już było wiadomo, że Niemcy nie szykanowali nas specjalnie, płacili, wydawali nawet jakieś obiady, to się opłacało tam pracować. Zatrudniłam siostrę mojej bratowej, która pracowała za grosze na poczcie głównej i potem straciła tę pracę. Zatrudniłam mojego męża z Legionowa.\nTo jest ten moment. Miałam zaprzyjaźnioną rodzinę. Jednym z kolegów mojego brata z tej samej klasy co Jan Nowak-Jeziorański, był pan Kalinowski, przyjaciel, też prawnik, bo brat przed wojną skończył prawo, potem był w podchorążówce. U brata było już dwoje małych dzieci, mieszkał na Bednarskiej w dość dużym mieszkaniu. Jak były naloty, to bratowej było bardzo trudno. Dzieci trzeba było do piwnic wsadzić, co było bardzo trudne, dzieci małe. Ten przyjaciel zaproponował, żeby bratowa z dziećmi zamieszkała w jednym z domów na ulicy Batorego, które mieli jego rodzice i gdzie były wolne pomieszczenia, ogródek. Ona tutaj się przeniosła. Brat pracował w Warszawie. Przejściowo, krótko pracował w Urzędzie Pracy, bo ze szkoły znał niemiecki bardzo dobrze. Podpowiadał mi jakoś wtedy pracę, że do Warszawy przyjeżdża firma, szukają kogoś. Nadałam się im. Z samouczka nauczyłam się troszeczkę początków niemieckiego, bo uważałam, że to jest potrzebne. Przyjęli mnie. Uważali, że będę ich tłumaczką, posadzili mnie przy telefonie, centralce, żeby przyjmować telefony i tłumaczyć przedsiębiorców, ich wymagania i układy. Zatrudniali kogo się dało i w końcu była niezła grupa.\nPrzy tym była jedna ciekawostka, jak to między ludźmi różnie bywa. Był pracownik, który z nimi przyjechał, Polak, mówiący po niemiecku, mówiło się, że pochodził z poznańskiego. Pamiętam, że nazywał się Feliks Domagała. Bardzo nam Polakom się nie podobał. Z jednej strony bardzo dobrze mówił po niemiecku, więc stale się nim posługiwali, miał upoważnienie do banku na podejmowanie pieniędzy. Jak wychodził z pokoiku, z gabinetu dyrektora, to tyłem wychodził, guziki zapinał, kłaniał się. Stroniliśmy od niego ogromnie, to nam się nie podobało. Potem pewnego dnia nie ma go w pracy. Wysyłają łączniczkę do banku po pieniądze, żeby podjęła z konta dla nich na wypłaty. Bank odpowiada „Upoważniony pan Domagała wszystko podjął, nie ma nic na koncie”. W nocy zabrał wszystkie maszyny do pisania, co było bardzo ważne, jeszcze jakieś urządzenia i zniknął. Po to tam pracował i tak się zachowywał, żeby zyskać ich zaufanie, a potem zabrał pieniądze dla naszych celów.\nMyśli pani, że pracował dla AK, a nie był zwykłym oszustem?\nNie był. Działał z jakąś grupą, nie wiem, jaką. To była [pełna] konspiracja. Niemcy byli tacy zawiedzeni, a my byliśmy zdumieni, bo go mieliśmy zupełnie za kogoś innego. Potrafił to zrobić tak, że okazało się, że Polak jak się patrzy.\nPani swojego męża poznała w Legionowie?\nNie. Poznałam rodzinę Kalinowskich. Młodszy brat kolegi mojego brata już należał, już było zgrupowanie. Stefan Kalinowski prowadził grupę, do której należał między innymi jego młodszy brat i mój Arkadiusz. Jak tutaj się zaczęły łapanki i zaczęli wywozić do Niemiec na roboty, zapytał mnie czy tam, gdzie pracuję nie ma miejsca dla jego kolegi, który będzie zagrożony tym, że go wywiozą na roboty do Niemiec. Zapytałam Niemców. „Potrzebujemy gońca”. „Dobrze, to przyjdzie mój znajomy”. Uważali, że jak tu pracujemy i jak przyjdzie ktoś od nas, to dobrze będzie.\nPrzyszedł. Trafił na wicedyrektora Niemca, który nazywał się Stenketor, był bardzo wesoły, chodził i zawsze nucił jakieś arie operetkowe, pogodny facet, zupełnie swojski. Przedstawił świadectwo, maturę z liceum administracyjnego, które kończył w Warszawie. Powiedział „Szkoda będzie”. Od razu wzięli go do księgowości, gdzie miał praktykę. W wielkich księgach odręcznie księgował, pisał. Potem już całe życie był księgowym. Zaczął pracować.\nBył taki system, że w pracy była przerwa obiadowa. My nie chodziliśmy do domu na obiad, bo to było trochę za krótko, żeby chodzić na obiad. Była przerwa, Niemcy wychodzili, odpoczywali u siebie, bo blisko mieszkali. Myśmy wszyscy rozmawiali i tak się poznaliśmy. Tak już do siebie przystaliśmy, że zwerbował mnie do tej samej jednostki, która była w Legionowie. Z tym, że miał już kontakt w Warszawie, prasę podziemną przewoził. Ja wtedy [dołączyłam] do sanitariatu.\nChyba był wtedy już 1942 rok.\nSkładała pani przysięgę? Jak to się odbyło? Przyszła pani na zebranie?\nNie. Najpierw przyszłam na zebranie z polecenia członków. Musiało być dwóch wprowadzających. Dwóch panów mnie wprowadziło do kobiet. Od razu weszłam w grupę do szkolenia. Przysięga była dopiero po zakończeniu szkolenia.\nNa czym polegało szkolenie i gdzie się odbywało?\nOdbywało się w różnych domach „piątek”. Zgłosiłam się na ulicę Piękną, która wtedy nazywała się Piusa, do wskazanego mieszkania. Przeczytałam tabliczkę na drzwiach, nazwisko Jabłkowscy. Jadwiga Jabłkowska, później z męża Gąsowska, to była siostra braci Jabłkowskich, którzy mieli wielki, piękny Dom Braci Jabłkowskich. Ona to prowadziła. Zgłosiłam się niej. Dostałam namiar z adresem i z nazwiskiem tylko na jedną doktor, [gdzie] mogłam się udać. Do mnie dostała poprzednia. To był ciąg w „piątce” tych osób i nic więcej o nikim się nie wiedziało. Miewałam zebrania. Jak już potem było zakończenie szkolenia, to Jadwiga Jabłkowska odbierała przysięgę. Najpierw było szkolenie wojskowe, a potem było szkolenie sanitarne, które też specjalnie się odbywało dla mnie. Ćwiczyłam w domu na moim mężu, który już przychodził do mnie, do rodziców do uniwersytetu jako chłopak. Siedzieliśmy obok biblioteki między krzewami. Ćwiczyłam bandażowanie, którego są różne style, systemy, krzyżowy, prosty, jeszcze jakiś specjalny, [ćwiczyłam] na jego głowie, bo głowę inaczej się bandażuje. Nie przyszło mi nawet wtedy na myśl, że się ktoś zainteresuje, dlaczego to ćwiczę, do czego to potrzebne.\nByła prasa, którą się rozwoziło i czytało. Później był egzamin z wojskowości i z tego szkolenia również. Potem była przysięga. Każde zebranie zaczynało się od modlitwy „Ojcze nasz”, którą zawsze odmawialiśmy, stawało się na baczność, trzeba było honory wojskowe oddawać. Na pomniku koło sejmu jest wypisana rota przysięgi, którą składaliśmy. Potem byłam piątkową i ja z kolei już miałam swoje dwie, albo chyba trzy „piątki”, o których wiedziałam, szkoliłam.\nTrudno mi powiedzieć. Raz na tydzień były zebrania, trzeba było wyczerpać materiał i zgłosić, że już, wtedy przychodzili. Główna nasza od sanitariatu Jadwiga Jabłkowska przychodziła, wtedy zakładała wojskowe odznaki do tej uroczystości. Odbywało się to nawet w mieszkaniu mojego brata na Bednarskiej 6. Wiedząc, że front wschodni się zbliża, wszędzie Niemców się otacza, postanowiliśmy, że jednak weźmiemy ślub, już będziemy małżeństwem, jak to się przewali, jak wojna się skończy. W ostatnią niedzielę karnawału w kościele na ulicy Senatorskiej u Świętego Antoniego wzięliśmy ślub, nie obawiając się, że to był 13 lutego. Przeciwnie, świetny nam się okazał ten trzynasty, wspaniałe małżeństwo. Na tym ślubie była cała grupa moich „piątek”, wyszkolonych i znajomych oraz męska cześć Arkadiusza. Przynieśli nam, dali w kościele ryngraf Matki Boskiej Ostrobramskiej z koroną, który wisi tu na ścianie. Jak wychodziłam z Warszawy tylko z teczuszką, to wzięłam parę zdjęć, nasze matury i ten ryngraf. To jest pamiątka, prezent od naszych. Jest jeszcze fotografia jak obchodziliśmy złote gody, pięćdziesięciolecie małżeństwa. Zaprosiłam również jedną z naszych łączniczek, która wtedy, jako łączniczka na Bednarską 6, gdzie odbywał się obiad, bo u brata było duże mieszkanie, przyniosła nam kwiaty. Dostała rozkaz, że ma zanieść „Tam nasi ślub biorą, masz zanieść na Bednarską 6 od nas te kwiaty”. [To było] duże naręcze. Potem mi opowiadała „Słuchajcie, jak się bałam, nie wiedziałam, kogo zastanę, idę do obcego miejsca” – bo akurat nic wspólnego z tym lokalem nie miała. Zadzwoniła, mój brat otworzył, jako właściciel mieszkania. Dała kwiaty, powiedziała, że dla państwa młodych, nie powiedziała nawet od kogo, bo nie wiedziała, komu ma to powiedzieć, [uznała,] że się domyślimy. Zostawiła to. Potem na pięćdziesięcioleciu była naszym honorowym gościem z tamtych czasów.\nJak była pani ubrana? Jak wyglądał ślub w latach okupacji?\nNie brałam ślubu w bieli. [Z uwagi] na ówczesne warunki, to była ciemnogranatowa wełniana koronka, ale nie przezroczysta, tylko tłoczona w formie koronki. To była suknia. Do tego [miałam] białe kwiaty. Tak uważałam, zresztą wszystkim, którzy przyszli, też się to podobało, że biel to jest kolor radości, a my jesteśmy jednak w takiej sytuacji, że to nie pasuje. Braliśmy ślub rzymski na mszy świętej, [która trwała] całą godzinę, bardzo uroczyście.\nByło wesele, przyjęcie?\nBył obiad. Przyjechała rodzina z Legionowa, teściowie przecież tutaj mieszkali, rodzina pod Legionowem, gdzie dziadek mojego Arkadiusza żył i prowadził duże gospodarstwo rolne. Była godzina policyjna, po której już nic nie można było robić. Ostatnia msza święta była o pierwszej po południu. Potem był obiad, a po obiedzie z kwiatami, z bukietem jechaliśmy stamtąd na Czerniakowską do naszego mieszkania zwyczajnie tramwajem.\nRodzice nie mieli nic przeciwko temu, że państwo chcą się pobrać, nie mówili, żeby poczekać do końca wojny?\nAbsolutnie, ale na przykład mama męża chciała, żeby to odwlec, że będzie inna atmosfera, że będzie zupełnie inaczej. Myśmy właśnie uważali, że nie wiadomo, co nastąpi, my się chcemy teraz połączyć i zawrzeć ślub. Jak się zaczynało Powstanie to byłam już w połowie ciąży. Uważaliśmy, że niech będzie dziecina, zobaczymy. Wydawało się, że to inaczej się potoczy, a potoczyło się zupełnie inaczej. Córa urodziła się w Częstochowie, gdzie odnalazłam swojego brata z rodziną i gdzie pojechaliśmy. Po Powstaniu odnalazłam rodziców.\nPrzejdźmy do 1 sierpnia 1944 roku.\nWiedzieliśmy, że front jest bardzo blisko, już było słychać strzały. Już się cieszyliśmy, wiedzieliśmy, że Powstanie ma być, nie było jeszcze terminu, ale przecież jak już są tutaj, jak idą, to my razem, na koniec jeszcze wykażemy się wobec tych Niemców. Mąż przyjechał do swojego wujka, który na północ od Legionowa na Michałowie miał gospodarstwo po dziadku. Lubił zawsze podczas żniw kosić. Kiedyś zawsze w lecie jeździł do dziadka na wakacje w lecie, to nauczył się kosić. Jak się żniwa odbywały, to kosił. Zatrzymał tę tradycję. Pojechał. Ja byłam na urlopie. Byłam w ciąży, to nie nadawałam się do takich robót, albo dłuższego pobytu na prażącym słońcu. Przyszedł do mnie łącznik, bo jego nie zastał, z wezwaniem na zebranie 1 sierpnia o godzinie czternastej, [powiedział], że ma się stawić na Żwirkach. Dwa dni wcześniej, albo poprzedniego dnia, pojechałam do Legionowa, wysiadłam, podeszłam na wieś, gdzie spotkałam go na polu przy kosie.\nWróciliśmy do Warszawy na obiad do moich rodziców około pierwszej, bo na czternastą miał mieć zbiórkę. Poszedł na zbiórkę, a ja z moją mamusią pojechałam tramwajem do naszego mieszkania na Czerniakowską, ponieważ mieliśmy mieszkanie z łazienką. Moi rodzice nie mieli sanitarnych urządzeń. Mamusia chciała się wykąpać, więc pojechała ze mną tramwajem. Chyba około czwartej Arkadiusz wpada do domu, mówi „Zaczęło się! Natychmiast wychodzę, tylko muszę coś wziąć”. Coś brał, jakiś dokument, coś, co było potrzebne. Miał już wyznaczone miejsce właściwej zbiórki. „Zostańcie z Bogiem”. I już go nie było. To było takie pożegnanie. Mamusia wychodzi z wanny, a na Czerniakowskiej już się zaczęło, już było widać, już tramwaje przestały jeździć, było słychać pojedyncze strzały. „Muszę jechać do ojca”. Mówię „Nie ma czym jechać, musi mamusia zostać aż to ustanie”. Nam się wydawało, że jak Powstanie, to teraz już tylko będą Polacy i wszystko już będzie łatwe. „Tata sam został, nie może sam zostać. Muszę jechać”. Pomimo sprzeciwów wybiegła na piechotę kawałkiem Czerniakowskiej, Książęcą do góry, potem Nowym Światem. Na ulicach było już pusto. Później mi to opowiadała, ja już tego nie widziałam. Cały czas nie wiedziałam, co się z matką stało. Zgarnęli przechodniów do muzeum w Alejach Jerozolimskich, mamusię też. Ale uważała, że nie, bo musi do ojca. Wybiegła sama i pod murami, od bramy do bramy, dobiegła do uniwersytetu.\nMiała tam wielkie przeżycie, o którym nie wiedziałam. Wprawdzie wyszła z niego cało, ale było duże zagrożenie. Niemcy, którzy byli na terenie uniwersytetu, wpadli w popłoch, bo już było wiadomo. Przy czym powstańcy byli przez nich nazywani bandytami, Banditen, Banditen . Jak Niemiec, nie wiem, czy to był oficer, czy podoficer, zobaczył, że mamusia wbiega z ulicy na teren uniwersytetu, zatrzymał ją. Potem ściągnęli jakiegoś prywatnego człowieka, który był mamusi znajomym, bo był bratem palacza, [pracownika] miejscowej kotłowni, który ogrzewał bibliotekę. Też mu pomagał i pracował. Ustawił ich i chce do nich strzelać, bo uważa, że Banditen . Przyszedł drugi, równy mu stopniem i uspokoił go. Mamusia chciała powiedzieć, że tu mieszka, wytłumaczyć, że idzie tylko, bo zaraz jest jej mieszkanie. Nie umiała po niemiecku, nie wiedziała jak powiedzieć. Nawet śmiesznie zaczęła, chciała powiedzieć i nie wiedziała jak, tylko mówiła cały czas: Ich wohne , to znaczy: „Mieszkam”. „Co mieszkam?”. Nic im to nie mówiło. Ale jakoś ten drugi się domyślił i puścił tych dwoje. Jacy bandyci? Starsza kobieta i starszy człowiek. Była z tatusiem. Tatuś był wykorzystywany do różnych czynności przez Niemców, bo cały czas utrzymali uniwersytet, nie został zdobyty. Wprawdzie od Powiśla, od ulicy Oboźnej, „Krybar” ze swoją jednostką działał i usiłował zdobyć.\nMój Arkadiusz był też blisko rodziców, walki były przy kościele Świętego Krzyża, gdzie był z jednostką. Drugiego września został nawet ranny.\nTak było na początku. Później, udzielałam się, miałam kontakty. Na rogu w podziemiach, gdzie był jakiś duży zakład pracy, jakaś fabryka, nie pamiętam już co, Powstańcy zaraz utworzyli szpital polowy, gdzie chodziło się na dyżury.\nNa rogu Czerniakowskiej i Górnośląskiej, na dole. Pamiętam, że tam chodziłam. Dużo czasu spędzało się w piwnicach, bo wciąż były naloty. To było bardzo trudne.\nPotem były komitety blokowe, był jakiś zarząd budynków, była wspaniała organizacja wewnętrzna. Była informacja, dostarczali nam prasę podziemną roznoszoną przez harcerzy. Były wspólne akcje grupowego gotowania z zapasów, które były w mieszkaniach.\nDo szpitalika musiałam wracać, były bardzo trudne przejścia pod tunelami, piwnicami.\nMój Arkadiusz trzy razy przyszedł na przepustkę. Nocą dostawali przepustki i wtedy nocą mogli się przedzierać. Przyszedł i opowiadał. Nie wiedział, gdzie ja jestem, ale akurat zastawał mnie wtedy. Raz przyniósł bochenek chleba. Powiedział, że jak ich kucharz dowiedział się, że do żony ma przepustkę, to natychmiast dawał każdemu chleb albo bułki, żeby ludziom cywilnym dać, bo oni mieli duże zapasy żywności, bo przejęli różne składnice. Przyszedł. Wystraszyłam się, bo sama w mieszkaniu i słyszę zgrzyt klucza. Klucze od mieszkania miał. Zaciemnienie było, świateł w nocy nie można było palić w ogóle. Po ciemku, też nie wiedział, czy jestem, czy mnie nie ma. Czasami przecież mnie nie było. Opowiadał wtedy gdzie jest. Był na Świętokrzyskiej w pierwszych dniach, kiedy ludzi przed czołgiem pędzili. Widział to. Jeden z dowódców zginął na zapleczu Nowego Światu, miedzy Świętokrzyską a Nowym Światem. Później mi pokazywał, w którym to było miejscu. Mówi: „Powiedział do mnie »Schyl się, bo cię trafią«”. Schylił się, a oni strzelili i tamtego zabili.\nW którym miesiącu ciąży była pani jak wybuchło Powstanie?\nTo już była prawie połowa. Jak wychodziłam z Warszawy, to był środek października, to była dokładnie połowa. W dodatku miałam komplikacje, dlatego że powinien był być lekarz, który by mnie uspokoił. Były takie objawy, że wydawało mi się, że to koniec z tą ciążą. Ale jakoś to się utrzymało szczęśliwie.\nPani zgłosiła się na ochotnika do tego szpitala?\nPoszłam jako sanitariuszka.\nPani wiedziała, że ma pani iść na ten punkt?\nW zasadzie miałam zgłosić się do szpitalika dziecięcego. Nasze szkolenie obejmowało nie tylko wykłady i ćwiczenia w mieszkaniu, ale również miałam praktykę szpitalną na ulicy Kopernika. Urlop wtedy wzięłam w lecie i całe dwa tygodnie byłam w ambulatorium, żeby się oswoić, zobaczyć. Potrafiłam już bandażować, widziałam, jak lekarze zakładają opatrunki. Wiedzieli, że przychodzimy się szkolić, pokazywali nam różne rzeczy.\nPotem byłam w szpitalu na Solcu, gdzie też nas szkolili. Pamiętam, że były lalki i trzeba było nauczyć się przewijać niemowlę, robić różne rzeczy, zaściełać szpitalne łóżka, jak ranny leży i nie można [go] poruszyć. Potem jeszcze mieliśmy jakąś praktykę na Oczki w szpitalu Dzieciątka Jezus. To było uzupełnienie do wyszkolenia.\nMogłam to robić, tylko musiałam bardzo ostrożnie, bo nie mogłam nic dźwignąć. Ale trzeba było. Wieczorami przed pójściem na spoczynek, bo przestawali w nocy strzelać (później strzelali i w nocy), to myśmy takim przejściem chodzili na sąsiednie podwórko, gdzie była figurka Matki Boskiej. Wszyscy mieszkańcy wspólnie i my modliliśmy się i śpiewaliśmy „Wszystkie nasze dzienne sprawy”, już nie bojąc się nawet, że będzie nas słychać, że jest grupa ludzi, że mogą nam coś zrobić.\nPamiętam jakiegoś konia, którego zastrzelili i było z niego mięso. Jedliśmy tę koninę, chociaż każdy mówił, że nigdy w życiu koniny nie zje. Ale z głodu się zjadło, nawet pomimo tego, że był przysypany pyłem, bo jednak w piwnicach to się odbywało, gdzie stale leciał jakiś pył. Nie było takie złe.\nZ mąki, którą Arkadiusz przynosił, znajoma pani, która mieszkała na dole, pracowała w naszym biurze jako sprzątaczka, znała się na kuchni, na wszystkim, pyszny chleb upiekła i wszystkich mogliśmy częstować, że to właśnie od Powstańców, którzy naprawdę walczą.\nSzpital był po tej stronie, gdzie był hotel Solec, bliżej centrum czy Wilanowa?\nTo było przy Zagórnej. Do 15 września byli tylko Powstańcy.\nMieszkałam wówczas na Czerniakowskiej 176 czy 178, chyba dobrze pamiętam. To jest sąsiedni dom, gdzie teraz jest budynek i wielki pomnik Jana Nowaka-Jeziorańskiego. […]\nJaki był pani najgorszy dzień w Powstaniu Warszawskim? Śmierć jakiegoś Powstańca w szpitalu?\nW międzyczasie zrobiłam mojemu Arkadiuszowi sweterek na drutach, bo lubiłam to i coś mu przerabiałam. Wziął ten sweterek. Rano budzę się, bo słyszę na podwórku jakąś głośną rozmowę. Mieszkałam na pierwszym piętrze, było dobrze słychać. Ktoś pyta o mój adres, o mój numer mieszkania. Mówią, że wejście jest od drugiej strony. Od strony, od której słyszałam, była tylko loggia. Przychodzi do mnie łączniczka, upewnia się czy to ja i mówi „Pani mąż został wczoraj ranny, jest w szpitalu na Świętokrzyskiej i prosi, żeby pani przyszła”. Nic więcej nie wiedziała. Do szpitala nieśli go na noszach. Jak zobaczył łączniczkę, to przywołał i prędko tę wiadomość do mnie przesłał, żebym przyszła. [Zapytała, czy to nie] będzie dla mnie trudne, jak to w ogóle zniosę i czy potrafię, czy dotrę do niego. Mówię „Oczywiście, natychmiast”. Wtedy dopiero przeszłam przez Warszawę tak jak on chodził do mnie na przepustki nocami.\nSzłam w biały dzień ogrodami, które są aż do Książęcej, było jakieś przejście koło Ludnej i potem na Książęcą. Wzdłuż Książęcej po lewej stronie jak z dołu się idzie, był przekop, który był osłonięty, ale trzeba było iść cały czas w pozycji przykurczonej, co dla mnie też już było bardzo trudne. Nie mówiąc o tym, że jak przechodziłam z piwnicy jednego domu do drugiego, jak wszyscy inni, którzy musieli się przemieszczać, to nie wiedziałam, czy wyjdę, bo nie widziałam końca tego. Musiałam macać, nie wiedziałam jak się idzie, tu nisko, a ja muszę iść, bo on mnie wzywa. Jak doszłam Książęcą na górę, to potem było przejście przez ulicę na prawą stronę, gdzie przy samym Nowym Świecie pod dużymi budynkami były jakieś bramy. Potem była barykada przez Nowy Świat. Jak patrzyłam w prawo, to na rogu Nowego Światu i Alej Jerozolimskich był bank, gdzie byli Niemcy, którzy strzelali, więc musiała być barykada, żeby można było przejść. Z drugiej strony jeszcze nie wiedziałam, czy w mojej szkole, która była tak niedaleko na placu Trzech Krzyży, gdzie się Aleje Ujazdowskie zaczynają, są Niemcy. Nie wiedziałam, a oni i stamtąd mogli strzelać. A ja przechodziłam i potem z placu Trzech Krzyży wchodziłam do jakiegoś budynku i potem szłam już tylko piwnicami z domu do domu.\nStraszne sceny widziałam, z małymi dziećmi, z chorymi ludźmi. Wszyscy byli w piwnicach, bo ostrzał był i bombardowali z góry. Wyszłam, przez Aleje Jerozolimskie doszłam do ulicy Jasnej, gdzie było wielkie gruzowisko, po którym się szło. Było mi trudno. Pamiętam ludzką rękę, jak ktoś mi podawał i pomagał przejść, jak zobaczył, że stoję taka bezradna, [nie wiem] jak przejdę, nie ma się czego chwycić. Doszłam do Świętokrzyskiej, widziałam Prudential z polską flagą wysoko. Domy paliły się, były tak rozgrzane, że nie można było chodzić chodnikami, jeżeli jeszcze gruzu na nich nie było, tylko środkiem jezdni, bo było tak gorąco, że nie dało się.\nDoszłam do Świętokrzyskiej. Szpital był nie tu, gdzie obecnie Poczta Główna, tylko troszkę dalej. Byłam tam kiedyś w PKO. [Szpital] był w podziemiach, na wierzchu było już zrujnowane. Pokazali mi jak się wchodzi. Weszłam, bo miałam wiadomość, że [mąż] jest w tym szpitalu. Szukam, pytam, takiego w ewidencji nie mieli. Ale jakoś popytałam, weszłam, znalazłam go. Leżał zarośnięty, bo niegolony od paru dni. Moje pytanie „Co oni ci zrobili?”. Bo do tej pory nie wiedziałam, co mu właściwie jest. Wtedy dopiero się dowiedziałam, opowiadał jak mieli akcję na Traugutta na pałac Raczyńskich, na Akademię Sztuk Pięknych. Przez mur, którym było to odgrodzone od ulicy, był otwór. Mieli zdobywać pałac Raczyńskich, w którym byli Niemcy. Mam opisane przez mojego Arkadiusza, jak [wyglądał] ten moment. Opisał jak to było. Razem z dowódcą i innymi przeszedł przez tę dziurę i mieli strzelać. Dostał karabin, mieli strzelać do Niemców i zdobywać pałac, ale Niemcy mieli karabin maszynowy i zaczęli ich bardzo ostrzeliwać, paru od razu się wycofało z powrotem do tej dziury. Dowódca zniknął z pola widzenia. Jak się potem okazało, zginął ten „Żurawel”, chyba taki miał pseudonim.\nMąż, jak to opisuje, chronił się za jakimś drzewem, usiłował strzelać, bo miał taki rozkaz, że ma strzelać z karabinu. Jak [Niemcy] strzelali z tego karabinu maszynowego, to się rzucił na ziemię i wtedy poczuł. Dostał przestrzał tuż przy kręgosłupie lędźwiowym. Na szczęście kulka wyszła, na wylot tylko przestrzelili. On tego nie wiedział. Noga zdrętwiała mu całkowicie, nie mógł się poruszać. Już nikogo z naszych nie było, już wszyscy się wycofali. Było mu bardzo trudno, ale chwycił karabin, który dostał tylko na tę akcję, musiał [go] donieść z powrotem. Nie chodzili na co dzień z karabinem, bo było mało. Wycofał się jakoś. Dobiegli z tamtej strony, pomogli mu przejść i natychmiast odnieśli go do szpitala, bo stwierdzili, że musi być w szpitalu, gdzie byli jednak lekarze chirurdzy. Chociaż nie było światła, wody to ta pomoc była fatalna.\nDługo pani została przy mężu?\nZostałam przez cały dzień i całą noc. Potem znowu szłam do domu.\nNie korciło panią, żeby zostać?\nNie tylko korciło, ale miałam dokładne plany. Ale stamtąd jeszcze musiałam wrócić po coś do domu. Zima szła, [mąż] nie miał ubrania, miał przestrzelone, miałam mu przynieść ubranie. Opowiedział mi jak to było. Trochę krwawił, więc jednak były nerki naruszone. Ale powiedzieli, że i tak nie będą operować, że na szczęście kuli nie ma. Leży. Potem wróciłam, już nie bojąc się tak, bo wiedziałam jak się szło w tamtą stronę. Drugiego dnia z odpowiednimi rzeczami, nawet z jedną znajomą mi osobą z tego domu, szłam, bo ona powiedziała „Jak on tam jest, to mój Janek też musi gdzieś być”. Janek rzeczywiście był u „Krybara” na Powiślu i też niby zdobywał Uniwersytet. Dostał jakiś postrzał w nogę i jakoś wrócił do domu, o lasce się przywlókł, bo miał pełno odłamków i w ogóle nie mógł brać [udziału w walce].\nPoszłam później jeszcze raz do mojego Arkadiusza. Nie miał wysokiej temperatury, jakby się wydawało, że mógłby mieć. Wtedy brałam udział w ewakuacji szpitala, ponieważ rozeszła się wieść, że Niemcy, idąc od Starówki strzelają w szpitalach do rannych, którzy nie mogą wstać i wyjść. Wobec tego [była] ewakuacja szpitala. Punktem przelotowym były Aleje Jerozolimskie, przez które trzeba było się przedostać i gdzieś, do innego miejsca holować rannych. Brałam w tym udział, pomagałam. Ciąża była już bardzo widoczna. Ze względu na to, jak zobaczyli, że to mój mąż, to brali go wtedy jako jednego z pierwszych na nosze. Ale do tego trzeba było dwóch ludzi. Była piękna, wrześniowa, księżycowa noc. To był początek września. Szliśmy. Jak się udało przejść przez Aleje Jerozolimskie barykadą, gdzie też był ostrzał niemiecki, donieśli, doprowadzili na Hożą 13, gdzie później było pogotowie. Byłam już całkowicie zdecydowana, że idę do domu tylko po zimowe rzeczy i wracam, bo tu już będzie łatwiej [przejść] przez plac Trzech Krzyży od razu na Hożą. Jak poszłam, to już następną noc spędziłam w piwnicy i zaraz weszli Niemcy. Dla mnie to się urywało, już nie wiedziałam, czy wyzdrowiał. Jak się Powstanie skończyło, jak już wiedziałam, że koniec, to nie wiedziałam, czy podał się za osobę cywilną, bo mógł, mundurów nie było, mógł podać się za jeńca, bo już zaczęli honorować Armię Krajową, że to są żołnierze, prawa były przyznane. Nie wiedziałam, jak zrobił, jaką [podjął] decyzję, nic nie wiedziałam.\nZ kim pani była w piwnicy jak Niemcy wpadli, z sąsiadami czy z inną ludnością cywilną?\nZanim Niemcy wpadli, to nasi, którzy się wycofywali, bo przesuwali się już z tych budynków, kazali nam wszystkim zejść do piwnic i pozajmowali mieszkania, również moje. W nocy była akcja niemiecka, ostrzeliwali bardzo. Jak się potem okazało, strzelili w ścianę do mojego mieszkania od strony północnej. W murze była wielka wyrwa, cegły, które z tego leciały, były po przeciwległej stronie pokoju na tapczanie, na którym sypiałam. Gdybym tej nocy spała, to w ten sposób, zupełnie nieprzewidzianie, zginęłabym, ale byłam w piwnicy. Rano, jeszcze Niemcy nie weszli, Powstańcy wycofali się. Jeden z nich, młody, jeszcze zbiegł do piwnicy i krzyczał, że nic nie widzi, jakoś oczy mu zaprószyło, nie wiadomo, czy na stałe czy chwilowo. Nie wiem, w którym mieszkaniu był. Nikt mu nie mógł pomóc, przede wszystkim było ciemno, nikt nie wiedział, co z tym, zrobić. Płakał i rozpaczał, że nic nie widzi. Poszłam na górę do swojego mieszkania i zobaczyłam, że dalej trzeba być w piwnicy. Wobec tego zgarnęłam do szkolnej teczki maturę męża, moją, świadectwo ślubu, parę zdjęć. Wzięłam jeszcze ze sobą ten ryngraf, prezent ślubny od naszych Powstańców. W piwnicy czekamy, niektórzy z dziećmi.\nPiwnica miała zakręt. W pewnej chwili słyszymy jak rzucają do piwnicy granaty. Myśmy byli za zakrętem, więc nie robiły nam krzywdy, ale za chwilę mogli wejść i rzucić już wtedy na wprost. Jakaś kobieta umiała po niemiecku, zaczęła wołać: Achtung, Achtung, Hier sind Frau und Kinder . – „Uwaga, tu są kobiety i dzieci”. Wtedy wołają, żeby wychodzić: Raus!. Ludzie popatrzyli na siebie, kto pójdzie pierwszy. Wskazali na mnie, powiedzieli „Pani nic nie zrobią, bo pani jest w ciąży, na ogół nie krzywdzą wtedy kobiet”. Wychodziłam pierwsza, taka zakurzona, cała przyprószona, bo jak wrzucali granaty, to tynk leciał. Bałam się, jak to będzie. Musiałam jednak sprawiedliwie stwierdzić, że ludzie wszędzie są [różni]. Stał młody chłopak, którego pewno niedawno do wojska wzięli, przestraszony. Jak spojrzał na mnie, od razu pogłaskał mnie po ramieniu, uspakajał mnie i mówił „Spokojnie, spokojnie”.\nNiemiec, młody chłopak. Ale to już chyba nie było SS. To byli sami młodzi z poboru, sami przestraszeni, nie wiedzieli, co robić, widzą ludzi cywilnych, prywatnych zupełnie. Wyprowadzili nas na ulicę [Cecylii] Śniegockiej, która tam dochodzi, mężczyzn na jedną stronę ulicy, kobiety na drugą stronę. Kobiety płaczą, bo boją się, że wezmą mężczyzn i rozstrzelają, bo na początku Powstania w takich okolicznościach robili tak ze wszystkimi mężczyznami. Wzięli ich tylko do noszenia rannych i poległych na ulicy. Nas poprzez te skarpy w Aleję Szucha, gdzie spędziliśmy noc. Władowali nas do cel, myśmy siadali na podłodze, na betonie, bo nic nie było. Ciemno, światła nie palą. Miałam już wtedy biegunkę, bo jednak chorowało się na te sprawy. Strasznie chciałam wyjść do toalety. Ludzie zaczęli wołać do Niemca, który stał za drzwiami i pilnował z bronią, że kobieta [chce iść] do toalety. Popatrzył, zgodził się na to i jakoś mnie doprowadził. Fatalna sytuacja z taką biegunką. Poszedł sobie. Wyszłam znowu na korytarz i nie wiem jak trafić tam, przynajmniej do moich znajomych z tego samego domu, z którymi byłam. Ale jakoś doszłam, dosiedziałam do rana. Rano wszystkich [wygnali] na ulicę.\nJak nas gnali, to dali nam po drodze posiłek. Już Rada Główna Opiekuńcza wtedy działała. Jak szliśmy pod skarpą, [dostaliśmy] jakieś płatki na mleku. Potem wyprowadzili nas na Dworzec Zachodni do pociągu do Pruszkowa. Dziwne uczucie, jak chodziło się po tej Warszawie, bo właściwie wędrowałam trzy razy po tych ulicach i po tych miejscach, a tutaj zwyczajnie na działkach pracowniczych pomidory rosną. Myśmy zrywali te pomidory, ale to było fatalne przy tych biegunkach. Astry kwitną, wrzesień, w ogóle inny świat.\nGdzie panią przewieźli z Pruszkowa?\nJak nas wsadzili do wagonów, to jechałam z siostrą mojej bratowej, której pracę wtedy załatwiłam. Ona też mieszkała w tym samym domu, tylko od ulicy. [Była] z mężem, który przyszedł z odłamkami. Jego zabrali, myślała, że zginął, ale następnego dnia, jak byliśmy już w tej grupie na chodniku w Alei Szucha, zobaczyła, że dalej prowadzą jakąś grupę i wypatrzyła go. Mówię: „Co ty? Coś ci się zdaje”. – „To jest mój Janek”. Okazało się, że nic im nie zrobili, tylko wykorzystali ich do noszenia i potem też dołączyli, tak że połączyli się. Miał rodzinę w Pruszkowie, matkę, brata i siostrę, był z Pruszkowa. Na wszelki wypadek pomyślałam i poprosiłam: „Podajcie mi adres w Pruszkowie. Gdybym była w Pruszkowie, to nie wiem, gdzie się udać”. „Będziemy się jakoś starali dostać na ulicę Klonową”. Wtedy świetnie zapamiętałam sobie adres, teraz na pewno pomyliłam. Obóz był straszny, było w nim tyle ludzi, biednych, nędznych, którzy siedzieli. Roznoszono tam nawet jakąś żywność. To był obraz nędzy i rozpaczy. Patrzę, siedzi lekarz Niemiec, a przy nim paru Polaków w kitlach, młodych lekarzy. […] Obok mnie siedziała koleżanka Marysia, której mąż był jednym z tych młodych lekarzy. Prędko patrzą, jaka jest sytuacja, prędko napisał karteczkę, że grozi mi poronienie. Dochodzę do tego lekarza. Lekarz popatrzył, skierował mnie do szpitala w Komorowie, żebym mogła wyjść z obozu. Mnie nie groziło poronienie, ale to był jedyny powód, jaki mogli w stosunku do mnie podać. [Wyszłam] z tego obozu z grupą prowadzoną przez pielęgniarkę, różnych, przeważnie starszych osób, którzy rzeczywiście nadawali się do szpitala. Zaraz za bramą pielęgniarka odeszła, puściła wszystkich, każdy poszedł w swoją stronę, tylko niektórzy, co nie mieli dokąd pójść, naprawdę udali się do tego szpitala. A ja prędko do tamtych znajomych, odnalazłam [ich]. Takie to było szczęście. Ta pani zdjęła z nas bieliznę, uprała, łóżko było i pościel, jedzenie zwyczajne, na przykład ugotowane kartofle.\nJak pani mąż opuścił Warszawę?\nW Pruszkowie, w Tworkach odnalazłam swoją rodzinę. Odnalazłam ich adres, znając nazwiska. Miały już gości z Warszawy, przyjęły do siebie. Przeszłam, bo tutaj nie miałam warunków, za dużo nas było.\nO mężu nie miałam wieści aż do pierwszych dni po Bożym Narodzeniu. W międzyczasie pracowałam nad tym, żeby zdobyć jakieś dane, może ktoś coś wiedzieć o Legionowie, o rodzinie. Gdzieś w urzędzie w Pruszkowie spotkałam znajomą tej rodziny, która powiedziała, że tego domu [nie ma]. A to nieprawda, bo ten dom ocalał i stoi do tej pory. Jak szedł front wschodni byli ewakuowani do Łomianek. Potem powrócili. Szukałam i odnalazłam mojego brata z całą jego rodziną. Ponieważ był na wakacjach pod Warszawą, to jego prowadzili inaczej i nie mógł dojść do Powstania, bo most był już zamknięty, musiał wrócić do Wiśniewa. Był z rodziną w Częstochowie. W Jaktorowie odnalazłam znajomych moich rodziców. To był przyjaciel mojego tatusia z pierwszej wojny, który też służył w wojsku carskim. Przenieśli się do Częstochowy. Z Częstochowy pisałam do urzędów pracy. Dostałam listę. [Myślałam], że może [wzięli go] gdzieś na roboty, bo brali również młodych ludzi na roboty. Nie znalazłam w tych wykazach, pokazali mi chyba niekompletne, bo jak się okazało, był tam. Był wieziony transportem, ale ja nie odnalazłam. Szukałam na różne sposoby. Mój brat, który był prawnikiem, ale mając już wtedy trójkę małych dzieci i żonę, jeszcze teściowie jakoś się dołączyli do nich, pracował jako nocny dozorca w „Gazecie Częstochowskiej”. W nocy trzeba było pilnować urządzeń albo po prostu i był i spał. W dzień jak miał wolne mógł w rodzinie się udzielać i troszeczkę gdzieś coś zarobić. Zawsze czytałam ogłoszenia w gazecie. Pomyślałam sobie, że może rodzice z Legionowa się odezwą i dałam takie ogłoszenie: „Arkadiusza Głuszcza poszukuje żona Janina, Częstochowa, ulica Nadrzeczna 28”. Jednego dnia było tylko to ogłoszenie, tylko jeden raz, nie codziennie przez jakiś czas.\nLudzie wysyłali paczki do obozów jenieckich dla swoich bliskich. Wtedy pakowali te różne rzeczy w takie gazety z ogłoszeniami i tak leciało. Ta gazeta z moim ogłoszeniem dotarła do obozu, w którym wtedy był mąż. Podał się od razu za Powstańca i był zawieziony na razie do szpitala w Zeithain na leczenie. Już nawet wtedy chodził, ale do końca musiało się to wszystko zagoić. Potem przenieśli go do Mühlbergu, do normalnego obozu dla Powstańców i innych, nawet jeńców jeszcze z początku wojny. Przychodzi kolega i mówi do niego „Słuchaj, odnalazłeś żonę, już wiesz o żonie?”. Rozmawiali między sobą, znali się. [Mąż] martwił się o mnie, nie wiedział, co ze mną, co z ciążą. „Co? Gdzie?” – „Tam, na tablicy wisi ogłoszenie”. Leci, szuka, nie znalazł. To było po drugiej stronie. Jak potem odwrócili na drugą stronę ten kawałek gazety z tym ogłoszeniem, jest moje ogłoszenie. Od razu mógł napisać do mnie list, bo był mój adres.\n[To było] bardzo smutne, najsmutniejsze w życiu Boże Narodzenie bez niego, a jeszcze aresztowali mojego brata, który pojechał kupować na święta jakąś żywność dla rodziny i złapali go za szmugiel i wsadzili razem z moim ojcem w Kielcach do więzienia. Ojca puścili, bo starszy, a tego zatrzymali. Brata nie ma, nie wiadomo, co z [mężem]. Zaraz po Bożym Narodzeniu przychodzi list na jakimś druku. Oglądam, patrzę, jakieś znajome pismo, ale przez myśl mi nie przeszło, że to pisze Arkadiusz. [Napisał] na druku, który wydawali, a gromadził druki, bo nie miał do kogo pisać, nie wiedział dokąd. Napisał do mnie, że jest, że go odnalazłam, że dobrze się czuje, przecież była cenzura tego. Była podkładka, która się odrywała, z jego adresem i tylko tam można było ołówkiem napisać parę słów. Przechodziło to przez cenzurę. Mogłam mu odpowiedzieć, gdzie jestem, że jestem z rodzicami, razem z rodziną w Częstochowie, że czuję się dobrze. Jak dziś pamiętam, jak pisałam mu, że za miesiąc jest rozwiązanie, a ja nawet mogę podbiec. Wydawało mi się, że jak tak napiszę, to będzie się orientował, że jestem [w] formie, bo tak rzeczywiście było. Tak się odnaleźliśmy. 15 stycznia przeszedł front wschodni i już urwała się korespondencja, ale przynajmniej on wiedział, a ja o nim, że żyje, że jest wyleczony.\nKiedy państwo się spotkali?\nWrócił pierwszym legalnym transportem repatriacyjnym. Jak do Mühlbergu dochodził front wschodni, wiedzieli, że z tamtej strony jest drugi front, gdzie są Amerykanie i Anglicy, a tutaj przychodzą Ruscy. Skrzyknęli się i nawet niektórzy Niemcy, którzy ich pilnowali, nocą wyszli z obozu i poszli na zachód. Dotarli do strefy amerykańskiej. Był w tej strefie i stamtąd, jak już były organizowane oficjalne [transporty]. Ludzie, którzy wracali na własną rękę, bardzo często ginęli, jak przechodzili do Polski. Przyjechał oficjalnym transportem. Oczywiście jechał do Częstochowy, gdzie miał adres. Dojechał tam, ale powiedzieli mu „Nie, panie, już wyjechali w kwietniu”. A on wracał jesienią. Jedzie do Warszawy. Odnalazł mnie. Córka miała wtedy już dziesięć miesięcy.\nJaki to był miesiąc, jak pani zobaczyła męża?\nChyba dwudziesty któryś, to było jakieś święto Matki Boskiej, to pamiętam. My oboje przez cały czas mieliśmy wielką intencję do Matki Boskiej. On się tam modlił, ja się tu modliłam i jakoś nam to było dane.\nKiedy córka się urodziła?\nJest Elżbieta Maria, a być może miała być Maria Elżbieta, gdyby się urodziła dzień później. Wyliczone mniej więcej był na te dni. Urodziła się nie 2 lutego na Matki Boskiej Gromniczej, tylko 1 lutego. Przy czym urodziła się w szpitalu miejskim, który był na tyłach kościoła jasnogórskiego. Biorąc pod uwagę obliczenia i wiedząc, że nie może mnie to zastać, gdzie mieszkam z bratem i jego rodziną, [gdzie jest] troje małych dzieci i tyle osób na kupie, poszłam i dali mi skierowanie, że mogę się tam zgłosić. Powiedziałam: „Jest godzina policyjna”. Poprosiłam tatusia, żeby mnie odprowadził po południu jak przyszedł z pracy. Odprowadził mnie do szpitala. Przyjęli mnie i miałam czekać. To był ostatni dzień stycznia. Tak mi się wyliczyło. Przyjmą mnie, to poczekam. Przyjęli mnie rzeczywiście. Nie było światła, szyby wyleciały, ponieważ już front przechodzi, to było zamieszanie, różne wybuchy, mieli trudności z wodą, ale szpital funkcjonował. Przy czym od razu odnaleźli się lekarze z Warszawy, była jakaś położna z Warszawy z ulicy Karowej. Nie czekałam długo, wycelowałam. Następnego dnia mój brat przyszedł mnie odwiedzić. Wtedy już wyszedł z więzienia, jak front przeszedł, to wypuścili wszystkich, i tych, których nie należało wypuszczać, ale otworzyli bramy, wszystko wyszło, on też przyjechał. Przyszedł mnie odwiedzić, zapytać jak się czuję. Przyniósł mi coś, co mamusia ugotowała dla mnie do jedzenia. Przed południem odszedł, a o drugiej ona się urodziła. Przy czym nawet nie mogłam zawiadomić. Następnego dnia jak ktoś przyszedł do mnie, już wtedy była.\nIle lat przeżyła pani z mężem?\nPięćdziesiąt cztery chyba.\nKiedy zmarł mąż?\nCzy państwo, pani albo mąż, byli represjonowani za udział w Powstaniu Warszawskim, za przynależność do Armii Krajowej?\nNie. Jak mąż wrócił transportem repatriacyjnym to miał obowiązek zgłosić się natychmiast na policję. Nie w Częstochowie, bo tam nas nie było, ale przyjechał do Warszawy na ulicę Bednarską, gdzie był najbliższy nasz policyjny [posterunek]. Rodzice z powrotem mieszkali w Uniwersytecie, biblioteka ocalała, więc tatuś wrócił i zaczął pracę i tam byłam. [Mąż] miał obowiązek się zgłosić i co dwa tygodnie meldować. Pilnowali tych osób, nie wiedzieli, czy jakiś dywersant nie przyjechał. Jeśli chodzi o AK, było wezwanie i nakaz do ujawnienia się. […] I tak i tak musi się zgłaszać, a oni wiedzą, jak się nie ujawni, to będą mieli pretensje, bo i tak wiedzą. Jeżeli on, to i ja. Przyszedł ktoś z organizacji, wiedziałam, że mają namiary. Wiedziałam, że Jadwiga Gąsowska, która mnie przyjmowała, została zatrzymana i że wszystko wiedział o zgrupowaniach. Już wtedy miał się urodzić syn. Poszłam razem z mężem. To odbywało się gdzieś na Pradze. Ujawnił się, że wrócił, że był w AK, był w niewoli, bo wiadomo, że był z Powstania. Wrócił i melduje się, tak jak chcieli. Ja też. Nawet bez kolejki mnie wzięli, męża też, bo nie mogę czekać, a duże były kolejki. Ponieważ i tak byliśmy już tam uwiecznieni, bo oni i tak wszystko wiedzieli, to w ankietach do pracy podawaliśmy. Nie było tak, że myśmy nikomu nie mówili, kryli się z tym, tylko myśmy to podawali.\nNa zakończenie mam pytanie, czy jakby pani miała znowu dwadzieścia pięć lat, podjęłaby pani taką samą decyzję, ze należy iść do Powstania Warszawskiego?\nDla młodzieży tamtych czasów nie było w ogóle innego [rozwiązania], to było zupełnie wiadome, to było jasne, nie było żadnego odwrotu od tego. Warszawa, praca w konspiracji, Powstanie, cała ludność była przychylna i współdziałająca. Nie mówiąc już o tych, którzy byli tam z przygotowania i z takim celem. Musiało tak być.\nJanina Głuszcz Pseudonim: „173”, „Janka” Stopień: sanitariuszka Formacja: Batalion „Gustaw” „Harnaś” Dzielnica: Czerniaków Zobacz biogram


Audyty energetyczne dla przedsiębiorstw | go BIG sp. z o.o.\nNowelizacja ustawy o efektywności energetycznej z dnia 20 maja 2016 r. wprowadziła obowiązek realizacji audytu energetycznego przez duże przedsiębiorstwa (status w rozumieniu polskiej Ustawy o swobodzie o działalności gospodarczej). Pierwszy audyt energetyczny musiał zostać wykonany do 30 września 2017 r. oraz musi zostać wykonany niezwłocznie w momencie uzyskania statusu dużego przedsiębiorstwa.\nUstawa nakłada obowiązek wykonania audytu co 4 lata licząc od terminu zakończenia realizacji pierwszego audytu. Oznacza to, że dla większości przedsiębiorstw termin ponownego wykonania audytu upłynie do 30 września 2021 r. Kara pieniężna za brak przeprowadzenie audytu energetycznego może wynieść do 5% przychodu przedsiębiorstwa osiągniętego w poprzednim roku podatkowym.\nObowiązkowe audyty energetyczne sprawdzają efektywność działania przedsiębiorstwa w zakresie wykorzystywania energii oraz dostarczają informacji o obszarach, w których możliwe są oszczędności.\nOferujemy Państwu kompleksowy audyt energetyczny przedsiębiorstwa. Usługa obejmuje przegląd m.in. budynków, instalacji, transportu, czy też urządzeń odpowiadających za nie mniej niż 90% całkowitego zużycia energii. Na podstawie audytu możliwe jest wskazanie obszarów o ponadprzeciętnej energochłonności. Wszystkie zebrane informacje prezentujemy w przejrzystym i czytelnym dla osób zarządzających przedsiębiorstwem Raporcie.\nZakres obowiązkowego audytu energetycznego przedsiębiorstwa obejmuje:\nprzegląd i analizę zużycia energii w budynkach i ich zespołach, w instalacjach technicznych oraz w transporcie, odpowiadających łącznie za nie mniej niż 90% całkowitego zużycia energii,\nidentyfikację i wskazanie miejsc o podwyższonej energochłonności, w szczególności w zakresie w jakim infrastruktura stanowi własność Zamawiającego,\nogólną ocenę potencjału redukcji zapotrzebowania na energię w audytowanych obszarach,\nwykonanie pomiarów niezbędnych do dalszych analiz, w tym pomiarów: termowizyjnych, nieinwazyjnych pomiarów przepływu cieczy i powietrza, pomiarów instalacji wentylacyjnej i chłodniczej, pomiarów sprawności pomp i wentylatorów, pomiarów sprawności urządzeń grzewczych itp. w przypadku gdy audytor stwierdzi konieczność ich wykonania.\nW wyniku audytu powstanie Raport prezentujący opis instalacji odbiorczych wraz z analizą efektywności gospodarowania energią. Raport zostanie sporządzony na podstawie aktualnych, reprezentatywnych mierzonych i możliwych do zidentyfikowania danych dotyczących zużycia energii. Zawiera propozycje rozwiązań oszczędnościowych oraz szczegółowy przegląd zużycia energii w obszarze procesów, budynków oraz transportu. Przygotowany dla Państwa Raport będzie uwzględniał prezentacja wniosków z audytu wraz z sugerowaną kolejnością i sposobem wprowadzania zmian w celu poprawy efektywności energetycznej, w ujęciu zaplanowanej polityki energetycznej. W Raporcie omówione zostaną również dostępne mechanizmy wsparcia – dofinansowania zidentyfikowanych przedsięwzięć.\nWybór go BIG gwarantuje realizację ustawowego obowiązku:\nPrzeprowadzane przez nas audyty wykonywane są w oparciu o normę PN-EN 16247 i zakresem odpowiadają regulacjom zawartym w Ustawie o efektywności energetycznej z dnia 20 maja 2016 (Dz. U. z 2016 r., poz. 831 ze. zm.) oraz Ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. 1997 Nr 54 poz. 348 ze zm.), a tym samym spełniają obowiązek w zakresie audytu przedsiębiorstwa. Każdy przygotowywany przez Nas audyt jest realizowany w oparciu o wskazane przepisy i normy oraz spełnia wymogi określone w ustawie.\nDzięki go BIG otrzymają Państwo stworzony według obowiązujących przepisów prawa i wytycznych przejrzysty i czytelny Raport. Po akceptacji Raportu przez klienta zajmujemy się również złożeniem odpowiedniego Zawiadomienia o wykonaniu audytu do Urzędu Regulacji Energetyki.\nWspółpracując z go BIG mają Państwo gwarancję, że zrealizują Państwo ustawowy obowiązek.\nPrzeprowadzenie audytu energetycznego należy do cyklicznych obowiązków przedsiębiorstwa. Zgodnie z ustawą o efektywności energetycznej z dnia 20 maja 2016 r. musi on być powtarzany co 4 lata, a jego ewentualny brak grozi wysokimi karami pieniężnymi (do 5% rocznego przychodu). To kolejny powód, dla którego warto zaufać profesjonalistom.\nPrzebieg procesu realizacji audytu energetycznego w 3 etapach:\nAudyt energetyczny przedsiębiorstwa wymaga zespołu specjalistów z odpowiednią wiedzą oraz doświadczeniem. W go BIG pracują eksperci, którzy w oparciu o doświadczenie z przeprowadzenia kilkuset audytów energetycznych i audytów efektywności energetycznej, każdorazowo realizują audyt w trzech etapach.\nPierwszy etap to zbieranie danych. Chodzi tu o m.in. informacje o zużyciu nośników energii, stworzenie dokumentacji zdjęciowej oraz zaznajomienie się z wewnętrznymi procesami w organizacji. Na tym poziomie dbamy o zgromadzenie wszelkich dostępnych informacji, bo jedynie całościowy obraz działalności pozwoli na skutecznie opracowanie i wykorzystanie, rozproszonej na co dzień, wiedzy.\nNaturalnie kolejnym etapem jest analiza zgromadzonych danych. W ramach analizy badamy, które obszary charakteryzują się ponadprzeciętną energochłonnością czy jakie działania przyniosą oszczędność energii.\nOstatnim etapem jest zebranie informacji i wyników analizy w ramach przejrzystego i czytelnego Raportu. W ten sposób wyniki naszej pracy stanowią podstawę dla decyzji zarządczych w przedsiębiorstwie.\nPozyskanie niezbędnych danych i informacji\no zużyciu nośników energii, inwentaryzacja i opisanie procesów, wykonanie zdjęć obiektów oraz ich dokumentacji technicznej, itd. Wskazane prace są kluczowe z punktu widzenia poprawności audytu, a ich rezultat to opis stanu istniejącego oraz określenie wielkości i sposobu wykorzystania energii.\nOpracowanie zgromadzonych danych i informacji\nzgodnie z wytycznymi normy PN-EN 16247 oraz wymaganiami Ustawy. Dokonana zostanie także ocena sposobu wykorzystania energii, wykonane zostaną podstawowe analizy celem zaproponowania przedsięwzięć i rozwiązań przynoszących oszczędność energii. Efekt prac opracowany będzie w przejrzystej i czytelnej formie – Raporcie.\nAkceptacja Raportu i złożenie Zawiadomienia\no wykonaniu audytu w Urzędzie Regulacji Energetyki. Częścią Zawiadomienia jest wykaz zidentyfikowanych w ramach audytu przedsięwzięć, których realizacja przyniosłaby oszczędności energii finalnej. Złożenie Zawiadomienia stanowi potwierdzenie zrealizowania obowiązku audytowego.\nŚlad węglowy przedsiębiorstwa (ang. carbon footprint) to suma emisji gazów cieplarnianych spowodowanych bezpośrednio lub pośrednio działalnością danego przedsiębiorstwa. Jest wyrażony...\nCase study – IP BOX\nPrzedsiębiorca prowadzi działalność polegającą na tworzeniu oprogramowania. Powstanie oprogramowania jest wynikiem działalności badawczo-rozwojowej (B+R) – polega na stworzeniu nowych rozwiązań....


SąTOPY - WSPÓLNA WIGILIA I KOLĘDNICY\nAktualności >>> Spotkanie wigilijne i kolędowanie w Sątopach >>>\n.: Boże Narodzenie 2008\nKOLĘDNICY Z SĄTOP\n"Boży Syn przychodzi do każdego z Nas"\nDnia 22.12.2008 roku w Świetlicy Środowiskowej w Sątopach odbyło się spotkanie wigilijne, na które przybyli mieszkańcy oraz zaproszeni goście.\nDzieci z kółka teatralnego przedstawiły gościom program artystyczny, można także było wysłuchać kolęd w wykonaniu zespołu młodzieży ze świetlicy środowiskowej przygotowanego przez Pana Ryszarda Rząpa.\nPo wszystkich występach przyszedł czas na życzenia i dzielenie się opłatkiem. Później wszyscy zasiedli do wigilijnego stołu, można było zjeść pieroga, wypić czerwonego barszczu oraz spróbować makowca. Przy stole wszyscy wspólnie kolędowali, wieczór upłyną w Świetlicy w rodzinnej atmosferze.\nDzieci ze Świetlicy w Sątopach, po raz kolejny, podtrzymywały piękną tradycję, czyli kolędowanie. W świątecznych dniach kolędnicy odwiedzili mieszkańców Sątop, składając im serdeczne życzenia. Koszyki "przebierańców" zapełniły się różnymi słodkimi pysznościami.\nSerdecznie dziękujemy wszystkim, którzy nas przyjęli.\nAgnieszka Węglik - 29.12.2008 r.