W Puławach mają problem z monitoringiem. Brakuje sprzętu i ludzi - Dziennik Wschodni\nW Puławach mają problem z monitoringiem. Brakuje sprzętu i ludzi\nW Puławach nie brakuje kamer monitoringu. Problem w tym, że obraz z większości z nich nie jest wyświetlany przed dyżurującymi strażnikami miejskimi, a trafia jedynie na dyskowe macierze\nTeren miasta przez 24 godziny na dobę „obserwuje” ponad 70 kamer. Niestety, obraz z większości z nich nie jest wyświetlany na monitorach Straży Miejskiej, a jedynie nagrywany na dysk. Ponadto, najstarsze urządzenia zaczynają się psuć i wymagają wymiany.\nSławomir Leszczyński, komendant puławskiej Straży Miejskiej nie ukrywa, że część kamer zaczęła szwankować. – Najstarsze z nich mają już ponad 10 lat. Pracują bez przerwy w zmiennych warunkach atmosferycznych, w zimie na mrozie, a w lecie potrafią nagrzać się nawet do 60 stopni. Od pewnego czasu widzimy, że nie działają tak, jak powinny. Obraz się zacina, lub nie ma go wcale – przyznaje szef SM, który wystąpił już do władz Puław o dotację na wymianę sprzętu. Potrzeba na to ok. 350 tys. złotych. To wystarczyłoby do wymiany kamer, macierzy dyskowych itp. – Obraz z tych nowych byłby znaczniej lepszej jakości. Część z nich, dzięki podczerwieni, sprawdzałaby się także po zmroku – dodaje komendant.\nKamery to jednak nie wszystko. Nierozwiązanym problemem pozostają ograniczone możliwości podglądu obrazu. Strażnicy mogą oglądać to, co pokazuje jedynie niewielka część z około 70 kamer, jakie posiada cały miejski system razem z tym obsługiwanym przez Puławską Spółdzielnię Mieszkaniową. Ta ostatnia w ciągu ostatnich trzech lat zainwestowała w osiem nowych kamer, które zamontowano na oiedlach Gościńczyk, Niwa i Norwida. Działają, ale obraz z nich, zamiast na strażnicze ekrany, trafia jedynie na dysk.\n– Przed ich zakupem mieliśmy porozumienie z miastem. Liczyliśmy na to, że zostaną one podłączone do miejskiego systemu, ale tak się nie stało - przyznaje Wacław Strzelec, prezes PSM. – Zależy nam na bezpieczeństwie mieszkańców naszego miasta i pozostajemy otwarci na współpracę.\nProblem w tym, że nawet jeśli miasto wyraziłoby zgodę na podłączenie spółdzielczych kamer do swojego systemu, na niewiele się to zda. Chodzi o to, że centrum wizyjne to niewielkie pomieszczenie z kilkoma ekranami, zbyt małymi, żeby stale mogły wyświetlać obraz z całego miasta. Dlatego o budowę nowego centrum monitoringu już w 2016 zabiegał ówczesny komendant SM, Dariusz Karmasz. Wskazywano wtedy m.in. na potrzebę udostępnienia na ten cel nowego pomieszczenia np. MPWiK, ale ta koncepcja upadła. Obecnie nikt już do niej nie wraca.\n– To byłyby ogromne koszty, poza tym stworzenie takiego centrum nic nam nie da, jeśli nie zwiększymy zatrudnienia. Ograniczeniem pozostaje percepcja strażnika, który nie jest w stanie skutecznie w tym samym czasie śledzić obrazu z 60, czy 70 kamer – tłumaczy Sławomir Leszczyński.\nTo oznacza, że szanse na podłączenie kamer PSM do miejskiego systemu są niewielkie. Jeszcze mniej prawdopodobne będzie utworzenie w najbliższym czasie nowego centrum wizyjnego. Z uwagi na ograniczenia budżetowe, także wymiana sprzętu, o który wnioskuje straż, nie jest pewna. Czy władze znajdą środki na dotację dla strażników, dowiemy się po opublikowaniu projektu nowego budżetu.\nmonitoring kamery Puławy


Nowe obostrzenia od soboty. Kościoły otwarte, przedszkola zamknięte - Powiat Tarnogórski - Wiadomości z regionu - Tarnowskie Góry\nZamknięte duże sklepy meblarskie i budowlane, ograniczenie w liczbie osób w sklepach i kościołach, zamknięte gabinety kosmetyczne i fryzjerskie, zamknięte żłobki i przedszkola, sport tylko dla zawodowców. Poza tym, zalecenia w spędzeniu świąt w gronie najbliższych i w ograniczeniu przemieszczania się. Wszystko od 27 marca do 9 kwietnia. Tak krótko można podsumować konferencję Prezesa Rady Ministrów i Ministra Zdrowia.\nNo cóż... Uważajcie na siebie.


przez Yetee 10 wrz 2010, o 12:34\nCzy ktoś ma hak, jak to czy oryginał czy jakiś inny.\nA może ktoś ma składany taki jak tutaj:\nprzez ate yeti 10 wrz 2010, o 15:53\nTrafiłeś w dziesiątkę, mnie też bardzo interesuje hak.\nW serwisie krzyczą 1900 zł.\nprzez monaviediament 14 sty 2011, o 00:17\n1800 z adapterem i chyba wiązką\nprzez TomekD 14 sty 2011, o 09:44\nJa zdecydowałem się na oryginał (wraz z wiązką). Dzięki temu mam zaprogramowane czujki parkowania z uwzględnienem haka, zero kłopotów jak dotąd i gwarancję na hak oraz usługę jego montażu (1800 PLN z VAT była cena). Dodam, że do haka jest specjalna zaślepka w tylnym zdeżaku, która zasłania gniazdo i złącze w czasie gdy hak jest wypięty. Wygląda to estetycznie, żaden element nie był ciety/piłowany lub wiercony przy zderzaku. Generalnie wyglada to tak, jak powinno. Polecam taką wersję.\nAha - hak i złączka jest produkowany przez firme Westfalia i do złączki trzeba dokupić adapter (na polskie przyczepy) za szaloną kwotę 25PLN:)\nAuto2: VOLVO XC70 D5\nDołączył(a): 20 lip 2010, o 08:28\nLokalizacja: Gliwice/Rybnik, śląskie\nprzez jazzman123 14 sty 2011, o 09:50\nA Wiecie może czy można montować hak do Yeti z "kratką"? Nie mogłem kupić przy składaniu zamówienia ponieważ konfigurator ASO wykluczał hak dla wersji z kratką.\nPóźniej w serwisie mówili, ze można montować.\nPodejrzewam, ze jest to związane z wymogami samochodu "ciężarowego", czytałem homologację i nie jest nic napisane o haku.\nCzy macie doświadczenie w tej materii?\nprzez TomekD 14 sty 2011, o 10:28\njazzman123 napisał(a): A Wiecie może czy można montować hak do Yeti z "kratką"? Nie mogłem kupić przy składaniu zamówienia ponieważ konfigurator ASO wykluczał hak dla wersji z kratką.\nMiałem taki przypadek - zamówiłem mojego Yeti z kratą, ale hak był zakładany u dealera już po homologacji. Hak jest oryginalny, jednak "kłócił" się z kratką na etapie konfiguracji\nprzez lolek30 14 sty 2011, o 12:09\nsorki że wpinam się w wątek o hakach ale... to właściewie tez haka dotyczy , tylko tego co się wkręca w zderzak , macie coś takiego na wyposażeniu ? bo ja ostatnio miałem pociągnąc na holu samochód kupiłem linke podpinam a tu nie ma tego haka na wyposarzeniu w bagażniku... Jak u Was ?\nprzez ketivv 14 sty 2011, o 12:20\nhak (zaczep) do holowania mam\nhaka oryginalnego zamawianego razem z autem tez nie mogłem zamówić niestety\ncale szczęście bez haka mogę się obyć, wożąc rowery na dachu\nprzez yewo 15 sty 2011, o 14:18\nA ja kupiłem z kratką i z hakiem i nie było problemów z zamówieniem. Redukcja na starą wtyczkę była razem z hakiem - nawet czym mnie zupełnie zaskoczyli była para rękawiczek - białych żeby się nie pobrudzić przy montażu lub demontażu, Ta zaślepka w osłonie faktycznie ładnie maskuje jak nie ma założonego haka ale sposób zakładania jest taki że wydaje mi się że kiedyś ją zgubię - na razie funkcjonuje - reklamowałem tylko na pierwszym przeglądzie bo odkleiła się część która ją blokuje od środka osłony - przykleili i na razie się tzryma. Oryginalny hak bardzo łatwy w montażu i rzeczywiście przy montażu w ASO uklad współpracuje z czujnikami cofania - jest OK\nDołączył(a): 27 paź 2010, o 14:12\nLokalizacja: Kondratowice, dolnośląskie\nprzez ketivv 16 sty 2011, o 08:26\nmontowałeś hak w ASO czy zamawiałeś auto do produkcji z fabrycznym hakiem ?\nprzez yewo 17 sty 2011, o 08:56\nzamawiałem z hakiem Mam taki jak na filmiku i o jakim wspomina kolega TomekD Było to już prawie rok temu ale nie przypominam sobie żeby montowali go w ASO\nprzez TomekD 17 sty 2011, o 09:03\nyewo napisał(a): zamawiałem z hakiem Mam taki jak na filmiku i o jakim wspomina kolega TomekD Było to już prawie rok temu ale nie przypominam sobie żeby montowali go w ASO\nMiałem okazję oglądać mojego Yeti na 2 tyg. przed odbiorem i na tylnym siedzeniu był cały zestaw haka. Więc na 100% montowano go u dealera. To było w moim przypadku i niewykluczone, że inni mieli hak zamontowany już fabrycznie co suma summarum nie ma chyba większego znaczenia/różnicy. Ważne, że wszystko siedzi na miejscu i nie jest prowizorką w stylu "wycinka zderzaka"\nprzez monaviediament 17 sty 2011, o 23:11\nTomekD napisał(a): Ja zdecydowałem się na oryginał (wraz z wiązką). Dzięki temu mam zaprogramowane czujki parkowania z uwzględnieniem haka, zero kłopotów jak dotąd i gwarancję na hak oraz usługę jego montażu (1800 PLN z VAT była cena). Dodam, że do haka jest specjalna zaślepka w tylnym zderzaku, która zasłania gniazdo i złącze w czasie gdy hak jest wypięty. Wygląda to estetycznie, żaden element nie był cięty/piłowany lub wiercony przy zderzaku. Generalnie wygląda to tak, jak powinno. Polecam taką wersję.\nAha - hak i złączka jest produkowany przez firmę Westfalia i do złączki trzeba dokupić adapter (na polskie przyczepy) za szaloną kwotę 25PLN:)\nA czy ta zaślepka nie wyleci nam? podczas częstego zapinania jak i zdejmowania haka? Czy Hak za adapterem obniża prześwit samochodu?\nprzez TomekD 18 sty 2011, o 21:27\nHak nie obniża prześwitu. Zaślepka trzyma się naprawdę solidnie - jej zastrzał jest na tyle duży, że napewno nie zgubi się\nprzez krawiec 19 sty 2011, o 10:29\nTa zaślepka jest jakoś sensownie rozwiązana? Nie połamie się przy użytkowaniu?\nMa ktoś może fote jak to wygląda (bo jak zamwiałem Yetasa z hakiem to w ASO nie wiedzieli jak to jest rozwiązane.


zaproszenia 9 września 2018 Podziękowania dla gościTagged Komunia podziękowania, Podziękowania komunijne, Podziękowania na pierwszą komunięLeave a Comment on Wyjątkowe podziękowania dla gości\nKażde dziecko chce, aby jego Pierwsza Komunia była dniem udanym, nadzwyczajnym i pełnym przyjemnych wspomnień. Stosunkowo nowym zwyczajem jest nie tylko celebrowanie najistotniejszej osoby, czyli dziecka przyjmującego Pierwszą Komunie, ale także podziękowanie dla bliskich za liczne przybycie. Pragną Państwo podziękować rodzinie oraz bliskim za przybycie na uroczystość? Personalizowane, drewniane podziękowania dla gości na komunię w formie magnesu to stylowy, unikalny oraz miły sposób.\nTakie podziękowanie dla gości to idealny sposób na przedstawienie, jak są dla nas istotni – podziękowania dla gości na komunię w formie magnesu w kształcie serca to unikalny, przydatny oraz równocześnie prosty upominek, który na pewno wywoła uśmiech na twarzy gości. Do każdego magnesu dodawana jest koperta dostępna w trzech kolorach do wyboru – szarym, różowym i niebieskim.


Przerywany tryb pracy\nErgonomiczne mieszanie próbek\n• W trybie dotykowym mieszanie rozpoczyna się po naciśnięciu górnej nakładki, a tryb ciągły umożliwia pracę z użyciem akcesoriów. Dzięki wytrzymałej, solidnej konstrukcji urządzenie podczas pracy pozostaje na swoim miejscu.\n• Wytrzymałe wytrząsarki vortex w wersji cyfrowej i analogowej oferują efektywną kontrolę prędkości zarówno przy niskich obrotach na minutę podczas delikatnego wytrząsania, jak i przy dużych prędkościach podczas energetycznego wirowania próbek.\n• Wytrząsarka vortex o stałej prędkości jest bardziej ekonomiczną alternatywą przeznaczoną do energicznego mieszania próbek z dużą prędkością. Z myślą o powtarzalnym przetwarzaniu próbek urządzenie to pozwala na proste i efektywne mieszanie z pełną prędkością.\nDane techniczne VXMNFS VXMNAL VXMNDG VXMNPS\nSterowanie Stała prędkość Analogowe Cyfrowe Pulsacyjne, cyfrowe\nZakres prędkości 2500 obr./min 300 – 2500 obr./min 500 – 2500 obr./min 500 – 2500 obr./min\nOrbita 4,9 mm 2,5 mm\nTryb pracy przerywana\nWarunki pracy od 39°C do 104°C, wilgotność względna 20%-85%, bez kondensacji\nWymiary (szer. × dług. × wys.) 123 × 210 × 165 mm\nVXMNFS Stała prędkość\nVXMNPS Pulsacyjne, cyfrowe


Rola i znaczenie witryn sklepowych - Heavy Rock\nStrona główna » Rola i znaczenie witryn sklepowych\nWystawa powinna informować klientów o dostępnym asortymencie, a także o aktualnych trendach panujących w danym sezonie. Również ważne jest umieszczenie informacji o ofertach i promocjach oraz planowanych nowych kolekcjach. Aby nie przytłoczyć potencjalnego klienta natłokiem informacji, należy dobrze zapanować ich dawkowanie i rozmieszczenie. Dlatego ważne jest regularne projektowanie witryn sklepowych, aby co tydzień czy dwa przedstawiać jej nowy, aktualny obraz. Więcej dowiesz się na – https://www.windowstories.com.pl/.


Trudno się z prezesem nie zgodzić. Zresztą wystarczy zajrzeć do ojkofobicznej gazetki bez napletka - codziennie kilka artykułów próbujących oczerniać księży.\nJak wprowadzą surowe kary za obrazę wartości chrześcijańskich to wszyscy stulicie mordy.\nDobrze, że pan Kaczyński wyrzekł te słowa.\nCiekawe czy lewackie media znowu będą pisać: "Jarosław Kaczyński murem za pedofilami w sutannach"?\n"Kościół jest atakowany w sposób niezwykle brutalny", w związku z czym "trzeba polskiej tradycji, polskiej duchowości, polskiej moralności bronić".\nDegeneraci, pederaści, narkomani, wielbiciele różnej maści nachodźców z Bliskiego Wschodu i z Afryki wiedzą, że nie będą nami nigdy rządzić dopóki zachowujemy zasady moralne głoszone przez Kościół.\nStąd wściekłe ataki na Kościół katolicki w Polsce, stąd szaleńcze utożsamianie księży ze zboczeńcami.\nA robią to ci, którzy sami chcą propagować tu zboczenia.\nPrezes dziś w PułTusku .\nJaka jazda na forum. Trafił centralnie między oczy :)\nPlujecie, plujecie. Im bardziej eskalujecie nienawiść do Kościoła tym większa będzie wasza porażka. No dawajcie.


Kai Havertz to o wiele więcej niż 100 milionów - weszlo.com\nOpublikowane 16.06.2020 08:42 przez\nSławomir Czarniecki sprowadził do Bayeru Leverkusen Kaia Havertza, który dziś jest wart 100 milionów. Obecnie pełni funkcję koordynatora akademii, ale sam mówi, że zna w Bayerze wszystkie kąty – pracował jako trener młodszych roczników w akademii, trener U-19, asystent dyrektora sportowego pierwszej drużyny i skaut. Jak Kai Havertz został namówiony na Bayer? Dlaczego przy transferze 10-latka uczestniczył nawet Rudi Völler? Czy Bayer chce sprzedać Havertza i za ile? Z jakich powodów kluczową rolę w jego rozwoju odegrał nie tylko talent, ale i rodzice? Dlaczego warto odpuścić mecz Ligi Mistrzów, by ukończyć szkołę? Czy na niemieckim rynku agentów panuje wariactwo? Czemu w Bayerze unika się słowa „wypożyczenie”? Jak ważna jest osobowość u trenera? Dlaczego Kai Havertz doceniał treningi Andrzeja Buncola? Czy trenerzy U-8 powinni zarabiać najwięcej w akademiach? Zapraszamy na wywiad ze Sławomirem Czarnieckim, pierwszym trenerem Havertza w Bayerze Leverkusen. O perełce niemieckiego futbolu, ale i filozofii Bayeru Leverkusen i karierze Polaka w jednym z największych klubów Bundesligi.\nZa ile Bayer sprzeda Kaia Havertza?\nZałóżmy jednak, że sprzeda go latem.\nMogę powtórzyć to, co osoby z klubu komunikowały już w mediach – rabatu na koronawirusa nie będzie.\nCzyli co najmniej sto milionów.\nNa pewno nie mniej.\nA jaki jest roczny budżet akademii Bayeru?\nTo żadna tajemnica – 5-6 milionów euro.\nLekko licząc, jeden transfer zapewni funkcjonowanie akademii na siedemnaście lat. Nie ma lepszego dowodu na to, że szkolenie to najlepszy zarobek dla klubów.\nA to nie będzie przecież nasz pierwszy transfer. Spójrzmy na ostatnie lata 3-4 lata. Kevin Kampl, Christoph Kramer, Danny da Costa, Dominik Kohr, czy Benjamin Henrichs. W sumie około 65 milionów euro. Z samych tych transferów, nie wliczając już kwoty za Kaia, zagwarantowaliśmy sobie utrzymanie akademii na najbliższe lata. Do tego dochodzi wartość sportowa. Jeśli nasi chłopcy gwarantują nam awans do Ligi Mistrzów, można powiedzieć, że zyski wzrastają. Do tego sponsoring, marketing. System naczyń połączonych.\nKai Havertz jest w pana kontekście o tyle szczególnym piłkarzem, że to pan sprowadził go do Leverkusen. Nawet w wywiadzie na jego dziesięciolecie w Bayerze wspomniał, że miał pan w tym procesie ogromną rolę.\nByłem jego pierwszym trenerem w Bayerze. Dyrektor akademii poinformował mnie wtedy, że mamy pod lupą chłopaka, który ma świetną perspektywę i jest sprawdzony przez skautów. Miałem przedstawić mu nasz klub i zaprosić rodziców. To był marzec-kwiecień 2010. Kai miał dziesięć lat. Zaprosiłem rodziców do Leverkusen. Oprowadziłem ich po stadionie, Kai zobaczył wszystkie kąty, szatnię pierwszej drużyny. Zorganizowałem obiad w restauracji obok stadionu. Poinformowałem wcześniej Rudiego Völlera i Michaela Reschke, że będziemy na posiłku z bardzo ważnym zawodnikiem, więc jeśli „spontanicznie” przyjdą i porozmawiają z rodzicami, na pewno nam to pomoże.\nPoważne podejście do 10-latka.\nRodzicom zaimponowało, że Rudi Völler, Michael Reschke i Wolfgang Holzhäuser interesują się nimi. Każdy skupia się na rodzicach, bo to oni finalnie decydują, ale z drugiej strony koncentrowałem się na zbudowaniu relacji z samym Kaiem. Zaprosiłem go na dwa mecze Bundesligi. Oglądaliśmy je w dwójkę, jeden, pamiętam, z Bayernem Monachium. Rozmawialiśmy sobie o piłce. Udało mi się zbudować pewną więź. Wiem, bo Kai potwierdził to ostatnio w wywiadzie, ale już wiele razy to podkreślał, że byłem dla niego bardzo ważnym trenerem i osobą. To cieszy. Dużo osób pomagało w tym transferze, ale jeśli podkreśla, że odgrywałem ogromną rolę – to wielki feedback dla mnie.\nTaki tryb przekonywania piłkarzy to codzienność czy coś zarezerwowanego tylko dla wielkich talentów?\nNie jest to standard, nie zawsze walczymy o 10-latka w taki sposób. Mieliśmy plan, co chcemy z Kaiem zrobić i wszystko udało się zrealizować. Przeszedł wzorowo szczeble krok po kroku. Brakuje tylko, żeby został na dłużej.\nOn sam jest chyba gotowy na transfer. Taki przekaz bije z jego wypowiedzi.\nByć może. Powiem szczerze, nie poddawałbym się, warto walczyć o niego do samego końca. Jeśli nas opuści – OK. Ale nawet jeśli zaoferowałby, że zostaje dwa lata i odchodzi po wygaśnięciu kontraktu, przemyślałbym tę sprawę. Jego wartości dla nas jako klubu nie można przeliczyć. Wartości sportowej, marketingowej, osobowościowej. To o wiele więcej niż 100 milionów euro.\nKai Havertz na turnieju w 2012.\nJak on sam, młody chłopak, radzi sobie z tym, że Bayer tak otwarcie mówi, ile za niego oczekuje? Skoro młodzi potrafią zachłysnąć się pierwszym kontraktem, jak nie zachłysnąć się kwotą 100 milionów?\nNa tyle, ile znam Kaia, myślę, że nie za bardzo go to przejmuje. Nie wytwarza sobie presji. Traktuje to jako część biznesu. Jeśli nas opuści, nie pójdzie tam, gdzie będzie zarabiał więcej, a tam, gdzie klub stworzy mu idealne warunki dalszego rozwoju. Potrzebuje ciepłego otoczenia, dobrej relacji z trenerem, odpowiedniej filozofii klubu. Kai mógł już kilka razy opuścić naszą akademię. Od U-14 do U-17 miał bardzo dużo ofert. Nie opuścił nas, bo otoczenie w klubie, wizja, perspektywa… Przekonaliśmy Kaia i jego rodziców mocnymi argumentami.\nZ drugiej strony, jeśli Bayer komunikuje „poniżej 100 milionów nie będzie transferu”, pokazuje to, jak ważny jest dla nas jako klubu. Ta kwota podkreśla jego znaczenie. Jeśli mamy nawet małą szansę na przekonanie go, żeby tu został, klub będzie robił wszystko, żeby to zrobić. Już przed kryzysem było niewiele klubów, które mogłyby zapłacić taką kwotę. Po kryzysie na pewno nie ma ich więcej.\nCo poza talentem zadecydowało o tak spektakularnym rozwoju Havertza?\nDo dziś mówię Kaiowi, że oprócz jego talentu, największe znaczenie miało jego otoczenie. Jego rodzice wyróżniali się na tle innych. Przyjeżdżali na mecze, ale oglądali je spokojnie. Cieszyli się, gdy Kai grał, ale bez niezdrowych emocji. Po meczu rodzice byli rodzicami, a dzieci dziećmi. Kai nie musiał przez cztery godziny wysłuchiwać odpraw i analiz. W domu nie był traktowany jak gwiazda. To pomaga w rozwoju. Kluczowe jest, by rodzice dobrze zrozumieli swoją rolę. Mimo że Kai był zawsze wyróżniającym się zawodnikiem, nie wkładali mu do głowy, że jest największą gwiazdą. Cała rodzina jest bardzo zżyta. Mimo że dzieci są już starsze, ciągle wyjeżdżają razem na wakacje. Mama i tata trzymają mocne więzi. Babcie często pojawiają się na meczach. Starszy o siedem lat brat współpracuje z agencją opiekującą się Kaiem. Ma na niego pozytywny wpływ.\nHavertz śmieje się w wywiadzie na stronie Bayeru, że jego tata zna już chyba wszystkie miasta w Holandii, bo na wszystkie turnieje jeździł razem z nim.\nTo ważne, gdy rodzice wspierają hobby dziecka. Jeździli, korzystali z tego czasu jako rodzina.\nJakie błędy najczęściej popełniają rodzice? Jak ważne jest uświadamianie ich?\nIm młodszy zawodnik, tym intensywniejsza rozmowa trenera z rodzicami. Jako koordynator kładę szczególny nacisk na starsze drużyny, od wieku U-15, gdy chłopaki, a w zasadzie ich rodzice, podpisują umowy. Są rodzice jak Kaia Havertza, którym nie trzeba poświęcać dużo czasu, bo są świadomi. Ale niektórzy mają bojaźliwy charakter. Potrzebują więcej czasu i uwagi. Ciepła ze strony klubu. Jestem wtedy takim wentylem – ojciec dziecka rozmawia wtedy ze mną i zostawia swojego syna w spokoju, jeśli chodzi o piłkę. To nie muszą być zawsze fachowe rozmowy o rozwoju, czasem wystarczy samo wypicie kawy i small talk. Zależy od typu rodziców. Muszą czuć się ważni. Już w wieku 12-13 lat pojawia się zagrożenie związane z agentami.\nAgenci zgłaszają się w Niemczech już po dwunastolatków?\nTak. To wariactwo.\nNajlepsi menedżerowie nie mają czasu na dwunastolatków. Wiedzą, że mają jeszcze na nich czas. Pojawiło się jednak wielu tak zwanych agentów, którzy skupili się na najmłodszych zawodnikach. Próbują krok po kroku przebić się dzięki nim do profesjonalnej piłki. Dlatego ważna jest współpraca z rodzicami. Dla nas nie oznacza to bycie najlepszymi przyjaciółmi, ale edukację. Wyjaśnienie ich roli. Pokazanie drogi, przeszkód. Rola trenera i rodziców nie może być taka sama. Jeśli jestem ojcem, to jestem ojcem, a nie trenerem. Jeśli jestem trenerem, to jestem trenerem, a nie ojcem. Zdefiniowanie roli jest bardzo ważne.\nCzęsto mieliśmy zawodników, którzy mieli duży potencjał, ale nie byli w stanie go zrealizować z powodu rodziców lub złego otoczenia społecznego. Nie mówię, że byli kolejnym Messim, ale grali świetnie, a się popsuli. Gra w akademii nie oznacza zarabiania. Oznacza kształcenie. A jeśli kształcenie będzie dobre, pieniądze w przyszłości przyjdą same.\nJak radzić sobie z trudną osobowością zawodnika i niezdrowym otoczeniem, które na każdym kroku przekonuje go, że już jest wielki?\nJeśli rodzice, agenci czy inne osoby sugerują, że jesteś najlepszy, że już jesteś na szczycie, zawodnik zwykle to akceptuje. Fajny przykład – Peter Bosz stawia w pierwszej drużynie na 17-latka, Floriana Wirtza. Daje mu szansę grania, ale równolegle mówi mu co chwilę, czego mu jeszcze brakuje do następnego kroku. Podnosi poprzeczkę coraz wyżej. W ten sposób pracuje się z młodzieżą – nie orientuję się na tabelę, na wygrane, na otoczenie, które mówi, że jesteś najlepszy. Ciągle podnoszę poprzeczkę.\nNie mogę stworzyć sytuacji, w której zawodnik jest nasycony i już nie chce. To duży problem, bo rodzice, agenci czy koledzy często sugerują coś innego. To kontrproduktywne. Idealny chłopiec ma zdrowe otoczenie – boisko boiskiem, dom jest domem. Na boisku decyduje trener, w domu rodzice, ale nie w aspekcie piłki. Nie gloryfikujemy człowieka w krótkim czasie.\nMenedżer mówi, że jest super, rodzice szukają wielkich klubów, koledzy klepią po plecach. Trener, który ściąga na ziemię i podnosi poprzeczkę nagle staje się wrogiem.\nI to jest dylemat piłki nożnej na całym świecie. Być może to nawet najtrudniejszy aspekt pracy w akademii.\nTalentów jest dużo, ale za mało z tych utalentowanych chłopców przebija się do profesjonalnego futbolu. Zatracają się. Wielu chłopców gubi się na ostatnim etapie. Przebiegam dziesięć lat akademii, a na ostatnim roku się gubię, bo myślę, że już podbiegłem pod metę. A jeszcze niestety jest parę metrów pod górę. Można to rozwinąć wyłącznie, jeśli się stworzy atmosferę z rodzicami, czasem też z agentem. Regularnie spotkania, rozmowy. Przedstawia się obiektywnie etap szkoleniowy. Opowiada o aspektach, które chce się zrobić. Dialog. Im więcej klub rozmawia z rodzicami, tym mniej rozmawiają rodzice z agentami. Im więcej trenerzy rozmawiają z zawodnikami, tym mniejszy wpływ ma na to agent. Z doświadczenia wiem, że wielu rodziców szuka pomocy u agentów, bo kluby z nimi nie rozmawiają. Trenerzy blokują rozmowy. Gdy rodzice mają jakieś pytania, nie dostają odpowiedzi. Są w negatywnym stanie emocjonalnym. Wtedy przychodzi jakaś osoba z zewnątrz i mówi, że chłopak jest dobry, ma potencjał, ma talent. Agenci przejmują kontrolę. Mówię tylko o złych agentach, bo jak wspomniałem – są również top agenci, najlepsi nie muszą pracować z dwunastolatkiem.\nJaką najtrudniejszą rozmowę z menedżerami odbył pan w swojej karierze?\nNiektórym trzeba opowiadać, jak funkcjonują zasady i przepisy. Opowiadają bzdury. Mówię tylko o tych, którzy się nie znają na piłce, bo jest w tej branży też wielu profesjonalistów. Takich rozmów miałem naprawdę dużo. Poza kontaktem z zawodnikiem i rodzicami ważne jest, by stworzyć w klubie profesjonalne otoczenie. By rodzice zaprotestowali, jeśli agent powie, że warto iść w drugą stronę. By nie dali mu na to nawet szansy. Zawodnicy w naszej akademii nie zarabiają dużo, porównując to do Bayernu czy Borussii. Nie chcemy, by zawodnik był z nami ze względu na pieniądze, a na rozwój.\nMożna zobaczyć na przykładzie Floriana Wirtza czy Kaia Havertza, że droga do pierwszej drużyny jest krótka. Ale trudna, bo nie mamy rezerw, nie mamy U-18 i U-16. Szansę dostanie prawie każdy zawodnik, czy ją wykorzysta – musi być na to przygotowany.\nZ drugiej strony wypuściliście jeden wielki talent. Leroy Sane trenował w Bayerze przez trzy lata.\nTrafił z Schalke i wrócił do Schalke. Mieszkał w okolicach Bochum-Gelsenkirchen niedaleko stadionu Schalke. Grał u nas trzy lata i zdecydował z rodzicami opuścić klub.\nGdy taki talent chce odejść, warto walczyć o niego za wszelką cenę, czy skoro on i rodzice chcą odejść, nie ma sensu zatrzymywać go na siłę?\nIdentyfikacja Kaia i jego rodziców z naszym klubem była ogromna i to różniło go od Leroya, który już jako dziecko był fanem Schalke. Walczyć trzeba zawsze do samego końca, ale jeśli nie uda się człowieka przekonać, trzeba zrobić inny krok. Pieniędzmi – jak wspomniałem – młodego piłkarza nie przekonamy. Przekonamy emocjami.\nWracając do Havertza – pochodzi z okolicy Aachen, które jest oddalone około 70 kilometrów od Leverkusen. Jak wyglądały jego dojazdy?\nTo około godzina jazdy, byłem kilka razy na wizycie u jego rodziny. W pierwszym sezonie ustaliliśmy, że trenuje z nami nie cztery razy w tygodniu, a trzy. Dojeżdżał busem zapewnianym przez klub. Nasz klub jest znany z tego, że zapewnia dojazd zawodnikom z odległych miast.\nTo tak zwany serwis „Fahrdienst”. Aktualnie mamy szesnaście dziewięcioosobowych minibusów. Godzimy to logistycznie tak, by każdy mógł dojechać. Głównie na treningi, bo na mecze chłopcy jeżdżą zazwyczaj z rodzicami. Kai korzystał z busów przez cały okres w juniorach. To ogromna pomoc dla rodziców. Można sobie policzyć – 140 kilometrów po trzy, cztery, pięć razy w tygodniu. Po dwóch-trzech latach trzeba kupować nowy samochód.\nW filozofii Bayeru leży, by brać do akademii chłopców mieszkających w promieniu maksymalnie 70 kilometrów. Nie ogranicza was to? Nie zamykacie się na wielkie talenty np. z południa Niemiec?\nTo część naszej filozofii. Stawiamy na chłopców z regionu. Oszacowaliśmy promień na 70 kilometrów, bo oznacza on, że dojazd do Leverkusen będzie trwał maksymalnie godzinę. Chcemy, by zawodnik nie siedział dłużej w samochodzie niż byłby na boisku. Nie wyklucza to jednak, że jeśli w promieniu 100 kilometrów pojawia się mega utalentowany zawodnik, to go nie bierzemy. Oczywiście, że bierzemy. Dominik Kohr był takim zawodnikiem. Mieszkał w Trier, ponad 200 kilometrów od Leverkusen. Przyjeżdżał na treningi wyłącznie dwa razy w tygodniu. W pozostałych dniach trenował u siebie w regionie. Mówimy o wieku U-14, U-15. Jeśli jest gdzieś mega utalentowany zawodnik, nie znaczy, że się nie zaangażujemy. Ale szczególny nacisk mamy na promień 70 kilometrów. Dla nas to ważny aspekt. Z mojego doświadczenia wynika, że im dłużej chłopiec jest w gronie rodziny, tym lepiej się rozwija.\nPrzykład Kaia Havertza – nawet gdy przeprowadził się do Leverkusen, wciąż mieszkał z bratem, który studiował w Kolonii. Rodzice stworzyli mu namiastkę domu. Jeżeli człowiek ma taką rodzinę, warto w niej zostać jak najdłużej.\nŻeby ta historia nie była zbyt sielankowa – jakie przeszkody stanęły na drodze Havertza?\nW czasie U-15, U-16 miał okres, gdy bardzo urósł w krótkim czasie. Zazwyczaj był jednym z mniejszych w drużynie. Dziś ma 189 cm. Nagle pojawił się problem dla koordynacji i techniki. Patrząc na pierwszy zespół – najtrudniejszy był chyba mecz z Herthą BSC, gdy wygwizdali go kibice. Jesień tego sezonu nie była w jego wykonaniu idealna. To normalne w rozwoju młodego zawodnika. Na pewno mu to w jakiś sposób przeszkadzało.\nChciał w pewnym momencie też rzucić szkołę. Młody chłopak może się zastanawiać: gram już w Bayerze, chce mnie pół Europy, po co mi matura?\nAbstrahując już od Kaia – ważne w rozwoju dzieci jest, żeby nauczyć ich kończenia spraw. Jeśli małe dziecko zaczyna malować obrazek, powinno go zakończyć. Nauka konsekwencji. Kai miał przez cztery miesiące okres krytyczny, pamiętam to. Występował już w Lidze Mistrzów i nawet nie pojechał na mecz 1/8 z Atletico Madryt, żeby zaliczyć maturę. Krótkofalowo – przepadł mu jeden mecz. Długofalowo – znacznie więcej dzięki temu meczowi wygrał. Zaliczyć maturę i być w tym samym czasie profesjonalnym piłkarzem na tym poziomie – to coś wyjątkowego, nie każdy to potrafi. Coś zacząłem, coś kończę, to buduje charakter.\nGdy w pewnym momencie zostałem koordynatorem akademii, intensywnie rozmawialiśmy z Kaiem. Nie o taktyce czy technice, chodziło o ważniejsze aspekty – zachowanie, jak trafi do pierwszego zespołu. Pamiętam, że przed jego pierwszym obozem z pierwszą drużyną spotkaliśmy się na obiedzie. Przekazałem mu, na co powinien uważać, gdy będzie w pierwszej drużynie. Szatnia potrafi zmarnować nawet tak wielki talent. Chce pokazać, kto rządzi. Kai wiedział, jak się zachować i pokazywał na treningu wszystko, co potrafi. Mieliśmy dobre charaktery w pierwszej drużynie, z otwartymi rękami przyjęli go do siebie.\nCzysto piłkarsko – jaką jego cechę uważa pan za kluczową?\nOprócz techniki i szybkości – lekkość, luz, spokój przy piłce. Czasem myślimy, że gdy jest przy piłce, ma zawsze puls 80. Zawodnik zwykle podejmuje lepsze decyzje przy pulsie 80 niż 180. Kai bardzo rzadko trafia w sytuację pressingową, w której nie ma rozwiązania. Przez orientację i zrozumienie gry spokojnie radzi sobie z naciskiem rywala. Do tego jest szybki, technicznie mocny, gra głową, porusza się po boisku. Mogę porównać go do Toniego Kroosa. Gdy widziałem go w wieku 12 lat, grał podobnie. Jego swoboda, spokój przy piłce – coś niesamowitego.\nDavid Kopacz i Kai Havertz.\nOdświeżyłem sobie mecz o mistrzostwo Niemiec U-17 z 2016 roku. Bayer – BVB, na boisku czterech Polaków – Bednarczyk, Stanilewicz, Grym i Kopacz. Żaden z nich nie zaistniał jeszcze w dorosłej piłce. Dużą karierę robi tylko Havertz, na poziom Bundesligi przebił się oprócz niego tylko Luca Kilian, który gra w Paderborn. Sukces w juniorach w ogóle coś znaczy?\nPatrzę na to inaczej. Nawet mam przed sobą właśnie zdjęcie tej drużyny. Kai przebił się u nas. Atakan Akkaynak, kapitan zespołu, gra dziś w pierwszej lidze tureckiej. Guven Yalcin gra w Besiktasie, został reprezentantem Turcji. Wielu chłopców jest na drugim czy trzecim poziomie. Mówimy o roczniku 1999-2000, niektórzy mają za sobą dopiero pierwszy, niektórzy drugi sezon. Jak na jedną drużynę – myślę, że to dużo. Z jednego rocznika przebija się do profesjonalnego futbolu średnio dwóch piłkarzy. Tu przebiło się więcej. Nie każdy jest jak Kai, gotowy na dorosłą piłkę w wieku 17 lat. Adrian Stanilewicz to jeden z zawodników naszej pierwszej drużyny, grał na mistrzostwach świata U-20, tak samo jak Kuba Bednarczyk. Mają karierę przed sobą. Trzeba im tylko dać czas.\nJakuba Bednarczyka oddaliście do St. Pauli bez sumy odstępnego. Bayer ocenił, że nie wskoczy na poziom pierwszej drużyny i będzie bezużyteczny?\nW Bayerze nie mamy rezerw – tylko pierwsza drużyna i U-19. A dla młodego zawodnika najważniejsze jest granie.\nDziś gra, ale właśnie w rezerwach.\nKuba zdecydował się na ten krok po U-19. Może napotkał na przeszkody, ale to nie znaczy, że nie zrobi jeszcze kroku do przodu. Nie wiem dokładnie, co się stało w St. Pauli, bo przez krótki czas występował w pierwszej drużynie. Wiem tylko, bo mam dobry kontakt z Jackiem Magierą, że stawia na niego i miał w miarę dobre mistrzostwa świata U-20, tak jak Adrian. Być może potrzebują trochę więcej czasu, żeby się przebić w dorosłym futbolu.\nStanilewicz nie notuje minut, od czasu do czasu pojawia się na ławce. Skoro nie ma w Bayerze rezerw – naturalnym krokiem jest wypożyczenie?\nTak. Adrian miał to szczęście, że U-19 grała w Lidze Mistrzów i w pierwszym półroczu miał szansę występowania w tych meczach. Na pewno mu to pomogło. Zgadzam się, że potrzebny mu jest następny krok. Potrzebuje praktyki.\nEkstraklasa jest dla takich piłkarzy atrakcyjnym kierunkiem czy lepiej, by zawodnik ogrywał się w niższych ligach niemieckich?\nNie ma złotego środka, trzeba zawsze patrzeć na to indywidualnie. Na pewno Ekstraklasa jest dobrym krokiem na rozwój młodego zawodnika, ale nie można powiedzieć, że dla każdego to idealny wybór. Trzeba dopasować. Ważne jest otoczenie, model gry, trener.\nPowiem szczerze – niechętnie rozmawiam o wypożyczeniach. Zawodnik, który jest wypożyczony, nie będzie tak traktowany jak własny zawodnik. Nie używamy więc słowa „wypożyczenie”. Po prostu zawodnik od nas odchodzi, ale gwarantujemy sobie warunki, na jakich możemy ściągnąć go z powrotem. Patrzymy psychologicznie.\nFinansowo wychodzi to pewnie gorzej – za wypożyczenie z reguły się nie płaci, za pierwokup już tak.\nJeżeli zawodnik dobrze się rozwinie i będzie ważną opcją dla naszego klubu, to jest tak zwana sytuacja win-win. Nie mamy problemu, by zapłacić za rozwój. To i tak będzie tańsza sprawa niż kupienie gotowego zawodnika od innego klubu. Nie można patrzeć na młodych zawodników tylko przez pryzmat pieniędzy, że chcemy jak najwięcej zyskać na wypożyczeniu czy pierwokupie. W pierwszej kolejności chodzi o wyszkolenie. Wartość zawodnika, który robi krok do przodu, automatycznie wzrasta.\nWynika to z filozofii klubu, ale i całej firmy Bayer. By dojść na wysoki szczebel w korporacji farmaceutycznej, trzeba sprawdzić się w pracy w innych warunkach zagranicą. W klubie zrezygnowaliście z drużyny rezerw, by piłkarze nie wpadali w strefę komfortu. Lepiej nauczą się pod presją, w innym otoczeniu, a później wrócą do pierwszej drużyny Bayeru.\nW rezerwach nie ma presji kibiców, nie ma presji mediów. Wygrywam – OK, przegrywam – OK, nikogo to nie interesuje. To nie jest otoczenie, które promuje rozwój. Dlatego wolimy oddać zawodnika. Przykładem jest młody zawodnik, którego sam kiedyś trenowałem – Christoph Kramer.\nMiałem go pod opieką, gdy miał 11-13 lat. Skończył akademię, został wypożyczony na dwa lata do VfB Bochum, potem na dwa lata do Borussii Mönchengladbach. W międzyczasie zdobył mistrzostwo świata. Wrócił do nas, pomógł sportowo i opuścił klub po roku za 15 milionów euro. Praktyczny przykład tego, jak zawodnik może rozwinąć się w innych klubach. Skorzystaliśmy wtedy z tradycyjnego wypożyczenia, ale wrócił do nas jako kompletny zawodnik, który ma 24 lata i wzmacnia pierwszą jedenastkę.\nZ drugiej strony – my też korzystamy z wypożyczeń do klubu. Dani Carvajal z Realu Madryt grał u nas jeden rok. Po tym czasie Real wykupił go z wypożyczenia. Przez rok wzmocnił drużynę, a finansowo wyszliśmy na plus. Nawet, jeśli decydujemy się na wypożyczenie, chcemy oddawać zawodnika z poczuciem, że trzymamy nogę w drzwiach i zawsze możemy sprowadzić go z powrotem.\nJak wygląda pana obecna funkcja w Bayerze? Co w praktyce oznacza posada koordynatora akademii?\nGłównym celem jest integracja młodych zawodników do pierwszego zespołu. Współpracuję ze skautami, sztabem trenerów i sztabem akademii. W praktyce można powiedzieć, że kładę nacisk szczególnie na najstarsze kategorie wiekowe. Oprócz szkolenia, zajmuję się rozmowami kontraktowymi, strategicznymi z zawodnikami, pracownikami. Generalnie – strategiczny rozwój akademii, zarządzanie nią. W tym sezonie dodatkowo mam funkcję zarządzającą w pierwszej drużynie, bo odeszła bardzo ważna osoba ze sztabu i zostałem o to poproszony przez prezesów. Ale to tylko tymczasowa funkcja. Pomaga mi to na co dzień, bo mogę obserwować z bliska treningi i pracę Petera Bosza, co przekłada się na codzienną pracę akademii.\nZ Bayerem związał pan całe zawodowe życie, jest w nim już 20 lat.\nJako młody zawodnik odnosiłem sukcesy, grałem na najwyższym poziomie, ale zdrowie nie pozwoliło na to, bym kontynuował profesjonalną karierę. Szybko zacząłem kształcić się jako trener. To były lata 96-97. Miałem 16-17 lat, gdy zacząłem pracować jako szkoleniowiec. W 1999 roku zdawałem licencję trenerską jako najmłodszy i najlepszy na kursie. To otworzyło mi drzwi w Bayerze, pracę zaoferował mi ówczesny dyrektor akademii, Michael Reschke. Równolegle chodziłem wtedy jeszcze do szkoły i zdawałem maturę. Jednym z pierwszych zawodników, których trenowałem, był Kevin Kampl. Miał wtedy 10 lat. Niedługo później był Christoph Kramer.\nOprócz szkolenia technicznego i taktycznego, bardzo intensywnie rozwijałem się w aspektach kierowania zespołem i rozwoju indywidualnego zawodnika. Na początku byłem głównie trenerem drużyn od U-12 do U-15. W roku 2005 Michael Reschke, który został już wtedy menedżerem klubu, zaoferował mi pracę asystenta dyrektora sportowego przy nim i Rudim Völlerze, który dzięki swojej popularności może otworzyć w piłce wszystkie drzwi. Byłem odpowiedzialny za sprawy zarządzania i realizacji transferów.\nUczyłem się od mentorów i absolutnych ekspertów piłkarskich. Michael Reschke – dla mnie to jeden z najlepszych menedżerów w piłce nożnej. Rudiego Völlera z kolei znam już od lat, gdy był trenerem reprezentacji Niemiec. W 2003-2005 trenowałem jego synów w naszej akademii. Obserwowałem na żywo tak wybitnych trenerów jak Jupp Heynckes czy Peter Hermann, co pomogło mi w pracy z młodzieżą, zrekompensowało brak doświadczenia w zawodowej piłce jako zawodnik. Nie wiem, ile trzeba byłoby zapłacić za taką wiedzę na normalnym rynku.\nW życiu są lepsze i gorsze etapy, ja swój gorszy miałem w latach 2008-2009. Ojciec, który żył w Polsce, ciężko zachorował. Klub pozwolił mi wyjeżdżać co weekend do Polski. Nie pracowałem wtedy jako trener, oglądałem w Polsce mecze na żywo – juniorów i Ekstraklasę. Z jednej strony miałem możliwość wizyt u ojca, z drugiej budowałem sieć skautingową klubu, z której korzystamy do dziś.\nGeneralnie współpracuje pan z polskimi trenerami.\nOd ponad dekady regularnie przyjeżdżają do nas na staże. Przed mistrzostwami Europy 2012 doszło w Polsce do pierwszej dużej inwestycji w akademie i młodzież. Od tego czasu pojawia się wielu trenerów. Do dziś było ich u nas około 300.\nMówimy tylko o polskich?\nTak. Oczywiście zagraniczni także przyjeżdżają. Drzwi dla trenerów mamy zawsze otwarte. Staram się osobiście spędzić z nimi ten czas. Z jednej strony jestem zachwycony, z jaką ambicją polscy trenerzy przyjeżdżają na własny koszt, żeby się kształcić, z drugiej – pomaga nam to na polu skautingowym. Ostatnio nawet Peter Bosz i jego sztab poświęcili czas trenerowi Wojtkowi Tomaszewskiemu, który jest aktualnie na kursie UEFA Pro.\nWracając – moje życie nie było tak planowane. Z każdej sytuacji człowiek próbował i próbuje wykorzystać maksimum. Przyszedł moment, że brakowało czasu, by w pełni poświęcić się jako trener w akademii i asystent dyrektora sportowego. Klub stworzył dla mnie nowe stanowisko i tak zostałem koordynatorem akademii. Na początku skupiałem się na drużynach U-19 i U-17, dziś na całej akademii. W ostatnim sezonie pracowałem dodatkowo jako trener U-19. Po 20 latach nie ma w klubie kątów i osób, których nie znam. Miałem dzięki Bayerowi szansę poznać wszystkie aspekty pracy w klubie i piłce nożnej – zarządzanie klubem, pracę z pierwszą drużyną, szkolenie talentów, trenowanie, skauting.\nJak istotne jest, by dotknąć piłki z wielu stron?\nBardzo istotne. Od kiedy zacząłem pracę w klubie, zdobywałem szczeble licencji trenerskich i równolegle przechodziłem do aspektu menedżerskiego. Mam zakończone międzynarodowe studia MBA i licencję UEFA A. To wszystko się łączy. Ważne są oczywiście aspekty taktyczne, techniczne czy atletyczne, ale w piłce najważniejsza jest osobowość. Stworzenie sytuacji, by chłopcy mogli się jak najlepiej rozwijać. Jeżdżenie na mecze, znajomość piłki na najwyższym poziomie. Chcemy wykształcić w Leverkusen chłopaka na poziomie Ligi Mistrzów. Tego klub od nas wymaga i za to nam płaci. Jeśli chcę rozwinąć osobowość zawodników, muszę zacząć od trenera. Tylko osoby, które mają osobowość, mogą rozwinąć osobowość u zawodnika.\nJak w takim razie Bayer kształtuje osobowość trenerów?\nW pierwszej kolejności ważne jest wyszukanie dobrych osobowości. Tak jak skauting zawodników, mamy również skauting trenerów.\nW Polsce prowadzą go wciąż nieliczni.\nRozszerzyłbym to pojęcie – to nie tyle skauting trenerów, co skauting całych sztabów i pracowników wszystkich szczebli. Gdy jeżdżę na turnieje, oglądam nie tylko drużynę, ale i zachowanie trenerów. W jaki sposób komunikuje się z drużyną? Jak reaguje pod presją? Aspektów technicznych i szkoleniowych można się nauczyć, osobowość kształtuje się w młodym wieku człowieka.\nCharakter trenera ciężko zmienić.\nTo możliwe, ale bardzo, bardzo trudne. Trener musi mieć zdolność do uczenia się, ambicję i identyfikację z tym, co robi. Nie znaczy to, że trener nie może mieć ambicji pójścia wyżej, ale jeśli trenuje u nas U-15, musi podejść do tego tak, że trenuje U-15, a nie profesjonalną drużynę. W U-15 jestem pedagogiem, psychologiem. Nie chodzi o wyniki, a o rozwój zawodnika. Ważna jest też ambicja do dalszej nauki. Ja mam 40 lat i dalej idę na studia. Uczenie się przez całe życie, tak zwane „longlife learning”. Nawet przez własne dzieci ciągle się uczymy.\nGdy masz Kaia Havertza, musisz być przygotowany na moment, gdy go nie będzie. Identycznie jest z trenerami, dlatego ich skauting jest ważny. Musimy być przygotowani na to, że trener dostanie ofertę, której nie może odrzucić. Nawet u nas w akademii w zeszłym roku trener U-19 odszedł. Takie sytuacje zdarzają się często.\nCzyli jest w klubie baza danych, lista osób, które można zatrudnić, gdy pojawi się wakat.\nTak jest. Może nie jest to nie do końca udokumentowane, ale w przypadku takich sytuacji mamy rozwiązania. Może się nawet stać, że gdy odejdzie trener pierwszej drużyny, na jego miejsce wejdzie trener U-19. Musimy mieć pomysły, jak to rozwiązać. Ale zazwyczaj te sytuacje nie trafiają nas z dnia na dzień, są przez jakiś okres przygotowywane. Na pewno to nie jest to coś, czym zajmujemy się na co dzień. To tylko dyskretne plany, które tworzymy w małym gronie.\nBayer świętujący mistrzostwo juniorów U-17.\nJak wygląda rola w klubie Andrzeja Buncola i Tomasza Zdebela? Jeśli chodzi o kadrę trenerską, wychodzi na to, że Bayer jest najbardziej polskim klubem w Bundeslidze.\nTomek jest u nas pierwszy sezon, Andrzej już w latach 80. grał w klubie. Bardzo doceniany zawodnik w Niemczech. Miał tak samo ogromną rolę w rozwoju Kaia. Trenował go przez dwa lata. Bardzo lubię Andrzeja, bo to mega człowiek. Andrzej koncentruje się szczegółowo nad indywidualnym rozwojem zawodników pod kątem technicznym. Zawodnicy go lubią, bo jego ćwiczenia są inspirujące i motywujące. Zawsze z piłką. Wiem, że nawet Kai Havertz bardzo je doceniał, gdy Andrzej był w U-17 jednym z jego z trenerów. Tomek zaczął pracę w akademii dopiero w tym sezonie, był w amatorskich klubach w okolicy. Jego doświadczenie jako profesjonalny zawodnik to duży plus, zresztą grał też krótko w Bayerze.\nJak istotne jest to, by klub stawiał na takich ludzi jak Buncol, który zrobił coś dla Leverkusen jako piłkarz, a potem płynnie przeszedł w karierę trenerską? Polskie kluby nie zawsze budują tożsamość na zasłużonych postaciach, ale jest też druga strona medalu – zdarza się, że te zasłużone osoby myślą, że nie muszą się niczego nowego uczyć i za samo nazwisko należy im się fucha.\nZawodnik a trener – to dwie całkowicie inne role. Doświadczenie piłkarza może pomóc, ale nie jest kluczowe. Prosty przykład – trening rzutów wolnych. Jedna osoba opowiada, jak to zrobić w teorii. Druga osoba bierze piłkę i to robi. Od kogo się zawodnik więcej nauczy? Od tego praktycznego.\nFajna jest sytuacja, gdy były piłkarz jest trenerem w akademii i potrafi pełnić swoją rolę z wysoką identyfikacją pracy. Niestety – jest bardzo mało takich osób. Wielu nie chce tak intensywnie pracować. To nie tylko prowadzenie zespołu, ale i rozmowy z rodzicami, zawodnikami, trzeba być pod prądem 24 godziny na dobę za drobne pieniądze. Nie każdy były piłkarz jest na to gotowy. Bo trzeba to powiedzieć – pieniądze dla trenerów akademii są za niskie. Do dzisiaj nie rozumiem tego, dlaczego trenerzy tak niewiele zarabiają, skoro pełną tak ważną rolę. Wiem, że w Polsce wielu trenerów pracuje w dwóch-trzech klubach i jeszcze godzi to z pracą nauczyciela, żeby mieć godną pensję. Polscy trenerzy mają ogromną pasję i motywację, ale nie mają warunków, by ich ambicję efektywnie wykorzystać. W Niemczech jest podobnie – to nie tak, że tutaj trenerzy zarabiają w akademiach wielkie pieniądze.\nIm młodsza kategoria wiekowa, tym trener powinien więcej zarabiać, bo to on ma największy wpływ na rozwój zawodnika. Są na to badania. Struktura jest niestety taka, że im starsza kategoria wiekowa, tym większe zarobki. To naturalne, że trenerzy mają ambicję, by jak najszybciej przebiec cały etap juniorski i trafić do profesjonalnej piłki, gdzie zarabia się najwięcej. Musi się to zmienić, jeśli chcemy znaleźć absolutnych ekspertów od konkretnych kategorii wiekowych. Nasz trener U-8 trenuje tę kategorię wiekową od osiemnastu lat. Znaleźć takiego człowieka z takim doświadczeniem, z taką aurą, z takim warsztatem – prawie niemożliwe.\nPrzez tyle lat nie pojawiła się u niego ambicja, by iść gdzieś wyżej?\nNie. Bo identyfikuje się z tym, co robi i traktuje to jako dodatkowe zajęcie, bo pracuje też w korporacji Bayer. Nie ma ambicji, by w trenerce zarabiać więcej. Trenował już u nas starsze roczniki, ale najbardziej pasjonuje go U-8. To człowiek, który ma 57 lat. Jak taka osoba otworzy rodzicom drzwi, od razu są emocjonalnie kupieni. Gdy szukałem dla mojego małego przedszkola, pani powiedziała, że pracuje w tym przedszkolu od 14 lat. Mogła mówić mi co chciała, miałem już na starcie tak wielkie zaufanie, że kupiłbym wszystko. Inaczej jest, gdy otwiera trener, który ma 19 lat, nie ma doświadczenia, nie ma aury. Trudniej przekonać rodziców.\nA jak wygląda struktura wynagrodzenia trenerów w Bayerze? Trener U-8 zarabia tyle, co U-19?\nMamy trzy rodzaje trenerów – na cały etat, na cały etat z dodatkową funkcją w klubie i trenerów na małych umowach. Struktura nie jest jeszcze taka, jaką chciałbym mieć docelowo. Ale dbamy o trenerów. Wiem, że wiele klubów zapłaciłoby dużo, by mieć takiego eksperta, jak my od U-8. Jeśli w klubie jest ekspert od danego rocznika, nie znaczy to, ze ma całe życie trenować tylko jedną kategorię wiekową. On też potrzebuje wiedzy, co się dzieje w starszych i młodszych rocznikach. Świadomość, że przez 20 lat będziesz pracować w jednym roczniku, może psuć motywację. Trzeba dbać o takie osoby. Odpowiednio je wynagradzać. Muszą dostawać pozytywny feedback. Jeśli mielibyśmy strukturę, w której mamy eksperta U-8, U-11, U-13, U-15, U-19, byłby to model idealny. Reszta trenerów może być elastyczna. Trudno taką strukturę zbudować.\nW którym wieku powinna pojawić się presja wyniku?\nNie powiedziałbym, że presja wyników to dobre słowo. Czy mam 10 czy 12 lat – gdy gram mecz, zawsze chcę go wygrać. Czy gram na ulicy, w szkole czy w klubie. Jeśli tej cechy nie mam, jeśli się poddaję, być może piłka nie jest dla mnie. Trenerzy muszą tę cechę rozwijać u piłkarzy. Ale to nie znaczy, że próbujemy wygrywać mecze za wszelką cenę. Nie ma tak, że kładę największy nacisk w U-17 na stałe fragmenty gry. Wygrają mecz, ale czego się nauczą?\nWybijania po autach.\nChcemy wygrać turniej, ale naszym modelem gry. Nie dlatego, że trener wymyślił sobie idealną taktykę.\nW jaki sposób można nauczyć mentalności wygrywania w klubie, który wprawdzie zawsze jest w czołówce, ale ma problem z wygrywaniem trofeów i jego gablota świeci pustkami? W Niemczech funkcjonuje nawet prześmiewcze określenie – Bayer Neverkusen.\nJeśli mielibyśmy takie same warunki jak Borussia Dortmund czy Bayern Monachium, można byłoby w ten sposób rozmawiać. Ale gdy Bayern ma X razy większy budżet od nas, ciężko zarzucać nam, że niczego nie wygrywamy. Mimo tego jesteśmy ciągle w czołówce Bundesligi. Wielu nam zazdrości i przedstawia nas jako plastikowy klub. Będziemy walczyć dalej, by wygrywać trofea. Ale wiemy, że nie walczymy w tej samej wadze. Musimy znaleźć inną drogę. Udało nam się w ostatnich 10-15 latach doprowadzić do sytuacji, w której jesteśmy za tymi klubami na 3-4 miejscu. Daje nam to szansę grania w Lidze Mistrzów, co jest ogromnym sukcesem. Jeśli liczymy tylko mistrzostwa, puchary – OK, tego nie mamy dużo. Choć w tym sezonie mamy jeszcze dwie opcje – Puchar Niemiec i Ligę Europy.\nJak w tej sytuacji nauczyć mentalności wygrywania? Nasza drużyna częściej wygrywa niż przegrywa. W akademii mamy inną sytuację – warunki nie są aż tak nierówne jak na poziomie pierwszych drużyn. Dzielą nas niuanse szkolenia i infrastruktury. W juniorach zdobywaliśmy często mistrzostwa Niemiec. Ale w akademii nie chodzi o to, czy wygrywamy mecze lub mistrzostwa, czy nie. To tylko część szkolenia. Ciężko znaleźć korelację systemu szkolenia z pierwszą drużyną, jeśli chodzi o wygrywanie. Mówiliśmy o mistrzostwie juniorów z 2016 roku. Od czasu do czasu daję kursy i pytam się na sali:\n– Kto z was wie, że zdobyliśmy w 2016 mistrzostwo U-17?\nZ dwudziestu osób zgłaszają się dwie.\n– Kto z was zna Kaia Havertza czy Benjamina Henrichsa?\nRękę podnoszą wszyscy.\nW szkoleniu wygrywanie jest ważnym aspektem dla budowania charakteru i mentalności. Ale nie jest kluczowe. To pokazuje, że w juniorach ważniejszy jest zawodnik, a nie drużyna. Na Havertza mieliśmy plan. Wszystko się udało zrealizować. Pomogło szczęście, bo w akademii nigdy nie miał poważnej kontuzji. Wyszło jak w naszym haśle – Liga Mistrzów we wszystkim, co robimy. Od transferu do nas do dnia dzisiejszego. Brakuje nam jeszcze tylko tego, żeby Kai u nas został na dłużej.\nFot. FotoPyK / archiwum prywatne\nBayer Leverkusen Jakub Białek Kai Havertz szkolenie Sławomir Czarniecki\n– Uważam, finanse nie stanowiły głównej motywacji odejścia Messiego z Camp Nou. Zarobił już tyle forsy, że jego ruch determinowała chęć sięgania po największe laury. On chce być najlepszy w historii piłki nożnej. Z kolei uczestniczenie w takim projekcie sportowym, jakim była Barcelona przez ostatnie 3/4 lata, musiały być dla niego mordęgą. Po prostu. Lanie […]\nDobrze się czytało. Fajnie jakby było więcej takich wywiadów, z ludźmi którzy mają coś do powiedzenia.\nWincyj! Super wywiad\nŚwietny artykuł, wiele cennych spostrzeżeń i uwag.\nSuper wywiad z mądrym człowiekiem. Wydaje mi się że, jednym z większych problemów naszej polskiej piłki jest brak ludzi w strukturach klubów o jakich mówi w wywiadzie Pan Sławomir. Ludzi, którzy mają odpowiednią wiedzę i pracują dla dobra dzieci I młodzieży. Większość naszego polskiego środowiska jest nastawiona na własny zysk i swój sukces. Z tego typu podejściem nasza piłka zawsze będzie na słabym poziomie…\nBardzo dobrze się czytało. Mądrość wypowiedzi i wizja szkolenia połączona z aspektem podejścia indywidualnego do zawodnika, rodziców daje fantastyczne połączenie. Czapki z głów dla takich osób jak Pan Sławek.\nWeszło zróbcie proszę obszerny wywiad z Andrzejem Buncolem\nSłuchałem kiedyś wywiadu z tym Panem na kanale Romka Kołtonia. Mega gość, pasjonat z wiedzą i wizją. Przydałby się nam taki prezes PZPN.


/ Daleki Wschód\n/ Sztuka perswazji w starożytnych Chinach. Opowiastka alegoryczna w okresie Walczących Państw (453-221 r. p.n.e.)\nRozmiar: 155 x 235 [mm]\nChińska sztuka perswazji odsłania czytelnikowi korzenie fascynującego fenomenu, jakim jest starożytna retoryka w Chinach. Opowiastka alegoryczna z IV–III w. p.n.e. tworzy swoistą wspólnotę gatunkową z wybitnymi tekstami politycznymi, polemicznymi i filozoficznymi, a także z anegdotami i exemplami historycznymi, na których przez wieki wzrastała cywilizacja Państwa Środka. Sięgamy do prawdziwych źródeł języka i kultury w tej niezwykłej, zajmującej, chwilami bardzo zabawnej opowieści o sztuce przekonywania.\nProf. dr hab. Lidia Kasarełło\n– Król Yan chciał mnie zgładzić, gdyż usłyszał od kogoś, że posiadam drogocenną perłę, której zapragnął. Tylko, że ja już tej perły dawno nie mam, a król Yan nie chce w to uwierzyć. Oto teraz pochwyciłeś mnie. Będę twierdził, że zabrałeś mi tę perłę i połknąłeś ją. Wtedy król Yan niewątpliwie rozkaże cię natychmiast zabić. Rozetnie ci brzuch i potnie twoje kiszki. Jeśli chcesz mnie przekazać władcy, nie jestem w stanie cię przekonać za pomocą kosztowności. Ale [wiedz, że], gdy złamią mój grzbiet, potną też twoje kiszki na plasterki!\nStrażnik graniczny przeraził się i puścił go wolno.\nAnegdoty historyczne i opowiastki alegoryczne wykorzystywane były w okresie Walczących Państw w ściśle określonych funkcjach praktycznych. (...) Pojawienie się i rozkwit opowiastki alegorycznej to wynik współobecności wielu czynników natury politycznej, społecznej i kulturowej, które razem nie tylko wykreowały odpowiednie środowisko do wykształcenia się wysublimowanej metody prowadzenia perswazji, ale przede wszystkim stworzyły zapotrzebowanie na ten rodzaj komunikacji.\nDr Marcin Jacoby – sinolog, tłumacz, promotor kultury, popularyzator wiedzy o literaturze i sztuce Państwa Środka. Wieloletni pracownik Uniwersytetu Warszawskiego i Instytutu Adama Mickiewicza. Obecnie Dyrektor ds. Współpracy Międzynarodowej oraz adiunkt w Katedrze Cywilizacji Azji Wschodniej Wydziału Nauk Humanistycznych i Społecznych Uniwersytetu SWPS.\nKsiężyc nad Fuzhou - Wiersze z epoki Tang\nMozi / Mengzi / Xunzi / Han Feizi\nTakie jest życie (wydanie turecko-polskie)\nWielka rzeka, wielkie morze. Wojna domowa 1949\nODKRYWAJĄC JEDWABNY SZLAK - 2 książki - Cień Jedwabnego szlaku / Koń który skacze przez chmury. Opowieść o szpiegowskiej misji, Jedwabnym Szlaku - PAKIET PROMOCYJNY\nDlaczego przestałem być Żydem. Spojrzenie Izraelczyka - Shlomo Sand


Koncepcja pracy szkoły - Szkoła Podstawowa im. Marii Konopnickiej w Mazowszanach\nKONCEPCJA FUNKCJONOWANIA I ROZWOJU PSP w MAZOWSZANACH\nSzkoła jako placówka oświatowa przestała być jedynie miejscem przekazywania wiedzy, stała się pełnoprawnym zakładem pracy, elementem dynamicznie rozwijającego się rynku usług edukacyjnych, jednostką budżetową samorządu terytorialnego, a w jakimś sensie również jednostką administracji publicznej oraz niekiedy miejscem szeroko pojętej działalności kulturalnej, środowiskowej i gospodarczej. Każdy z wymienionych obszarów nakłada na dyrektora szkoły określone zadania i obowiązki. Podstawowe zadanie dyrektora i główna funkcja szkoły jaką jest organizowanie procesu dydaktycznego i wychowawczego często w sposób bezpośredni zależy od pozostałych funkcji; trudno je dziś od siebie oddzielić. Ważne jest zatem, aby w każdym z wymienionych obszarów poruszać się sprawnie, kompetentnie, a przede wszystkim z korzyścią dla rozwoju ucznia – podmiotu naszego działania.\nUczniowie naszej szkoły będą mieć od sześciu do szesnastu lat. Jest to trudna i wymagająca grupa wiekowa w okresie intensywnego rozwoju, dorastania i dojrzewania, dynamicznie zmieniająca się, czasem przeżywająca wiele wątpliwości, często przyjmująca postawę buntu. Nowo powstająca jednostka organizacyjna wymagać będzie nowych wyzwań, do których zapewne należeć będą oczekiwania uczniów, nauczycieli, rodziców,\nlokalnej władzy samorządowej. Obowiązująca obecnie autonomia szkoły pozwala wdrażać nowoczesne programy nauczania, nowoczesne podręczniki i pomocnicze technologie, wspierające ocenianie oraz wspierających rozwój ucznia, a co za tym idzie wpływać w sposób znaczący na kształtowanie właściwie wychowanego i wykształconego młodego człowieka, przyszłego pełnoprawnego obywatela naszego kraju – człowieka z osobowością.\nTo, jaka będzie szkoła, zależy od tego, kto będzie ją tworzył, to znaczy przede wszystkim od dyrekcji, kadry pedagogicznej, a także od pracowników administracji i obsługi, rodziców oraz uczniów, jako podmiotu działania szkoły.\nSzkoła Podstawowa w Mazowszanach funkcjonuje w bliskim otoczeniu miasta Radom. Lokalizacja ta sprzyja kontaktom oraz współpracy z miejskimi instytucjami kulturalnymi, gospodarczymi i ekonomicznymi.\nSzkoła pełni w środowisku znaczącą rolę, jest nie tylko miejscem nauki dzieci i młodzieży, ale również organizatorem licznych akcji, przedsięwzięć i imprez o charakterze wychowawczym, opiekuńczym, a także sportowym i kulturalnym. Można wręcz powiedzieć, że współtworzy kulturalną panoramę gminy Kowala.\n„Jakość” to pojęcie związane z przemysłem, lecz współcześnie znalazło swoje trwałe miejsce w innych dziedzinach działalności człowieka, między innymi w edukacji. Wymusza ono nieustanne doskonalenie swoich usług. Wzrastająca świadomość społeczeństwa na temat roli wykształcenia we współczesnym świecie powoduje wzrost wymagań oraz oczekiwań wobec współczesnej szkoły. Głównym oczekiwaniem rodziców szkoły podstawowej jest przygotowanie ich dzieci do nauki w szkole wyższego poziomu, dlatego jednym z priorytetów mojej pracy na stanowisku dyrektora będzie podnoszenie jakości nauczania.\nW myśl założeń reformy nauczyciel powinien być nie tylko fachowcem w zakresie swojego przedmiotu nauczania, ale także dobrym organizatorem procesu kształcenia, posiadającym zarazem rozeznanie w wychowawczym i opiekuńczym aspekcie własnych działań. Nauczyciel staje się osobą, pod kierunkiem której uczeń zdobywa potrzebne wiadomości, opanowuje umiejętności, uczy się kreatywnego myślenia, poszukuje, weryfikuje i przetwarza informacje, osiąga postępującą intelektualną i społeczną samodzielność. Ta rola jest trudniejsza od przekazywania uczniom encyklopedycznej wiedzy. Dobrze swą rolę będzie wypełniał jedynie nauczyciel, który planuje i profesjonalnie organizuje swój warsztat pracy oraz nieustannie rozwija i dokształca się. Nadrzędnym zadaniem nauczyciela jest i będzie przygotowanie ucznia do roli aktywnego uczestnika procesu uczenia się. Ważnym elementem pracy dydaktycznej nauczyciela jest postrzeganie ucznia jako podmiotu.\nW szkole, którą zamierzam współtworzyć, nauczyciel nie może być tylko wykonawcą realizującym odgórnie opracowany program, ale musi być osobą kreatywną, wspomagającą rozwój każdego dziecka, odpowiednio do jego potrzeb, możliwości, aspiracji. Będę wspierała nauczycieli, którzy doskonalić będą swoje kompetencje, rozumiane szerzej niż wykształcenie czy kwalifikacje. Będę motywowała do wielowymiarowego postrzegania zawodu i roli współczesnego nauczyciela.\nWysokie kompetencje zawodowe, osiągnięcia i sposoby budowania relacji w gronie Rady Pedagogicznej działań nauczycieli prezentują typ organizacyjnej „kultury gwiazd”.\nZatem preferowana wizja nauczyciela w PSP w Mazowszanach to pedagog:\nspecjalistycznie, przedmiotowo wykwalifikowany;\ndoskonalący się systematycznie;\notwarty na zmiany;\nchętny i zaangażowany w pozalekcyjną pracę z uczniami – animujący sytuacje dydaktyczne z radością i otwartością na potrzeby dzieci;\nwykorzystujący pasje i zainteresowania do podwyższania samooceny uczniów;\nczerpiący zawodową satysfakcję z bycia przewodnikiem i autorytetem;\nkomunikujący się z uczniami językowo i pozawerbalnie bez przemocy;\nsamodzielnie i skutecznie rozwiązujący szkolne problemy;\nefektywnie współpracujący z uczniami, rodzicami i środowiskiem.\nPrzez kilka minionych lat udało się dokonać bardzo wiele. Przeobrażeniom uległy zarówno pomieszczenia szkolne, jak i otoczenie. Wiele sal wyposażonych zostało w nowoczesny sprzęt informatyczny. Tablice multimedialne, rzutniki, laptopy, lub jednostki stacjonarne na wyposażeniu większości pomieszczeń szkolnych pozwalają na wykorzystywanie programów edukacyjnych czy multibooków.\nDzięki wsparciu organu prowadzącego i programu rządowego posiadamy kompleks sportowy „Orlik 2012”, a także plac zabaw „Radosna Szkoła”. Od dwóch lat posiadamy wreszcie nową salę gimnastyczną.\nIstotną dla odpowiedniej jakości i dynamiki procesu dydaktycznego jest kadrowa stabilizacja. Zapewnia ona etaty nauczycielom zatrudnionym w PSP w Mazowszanach od lat, prezentującym wysokie kompetencje zawodowe, zaangażowanie i identyfikację ze szkołą.\nOrganizacja pracy wymaga od nadzoru wysokiej świadomości zadań, a także rzetelności i obowiązkowości w opiece nad dziećmi od wszystkich nauczycieli i pracowników niepedagogicznych.\nDIAGNOZA POTRZEB WSPÓLNOTY SZKOLNEJ\nKoncepcja funkcjonowania i rozwoju szkoły wynika z obserwacji i analiz długo – i krótkotrwałych procesów zachodzących w szkole.\nWażne są bowiem indywidualne i zespołowe potrzeby dzieci oraz dorosłych członków szkolnej społeczności. Odpowiednie zaspokajanie potrzeb warunkuje efektywność szeroko rozumianej profilaktyki.\nZdiagnozowane potrzeby umożliwią podmiotowy sposób wyznaczenia rozwojowych celów strategicznych. Potrzeby i sposoby ich zaspokajania dotyczą uczniów, rodziców, nauczycieli i niepedagogicznych pracowników szkoły. Działamy po to, aby:\nzwiększonej tolerancji dla ludzi różnych kultur, wyznań,\nwykazywania się zaradnością i przedsiębiorczością\nMieli zaspokojone potrzeby:\npotrzeby indywidualne związane z poczuciem akceptacji, bezpieczeństwa i wartości, podwyższaniem samooceny, potrzebą sensu, twórczości, wspólnoty autorytetów i zaspokajanie przez:\nindywidualizację pracy podczas zajęć obowiązkowych i pozalekcyjnych,\nkomunikację i mediacje jako nadrzędną metodę pracy z uczniami,\nstosowanie w procesie oceniania kształtującego,\ndyspozycyjność zawodową nauczycieli,\nofertę różnych zajęć w świetlicy szkolnej,\nofertę zajęć ruchowych i sportowych z wykorzystaniem szkolnych obiektów sportowych.\npotrzeby autonomii i twórczości dziecka zaspokajane przez:\ndostosowywanie pracy z dziećmi zgodnie z ustalonymi preferencjami poznawczymi, – ofertę zajęć pozalekcyjnych, spotkań z wychowawcami i konsultacji z nauczycielami,\nprezentację dziecięcych pasji, zainteresowań w szkole oraz umożliwienie uczniom współzawodnictwa w konkursach szkolnych i międzyszkolnych,\npracę uczniów metodą projektów edukacyjnych.\nbyli zadowoleni z wyników nauczania, realizacji zadań szkoły – potrzeba rodziców związana z zapewnieniem swoim dzieciom najlepszego poziomu nauki i opieki (okazywanie empatycznej troski i ścisła współpraca nauczycieli, wychowawców i dyrekcji szkoły z Radą Rodziców i jej Prezydium);\nwspomagali: pracę dydaktyczno – wychowawczą, dzieci w drodze do dorosłości, szkołę w nowych pomysłach – potrzeby autonomii i wzajemnej zależności (wspomaganie rodziców w precyzowaniu oczekiwań – debata i ewentualne wykorzystanie wolontariatu rodzicielskiego);\nuczestniczyli w życiu szkoły, wychowaniu i edukacji dzieci – wzbogacające klimat pracy szkoły, szybkie reagowanie na potrzeby rodziców umożliwią zaplanowane i systematyczne spotkania w ramach Prezydium Rady Rodziców.\nnauczyli uczenia się – potrzeba akceptacji, przyczyniania się do bogacenia życia dzieci, potrzeba osobistej wartości – wspomagająca informacja zwrotna ze strony uczniów, dyrektora, rodziców; motywowanie i nagradzanie nauczycieli przez dyrektora;\nsprzyjali rozwojowi osobowości ucznia – potrzeba zaufania ze strony rodziców zaspokajana przez spójną, wewnątrzszkolną formułę zintegrowanej pracy problemowej zespołów nauczycielskich z Radą Rodziców lub wyłanianymi spośród jej członków gremiami;\nrozwijali samodzielność, przedsiębiorczość i poczucie odpowiedzialności ucznia – potrzeba pogłębionej świadomości i kompetencji nauczycieli w zakresie: psychologii konfliktów, animacji grupy, autotreningu i rozwijania asertywności uczniów, a także kształtowania umiejętności stosowania w pracy z dziećmi mediacji rówieśniczych;\nnauczyli ogólnej kultury,\nrozwijali poczucie solidarności i pomagali sobie nawzajem,\nszczególnie opiekowali się trudnym uczniem,\njak najlepiej przygotowywali uczniów do dalszej nauki,\npotrzeba szacunku wyrażonego przez kulturalne zachowania dzieci i dorosłych. Zaspokojenie tej potrzeby może być najpełniejszym wskaźnikiem wychowawczych sukcesów szkoły;\npotrzeba ważności i sensu pracy oraz identyfikacji z organizacją szkolną – w dużym stopniu zaspokajana przez sprawne działanie procedur współpracy pracowników obsługi z Radą Pedagogiczną, wspierane przez dyrekcję szkoły.\npotrzeba uwagi i bycia wysłuchanym zaspokajana przez:\ndoskonalenie procesów komunikacji interpersonalnej,\nnowelizację Statutu Szkoły i wprowadzenie mediacji szkolnych, jako dodatkowej formy współpracy szkoły z rodzicami,\npotrzeba bezpieczeństwa, wzajemnej akceptacji i zadowolenia z pracy\nwykorzystywanie przez wszystkich nauczycieli i pracowników niepedagogicznych języka Pbp w pracy codziennej z uczniami i w kontaktach z rodzicami.\npotrzeba pogodzenia samorealizacji indywidualnych, silnych osobowościowo nauczycieli\nw realizacji nadrzędnych celów pracy szkoły – zaplanowanie i przeprowadzenie ewaluacji wewnętrznej w celu diagnozy poziomu kultury organizacyjnej szkoły, określenia obszarów wrażliwych i opracowania programu operacyjnego, którego realizacja spełni potrzeby uczestników kultury organizacyjnej PSP w Mazowszanach;\npotrzeba integralności i szacunku, harmonii, zrozumienia i zaufania\nzaspokajane być mogą przez inspirującą szczerość ze strony uczniów, nauczycieli i rodziców, a także zwierzchników; szczerość i prawda pozwala czerpać naukę z własnych ograniczeń i wyznacza pożądany kierunek zmiany. W istocie potrzeby członków szkolnej społeczności są bardzo podobne. Środkiem w bogaceniu klimatu i pogłębianiu relacji będzie dostosowanie strategii reagowania i zaspokajania potrzeb oraz wyznaczenie w związku z nimi najważniejszych celów rozwojowych.\nPubliczna Szkoła Podstawowa im. M. Konopnickiej w Mazowszanach:\nJest szkołą przyjazną, bezpieczną i promującą zdrowy styl życia.\nPielęgnuje i rozwija dziedzictwo kulturowe w regionie.\nPamięta o przeszłości.\nKształtuje ona ucznia szanującego innych, odpowiedzialnego i świadomie podejmującego decyzje w szybko zmieniającej się rzeczywistości.\nKoncepcja pracy szkoły jest modyfikowana, a podstawą do jej modyfikacji jest analiza potrzeb uczniów, potrzeb środowiska oraz zmiany w prawie oświatowym.


Nocny sokół - David Gemmell\ntyt. oryg.: Midnight Falcon\ntłum.: Zbigniew A. Królicki\nUpiory przeszłości powstają. A wszystko zaczęło się od ślubowania: „pewnego dnia wyrwę mu to jego parszywe serce!”, złożonego przez pewnego młodzieńca. Ów młodzian to wyjęty spod prawa Bane zwany też Bękartem, chociaż nikt nie wyrzekł tego miana w jego obecności. Zrodzony jako owoc zdrady, noszący imię oznaczające klątwę, Bane wychował się wśród wojowników Rigante, którzy cenią go za waleczność, lecz obawiają się jego nieokiełznanej natury.\nSiedemnastoletni Bane udaje się na dobrowolne wygnanie i trafia do gniazda os, które zdaniem nielicznych uosabia wszystko co wieczne i święte: do wielkiego Kamiennego Grodu. W tym mieście, w którym gladiatorzy zabijają dla uciechy gawiedzi; gdzie pod cienką warstwą wiedzy i kultury kryje się otchłań korupcji i zepsucia, Szkarłatni Kapłani sieją strach, gniew i nienawiść, które przetrwają wieki. A jednak nawet tam prześladowani wyznawcy Kultu Drzewa pod duchowym przywództwem tajemniczej Pani w Woalu odważyli się szerzyć swoją filozofię miłości i harmonii.\nŻądny zemsty Bane Bękart szykuje się do bitwy, mającej zniszczyć mit Kamiennego Grodu. Krwawe starcie jest nieuchronne i syn niepokonanego króla-wojownika, słynnego Connavara Demoniczne Ostrze, musi stanąć do walki, aby ocalić świat.\n1. Miecz w burzy\n2. Nocny sokół\n1. Nocny Sokół\n29 VIII 2009 (ponad 9 lat temu)\nfantasy, gemmell, fantastyka, bane, gladiatorzy, kapłani, bitwa, wojownik


DCC, czyli jak działają transakcje z walucie karty na terminalach płatniczych - Prasa codzienna - Finanse - - Waluty.com\nNowy Jork (USA) 19:27:29 -6h\nTokio (Japonia) 09:27:29 +8h\nSydney (Australia) 10:27:29 +9h\nLondyn (Anglia) 00:27:29 -1h\nwaluty.com.pl » Prasa codzienna » Finanse » DCC, czyli jak działają transakcje z walucie karty na terminalach płatniczych\n15.05.2019 09:48 środa\nPłatności cyfrowe cieszą się w Polsce coraz większą popularnością. Jednocześnie rośnie liczba klientów zagranicznych – turystów lub Polaków mieszkających poza granicami kraju. Umożliwienie im płatności kartą za towary lub usługi to pierwszy krok do zwiększenia obrotów firmy. Umożliwienie im płatności w walucie karty jest krokiem milowym ku większym zyskom.\nWedług raportu „Płatności Cyfrowe 2018” opublikowanego przez Izbę Gospodarki Elektronicznej 40% klientów korzysta z kart płatniczych, a 25% osób płaci za pomocą aplikacji mobilnych za zakupione towary bądź usługi. W tym miejscu należy dodać, że w ostatnich latach Polskę odwiedza rekordowa liczba turystów, którzy chętnie dokonują zakupów na wakacjach. Często są to również Polacy na stałe mieszkający w innych krajach, odwiedzający rodzinę lub znajomych w ojczyźnie. Jak donosi „Puls Biznesu”, rocznie Polskę odwiedza ponad 18 milionów zagranicznych turystów. Jest to ogromna rzesza potencjalnych klientów, którzy mogą chcieć zapłacić za zakupy kartą. Terminal płatniczy może umożliwić wielu klientom płatność za pomocą karty oraz dokonanie transakcji w walucie tej karty (euro, dolarze, funcie itp.) dzięki usłudze DCC (źródło: https://www.pb.pl/w-2018-r-rekordowa-liczba-turystow-zagranicznych-odwiedzi-polske-943480; https://eizba.pl/wp-content/uploads/2018/12/Platnosci_Cyfrowe_2018.pdf). Jakie korzyści płyną z aktywacją usługi DCC?\nWażny jest wybór – jak działa DCC?\nKlienci lubią mieć możliwość wyboru towarów i usług podczas zakupów. Nie inaczej jest w przypadku form płatności podczas finalizowania transakcji. Dlatego posiadanie terminala to już niemal obowiązek, jeśli firma chce pozostać konkurencyjna. Można jednak zaoferować kupującym dodatkową usługę DCC, czyli Dynamicznego Przeliczania Walut (ang. Dynamic Currency Conversion). Usługa polega na umożliwieniu płatności turyście w jego rodzimej walucie. Pracownik wprowadzający należność za zakupy na terminal nie musi niczego przeliczać – wpisuje kwotę w złotówkach, a następne terminal sam rozpoznaje walutę właściwą dla karty płatniczej. Sprzedawca może zaproponować płatność albo w złotówkach, albo w walucie klienta, znając dokładną kwotę, jaką musiałby zapłacić klient. Terminal wskazuje sumę według aktualnego kursu, który jest codziennie aktualizowany w jego pamięci. Po akceptacji transakcji w walucie obcej klient zawsze otrzymuje potwierdzenie z terminala. Widnieje na nim nie tylko zapłacona kwota w rodzimej walucie, ale również kurs jej wymiany. Na stronie pep.pl znaleźć można listę wszystkich walut znajdujących się w obszarze usługi DCC.\nZwrot należności (uznanie)\nNiestety, nie każde zakupy są udane, a towar może okazać się wadliwy. Klient dokonuje wówczas jego zwrotu, ale jak odzyskać należność zapłaconą kartą? Należy wtedy zwrócić klientowi sumę zapłaconą za towar na kartę, którą dokonał płatności. Zwrotu dokonuje się wyłącznie w walucie, w której dokonano zakupu. Jeśli transakcja uznania jest dokonywana tego samego dnia, co zakupy, to kurs waluty będzie ten sam. Natomiast uznanie wykonane innego dnia, będzie przeprowadzone zgodnie z aktualizowanym kursem w pamięci terminala.\nPraktyczne zalety usługi DCC\nMożliwość płatności kartą w walucie obcej eliminuje konieczność wymiany euro czy dolara w kantorze i dokonywania płatności gotówką. Klienci zagraniczni często nie mają odpowiedniej ilości fizycznych pieniędzy, a nie wiedzą, że mogą zapłacić swoją własną kartą. Poza tym opcja płatności w rodzimej walucie jest często korzystniejsza dla klienta ze względu na słaby kurs złotego. Klient w czasie transakcji przez usługę DCC otrzymuje najkorzystniejszą wymianę walutową, niemożliwą do uzyskania w przypadku wymiany gotówki w kantorze. Transakcja rodzimą kartą nie zawiera żadnych ukrytych kosztów, a klient przed akceptacją zna dokładną kwotę za zakupy.\nBrak wymiany gotówki w kantorze to pewna finalizacja transakcji i skrócony czas jej trwania. Klienci, którzy nie potrafili odnaleźć kantoru w pobliżu sklepu, często rezygnowali z zakupu i nie wracali po wybrany towar. Poszukiwanie kantoru jest na dłuższą metę męczące, a poza tym zniechęca klientów.\nJednak to nie wszystkie innowacyjne usługi, jakie może wprowadzić sprzedawca za pomocą terminala. Klienci mogą również doładować swoje karty telefoniczne za pomocą urządzenia płatniczego bezpośrednio w sklepie. Koniec środków na koncie? Sprawdź, gdzie najszybciej doładujesz telefon.\nSprzedawca oferujący usługę DCC zyskuje wielu klientów wśród turystów, ponieważ zakupy dla nich stają się przyjemne, szybkie oraz bardziej opłacalne. Ponadto innowacyjna technologia wyróżnia sprzedawcę na tle konkurencji.


Spodnie do biegania damskie Newline Iconic Thermal Power Tights 7631 | Centrum Biegowe Run Expert\nGetry damskie do biegania Newline Iconic Thermal Power Tights przeznaczone do joggingu w chłodne dni, kiedy potrzebna jest dobra ochrona termiczna. Są wykonane z najwyższej klasy elastycznego i oddychającego materiału.\nOcieplane getry damskie do biegania Newline Iconic Thermal Power Tights przeznaczone do joggingu w chłodne dni, kiedy potrzebna jest dobra ochrona termiczna. Są wykonane z najwyższej klasy elastycznego i oddychającego materiału.\nTrzy kieszonki z tyłu na drobiazgi\nskład: 92% poliester / 8% spandex


Jakie meble do przedpokoju? - Projektoskop.pl\nZamykana szafa w przedpokoju przeważnie pełni funkcję gospodarczą. Służy jako schowek na: odkurzacz, rozkładany wieszak na pranie, deskę do prasowania, a nawet pralkę. Przy ekonomicznym zaplanowaniu wnętrza szafy, zmieszczą się w niej wieszaki oraz stojaki na okrycia wierzchnie i buty domowników. Osoby, które przychodzą z wizytą, powinny mieć miejsce na ogólnodostępnych haczykach, półkach i szafkach na obuwie.\nPrzygotowując się do wyjścia z domu lubimy spojrzeć, czy elementy garderoby dobrze leżą, fryzura jest idealnie ułożona i czy mamy przy sobie komplet kluczy.\nOdbywając codzienny rytuał wyjścia, doskonale było by mieć wszystko pod ręką. Grunt to porządek. Klucze, czapki, buty, chusty i rękawiczki mogą przecież leżeć lub wisieć w wyznaczonych dla siebie miejscach.\nProducenci mebli wychodzą naprzeciw potrzebom klientów. W sieciówkach meblowych i klepach internetowych z wyposażeniem wnętrz, znajdziemy mnóstwo propozycji aranżacji przedpokoju.\nJakie meble i elementy wyposażenia powinny znaleźć się w przedpokoju?\n- wieszaki i haczyki na okrycie wierzchnie\n- półka lub szafka na buty i kapcie\n- wieszaczki lub szafka na klucze\n- stojak na parasole i łyżkę do butów\n- szufladka na akcesoria do konserwacji obuwia\nMeble do przedpokoju produkowane są w formie wielofunkcyjnych zestawów, pojedynczych elementów lub modułów. Gdy urządzamy przedpokój wyjątkowo mały, meble i elementy wyposażenia, które są wąskie i przytulone do ściany, zdają się być najlepszym rozwiązaniem. Zwłaszcza, gdy zależy nam na zachowaniu odrobiny przestrzeni.\nMinimalistyczne zestawy mebli do przedpokoju można ożywić wymyślnymi: haczykami, wieszakami i akcesoriami.


Dnia 19 lutego 2017 roku w Warszawie, podczas zebrania członków Stowarzyszenia Sędziów Rodzinnych w Polsce, nastąpiło uroczyste wręczenie dyplomów i publikacji książkowych od Wydawnictwa C.H. Beck laureatom pierwszej edycji konkursu na najlepszą pracę magisterską z zakresu prawa rodzinnego. Katarzyna Kościów-Kowalczyk, sekretarz komisji konkursowej, przedstawiła przebieg prac komisji oraz wyniki konkursu.\nPierwszą nagrodę otrzymała Ewa Przyśliwska, absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, za pracę "Stosowanie klauzuli porządku publicznego w międzynarodowym prawie rodzinnym". Wszyscy członkowie komisji byli zgodni, że praca jest wybitna i przyznali jej maksymalną ilość punktów. Liczymy na to, że ukaże się drukiem albowiem może zostać wykorzystania w praktyce orzeczniczej przez sędziów a także adwokatów i radców prawnych.\nDrugie miejsce zajął absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego Mateusz Szczepaniak za pracę "Roszczenia matki dziecka pozamałżeńskiego związane z ciążą i porodem". Praca ta zawiera nie tylko część teoretyczną, ale także ciekawą analizę dokonaną na podstawie akt spraw sądowych. Czytanie tej pracy było w ocenie komisji, prawdziwą przyjemnością albowiem napisana została rzadko spotykanym w ostatnim czasie pięknym językiem.\nTrzecie miejsce przypadło absolwentce Uniwersytetu Opolskiego Renacie Polifke za pracę "Aspekty prawne pieczy zastępczej. Legal aspects of foster care". Autorka wykorzystała bardzo bogatą literaturę przedmiotu, przedstawiła interesujące dane statystyczne.\nLaureaci konkursu po odebraniu nagród, opowiedzieli o swoich dotychczasowych doświadczeniach związanych z wykonywaniem zawodu prawnika. Podczas rozmów z sędziami mieli możliwość zapoznania się ze specyfiką pracy sędziego rodzinnego.\nW trakcie spotkania sędziowie w stanie spoczynku przedstawili swoje spostrzeżenia i refleksje związane ze zmianami jakie nastąpiły w ich życiu od zakończenia działalności orzeczniczej. Wystąpiły: Stefania Wolska, Maria Argasińska-Kasper, Teresa Bronowska, Teresa Papiernik i Ewa Świderska. Dziękujemy koleżankom za pełne pasji i pozytywnej energii opowieści. Cieszymy się, że nadal są aktywne i uczestniczą w różnych działaniach wykorzystując swoje doświadczenie zawodowe.


Zabrze: Jedna kobieta wjechała na chodnik i potrąciła pieszego, druga wymusiła pierwszeństwo - Dziennikzachodni.pl\nZabrze: Jedna kobieta wjechała na chodnik i potrąciła...\nZabrze: Jedna kobieta wjechała na chodnik i potrąciła pieszego, druga wymusiła pierwszeństwo\n8 października 2015 19:17 08.10.2015 19:17\nTrwa wyjaśnianie okoliczności dwóch zdarzeń drogowych, do których doszło na terenie Zabrza. Na ulicy Matejki kobieta wjechała samochodem na chodnik i potrąciła pieszego. Na skrzyżowaniu ulic de'Gaulle'a, Wolności i al. Korfantego kierująca skodą wymusiła pierwszeństwo i zderzyła się z tirem.\nPolicjanci zabrzańskiej komendy prowadzą czynności w sprawie dwóch zdarzeń drogowych do jakich doszło na terenie Zabrza.\nNa ulicy Matejki 65-letnia kierująca mercedesem doprowadziła do zderzenia z udziałem pieszego. Kobieta z niewyjaśnionych przyczyn wjechała na chodnik i uderzyła w 30-letniego mężczyznę. Samochód zatrzymał się na latarni. Pokrzywdzony z licznymi obrażeniami głowy i złamanym prawym podudziem został przewieziony do szpitala. Kierująca była trzeźwa. Policjanci zatrzymali kobiecie już prawo jazdy.\nDo drugiego zdarzenia, którego sprawcą również była kobieta, doszło dzisiejszej nocy na skrzyżowaniu ulic de'Gaulle'a, Wolności i al. Korfantego. Kilka tygodni temu w tym miejscu nastąpiła zmiana pierwszeństwa przejazdu. Gdy sygnalizatory świetlne zostają wyłączone, to ulica Wolności staje się drogą podporządkowaną dla ulic de'Gaulle'a i al. Korfantego. Dzisiejszej nocy jednak 49-letnia kierująca skodą, jadąc ul. Wolności w kierunku Gliwic, nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu ciężarówce.\nKierujący ciężarówką jadąc ulicą de'Gaull'e w stronę al. Korfantego uderzył w skodę, a następnie w sygnalizację świetlną i barierki oddzielające chodnik od ulicy. Pomimo bardzo groźnie wyglądającego zdarzenia nikt z uczestników nie ucierpiał, za to samochody są rozbite. Policjanci zatrzymali dowody rejestracyjne pojazdów, gdyż stan ich uszkodzenia nie pozwalał na dalszą jazdę. Zatrzymane zostały również kobiecie prawo jazdy kategorii B. Kierujący zostali poddani badaniu trzeźwości, które wskazało, że uczestnicy nie kierowali pod wpływem alkoholu. Pracujące na miejscu służby jeszcze w nocy naprawiły sygnalizację świetlną.\nzabrze wypadki samochodowe\nwypadki samochodowe zabrze


Lusterko Blog: (nowość, swatche) essence pure skin, anti-spot moisturizing make-up, 01 beige\nMavi göz 28 sierpnia 2012 20:06\nNowości są tylko w douglasach?\nLusterko Em 28 sierpnia 2012 20:09\n@vixen, na razie pojawiły się tylko w niektórych drogeriach Super-Pharm i Douglasach.\nklamarta. 28 sierpnia 2012 20:11\nPodkładu niestety nie przetestuję, bo odcień będzie z całą pewnością zbyt ciemny.\nNatomiast lakier, który masz na paznokciach ma przepiękny kolor! I również lubię połączenie odcieni niebieskiego z brokatem. :)\nEllie 28 sierpnia 2012 20:15\nKupię, jak tylko skończę under 20 , bardzo mi się spodobał :)\nLaNińa 28 sierpnia 2012 20:23\nCiekawa jestem jak to będzie po dłuższym użytkowaniu ;)\nChochlik 28 sierpnia 2012 20:25\nzdecydowanie za ciemny dla mnie..\nsiempre 28 sierpnia 2012 20:29\nKupiłam go i po jednym dniu wydawało mi się, że zapchał nieco pory. Ogólnie wydaje się jakby tłusty\nLusterko Em 28 sierpnia 2012 20:30\n@Chochlik, mimo wszystko zerknij na tester w sklepie. Takie zdjęcie nieroztartego produktu na wewnętrznej (bardzo jasnej) skórze ręki nie oddaje efektu, jaki możemy nim uzyskać.\nLusterko Em 28 sierpnia 2012 20:31\n@siempre-la-belleza, mnie na szczęście nie zapchał w ogóle. Jaki masz rodzaj cery?\nsiempre 28 sierpnia 2012 20:51\nLusterko, mam normalną z okazjonalną skłonnością do zaskórników, podkłady z reguły mnie nie zapychają. Po nim miałam kilka małych niespodzianek na policzkach. U mnie to typowe zapchanie porów, bo łatwe do usunięcia, bez śladu.\nLusterko Em 28 sierpnia 2012 20:53\n@siempre-la-belleza, chyba rzeczywiście podkład najbardziej będzie pasował osobom z suchą cerą, skoro nawet dla Ciebie jest on zbyt tłusty... Mnie też zwykle podkłady nie zapychają, mam nadzieję, że tym razem też tak będzie.\nsiempre 28 sierpnia 2012 20:57\nW końcu jest nawilżający, więc suche powinny być zadowolone :)\nfashioncoreee 28 sierpnia 2012 21:08\ndo mnie jakoś essence nie przemawia żadnym produktem. ;/ :)\nmrs69cm 28 sierpnia 2012 21:22\nmnie essence zatrzymuje tylko lakierami i sypkim pudrem :D\nQuistro 28 sierpnia 2012 21:45\nOjojoj, zdecydowanie dla mnie za ciemny.. Używałam w poprzednim sezonie jesień-zima Bourjois Healthy Mix właśnie w odcieniu 51 i był on idealny, więc nie sądzę, żeby takie ciemności mi podpasowały. Ale tak czy siak dziękuje za polecenie, zwróce na niego uwagę następnym razem w SPh. :)\nPS. Gorąco polecam Bourjois 123 Perfect, ideał dla cer mieszanych/tłustych.\nKasiaPL 28 sierpnia 2012 21:51\nCiekawie się zapowiada, może wypróbuję, chociaż aktualnie zachwycam się BB od Dr Ireny Eris.\nEv 28 sierpnia 2012 21:53\nKurczę, brzmi zachęcająco, jak pozużywam moje wszelkie podkładowe zapasy zastanowię się nad tym, akurat zdąży się pewnie pokazać kilka szerszych recenzji :)\nA paznokcie super, ubóstwiam hello holo na błękitach!\nNaomi 28 sierpnia 2012 22:35\nChyba mam na niego chęć, ale zobaczymy, czy trafi do koszyka w sklepie. :)\nBasia 28 sierpnia 2012 23:35\nWow, ciekawa ta nowość :) Gdybym tylko nie miała tylu mazideł do ust do wykończenia... :D\nemka 29 sierpnia 2012 08:57\npamiętam że pisałaś o limitkach essence w rossmannach, wczoraj zobaczyłam limitkę w rossmannie w tomaszowie mazowieckim :)\nLusterko Em 29 sierpnia 2012 09:21\n@Basia, a co one mają wspólnego z podkładem? :)\nLusterko Em 29 sierpnia 2012 09:23\n@emka, dziękuję, dopisałam do listy.\nBeauty_Station 29 sierpnia 2012 09:29\nOj nie, jakoś nie miałabym zaufania do podkładów tej firmy. Akceptuję jedynie lakiery i róże.\nanikowa101 29 sierpnia 2012 12:43\nByłam ostatnio w Naturze a tam jeszcze żadnej nowości. Dziewczyny, pokazując takie cuda teraz od essence tylko kusicie. Mam ochotę aż wejść w monitor i Ci podebrać tego podkładu :P Mam nadzieję, że wkrótce szafa essence i u mnie się zapełni :)\nPaubia 29 sierpnia 2012 13:25\nDla mnie raczej byłby za ciemny..\npytanie z innej beczki:) byłaś tu http://turystyka.wp.pl/gid,11237905,title,zalew-zakrzowek--rajski-zakatek-polski,zdjecie,rsqqpnnp,galeria_zdjecie.html ?:D\nLusterko Em 29 sierpnia 2012 17:54\n@Anonimowy, kiedyś byłam, a czemu pytasz?\nBella 31 sierpnia 2012 12:03


Szal JEDWABny liście miłorzębu oliwkowa zieleń sowikoj autorska biżuteria i rękodzieło\n» Szal JEDWABny liście miłorzębu oliwkowa zieleń\nRęcznie malowany jedwab naturalny. Apaszka - niewielki szaliczek- 150*40 cm. Abstrakcyjny wzór.\nLiście miłorzębu ręcznie malowana apaszka - o podłużnym kształcie. Ręcznie malowany szal z jedwabiu naturalnego. Deikatna lejaca tkanina, szalik - około 150*40 cm. Delikatna zwiewna i przyjemna w noszeniu chustka. Doskonała na prezent. Z uwagi na ręczne wykonanie - każdy egzemplarz to pojedynczy wzór. Sygnowana.\nKolory: fioletowy, żółty słoneczny, oliwkowy zielony, khaki, czarny wzór, wielokolorowy.


Praca w trybie offline w aplikacji Microsoft OneNote dla tabletu iPad lub telefonu iPhone - OneNote for iOS\nPraca w trybie offline w aplikacji Microsoft OneNote dla tabletu iPad lub telefonu iPhone\nProgram Microsoft OneNote automatycznie synchronizuje wprowadzone zmiany podczas pracy. Dzieje się tak z Twoimi własnymi notesami używanymi na różnych urządzeniach i komputerach, a także z notesami udostępnionymi innym autorom. Jeśli w dowolnym momencie utracisz połączenie internetowe lub wyłączysz komputer albo urządzenie, wszystkie oczekujące wprowadzone zmiany zostaną automatycznie zsynchronizowane natychmiast po powrocie do trybu online.\nChociaż nie jest wymagane ręczne synchronizowanie programu OneNote na telefonie iPhone lub tablecie iPad, można wybrać opcję każdorazowego synchronizowania wszystkich stron z załącznikami (łącznie z obrazami) do użytku w trybie offline.\nW programie OneNote naciśnij ikonę Ustawienia w prawym górnym rogu.\nW obszarze Ustawienia naciśnij pozycję Synchronizacja.\nUpewnij się, że w opcjach Synchronizacja jest włączone ustawienie Automatycznie synchronizuj załączniki.\nW programie OneNote naciśnij przycisk Pokaż notesy w lewym górnym rogu. W razie potrzeby naciśnij go jeszcze raz lub dwa razy, aż zmieni się w ikonę Ustawienia.\nNaciśnij ikonę Ustawienia w lewym górnym rogu.


Blanka Lipińska i Baron z Afromental. Urządzają sobie 365 dni w domu? - Planeta\nLipińska i Baron na Instagramie - jak daleko się posuną? Fot: Artur Zawadzki/REPORTER/East News\nBaron z Afromental już chyba zapomniał o związku z Julią Wieniawą. Teraz jego łoże grzeje pisarka-celebrytka Blanka Lipińska. Swój namiętny związek relacjonują na Instagramie i cała Polska może dzielić z nimi ich romantyczne chwile.\nCzy Blanka Lipińska szuka w łóżku z Baronem inspiracji na kolejne powieści erotyczne? Wygląda na to, że nie próżnują. Oczywiście chwalą się tym wszystkim na Instagramie. A Baron, jak na muzyka przystało, dał nawet „niezły koncert” na swoim instrumencie. Zapewne nie raczyli się pobożnymi pieśniami. Czy aby na pewno sąsiedzi chcieli tego słuchać?\nOstatnio na InstaStories zamieściła filmiki prosto ze swojego łóżka, gdzie oczywiście towarzyszy jej Baron. Lipińska pochwaliła się, że jest bez bielizny, a do tego przed chwilą dali z Baronem niezły "koncert" – donosi plotek.pl\nBlania i Baruś - rozgogoleni, rozanieleni\nNa tym jednak nie koniec atrakcji. Nowa relacja na Instagramie zapewni hejterom nadciśnienie! Pokazała nagranie z Baronem w łóżku. Ujawniła też, że spędzają właśnie pod kocem „dzień bez majtek”. Przy okazji zareklamowała nowy teledysk Afromental i prosiła Barusia, by częściej rozpieszczał ją swoimi popisami wokalnymi. Ukochany dostał nawet całusa, co pewnie doprowadziło jego fanki do wrzenia.\nPoza tym, „Blania” na Instagramie pokazuje robienie popcornu, okruszki po szarlotce i reklamuje krem „na zwisy”. Samo życie...\nLipińska, Baron i jego instrument Fot: Instagram/blanka_lipinska\nLipińska i Baron chwalą się dniem bez majtek Fot: Instagram


jak radzić sobie z niechcianym radami | KreatywnyRodzic\nArchiwa tagu: jak radzić sobie z niechcianym radami\nGdy decydujemy się na dziecko to przede wszystkim pragniemy, żeby było zdrowe. Zwykle u przyszłych rodziców pojawiają się również oczekiwania, co do płci dziecka. Co ciekawe ludzie z naszego bliższego i dalszego otoczenia również starają się nam narzucać swoje preferencje. No, więc jak powinno być? Ciocie, wujkowie, panie spotykane na spacerach – wszyscy oni wiedzą, że cały świat chce mieć „parkę”: córkę i syna. Nie wierzą, że istnieją ludzie, którzy chcą mieć dzieci tej samej płci oraz, że można być szczęśliwym mając 3 chłopców lub 2 dziewczynki. Według otoczenia, należy próbować do skutku, aż się „poszczęści”.\nRodzice dzieci tej samej płci, ten artykuł jest dla Was. Zapraszam!\nWpis opublikowany w Bez kategorii i otagowany dwie córki, dwóch synów, dzieci jednej płci, dzieci tej samej płci, jak radzić sobie z niechcianym radami, para dzieci, parka 11 lutego 2016 przez Asia.


'Zablokujemy zakopiankę tak, że na Podhale nie wjedzie nikt'\nMarek Podmokły, Zakopane 29.07.2012 07:30\n- Nie będziemy się wynosić ze swoich domów. Chyba że wojewoda zamieni się ze mną domami. Nie popuścimy! - mówi łamiącym się ze zdenerwowania głosem mieszkaniec Białego Dunajca Tomasz Dzierżęga, któremu planowany most odetnie drogę dojazdową do prowadzonego wraz z rodziną pensjonatu.\n- Jeśli takie mamy państwo, to poszukamy sprawiedliwości na drogach. Zablokujemy "zakopiankę" tak, że na Podhale nie wjedzie nikt - dodaje.\nMieszkańcy niezadowoleni z projektu mostu\nGeneralna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad od kilku lat mówi o konieczności budowy nowego mostu na "zakopiance" w Białym Dunajcu. Jednak projekt przedstawiony i forsowany przez GDDKiA budzi wśród mieszkańców niezadowolenie. Z przedstawionych planów wynika, że będzie to most linowy usadowiony na wysokich na 23 metry pylonach o długości ponad 100 metrów, zaś jego szerokość zwiększy się aż o 20 metrów. O kilka metrów podniesie się również wysokość przeprawy.\nDo tak zaprojektowanego mostu trzeba będzie przebudować drogi dojazdowe z obu stron konstrukcji na długości kilkuset metrów. Dodatkowo jego usytuowanie obok istniejącego mostu budzi największe sprzeciwy.\n- Projekt forsowany przez GDDKiA oznacza dla części mieszkańców tej miejscowości konieczność wyburzenia 20 budynków i zniszczenie części istniejącej infrastruktury wodociągowej - mówi Bożena Gąsienica-Byrcyn z Federacji Obrony Podhala. - Pozostałe domy będą stać w cieniu nowego mostu z kłopotliwym dojazdem i bez szansy na prowadzenie w nich działalności związanej z turystyką i wypoczynkiem.\nMieszkańcy rozumieją potrzebę przebudowy i modernizacji mającej już swoje lata przeprawy, która nie dalej niż kilka lat temu przeszła gruntowny remont. Chcą, aby nowy most był postawiony w śladzie drogi krajowej 47 z możliwością poszerzenia go, ale z zachowaniem dotychczasowego wyglądu. Dali temu wyraz na spotkaniach wiejskich, z których protokoły zostały przesłane do inwestora. Zadeklarowali w nich również, że czasowo udostępnią swoje działki na budowę przeprawy tymczasowej, w czasie gdy będzie budowany nowy most.\nInwestor upiera się przy swojej koncepcji\nInwestor całkowicie lekceważy postulaty mieszkańców, upierając się przy swojej koncepcji, i przedstawia ją jako jedyną do realizacji. - Nasze protesty i wnioski o zmianę projektu nic nie dały - żalą się mieszkańcy Białego Dunajca po tym, jak kilka dni temu wojewoda małopolski wydał pozwolenie na budowę. Przed wydaniem tej decyzji nie powstrzymało wojewody nawet to, że zaskarżona przez mieszkańców poprzednia decyzja znajduje się jeszcze na wokandzie Naczelnego Sądu Administracyjnego.\n- Do tej pory robiliśmy wszystko zgodnie z obowiązującym w Polsce prawem, aby projekt został zmieniony - mówią górale. - Ale jeżeli tak się z nami postępuje, to nie daje się nam wyjścia i zablokujemy "zakopiankę". Może wtedy nas usłyszą - zapowiadają mieszkańcy. I już przygotowują się do protestu, tłumacząc, że to, co ma stanąć w Białym Dunajcu, "ma się nijak do krajobrazu i charakteru miejscowości".\nSamorząd: Zawsze są jacyś niezadowoleni\nO niezbędności tej inwestycji dla całego regionu mówią władze samorządowe i podkreślają, że przy takich projektach zawsze znajdzie się grupa niezadowolonych mieszkańców. Same jednak zaznaczają, że przedstawiony przez inwestora projekt znacznie odbiega od pierwotnych założeń.\nW podobnych słowach wypowiada się starosta tatrzański Andrzej Gąsienica-Makowski: - Uważam, że inwestor powinien bardzo dokładnie pochylić się nad wnioskami mieszkańców i jeśli są one zasadne, to uwzględnić je w swoim projekcie. Ale decyzja w tej sprawie należy do wojewody małopolskiego i ufam, że zostaną tam wzięte pod uwagę wszystkie uwagi i zastrzeżenia mieszkańców. Przypomnę, że nasza opinia sugerowała, aby nowy most był wybudowany w pasie istniejącej "zakopianki", a na czas remontu by powstała przeprawa zastępcza.\nMieszkańcy już raz zablokowali "zakopiankę"\nKilka lat temu GDDKiA forsowała budowę futurystycznego i niedostosowanego do krajobrazu i warunków panujących w okresie zimowym węzła komunikacyjnego w Poroninie. I tu brak wsłuchania się w głosy mieszkańców i obstawanie przy jedynym opracowanym przez siebie wariancie doprowadził do protestów i blokad "zakopianki". Efektem konfliktu było odstąpienie od budowy, a mieszkańcy i turyści w okresie sezonu stoją w gigantycznych korkach, które swój początek mają czasami w centrum Zakopanego.\nCzy taki sam los podzieli most w Białym Dunajcu? O tym się dopiero przekonamy. Nie można oprzeć się racjom mieszkańców, którzy domagają się pozostawienia mostu w starym śladzie drogi krajowej, a zaoszczędzone pieniądze pochodzące z wykupu gruntów i odszkodowań proponują przeznaczyć na dalszą modernizację "zakopianki".


Jakub2833 - Pióra Wieczne Forum\nJakub2833 replied to Murio's topic in Wybór i zakup pióra wiecznego\nNa początku nie miałem odpowiednich stalówek i próbowałem coś bazgrać Gilottem 1950, ale to sporadycznie i z miernym skutkiem. Potem dostałem pudełeczko z mieszanką mniej lub bardziej zdezelowanych przedwojennych stalówek. Najpierw pisałem trochę stalówką od K. Wasilewskiego, ale najlepiej działa Soennecken 075. Dla mnie pióro nie musi być jakieś wyjątkowo miękkie. Zazwyczaj piszę drobno.\nDzień dobry! Już długo dojrzewała we mnie myśl o zaprzestaniu pisania "gwoździem" i przejścia na coś ciekawszego. Popisałem sobie kilka miesięcy trochę maczanką uwzględniając rady Tatucha i teraz szukam pióra... Mam kilka pytań: 1. Czy na średniej jakości papierze będzie przebijać? W sumie to maczanka przebija na nim w stopniu akceptowalnym... Wieczne pióra z fleksem chyba są mniej lejące co maczanki? 2.Jeśli nawet nie przebija... to może potrzebna będzie bibułka? I czy da się gdzie ten przeżytek kupić? 3. Stalówki maczane po dłuższym czasie pracy tracą swoje właściwości i skrzydełka stalówki przestają się łączyć przy braku nacisku. Stalówka w piórze też się może tak wyrobić? A jak nawet się wyrobi to czy takie coś jak na tym filmiku może być ratunkiem czy nie? https://www.youtube.com/watch?v=b2hCOY12054\nJak zmierzyć szerokość linii?\nJakub2833 posted a topic in Wybór i zakup pióra wiecznego\nProblem jest następujący: Mam sobie pióro Pilot Plumix o rozmiarze stalówki F, ale jako że stalówka ta jest dość cienka i nie widać dobrze tej zmiany szerokości linii (pióro to ma ściętą płasko stalówkę), to postanowiłem kupić sobie następnego Plumixa, tylko z większym rozmiarem. Jest tylko problem: jaki rozmiar stalówki wziąć aby dalej można było używać tego pióra do szybkich notatek w zeszycie w kratkę? Pomyślałem sobie że przecież mam stalówkę do obsadki która też jest płasko ścięta i o małym rozmiarze i że może sobie właśnie nią popiszę trochę i dowiem się czy takim rozmiarem pisze mi się jeszcze komfortowo, czy może trzeba wziąć coś mniejszego. Problem zrobił się dopiero kiedy chciałem sobie zobaczyć jak grubą kreskę ma ta moja maczanka. Wziąłem więc suwmiarkę i zmierzyłem szerokość stalówki. Innym razem zmierzyłem grubość linii na papierze. Tylko że wg. moich pomiarów to ta stalówka to przynajmniej 1mm, a wg. strony na której kupowałem ten rozmiar to powinien być 0,85. Sklep się myli, czy ja coś źle robie?\nBardzo trwały atrament\nJakub2833 replied to Marius's topic in Atramenty\nTo chyba nie nadaje się do piór, a tylko do stalówek.\nJakub2833 replied to Jakub2833's topic in Atramenty\nHej, Zara, ale jak Ty znalazłeś ten patent w internecie? Teraz link szlag jasny trafił, a ja tego znaleźć nie mogę.\nDaje radę, ale z gumą arabską dawałby lepiej: https://www.youtube.com/watch?v=sQrq-HyXDAQ Wiem że można kupić tusz, ale po co mnożyć buteleczki ponad miarę. Mam przynajmniej jeden atrament, którego używać w piórze na pewno nie będę i miło by było przerobić go sobie na takie bardziej lepki. A patent bardzo ciekawy. Nie wiem jak go znalazłeś. Niektóre odczynniki może dam radę sobie załatwić... Tylko skąd wziąć takie dziwadło jak pięciochlorofenolan sodowy?Pewnie da się go czymś zastąpić... Chyba jestem w stanie sprokurować sobie taki roztwór gumy Wielkie dzięki.\nJakub2833 posted a topic in Atramenty\nChodzi mi o przystosowanie zwykłego atramentu do piór wiecznych do używania przy maczankach. Dodatek gumy arabskiej ma poprawić właściwości atramentu poprzez zwiększenie lepkości co ogranicza np. strzępienie. Widziałem na allegro buteleczkę takiego roztworu gumy arabskiej do mieszania z jakimiś gwaszami, czy innymi artystycznymi zabawkami, ale ta buteleczka (75 ml) kosztowała mniej więcej tyle samo co pół kilograma czystej gumy arabskiej. No i ty następuje pytanie: Czy te roztwory gumy arabskiej sprzedawane w sklepach artystycznych to jest zwykły nasycony roztwór tej gumy w wodzie, czy może jest tam dodane coś jeszcze? Znalazłem jakiś sposób na "trwały roztwór gumy arabskiej" i z tego wnioskuje że taki zwykły (guma+woda) jest nietrwały. A jeśli zwykły roztwór jest nietrwały, to w jaki sposób? Coś się wytrąca, fermentuje? Ktoś wie coś?\nFajny ciemno-ciemno-zielony atrament\nSzukam jakiegoś taniego i bardzo ciemnego zielonego atramentu. Generalnie myślałem nad Diamine Green/Black ale... tak się zastanawiam czy któryś nauczyciel w szkole się nie przyczepi. I dlatego szukam czegoś bardziej czarnego jak zielonego.