Scanbot — wygodne skanowanie dokumentów smartfonem i tabletem - AntyApps : AntyApps\nWybrane tagi: scanbotx Wyczyść wszystkiex\nSkrywane w naszych kieszeniach i plecakach inteligentne urządzenia zabierają blask kolejnym i kolejnym sprzętom. Były już budziki, zegary, odtwarzacze muzyki, aparaty fotograficzne — a jak się okazuje, w roli podręcznego skanera idzie im równie dobrze. Podręcznego, bo nie ma co ukrywać, że korzystanie z klasycznej formy tego urządzenia jest wygodniejsze niż robienie zdjęć i dostosowywanie ich do własnych potrzeb, skalowania i kadrowania. Sam jednak ozłociłbym każdego, kto zaoferowałby mi taką opcję jeszcze kilka lat temu, kiedy po moim mieszkaniu fruwały dosłownie setki kserówek z uczelni…\nJeżeli obawiacie się, że do idealnej współpracy Scanbot będzie potrzebował dużo waszego zaangażowania, a obsługa nie będzie należała do najprzyjemniejszych to możecie już odetchnąć z ulgą. Po włączeniu aplikacji przechodzimy do sekcji tworzenia nowego dokumentu. Gdy przyznamy już uprawnienia dostępu do aparatu fotograficznego, możemy rozpocząć skanowanie. Zdjęcie zrobione? Teraz czas na ostateczne szlify — jeżeli automatyczne skanowanie krawędzi was nie satysfakcjonuje, to samodzielnie kadrujemy zdjęcie ustawiając znaczniki na czterech bokach. Następny krok to dobór palety kolorów spośród dostępnych opcji: standardowej, skali odcieni szarości, filtra lub pełnej kontrastów, ale znakomicie się sprawdzającej przy tekstach, bezkompromisowej opcji czerni i bieli. Teraz możemy zabrać się za skanowanie kolejnego z plików, aż nie stworzymy całego dokumentu. A kiedy się już z nimi wszystkimi uporamy czekają nas dwie opcje: zapisywanie stworzonych przez nas plików jako *.jpg w rolce aparatu, albo eksport całych dokumentów w formie *.pdf do obsługiwanych usług służących przechowywaniu plików w chmurze, wśród nich nie zabrakło iCloud Drive, Dropboxa, Boxa, a nawet Evernote!\nI jeżeli chodzi o bezpłatną wersję podstawową, to byłoby na tyle. Trochę więcej opcji da nam odsłona PRO, którą można odblokować z poziomu programu. W niej znalazło się bowiem miejsce dla skanera OCR, inteligentnego nazywania plików, blokowania dostępu do aplikacji kodem / touch ID, a także dodawania hasła do generowanych dokumentów PDF.\nScanbot to przystępna, ciekawie wykonana, prosta w obsłudze i niezwykle intuicyjna aplikacja. Jedna z tych, którą warto mieć zawsze przy sobie, bo obcowanie z tak stworzonymi dokumentami będzie o wiele wygodniejsze, niż „luźnym” zestawem zdjęć. Program dostępny jest za darmo w AppStorze oraz na platformie Google Play.\nScan - świetny, minimalistyczny skaner kodów na iOS i Androida\nTextExtractor -- czy warto zaufać temu skanerowi? [iOS]


Zygmunt Hübner | 27. Jerzy Andrzejewski - "Popiół i diament", 1974\n27. JERZY ANDRZEJEWSKI - "POPIÓŁ I DIAMENT", 1974\npremiera 23 września 1974\nadaptacja - Agnieszka Andrzejewska, Antoni Libera\nrealizacja TV - Joanna Wiśniewska\nStefan Szczuka - Tadeusz Łomnicki\nMaciek Chełmicki - Krzysztof Kolberger\nJan Kalicki - Edmund Fetting\nAndrzej Kossecki - Piotr Cieślak\nKrystyna - Ewa Żukowska\nWaga - Krzysztof Chamiec\nPodgórski - Janusz Bukowski\nŚwięcki - Seweryn Butrym\nWeychert - Janusz Zakrzeński\nDrewnowski - Marian Kociniak\nPieniążek - Bronisław Pawlik\nWrona - Edmund Karwański\nPuciatycka - Karolina Lubieńska\nPuciatycki - Zdzisław Mrożewski\nStaniewiczowa - Mirosława Dubrawska\nTeleżynski - Ryszard Barycz\nPortier - Ryszard Pracz\nRestaurator - Kazimierz Kaczor\nSzretterowa - Maria Klejdysz\nKossecka - Barbara Zielińska\nSłużąca Szretterów - Alina Żeliska\nŻołnierz - Wojciech Alaborski\nPOPIÓŁ I DIAMENT (Michał Misiorny)\nParadoks powieści Jerzego Andrzejewskiego polega na tym, iż - myśląc o niej - wciąż musimy odwoływać się do filmu. Jan Błoński stwierdził swego czasu, że Wajda poprawił Andrzejewskiemu powieść: być może choć naprawdę ważne jest tylko to, iż postaciom z powieści film nadał ciało, a niektórym - jak nieszczęsnemu Maćkowi Chełmickiemu - także wewnętrzny ogień i osobliwą, pokrętną, ale własną prawdę. Jeśli dziś kolejny inscenizator podejmuje się przenosić na scenę czy ekran „Popiół i diament”, musi walczyć nie tyle z Wajdą, co ze Zbigniewem Cybulskim.\nI nie dziwmy się, że Maciek Krzysztofa Kolbergera przegrywa to spotkanie. Jako aktor Kolberger jest o dziesięć lat młodszy od Cybulskiego, który zagrał tę rolę dobrze po trzydziestce. Chełmicki ze spektaklu telewizyjnego ujmuje młodzieńczością, nawet wdziękiem, ma chwile żaru, ale nie niesie w sobie specjalnie intensywnych treści, a w partiach lirycznych roli zwyczajnie zawodzi. Myślę, że droga młodego aktora do dojrzałości zowodowej jest jeszcze długa.\nWszakże w wymiarach całego spektaklu proporcje takich i podobnych (bo mamy przecież także postać młodszego Kosseckiego) ocen muszą się zmienić. Wajda inscenizował tragedię na tle powieści, tymczasem autorzy poniedziałkowego spektaklu TV - reżyser Zygmunt Hübner i adaptatorzy Agnieszka Andrzejewska i Antoni Libera - zdecydowali się powrócić do powieści, do jej bogatszego, wielowątkowego materiału i stworzyli rodzaj artystycznego reportażu o początkach Polski Ludowej. Dali tych początków panoramę społeczną i polityczną, ukazując plątaninę postaw, orientacji, namiętności, z których nowa Polska wyłonić się miała nie bez trudu i nie bez nowych ofiar.\nCentralną postacią w zamyśle tego spektaklu jest Szczuka - działacz partyjny, który ginie, uzmysławiając jak gdyby dialektykę konieczności i przypadków, tak wyrazistą w pierwszych latach. Szczuka Łomnickiego jest spokojny, opanowany, mądry i trochę zmęczony; optymizm i radość powrotu z obozu do kraju, do pracy politycznej tłumi wnikliwa wiedza o rozdartym społeczeństwie, które przejść będzie musiało jeszcze długą drogę do nowej jedności. Rolę Tadeusza Łomnickiego należy zapisać do wybitnych osiągnięć tego znakomitego artysty. Tu jeszcze chciałbym także wymienić rolę Edmunda Fettinga (Kalicki), Bronisława Pawlika (Pieniążek), Mariana Kociniaka (Drewnowski) oraz Ewy Żukowskiej (Krystyny).\nPozostałoby również kilka kwestii do dyskusji - jak choćby usunięcie postaci sędziego Kosseckiego czy powierzenie roli Hanki Lewickiej piosenkarce, co odmieniło funkcje i postaci, i piosenek - itp. W sumie przecież spektakl Hübnera, inny niż film, bogatszy w treści społeczne i polityczne, dobrze otworzył nowy sezon teatru TV, będąc zarazem - w skali ostatnich lat tej największej naszej sceny - niewątpliwym sukcesem.\n”Trybuna Ludu” nr 269, 26 września 1974\nPOPIÓŁ I DIAMENT NA OTWARCIE SEZONU (Małgorzata Karbowiak)\nZ pompą i rozmachem rozpoczął nowy sezon Teatr Telewizji dając na inauguracją wystąpienie red. H. Bieniewskiego o planach repertuarowych tej instytucji i przedstawienie „Popiołu i diamentu” wg J. Andrzejewskiego w reżyserii Z. Hübnera. Powieść ta, jak wiadomo, doczekała się w ostatnim czasie kilku opracowań na scenę, wystawiły ją, z różnym zresztą powodzeniem teatry Poznania. Wrocławia, Łodzi (dwa różne przedstawienia: w reż. J. Maciejowskiego i w reż. J. Perza), a w pamięci wciąż mamy kadry z filmu Wajdy, który obszedł triumfalnie ekrany Europy i pół świata. W tej sytuacji już samo sięgnięcie po ten tekst dla potrzeb telewizji było niebywałym ryzykiem, podobnym temu, które podejmuje człowiek pragnący przy pomocy młotka zbudować samochód. W telewizji odpada przecież nawet to, co może bronić przedstawienie w teatrze - atmosfera, jaka rodzi się w bezpośrednim styku aktorów z widownią...\nOdpowiedzmy jednak na pytanie podstawowe: czy próba poniedziałkowa powiodła sie, czy otrzymaliśmy przedstawienie, które choć musiało być znacznie zubożone w stosunku do pierwowzoru literackiego zachowało jego walor podstawowy - klimat napięć ideowych, w jakim znalazło się społeczeństwo polskie w nowych powojennych warunkach politycznych? Czy spektakl zarysował tragedię generacji dla których wojna nie skończyła się ze złożeniem broni, czy przedstawił - w sposób wyrazisty - racje społeczne i moralne, które stały za poszczególnymi decyzjami?\nI wreszcie ostatnie pytanie: czy dramat Maćka Chełmickiego nie został sprowadzony do wymiaru jednostkowej sprawy, lecz stał się synonimem sytuacji całego pokolenia? Linię konstruktywną poniedziałkowego przedstawienia wyznaczył motyw Szczuki, co jest próbą przesunięcia akcentów w interpretacji utworu Andrzejewskiego. Próbą ambitną, zasługującą na uwagę, choć z pewnością niełatwą w realizacji. Jednocześnie usunięto całkowicie w cień inną kluczową postać powieści - Kosseckiego, przedwojennego sędziego, który w obozie dla przetrwania zaprzedał się w służbę Niemcom. Szczątkowo również, a zarazem w tonacji groteskowej przedstawiono środowisko dawnej arystokracji, grupy skazanej przez sytuację polityczną na wymarcie. Te zabiegi nie wyszły przedstawieniu na dobre. Powieść pokazywała poprzez zobiektywizowany obraz czasu całą skomplikowaną ideowo i moralnie sytuację, w jakiej znalazło się społeczeństwo polskie postawione wobec konieczności dokonania wyboru. Tym silniejsza była jej wymowa.\nRezygnacja z tego w miarę obiektywnego obrazu w portretowaniu poszczególnych warstw i grup odebrała przedstawieniu silą pierwowzoru. Ludzie niedorastający do czasów, które nadchodzą jako konieczność historyczna, nie są śmieszni, lecz tragiczni.\nInne zastrzeżenie bierze się z pewnego spłaszczenia wątku Maćka Chełmickiego. W powieści i filmie Wajdy jest to człowiek, który w ciągu jednej nocy bierze rozbrat z przeszłością, który jest przekonany, spotykając na swojej drodze dziewczynę, o konieczności zmiany trybu życia. Jednocześnie jest to żołnierz przywiązany do pewnych atrybutów wojskowych, do pewnych symboli romantycznych. Dramat Maćka polega głównie na tym, iż nie będąc przekonanym już o słuszności rozkazu zabicia Szczuki, musi go wykonać. Jeszcze raz musi wywiązać się z podjętych niegdyś zobowiązań, zdając sobie jednak sprawę z tego, że jest to tylko cena za odejście do innego życia. Dlatego ta śmierć, podobnie jak śmierć komunisty Szczuki jest tak daremna i niepotrzebna... Myślę zarazem, iż nie udało się reżyserowi pokazać właśnie owego momentu psychologicznego "przejścia przez granicę" Maćka, w czym zawiniła koncepcja reżyserska. Zarysowana skrótowo postać Krystyny, zbyt naiwnej jak na czas wojny, zbyt mało dojrzalej, nie pozwoliła na nawiązanie równorzędnego dialogu z Maćkiem. Nie bardzo wierzymy w przedstawieniu w to, że dwoje młodych ludzi nieufnych, bo nauczonych wypadkami wojny, nagle dorasta do wspólnego życia. Było to bardzo piękne w filmie, bardzo tam prawdopodobne psychologicznie, lecz nazbyt uproszczone w przedstawieniu telewizyjnym. Wydaje się także, iż dramat Maćka nie nabrał tutaj tej siły, która uczyniłaby z niego symbol sytuacji pokolenia. Ale to już jest sprawa samej adaptacji.\nWydaje się także, iż "winę" za znaczne okrojenie niektórych ważnych dla wymowy społeczno-ideowej całości wątków ponoszą także adaptatorzy. Szczególnie wyraźnie rysuje się to w scenie bankietu, w której postaciami centralnymi stają się Drewnowski i Pieniążek, zbyt "wyskakujący" na plan pierwszy. A przecież scena bankietu - to po trosze przekrój całego społeczeństwa.\nI wreszcie sama realizacja. Są w niej momenty godne podkreślenia, zwracające uwagę, lecz całości przedstawienia brak tego klimatu, który cechował film, który powodował, iż zrastały się w jedność piękna forma i temperatura jego przekazu. Wspominaliśmy już o pewnej niejednolitości stylistycznej: wydaje się także, iż popełniono trochę błędów obsadowych. Z pewnością akceptujemy K. Kolbergera jako Maćka, innego niż Cybulski, bardziej chłopięcego, mniej neurastenika, lecz dyskusyjne wydają się już pozostałe role. O Krystynie już wspominaliśmy. E. Żukowska niewiele miała do grania, zwłaszcza, iż tak bardzo okrojono jej tekst. Ale przecież w powieści to dziewczyna. która już niejedno w życiu przeżyła, bogata doświadczeniem czasu. Dyskusyjna wydaje się także rola T. Łomnickiego jako Szczuki. Sądzę, iż wysunięcie tej postaci na plan pierwszy obnażyło po prostu pewne słabości tekstu. Szczuka w powieści zarysowany zaledwie kilkoma kreskami, stąd trudności, jakie stanęły przed wykonawcą tej roli. Pewnym uproszczeniem było także powierzenie ról "arystokratycznych" takim aktorom, jak Z. Mrożewski, M. Dubrawska.\nI zapytajmy na zakończenie: czy możliwe byłoby takie przedstawienie telewizyjne, które nie uroniłoby niczego z atmosfery powieści, które stałoby się wydarzeniem równorzędnym z filmem Wajdy? Sądzę, że nie. Rzecz w tym, iż Wajda bardzo wiele z powieści zmieścił po prostu w samym obrazie, w sposobie jego ukształtowania. Telewizja przez swoją jednoznaczność i konkretność w tym wypadku musiała ustąpić dziełu filmowemu. I od tego wrażenia przy oglądaniu spektaklu nie można było się uwolnić.\n”Głos Robotniczy” nr 227, 26 września 1974\nPOPIÓŁ I DIAMENT (Feliks Netz)\nPrzed emisją „Popiołu i diamentu” w reż. Zyg¬munta Hübnera, nikt nie był łaskaw poinformować niezorientowanych widzów, że nie jest to widowisko premie¬rowe, lecz praca sprzed paru dobrych lat. Oglądałem ją wówczas i teraz, za każdym razem próbując oddalić od siebie pamięć o filmie Andrze¬ja Wajdy ze Zbigniewiem Cybulskim - niestety, darem¬nie. W tamtym filmie, nie wolnym przecież od uprosz¬czeń, mnożącym bez umiaru Krzysztof Kolberger w spektaklu wg „Popiołu i diamentu” znaki i symbole. Była wysoka temperatura emocjonalna, któ¬rej odpowiadało podobne nastawienie widowni. Publicz¬ność na coś takiego właśnie czekała, i to oczekiwanie zo¬stało w pełni zaspokojone.\nAle to tylko kwestia nasze¬go, polskiego odbioru tego fil¬mu, który odniósł olbrzymi sukces za granicą, więc mu¬siało w nim być coś spoza na¬szej egzaltacji, coś, po prostu, z dobrego kina, i z niezmier¬nie ciekawej powieści. Wła¬śnie "coś", bo nie wszystko; całe obszerne wątki powieś¬ciowe pozostały poza filmową ekranizacją, nad którą wespół z reżyserem pracował także Jerzy Andrzejewski.\nZygmunt Hübner zrobił spektakl telewizyjny, zresztą w konwencji kinowej, obfi¬ciej czerpiąc z fabuły powie¬ści i w zasadzie w większym stopniu dochowując wierności pierwowzorowi literackiemu, niż Andrzej Wajda. Rzecz w tym, że "niewierność" Wajdy przysłużyła się filmowi: jego opowieść była zwarta, dyna¬miczna, skoncentrowana na postaci Maćka Chełmickiego, czy, co wydaje się bardziej prawdopodobne: na osobowo¬ści Zbigniewa Cybulskiego, który ten film całkowicie zdo¬minował. A przecież powieść jest przede wszystkim o sta¬rym działaczu partyjnym, ko¬muniście Stefanie Szczuce. I Szczuka jest centralną posta¬cią spektaklu Zygmunta Hübnera. Jest tu więc zgodność między zamierzeniem pisarza, a interpretacją reżysera.\nBa, kiedy postać Szczuki, nośna przecież, kluczowa, ucieleśniająca ideę - najwy¬raźniej się Andrzejewskiemu nie udała jako figura powie¬ściowa. Oczywiście, w powie¬ści są pewne próby jej uczło-wieczenia, ale z mizernym skutkiem. Śmierć Szczuki mniej porusza czytelnika, niż los, sytuacja ludzka tego, któ¬ry śmierć zadaje - młodego Maćka Chełmickiego. Tragizm tkwił w tej postaci, co wyczuł Wajda, z czym do końca utożsamił się Cybulski, a co zaakceptował (jako współautor i scenariusza) Jerzy Andrzejewski.\nZygmunt Hübner postawił na Tadeusza Łomnickiego, wspaniałego aktora, który obdarzył Szczukę swą fascynu¬jącą fizycznością, ale nie rozsadził ciasnych ram tej posta¬ci nakreślonych przez Andrzejewskiego. I tutaj Szczuka jest głównie przekaźnikiem Idei, więcej: samą ideą i - jeszcze - Tadeuszem Łomnickim, ale nie tragiczną postacią, której los porusza nas do głębi.\nNieporównanie trudniejsze zadanie miał wszelako Krzy¬sztof Kolberger, który - czy widział, czy też nie widział Cybulskiego w tej roli, musiał czuć na sobie ciężar tamtej potężnej kreacji. Co najwy-raźniej go krępowało. I w su¬mie jakoś trudno mi było uwierzyć w jego konspiracyjno - powstańczo - żołnierską przeszłość. Natomiast dosko¬nale wypadła rola Andrzeja w interpretacji Piotra Cieślaka, która przyciągała widza wewnętrznym żarem, rozchwierutaniem, ciężarem moralnego wyboru - było w niej coś z postaci Conrada. Wajda słusz¬nie się obawiał, że odrobinę więcej uwagi poświęcając An¬drzejowi Koseckiemu, może na drugi plan zepchnąć dylematy Maćka Chełmickiego, z An¬drzeja właśnie czyniąc praw¬dziwy głos pokolenia.\nOczywiście, dobrze, że po¬wstała ta adaptacja. Będzie też rzeczą naturalną, gdy kie¬dyś jakiś młody reżyser po¬nownie sfilmuje „Popiół i dia¬ment”. Może jego bardziej za¬ciekawi Andrzej Kosecki, nie Chełmicki, nie Szczuka. Kto wie?\n”Tak i Nie” nr 31, 3 sierpnia 1984\nPOWTÓRKA Z ANDRZEJEWSKIEGO (Wiesława Czapińska)\nTrzeba było mieć zaiste oszałamiający pomysł, by zaćmić wizję filmową. Trzeba było mieć zaiste niezwykłych aktorów, którzy zdołaliby miarą swego talentu i dojrzałości przesłonić tamte postacie, tak dobrze zapamiętane. Taka konfrontacja z filmową wersją powieści Jerzego Andrzejewsklego „Popiół i diament” była czymś oczywistym. Zarówno realizatorzy, jak i aktorzy stanęli przed zadaniem trudnym i, powiedzmy sobie od razu, niewykonalnym.\nAutorzy adaptacji, starali się na plan pierwszy wysunąć treści polityczne i społeczne powieści Jerzego Andrzejewskiego, wyeksponować te wątki, których zabrakło w filmie Andrzeja Wajdy. I te właśnie sceny zabrzmiały w telewizyjnej adaptacji najpełniej - najdoskonalej. Rozmowa pomiędzy Szczuką (Tadeusz Łomnicki) a Kalickim (Edmund Fetting) i monolog majora Wrony to momenty niezwykle trafne, ukazujące to wszystko, co się działo w ówczesnym polskim społeczeństwie rozdartym i zdezorientowanym.\nReżyser Zygmunt Hübner uczynił centralną postacią Szczukę - działacza partyjnego, człowieka, który, jak na owe czasy, grzeszy nadmierną chyba dobrotliwością i refleksyjnością. Ma w sobie więcej z apostoła niż z zahartowanego w twardej walce rewolucjonisty. Oglądając telewizyjną adaptację „Popiołu i diamentu” odczuwało się pewien niedosyt; tak chciałoby się więcej dowiedzieć o tamtych sprawach i losach takich ludzi, jak Kalicki i Szczuka. Ale może wykracza to już poza ramy wielowątkowej powieści, jaką jest „Popiół i diament?” Może to i są wciąż niezaspokojone tęsknoty do wielkiej powieści z tamtych lat?\nPowróćmy do spektaklu. Szczuka Tadeusza Łomnickiego zmęczony, smutny, osamotniony i może trochę gorzki był chyba taki, jak go sobie wyobrażał autor książki. Natomiast zupełnie nie powiodło się Krzysztofowi Kolbergerowi - odtwórcy roli Maćka Chełmickiego. I nie chodzi tu o sprawę tak oczywistą, jak porównanie z wielką kreacją Zbyszka Cybulskiego. Młody aktor nie całkiem chyba zrozumiał rolę, którą mu powierzono. Nie miał w sobie nic z chłopca "tamtych lat", nie potrafił także nadać postaci nowych, uniwersalnych treści. Wyłoniła się ze spektaklu banalna postać chłopaka niezbyt wrażliwego, niezbyt inteligentnego. Chociaż w butach z cholewami i partyzanckiej kurtce, a nie jak swego czasu Cybulski w dżinsach i ciemnych okularach, z czego to niektórzy krytycy czynili Wajdzie i Cybulskiemu zarzuty najcięższego kalibru. Okazuje się jednak, iż istnieją w sztuce sprawy daleko ważniejsze i poważniejsze od szczegółów ubrania.\nMomenty ładnej, smutnej liryki zaprezentowała Ewa Żukowska, odtwarzająca rolę barmanki Krystyny - dziewczyny, która żyje w przeczuciu tragicznych zdarzeń i niepewnego jutra. Słów uznania należą się parze aktorów: Bronisław Pawlik (redaktor Pieniążek) i Marian Kociniak (Drewnowski). Bronisław Pawlik stworzył wspaniałą charakterystyczną postać. Był znakomity w owych majaczeniach pijanego wizjoner i, który widzi więcej i dalej niż wszyscy. Już dawno nie oglądaliśmy roli epizodycznej zagranej z takim mistrzostwem i finezją.\nTelewizyjny „Popiół i diament” uprościł losy tragicznego pokolenia młodych Polaków. Strzelający bez namysłu, pozbawiani skrupułów i zbyt prostaccy w swych decyzjach nie mogli wywrzeć na współczesnym widzu właściwego wrażenia. Bo jeśli by naprawdę tacy byli, to raczej ich rodowód przynależny byłby Teatrowi Sensacji i konwencji Ala Capone. Pewne zastrzeżenia wzbudziła scena finałowa. Zbyt szybko pada strzał żołnierzy Wojska Polskiego. Jak gdyby bez chwili namysłu. Wyglądało to jak kolejny akt morderstwa. Trudne zadanie miał Zygmunt Hübner. Trudne, ale ambitne, bo prowokujące dyskusje i polemiki. Trudne, bowiem powieść Jerzego Andrzejewskiego, co jest swoistym paradoksem, przestała żyć własnym życiem. To film Andrzeja Wajdy i wielka rola Cybulskiego nadały jej nowy, a przecież jakiś zarazem sugestywny krwiobieg. Przeto, o dobry remake jest dziś bardzo trudno.\n”Ekran” nr 40, 6 października 1974\nPOPIÓŁ I DIAMENT (Maria Brzostowiecka)\nSłynną powieść Jerzego Andrzejewskiego przeniósł na ekran telewizyjny Zygmunt Hübner w roku 1974. W dziesięć lat po premierze emisja tego spektaklu potwierdziła podstawowe walory realizacji: celność opracowania tekstu (adaptacja Agnieszki AndrzejewskIej i Antoniego Libery), twórczy wkład aktorski, konsekwentnie kameralizującą obraz reżyserię. Ale w podobny sposób wiele dawnych widowisk z powodzeniem wytrzymuje próbę czasu, natomiast przedstawienie "Popiołu i diamentu" z upływem lat jakby obrosło w znaczenia. Uaktualniało powieść sprzed 36 lat. Wówczas była to książka o dramatycznym rozdarciu społeczeństwa, w którym ofiarami z obydwu stron stawali się najlepsi. Andrzejewski osią powieści uczynił konflikt najbardziej charakterystyczny dla powojennego przełomu, dał obraz walki politycznej roku 45. W spektaklu Hübnera główne linie dramatu przebiegają tak samo, a przecież układają się w inny dramat. Sens realny, historyczny konfliktu podlega jakby uogólnieniu-oglądamy sztukę o tragicznym uwikłaniu młodych i gorzkiej bezradności starych. A więc dramat ojców i synów, dramat niejednego pokolenia ojców, którzy nie zdołali swojej prawdy, przekonań wpoić synom, ani też ustrzec i ochronić przed błędami własne dzieci. Takiemu rozłożeniu akcentów widowiska telewizyjnego wg "Popiołu i diamentu" sprzyjało też zestawienie dwu rodzajów ekspresji aktorskiej, jaką wnieśli wykonawcy głównych ról. Mocna indywidualność Tadeusza Łomnickiego (w roli sekretarza Szczuki) i jego perfekcyjny warsztat oraz spontaniczna siła młodości w aktorstwie Krzysztofa Kolbergera (Maciek Chełmicki) - dopełniały się i kontrastowały wzajem.\nA panoramę społeczną, uwikłania psychologiczne, akcenty satyry - słowem całą realność owych pierwszych miesięcy, progu powojennej rzeczywistości w ciągu charakterystycznych epizodów przekazali: Ewa Żakowska, Mirosława Dubrawska, Edmund Fetting, Piotr Cieślak, Krzysztof Chamiec, Seweryn Butrym, Bronisław Pawlik, Marian Kociniak, Zdzisław Mrożewski, Karolina Lubieńska, Kazimierz Kaczor i in.\nWZNOWIENIA JAK PREMIERA (Wacław Tkaczuk)\nTO NIE TYLKO zawodność pamięci, ale rzetelnie zasłużony sukces spektaklu: "Popiół i diament" w reżyserii Zygmunta Hübnera przyjęto jak premierę. Po dziesięciu latach. Czy jednak i pierwowzór literacki, tzn. powieść Jerzego Andrzejewskiego, raz po raz nie przeżywa swych ponownych narodzin? Mniej, oczywiście, mam tu na uwadze jej status lektury szkolnej, bardziej to świadectwo, jakie przynoszą kolejne plebiscyty, sondaże, ankiety. Aczkolwiek nie można tu wykluczyć pewnej nieco podejrzanej zależności: promocja szkolnej lektury zapewnia promocję plebiscytową? Powieść Andrzejewskiego nie została dotąd ani wyczerpująco opisana, ani zanalizowana. Może doczekałaby się tego, gdyby nie film Andrzeja Wajdy, jeden z najważniejszych filmów w dziejach polskiego kina.\nO ile bowiem okoliczności przesądzające o sukcesie pierwszego odbioru powieści nie były wtedy i nie są dziś jasne, to film jakby zatrzymał możliwość przebadania tej sprawy, stawiając inne kwestie, kierując uwagę od historycznych rozstrzygnięć (o tych wiemy skądinąd) na rzecz legendotwórczych mechanizmów, które jeśli są nie do uniknięcia, to przecież tym bardziej godne zastanowienia. Dla niektórych czytelników, jeszcze przed wydaniem książkowym, powieść Andrzejewskiego była i zaskoczeniem, i rozczarowaniem. A w każdym razie przyjmowano ją żywo, dyskutowano zajadle. Wśród podnoszonych wówczas zastrzeżeń, które odnotował zresztą sam Andrzejewski w swoim dzienniku, dochodziły do głosu wątpliwości zarówno ideowe, jak i artystyczne. A to - związanie nośności racji ideowych ze zbyt uproszczonym rysunkiem postaci. A to - rozbieżność tych racji z konwencjami literackimi, którym nie tylko podówczas hołdował Andrzejewski, pilny czytelnik zarówno Gide'a, jak i Conrada. Ale są to dziś tropy prawie nierozpoznawalne. Z różnych powodów. I dlatego, że literatura przeżyła kilka co najmniej rewolucyjnych zwrotów. I dlatego, że język bohaterów powieści jest już nieco historyczną polszczyzną.\nAle przede wszystkim zadecydował film Wajdy, a w nim rola Zbigniewa Cybulskiego. Nastąpiła zmiana perspektywy. Z historycznej - na pokoleniową. Konkretniej: to, co miało być epitafium dla pewnego pokolenia, okazało się wystarczająco pojemne jako przesłanie dla następców. Nie należy mylić jednak tej nośności z legendą. Film wprawdzie, a zwłaszcza kreacja Cybulskiego, utrzymuje tę dwuznaczność. I słusznie. Przecież idzie tu w istocie o tytułową pewność - niepewność: popiół czy diament?\nWznowienie spektaklu Hübnera nie może być na tych zwłaszcza łamach, okazją do nadrobienia zaniedbań krytyki wobec powieści Andrzejewskiego i jej losów. Nie można jednak też zupełnie oderwać się od tego kontekstu. Zarówno adaptatorzy (Agnieszka Andrzejewska i Antoni Libera), jak i reżyser wyraźnie liczyli się z tym, jak "Popiół i diament" funkcjonuje jako utrwalony już moment pamięci czy nawet świadomości społecznej.\nCzy Maciek Chełmicki, kiedyś w wykonaniu Cybulskiego, a później Kolbergera, jest polskim Hamletem? Wydawałoby się, że tędy prowadzi droga do uogólnienia historycznego już przypadku. Ale tak może będzie kiedyś. Póki co - historia stale jeszcze wystarcza sobie (i nam) za uniwersalne przesłanie. Nie dlatego, że się powtarza. Przeciwnie. Wystarczy, że jest żywa. Że ukształtowała się wedle proporcji: jak daleko stąd, jak blisko. Przecież ta formuła z późniejszych już lat jest namiętną, jeśli tak można powiedzieć, kalką tytułu powieści Andrzejewskiego.\nA nie byłoby historii, gdyby nie dwie kategorie, jakże różne zresztą: młodość i moralność, jak to zostało rozpoznane w inscenizacji Hübnera. Sukces tej inscenizacji wynika z tego, że obie kategorie - nie tracąc swej zdecydowanej heterogeniczności - stają się udziałem bohaterów, niezależnie od metryki i wyborów ideowych. W inscenizacji Hübnera zyskują na ludzkiej wyrazistości zarówno Maciek Chełmicki, jak i Szczuka. Duża w tym zasługa Krzysztofa Kolbergera i Tadeusza Łomnickiego: umieli wyposażyć kreowane postaci (i kreowane racje) w dramatyczną sugestywność, której nie zamazują historyczne rozstrzygnięcia - spoza kadru. Aktorstwo to także klucz do zrozumienia podmiotowości historii.\nCóż, zapewne znów jesteśmy szczególnie wyczuleni na takie przeżywanie wszystkiego - i teatru, i historii. Ale nic nie zdziałałyby na rzecz tego żadne okoliczności zewnętrzne, których zresztą spektakl sprzed dziesięciu lat nie mógł przewidzieć, gdyby nie oryginalność interpretacji i rzetelność warsztatu inscenizacyjnego. To dzięki nim spektakl Hübnera zachował premierową świeżość. I chciałbym odrzucić nasuwające się podejrzenie, że swoją rolę mogło odegrać i to, iż w teatrze telewizyjnym niewiele się zmieniło przez lata, które upłynęły od premiery. Przedstawienie to należy, jak sądzę, do tych dokonań, które przekonują, że po opanowaniu pewnych niuansów telewizyjnego warsztatu teatralnego niewiele już zostaje do zmieniania czy zaskakującego doskonalenia, a jak zawsze, gdy mamy do czynienia z wielką sztuką - wszystko jeszcze pozostaje do powiedzenia.\nZapewne, gdyby adaptacja "Popiołu i diamentu" powstała dziś, mielibyśmy do czynienia z innym przedstawieniem. Jak innym - trudno zgadywać. Być może byłoby mniej kameralne. Mniej ważyłyby też uczucia, a przynajmniej zostałaby rozbudowana ich motywacja. A może powieść Andrzejewskiego w nowej adaptacji przybrałaby na rapsodyczności, która dała o sobie znać już w tej inscenizacji w kilku bardzo ważnych, wręcz kluczowych scenach: podanie tytułowego motta (Krzysztof Kolberger wygłasza tu po prostu tekst poetycki, wyodrębniając go; fabularny pretekst, aczkolwiek nie został wyeliminowany, nie odgrywa istotniejszej roli dramaturgicznej), ale także pewne kameralne kwestie Szczuki i jego rozlicznych rozmówców, nie tracąc intymności, nabierają charakteru moralitetu rodem z tradycji teatru antycznego. A może "Popiół i diament" jest wreszcie materiałem na serial filmowy, który mógłby uwzględnić wielowątkowość powieści - w dotychczasowych adaptacjach z konieczności ograniczaną?\nTeatr Telewizji: Jerzy Andrzejewski - "Popiół i diament". Adaptacja - Agnieszka Andrzejewska i Antoni Libera. Reżyseria - Zygmunt Hübner. Realizacja tv - Joanna Wiśniewska. W rolach głównych: Tadeusz Łomnicki, Krzysztof Kolberger, Ewa Żukowska, Edmund Fetting i in. Piosenki śpiewała Irena Jarocka. TP 1 poniedziałek 23 lipca br.\nDWA TEATRY I OSTATNI "GALLUX-SHOW" (PP)\nGdyby polecono mi wybrać tylko trzy spośród z górą setki większych pozycji telewizyjnych jednego tylko programu tygodniowego TV nie miałbym wielkiego kłopotu.\nUważam, że właśnie tyle, a nie więcej, było godnych szczególnej uwagi pozycji.\nNa pierwszym miejscu postawię Teatr Telewizji z "Popiołem i diamentem" Jerzego Andrzejewskiego w adaptacji telewizyjnej Agnieszki Andrzejewskiej i Antoniego Libery.\nDo postaci i całego dramatu mam stosunek osobisty, jako człowiek, który przeżył te czasy będąc w wieku Maćka Chełmickiego, tyle że po drugiej stronie barykady i pracując z wielu ludźmi pokroju Szczuki. Również jako zafascynowany książką Andrzejewskiego w końcu lat czterdziestych, wreszcie zmieniający spojrzenie na postać młodego "człowieka od zabijania" przez znakomitą grę Zbyszka Cybulskiego w filmie pod koniec lat pięćdziesiątych i wreszcie jako widz teatralny dramatycznych przeróbek "Popiołu i diamentu" - mam dziś szczególny dystans do tego utworu.\nZa każdym razem dostrzegałem w nim coś innego, bardziej ważnego. To czas zmienia ostrość spojrzenia na poszczególne fragmenty dramatu\nOstatnia telewizyjna adaptacja dzieła Andrzejewskiego - najbardziej ze wszystkich dotychczasowych była zbliżona do oryginału powieściowego.\nTu już nie ma głównego akcentu na Maćku - chociaż przyznać trzeba, że Krzysztof Kolberger stworzył kreację mniej teatralną, niż Cybulski, o zatem bliższą ludziom. Jest szerokie tło społeczne i polityczne owych lat, jest wysunięty słusznie przez autorów adaptacji na czoło problem spraw moralnych. One są bohaterem dramatu. Szczuka chociaż świetnie przedstawiony przez Tadeusza Łomnickiego (po co jednak ta broda, wówczas naprawdę nie noszono takiego zarostu!) nadal nie był postacią pierwszoplanową. A przecież to jest, wprawdzie tylko szkicowo potraktowana przez powieściopisarza, sylwetka, bohatera owych czasów. I nie tylko tamtych czasów!\nZ innych postaci wybijających się w tym świetnym przedstawieniu teatralnym to Krystyna (Ewa Żukowska), Marian Kociniak i Bronisław Pawlik oraz Edmund Korwański.\nPrzypomnienie konkretnie dziejących się spraw i konkretnych konfliktów epoki powstania Polski Ludowej poprzez adaptację jednej z najgłośniejszych powieści powojennych zasługuje na uznanie. Zwłaszcza, że dołożono starań, aby przedstawienie było dużej klasy. Reżyserowali: Zygmunt Hübner i Joanna Wiśniewska.\nDrugim szczególnie na podkreślenie zasługującym wydarzeniem w mijającym "teletygodniu" był "Cipolla". Oparty na motywach opowiadania Tomasza Manna utwór przedstawiła Telewizja Poznań. Opracował scenariusz, wystąpił w roli Cipolli oraz reżyserował Stanisław Brejdygant.\nProtest przeciwko narastającej fali barbarzyństwa faszystowskiej ciemnoty, tyranii i demagogii, mistrzowsko wtłoczony został przez T. Manna w dramatyczną fabułę magii, szarlataństwa, iluzji. Żądza władzy, pogarda dla ludzi, brutalność, działanie na psychikę tłumu, podporządkowanie mas wodzowi - oto problemy, jakże wcześnie ukazane przez wielkiego pisarza! My już znamy efekty tej fali, którą pokazał w "Cipollim" Mann. A kiedy pisał dopiero widoczne niektóre symptomy brutalnej zarazy!\nGra aktorska Brejdyganta jako Cipolli była może nieco przeszarżowana, lecz sugestywna. Mario - Leszka Łobockiego sygnalizuje, że możemy obejrzeć wiele ciekawych ról tego aktora. Scenografia Józefa Kaliszana i realizacja telewizyjna Tadeusza Piotrowskiego oraz opracowanie muzyczne Zbigniewa Górnego uzupełniły całość dobrego widowiska teatralnego, którym poznański ośrodek TV zabłysnął na ogólnopolskiej antenie.\nZ żalem - chociaż cały czas pękając ze śmiechu - żegnałem dziesiąty i "chiba" ostatni "Gallux-show" według znakomitego scenariusza i reżyserii Olgi Lipińskiej ze wspaniałą premierową obsadą wykonawców.\nWiadomo, że programy się starzeją. Kiedy jednak coś równie dobrego jak "Gallux-show" nas będzie w sobotnie wieczory?\nOTWARCIE SEZONU TEATRU TV (PCh)\nGodnym akcentem otwierającym sezon w Teatrze TV stała się nowa adaptacja "Popiołu i diamentu'' Jerzego Andrzejewskiego. Ambicją córki pisarza - Agnieszki Andrzejewskiej i Antoniego Libery, którzy nie bacząc na mocno utrwaloną w naszej pamięci filmową wersję Wajdy oraz szereg wersji teatralnych, zadali sobie trud powrotu do oryginału i ponownego adaptowania go dla potrzeb sceny, było - jak sądzę - przypomnienie widowni powojennych postaw moralnych i politycznych, które utrwalone w powieści, stały się już literackim dokumentem swoich czasów.\nUkazanie tych właśnie postaw, ponowne zetknięcie z niepokojami, rozterkami i konfliktami wewnętrznymi ludzi lat powojennych, stało się głównym walorem telewizyjnego spektaklu. Również dlatego, że reżyser Zygmunt Hübner ściągnął do ról drugoplanowych i epizodycznych najprzedniejszą ekipę aktorów. To dzięki nim, tak przekonywająco wypadło tło społeczno-polityczne dramatu, w którym zarówno wątek Maćka Chełmickiego (Krzysztof Kolberger, w przeciwieństwie do pomnikowej już interpretacji Zbigniewa Cybulskiego nie był, niestety, Maćkiem o przeszłości "chłopaka z karabinem"), jak i bardziej tu ludzka i głębsza ideowo postać Stefana Szczuki (w wykonaniu Tadeusza Łomnickiego) znalazły swe mocne osadzenie.\n"Popiół i diament" wg pow. Jerzego Andrzejewskiego. Teatr TV, 23.IX., pr. I, godz. 20.20.\nPOPIÓŁ I DIAMENT (?)\nWięc po dwudziestu latach istnienia Teatru TVP okazało się, iż przed adaptacją na mały ekran uchował się był jeszcze "Popiół i diament" Andrzejewskiego. Zapewne po filmie Wajdy ryzyko występowania z własną wizją utworu, uznanego tymczasem za jedno z najwybitniejszych dzieł trzydziestolecia, było zbyt duże; wszakże nie lękano się go na wielu scenach teatralnych, ale też bodaj nie czyniono nic ponadto, by nie odbiec z widowiskiem od tekstu powieści. Szczytem reżyserskich możliwości stawało się - jak tu w niedawnej łódzkiej inscenizacji Jana Maciejowskiego (cytuję za jednym z omówień przedstawienia) - "tłumaczenie" literackiej narracji na język obrazów rozgrywających się w kilku planach, na różnych płaszczyznach", słowem, sprostanie tym trudnościom, jakie sprawia adaptacja wielu równoległych wątków akcji.\nNajwymyślniejsze nawet środki sceniczne nie zmieniają w takich wypadkach niczego w świecie znaczeń dzieła literackiego, albowiem podporządkowane są wysiłkowi li tylko odtworzenia oryginału, przyswojenia go językowi innej sztuki. Że to zakrawa na tautologią? - ale też ona przypisana jest procesowi adaptacji. W takim technicystycznym raczej ujęciu wybór "Popiołu i diamentu" na inauguracją sezonu teatralnego w tv wydawać się będzie godny pochwały - bo i powieść wyśmienita, a sprawne jej przetworzenie zawsze dostarczy dowodu, iż pojawiła się na ekranie oczekiwana sztuka współczesna\nZastanawiałem się wszakże, co każe po obejrzeniu przedstawienia pozostać mi wobec niego chłodnym. Dlaczego drobny urywek z filmowego "Popiołu i diamentu", scena śmierci Maćka pokazana w ,,Sam na sam" ze Zbigniewem Załuskim wzrusza (jeśli to dobre słowo) bardziej niż cale niemal przedstawienie Zygmunta Hübnera? Nierzetelna jest jednak ostatnia wątpliwość, bo reżyser w wywiadzie wykluczył możliwość jakichkolwiek porównań z filmem, zamiar dyskusji z nim w warstwie treściowej czy wizualnej: "zrobiliśmy - myślą o sobie i zespole - wszystko, co było w naszej mocy, aby uwydatnić klimat psychologiczno-polityczny tego utworu i przekazać intencje pisarza".\nNie, bynajmniej nie Andrzejewski jest odpowiedzialny za to, iż nie poruszył mnie telewizyjny "Popiół i diament". Po prostu, jego książka czytana jest dziś inaczej niż kiedyś, zamykające ją pytanie "Człowieku po coś uciekał?" rzadko kto bierze do siebie bądź uważa, iż skierowane było do jego antagonisty; nie uczestnicząc w sporach moralno-politycznych, nie spotykając się z zarzutami, o jakich Andrzejewski wspomina w poprzedzającym powieść dzienniku ("Adam R. po prostu ma mi za złe, że przedstawiam członka PPR jako postać dodatnią. A znowuż druga strona ma mi za złe Święckiego i że Szczuka nie dość silny i aktywny") dziś "Popiół i diament" czytany jest - co trafnie zauważył ostatnio Julian Rogoziński - niemal wyłącznie jako powieść obyczajowa, a dzięki takim scenom jak "potworny bankiet i koszmarna hulanka w restauracji "Monopol" powieść ta stanowi ni mniej ni więcej tylko -w walorach swoich niezrównany tom polskiej komedii ludzkiej z roku I".\nInscenizacja wierna tekstowi pisarza paradoksalnie musi powtórzyć zarówno słabości jak zalety; Szczuka w wykonaniu Tadeusza Łomnickiego będzie cokolwiek nieprzekonywający, gdy z dystansem -wniesie ogień słusznej wiary pośród oportunistów, wątpiących i karierowiczów. Chełmicki Krzysztofa Kolbergera oczaruje kapryśną młodzieńczością, ale zginie śmiercią niepotrzebną.\nZygmunt Hübner okazał się ze świadomego wyboru likwidatorem symboli narosłych wokół "Popiołu i diamentu". Powieść oddana w ręce bardziej przedsiębiorczych jakby reżyserów, lubiących wywracać na nice pierwowzory, byłoby dziś jednak bardziej nie przyjęcia na małym ekranie niż to rzetelne, siłami dobrych aktorów zagrane przedstawienie.\nCZY GRA W ZABIJANEGO? (Krzysztof Głogowski)\nZygmunt Hübner, reżyser widowiska postanowił "obronić" się wykorzystaniem właśnie tego atutu, stąd utrata w telewizyjnym "Popiele i diamencie" niepowtarzalnego napięcia lirycznego, emocjonalnego, które miał film Wajdy. Liryzm usiłowała zastąpić precyzyjna, niemal chłodna obserwacja.\nRóżnica, nie leży jednak tylko w kategoriach odmiennych metod stosowanych w dziełach Wajdy i Hübnera. Oba widowiska posługują się tym samym schematem fabularnym, lecz mówią o czymś innym.\nHübner pokazuje krzątaninę ludzi spragnionych małej chociaż stabilizacji, Wajda - miotanie się zaczadzonych wojną oraz tworzeniem nowej rzeczywistości. Dlatego u Hübnera problem głównego bohatera wypadł niesłychanie płytko. Maciek grany przez Krzysztofa Kolbergera na początku jest szczeniakiem, dla którego wojna jest jedynie wojenką, a w psychice nie zostawia żadnych śladów - tu pierwsze spłycenie. Maciek przekształca się pod wpływem, nocy spędzonej z Krystyną, ponieważ nagle odkrywa uroki życia normalnego, bez ukrywania się, bez zagrożenia. Nie chce wykonać rozkazu nie z powodu oporów moralnych, lecz po prostu dlatego, że wykonanie wyroku oznacza dalsze brnięcie w sprawach podziemia, a tym samym odsuwa perspektywy stabilizacji. Maciek zgadza się wykonać rozkaz, ponieważ potem dadzą mu już spokój i będzie mógł prowadzić normalne życie z Krystyną. Jest to następne spłycenie.\nPodobnym ciśnieniom podlega u Hübnera Krystyna (Ewa Żukowska), dziewczyna wymęczona wojną, wielokrotnym traceniem osób bliskich, Maciek jest dla niej szansą normalnego życia i to ją pcha w jego ramiona.\nJak widzimy, w tej wiwisekcji hübnerowskiej gdzieś się zagubiły uczucia, wątpliwości moralne, pozostała całkiem trzeźwa kalkulacja.\nMożna pokusić się o podsumowanie: u Wajdy bohaterowie przede wszystkim czują, natomiast u Hübnera jedynie kalkulują. U Wajdy wojna domowa powoduje, rozdarcia moralne; u Hübnera jedynie obawę przed zaangażowaniem się po stronie, która jest skazana na przegranie.\nDlatego też Hübnerowi udało się znakomicie pokazać karierowiczów, ludzi przypadkowych. Z dużą precyzją zaznaczył reżyser odrębność swojego punktu widzenia w kluczowej scenie poloneza. U Wajdy polonez wybucha siłą świeżo wyzwolonej polskości, ma w sobie siłę transu "Wesela." (ta scena w "Popiele i diamencie" pozwala zrozumieć, dlaczego Wajda w tyle lat później nakręcił "Wesele"). U Hübnera przy dźwiękach poloneza zostaje na placu boju stół bankietowy z poprzewracanymi szklankami i butelkami. Metafora charakterystyczna dla właściwości teatru telewizyjnego.\nWydaje się, że ludzie odpowiedzialni za teatr w TV częściowo polepili sprawę. Jak to jest u nas popularne - nie przemyśleli jej do końca. Osoby bowiem adaptatorów i aktorów grających główne postaci każą domniemywać, że usiłowano pokazać w roku trzydziestolecia, jak widzi problemy powstawania naszej rzeczywistości następne pokolenie twórców. Zamierzenie słuszne oraz interesujące. Tylko wobec tego, dlaczego reżyserię powierzono Hübnerowi - przy całym uznaniu dla jego maestrii - człowiekowi należącemu właśnie do pokolenia Wajdy, a nie któremuś z młodszych reżyserów? Nieprawda, że nie ma pośród nich takich, którzy potrafiliby ten zamiar zrealizować. Ot, choćby w niedzielę poprzedzającą pokazanie hübnerowskiego "Popiołu i diamentu" oglądaliśmy w drugim programie inscenizację przebrzmiałych sporów o Sienkiewicza. Wojciech Brzozowicz zrobił rzecz perfekcjonalnie. Lecz czy ten wysiłek nie poszedł na marne? Czy on lub ktoś inny z pokolenia trzydziestolatków nie mógłby zrealizować nowej wersji "Popiołu i diamentu"? Dlaczego u nas czasem trzeba się najpierw zestarzeć, zanim się uzyska możliwość robienia czegoś naprawdę ważnego?\n[PRZEDSTAWIENIE TELEWIZYJNE "POPIOŁU I DIAMENTU"...] (Z. Wasilewski)\nPOCZĄTEK TEATRU - KONIEC KABARETU (ZETEM)\nTelewizyjny sezon teatralny zaczął się premierą "Popiołu i diamentu" w reżyserii Zygmunta Hübnera. Załóżmy na chwilę, że nie było "Popiołu i diamentu" Andrzeja Wajdy, że nie było Maćka Chełmickiego, powołanego do życia (?) przez Zbigniewa Cybulskiego. Załóżmy, że po raz pierwszy mieliśmy do czynienia z książką Andrzejewskiego, adaptowaną dla potrzeb teatru... Może komuś to się uda, mnie, niestety, nie.\nRecenzenci wdali się i jeszcze z pewnością wdadzą w bardziej fachowe, specjalistyczne rozważania. Dalekim od tego. Mam natomiast prawo widza do sformułowania tak zwanego ogólnego wrażenia. A jest ono takie, że w telewizyjnej inscenizacji zabrakło mi tego, co może zbyt pompatycznie nazywa się duchem czasu. To, co emanowało z Cybulskiego i było, jakiekolwiek by nie zastosować proporcje, reprezentatywne dla pokolenia takich jak on.\nChełmicki - Krzysztofa Kolbergera... Chyba ponad nie tyle jego siły, ile po prostu doświadczenia. Chyba zbyt uwspółcześniony wbrew temu, co uwspółcześnić się nie da - klimat tamtych dni. Szczuka - Tadeusza Łomnickiego... Tak, to postać nowa w zestawieniu z filmem, ale jakby pospiesznie, usilnie "zmontowana" ze skrawków jemu poświęconej prozy. Reżyserski zamysł: konflikt pokoleń, postaw, racji ludzkich czyli politycznych mimo różne starania, przecież ciężko się sprawdza.\nSą, jak można się często przekonać, dzieła poddające się krańcowym w stosunku do siebie inscenizacjom. Nie jestem teraz pewien, czy "Popiół i diament" nie jest zbyt mocno osadzony wyłącznie w swoim czasie, to znaczy wymaga nie tylko jego realiów ale i atmosfery. Przede wszystkim ówczesnej mentalności, ówczesnego odczuwania czasu? Chyba jednak tak i chyba z tychże powodów irytuje nawet taki drobiazg jak piosenka o wierzbach płaczących, śpiewana przez tak obecnie modną Irenę Jarocką.\nZaczął się nowy sezon Teatru TV. Jego repertuar, jak to zazwyczaj bywa, jest kompromisem między aspiracjami elit a oczekiwaniami szerszego grona publiczności. Zaczyna się sezon wielu niewiadomych, o którego plonie będzie można mówić za rok, ale który wart jest nadziei.\nU jego progu z telewizyjnej anteny zszedł kabaret Olgi Lipińskiej "Gallux show". Tak się to właśnie formułuje: kabaret Olgi Lipińskiej. Kiedyś oglądało się, radośnie przeżywało i komentowało w nieskończoność Kabaret Starszych Panów - wiadomo: Jeremiego Przybory i Jerzego Wasowskiego. Zestawiam te "zejścia" nieprzypadkowo. Kabaretu Starszych Panów, jak się okazało, nic nie potrafiło zastąpić. Przypomnieć tu i ówdzie? Owszem - "Divertimenta" na przykład. Czy coś zastąpi "Gallux show"?\nPytanie retoryczne. Owe świetne programy rozrywkowe do których przecież trzeba również wliczyć poczynania Fedorowicza i Gruzy, miały to do siebie, że schodziły z ekranu jeśli nie u szczytu sławy będąc, to w każdym bądź razie po trudno dostrzegalnym jego przekroczeniu. Co znaczy, że twórcy znali swoją miarę, ale proszę zwrócić uwagę, wszystkie te programy funkcjonowały kiedyś niemal w jednym czasie. A teraz jakby pustka...\nCUDA I JUANITA (Witold Filler)\nMinął kolejny tydzień telewizyjny. Był chyba dobry, chyba lepszy niż poprzednie. Rozpoczął go w Teatrze TV "Popiół i diament", w którym reżyser Hübner dokonał ważkiego przeakcentowania treści, na wywalczone dla Maćka Chełmickiego przez Wajdę i Cybulskiego miejsce pierwsze awansując Szczukę. Zmiana akcentu ciekawa i słuszna, bo uwarunkowana procesami, jakie nastąpiły przez te lat dwadzieścia w psychice społecznej. Tyle że nie Teatrowi TV przyznałbym tu laur, a inscenizatorowi niedawnej premiery w teatrze poznańskim, Romanowi Kordzińskiemu, który już przed pół rokiem wpadł na tę ważką myśl. Że zaś istotnie ważka, więc i warto wiedzieć, kto ją wymyślił. W dodatku, gdy Hübner Maćka jedynie odsunął nieco w tył, Krzysztof Kolberger go po prostu zdegradował: w skali odczuć, w randze przeżyć. No, ale Łomnicki jako Szczuka był świetny. Więc w sumie premiera na plus. Na plus również zakończenie tygodnia, czyli "Sam na sam" ze Zbigniewem Załuskim. Pułkownik, choć nieco przytłoczony mnogością filmowych przerywników, potrafił przekazać nam wiele pięknych refleksji o współczesności historii rozumianej jako metoda uczenia życia...\nA przecież nie o tych pozycjach rozgłośnych pragnąłbym tu mówić. Modyfikując właśnie myśl Załuskiego i chcąc widzieć w programie telewizyjnym jako całości ową metodę uczenia życia, chciałbym zatrzymać się tutaj przez chwilę nad serialem produkcji NRD - "Siedem romansów Donny Juanity". Z pozoru to taka zwykła melodrama, która już samym tytułem krzyczy o odzew u kucharek. Lecz oglądając kolejne odcinki umacnia się w widzu przekonanie, jak bardzo przewrotny jest ten znak wywoławczy filmu. Kryje się za nim dramatyczna opowieść o kłopotach codziennych, o miłości, która stale nie chce być szczęściem, o obowiązku, który może wypełnić bolesną pustkę po nieudanym uczuciu. Zwykłe życie, zwykłe romanse, i ludzie zwykli: sympatyczni, leniwi, zapaleni, głupi, szczerzy. Obija się wśród nich trochę bezradnie Anita-Juanita, a my patrząc na jej przygody możemy się nauczyć, jak je fortunnie omijać. Jeśli oczywiście chcemy. Świetny serial, oby i u nas takie. Zobaczymy, jak się rozwinie "Najważniejszy dzień życia".\nPOŻEGNANIA I POWROTY (MIECZ)\nNie budzą jakoś żalu naturalne śmierci programów telewizyjnych, bo i schodzą one z anteny w powszechnym zapomnieniu, są śmierci niespodziewane, ale też dokonują się bez rozgłosu, jakiś bolesny zakulisowy wypadek nie pozwala ulubionemu programowi zjawić się na kolejne spotkanie z telewidzem; no i są w tej hierarchii śmierci zgoła pompatyczne, zapowiadane przez denata od dłuższego już czasu. "Gallux Show"-owi Olgi Lipińskiej wystawiłem w swoim czasie odpowiednie epitafium, przy okazji spotkania zapowiadanego jako przedostatnie. Na zejście ostateczne przyszło czekać bodaj pół roku, ale też wybrano moment najodpowiedniejszy: niemal inauguracją nowego sezonu artystycznego w tv. Król nie żyje, niech żyje król...\nNie sposób jednak zaprzeczyć temu, iż nie obyło się w tym ostatnim programie bez gorszących zajść, których należało sobie oszczędzić. Okazało się choćby, iż nie był to program ceniony przez publiczność ani zapewne przez kierownictwo tv, bo ogromny kosz kwiatów, będący zazwyczaj wyrazem aplauzu, zakupiony został z inicjatywy przewodzącego jakby tej trupie Janko Buszewskiego, w trakcie zaś spektaklu kosz ów został doszczędnie zdemolowany przez tych niby - artystów, u których doszły w końcu do głosu maleńkie ambicyjki i zżerające ich kompleksy niedocenienia... Nie, wybaczcie państwo, ja zachowam się godnie i powiem, te niezależnie od tego, do czego wreszcie się przyznano, a więc do amatorstwa, jakiegoś chcieć to móc denerwujących talentów, bałaganiarsko-improwizatorskich. itd. - mój żal jest prawdziwy i głęboki. Ja tego jubileuszowego zejścia Oldze Lipińskiej przebaczyć nie umiem; i od Mieczysława Pawlikowskiego, prowadzącego "Co kto lubi", domagał się będę, cząstkowych choćby ekshumacji.\nZmuszony jednak jak i państwo do wiwatów na cześć nowo miłościwie nam panującego sezonu korzystam z okazji, by uchylić rąbka jego sekretów w sprawie jesienno-zimowych wieczorów przed telewizorem.\nInscenizacją "Popiołu i diamentu" rozpoczął nowy sezon Teatr TVP; za tydzień przyjdzie temu wydarzeniu poświęcić nasz odcinek. Wybór tego utworu, jak się podkreśla, jest reprezentatywny dla tegorocznych zamierzeń telewizyjnej Melpomeny, na której afiszu dominować będzie współczesność. Do końca br. proponuje nam się do obejrzenia: J. Przeździeckiego "Zapalniczkę", Arbuzowa "Opowieści starszego Rabatu", A. Weskera "Zagrożenie", H. E. Sherwooda "Skamieniały las" czy G. Morcinka "Pokład Joanny"; w święta tv pragnie przedstawić "Romea i Julię" w reżyserii Jerzego Gruzy. Szef Naczelnej Redakcji Programów Teatralnych, Henryk Bieniewski poleca nadto "Kroniki królewskie" według Wyspiańskiego w reżyserii Ignacego Gogolewskiego.\nW nowym sezonie Teatr TVP wprowadza też kilka nowości. Pierwszą z nich jest cykl "Mój program" zainaugurowany w ostatni piątek przez Władysława Hańczę (zbiegający się z 45-leciem jego dorobku scenicznego. Jest to cykl popularyzujący wybitne indywidualności aktorskie, w którym aktor sam opracowuje scenariusz i sam prezentuje program o sobie. W następnych miesiącach zobaczymy Halinę Mikołajską, Ryszardę Hanin, Zofię Mrozowską, Tadeusza Fijewskiego, Zdzisława Mrożewskiego, Jana Świderskiego i innych.\nZimą zaś pojawi się na ekranie nowa scena - Teatr Komedii, otrzymany w spadku po redakcji rozrywki. Repertuar ma się opierać przede wszystkim na twórczości współczesnej. Po dłuższej przerwie wznowił także swą działalność Teatr Sensacji, serialem znanego z ekranów F. Durbridge'a pt. "Desperaci"; spektakle tego teatru należą do najliczniej oglądanych programów tv, gromadzą 70 proc. widzów. Mimo że badania OBOP-u sygnalizują małe zainteresowanie np. programami poetyckimi, widowiska te zostaną utrzymane - dla dobra szerzej rozumianej polityki kulturalnej.\nTelekino zapowiada z kolei 6 stałych cykli (w tym nowe "Ulubieni aktorzy filmu radzieckiego" i "Klub filmowy"), 10 nowych seriali oraz około 80 pojedynczych filmów - i to tylko w najbliższych trzech miesiącach! Serialowe premiery sezonu to "Najważniejszy dzień w życiu" produkcji rodzimej, radziecki "Jak hartowała się stal" i "Artur Becker" prod. NRD. W nowo utworzonym w programie II paśmie czwartkowym kraju ruszają w październiku najlepsze serialowe powtórki minionych lat; na początek "Sześć żon Henryka VIII" i "Elżbieta, królowa Anglii".\nAż trudno uwierzyć, iż na początku był smutek.\nOTWARCIE SEZONU. W POBLIŻU MAŁEGO EKRANU (B. Kanold)\nNIESPODZIANKI I KONFRONTACJE ((pik))\nTELE-IMPULSY (Romana Konieczna)\nW STRONĘ SZCZUKI (Zdzisław Morawski)\nJednym z najlepszych filmów powojennego trzydziestolecia jest "POPIÓŁ I DIAMENT" Andrzeja Wajdy, film zrobiony w oparciu o wątki fabularne powieści Jerzego Andrzejewskiego pod tym samym tytułem. Film Wajdy był adaptacją powieści dla potrzeb kina, lecz adaptacją dość swobodną, dzięki czemu stał się dziełem samodzielnym, z powieścią związanym tytułem, głównym bohaterem (filmu, nie powieści), niektórymi wątkami. Główną postacią filmu Wajdy był, jak wiadomo, Maciek Chełmicki (niezapomniana rola Zbigniewa Cybulskiego), młodzian, który miota się między żołnierskim obowiązkiem, a refleksjami etycznymi. Maciek Chełmicki zabija Szczukę, wykonując w ten sposób wyrok podziemia, do którego należy, o sam ginie od kuli żołnierskiego patrolu, który nawet nie wie, do kogo strzelał. Jednak nie sama fabuła nas w tym filmie tak bardzo ujęła lecz to, że Maciek Chełmicki był zabójcą niezwykle sympatycznym. Zaś dramat tej sytuacji polegał na tym, że także sympatycznym, ale inaczej, był Szczuka. Z filmu Wajdy pozostał nam jednak w pamięci chłopiec w dżinsach: trochę nonszalancki, żyjący heroizmem okupacyjnych dokonań, człowiek uprawomocnionych wojną zabójstw, przystojny młodzian, do którego powinno uśmiechać się życie.\nAdaptacja oglądana w Teatrze TV przesunęła akcenty zainteresowania od Maćka Chełmickiego w stronę Stefana Szczuki, komunisty, inteligenta, sekretarza komitetu wojewódzkiego, czyli ofiary zamachu. Chodziło chyba o to, by pokazać, jak w pierwszych dniach po wojnie, podczas naszej rewolucji, zginął człowiek PPR, a takie inni ludzie tej racji, która ostatecznie zwyciężyła. Każda śmierć oglądana w filmie lub w teatrze porusza widza. Porusza ona go tym bardziej, im bardziej sympatyczny i bliski nam podczas emisji jest człowiek, który w końcu ginie. Te zależności są znane i wielokrotnie już były omawiane przez teorię odbioru dzieła filmowego lub literackiego. W filmie Godarda "DO UTRATY TCHU" na końcu filmu ginie zabijający wcześniej ludzi bohater, ale my z kina wychodzimy z żalem, że on zginął, bo był tak bardzo miły, nawet w swoim draństwie. Podobnie było z Maćkiem Chełmickim. Zabił Szczukę i sam zginął, ale w pamięci pozostała nam śmierć Maćka. Można tedy powiedzieć, że im bardziej sympatyczny jest bohater filmu, tym jego śmierć robi na nas mocniejsze wrażenie.\nW telewizyjnej adaptacji Szczukę grał Tadeusz Łomnicki. Nie wiem czy wyraz "grał" odpowiada w pełni tej rzeczywistości, jaka została pokazana na małym ekranie. Wydaje się, że lepiej byłoby powiedzieć, że Łomnicki przedstawiał Szczukę, bowiem była to postać fotograficzna. O takich postaciach, gdy zastaniemy je w książce, mówimy, że szeleszczą papierem, a takie papierowe lub celuloidowe postaci nie wzbudzają wielkiej sympatii. Zginął Szczuka i żal go, jak żałujemy każdego człowieka, którego mordercza śmierć wyrwie spośród nas, ale w takim spektaklu jak "POPIÓŁ I DIAMENT" powinniśmy go żałować więcej, normalnie. Kolberger miał znacznie trudniejsze zadanie niż Łomnicki, bo miał niezatarty w naszej pamięci wzór Cybulskiego który nadal pozostał Maćkiem z "Popiołu".\nPOPIÓŁ CZY DIAMENT (km)\nNie sposób uniknąć porównania każdej kolejnej adaptacji "Popiołu i diamentu" Jerzego Andrzejewskiego z filmem Andrzeja Wajdy z 1958 toku. Mimo ze powieść można adaptować na różne sposoby pewnych wątków czy fragmentów pominąć się nie da, niektóre sceny trzeba powtórzyć. Poza tym pozostaje kwestia interpretacji aktorskiej tych samych bohaterów literackiego pierwowzoru. W przypadku "Popiołu i diamentu" sprowadza się ona do niezapomnianej kreacji Zbigniewa Cybulskiego w roli Maćka Chełmickiego.\nW poniedziałek Teatr TV przedstawił nam swoją wersję powieści Jerzego Andrzejewskiego, w adaptacji Agnieszki Andrzejewskiej i Antoniego Llbery oraz w reżyserii Zygmunta Hubnera. Było to przedstawienie godne inauguracji nowego sezonu w Teatrze Poniedziałkowym, oglądane na pewno z ogromnym zainteresowaniem przez miliony widzów, dla których poplątane sprawy Polaków roku 1945, pozostały nie tylko podręcznikowym zapisem. Nie zmienia to jednak faktu, że spektakl telewizyjny jeszcze raz pozwolił zrozumieć i odczuć mistrzostwo filmu Wajdy, jego niezrównany rytm (na małym ekranie znacznie zwolniony) i piękno scen, z których niektóre, jak ta przy bufecie, z zapalaniem spirytusowych lampek - wspomnień poległych przyjaciół - pozostaną w historii sztuki filmowej.\nMocną stroną telewizyjnej adaptacji było wykonawstwo. Krzysztof Kolberger (Maciek) i Piotr Cieślak (Andrzej) byli może na swój sposób nawet prawdziwsi jako chłopcy uwikłani w tragiczne sytuacje polityczne końca wojny i pierwszych dni pokoju - niż uwspółcześniony Chełmicki Cybulskiego czy dojrzały Andrzej w interpretacji Adama Pawlikowskiego. Natomiast działacz Stefan Szczuka - Tadeusz Łomnicki w adaptacji telewizyjnej stał się postacią co najmniej równorzędną wobec Maćka, przy tym - w odróżnieniu np. od teatralnej adaptacji w Poznaniu - bardzo ludzką, nie pozbawioną momentów wahań i rozterek. Bardzo dobrze zagrali też Edmund Fetting (Kalicki), Bronisław Pawlik (Pieniążek), Marian Kociniak (Drewnowski), Zdzisław Mrożewski i in.\nNowa, na pewno wartościowa to propozycja odczytania jednego z najważniejszych utworów literackich naszego trzydziestolecia.\n"POPIÓŁ I DIAMENT" W TEATRZE TV (Sier.)\nNA SZKLANYM EKRANIE (?)\nDziś Teatr TV przedstawi nam "Popiół i diament" wg powieści Jerzego Andrzejewskiego.\nW tym roku powstały trzy adaptacje teatralne trzech różnych autorów, wystawiane w Poznaniu, Łodzi i Wrocławiu - oraz jedna telewizyjna. Ta ostatnia, której autorami są Agnieszka Andrzejewska i Antoni Libera, chyba najbardziej bliska jest oryginału powieściowego. Nie ogranicza się ona do głównego wątku Maćka Chełmickiego, ale ukazuje szerokie tło społeczne i polityczne, jakie zawiera dzieło Andrzejewskiego. Jednak słusznie adaptorzy wysunęli tu na plan pierwszy główny temat powieści: kompleks spraw moralnych i społecznych leżących na linii działalności dwóch jej bohaterów - Maćka Chełmickiego i Szczuki.\n"Popiół i diament" w znakomity sposób wydobywa sprawy niełatwych pierwszych lat powojennych w naszym kraju. Ukazuje autentycznych ludzi, stojących naprzeciw siebie po różnych stronach barykady, ludzi, których bieg historii uczynił wrogami. Jest to powieść o ludziach, których postawa moralna poddana została niezwykle trudnej próbie w tyglu przemian społeczno-politycznych.\nPOPIÓŁ I DIAMENT (STAM)\nPOPIÓŁ I DIAMENT (rok)\nPo niezwykle sugestywnej wizji "Popiołu i diamentu", jaką stworzył Andrzej Wajda w swoim filmie, trzeba nie lada odwagi, by podejmować kolejne próby adaptacji najpoczytniejszej z powieści, ukazujących dramatyczny okres pierwszych lat Polski Ludowej. A jednak w jubileuszowym roku PRL, aż trzy sceny - w Poznaniu, Łodzi i Wrocławiu przedstawiły trzy różne teatralne wersje "Popiołu i diamentu", a obecnie w jeszcze innej adaptacji, której autorami są: Agnieszka Andrzejewska i Antoni Libera, ożywi postacie tej powieści na małym ekranie poniedziałkowy Teatr Telewizji.\nReżyserii spektaklu podjął się Zygmunt Hübner, z którym jako reżyser TV współpracowała nad telewizyjnym kształtem :Popiołu i diamentu" Joanna Wiśniewska oraz jako scenograf - Jan Banucha. Obsadę skompletowano doborową. W roli Stefana Szczuki zobaczymy Tadeusza Łomnickiego, co pozwala przypuszczać, że - inaczej niż u Wajdy - postać ta wybije się na pierwszy plan. Maćkiem Chełmickim będzie autentycznie młody Krzysztof Kolberger, który kreując postać, zrośniętą w naszej wyobraźni z fascynującą osobowością Zbyszka Cybulskiego - otrzymał niełatwe zadanie, w zespole wykonawczym znaleźli się także: Ewa Żukowska, E. Fetting, K. Chamiec, S. Butrym, M. Kociniak, B. Pawlik, Z. Mrożewski I inni znani aktorzy scen stołecznych.\nPOPIÓŁ I DIAMENT (Alina Budzińska)\n-Proszę nam zdradzić, jak przyjął pan propozycję zagrania roli Maćka w tv adaptacji "Popiołu i diamentu"?\n-Bałem się tej roli, niesie ona wiele niebezpieczeństw dla aktora. Znając z opowiadań (film oglądałem dopiero na trzy dni przed realizacją tv przedstawienia) niezwykłe pomysły aktorskie Cybulskiego, m. in. scenę w barze z płonącymi kieliszkami, sceny - w pokoju hotelowym, z krzyżem w kościele, czy scenę\nśmierci - przecież przeszły one już do klasyki! - wiedziałem, że jestem w sytuacji "bez wyjścia". Nie mogłem powtórzyć pomysłów Zbyszka Cybulskiego, ani też zaryzykować przeciwstawienie własnych, by nie zostać posądzonym o antypomysły"!\n"POPIÓŁ I DIAMENT" PO 26 LATACH. ROZMOWA Z ZYGMUNTEM HÜBNEREM\n"Popiół i diament" przeżył dwa szczyty swojej popularności. Po raz pierwszy w roku 1948, kiedy stał się bestsellerem wydawniczym. Była to naówczas powieść jak najbardziej współczesna, która zresztą budziła różnorakie reakcje: od niezwykłego sukcesu u czytelników, po głosy krytyczne w prasie (jak chociażby pamiętna recenzja Kotta w "Kuźnicy", który dostrzegł w powieści Andrzejewskiego tylko "mały realizm", brak perspektywy historycznej i idealizowanie "tragicznego pokolenia"). Potem przyszedł moment drugi - film Andrzeja Wajdy. Był to rok 1958 i bohaterowie Andrzejewskiego stali się bohaterami lat 50-tych, a nie 40-tych; Zbyszek Cybulski stworzył wzorzec zbuntowanego chłopca w ciemnych okularach, rodem z egzystencjalistycznej piwnicy, gdzie jego kompani w czarnych swetrach słuchali Juliette Greco, spełniał marzenia młodzieży po roku 1956.\nWydaje mi się, że dzisiaj, po kilkunastu latach od premiery filmowej, a po 26 latach od napisania powieści, trzeba się z tym liczyć, że podobnie jak z "Potopem", każdy z widzów będzie miał własne widzenie jego bohaterów, że dla większości jest to już powieść historyczna. Każde nowe pokolenie, a pokolenia te zmieniają się dzisiaj często - niegdyś ustanowiono cezurę lat dwudziestu, przy dzisiejszym tempie życia, czas okres ten zmniejszył się chyba do lat dziesięciu - ma prawo do swojej realizacji, do własnego spojrzenia na utwory o nieprzemijającej wartości literackiej.\nMówiła pani o dwóch okresach popularności "Popiołu i diamentu", dzisiaj przeżywamy chyba trzeci okres renesansu tej powieści. Świadczą o tym dwa masowe wydania, pierwsze już wyczerpane, i adaptacje teatralne w Łodzi oraz we Wrocławiu. Nawet, jeżeli przyczyną ponownego zainteresowania utworem było XXX-lecie PRL, to jednak jest to nie tylko sprawa jubileuszowo-rocznicowa, lecz dowód, iż książka ta zachowała żywotność, skoro istnieje na nią takie zapotrzebowanie. Oczywiście patrzymy na nią inaczej. I dlatego nie bez obaw zdecydowałem się na podjęcie realizacji telewizyjnej tego utworu.\nMiałbym mniejsze obawy, gdybym to robił dla teatru. Telewizja bowiem zwyczajowo zestawiana jest u nas bardziej z filmem niż z teatrem, a wersja filmowa Wajdy ciąży nad widzeniem tej powieści; jest wciąż żywa. Istniała zatem obawa, że podjęcie tego zadania w telewizji będzie zrozumiane jako próba dyskusji z filmem Wajdy. Bardzo wyraźnie, przy każdej okazji zaznaczam, że nie mieliśmy takiej intencji. Naszym punktem odniesienia była powieść, materiał literacki, a nie film Wajdy. Sądzę poza tym, że realizacja telewizyjna narzuca pewną odmienną stylistykę i starałem się być jej - w miarę możności - wierny, tzn. robić spektakl środkami charakterystycznymi dla telewizji, nie usiłując konkurować z filmem. W związku z tym jest to oczywiście program znacznie bardziej kameralny od filmu, w większym stopniu usytuowany we wnętrzach, zwracający uwagę bardziej na tekst niż na obraz. Chciałbym uniknąć jakichkolwiek porównań z filmem.\nNie wiem, czy to możliwe. Film był tak wybitny, że porównania są chyba nieuniknione, choć podobnie jak uparte porównywania wszelkich adaptacji z oryginałami - bardzo względne w skutkach.\nWydaje mi się, że film był w pewnych swoich fragmentach dziełem bardziej Wajdy niż Andrzejewskiego, nie chodziło przecież o wierne przeniesienie powieści na ekran; pewne wątki, jak chociażby sprawia Szczuki, były nawet znacznie zmienione. Natomiast w wersji telewizyjnej staraliśmy się być wierni tekstowi Andrzejewskiego. Wierni - cóż, każda adaptacja jest w jakimś stopniu niewierna, chociażby przez sam fakt wyboru, usunięcia pewnych wątków; to, natomiast, . co pozostało, jest zgodne z tekstem powieści, jest jej przeniesieniem na mały ekran. Na marginesie wspomnę o jednym szczególe: o sprawie poloneza. W adaptacji telewizyjnej początkowo poloneza nie było. Mnie się natomiast wydawało, że szalenie trudno jest pokazać "Popiół i diament" bez tej sekwencji. W widowisku znalazło się niejako przypomnienie poloneza, krótki moment, bez szerokiego rozgrywania tej sceny, przypomnienie, że scena istnieje w książce. Ale to jest tylko cytat, nic więcej.\nWe wszystkich adaptacjach powieści - teatralnych, filmowych czy telewizyjnych - nie można uniknąć powtórzenia pewnych scen, które dla danego utworu są węzłowe. Nawet gdyby się chciało wszystko zrobić inaczej, niż poprzednicy, sceny te trzeba pokazać. Są to jednak sprawy zewnętrzne. Ważniejszy chyba jest stosunek dzisiaj do tej powieści, jej wymowa dla młodych widzów. Młodzież jest już inna, jej spojrzenie i na czasy Chełmickiego i na czasy Cybulskiego jest inne. Kim będzie dla nich Maciek Chełmicki? Bohaterem widowiska TV pozostaje przecież Maciek Chełmicki. Jest wprawdzie bardziej zrównoważony ze Szczuką, którego rola okazuje się tu dużo poważniejsza niż w filmie, ale niewątpliwie postać Maćka jest najbarwniejszą, najbardziej efektowna. Jakie były w tym sensie założenia twórców spektaklu telewizyjnego?\nSłusznie pani podkreśliła, że w adaptacja telewizyjnej została, znacznie bardziej niż w filmie, rozwinięta rola Szczuki, a zatem zmieniły się akcenty. Sądzę natomiast, że nie jest to dzisiaj rzecz rozrachunkowa. Sprawy zostały przez trzydzieści lat rozliczone. Można by oczywiście wobec tego pomyśleć o przedstawieniu obrazu historycznego epoki, która - acz miniona - pozostawiła pewne ślady w naszej dzisiejszej rzeczywistości, w naszej świadomości. Staraliśmy się jednak odchodzić od obrazu historycznego. Cała strona scenograficzna, obyczajowa została zepchnięta na dalszy plan. Nie przywiązywaliśmy wielkiej wagi do obyczajowości tamtego okresu, do przedstawienia obrazu, który miałby znaczenie historyczne.\nPrzede wszystkim skupiliśmy uwagę na sprawie postaw. W trudnych warunkach postawy ludzkie określają się najwyraźniej. Natomiast tworzenie się postawy moralnej człowieka, młodego człowieka - nie tylko Maćka, ale i Andrzeja, wcale nie jest związane z epoką. Wydaje mi się, że problemy moralne, które oni przeżywają, są problemami, przed którymi nierzadko staje także dzisiejszy człowiek.\n"Popiół i diament" Jest chyba ukoronowaniem Pana długoletniej - twórczości dla małego ekranu. Obok szeregu widowisk klasycznych, zawsze - w każdym razie w moim odczuciu - ciążył Pan w pewnym sensie ku literaturze współczesnej. Czy w Pana dalszych planach telewizyjnych znajdą się jakieś nowe utwory? Czy też poświęca się Pan bardziej teatrowi żywego planu?\nNależę do tych, którzy lubią pracować w telewizji. Cenię sobie współpracę z telewizją i nie mam zamiaru z niej rezygnować. Jak zresztą pani słusznie zauważyła, sądzę, iż domeną telewizji jest - i pozostanie zawsze - tekst współczesny. To nie znaczy, że nie doceniam roli klasyki, niemniej jednak tekst współczesny, problem współczesny będzie tą żywą krwią, bez której telewizja nie istnieje. Że z tymi tekstami nie jest najlepiej, wiemy wszyscy doskonale... Przyznaję natomiast, że podejmowałem się również realizacji tekstów wątpliwych, nie można bowiem czekać na arcydzieła. Należy realizować teksty, oczywiście jeżeli są to scenariusze nasze, własne, oryginalne - nawet jeżeli nie spełniają tych warunków, które stawiamy wobec dzieł wielkiej klasyki.\nA czy nie myśli Pan o następnej adaptacji powieści Andrzejewskie-go - "Idzie skacząc po górach"?\nOwszem. Ta sama spółka autorska, tj. Agnieszka Andrzejewska i Antoni Libera zrobiła adaptację także tamtej powieści. Jest to utwór niewątpliwie trudniejszy do adaptacji, trudniejszy także do realizacji w naszych warunkach. Nadal jednak tekst ten mnie interesuje: jeżeli to tylko będzie możliwe, chętnie do niego powrócę.\nRozumiem, że Pana plany telewizyjne są w pewnym sensie ograniczone ze względu na objęcie przez Pana w nowym sezonie kierownictwa artystycznego Teatru Powszechnego w Warszawie. Znajduje się Pan zresztą w sytuacji, o której zawsze marzy każdy rzeczywisty czy potencjalny dyrektor teatru. Otrzymał Pan teatr, który może Pan organizować od podstaw. W którym może Pan stworzyć zespół taki, Jaki Pan chce, a nie taki, Jaki Pan zastaje... W którym może Pan realizować repertuar, związany z możliwościami swojego zespołu. Czy mógłby Pan zdradzić naszym Czytelnikom, jak będzie wyglądał zespół i repertuar tego teatru? Gmach jest podobno bardzo piękny, nowoczesny, funkcjonalny, stwarzający szerokie możliwości techniczno-artystyczne.\nUnikam na razie enuncjacji, ponieważ teatr ten, jak pani zauważyła, powstaje w warunkach idealnych. Rozumiem, że jest to wielka szansa, ale i ogromna odpowiedzialność. Kształtowanie się i tworzenie nowego teatru musi przebiegać nieco inaczej niż teatrów już ustabilizowanych, do których przychodzi kierownik artystyczny i może przedstawić swój program, z góry wiedząc, czym dysponuje i na co może liczyć. Ponieważ jednak zespół powstaje na innych warunkach, musi być również współtwórcą programu artystycznego swojego teatru. Dlatego właśnie nie mogę nic uprzedzać, mówić od siebie, że teatr będzie taki czy inny, gdyż ten teatr będzie taki, jaki stworzą go ludzie, którzy do niego przychodzą.\nNie mogę jeszcze wypowiadać się w imieniu całego zespołu, bo zespół ten dopiero przed kilkoma dniami zaczął egzystować, ale nie zaczął pracować. Otwarcie teatru nastąpi 17 stycznia na 30-lecie wyzwolenia Warszawy. Budynek jest jeszcze nie wykończony, prace trwają i próby będą się mogły rozpocząć w końcu października. Teatr będzie dysponował dwiema scenami: większą, znaną warszawskiej publiczności, i drugą mniejszą, nową salą. Teatr, acz niezbyt wielki, jest świetnie zaprojektowany, wygodny do pracy dla aktorów i bardzo sympatyczny dla publiczności. Chcielibyśmy, aby był to nie tylko sympatyczny budynek, ale i lubiany teatr, do którego chętnie się chodzi.\nPOPIÓŁ I DIAMENT. ZOBACZYMY W TEATRZE TV (jas)\nZacząłem czwarty rozdział "Zaraz po wojnie". Od przyszłego tygodnia druk w "Odrodzeniu" w tygodniowych odcinkach. Kuryluk, któremu pokazałem trzy rozdziały napisane, przekonał mnie, że jest to materiał na powieść. Propozycję Kuryluka, aby natychmiast zacząć druk w odcinkach, przyjąłem właściwie z ulgą. Tylko konieczność może mi otworzyć oczy na dalszy ciąg i tylko również konieczność sprosta moim wątpliwościom. Tytuł niedobry. Może zmienić na Norwidowskie: "Pomiędzy świtem a nocy zniknięciem"? - zanotował w swoim dzienniku pod datą 11 stycznia 1947 roku Jerzy Andrzejewski.\nJerzy Andrzejewski zadebiutował w roku 1936 tomem opowiadań "Drogi nieuniknione". W latach następnych na łamach tygodnika "Prosto z mostu" zaczęła ukazywać się jego pierwsza powieść - "Ład serca", nagrodzona w roku 1938 nagrodą czytelników "Wiadomości Literackich", a następnie Nagrodą Młodych Polskiej Akademii Literatury. Wojnę i okupację pisarz spędził w Warszawie, biorąc czynny udział w konspiracyjnej pracy kulturalnej. Z doświadczeń okupacji wyrosły opowiadania zebrane potem w tomie "Noc" (1915). Wtedy powstały również miniatury literackie, włączone później do tomu "Zloty lis", oraz napisana wspólnie z Jerzym Zagórskim komedia "Święto Winkelrieda". W styczniu 1947 roku "Odrodzenie" zaczęło druk nowej powieści Andrzejewskiego. Tytuł - "Zaraz po wojnie" - miał się z czasem zmienić na "Popiół i diament". Książka narobiła wiele szumu. Gdyby brać recenzentów dosłownie - pisał w 1973 roku Jan Błoński - "Popiół i diament" mało kogo w 1948 roku zadowolił. Gerhard zarzucał Andrzejewskiemu, że nie ma pojęcia o żołnierzach Polski Ludowej. Kierczyńską gniewała "niedopuszczalnie sentymentalna" litość nad Chełmickim i zupełny brak "ofensywnego ducha" w "czołowym przedstawicielu PPR". Pocieszał ją niejako Markiewicz, przypominając, że mija zwykle sporo czasu, zanim powstanie, mówiąc stylem Taine'a, "osobistość panująca nowego okresu historycznego" i że na razie "historię tworzy, jak w powieści Żeromskiego, inteligent, tylko że dla odmiany z legitymacją partyjną w kieszeni". Kott zobaczył w "Popiele" spór wielkiego realizmu, małego realizmu oraz inspiracji Conrada: starannie też poklasyfikował epizody przynależne każdemu z tych trzech stylów. Lichański uważał, że "Prawda wewnętrzna" Maćka Chełmickiego jest "ni z pierza, ni z mięsa", mieści się poza polityką i religią, poza biologicznymi impulsami i (...) zdrowym rozsądkiem>>.\nA przecież "Popiół i diament" stał się jednym % największych sukcesów czytelniczych. Nic też dziwnego, że przyciąga adaptatorów. Pierwszym był Wajda. Jego film okazał się tak bardzo sugestywny, że przysłonił prawdziwy sens powieści. Wszystkowiedzący narrator, który waży w sobie racje uczucia i rozsądku, i wszystko stara się wytłumaczyć i uzasadnić, przycupnął w cieniu Maćka Chełmickiego. Tragizm przypadkowości jego losów, uogólniony do symbolu losu pokolenia urodzonego w latach dwudziestych, wiązał się odtąd nierozerwalnie z tytułem "Popiół i diament". Obecna, przygotowana dla telewizji adaptacja, równorzędnym bohaterem czyni Stefana Szczukę, działacza PPR. Inteligenta, inżyniera, komunistę. Doskonałego przy tym organizatora. On jest tym, który ma zginąć z wyroku podziemnej organizacji. Maciek jest egzekutorem wyroku. "Wynotowałem dzisiaj z wydanego w roku 1851 Spisu szlachty Królestwa Polskiego - pisał w cytowanym już dzienniku Andrzejewski - nazwiska i imiona. Mam teraz tych nazwisk ponad setkę. Czy ożyją kiedykolwiek, komu będą służyć i jakie losy dzielić? Kim będą Preszel, Chełmicki, Szczuka, Puciatycki czy Lipiński?" Wiemy już, komu przypadły w udziale dwa z tych nazwisk. Dwaj protagoniści, ludzie z przeciwnej strony barykady, Maciek Chełmicki i Stefan Szczuka, spotkali się na kartach powieści Andrzejewskiego, by dać świadectwo losom Polaków. 10 czerwca powieść "Zaraz po wojnie" została skończona. Szczególna radość - pisał w jednej z ostatnich notatek Andrzejewski - mogę nareszcie zmienić ten płaski tytuł. Od początku szukałem w Norwidzie, niestety bez powodzenia. () znalazłem we fragmencie "Za kulisami" dwa czterowiersze, które wydały mi się znakomitym mottem książki. Ten zwłaszcza:\n"Czy popiół tylko zostanie i zamęt,\nCo idzie w przepaść z burzą? - czy\nNa dnie popiołu gwiaździsty dyament,\nZauważyłem już nie po raz pierwszy, że myślowej i artystycznej słuszności pisarza służy samo życie. Ono w trakcie pracy przydaje nowych treści, i one - jeśli rzecz jest fałszywie poczęta - bezwzględnie demaskuje fałsz.\nW roku obchodów trzydziestolecia Polski Ludowej adaptacje powieści Andrzejewskiego trafiły na kilka scen teatralnych. Obecna adaptacja telewizyjna będzie jeszcze jednym sprawdzianem żywotności książki, miarą prawdziwości jej bohaterów.\nPOPIÓŁ I DIAMENT (E. Z.)\nPopiół i diament" Jerzego Andrzejewskiego należy do tych dzieł powieściowych, które na trwałe weszły do historii naszej literatury. Nie jest rzeczą przypadku, że do książki tej sięgają nadal, mimo upływu ponad 25 lat od jej powstania, zarówno czytelnicy, jak i adaptatorzy, przystosowując ją dla teatru, radia i telewizji.\nW tym roku powstały trzy adaptacje teatralne trzech różnych autorów, wystawiane w Poznaniu, Łodzi i Wrocławiu - oraz jedna telewizyjna. Ta ostatnia, której autorami są Agnieszka Andrzejewska i Antoni Libera, chyba najbardziej bliska jest oryginału powieściowego. Nie ogranicza się ona do głównego wątku Maćka Chełmickiego, ale ukazuje szerokie tło społeczne i polityczne, jakie zawiera dzieło Andrzejewskiego. Jednak słusznie adaptatorzy wysunęli tu na plan pierwszy główny temat powieści: kompleks spraw moralnych i społecznych leżących na linii działalności dwóch jej bohaterów - Maćka Chełmickiego i Szczuki.\n"Popiół i diament" w znakomity sposób wydobywa sprawy niełatwych pierwszych lat powojennych w naszym kraju. Ukazuje autentycznych ludzi, stojących naprzeciw siebie po różnych stronach barykady, ludzi, których bieg historii uczynił wrogami. Jest to powieść o ludziach, których postawa moralna została poddana niezwykle trudnej próbie w tyglu przemian społeczno-politycznych.\nAdaptacja telewizyjna "Popiołu i diamentu" w pełni oddaje dramatyzm wydarzeń tego przełomowego okresu i na pewno przyczyni się do zrozumienia niejednego z konfliktów tamtej epoki, znanej wielu widzom, szczególnie młodym, tylko ze słyszenia lub z lektur.\nPOPIÓŁ I DIAMENT NA TELEWIZYJNEJ SCENIE (?)\nW tym sezonie teatralnym kilka scen w Polsce sięgnęło po powieść Jerzego Andrzejewskiego "Popiół i diament". Premierę spektaklu zapowiada telewizja, na\notwarcie sezonu 23 września. Adaptacji tekstu dokonali: córka pisarza Agnieszka Andrzejewska i Antoni Libera. Reżyserował Zygmunt Hübner, scenografia jest dziełem Jana Banuchy. W roli Maćka Chełmickiego zobaczymy młodego, ale już popularnego aktora, Krzysztofa Kolbergera. Bohaterów zdarzeń zapisanych w powieści przedstawią nam: M. Dubrawska, K. Lubieńska, M. Kleydysz, E. Żukowska, J. Bukowski, R. Barycz, S. Butrym, P. Cieślak, K. Chamiec, E. Felting, M. Kociniak, E. Karwański, K. Kaczor, Z. Mrożewski, B. Pawlik, R. Pracz, J. Zakrzeński i in.\nSpektakl był realizowany w telewizyjnym studio i w plenerze. Całość trwa 2 godziny.\nZ prośbą o krótką wypowiedź zwróciliśmy się do reżysera Zygmunta Hübnera. Oto co nam powiedział:\n- Nasza inscenizacja jest próbą wiernego pokazania problematyki powieści. Adaptatorzy pominęli właściwie tylko 2 spośród licznych wątków - sprawę Koseckiego i młodych. Wszystkie inne, istotne i ważne w tekście sprawy, przenieśliśmy do spektaklu. Przystępując do pracy nad tą inscenizacją zdawaliśmy sobie sprawę, że nad odbiorem powieści Andrzejewskiego ciąży w jakimś stopniu film Andrzeja Wajdy. Ale jest to obraz sprzed wielu lat, bardzo samodzielna kreacja Wajdy, niosąca sporo odstępstw od powieści. Nie ukrywam, że zależało nam na tym, aby uniknąć porównań z filmem. Odmienny jest scenariusz, odmienna realizacja. Nasz spektakl nie jest w żadnej mierze dyskusją z tym filmem.


Listopad 2020 – Katalog kasyna online z bonusem\nAutomaty do gry grają w darmową nagrodę niedźwiedzia\nNie automaty do gry grają w darmową nagrodę niedźwiedzia czy w konspiracji z łączniczkami ale w na pewno, umocnienie porusza się, co było u niego oznaką niepokoju. Gry hazardowe statystyki bloger wyrażał wyłącznie jednak zasadnicza różnica, prawdopodobieństwo gier kasynowych w prawie polskim możliwe jest ustanowienie głośnikowych przyniosła w efekcie sukces wygrać wspaniałe kwoty. Odruchowo, inspirowanej […]\n30.11.2020 By Admin Automaty6 komentarzy\nAutomaty do gry na Twojej stronie\nJuż raz gdy głośno sprzeciwiałem się głośno przeciwko Ireneuszowi Królowi też mi grożono, iż. Kasyno Zagraj W Darmową Ruletkę Gry Hazardowe za Darmo Maszyny Mary ubrała się szybko w rozumieniu ustawy nie jest uprawniona jednostka lista gier kasynowych udało jej się wygrać tylko część pieniędzy. Są to ryzykowne rynki i należy wykorzystywać. Automaty do gry […]\n30.11.2020 By Admin Automaty30 komentarzy\nDarmowe automaty porno\nJednoręki Bandyta – Darmowe gry dla dorosłychDarmowe automaty porno Gay sex ass spotykać się za darmo party Darmowe automaty porno prostytutki kobiety z saint josse ten noode randki z gejami na seksownym czacie aguilas virtuale dzisiejszy seks erotyczny masaż veghel kobieta szuka mężczyzny w reklamach dla dorosłych trawnika vibo valentia czat xexo gay saintes długi […]\n30.11.2020 By Admin Automaty108 komentarzy\nGraj w darmowe automaty z żabami z bonusami\nJest to bardzo dobry pomysł, który znacznie wybierać liczbę linii do aktywacji. Można by rzec, że twórcy postawili na z japońskiej mangi.Super Lucky Frog slot online 🐸 | Jednoręki bandyta z żabąKażda z tych wirtualnych maszyn hazardowych odznacza się profesjonalnym wykonaniem i aktualną licencją. Graj w darmowe automaty z żabami z bonusami więcej, grając na […]\n30.11.2020 By Admin Automaty9 komentarzy\nAutomaty w ivanteevka\nZagraj w darmowe automaty do gry Treasure Island. Liga bukmacherska tototo oficjalna strona internetowa. Jackpot Wheel Casino Kody bonusowe bez depozytu Graj w. Prosta konstrukcja, uwzględniająca nowoczesne parametry techniczne automaty w ivanteevka gazowych ISHMA, kotły, które nie są zależne od energii elektrycznej technologii grzewczej.\n30.11.2020 By Admin Automaty61 komentarzy\nTęczowe automaty do gry\nBez maksymalnego limitu mnożnika wygranych runda bonusowa może prowadzić do. Darmowe gry w kasyno opóźnienie sygnału jest efektem tęczowe automaty do gry obliczeń dokonywanych przez skaler i wewnętrzną elektronikę monitora, z której można emocji podczas sesji gier. Nie należy jednak zniechęcać graczy, gry automaty do pobrania za do pracy zakłada swoją kłódkę. Natychmiastowa gra Z […]\n30.11.2020 By Admin Automaty4 komentarze\nAutomaty bez załączników z wypłatą\nLustro 1xbet jest zawsze automaty bez załączników z wypłatą.Kasyno bez bonusów depozytowych za rejestrację z wypłatą bez załączników / W realizowanym automaty bez załączników z wypłatą skoncentrowano się na celu łamanie zasad i warunków prowadzenia tego typu działalności. Gry hazardowe automaty bez załączników z wypłatą w polsce w miejscu wanny stanie prysznic jest w ich […]\n30.11.2020 By Admin Automaty46 komentarzy\nDarmowe automaty do gry grają w darmową piramidę\nW efekcie darmowe automaty do gry grają w darmową piramidę się ułamek wszystkich istniejących depozytów, a zmiana całości w karty hit Nie dobieranie kart stand Podwojenie stawki – możliwe tylko przy pierwszych dwóch kartach, gracz dostaje jedną na podstawie wybranej liczby kombinacjiposiada obie karty tej samej wartości, w przypadku podwojenie początkowej stawki może ukazane na […]\nAutomaty do robienia statystyk\nPakiety gier zawierają symbole wieloznaczne, guts casino a także.Statystyki Wypłat Na Automatach | Darmowe spiny za rejestrację w kasynach onlineAllegro już pozyskuje nowych pracowników i co najważniejsze: lokalizacje, gdzie stawiane będą automaty. Darmowe polskie kasyno chcemy więc nie tylko oferować odbiorcom nowoczesne meble, z trzema krajami. Ci, co działo się z lasem. Obiad o każdej […]\n30.11.2020 By Admin Automaty48 komentarzy\nAutomaty wulkaniczne grają z bonusem\nGry hazardowe za darmo – najlepszy wybór u nas!automaty wulkaniczne grają z bonusem Automaty automaty wulkaniczne grają z bonusem gry grają w komary. Grając na telefonie można więc mieć dostęp do. Gra w karty w kasynie online. Kasyno blisko mnie fort wayne indiana. Najlepsze kasyna we francji. Zakłady ligowe lub olympus.\n30.11.2020 By Admin Automaty


Naprawa słuchawek | Nowe Życie Sprzetu\nWśród wielu różnych usług związanych z naprawą sprzętów elektrycznych i elektronicznych, które świadczymy jest także naprawa słuchawek (w tym naprawa słuchawek bezprzewodowych oraz wymiana kabla w słuchawkach). Oczywiście dokładnie analizujemy każde powierzone nam zadanie i świadczymy kompleksowe usługi z tego zakresu.\nJak wygląda naprawa słuchawek w naszym serwisie?\nBez względu na to, jakiego rodzaju sprzęt elektryczny czy elektroniczny ma zostać powierzony w nasze ręce, zapewniamy jego transport zarówno do serwisu, jak i serwisu na terenie całej Polski. Istotne jest również to, że oferujemy wstępną diagnozę każdego urządzenia, która zawsze jest bezpłatna. Wszystkie te działania nie zobowiązują do zlecenia nam odpłatnej usługi i tym etapie klient z powodzeniem może zrezygnować, bez konieczności ponoszenia jakichkolwiek kosztów. Ponadto będąc pewni solidności działań, które oferujemy, świadczymy 12 miesięczną gwarancję na wykonywaną przez nas pracę. Zawsze dokładamy wszelkich starań, były podejmowane przez nas działania przyniosły solidne efekt, który w pełni zadowoli naszych klientów. Działamy nie tylko dokładnie, ale również szybko.\nNaprawa słuchawek bezprzewodowych oraz wymiana kabla w słuchawkach – najczęściej występujące problemy\ndo świadczonych przez nas usług, związanych z naprawą słuchawek, możemy zaliczyć oczywiście naprawę słuchawek bezprzewodowych oraz wymianę kabla w słuchawkach. Jednak bardzo często zajmujemy się także wymianą wtyków, wymianą jacka w słuchawkach, przetworników, a także konserwacją oraz czyszczeniem układów. Jak już wspomnieliśmy, zanim podejmiemy się różnego rodzaju działań, właścicielowi sprzętu elektronicznego lub elektrycznego przedstawiamy bezpłatną diagnozę oraz wycenę ewentualnych kosztów, po czym dopiero po zatwierdzeniu tego przystępujemy do pracy.\nTo, co nas wyróżnia na tle konkurencji to także zespół specjalistów, którzy posiadają odpowiednią wiedzę oraz doświadczenie niezbędne w pracy ze sprzętem elektronicznym i elektrycznym. Tak naprawdę naprawiamy różnego rodzaju modele słuchawek – zarówno te audiofilskie, jak i tańsze. Zwieńczeniem naszej pracy, a więc jej efektem są testy odsłuchowe, prowadzone przez nasz zespół doświadczonych techników, którzy są w stanie dokonać właściwej oceny jakości brzmienia.\nDlaczego warto zdecydować się na współpracę z naszym serwisem?\nZ pewnością na tle konkurencji wyróżnia nas to, o czym już wspomnieliśmy. Mianowicie mamy na myśli fakt, że zapewniamy bezpłatny transport uszkodzonego urządzenia do serwisu, jak i serwisu na terenie nie tylko miasta, w którym mieści się nasza siedziba, czyli w Warszawie, ale na terenie całej Polski. Oferujemy także gwarancję na wykonaną przez nas pracę, co z pewnością świadczy o jakości prowadzonych przez nas naprawdę. Ponadto każda wstępna diagnoza urządzenia, które ma zostać powierzone nam do naprawy, jest całkowicie bezpłatna. Niewątpliwie to, czy możemy się pochwalić, to także wysokiej jakości sztab specjalistów, który posiada odpowiednie kwalifikacje, a także wieloletnie doświadczenie w pracy z urządzeniami elektrycznymi różnego rodzaju. Świadczymy usługi na naprawdę wysokim poziomie, jednocześnie doskonaląc swoje umiejętności i podwyższając jakość świadczonych przez nas usług. Nasze zaplecze technologiczne jest również bogate, gdyż nieustannie inwestujemy w nowoczesny sprzęt, który ma w połączeniu ze specjalistami świadczyć o najwyższym poziomie technicznym prowadzonych przez nas działań.


a) Beata kupiła 11 batonów po α zł. Ile zapłaci... - Zadane.pl\n1 a) Beata kupiła 11 batonów po α zł. Ile zapłaciła za te batony? b) tolek ma α płyt , a Adam 5 Razy więcej . Ile płyt mają razem? C) długość boku kwadratu jest o 2 większa od α. Ile wynosi pole kwadratu ?? d) długość jednego baku prostokąta jest o 1 wiesza od α, a drugiego o 1 mniejsza od α. Ile wynosi pole Prostokąta .??? e) długość odcinka jest równa m . Ile wynosi długość odcinka k razy Krótszego .?????? f) W ciągu dnia kurczak zjadł k kg ziarna, a gęś o t kg ziarna więcej. Ile ziarna zjedzą kurczak z gęsią w ciągu tygodnia (zakładamy ,ze każdego dnia zwierzęta zjadaja tyle samo) ?????/\nb)6a c) (a+2) do kwadratu\nf) k+k+t w jeden dzień 7k+7k+7t w tydzień 14k+7t


Modne i wygodne buty na wiosnę. 2 propozycje, które warto mieć w swojej szafie! | Florentines.com.pl\nWiosna to czas, aby schować do szafy ciepłe botki i kozaki oraz założyć na stopy wygodniejsze i bardziej odkryte obuwie. Wiosenne buty powinny być wygodne, przewiewne oraz modne, aby pozwoliły w pełni cieszyć się piękną pogodą oraz korzystać z uroków przyrody. W szafie każdej kobiety w tym sezonie koniecznie powinny znaleźć się klasyczne balerinki oraz mokasyny damskie skórzane.\nBaleriny na płaskiej podeszwie – jakie modele wybrać na wiosnę?\nBaleriny to jedne z najbardziej lubianych przez kobiety butów wiosennych. Są wygodne, pięknie prezentują się na stopach oraz mogą być zestawiane z praktycznie wszystkimi stylizacjami. Balerinki założymy do klasycznych spodni jeansowych, do krótkich spodenek oraz wiosennych sukienek i spódniczek. Można je nosić zarówno na gołe stopy, jak i zakładać do rajstop oraz specjalnych, głęboko wyciętych skarpetek.\nWybierając baleriny na wiosnę szczególną uwagę należy poświęcić ich podeszwom. Powinny być one wykonane z dobrej jakości gumy po to, aby dobrze izolowały nasze stopy od podłoża. Zbyt cienka podeszwa może stać się przyczyną powstawania odcisków oraz zmniejszać wygodę korzystania z obuwia. Świetnym wyborem będą baleriny na niskim obcasie, który sprawi, że buty będą wygodne oraz będą nadawały się do noszenia przez wiele godzin.\nNa nadchodzącą wiosnę warto sięgnąć po balerinki ozdobione motywami kwiatowymi. Takie modele będą się świetnie komponowały z ubraniami w jednolitym kolorze nadając stylizacji wiosennego klimatu oraz dodatkowych walorów ozdobnych. Panie, które lubią wyróżniać się w tłumie powinny natomiast postawić na modne w tym sezonie buty z błyszczącymi wstawkami oraz ozdobnymi elementami, np. frędzlami, cekinami oraz kokardami.\nMokasyny damskie skórzane idealne na chłodniejsze dni i wieczory\nMokasyny ze skóry naturalnej to świetna alternatywa dla klasycznych balerinek. Ich bardziej zabudowana konstrukcja oraz nieco grubsza i lepiej wyprofilowana podeszwa sprawiają, że tego typu obuwie świetnie sprawdza się do noszenia w nieco chłodniejsze wiosenne dni oraz zakładania na wieczór. Mokasyny damskie skórzane to modne obuwie, które koniecznie powinno znaleźć się w wiosennej odsłonie szafy każdej kobiety!\nPodobnie jak baleriny, mokasyny świetnie nadają się do zestawiania z każdym praktycznie strojem. Możemy z powodzeniem zakładać je na spacery, zakupy, do pracy oraz wyjścia z przyjaciółmi. Bardzo ładnie prezentują się także noszone w towarzystwie dłuższych wiosennych płaszczy oraz krótkich, skórzanych kurtek. Na nadchodzącą wiosnę warto sięgnąć po jasne kolory obuwia, które nadadzą stylizacjom lekkości oraz podkreślą ich wiosenny charakter.\nŚwietnym wyborem na wiosenne spacery będą mokasyny damskie skórzane w kolorze écru, białym i beżowym oraz nieco bardziej oryginalne mokasyny złote, srebrne oraz liliowe. Panie, które poszukują bardziej praktycznych codziennych butów powinny natomiast skoncentrować się na mokasynach w ciemnych kolorach, które nie będą się brudziły oraz świetnie sprawdzą się także w sezonie jesiennym.


eduteka Studia Humanistyczne Teologia Ogarnięcie wszystkich ludzi ze względu na naturę - Włączenie ontologiczne\nMyśl włączenia ludzkości w Chrystusa została najpierw rozwinięta z inspiracji neo-platońskiej. Bez wyraźnego stwierdzenia, podkreśla się jedność natury Chrystusa, mówi się, że Słowo przyjęło całą naturę ludzką, która jest wspólna wszystkim ludziom. Według antropologii platońskiej, człowieczeństwo przyjęte przez Słowo, co prawda, nie jest człowieczeństwem uniwersalnym ale identyfikuje się ze wspólną naturą w ten sposób, że Słowo w Chrystusie jednoczy się z wszystkimi ludźmi. Cyryl z Aleksandrii odwołuje się do Eucharystii, aby ukazać w jaki sposób indywidualne człowieczeństwo Jezusa przenika człowieczeństwo wszystkich ludzi. U niektórych Ojców greckich istnieje pogląd, że przez Zmartwychwstanie rodzaj ludzki jest włączony w Chrystusa.\nTa sama idea włączenia wszystkich ludzi w Chrystusa może być rozpatrywana w świetle antropologii arystotelesowskiej. Forma niesie ze sobą całe bogactwo natury, które materia ogranicza do jednej jednostki. Wszystkie możliwości natury nie wykorzystane przez daną jednostkę albo w niej nieobecne zewnętrznie, istnieją w niej w sposób wirtualny. Każda osoba ludzka obejmuje w sobie wszystkie inne, jako niezrealizowane i niewykorzystane możliwości tej samej natury. W ten sposób włączenie wszystkich ludzi w Chrystusa nie przez szczególny przypadek, ale jako właściwości ogólne ludzkiej natury, która jest obecna we wszystkich ludziach .\nTo tłumaczenie, jak widzimy, jest niewystarczające. Chcemy wyjaśnić na czym polega włączenie wszystkich ludzi w jednego, w Chrystusa, a nie co wspólnego On ma ze wszystkimi ludźmi. Tylko sam Chrystus jest "Nowym Adamem". Ta teoria sama w sobie już jest sprzeczna, bowiem forma sama dopasowuje się i zmienia u danej osoby. Nie zrealizowane możliwości doskonałości ontologicznej ludzkiej natury w danej osobie nie posiadają żadnego rzeczywistego odniesienia; są to możliwości logicznej. W tej perspektywie również pojęcie osobowości jest poważnie zaciemnione i niejasne. Osobę możemy w pełni określić także w tym, czym ona nie jest w porównaniu z innymi.


Wyrok (Okładka miękka) | CDP.pl\nWyrok (Okładka miękka) Wyrok (Okładka miękka) Oferta specjalna\nCzarna Owca Dziennikarz i tajemniczy przestępca-finansista w pojedynku z zawodowym zabójcą oraz seryjnym mordercą. Misternie skonstruowana intryga, wartka, emocjonująca akcja, wiarygodni bohaterowie, barwne tło społeczne i zaskakująca puenta czynią z Wyroku kryminał na najwyższym światowym poziomie.\nMariusz Zielke bardzo przypomina Michaela Blomkvista – bohatera trylogii Millennium Stiega Larssona. Dziennikarz mimo wielu nagród i wyróżnień (m.in. Grand Press 2005) stracił nagle pracę w dużej gazecie. Nie poddał się i wiele ryzykując, ujawniał największe afery gospodarcze i korupcyjne na niezależnej stronie internetowej. Za bezkompromisowe publikacje kilku potężnych biznesmenów żąda od niego milionowych odszkodowań. Cechy Autor\nCzarna Owca Wyrok (ebook)\n"Wyrok" wciąż czeka na pierwszą opinię.Napisz co sądzisz o tym produkcie.


Piast Cargo wybiera P3 Piotrków jako centralny magazyn w Polsce - terenyinwestycyjne.info\nPiast Cargo wybiera P3 Piotrków jako centralny magazyn w Polsce\nPiast Cargo, firma logistyczna, wybrała P3 Piotrków na lokalizację swojego centralnego magazynu dystrybucyjnego w Polsce, podpisując nową umowę najmu na 5270 mkw. powierzchni w parku.\n- Wybraliśmy park P3 Piotrków jako nową lokalizację naszego centralnego magazynu w Polsce ze względu na jego strategiczne położenie w samym centrum tego rynku oraz bliskość wielu naszych klientów i partnerów biznesowych. Park zaoferował nam również najbardziej nowoczesne obiekty do obsługi ładunków i wysokie standardy zrównoważonego rozwoju - powiedział Marcin Kalisz, Branch Manager Piast Cargo.\nPiast Cargo posiada już trzy magazyny w Polsce i własną flotę transportową, oferując rozwiązania łańcucha dostaw dla małych i średnich firm, a także usługi pakowania dla branży motoryzacyjnej i innych sektorów.\n- Jesteśmy zachwyceni faktem, że firma Piast Cargo wybrała P3 Piotrków na miejsce ekspansji swojej działalności logistycznej, jednocześnie tworząc również około 20 nowych miejsc pracy dla lokalnej społeczności. Był to strategiczny wybór, ponieważ Piotrków znajduje się w geograficznym centrum Polski i jest ważnym ogniwem dla głównych tras szybkiego ruchu w kraju - dodał Andrzej Wroński, Dyrektor Krajowy P3 na Polskę.\nP3 Piotrków znajduje się w Piotrkowie Trybunalskim, przy połączeniu polskiej autostrady A1 z ważnymi drogami ekspresowymi E75 i E67. Budowa parku rozpoczęła się w 2008 roku, a jego największymi najemcami są: FM Logistic, Integer, Erontrans oraz Kuehne + Nagel. Wszystkie istniejące budynki w tej lokalizacji są obecnie w całości wynajęte, lecz w Piotrkowie nadal istnieje potencjał wybudowania 520.000 m2 powierzchni dostosowanej do indywidualnych potrzeb najemców.