Ceremonia powitalna, Lotnisko Barajas – czwartek, 18 sierpnia 2011, Pozdrowienie wstępne\n(Lotnisko Barajas – czwartek, 18 sierpnia 2011)\nWasze kr�lewskie wysokości, księże kardynale metropolito Madrytu, księża kardynałowie, czcigodni bracia w biskupstwie i kapłaństwie, szanowni przedstawiciele władz państwowych, autonomicznych i lokalnych, drodzy mieszkańcy Madrytu i całej Hiszpanii!\nDziękuję waszej kr�lewskiej wysokości za przybycie tutaj wraz z kr�lową oraz za pełne szacunku i uprzejme słowa, skierowane do mnie na powitanie. Słowa te ożywiły we mnie wspomnienie przejaw�w sympatii, z jakimi spotkałem się podczas moich poprzednich podr�ży apostolskich do Hiszpanii, a zwłaszcza w czasie ostatniej podr�ży do Santiago de Compostela i Barcelony. Pozdrawiam bardzo serdecznie osoby, kt�re zgromadziły się tutaj w Barajas, oraz wszystkich, kt�rzy śledzą tę ceremonię za pośrednictwem radia i telewizji. Z wdzięcznością zwracam się także do tych, kt�rzy — zar�wno w środowisku kościelnym, jak i świeckim — z tak wielkim zaangażowaniem i oddaniem pracowali nad tym, aby ten Światowy Dzień Młodzieży w Madrycie przebiegał pomyślnie i przyni�sł obfite owoce.\nPragnę r�wnież podziękować z całego serca za gościnność licznym rodzinom, parafiom, kolegiom i innym instytucjom, kt�re przyjęły młodzież przybywającą z całego świata, najpierw w r�żnych regionach i miastach Hiszpanii, a teraz w Madrycie — tym wielkim kosmopolitycznym mieście, kt�rego bramy są zawsze otwarte.\nJestem tutaj, aby spotkać się z tysiącami młodych ludzi z całego świata, katolikami, interesującymi się Chrystusem lub poszukującymi prawdy, kt�ra daje prawdziwy sens istnieniu. Przybywam jako Następca Piotra, aby utwierdzić wszystkich w wierze, by w ciągu paru dni intensywnej działalności duszpasterskiej głosić, że Jezus Chrystus jest Drogą, Prawdą i Życiem; aby pobudzać do angażowania się w budowanie kr�lestwa Bożego w świecie, wśr�d nas; aby zachęcać młodych ludzi do osobistego spotkania z Chrystusem Przyjacielem, ażeby w ten spos�b, zakorzenieni w Jego Osobie, stawali się Jego wiernymi uczniami i odważnymi świadkami.\nDlaczego i w jakim celu przybyła ta wielka rzesza młodych ludzi do Madrytu? Chociaż odpowiedzi powinni udzielić sami młodzi, można sądzić, że pragną oni słuchać Słowa Bożego, ażeby — jak to zostało im zaproponowane w haśle tego Światowego Dnia Młodzieży — zakorzenieni w Chrystusie i na Nim zbudowani, pokazali moc swojej wiary.\nWielu z nich usłyszało głos Boga, być może tylko jako cichy szept, kt�ry pobudził ich do gorliwszego szukania Go i do dzielenia się z innymi doświadczeniem mocy, jaką ma w ich życiu głos Boga. Odkrycie żywego Boga inspiruje młodych ludzi i otwiera im oczy na wyzwania świata, w kt�rym żyją, z jego ograniczeniami i możliwościami. Widzą powierzchowność, konsumpcjonizm i hedonizm, wiele banalności w przeżywaniu seksualności, wielki niedostatek solidarności, wielkie zepsucie. I wiedzą, że bez Boga będzie trudno stawić czoło tym problemom i osiągnąć prawdziwe szczęście, dlatego wkładają cały sw�j zapał w poszukiwanie autentycznego życia. Z Nim natomiast będą mieli światło na drogę i powody do nadziei, nie zawahają się przed dążeniem do najwznioślejszych ideał�w, kt�re będą podstawą ich wielkodusznego angażowania się w budowanie społeczeństwa, w kt�rym będzie szanowana godność człowieka i prawdziwe braterstwo. Tutaj, w czasie tego Dnia, mają dogodną sposobność, aby połączyć swe dążenia, podzielić się bogactwem swoich kultur i doświadczeń, dodawać sobie wzajemnie otuchy na drodze wiary i życia, na kt�rej niekt�rzy na co dzień czują się osamotnieni bądź ignorowani w swoich środowiskach. Tak jednak nie jest, nie są sami. Wielu ich r�wieśnik�w ma te same co oni pragnienia, i ufając całkowicie Chrystusowi, wiedzą, że rzeczywiście mają przed sobą przyszłość i nie boją się angażujących zobowiązań, kt�re nadają pełnię całemu życiu. Dlatego sprawia mi ogromną radość słuchanie ich, modlenie się razem z nimi i sprawowanie Eucharystii z nimi. Światowy Dzień Młodzieży niesie nam przesłanie nadziei, niczym młodzieńczy powiew czystego powietrza, z odnawiającym tchnieniem, kt�re pozwala patrzeć z ufnością na przyszłość Kościoła i świata.\nZ pewnością nie brakuje trudności. Nadal istnieją napięcia i otwarte walki w bardzo wielu miejscach na świecie, a także dochodzi do rozlewu krwi. Sprawiedliwość i najwyższa wartość osoby ludzkiej łatwo są podporządkowywane egoistycznym, materialnym i ideologicznym interesom. Nie zawsze respektowane są w należyty spos�b środowisko naturalne i przyroda, kt�re B�g stworzył z tak wielką miłością. Ponadto wielu młodych ludzi z niepokojem patrzy w przyszłość ze względu na trudności w znalezieniu godnej pracy, bo ją stracili albo jest ona niestała i niepewna. Innych należy ostrzec, by nie wpadli w pułapkę narkotyk�w, bądź skutecznie im pom�c, jeżeli już, niestety, w nią wpadli. Niemało os�b ze względu na swą wiarę w Chrystusa doświadcza dyskryminacji, kt�ra przejawia się w pogardzie i jawnym bądź ukrytym prześladowaniu, dotkliwie odczuwanych w pewnych regionach i krajach. Prześladuje się ich, aby ich oddalić od Niego, pozbawiając ich symboli Jego obecności w życiu publicznym i zabraniając nawet wymawiania Jego świętego imienia. Ja jednak zamierzam raz jeszcze powiedzieć młodym ludziom z całego serca: niech nic i nikt nie odbierze wam pokoju; nie wstydźcie się Pana. On bez rezerwy stał się jednym z nas i doświadczył naszych udręk, aby przedstawić je Bogu, i w ten spos�b nas zbawił.\nW tej sytuacji pilnym zadaniem jest wspieranie młodych uczni�w Jezusa w mocnym trwaniu w wierze i angażowaniu się we wspaniałą przygodę, jaką jest jej głoszenie i dawanie otwarcie świadectwa o niej własnym życiem. Świadectwa odważnego i pełnego braterskiej miłości, zdecydowanego i zarazem roztropnego, kt�re należy składać bez ukrywania własnej tożsamości chrześcijańskiej, żyjąc z innymi w duchu szacunku dla ich uprawnionych wybor�w, a jednocześnie domagając się należytego poszanowania dla własnych.\nWasza kr�lewska wysokość, raz jeszcze dziękując za pełne szacunku powitanie, pragnę wyrazić r�wnież moje uznanie i życzliwość całej ludności Hiszpanii, a także m�j podziw dla tego kraju o bogatej historii i kulturze, dla żywotności jego wiary, kt�ra wydała owoce w postaci tak licznych świętych we wszystkich epokach, tylu mężczyzn i kobiet, kt�rzy opuściwszy rodzimą ziemię, nieśli Ewangelię we wszystkie zakątki świata, oraz prawych, solidarnych i wielkodusznych os�b na całym jego obszarze. Jest to wielki skarb, niewątpliwie zasługujący na to, by go strzec w spos�b konstruktywny, dla wsp�lnego dobra dziś i aby stworzyć świetlane perspektywy przyszłości nowym pokoleniom. Jakkolwiek istnieją obecnie powody do niepokoju, większy jest zapał Hiszpan�w, by je przezwyciężyć, z charakterystycznym dla nich dynamizmem, do czego ogromnie przyczyniają się ich głębokie korzenie chrześcijańskie, kt�re wydały liczne owoce na przestrzeni wiek�w.\nBardzo serdecznie pozdrawiam z tego miejsca wszystkich drogich przyjaci�ł z Hiszpanii i Madrytu oraz wszystkich, kt�rzy przybyli z innych kraj�w. W czasie tych Dni będę z wami, pamiętając także o wszystkich młodych ludziach na świecie, zwłaszcza o tych, kt�rzy doświadczają r�żnego rodzaju pr�b. Powierzając to spotkanie Najświętszej Maryi Pannie i wstawiennictwu świętych patron�w tego Dnia, proszę Boga, aby zawsze błogosławił i otaczał opieką syn�w i c�rki Hiszpanii. Bardzo dziękuję.


ZARZĄDZENIE Nr 0151/765/10 PREZYDENTA MIASTA TYCHY z dnia 11 czerwca 2010r. w sprawie przekazywania dotacji i ich rozliczania - PDF\nDownload "ZARZĄDZENIE Nr 0151/765/10 PREZYDENTA MIASTA TYCHY z dnia 11 czerwca 2010r. w sprawie przekazywania dotacji i ich rozliczania"\n1 ZARZĄDZENIE Nr 0151/765/10 PREZYDENTA MIASTA TYCHY z dnia 11 czerwca 2010r. w sprawie przekazywania dotacji i ich rozliczania Na podstawie art.31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz.1591 z późn. zm.), art. 218, 219, 220, 221, 250, 251, 252, ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009r. Nr 157, poz z późn. zm.), zarządzam: 1 Z budżetu miasta mogą być przekazywane dotacje dla: 1. zakładów budżetowych: a) przedmiotowe, b) celowe, c) jednorazowe na pierwsze wyposażenie w środki obrotowe, d) podmiotowe na działalność bieżącą, 2. instytucje kultury: a) dotacja podmiotowa na działalność statutową w wysokości ustalonej przez organizatora, b) dotacja celowa na inwestycje na podstawie zawartej umowy. 3. podmiotów niezaliczanych do sektora finansów publicznych jednostek niedziałających w celu osiągnięcia zysku dotacje celowe na realizację zadań własnych gminy, 4. jednostek samorządowych dotacje celowe na realizację zadań publicznych albo pomoc rzeczową na podstawie zawartych umów lub porozumień, 5. samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej dotacje celowe na cele określone w ustawie o zakładach opieki zdrowotnej na podstawie zawartych umów lub porozumień, 6. innych podmiotów z uwzględnieniem obowiązujących przepisów dopuszczających udzielanie dotacji jako formy finansowania lub dofinansowania ich działalności na podstawie zawartych umów lub porozumień. 1. Dotacje dla zakładów budżetowych. 2 a) dotacje przedmiotowe Dotacja przedmiotowa przeznaczona jest na dofinansowanie działalności bieżącej jako dopłata do określonego rodzaju wyrobów lub usług, skalkulowana według stawek jednostkowych ustalonych przez organ stanowiący. Przekazanie dotacji następuje w transzach miesięcznych do wysokości kwot określonych w uchwale budżetowej.\n2 Wykorzystanie dotacji następuje najpóźniej do 31 grudnia danego roku budżetowego. Rozliczenie dotacji zgodnie z Załącznikiem Nr 1 do niniejszego Zarządzenia oraz ewentualny jej zwrot wynikający z rozliczenia należy dokonać w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku. b) dotacje celowe Dotacje celowe mogą być przekazane na: - zadania bieżące finansowane z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub innych środków pochodzących ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, - finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji. Przekazywanie dotacji celowych następuje na pisemny wniosek dyrektora zakładu budżetowego, zgodnie z zapotrzebowaniem do wysokości środków określonych w budżecie. Wykorzystanie dotacji następuje najpóźniej do dnia 31 grudnia danego roku budżetowego. Zwrot dotacji w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego oraz złożenie rozliczenia z udzielonej dotacji następuje w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku wg wzoru stanowiącego Załącznik Nr 2 do niniejszego Zarządzenia do Naczelnika Wydziału Budżetu i Księgowości. c) dotacja jednorazowa Przekazywana jest nowo tworzonemu zakładowi budżetowemu na pierwsze wyposażenie w środki obrotowe w wysokości określonej w uchwale budżetowej na pisemny wniosek dyrektora zakładu. d) dotacja podmiotowa Może być przekazana na dofinansowanie działalności bieżącej w zakresie określonym w odrębnych ustawach. Za prawidłowe wykorzystanie i rozliczenie dotacji przekazanych zakładom budżetowym odpowiedzialny jest dyrektor danego zakładu budżetowego realizującego zadanie. 2. Dotacje dla instytucji kultury. a) dotacja podmiotowa Dotacja podmiotowa przekazywana jest na działalność statutową w wysokości ustalonej przez organizatora, w tym na remonty.\n3 - przekazywanie dotacji podmiotowej na działalność bieżącą następuje w transzach miesięcznych do wysokości kwoty określonej w uchwale budżetowej. Wykorzystanie dotacji następuje do 31 grudnia danego roku budżetowego. Zwrot dotacji w części niewykorzystanej do końca roku oraz złożenie rozliczenia z udzielonej dotacji podmiotowej na działalność bieżącą następuje w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku wg wzoru stanowiącego Załącznik Nr 2 do niniejszego Zarządzenia do Naczelnika Wydziału Budżetu i Księgowości. - przekazywanie dotacji podmiotowej na remonty do instytucji kultury następuje na podstawie umowy, którą przygotowuje Wydział Przygotowania i Realizacji Inwestycji. Umowa powyższa winna spełnić wymogi określone w art. 250 ustawy o finansach publicznych. Wykorzystanie dotacji, rozliczenie oraz zwrot niewykorzystanej części dotacji przekazanej na remonty następuje wg zasad i w terminie określonym w umowie. Rozliczenie z powyższej dotacji należy złożyć do Naczelnika Wydziału Przygotowania i Realizacji Inwestycji. Następnie Wydział Przygotowania i Realizacji Inwestycji jako dysponent powyższych środków składa do Naczelnika Wydziału Budżetu i Księgowości informację dotyczącą rozliczenia z wykorzystania dotacji wg wzoru stanowiącego Załącznik Nr 2 do niniejszego Zarządzania w terminie 10 dni po otrzymaniu rozliczenia z jednostki. Za prawidłowe wykorzystanie i rozliczenie dotacji przekazanych do instytucji kultury odpowiedzialny jest dyrektor instytucji otrzymujący dotację. b) dotacje celowe Przeznaczone są dla instytucji kultury na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji i zakupów inwestycyjnych. Przekazywanie dotacji celowych następuje na podstawie umowy, którą przygotowuje odpowiedni dysponent środków w zależności od specyfikacji udzielonej dotacji zgodnie z Zarządzeniem Nr 0512/54/07 Prezydenta miasta Tychy z dnia 26 lipca 2007 r. w sprawie ustalenia dysponentów odpowiedzialnych za wydatkowanie środków z budżetu miasta w formie dotacji celowych przekazywanych instytucjom kultury, samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej i innym podmiotom. Umowa powyższa winna spełniać wymogi określone w art. 250 ustawy o finansach publicznych. Wykorzystanie dotacji, rozliczenie oraz zwrot niewykorzystanej części dotacji następuje wg zasad i w terminie określonym w umowie. Rozliczenie z powyższej dotacji należy złożyć w wydziale, który przygotowywał przedmiotową umowę. Następnie wydział ten jako dysponent powyższych środków składa do Naczelnika Wydziału Budżetu i Księgowości informację dotyczącą rozliczenia z wykorzystania dotacji wg wzoru stanowiącego Załącznik Nr 2 do niniejszego Zarządzenia w terminie 10 dni po otrzymaniu rozliczenia z jednostki.\n4 3. Dotacje dla podmiotów niezaliczanych do sektora finansów publicznych i niedziałających w celu osiągnięcia zysku. a) dotacje dla organizacji pozarządowych, których cele statutowe przewidują prowadzenie działalności pożytku publicznego Dotacje powyższe przekazywane są na dofinansowanie zadań publicznych związanych z realizacją zadań własnych gminy lub powiatu zgodnie z umową zawartą w oparciu o Program Współpracy Miasta Tychy z Organizacjami Pozarządowymi przyjęty do realizacji uchwałą Rady Miasta na każdy rok budżetowy. Dysponentem środków na powyższe dotacje jest Wydział Spraw Społecznych i Zdrowia. Przekazywanie dotacji dla podmiotów niezaliczanych do sektora finansów publicznych realizujących zadania z zakresu kultury fizycznej i sportu oraz kultury i sztuki następuje w oparciu o umowę zawartą na podstawie ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Powyższe umowy przygotowują pod względem merytorycznym jednostki budżetowe i instytucje kultury powoływane do wykonywania w/w działalności i przedkładają je do Naczelnika Wydziału Spraw Społecznych i Zdrowia Urzędu Miasta jako dysponenta środków budżetowych celem podpisania i przekazania dotacji. Nadzór oraz kontrolę nad realizacją powyższych umów sprawują dyrektorzy jednostek organizacyjnych, którzy jednocześnie ponoszą odpowiedzialność za prawidłowe wydatkowanie środków finansowych. Wykorzystanie środków następuje zgodnie z umową lecz nie dłużej niż do dnia 31 grudnia danego roku budżetowego. Rozliczenie dotacji i zwrot do budżetu części niewykorzystanej następuje w terminie określonym w umowie. Za prawidłowe rozliczenie powyższych dotacji odpowiedzialny jest dyrektor jednostki realizujący bezpośrednio zadanie. Na tą okoliczność sporządza sprawozdanie końcowe z wykonania zadania zgodnie z ustaleniami zawartymi w umowie i składa podpis na dokumencie rozliczeniowym. Komplet dokumentów rozliczeniowych przekazywany jest następnie do Naczelnika Wydziału Spraw Społecznych i Zdrowia, który jako dysponent środków dokonuje ostatecznego rozliczenia dotacji, ustala i opisuje na sprawozdaniu: - wartość dotacji przekazanej - wartość dotacji rozliczonej - wartość dotacji należnej do zwrotu Po dokładnym sprawdzeniu i podpisaniu oryginał sprawozdania składa do Naczelnika Wydziału Budżetu i Księgowości w terminie 10 dni po otrzymaniu rozliczenia z jednostki celem odnotowania w księgach rachunkowych. b) dotacje dla niepublicznych placówek oświatowych Dotacje powyższe przekazuje się z budżetu miasta dla niepublicznych placówek oświatowych prowadzonych przez podmioty nie należące do sektora finansów publicznych, zgodnie z obowiązującą uchwałą Rady Miasta Tychy w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu miasta dla przedszkoli, szkół i placówek niepublicznych prowadzonych przez osoby prawne lub fizyczne na terenie Miasta Tychy oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania oraz Zarządzeniem Prezydenta Miasta Tychy w przedmiotowej sprawie.\n5 Dyspozycję do przekazywania dotacji dla niepublicznych placówek oświatowych dokonuje Wydział Spraw Społecznych i Zdrowia po uzyskaniu odpowiednich dokumentów z Miejskiego Zarządu Oświaty. Dyrektor Miejskiego Zarządu Oświaty jest odpowiedzialny za prawidłowe wyliczenie kwot dotacji oraz ich rozliczenie i nadzór nad prawidłowym wykorzystaniem. Wykorzystanie dotacji następuje do końca roku budżetowego. Rozliczenie z dotacji przekazanych do niepublicznych placówek oświatowych Dyrektor Miejskiego Zarządu Oświaty składa do Naczelnika Wydziału Spraw Społecznych i Zdrowia zgodnie z Załącznikiem Nr 3 do niniejszego Zarządzenia, który jako dysponent środków po uprzednim sprawdzeniu i podpisaniu przekazuje następnie rozliczenie do Naczelnika Wydziału Budżetu i Księgowości celem odnotowania w księgach rachunkowych Przekazana dotacja podlega rozliczeniu przez dysponenta środków zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami określonymi w stosownych uchwałach Rady Miasta i zawartych umowach w przedmiotowej sprawie. 2. Dotacja nie może być przeznaczona na inny cel niż wskazany. 3. Dotacje udzielone z budżetu gminy w części niewykorzystanej podlegają zwrotowi w terminie do 31 stycznia następnego roku, z wyjątkiem dotacji, który termin wykorzystania jest krótszy niż rok budżetowy, wówczas niewykorzystana część dotacji podlega zwrotowi w terminie 15 dni po upływie terminu wykorzystania dotacji. 4. Od kwot dotacji zwróconych po terminie jak wyżej nalicza się odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, począwszy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin zwrotu dotacji. 5. Przy zwrocie dotacji mają odpowiednio zastosowanie przepisy ustawy o finansach publicznych, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej. 4 W trakcie wykonywania zadania finansowego z udziałem dotacji dotujący może dokonać kontroli jej wykorzystania. 5 Tracą moc Zarządzenia: - Zarządzenie Nr 0151/149/2007 Prezydenta Miasta Tychy z dnia r. w sprawie przyznawania dotacji i ich rozliczania - Zarządzenie Nr 0151/536/2009 Prezydenta Miasta Tychy z dnia r. w sprawie zmiany zarządzenia Nr 0151/149/2007 z dnia w sprawie przyznawania dotacji i ich rozliczania. 6 Zarządzenie wchodzi w życie z dniem podpisania.


Tagi: 'droga '\nPodpisano umowy na projekt S11 od Kępna aż do morza\nDziś GDDKiA podpisała trzy ostatnie umowy na opracowania projektowe dla przyszłej drogi ekspresowej S11 w Wielkopolsce. Umowy obejmują prace projektowe na łącznej długości ponad 127 km i opiewają na kwotę… Czytaj więcej\nZawiało malarza pasów?\nO drogowcach wiele się mówi i najczęściej w sposób mało korzystny. To ich albo zima zaskoczy albo… wiatr przewieje. Ekipa odpowiedzialna za namalowanie pasów na drodze wojewódzkiej 449 przechodzącej przez… Czytaj więcej\nJak informuje GDDKiA, odcinek łączący Aleję Słowackiego z Obwodnicą Ostrowa Wlkp. już nadaje się do remontu i to po zaledwie dwóch latach. Koszt remontu nawierzchni pokryje, w ramach gwarancji, firma… Czytaj więcej\nDotychczas tragiczna droga do Chynowej została odnowiona\nOkoło 10 kilometrowy odcinek drogi powiatowej przez Chynowę do Strzyżewa oddano oficjalnie do użytku 11 lipca 2017 r. To jedna z największych pod względem długości remontowanego odcinka inwestycja drogowa w… Czytaj więcej\nSygnalizator runął na chodnik\nPrzechodzący nad Polską Orkan Barbara nie przysporzył zbyt wiele pracy ostrowskim służbom z terenu powiatu ostrowskiego. Poza 6 wyjazdami, głównie do powalonych konarów/drzew, było też jedno zdarzenie w centrum Ostrowa… Czytaj więcej\nJesienna aura pozwala realizować ostatnie zaplanowane na ten rok inwestycje drogowe. Jeszcze w tym roku rozpocznie się modernizacja pierwszej części prawie 7 kilometrowego docinka. W tym roku na modernizacje i… Czytaj więcej\nTrwają prace przy budowie nawierzchni ulicy Sportowej. Inwestycja wykonywana jest etapami, by umożliwić przejazd mieszkańcom. W najbliższych dniach rozpocznie się budowa odcinka do ulicy Grabowskiej. Znajdująca się obok ulica Hebanowa… Czytaj więcej\n11 radnych zwróciło się na piśmie do prezydent Beaty Klimek. Jak twierdzą, kierując się troską, apelują o wykorzystanie szansy na pozyskanie niebagatelnych środków zewnętrznych na zbudowanie Północnej Ramy Komunikacyjnej, która… Czytaj więcej\nDzieci otworzyły drogę\nPrawie dwukilometrowy odcinek drogi powiatowej w Wierzbnie oddano do użytku w dniu 1 września 2016 r. Wybór daty w dniu rozpoczęcia nowego roku szkolnego nie był przypadkowy bo ścieżka rowerowa… Czytaj więcej


Spodnie biodrówki z szeroką zakładką z przodu. Uszyte z wiśniowego żakardu z czarnymi elementami, o mocnym, widocznym splocie i fakturze. Tkanina lekko elastyczna. Nogawki zwężane na dole, wykończone mankietami. Z przodu dwie kieszenie. Zapięcie na dwa ozdobne, czarne guziki.\nROZMIAR 36. Szerokość pasa spodni - 80 cm, długość nogawki od paska po zewnętrznej stronie - 100 cm.


WSZiA Opole » Eurologistka i Logistyka Międzynarodowa\nEurologistka i Logistyka Międzynarodowa\nSpecjalność: EUROLOGISTYKA I LOGISTYKA MIĘDZYNARODOWA\nStudia na tej specjalności przygotowują studentów do pracy w przedsiębiorstwach związanych z logistyką międzynarodową oraz z całą branżą logistyczną.\nStudenci uczęszczający na specjalność Eurologistyka i Logistyka Międzynarodowa zdobędą szeroką wiedzę z europejskich standardów działalności gospodarczej, zarządzania logistyką w sytuacjach kryzysowych zakresu międzynarodowych strategii logistycznych, organizacji logistyki międzynarodowej, integracji działań logistycznych, a także wielu innych zagadnień związanych z logistyką.\nCelem studiów jest zapoznanie studentów z wpływem procesów globalizacji na systemy logistyczne, pokazanie złożoności i wieloaspektowości międzynarodowych systemów logistycznych oraz pokazanie możliwości i warunków kształtowania procesów logistycznych w ujęciu międzynarodowym.\nOprócz zdobycia szerokiej wiedzy merytorycznej studenci specjalności Eurologistyka i Logistyka Międzynarodowa nauczą się samodzielnie rozwiązywać problemy, pracować w grupie, łączyć i wykorzystywać wiedzę z różnych dziedzin nauki. W zmieniającym się szybko otoczeniu gospodarczym będą potrafili odnaleźć zarówno nowe możliwości rozwoju, jak i jego potencjalne ograniczenia. Studia te kształcą także umiejętności komunikowania się w środowisku międzynarodowym oraz wykorzystania nowoczesnych technik telekomunikacyjnych.\nPo ukończeniu studiów absolwenci posiadają kwalifikacje zawodowe umożliwiające podjęcie pracy w rodzimych przedsiębiorstwach logistycznych działających w skali międzynarodowej, korporacjach zagranicznych oraz innych organizacjach gospodarczych o zasięgu międzynarodowym m.in. jako specjaliści ds. logistyki w przedsiębiorstwach handlowych, usługowych oraz przemysłowych. Studia przygotowują merytorycznie do pracy w firmach spedycyjno-transportowych, centrach usług logistycznych, logistycznych centrach dystrybucji oraz firmach doradczych, a umiejętności zdobyte w trakcie praktyk studenckich podnoszą wartość studentów jako potencjalnych pracowników. Nasi absolwenci zatrudniani są w kraju i zagranicą w największych i najbardziej uznanych przedsiębiorstwach, a nierzadko realizują się zawodowo prowadząc z sukcesem własną działalność gospodarczą


Zabawa terenowa w ZOO już jutro - Bydgoski Portal Internetowy - Bydgoszcz.COM\nW sobotę 14 maja bydgoskie zoo zaprasza na zabawę terenową, której bohaterami będą niedźwiedzie.\nCo roku 10 maja przypada Happy Bear’s Day, którego organizatorem jest grupa doradcza ds. niedźwiedzi Europejskiego Stowarzyszenia Ogrodów Zoologicznych i Akwariów – EAZA Bear TAG.\nW związku z tym, w sobotę 14 maja w godzinach od 9 do 12 oraz od 13 do 15 rodziny z dziećmi mogą udać się do bydgoskiego zoo na zabawę terenową pn. „ZOOwyprawa z niedźwiedziami”.\nUczestnicy otrzymają specjalną kartę z zadaniami do wykonania na terenie całego ogrodu. Stanowisko z kartami należy odszukać w pawilonie Akwarium Terrarium.\nPierwszych pięć rodzin, które wrócą między godziną 9 a 12 oraz między 13 a 15 na miejsce startu, otrzyma nagrody książkowe. Pozostałym rodzinom podarujemy komplet zakładek do książki.\nBydgoskie zoo po raz czwarty włącza się w obchody Happy Bear’s Day. Celem tego święta jest zwrócenie uwagi na ogromną potrzebę ochrony niedźwiedzi.\nNiedźwiedzie w różnych regionach świata podlegają negatywnym działaniom człowieka poprzez np.:\n- utratę siedlisk,\n- zmniejszenie bazy pokarmowej,\n- nielegalny handel,\n- nielegalną hodowlę.\nNa Majówkę do Myślęcinka\n27.04.2022 15:00 1 W pierwszy majowy weekend zapraszamy do Myślęcinka. Przed nami czas pełen atrakcji. Spragnieni wypoczynku na świeżym powietrzu będą mogli w pierwszy majowy weekend skorzystać z oferty…


Pięć lat wojny w Syrii – jak to się zaczęło? « BliskiWschód.pl\nHome TEMATY Arabskie rewolucje Pięć lat wojny w Syrii – jak to się zaczęło?\nPięć lat wojny w Syrii – jak to się zaczęło?\ntomasz otłowski / 30/05/2016 /\nDokładnie pięć lat temu – pod koniec maja 2011 roku – fala demonstracji, protestów i zamieszek (która objęła Syrię już w styczniu tamtego roku), przekształciła się w chaos niekontrolowanego społecznego zrywu o jawnie antyrządowym charakterze. Działania reżimu, polegające na próbach stłumienia nasilających się społecznych niepokojów przy użyciu brutalnych metod policyjnych i terroru służb bezpieczeństwa, nie powiodły się. Pod koniec kwietnia 2011 roku do akcji wkroczyły zatem starannie dobrane jednostki regularnej armii z sił lądowych. Do pacyfikacji objętych zamieszkami miast, miasteczek lub nawet ich poszczególnych dzielnic, w pierwszym rzędzie skierowano najbardziej lojalne wobec reżimu jednostki i formacje Syryjskiej Armii Arabskiej, złożone głównie z członków rządzącej krajem sekty Alawitów oraz innych mniejszości wyznaniowych. Syria znalazła się w ten sposób w kolejnej fazie szybko ewoluującego konfliktu: typowych militarnych działań antyrebelianckich i przeciwpartyzanckich (COIN, counterinsurgency operations), prowadzonych z niezwykłą bezwzględnością i brutalnością. Krwawe wydarzenia z Homs i Dary z kwietnia/maja 2011 roku okazały się początkiem koszmarnego konfliktu, trwającego w Syrii po dziś dzień i zdającego się nie mieć szans na zakończenie. Warto zatem, dokładnie po pięciu latach, przypomnieć te wydarzenia oraz ich społeczno-polityczne i militarne tło.\nKwiecień 2011 roku – kryzys w Syrii nabiera przyspieszenia\nW tym pierwszym, wczesnym (wiosna 2011 roku) okresie rebelii w kraju, w syryjskim kierownictwie państwowo-politycznym przeważył pogląd o konieczności zastosowania strategii, sprawdzonej podczas tłumienia powstania sunnickiego Bractwa Muzułmańskiego w latach 1979-1982. Strategia ta polegała na równoczesnym zastosowaniu trzech elementów:\n(1) starannym wyselekcjonowaniu najbardziej wiernych jednostek armii i sił bezpieczeństwa do udziału w pacyfikacji zbuntowanych miast i regionów;\n(2) powołaniu lojalistycznych formacji paramilitarnych („milicji”) i połączeniu ich działań z operacjami jednostek sił regularnych;\n(3) zastosowaniu brutalnej, przytłaczającej swą formą i skalą, przemocy wobec ośrodków i miast, objętych rebelią, a następnie ich pacyfikacji i „oczyszczeniu” z wrogich elementów.\nKombinacja tych czynników zapewniła 30 lat wcześniej sukces ówczesnemu dyktatorowi Syrii, Hafizowi al-Assadowi. Zdołał on wówczas powstrzymać rozprzestrzenianie się sunnickiej rebelii, ograniczając jej zasięg do okolic Hamy w centrum, Aleppo na północy oraz Dary na południu kraju, a następnie zdławić opór Braci Muzułmanów przy użyciu brutalnych ataków artylerii i lotnictwa oraz bezwzględności reżimowych formacji nieregularnych, opartych w dużej mierze na alawickich i szyickich członkach Partii Baas. Wiele wskazuje na to, że prezydent Baszir al-Assad liczył w 2011 roku na powtórzenie sukcesu swego ojca sprzed trzech dekad. Niestety, splot wielu różnych okoliczności i uwarunkowań (tak w samej Syrii, jak i w środowisku międzynarodowym) pokrzyżował te plany.\nW ciągu pierwszych miesięcy konfliktu władze syryjskie nie miały najwyraźniej świadomości, że sytuacja w i wokół kraju jest znacznie poważniejsza, niż w czasie rebelii Braci Muzułmanów. Pierwsze, relatywnie udane „operacje oczyszczające” (m.in. pierwsza akcja w Darze), podjęte przez siły rządowe na przełomie kwietnia i maja 2011 roku, mogły napawać władze optymizmem, dając nadzieję na względnie łatwe pokonanie rodzącego się ponownie w kraju „sunnickiego buntu”. Przekonania o zasadności przyjętych rozwiązań strategicznych i operacyjnych nie zmąciły nawet pierwsze straty i poważne trudności sił reżimowych w Homs, gdzie (w maju 2011 roku) pacyfikujące to miasto jednostki armii napotkały – po raz pierwszy w tej wojnie – na zorganizowany i efektywny zbrojny opór. Kierownictwo polityczne i sił bezpieczeństwa państwa było jeszcze na tym etapie rozwoju wydarzeń w kraju przekonane, że opór w Homs – choć zaskakujący i niepokojący – da się jednak zdławić, stosując odpowiednio większą siłę militarną oraz bezwzględność formacji rządowych.\nJuż wtedy jednak strategia sukcesywnego, brutalnego eliminowania ośrodków aktywności antyrządowej przy użyciu wiernych reżimowi sił wojskowych zaczęła stopniowo ukazywać swą nieefektywność. Skala protestów w Syrii rosła w tempie lawinowym, obejmując latem 2011 roku faktycznie cały kraj, zaś zdolne do ich tłumienia siły rządowe rychło okazały się zbyt szczupłe i zbyt rozciągnięte w terenie, aby móc skutecznie ugasić wszystkie powstające w kraju pożary buntu. Dodatkowo, rodzący się zbrojny opór wobec sił rządowych sprawiał, że prowadzenie operacji oczyszczających z każdym tygodniem stawało się coraz trudniejsze, a poziom ofiar wśród żołnierzy i funkcjonariuszy coraz większy. Minie jednak jeszcze ponad pół roku, zanim kierownictwo syryjskie ostatecznie uzna, że strategia selektywnych „operacji oczyszczających” nie zdała egzaminu.\nPoczątki problemów reżimu\nPóki co jednak, późną wiosną 2011 roku, reżim kontynuował działania militarne zgodnie ze strategią, przyjętą w kwietniu. Kulminacja miała miejsce w czerwcu 2011 roku, kiedy to siły rządowe prowadziły na terenie całego kraju równocześnie cztery duże „operacje oczyszczające” (Homs, Hama, Latakia i Tartus na wybrzeżu oraz prowincja Idlib na północy), a także kilkanaście innych mniejszych akcji. To było apogeum wysiłku operacyjnego sił wiernych reżimowi i szczyt możliwości w zakresie projekcji siły militarnej władz w Damaszku.\nPierwsze zwiastuny dekompozycji syryjskiej armii\nW każdej z takich operacji, zgodnie z regułami opracowanymi 30 lat temu podczas tłumienia powstania Bractwa Muzułmańskiego, uczestniczyły zarówno starannie dobrane pododdziały z najwierniejszych reżimowi jednostek i formacji sił zbrojnych, jak też nieregularne struktury paramilitarne. Świadectwa z tamtego okresu i późniejsze analizy wskazują, że reżim szczególnie uważnie dobierał oddziały, kierowane do zadań pacyfikacyjnych w miastach i regionach objętych rebelią. Głównymi kryteriami były tu dotychczasowa historia i zasługi danej jednostki dla utrwalania i obrony władzy reżimu, jej skład wyznaniowy, profil ideowo-polityczny i powiązania rodowo-klanowe kadry oficerskiej. Protesty, a następnie rebelia i zbrojne powstanie w Syrii, organizowane i prowadzone były w zdecydowanej większości przez ludność sunnicką. Kierownictwo polityczne państwa i dowództwo sił zbrojnych od początku miało więc świadomość, że pacyfikacja zbuntowanych miast i ośrodków będzie skuteczna jedynie pod warunkiem, że zadania tego nie powierzy się zwykłym jednostkom armii, w których sunnici stanowią zarówno sporą część kadry oficerskiej, jak też większość szeregowych żołnierzy, trafiających do wojska z regularnego poboru.\nRząd Baszira al-Assada od samego początku konfliktu mógł być pewien wierności i wsparcia zwłaszcza ze strony „pretorianów reżimu” – formacji Gwardii Republikańskiej. Składała się ona z jednej dywizji pancernej, ale za to niezwykle rozbudowanej (stan etatowy to ok. 23-25 tys. ludzi !), do tego wzmocnionej elementami sił specjalnych, ciężkiej artylerii, oraz własną logistyką i komponentem powietrznym (transportowym i bojowym, w tym zwłaszcza śmigłowce uderzeniowe Mi-24), rozlokowanej w kilku punktach w samym Damaszku, w bezpośrednim sąsiedztwie pałacu prezydenckiego. Gwardia dysponowała najnowocześniejszym sprzętem i uzbrojeniem każdego rodzaju (od czołgów i wozów bojowych po indywidualne wyposażenie taktyczne poszczególnych żołnierzy), a ludzie w niej służący (starannie wyselekcjonowani politycznie) cieszyli się szczególnymi przywilejami i względami reżimu.\nLojalność wobec władz nie podlegała dyskusji także w przypadku kilku elitarnych dywizji armijnych, których kadra składała się niemal w całości z członków sekty Alawitów lub innych mniejszości religijnych/wyznaniowych, podobnie jak znaczna część (o ile nie większość) ich żołnierzy i podoficerów.\nDo tego doborowego grona należały w 2011 roku[i]:\n– wydzielona 4. DPanc. (pod faktycznym dowództwem gen Mahera al-Assada, brata prezydenta), obok Gwardii Republikańskiej będąca najlepiej wyposażoną, uzbrojoną i wyszkoloną jednostką sił lądowych armii syryjskiej. Dywizja ta dyslokowana była przed wojną na południowych przedmieściach Damaszku, stanowiąc ważny element wewnętrznego pasa obrony stolicy oraz ochrony reżimu;\n– 1. DPanc., bazowana w kompleksie militarnym Kiswah na południe od stolicy kraju;\n– 3. DPanc., rozlokowana w Qutayfa na północ od Damaszku;\n– 5. DZmech., w czasie pokoju dyslokowana w prowincji Dara przy granicy z Jordanią;\n– 7. DZmech., stacjonująca na zachód od syryjskiej stolicy, na wprost Wzgórz Golan.\nW pełni lojalne wobec reżimu pozostają także elitarne siły specjalne, sformowane w dwunastu regimentach (każdy po ok. 1,5 tys. żołnierzy), stacjonujące wokół Damaszku oraz na zachodzie i południu kraju. Na marginesie warto tu zauważyć, że przyjęta oficjalnie w Syrii klasyfikacja dotycząca tych jednostek może być nieco myląca. W rzeczywistości formacja ta ma niewiele wspólnego z tym, co na Zachodzie zwykło się uważać za „siły specjalne” (a więc doborowe jednostki komandosów, „specjalsów”). W Syrii były to raczej dobrze wyszkolone i relatywnie nieźle wyposażone oddziały, będące odpowiednikami znanych w zachodniej sztuce wojennej formacji piechoty górskiej, wojsk powietrznodesantowych czy też lekkich, mobilnych sił szybkiego reagowania. Ich zaletą – zwłaszcza na tle w większości ciężkich, pancernych formacji syryjskich – jest właśnie mobilność i zdolność działania w trudnym, pustynnym lub górzystym terenie, gdzie w większości są rozlokowane w czasach pokoju. W sytuacji zaostrzającego się konfliktu wewnętrznego w Syrii ich umiejętność działania w trudnym środowisku operacyjnym (jak np. tereny zurbanizowane) stanowiła dla reżimu niewątpliwy atut. Dodatkowym plusem z perspektywy Damaszku jest fakt, iż ze względu na historyczne uwarunkowania, jednostki syryjskich sił specjalnych w prostej linii wywodzą się z dawnych oddziałów ochrony reżimu – tzw. Kompanii Obronnych – rozwiązanych w połowie lat 80. ub. wieku. Duża część ich oficerów i żołnierzy (w niemal 100 proc. byli nimi Alawici) zasiliła wówczas właśnie nowo tworzone formacje sił specjalnych.\nTeoretycznie, w 2011 roku do grona jednostek potencjalnie lojalnych wobec rządu i prezydenta należało też wiele pododdziałów z innych dywizji sił lądowych. Oddziały te, na szczeblu brygady lub batalionu (a zdarzało się, że i pojedyncze kompanie), wywodziły swą wierność wobec reżimu nie tylko z faktu dominacji w ich szeregach żołnierzy wywodzących się z mniejszości wyznaniowych, ale też np. ze względu na personalne (rodzinne, klanowe) powiązania ich dowódców i członków kadry oficerskiej z elitami władzy.\nW praktyce reżim stosował jednak zasadę ograniczonego zaufania, obawiając się szybkiego rozpadu armii i w konsekwencji utraty władzy. Obawy te nie były bezzasadne, co pokazały już pierwsze operacje z udziałem wojska, podjęte pod koniec kwietnia 2011 roku w Darze i kilku innych punktach kraju. Poziom dezercji żołnierzy-sunnitów w pododdziałach zaangażowanych w tłumienie protestów sięgnął wówczas, według niektórych źródeł, nawet ok. 10 proc. stanów wyjściowych. A należy pamiętać, że już na tym, tak wczesnym, etapie zaangażowania sił zbrojnych w zwalczanie rebelii reżim dokonywał dokładnej selekcji jednostek wojskowych pod kątem ich składu wyznaniowego, a tym samym potencjalnej lojalności.\nZdarzały się jednak wówczas i takie sytuacje, gdy obiektywnie zasłużony dla reżimu sunnicki dowódca brygady w „alawickiej” dywizji zostawał przez władze prewencyjnie odsuwany od służby, a nawet aresztowany, aby przypadkiem nie podjął próby dokonania „sunnickiego buntu” w podległej mu jednostce. Taki los spotkał m.in. sunnitę płk Manafa Tlassa (syna byłego wieloletniego ministra obrony Syrii Mustafy Tlassa), dowódcę brygady w „pretoriańskiej” Gwardii Republikańskiej i bliskiego przyjaciela prezydenta al-Assada. Manaf został wiosną 2011 roku „prewencyjnie” osadzony w areszcie domowym; po kilku tygodniach udało mu się zbiec i dołączyć do oddziałów opozycji.\nGeneralnie, to właśnie już wtedy – wiosną 2011 roku – reżim przyjął zasadę, że służących aktualnie w wojsku niepewnych politycznie żołnierzy, podoficerów i oficerów (w przytłaczającej większości sunnitów) należy izolować w miejscu ich służby, przetrzymując ich w koszarach i bazach w czymś w rodzaju „aresztu domowego”. Dzisiaj szacuje się, że na przełomie lat 2011-2012 w charakterze takich „aresztantów” przebywało w wojskowych bazach w Syrii ok. 100 tys. (!) ludzi. Władze w Damaszku wiedziały, że wypuszczenie ludzi oznaczać może zasilenie szeregów opozycji masą znających się na wojskowym rzemiośle żołnierzy; z drugiej strony nie widziano innego rozwiązania dla tego problemu. W kolejnych latach większość z tych nieszczęśników została uwolniona przez rebeliantów podczas zdobywania kolejnych baz sił rządowych; część zdołała zbiec samodzielnie. Ci najbardziej pechowi zostali jednak „uwolnieni” dopiero w 2013-2014 roku przez oddziały Frontu al-Nusra lub Islamskiego Państwa Iraku i Lewantu – islamiści nie bawili się jednak w zdobywanych jednostkach armii syryjskiej w rozróżnianie, kto spośród żołnierzy był aktualnie w czynnej służbie, a kto jedynie aresztantem od kilku lat zamkniętym w danej jednostce; wszyscy równo szli pod nóż…\nNowe modus operandi sił rządowych\nDoświadczenia z pierwszych operacji z udziałem wojska sprawiły, że już w maju 2011 roku zadania pacyfikacyjne zaczęto powierzać tworzonym ad hoc, specjalnym grupom bojowym. W ich skład wchodziły zarówno pododdziały z jednostek uznawanych za w pełni lojalne (one zresztą odgrywały zawsze wiodącą rolę), jak i tych, których wierność miała się dopiero potwierdzić w toku działań operacyjnych. Każda z takich doraźnie powstających „task forces” (z reguły w sile brygady zmechanizowanej, choć bardzo często jedynie ekwiwalentu batalionu) zawierała też komponent, złożony z członków lojalistycznych milicji oraz sporą grupę oficerów z wojskowych służb specjalnych. Ta zasada tworzenia formacji do walki z rebelią miała powszechnie obowiązujący charakter i w praktyce nie było od niej odstępstw. Takie modus operandi stosowano aż do późnej wiosny 2012 roku, kiedy to postępująca dekompozycja armii w praktyce uczyniła nieaktualnym obowiązujący dotychczas doktrynalny schemat organizacyjny (Ordre de Batallie) syryjskich sił zbrojnych.\nObecne badania i szacunki wskazują, że już w połowie 2011 roku – a więc w zasadzie jeszcze przed rozpoczęciem najbardziej intensywnej fazy zbrojnej rebelii w Syrii – reżim al Assada mógł w istocie liczyć na zaledwie ok. 30 proc. stanów osobowych sił zbrojnych, którymi dysponował formalnie przed wojną. W liczbach bezwzględnych dawało to wielkości rzędu ok. 80 – 100 tys. żołnierzy i oficerów. Były to absolutnie niewystarczające siły, aby myśleć o odzyskaniu i utrzymaniu kontroli nad całością terytorium Syrii.\nMilicje i struktury paramilitarne główną podporą reżimu\nW tej sytuacji w szybkim tempie rosnąć zaczęło znaczenie różnego typu formacji nieregularnych, walczących po stronie rządu. Ich rola jako wiodącego wsparcia dla reżimu okazała się nieoceniona już latem 2011 roku, gdy zbrojna rebelia zaczęła się umacniać, a siły wojskowe i bezpieczeństwa wierne al-Assadowi kurczyć. Członkowie grup paramilitarnych zaczęli wypełniać wówczas lukę, powstałą wskutek coraz liczniejszych dezercji żołnierzy armii syryjskiej i postępującego rozpadu jednostek sił zbrojnych.\nW kontekście grup nieregularnych od początku syryjskiego konfliktu uwagę mediów zachodnich i międzynarodowej opinii publicznej przyciągała niemal wyłącznie osławiona Szabiha[ii]. W rzeczywistości jednak milicja ta nie była ani największą, ani najważniejszą (pod względem operacyjnym) formacją paramilitarną, walczącą po stronie reżimu syryjskiego od początku konfliktu. Prym wiodła wówczas pod tym względem tzw. Armia Ludowa (Dża’jsz asz-Sza’abi), organizacja funkcjonująca od dziesięcioleci jako oficjalna, państwowa ochotnicza formacja paramilitarna, powołana dla celów „obrony państwa i ustroju”. W 2011 roku, u progu wybuchu konfliktu, liczyła ona ok. 100 tys. członków, w większości członków Partii Baas i ludzi w jakiś sposób powiązanych z reżimem. Na jej bazie, już latem 2011 roku zaczęły w Syrii powstawać tzw. Komitety Ludowe (Lidżan asz- Sza’abija), w postaci luźnych, lokalnych grup paramilitarnych, których celem i zadaniem było zapewnienie bezpieczeństwa w poszczególnych wsiach, osadach czy dzielnicach (a nawet pojedynczych kwartałach) miast. W większości składały się z ludności należącej do mniejszości wyznaniowych, głównie Alawitów, szyitów i chrześcijan, i miały charakter klasycznych cywilnych formacji samoobrony, blisko współpracujących z rządowymi siłami bezpieczeństwa. To częściowo na bazie tych struktur powołano później (jesień 2012 roku) Narodowe Siły Obrony (Ku’at ad-Difaa al-U’atani).\nWładze szybko dostrzegły operacyjne, polityczne i propagandowe korzyści, wynikające z faktu spontanicznego powstawania takich grup. Przede wszystkim, ich obecność i aktywność w istotny sposób ograniczała w wielu regionach swobodę działań rebeliantów, uniemożliwiając im pełne opanowanie danego obszaru. W wielu przypadkach takie lokalne grupy paramilitarne kontrolowały miasteczka czy osady, rozlokowane na strategicznie ważnych drogach. Jednocześnie, grupy samoobrony stanowiły także ważny element wsparcia dla sił rządowych, zarówno poprzez utrzymywanie przyjaznych im enklaw, jak też udzielanie informacji i bezpośredniej pomocy w czasie operacji militarnych. Nic więc dziwnego, że jeszcze w połowie 2011 roku reżim zaczął intensywnie dozbrajać już istniejące lokalne grupy Komitetów Ludowych, inspirując równocześnie tworzenie nowych. W wielu przypadkach – szczególnie tam, gdzie aktywność uzbrojonych rebeliantów stawała się szczególnie nasilona (jak wokół Homs czy na przedmieściach Damaszku) oraz w „alawickich” prowincjach Tartus i Latakia – lokalne Komitety Ludowe były zasilane na stałe niewielkimi oddziałami wojska lub sił bezpieczeństwa.\nProtesty w Syrii zamieniają się w zbrojne powstanie\nWiosenno-letnie „operacje oczyszczające” sił rządowych w centralnej Syrii przyniosły mieszane efekty. O ile sytuacja w Hamie i wokół niej została względnie ustabilizowana na kolejne kilka miesięcy, do jesieni 2011 roku, o tyle Homs i jego sunnickie przedmieścia wciąż były jątrzącą raną na mapie kraju, stanowiąc coraz większy problem i wyzwanie dla reżimu. Co więcej, latem 2011 roku pojawił się tam czynnik, który w poważny sposób wpłynął na dalszy rozwój sytuacji w konflikcie – „Wolna Armia Syryjska” (Free Syrian Army, FSA). Formacja ta, złożona w przeważającej większości z dezerterów z armii rządowej, szybko stała się najważniejszą strukturą zbrojnej antyreżimowej rebelii. Zaistnienie na scenie syryjskiego konfliktu tych doświadczonych, wyszkolonych i dobrze zorganizowanych grup szybko zaczęło przyczyniać się do zmiany sytuacji strategicznej i operacyjnej w kraju na niekorzyść sił rządowych.\nPoczątkowo (kwiecień-maj 2011 roku) coraz liczniejsi dezerterzy z syryjskiej armii nie tworzyli jeszcze zorganizowanych, dużych oddziałów. Działali raczej w małych grupkach, a ich najważniejszym celem było uniknięcie odpowiedzialności za opuszczenie szeregów armii. W miarę jednak, jak rosła ich liczba (według niektórych szacunków, pod koniec 2011 roku szeregi wojska opuszczało średnio 100-150 żołnierzy dziennie), a także zaczęli pojawiać się wśród nich podoficerowie i oficerowie, ich grupy zaczęły coraz bardziej przypominać zorganizowane struktury militarne. W toku przewlekłych potyczek w i wokół Homs, grupy takie zaczęły się łączyć, tworząc „brygady” liczące nawet po kilkuset żołnierzy. W celu uzyskania międzynarodowego uznania i wsparcia dla rebelii, a także dla usprawnienia koordynacji działań rozproszonych w Syrii oddziałów powstańczych, powołano właśnie „Wolną Armię Syryjską”. Jej program polityczny zakładał walkę z reżimem w celu wprowadzenia w Syrii „ustroju opartego o wolę ludu”, respektującego „całą złożoność syryjskiego narodu”. W rzeczywistości, jak pokażą kolejne lata konfliktu, „demokracja” według syryjskich dezerterów mieć będzie niewiele wspólnego z jej zachodnim wzorcem.\nW tym pierwszym okresie konfliktu oddziały FSA tworzono według jednego, zbliżonego schematu. Wokół „twardego jądra” każdej z grup, złożonego z dezerterów (najczęściej spośród nich rekrutowała się także większość kadry dowódczej danego oddziału) gromadzono cywilnych ochotników. Należy w tym miejscu podkreślić, że w Syrii armia pochodziła z poboru (system ten funkcjonuje zresztą formalnie do dziś, pomimo realiów wojny domowej), co sprawia, że praktycznie wszyscy dorośli mężczyźni w kraju odbyli służbę wojskową i nie tylko są obeznani z różnymi typami broni stosowanymi przez armię syryjską, ale też przyswoili ogólne zasady taktyki walki oraz operacyjnych podstaw działań wojskowych. Czynnik ten znacznie ułatwia dzisiaj działalność strukturom rebelianckim.\nPierwsze formacje FSA uzbrojone były głównie w to, co syryjscy dezerterzy zdołali zabrać ze sobą, uciekając z wojska. Do rzadkości należały więc bardziej wyrafinowane systemy uzbrojenia, niewiele było też broni przeciwpancernej; dominowała lekka broń strzelecka. W późniejszym okresie (jesień 2011) zdarzało się jednak, że na stronę rebelii przechodziły całe zwarte oddziały armii (nie większe jednak, niż szczebla kompanii) wraz z własnymi transporterami, czołgami, ciężarówkami i pełną gamą broni (włącznie z granatnikami, moździerzami itp.). Rozrost FSA – i zwiększenie operacyjnej skuteczności tej formacji – nastąpiły jednak dopiero po otrzymaniu wsparcia z zagranicy (początkowo jedynie ze strony Kataru, a wkrótce – także Arabii Saudyjskiej, Turcji i państw zachodnich).\nJesienią 2011 roku w Syrii pojawił się kolejny gracz, dodatkowo komplikujący wewnętrzną sytuację polityczną i militarną. Islamscy ekstremiści spod znaku Al-Kaidy – bo o nich tu mowa – już latem 2011 roku zaczęli formować w okolicach Homs i Hamy pierwsze oddziały do walki z siłami reżimu. Początkowo nieliczne i nie mające większego wpływu na sytuację operacyjną na froncie syryjskiej wojny domowej, już wkrótce staną się jednak ważnym elementem militarnej siły rebelii. Po pięciu latach to one de facto będą nadawać ton całej wojnie.\nHoms i Hama – narodziny zbrojnej rebelii\nPóźną wiosną 2011 roku gwałtowne protesty objęły już praktycznie wszystkie większe ośrodki miejskie Syrii. Szczególną uwagę władz przykuła jednak szybko zaostrzająca się sytuacja bezpieczeństwa w centralnej części kraju, wokół Homs i Hamy.\nMiasta te, położone w centralnej części syryjskiego „heart-landu” (geopolitycznego „serca” kraju) mają niebagatelne znaczenie strategiczne. Rozlokowane w żyznej dolinie rzeki Orontes (arab.: Asi), będącej od starożytności naturalnym korytarzem komunikacyjno-transportowym łączącym Egipt i Afrykę z Azją Mniejszą, są jednocześnie ważnymi ośrodkami gospodarczymi i dużymi centrami populacyjnymi współczesnej Syrii. W Homs znajduje się ponadto krytyczny dla systemu logistycznego Syrii węzeł komunikacyjny, gdzie szlak łączący południe i północ kraju krzyżuje się z trasą wiodącą na zachód, ku wybrzeżu śródziemnomorskiemu i znajdującym się tam pełnomorskim portom w Latakii i Tartus. Dodatkowo, w Homs zbiegają się także nitki ropociągów, przesyłających ropę naftową wydobywaną na wschodzie kraju, skąd trafia ona głównym rurociągiem do portu w Tartusie.\nDość nieoczekiwanie dla władz syryjskich, Homs i Hama stały się pod koniec maja 2011 roku największymi ogniskami społecznego buntu w kraju. Sytuacja taka była wypadkową kilku różnych elementów, z których najważniejszym okazało się skupienie w kwietniu/maju wysiłków reżimu w regionie Dary na południu kraju, a także wokół stolicy. Działania w Homs – ograniczone w skali i podejmowane niewielkimi siłami – miały w tym czasie dla władz znaczenie drugorzędne, przynajmniej tak długo, jak sytuacja w tym mieście nie zagrażała stabilności i drożności linii komunikacyjnych reżimu z północą i zachodem kraju. Innym ważnym elementem, który uśpił uwagę władz, było ich przekonanie, że pamięć o masakrze sprzed 30 lat – wciąż żywa w Hamie – będzie wystarczającą przestrogą przed angażowaniem się tamtejszych klanów i społeczności w działania antyrządowe. Hama była już co prawda areną sporadycznych starć opozycji i sił bezpieczeństwa w kwietniu, ale pojawienie się rządowych czołgów na ulicach tego miasta w pierwszych dniach maja – jako forma demonstracji siły i zdecydowania reżimu – skutecznie ostudziło atmosferę w tej buntowniczej aglomeracji.\nTen względny spokój w Hamie – przynajmniej w porównaniu z tym, co działo się w tym czasie w innych regionach Syrii – skończył się definitywnie z początkiem czerwca 2011 roku. W mieście doszło do nagłych i gwałtownych zamieszek oraz regularnych starć zbrojnych z siłami bezpieczeństwa, a tamtejsza opozycja okazała się przy tym dobrze zorganizowana i relatywnie nieźle uzbrojona. Niewątpliwie było to zasługą wciąż aktywnych w regionie Hamy struktur Bractwa Muzułmańskiego oraz coraz liczniejszych grup dezerterów z armii, walczących po stronie opozycji. Nie można jednak wykluczyć, o czym wspomina część źródeł z tamtego okresu, że już wówczas rodzący się zbrojny opór przeciwko władzy al-Assada otrzymywać zaczął konkretne logistyczne i materialne wsparcie ze strony aktorów zewnętrznych – zwłaszcza Turcji, Arabii Saudyjskiej i Francji. Hama najwyraźniej przebudziła się z letargu i nadzieje reżimu na spokój w tym kluczowym mieście prysły jak mydlana bańka.\nW Homs z kolei działania sił rządowych, podjęte jeszcze w maju zgodnie ze strategią sprawdzoną w Darze i wokół Damaszku, nie przyniosły – jak wspomniano – jednoznacznych i spodziewanych przez władze efektów. Wręcz przeciwnie: każda kolejna operacja militarna, mająca „oczyścić” te kwartały miasta, w których aktywność opozycji była największa, zdawały się wywoływać jeszcze twardszy opór rebeliantów.\nSytuację w tej części kraju dodatkowo pogarszał szczególnie skomplikowany skład wyznaniowy i religijny lokalnej ludności. Położenie, historia i ekonomiczne znaczenie regionu Homs sprawiły, że miasto i jego okolice przyciągały (zwłaszcza w ostatnich kilkudziesięciu latach) liczne społeczności alawickie, chrześcijańskie i szyickie, które osiedlały się albo w samym mieście (tworząc odrębne enklawy i dzielnice), albo zasiedlając okoliczne wsie i miasteczka. Obecnie – w warunkach narastającego kryzysu i konfliktu w kraju – czynnik wyznaniowy powoli zaczynał stawać się głównym paliwem dla dalszej eskalacji przemocy. Już w maju 2011 roku doszło wokół Homs do pierwszych aktów przemocy na tle wyznaniowym i religijnym, których ofiarami padali przypadkowi ludzie tylko ze względu na swą konfesję lub wiarę. Szczególnie częstym celem ataków stali się w tym czasie Alawici, stanowiący w okolicach Homs relatywnie niewielką mniejszość. Ci nie pozostawali jednak dłużni i w brutalnych czystkach – autoryzowanych, a co najmniej tolerowanych przez władze – zaczęło ginąć też wielu sunnitów. Spirala przemocy na religijnym, raz puszczona w ruch, nakręcała się błyskawicznie, czemu sprzyjał fakt powszechnego utożsamiana Alawitów (a w mniejszym stopniu także innych mniejszości wyznaniowych) ze znienawidzonym reżimem klanu Assadów. Tylko w maju i czerwcu z Homs uciekło kilkaset rodzin alawickich, które znalazły schronienie w pobliskich osadach i miasteczkach, zdominowanych przez Alawitów, skąd z kolei wypędzano tysiące sunnitów. Warto zapamiętać ten moment: to wtedy właśnie konflikt w Syrii zaczął eskalować i przybierać zupełnie nowe – inne niż tylko polityczne – formy i płaszczyzny.\nNiekorzystny dla reżimu rozwój sytuacji wokół Hamy i Homs wymusił na władzach zdecydowane działania. Z perspektywy reżimu sprawa była tym poważniejsza, że narastająca rebelia w tej części Syrii skutecznie zablokowała kluczowe dla funkcjonowania państwa linie komunikacyjne, łączące stolicę z Aleppo i alawickimi bastionami na zachodzie. Powaga tej sytuacji da o sobie znać już za kilka miesięcy, gdy pod koniec 2011 roku reżim znajdzie się w poważnych tarapatach.\nDo operacji przeciwko rebeliantom w Homs i Hamie skierowano kombinowane grupy bojowe, złożone głównie ze ściągniętych z Damaszku pododdziałów Gwardii Republikańskiej i sił specjalnych, a także niewielkich (prawdopodobnie dwie kompanie pancerne) jednostek z 4. DPanc. Wsparcie zapewniały grupy Szabihy i lokalne prorządowe grupy samoobrony, działające już wówczas w niemal każdej wsi i osadzie, zamieszkanej przez Alawitów. Szczególnie rola tych ostatnich była nie do przecenienia – ich członkowie doskonale znali miejscową topografię, wiedzieli też, kto spośród lokalnej populacji godzien jest zaufania reżimu, a kto objawił się jako jego zdeklarowany przeciwnik i zasługuje na ukaranie bądź wręcz eliminację.\nJako pierwszy cel operacji wybrano Hamę, a same działania – prowadzone według sprawdzonego i wciąż uważanego za skuteczny schematu, przećwiczonego w marcu/kwietniu w Darze – rozpoczęto pod koniec lipca 2011 roku, wraz z początkiem Ramadanu. Ten święty dla muzułmanów miesiąc nie jest obchodzony przez Alawitów, tak więc podjęcie ofensywy przeciwko sunnickim rebeliantom właśnie w tym czasie miało na celu ich dodatkowe upokorzenie.\nSiły rządowe operujące w Hamie nie napotkały większego oporu. Być może dlatego, że wyciągając wnioski z wcześniejszych operacji, rozpoczęły swe działania od trzydniowego ostrzału miasta przy użyciu artylerii i dział czołgowych. Dopiero czwartego dnia operacji do miasta wkroczyło kilka grup szturmowych, działających równocześnie z kilku kierunków. W skład każdej z nich wchodziło kilkuset ludzi – zarówno żołnierzy jednostek regularnych, jak i członków paramilitarnych milicji, a wspierały ją czołgi i wozy bojowe piechoty. Świadkowie informowali również o działaniach śmigłowców (zapewne Mi-24), osłaniających z powietrza operacje sił lądowych. Błyskawicznie zajęto centrum miasta, z jego głównym placem Al Assi, tracąc w sporadycznych potyczkach z rebeliantami (według oficjalnych komunikatów) zaledwie ośmiu żołnierzy. Straty przeciwnika oszacowano na ok. 200 „terrorystów”. Po opanowaniu miasta, siły rządowe przystąpiły do jego systematycznego przeczesywania, zabijając przy okazji dziesiątki cywilów i zmuszając tysiące innych do ucieczki. Zasadniczym sukcesem tej fazy operacji było nie tyle rozbicie sunnickiego ruchu oporu w mieście będącym symbolem antyrządowej rebelii (co samo w sobie miało sporą rangę propagandową i polityczną), co odblokowanie na kilka kolejnych tygodni autostrady wiodącej na północ kraju. Strategiczne znaczenie tego faktu ujawniło się już wkrótce, gdy wydzielone siły rządowe mogły bez większych przeszkód dotrzeć do położonych na północy Syrii miast w prowincji Idlib, aby przeprowadzić tam kolejne z zakrojonych na szeroką skalę operacji oczyszczających.\nJeszcze przed zakończeniem działań w Hamie, podobna operacja rozpoczęła się w Homs. Była to już trzecia z kolei duża ofensywa w tym mieście od marca 2011 roku i po raz kolejny nie przyniosła ona zdecydowanych, pożądanych przez władze rezultatów. Choć jednostki armii i grupy alawickiej Szabihy zdołały opanować całe miasto, włącznie z jego sunnickimi dzielnicami i przedmieściami, to bardzo szybko ugrzęzły w walkach o charakterze asymetrycznym. Walkach, których siły rządowe – zdominowane przez ciężkie, pancerne formacje liniowe – nie tylko się nie spodziewały, ale do których nie były też w żaden sposób przygotowane. Homs stawało się stopniowo miejscem – pierwszym na taką skalę w historii obecnego konfliktu w Syrii – w którym opór wobec reżimu przybrał formy zorganizowanej walki zbrojnej, o charakterze miejskiej partyzantki. To właśnie w Homs, jeszcze pod koniec maja, siły rządowe straciły w walkach pierwsze w tej wojnie egzemplarze swego ciężkiego uzbrojenia. Udane zasadzki rebelianckie organizowano zwłaszcza w wąskich i ciasnych uliczkach starego miasta w Homs oraz na jego północnych dalekich peryferiach, głównie w miejscowości Rastan[iii]. Zdjęcia wypalonych rządowych czołgów i transporterów, zniszczonych w walkach w Homs, obiegły w maju 2011 roku świat, ukazując powagę sytuacji wewnętrznej w Syrii. Uświadomiły także reżimowi skalę wyzwań, przed jakimi stoją jego ciężkie, pancerne i zmechanizowane formacje sił lądowych, przystosowane i szkolone do regularnych działań militarnych (głównie przeciwko Izraelowi), a nie do walki z miejską partyzantką, w dodatku na terenie własnego kraju.\nReżim utrwala kontrolę nad alawickim „matecznikiem” i regionem Damaszku\nRównolegle z działaniami w centralnej części Syrii, siły reżimowe podjęły późną wiosną 2011 roku duży wysiłek operacyjny w nadmorskich prowincjach kraju, zdominowanych przez ludność alawicką i szyicką. Latakia i Tartus to historyczne, etniczne i kulturowe kolebki społeczności Alawitów, gdzie stanowią oni dominującą grupę wyznaniową. Od stuleci żyją tam jednak liczne społeczności sunnickie (zwłaszcza w stolicach obu prowincji), których członkowie w marcu i kwietniu 2011 roku licznie przyłączyli się do ogólnonarodowych antyrządowych protestów i demonstracji. Utrudniło to funkcjonowanie portów syryjskich, będących oknem na świat dla reżimu i zakłóciło komunikację między tą częścią kraju a regionem centralnym, ze stolicą na czele.\nFakt ten stanowił duże wyzwanie dla władz państwa, dążących do utrzymania kontroli nad głównymi szlakami komunikacyjnymi kraju oraz alawickimi obszarami na zachodzie. Pierwsze akcje wojska przeciwko demonstrantom na wybrzeżu miały już miejsce wczesną wiosną 2001 roku (m.in. w Banijas i w mieście Latakia), nie przyniosły jednak spodziewanych rezultatów. Opór i aktywność tamtejszych sunnickich społeczności nie słabł; wręcz przeciwnie – zdawał się wręcz narastać.\nRozwój sytuacji w tej części kraju skłonił więc władze do podjęcia zdecydowanych działań na rzecz spacyfikowania sunnickiego fermentu w prowincjach nadmorskich. Zadanie to przypadło w udziale jednostkom przysłanym z Damaszku (pododdziały Gwardii Republikańskiej, 4. DPanc., sił specjalnych), wspartych członkami lokalnej Shabihy i silnie rozwiniętych struktur Komitetów Ludowych. Seria zdecydowanych i niezwykle brutalnych akcji militarnych, wymierzonych w sunnickie enklawy w prowincjach Latakia i Tartus, szybko doprowadziła do załamania jakiegokolwiek oporu wobec reżimu w tej części Syrii.\nNiejako przy okazji działania sił reżimowych w tej części Syrii stały się pierwszym (na taką skalę) przypadkiem świadomego, celowego zastosowania taktyki „czystek wyznaniowych”. Siły rządowe prowadziły swe działania w Latakii i Tartus nie z myślą o uspokojeniu i ustabilizowaniu tamtejszej sytuacji, ale w celu zmuszenia żyjących tam sunnitów (i generalnie wszystkich mieszkańców, którzy nie popierają reżimu) do opuszczenia tego regionu. Dzisiaj szacuje się, że do końca 2011 roku z nadmorskich prowincji Syrii uciekło co najmniej 100 tys. osób, niemal wyłącznie sunnitów. Na ich miejsce przybyły z kolei tysiące Alawitów, Druzów, chrześcijan i szyitów, wypędzonych lub uciekających z regionu Homs, Hamy i Idlib. Te pierwsze świadomie podejmowane przez siły rządowe czystki w Latakii (wraz z nieco późniejszymi w okolicach Homs) stanowiły zapowiedź pojawienia się nowej, niebezpiecznej płaszczyzny konfliktu syryjskiego: waśni i starć o charakterze międzywyznaniowym i międzyreligijnym. Od tej pory podziały i konfrontacja w wojnie nie będą przebiegać już wyłącznie wzdłuż linii politycznych (za lub przeciw reżimowi), ale w coraz większym stopniu według przynależności wyznaniowej i/lub etnicznej.\nW rezultacie zdecydowanych działań, podjętych w okresie maj-sierpień 2011 roku, władze zapewniły sobie pełną kontrolę nad nadmorskimi prowincjami Syrii i głównymi szlakami transportowo-komunikacyjnymi, łączącymi wybrzeże z centrum kraju. Z biegiem czasu, już w latach 2012-2013, powstanie tam coś na kształt nieformalnego quasi-państwa alawickiego – enklawy będącej głównym zapleczem organizacyjnym, logistycznym i kadrowym walczącego o przetrwanie reżimu.\nWiosna i lato 2011 roku to również wzmożona aktywność opozycji w regionie Damaszku. Także i tu rząd odpowiedział w zdecydowany sposób, wykorzystując fakt, że nasycenie regionu stolicy formacjami wiernymi reżimowi jest większe, niż gdziekolwiek w kraju. Strategia, zastosowana przez władze wobec protestów w Damaszku i na jego przedmieściach, wykorzystywała też czynnik mocno rozbudowanej różnorodności etnicznowyznaniowej lokalnej populacji oraz fakt, że region stolicy to jedyne bodajże miejsce w Syrii, gdzie spora część miejscowych sunnitów (głównie tych, należących do wyższych warstw klasy średniej) autentycznie popiera obecny reżim. Poparcie to miało w tamtym momencie różne przyczyny, często typowo oportunistyczne: część z tych ludzi dorobiła się sporych majątków korzystając z dobrych relacji z władzami, część to specjaliści potrzebni reżimowi, np. pracujący na rzecz sektora obronnego państwa; inni z kolei po prostu bali się zamienienia Syrii w państwo rządzone według ortodoksyjnej wersji islamu, kojarzącej się z saudyjskimi wahabitami lub afgańskimi talibami. Należy pamiętać też o tym, że region Damaszku to najlepiej ekonomicznie i cywilizacyjnie rozwinięty region Syrii, gdzie nowinki techniczne i ideologiczne z Zachodu docierały najszybciej i znajdowały najwięcej odbiorców. Ten kosmopolityczny charakter tej metropolii rzutował w naturalny sposób na myślenie tamtejszych sunnitów, czyniąc ich nieco mniej podatnymi na hasła o konieczności odebrania władzy „alawickim heretykom” itp.\nW wymiarze operacyjno-taktycznym, strategia reżimu wobec regionu Damaszku zakładała podjęcie serii szybkich, zdecydowanych i precyzyjnych działań sił bezpieczeństwa, mających na celu zdezorganizowanie i osłabienie rodzącego się społecznego buntu. Między majem a sierpniem 2011 roku w szeregu operacji policyjnych, realizowanych przez służby bezpieczeństwa, a wspieranych przez oddziały wojska i grupy Szabihy, reżim zdołał wyeliminować większość lokalnych liderów opozycyjnych oraz najbardziej aktywnych przeciwników władzy. Przy okazji nie zawahano się zastosować sprawdzonej w innych częściach kraju taktyki terroryzowania lokalnych społeczności, szczególnie w tych ośrodkach na przedmieściu stolicy (jak w Douma, Ma’adamia czy Zamalka), gdzie dominowała robotnicza ludność sunnicka. Terror taki, najczęściej przybierający formy nagłych, brutalnych w przebiegu operacji pacyfikacyjnych, okazywał się niezwykle skuteczny. Zwłaszcza wtedy, gdy – jak np. w Doumie – połączono go z zastosowaniem zasady zbiorowej odpowiedzialności wobec miejscowej ludności za przypadki jawnego i otwartego zbrojnego oporu wobec sił rządowych. Aresztowanie większości miejscowych mężczyzn w wieku poborowym i późniejsze rozstrzelanie części z nich ostudziło rewolucyjne zapędy miejscowej ludności o wiele skuteczniej, niż długotrwała „klasyczna” operacja oczyszczająca. Co więcej, skutkowało również exodusem dużej części lokalnej populacji sunnickiej, co zmieniało miejscowy wyznaniowo-religijny układ sił na korzyść reżimu. Ostatecznie jednak, jak pokaże przyszłość, Douma stanie się po 2012 roku bastionem sunnickiej rebelii (najpierw skupionej wokół FSA, później ruchów islamistycznych), tkwiącym niczym cierń w boku stolicy reżimu.\nW rezultacie tych działań, władze zdołały późną wiosną 2011 roku względnie opanować sytuację w stolicy i na jej kluczowych przedmieściach (w pierwszym rzędzie zaliczyć tu należy obszar lotniska międzynarodowego i dojazdu do niego oraz okolice tras wylotowych z miasta, zwłaszcza na południe i na północ kraju). Choć poziom bezpieczeństwa w Damaszku i na jego bliskich przedmieściach daleki był od przedwojennego i wciąż paraliżował normalną aktywność lokalnych społeczności, syryjska stolica zdołała póki co uniknąć losu Homs czy Hamy (a także, w nieco późniejszym okresie, Aleppo), które już niedługo staną się areną krwawych, przewlekłych i wyniszczających walk pozycyjnych między rebeliantami a siłami rządowymi. Strategiczne znaczenie stolicy oraz skomplikowany układ wyznaniowy ludności przedmieść Damaszku – faworyzujący siły powstańcze – sprawiały jednak, że aktywność rebeliancka na obrzeżach stolicy kraju wciąż dawała o sobie znać. Do jej eskalacji doszło późną jesienią 2011 roku, a najbardziej spektakularnym przejawem stał się dobrze przygotowany, skoordynowany atak oddziałów FSA na kwaterę główną Wywiadu Sił Powietrznych, jednej z głównych służb specjalnych Syrii. Przebieg tego incydentu, a także broń i amunicja użyte w nim przez rebeliantów jednoznacznie wskazują, że już wówczas zbrojna opozycja otrzymywała konkretne, materialne i logistyczne, wsparcie z zagranicy.\nJesienią 2011 roku sytuacja w Syrii w szybkim tempie ewoluowała w kierunku pełnowymiarowej wojny domowej, z coraz silniejszymi akcentami waśni międzyreligijnych i międzywyznaniowych, chętnie wykorzystywanymi i podsycanymi zarówno przez władze, jak i opozycję. Reżim – od wczesnej wiosny (marzec-kwiecień) stosujący strategię sekwencyjnych „operacji oczyszczających” z udziałem wojska, sił bezpieczeństwa i nieregularnych lojalistycznych grup paramilitarnych – zaczął w maju 2011 roku stopniowo tracić inicjatywę operacyjną i strategiczną, co ostatecznie stało się faktem pod koniec tamtego roku. Zasadniczymi przyczynami tego stanu rzeczy były z jednej strony rosnąca skala społecznych protestów w kraju, szybko przeistaczających się w zbrojną rebelię, z drugiej zaś – szczupłość sił i środków, które władze mogły przeznaczyć do tłumienia niepokojów. Obawy przed powtórzeniem się scenariusza libijskiego (gdzie całe zwarte formacje sil zbrojnych, nawet szczebla dywizji, przechodziły z bronią w ręku na stronę rebelii), uniemożliwiała władzom w Damaszku rzucenie przeciwko rodzącemu się w kraju powstaniu wszystkich nominalnie dostępnych sił militarnych, zmuszając dowództwo do przetrzymywania w koszarach dziesiątek tysięcy sunnickich żołnierzy. Aby realizować zadania operacyjne, uważnie wydzielano najbardziej lojalne wobec rządu formacje i jednostki wojskowe, które wspomagano formacjami nieregularnymi, głównie osławioną Szabihą oraz lokalnymi milicjami, formowanymi wokół istniejących przed wojną komórek paramilitarnej, proreżimowej Armii Ludowej.\nZ biegiem czasu, gdy dekompozycja armii zacznie nabierać tempa, te nieregularne organizacje i struktury będą odgrywać coraz większą rolę w antyrebelianckich działaniach reżimu. Trend ten będzie nieprzerwanie umacniał się w kolejnych miesiącach i latach syryjskiej wojny, wpływając na jej charakter i przebieg. Już później, po 2012 – 2013 roku, znaczący udział w takich „kombinowanych” formacjach lojalistycznych zaczną odgrywać sojusznicze oddziały libańskiego Hezbollahu oraz szyickich ochotników, werbowanych od Iraku, przez Iran, Bahrajn i Jemen, aż po Afganistan i Pakistan. Jeszcze później, już w latach 2014 – 2016, w ich szeregi włączone zostaną oddziały irańskiego Korpusu Strażników rewolucji Islamskiej (Pasdaran) i regularnej armii Iranu, a także „ochotnicy słowiańscy” (głównie żołnierze rosyjskiego Specnazu, ale też dawni rebelianci z Ługańska czy Donbasu). Narastający wyznaniowy charakter konfliktu sprawił, że rządzący w Syrii Alawici – wspierani coraz wyraźniej przez inne mniejszości, w tym zwłaszcza chrześcijan – zaczęli już wiosną 2011 roku traktować trwający w kraju konflikt jako walkę o własny biologiczny byt, o swoje być albo nie być; o fizyczne przeżycie. Równocześnie logika otwartego konfliktu domowego wymusiła na władzach rezygnację z walki o utrzymanie kontroli nad całością terytorium kraju na rzecz starań o zachowanie dominacji w kluczowych jego regionach, takich jak prowincje wybrzeża śródziemnomorskiego (będące „matecznikiem” reżimu), region stolicy kraju czy jego główne miasta (Homs, Hama, Aleppo). Musiało minąć jednak niemal pięć lat, zanim strategia ta stała się (jesienią 2015 roku) oficjalną doktryną reżimu. Póki co, późną wiosną 2011 roku, wojna syryjska zaczęła stawać się konfliktem totalnym, w którym zatraciły swój sens i znaczenie jego pierwotne przyczyny natury społeczno-politycznej czy ideologicznej, a dominować zaczął charakter walki na śmierć i życie.\n[i] Dzisiaj, po pięciu latach udziału w uporczywych i nieustannych bojach, Syryjska Armia Arabska utraciła swój pierwotny Ordre de Bataille, a zdecydowana większość jej formacji istnieje już tylko formalnie.\n[ii] As-Szabiha (arab. dosłownie „zjawy/duchy”). Formacja, powstała w latach 80. ub. wieku na kanwie syryjskiej interwencji wojskowej w Libanie, została oficjalnie rozwiązana przez władze w Damaszku ok. 2000 roku, głównie ze względu na powiązania ze światem przestępczym Syrii i Libanu. Wobec narastających niepokojów w kraju, w lutym/marcu 2011 roku została reaktywowana, jako skuteczne narzędzie obrony reżimu. W tym pierwszym okresie syryjskiej rewolty grupy Szabihy, jeszcze nieliczne, składały się praktycznie wyłącznie z byłych funkcjonariuszy syryjskich służb bezpieczeństwa i ich współpracowników oraz aktywistów Partii Baas. Ludzie ci, ubrani po cywilnemu i uzbrojeni w broń krótką (ew. maszynową), rozbijali demonstracje „od środka”, mieszając się z tłumem protestujących i na dany sygnał atakując jej uczestników. W późniejszym czasie stopniowo dołączano w skład Szabihy byłych policjantów, szyickich ochotników i najemników z całego regionu, a także irańskich instruktorów z Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (Pasdaran). Aktywność i rola Szabihy w tłumieniu rebelii będzie stopniowo narastać wraz z przedłużaniem się i ewoluowaniem konfliktu w Syrii. Ze zbieraniny szumowin i zabijaków, jaką była w 2011 roku, formacja ta przekształci się w ciągu kolejnych kilkunastu miesięcy w karną i sprawną strukturę paramilitarną, przypominającą do złudzenia irańską „milicję ludową” Basidż (Basidż-e Mostaz’afan, Organizacja na rzecz Mobilizacji Uciśnionych), będącą „karzącym ramieniem” islamskich władz w Teheranie wobec niepokornych elementów irańskiego społeczeństwa.\n[iii] Miasteczko to, położone na strategicznie ważnej autostradzie łączącej Homs i Hamę, znajduje się od 2012 roku pod kontrolą sił opozycyjnych.\nTomasz Otłowski – ekspert Zespołu Analiz Fundacji Amicus Europae, Senior Fellow Fundacji Pułaskiego, niezależny komentator wydarzeń międzynarodowych, publicysta portalu Wirtualna Polska i miesięcznika „Polska Zbrojna”. Właściciel firmy konsultingowo-szkoleniowej STRATCONS – Strategic Consulting & Training. Były wieloletni ekspert ds. bezpieczeństwa międzynarodowego i analityk wywiadu w administracji państwowej RP.\nArtykuł pojawił się pierwotnie na stronie Fundacji Amicus Europae


Kwiecień 2021 – Kost Jack\nHome 2021 ➞ Kwiecień\nWłasne wirtualne biuro – gdzie wypatrywać?\nKasia Mróz 30 kwietnia 2021 0 comment\nUniwersalnie twierdzi się, że wirtualne biuro stanowi znamienite rozwiązanie dla ludzi pełnych ambicji. I to kwalifikuje się do jednej z kluczowych przyczyn, czemu wirtualne agencje tak ekspresowo rozwijają się w sieci. Nie bez znaczenia jest fakt, iż wybitnie w szeregu przypadków oferują swoim konsumentom wysokie normy tych usług. Kolejną zaletę wirtualnego biura stanowi możliwość tego, […]\nPostaw na wygodę oraz nowoczesność – wirtualne biuro\nSieć jest dzisiaj niesłychanie znaczącym narzędziem, które użytkowane jest zarówno do pracy, jak oraz do nauki i rozrywki. Właśnie za jej pośrednictwem jesteśmy w stanie zdobywać klientów, aktywować zyski i skutecznie się promować. Od niedawna dużo się mówi też o tak oznaczanym wirtualnym e – biurze. Ci, którzy zawsze cenili sobie ekonomizację czasu oraz kosztów, […]\nKiedy pragniemy urządzić sypialnię mamy do podjęcia wiele decyzji, w zależności od tego jaki ma posiadać styl wybieramy dobre odcienie, faktury materiałów i meble. Sprzęty meblowe nowoczesne do sypialni w głównej mierze powinny być wygodne oraz funkcjonalne, niemniej jednak ich uroda nie jest pod żadnym pozorem mniej istotna dla pozyskującego. Wybierając łóżko do sypialni skupmy […]\nSądząc o magazynach niezwykle niejednokrotnie przed naszymi oczami ukazuje się bałagan, chaos oraz brud – tak niestety kojarzą nam się magazyny, ponieważ dawno temu naprawdę tak to wyglądało, zwłaszcza, że na magazynach składowało się oczywiście poniekąd niezbyt czyste towary. Tymczasem dzisiaj jest całkiem inaczej, szczególnie, że nadzwyczaj dba się o to aby towary gromadzone na […]\nKasia Mróz 28 kwietnia 2021 0 comment\nOsłony wewnętrzne dostępne w ArtHouse to najwyższej jakości https://rollety.pl/oslony-wewnetrzne/zaluzje-poziome/drewniane/ jakie można zakupić w atrakcyjnej cenie. Udostępnione osłony wewnętrzne są sprawdzoną osłoną przed promieniowaniem słonecznym. Nowocześnie zaprojektowane produkty zamawia się po przeprowadzonym pomiarze. To pozwala zaoszczędzić przykrych niespodzianek na etapie montażu. Wewnętrzne przesłony okienne pochodzą od znanych producentów. To przynosi zapewnienie ich długiego użytkowania. Wszystkie propozycje […]\nKasia Mróz 26 kwietnia 2021 0 comment\nCenione Centrum Fizjoterapii i Leczenia Ruchem – Twoja Rehabilitacja w Poznaniu może pochwalić się bardzo przychylnymi rekomendacjami. To placówka, w jakiej można oczekiwać rzetelnej pomocy od wykwalifikowanych ekspertów. Kompleksowa terapia jaką jest poradnia leczenia bólu poznań oferowana jest dla osób w każdym wieku. Z tego powodu mogą z niej korzystać już niemowlęta, ale też seniorzy. Poza […]\nCo zrobić kiedy sztampowe mycie ścian już nie wystarczy? Poprawne sprzątanie\nKiedy tak właściwie poplamisz keczupem swoją ulubioną koszulę, czy też po spacerze w deszczu masz samo błoto na skarpetach, czy pozbywasz się tych rzeczy? Być może w co niektórych ostatecznych wypadkach. Z reguły jednakże najzwyczajniej w świecie wkładasz je do prania. Brud (lub ewentualnie keczup) wypłukuje się, wysycha, a odzież jest znowu gotowa do użytku. […]\nJak sprawić przyjemność swojemu psu? Zakup mu przysmak!\nKasia Mróz 23 kwietnia 2021 0 comment\nPrzygarnięcie pod swój dach słodkiego szczeniaka to jedna z najogromniejszych możliwych radości. Pojawienie się figlarnego, energicznego pieska poprawi humor domownikom, a dzieci nauczy odpowiedzialności i troski o żywe stworzenia. Malutki piesek potrzebuje niemniej jednak szczególnej opieki. Wypada zainwestować w karmę kompletną witamin i mikroelementów, jaka zagwarantuje mu prawidłowy rozwój, praktyczne i bezpieczne legowisko i smycz […]\nChoroby skóry, oparzenia i inne trudności – dermatolog wspomoże\nDermatologia to jeden z działów medycyny. W tym przypadku jest to bardzo specjalistyczny oraz jak możemy się domyśleć bardo znaczący dział dermatologiczny. W Polsce istnieje dużo gabinetów dermatologicznych, które szczycą się renoma oraz renomą. Dla przykładu ma okazję tu podany być dermatolog. Jak jesteśmy w stanie się domyśleć, dermatologia to wybitnie istotna dyscyplina życia, a […]\nW jaki sposób ozdobić tort urodzinowy?\nTort to specyficzny rodzaj ciasta, ponieważ obojętnie na jaką okazję jest przygotowywany, pragniemy żeby wyglądał jak najprawidłowiej, tak aby spodobał się naszym gościom lub też osobie, jaką tym tortem pragniemy obdarować. Torty urodzinowe składają się z rozmaitych składników, każdy tort jest nieprzeciętny i nadzwyczajny. Ich nastrojowość nie bierze się jednakże wyłącznie z faktu przeróżnych składników, […]


Fake newsy i mowa nienawiści wrogami Unii Europejskiej\nW ubiegłym roku formalnie zorganizowane kampanie manipulacji i dezinformacji miały miejsce w mediach społecznościowych w 48 krajach, a na Twitterze informacja fałszywa ma 70 proc. więcej szans na podanie dalej niż ta prawdziwa. Mowa nienawiści, fake newsy i weryfikowanie informacji to główne tematy poruszone 20 maja br. podczas spotkania w Operze na Zamku w Szczecinie. W wydarzeniu wzięło udział kilkaset młodych osób z Pomorza Zachodniego, a gośćmi specjalnymi byli Filip Chajzer i Beata Biel.\n- W świecie postprawdy, hejtu oraz wszechobecnych nieprawdziwych informacji to nie przedstawianie faktów wydaje się ważne, ale takie ich sformułowanie, żeby służyły doraźnym celom – ideologicznym, politycznym czy ekonomicznym. To nie tylko podważa fundamentalne zasady rzetelnego i obiektywnego dziennikarstwa, ale także ma destrukcyjny wpływ na społeczeństwo. Dezinformacja to dzisiaj jedno z większych zagrożeń dla europejskiej demokracji. To od Was młodych zależy w jakim kierunku będzie szła Polska i Europa. Zwracajcie uwagę czy to, co czytacie jest prawdziwe. Dbajcie o to, żeby ten świat był wolny i uczciwy. – mówił marszałek województwa Olgierd Geblewicz.\nCzy Unia Europejska chce zakazać papieru toaletowego? Czy autorka Harrego Pottera jest zadowolona, że spalili tylko książki, a nie ją samą? I czy papież nosił krzyżyk w kolorach LGBT? - to tylko kilka z przykładów internetowych „fake newsów” o których wspomniała Beata Biel, szefowa Konkret24 i dziennikarka. Niektóre absurdalne, inne niebezpieczne - wszystkie szkodliwe dla debaty publicznej. Mówiła o tym gdzie można na nie trafić, ale przede wszystkim co z nimi zrobić. Wskazywała jak zwykły użytkownik internetu, nie mający zaplecza np. dziennikarskiego, może starać się o to, by choć trochę zmniejszyć siłę rażenia internetowego fałszu.\n- Jeśli spotkacie się ze złymi, fatalnymi emocjami to zamieńcie to paliwo i wykorzystajcie na coś dobrego – zachęcał podczas swojego wystąpienia Filip Chajzer. Podawał on przykłady sytuacji w których spotkał się z hejtem i który obrócił w pomaganie innym.\nWybory do Parlamentu Europejskiego. Co jest prawdą, a co kłamstwem? Prelekcje i rozmowy w Galerii O\nJak sprawdzać zdjęcia i filmy, żeby mieć pewność że nie mamy do czynienia z fotomontażem? Jakie mity pojawiają się w sieci w związku z wyborami do Parlamentu Europejskiego? Na te pytania odpowiedział Patryk Zakrzewski – koordynator Akademii Fact-checkingu podczas prelekcji „Fact-checking w przededniu wyborów do Parlamentu Europejskiego. Wskazał narzędzia przydatne przy weryfikacji komunikatów uznawanych za pewnik. Na istotną rolę Parlamentu w polskim prawodawstwie zwrócił uwagę Maciej Zakrocki – dziennikarz, reżyser i wykładowca. Wszystko w trakcie swojego wystąpienia „Parlament Europejski – fasada europejskiej demokracji czy ważny gracz w UE?”.\nPełnoprawni obywatele Unii Europejskiej – potrzeby młodych\n- Chcemy żyć w województwie, w którym możemy realizować się w różnych obszarach życia publicznego, społecznego i zawodowego. Jesteśmy przekonani, że zdobywana przez nas wiedza, doświadczenie oraz nasza pomysłowość przyczyną się do rozwoju Pomorza Zachodniego. Ważne jest dla nas, aby każdy młody mieszkaniec regionu niezależnie od miejsca zamieszkania w pełni korzystał z możliwości naszej małej ojczyzny, a jednocześnie czuł się pełnoprawnym obywatelem Unii Europejskiej. – mówili członkowie Rady Młodzieży Województwa Zachodniopomorskiego, którzy z okazji 15-lecia wejścia Polski do Unii Europejskiej opracowali rekomendacje i przedstawili je w czasie poniedziałkowych spotkań w Operze na Zamku. Pokazują one ważne dla młodzieży aspekty, których wdrożenie przez samorządowe władze lokalne, według nich, przyczyni się do poprawy ich sytuacji.\nPostulują m.in. wprowadzenie wojewódzkiej karty młodych, która oferować będzie zniżki w instytucjach kultury czy ośrodkach sportu, przeprowadzanie zajęć profilaktycznych przeciwdziałających depresji czy narkomanii, prowadzenie wysokiej jakości edukacji seksualnej czy włączenie osób z niepełnosprawnościami do debaty publicznej. Wspominali także o przywróceniu zamkniętych połączeń komunikacji publicznej i synchronizacji tych istniejących, a wszystko po to, aby umożliwić podróżowanie pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscowością w której funkcjonują najważniejsze ośrodki edukacyjne i kulturalne regionu. Uważają, że ich szanse na lokalnym rynku pracy zwiększyłyby posiadane certyfikaty językowe, do których mogłyby przygotowywać bezpłatne kursy. Zainteresowani są również uczestnictwem w aktywizujących spotkaniach nt. programów europejskich.\nWydarzenie było organizowane z inicjatywy Olgierda Geblewicza Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego we współpracy z Sekretariatem ds. Młodzieży Województwa Zachodniopomorskiego.


Skupujemy auta osobowe i dostawcze od rocznika 1999 i nowsze do 20.000zł .Zadzwoń i zaproponuj,może akurat się dogadamy.To nic nie kosztuje. * Kontakt 518*100*424 *ELBLAG*\n** DODATKOWO PROWADZIMY USŁUGI BLACHARSKO LAKIERNICZE **\nKupię każde auto na gotówke, zapłace najlepiej!!!tel: 515-401-768 gotówka i umowa od ręki, kazda marka kazdy stan, kazdy rocznik!!! NAJLEPSZE CENY\nKUPIMY KAŻDE AUTO ZA GOTÓWKĘ-***509-597-053***GWARANTUJĘ NAJLEPSZE CENY RYNKOWE-TYLKO U NAS LEGALNIE***GOTÓWKA OD RĘKI KUPUJEMY -AUTA OSOBOWE I DOSTAWCZ -Całe, uszkodzone czy po Wypadku -Motocykle, Skutery i Quady -Przyczepy Kempingowe TEL: 0048 509-597-053 LEGALNA FIRMA!\nPraca w firmie zajmującej się produkcją oraz montażem profili aluminiowych, mających zastosowanie w produkcji fasad, okien i drzwi. Szukamy pracowników na linię montażową, montowanie gotowych elementów wg rysunku (montaż ram, skręcanie)\nWymagania: •\tMile widziane doświadczenie przy produkcji okien\n•\tRozwojową pracę w międzynarodowej firmie\n•\tDobra atmosferę w pracy\n•\tPomoc w organizacji transportu oraz zakwaterowania\nOsoby zainteresowane prosimy o przesłanie aplikacji na adres: praca@sbaeuro.pl z dopiskiem PRODUKCJA OKIEN\nW ramach projektu OBUDŹ SWÓJ POTENCJAŁ Młodzieżowe Biuro Pracy w Elblągu poszukuje chętne osoby bezrobotne między 18-24 rokiem życia NA KURS ZAWODOWY.\nW ramach przyuczenia do zawodu oferujemy KURS ZAWODOWY,m.in. SPAWACZ, kurs prawa jazdy kat. B, WARSZTATY z doradcą zawodowym oraz 3 MIESIĘCZNY PŁATNY STAŻ.\nMożna skorzystać z dofinansowania kosztów dojazdu, ubezpieczenia NNW, ubezpieczenia zdrowotnego, wyżywienia i refundacji kosztów opieki nad dzieckiem.\nILOŚĆ MIEJSC OGRANICZONA! Skontaktuj się już teraz z Centrum Edukacji i Pracy Młodzieży OHP\nElbląg, ul. Junaków 5\nE-MAIL: ceipmelblag@ohp.pl Ogłoszenie nieaktualne\nPraca w firmie zajmującej się produkcją oraz montażem profili aluminiowych, mających zastosowanie w produkcji fasad, okien i drzwi. Szukamy pracowników na linię montażową, przy przycinaniu, mierzeniu oraz składaniu profili. Wymagania: •\tMile widziane doświadczenie przy produkcji profili aluminiowych\n«12345678910...192» Kategorie ogłoszeń drobnych


Droga mleczna w CzaryMary.pl\nJesteś tutaj: Start Dla EzoMamy Kobieta w ciąży Droga mleczna\nKod wew.: 155722\nKod EAN: 9788393059836\nPo Drogę mleczną powinna sięgnąć każda przyszła mama, która chciałaby z sukcesem karmić swoje dziecko piersią. Jej autorka jest francuską ekspertkę od laktacji, wieloletnią prezeskę La Leche League, największej międzynarodowej organizacji wspierającej karmienie piersią. W przystępny i ciepły sposób opisuje to, czego młoda mama może spodziewać się po pierwszych chwilach z noworodkiem, przeprowadza ją przez trudne momenty, obala laktacyjne mity, przedstawia zdrowotne aspekty karmienia piersią, lecz przede wszystkim uczy kobiety zaufania - do siebie, swojego ciała i nowonarodzonego dziecka. W przeciwieństwie do tego, co możecie usłyszeć, propagowanie wyłącznego karmienia piersią przez pierwsze miesiące życia dziecka nie jest powrotem do przeszłości. Wręcz przeciwnie to całkiem nowa koncepcja, która ma dać kobietom wspaniałą wiarę we własne możliwości, stwarzając jednocześnie nowe pokolenie dzieci zdrowszych i szczęśliwszych . (Fragment książki Droga mleczna)\nRecenzje książki Droga mleczna - przeczytaj\nSzczegóły książki Droga mleczna\nWydawnictwo: Mamania, Mamamania


Temat Szczecinecki 13/04/2019 11:08\nTegoroczna XV edycja konkursu gospodarczego „Mocarz Gospodarczy Powiatu Szczecineckiego” została już oficjalnie podsumowana. Coroczna gala, podczas której mogliśmy poznać zwycięzców plebiscytu organizowanego przez Zarząd Powiatu Szczecineckiego, odbyła się w piątek, 12 kwietnia. Dla kogo ten dzień okazał się wyjątkowo szczęśliwy?\nPrzypomnijmy. Głównym celem konkursu jest od lat uhonorowanie firm oraz osób, osiągających najlepsze wyniki ekonomiczne i wyróżniających się zaangażowaniem w rozwój gospodarczy regionu, a także tych przedsiębiorstw lub przedsiębiorców, którzy tworzą rynek pracy, przestrzegają zasad etyki prowadzenia biznesu oraz prowadzą działalność społeczną i charytatywną.\nW tym roku Kapituła Konkursowa nie miała łatwego zadania. Lista nominowanych do miana zwycięzców w poszczególnych kategoriach była bowiem bardzo długa.\nW kategorii Udany debiut zwyciężyła Pracownia Florystyczna Zielna Łukasz Wierzbiński. W kategorii Przedsięwzięcie inwestycyjne roku nagrodę odebrał Piotr Burgiel za adaptację i przebudowę budynku na przychodnię lekarską w Wierzchowie, jak również Zygmunt Kiełbasa, szef firmy Zymex za budowę i zagospodarowanie Centrum Handlowego NOVA.\nMocarz Gospodarczy za Produkt roku w podkategorii spożywczej przypadł FHP Agnex z Jelenina za wyroby wędliniarskie i garmażeryjne, jak również w podkategorii produkt turystyczny i inne - Szczecineckiemu Systemowi Wypożyczalni Rowerów Miejskich Komunikacji Miejskiej.\nW kategorii Podmiot działający w usługach nagrodzono Zakład Usług Leśnych Bulczak Junior z Iwina.\nJak co roku podczas uroczystej gali Mocarz Gospodarczy Powiatu Szczecineckiego wyróżniono również Gospodarczą Osobowość Roku. Podczas XV edycji konkursu w tej kategorii zwyciężyła dr n. med. Dorota Szpernalowska.\nNa koniec przyznano statuetki w kategoriach pozagospodarczych. W kategorii Pozagospodarcze wydarzenie roku Mocarza Gospodarczego odebrał Marcin Jaczewski, prezes Szczecineckiego Towarzystwa Muzycznego za Koncert 100 na 100 Niepodległej. Wyróżnienie w tej kategorii otrzymały Mistrzostwa Polski FTS w Tańcach Latynoamerykańskich. Nagrodę odebrała prowadząca KTT Aida Katarzyna Balon. Pozagospodarczą Osobowością Roku został natomiast Krzysztof Ogień Leśniewski.\npowiat szczecinecki mocarz gospodarczy gala nagrody statuetki - komentarze opinie\nGość - niezalogowany 2019-04-13 13:50:12\nKto jest charytatywny?\ngość 2019-04-13 14:52:40\nBiedny powiat biznesmeni\nGość - niezalogowany 2019-04-13 17:41:59\ngość 2019-04-13 17:51:23\nStrach się bać niedawno Mocarzem gospodarczym była Słowianka !!!!\nGość - niezalogowany 2019-04-13 18:14:04\nSame Porozumienie . Pan z Iwina startował na Radnego. Nie ma innych osób? Ten Bal powinnien być dla wszystkich a nie tylko elit.\nGość - niezalogowany 2019-04-14 07:17:22\nPrzed wyborami niektórzy ludzie nie wiedzieli po której stronie stanąć KO czy PISu.\nGość - niezalogowany 2019-04-14 07:21:04\nZaglostka była. Źle się lawirowalo i się źle skończyła!\nGość - niezalogowany 2019-04-14 13:13:31\nSołtysem został. Sam startowal\nGość - niezalogowany 2019-04-14 18:02:46\nZazdrośnicy i nieudacznicy dali głos na forum.


Archidiecezja Krakowska dla Ukrainy - w Pałacu Arcybiskupów Krakowskich zamieszkali uciekający przed wojną Uchodźcy - Archidiecezja Krakowska\nSTRONA GŁÓWNA / AKTUALNOŚCI / ARCHIDIECEZJA KRAKOWSKA DLA UKRAINY – W PAŁACU ARCYBISKUPÓW KRAKOWSKICH ZAMIESZKALI UCIEKAJĄCY PRZED WOJNĄ UCHODŹCY\nArchidiecezja Krakowska dla Ukrainy – w Pałacu Arcybiskupów Krakowskich zamieszkali uciekający przed wojną Uchodźcy\nKażda parafia Archidiecezji włącza się w pomoc dla Ukrainy i jej mieszkańców. Na plebaniach, w domach pielgrzyma, w zakonach i w budynkach należących do parafii przebywa kilkanaście tysięcy uchodźców. Arcybiskup Marek Jędraszewski przyjął do Pałacu Arcybiskupów Krakowskich uciekających przed wojną Ukraińców.\n– Zwracając się do Boga, który jest Ojcem wszystkich ludzi, na nowo odkrywamy, że każda i każdy jest naszą siostra i bratem. Jako dzieci tego samego Boga, wezwani jesteśmy do szczególnego braterstwa i poczucia ogromnej solidarności, do ofiarności, do gotowości wyrzeczenia się tego, czym żyliśmy, na rzecz tych, którzy przybywają do nas z jedną torbą w ręce i z dzieckiem na drugim ręku – mówił wczoraj metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski w czasie uroczystości odpustowych w Sanktuarium Diecezjalnym św. Jana Bożego w Krakowie.\nOd niedzieli na krakowskim Dworcu Głównym działa punt informacyjny Caritas. W magazynie Caritas na Brzegach od początku wojny trwa praca od rana do wieczora dla Ukrainy. Do tej pory udało się w transportach humanitarnych dostarczyć do różnych miejsca na Ukrainie prawie 150 ton żywności oraz środków higienicznych. Zaangażowani wolontariusze to klerycy Wyższego Seminarium Archidiecezji Krakowskiej, harcerze z 45 KDH drużyny Rybałtki, Trampy oraz 7 KD Wędrowniczki Wataha, szczep Puszcza z Niepołomic oraz wolontariusze z Centrum Wolontariatu Caritas, strażacy z Wieliczki, aspiranci ze Szkoły Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie oraz liczni kapłani. Do pomocy zgłosiło się przeszło 100 ochotników.\nTrwają zbiórki żywności w sklepach, organizowane są również spontaniczne zbiórki, a ich efekty przywożone są do magazynu na Brzegach. – Napływa do nas pomoc humanitarna i sprzęt medyczny z Francji, Irlandii, Niemiec i Wielkiej Brytanii. Niektórzy uchodźcy przychodzą bezpośrednio do nas po pomoc, a do wielu domów dostarczamy potrzebne produkty – jedzenie, środki czystości i higieny – zaznacza Agnieszka Homan z Caritas Archidiecezji Krakowskiej\nSama Caritas zakwaterowała do tej pory 1100 osób, a w bazie noclegowej wciąż są wolne miejsca, rozmieszczone na terenie całej diecezji. – Chętnych do przyjęcia uchodźców wpisujemy w bazę noclegową. Notujemy liczbę osób, które zgłaszający może przyjąć, czy jest możliwość wyżywienia w tym miejscu, czy trzeba wyżywienie zapewnić. Najważniejszy jest dokładny adres i telefon kontaktowy – tłumaczy koordynatorka ds. pomocy uchodźcom Monika Buzała.\nŚrodki finansowe na pomoc uchodźcom prosimy przekazywać na konto Caritas Archidiecezji Krakowskiej:


Nikon D3000 - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nBrak Live View\nW połowie lata br. Nikon ogłosił wprowadzenie nowej lustrzanki najniższej klasy. Model D3000 ma zastąpić długo goszczący na rynku i dobrze sprzedający się D60. Nie wprowadzono istotnych zmian ani w konstrukcji, ani w wyposażeniu.\nObraz rejestrowany jest na takiej samej, jak w „sześćdziesiątce” matrycy - sensorze CCD klasy APS-C (23,6 x 15,8 mm) o rozdzielczości 10 mln pikseli. To, co odróżnia nowy model od D60 to większy wyświetlacz, więcej pól autofokusu i zbudowane według nowego klucza oznaczenie. Na temat nieco powikłanego sposobu oznaczania lustrzanek Nikona pisaliśmy już w czerwcowym numerze. Aby nie wracać do objaśnień tych zawiłości, warto tylko przypomnieć, że modele oznaczane od niedawna liczbą z trzema zerami należą do najniższej kasty aparatów SLR tego producenta. D3000 jest zatem produktem, który ma sprawdzić się w rękach początkującego amatora, „przesiadającego” się z aparatu kompaktowego na pierwszą lustrzankę. Właśnie dla niego producent wprowadził pewne udogodnienia – wiele funkcji jest objaśnionych w menu aparatu. Wystarczy, że najedziesz kursorem na jakąkolwiek wymienioną w menu opcję i wciśniesz znajdujący się na pleckach aparatu przycisk „?”, a na ekranie pojawi się ekran pomocy, wyjaśniający przeznaczenie danej funkcji. Można skorzystać także z nowo wprowadzonego trybu pracy „GUIDE” („przewodnik”), w którym aparat krok po kroku prowadzi użytkownika do ustawienia właściwych parametrów.\nAparat jest jedną z najmniejszych i najprostszych lustrzanek. Konstruktorzy ograniczyli jego możliwości do minimum. Po pierwsze, w przeciwieństwie do większości konkurentów, aparat nie dysponuje trybem podglądu na żywo. Decyzja o niewprowadzeniu Live View jest trochę dziwna, tym bardziej że potencjalny nabywca tego korpusu, będąc eks-użytkownikiem kompaktu, może być przyzwyczajony do kadrowania na ekranie. Po drugie, aparat nie został wyposażony w wiele przycisków, pokręteł i dźwigni. Najbardziej brakuje właśnie przycisków pozwalających szybko zmienić czułość i balans bieli. Brak ten można częściowo zastąpić, odpowiednio programując funkcję przycisku „Fn” (pozbywasz się w ten sposób możliwości szybkiego uruchomienia samowyzwalacza). Aparat, jak każdy model podstawowej klasy, dysponuje tylko jednym kółkiem zmiany wartości. Zlokalizowano je w dobrym miejscu – pod kciukiem prawej dłoni.\nD3000 w teście\nProsty i tani aparat nie został przygotowany do rejestracji obrazu najwyższej jakości. Dla początkującego amatora będzie wystarczająca. Bardziej wymagający mogą narzekać na stosunkowo słabą szczegółowość obrazu i raczej przeciętną dynamikę. Szumy, jakie pojawiają się na zdjęciach, szczególnie przy wyższych czułościach, nie stanowią dużego problemu. Można śmiało powiedzieć, że - jak na lustrzankę klasy podstawowej - są nawet niewielkie (największy przyrost zakłóceń zaobserwowaliśmy między poziomami czułości ISO100 a ISO 400). Bardzo dobrze możemy ocenić pracę autofokusu.\nAparat jest dobrym produktem dla osoby zaczynającej przygodę z fotografią. Warto jednak dodać, że ze względu na brak popularnego trybu Live View może nie przypaść do gustu osobom przyzwyczajonym do obsługi aparatu kompaktowego.\n2PCS DK24 DK-24 Rubber Eyecup Viewfinder Eyepiece Eye Cup for Nikon D5000 D5100... 8 zł Green Cell Nikon D-SLR D40 D60 D3000 D5000 7 (w magazynie!) 33 zł AmazonBasics zdalny pilot dla modeli lustrzanek cyfrowych Nikon P7000, D3000,... ~33 zł Akumulator Bateria Nikon EN-EL9a D60 D3000 D5000 35 zł Akumulator Green Cell Bateria akumulator Green Cell Nikon D-SLR D40 D60 D3000... 36 zł


dziewanna fioletowa - Verbascum phoeniceum | Katalog roślin - e-katalog roślin\nWyszukiwanie w katalogu dziewanna fioletowa - Verbascum phoeniceum\nRoślina dwuletnia ewentualnie krótkowieczna bylina o wzniesionych kwiatostanach, kwitnąca bardzo długo i dobrze znosząca okresowe niedobory wilgoci w podłożu. Cała roślina jest omszona. Wyrasta do wysokości 1 m. Tworzy przyziemne rozety płasko rozłożonych liści. Liście są z wierzchu ciemnozielone, nagie. Liście rozetowe długości do 15 cm, liście łodygowe o wiele mniejsze, szeroko jajowate lub lancetowate, tępe, grubo ząbkowane lub całobrzegie. Spomiędzy liści rozetowych wyrastają pojedynczo długie, wzniesione kwiatostany, czasami rozgałęzione, z dość rzadko osadzonymi kwiatami, pokryte gruczołkowatymi włoskami. Kwiaty purpurowofioletowe, czasem białe, średnicy do 2,5 cm. Kwitnie w maju i czerwcu. Dziewanny najlepiej rosną na glebach piaszczystych, przepuszczalnych, a nie udają się na glebach gliniastych, które zatrzymują wodę. Poziom wody gruntowej w miejscu sadzenia tych bylin powinien być niski. Rośliny odporne na mróz, ale w miejscach odsłoniętych zalecane jest okrywanie roślin na zimę, zwłaszcza po późnoletnim sadzeniu. W optymalnych warunkach dziewanny rozsiewają się obficie, ale nie zawsze jest to pożądane. Nadają się na rabaty i do ogrodów naturalistycznych lub wrzosowiskowych. Na rabatach warto sadzić wiosną zeszłoroczne siewki, które latem będą kwitnąć. Sadzi się 8 roślin na 1 m2. Najlepiej sprawdza się sadzenie pojedynczo lub w niewielkich grupach, po 3-5 sztuk razem, wśród niższych roślin.\nPołudniowa i środkowa Europa, północna Azja


Biała Podlaska: Trzy murale do wyboru. Który ozdobi kamienicę? - Dziennik Wschodni\nTrzy murale do wyboru. Który ozdobi kamienicę?\nBudowa wschodniej obwodnicy Międzyrzeca coraz bliżej. Wybrano jej przebieg 0 9\nMiasto zorganizowało po raz drugi ogólnopolski konkurs. Pierwsza edycja pozostała nierozstrzygnięta, bo żadna z prac nie spełniła oczekiwań komisji.\nTym razem z nadesłanych projektów komisja pod przewodnictwem prezydenta Dariusza Stefaniuka wybrała trzy, które zostaną poddane ocenie internautów. Głosowanie startuje w piątek i potrwa trzy dni.\n– W wyznaczonym terminie wpłynęło siedem prac. Komisja zgodnie z regulaminem do dalszego etapu zakwalifikowała trzy projekty. Na tym etapie prace są anonimowe. Członkowie komisji zostali zobligowani do zachowania tajemnicy do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia konkursu – podkreśla Michał Trantau, rzecznik prezydenta.\nWybrane prace nawiązują do historii i teraźniejszości miasta. – Na pierwszej możemy obejrzeć dawny pałac Radziwiłłowski, druga przedstawia miejską panoramę, zaś trzecia przypomina o funkcjonowaniu Podlaskiej Wytwórni Samolotów – dodaje rzecznik.\nMural powstanie na północnej ścianie kamienicy przy ul. Narutowicza, która ma 24 metry szerokości i 9 wysokości. Wielkoformatowa grafika wykonana będzie na bazie farb dostosowanych do malarstwa na elewacji budynku, który wpisany jest do rejestru zabytków. Budynek z końca XIX wieku swoją nazwę zawdzięcza dwóm popiersiom ustawionym we wnękach muru – Adama Mickiewicza i Juliusza Słowackiego. Dodatkowo na narożu znajduje się wieżyczka, w której umieszczono datę powstania budynku. Kamienica pierwotnie należała do architekta Karola Iwanickiego, a od 1904 roku Romana Rosińskiego i jego spadkobierców.\nTo m.in. Mieczysław Skalimowski z Galerii Podlaskiej zaproponował w ubiegłym roku aby na tej pustej ścianie powstał mural.\n– Mamy pustą, obskurną ścianę w centrum miasta, w strefie zabytkowej. Jeżeli czymś ją zapełnić, to muralem historycznym. W innych miastach takie powstają – podkreślał wówczas Skalimowski.\nKonserwator zabytków Jan Maraśkiewicz, który zasiada w komisji konkursowej przypominał że należy uwzględnić przy tym kontekst przestrzenny.\nAutorzy tych trzech projektów dostaną nagrody 3 000, 1500 i 1 000 zł. Natomiast mural, który wybiorą internauci ma powstać na kamienicy w październiku.\nSonda: Który mural podoba ci się najbardziej?\nBiała Podlaska kamienica Urząd Miasta Biała Podlaska mural\nGość / 13 lipca 2017 o 09:29\nDla mnie proejkt nr 1 najlepszy, chociaz wszystkie ladne. Fajna inicjatywa miasta\n. / 12 lipca 2017 o 00:05\nwienkszy od ciebie bidaku\nGość / 11 lipca 2017 o 19:56\nja myślę że skoro Krauze babrał się w lotnisku i pomnik stoi to żadna z powyższych...a swoją drogą (lotem) ten Lecho mały jakiś taki na tym WC stoi...