Mirabelkowa Biblioteczka: 2022\nPrzeczytałam w życiu już wiele sag rodzinnych. Niektóre dość szybko ulotniły się z mojej pamięci, inne nie wywołały we mnie jakichś większych emocji i zaledwie kilka z nich zajęło miejsce w moim sercu. Do tego grona właśnie dołączyła cudowna Saga o Karli Linde, autorstwa Marzeny Rogalskiej. To opowieść wręcz idealna - z genialnie zarysowanym tłem historycznym, wyrazistymi, pełnymi życia bohaterami, których pogmatwane losy nie dają o sobie zapomnieć. Wisienką na torcie jest niezwykle przyjemny styl pisania autorki, oparty na pięknym języku i inteligentnie poprowadzonej akcji.\nTetralogia Marzeny Rogalskiej ukazuje pogmatwane losy Karli Linde - córki przedwojennego, krakowskiego lekarza - Emila Lindego. Poznajemy ją jako roztrzepaną nastolatkę, a w Odzyskanym losie - ostatnim tomie sagi, spotykamy już jako dojrzałą kobietę. Każda część ma swój niesamowity klimat, ta ostatnia- powojennej, nieco szarej polskiej rzeczywistości, przesiąkniętej socjalistycznym absurdem. Razem z Karlą odnajdujemy zaginionych w wojennej zawierusze bliskich, odwiedzamy miejsca, które nie mają w sobie już nic, z przedwojennej lekkości i piękna. Nostalgia snuje się niczym mgła na Plantach, ale nieśmiało wschodzi też nadzieja, bo rodzą się kolejne pokolenia.\nJest mi ogromnie smutno, że zakończyła się już moja przygoda z Karlą - kobietą, której postać Marzena Rogalska wykreowała wręcz idealnie. Karla zmienia się z tomu na tom, dorasta, kształtują ją jej bliscy i przeżyte doświadczenia, ale od samego początku widać jej charakter, który z biegiem lat tylko się umacnia. Cieszę się, że Marzena Rogalska zdecydowała się w tym tomie, by nie eksponować zbytnio wątku romantycznego. Jest on jedynie wspomnieniem, echem przeszłości, co tylko nadaje głębi i wiarygodności całej historii. Jestem zakochana w tym zakończeniu sagi, w tym jak autorka domknęła całość, traktując swoich bohaterów, ale i czytelników, z szacunkiem i uwagą.\nAutor: Mirabelkowa Biblioteczka o 16:53 Brak komentarzy:\nPodobno nieszczęścia chodzą parami, ale jak wiadomo z praktyki - raczej stadami. Kiedy życie daje nam popalić, ciężko wtedy dostrzegać w nim pozytywne elementy i cieszyć się z małych, codziennych cudów. Taki czas przeżywa właśnie bohaterka najnowszej powieści Ilony Gołębiewskiej - Laura, która przez to swoje zagubienie jest niezwykle autentyczna i bliska każdej z nas.\nLaura, choć samotnie wychowuje jedenastoletnią córkę, jest w miarę zadowolona z życia. Ma świetną pracę, bliskich przyjaciół na których może zawsze liczyć i satysfakcję z bycia mamą. Jednak w którymś momencie ten pozorny spokój zaczyna rozpadać się na kawałki. Kłopoty w pracy, problemy z córką i jej powracający z przeszłości były ukochany, to tylko wierzchołek góry nieszczęść. W całym tym chaosie Laura próbuje być po prostu szczęśliwa. Czy to poczucie da jej miłość, która majaczy gdzieś na horyzoncie, czy może wystarczy przyjaźń i rodzina?\nIlona Gołębiewska, kolejny raz, za pomocą prostej historii ukazuje ważne życiowe prawdy. Nie wpycha na siłę Laury w bajkowe romanse i szczęśliwe związki. Pokazuje, że w życiu na wszystko jest czas, że szczęście zapewniają nam przede wszystkim bliscy nam ludzie, ich przyjaźń i oddanie. A reszta? Reszta się jakoś ułoży. ;)\nW Twoim uśmiechu odnajdziemy bohaterów z poprzedniej książki autorki - Twoja tajemnica i żeby sobie nie zaspoilerować tej historii, warto zacząć od początku. ;)\nAutor: Mirabelkowa Biblioteczka o 11:00 1 komentarz:\nNigdy nie podejrzewałam, że literatura klasyczna może być tak poruszająca i wzbudzać tak wiele, autentycznych, żywych emocji. Książka Thomasa Hardy'ego sprawiła, że byłam pełna współczucia dla głównej bohaterki, ale byłam też ogromnie poirytowana i wzburzona hipokryzją moralności społeczeństwa epoki wiktoriańskiej. To niebywałe zakłamanie tłumaczone zasadami moralnymi wręcz nie mieści się w głowie.\nTessa należy do podrzędnej, angielskiej rodziny. Raczej ubogiej i pełnej deficytów, ale z aspiracjami do postrzegania jej jako potomków arystokracji. Dla jej rodziców liczą się pieniądze i koligacje rodzinne, dlatego też zostaje wysłana, by przez wżenienie się w szanowany ród, zdobyła tytuł i majątek. Dziewczyna nie kocha swojego wybranka i zostaje brutalnie pozbawiona marzeń. Wykorzystana przez mężczyznę, pozbawiona czci, wraca do domu, by zacząć wszystko od nowa. Los daje jej kolejną szansę, tym razem obdarowując ją miłością. Jednak tragiczna przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, ale surowe angielskie konwenanse są w stanie zniszczyć nawet największe uczucie.\nWedług współczesnych standardów można mieć do Thomasa Hardy'ego wiele zarzutów. Można mu wypominać zbyt obszerne opisy łąk i pól w dolinie, mleczarek, czy dojenia krów. Można zarzucać zbyt szowinistyczny, ograniczony przez epokę stosunek do kobiet. Ale wystarczy kilka stron, by zanurzyć się w jego stylu, rozsmakować w fabule i czerpać z tej książki nie małą satysfakcję. Historia Tessy opiera się nie tylko na przykrych zrządzeniach losu, czy jej złych wyborach, ale przede wszystkim na zakłamaniu otaczających ją ludzi, którzy siebie uważali za lepszych od innych. Te wszystkie myśli, choć kiełkują nam w głowie w trakcie czytania, z ogromną siłą uderzają w nas po jej zakończeniu. Tessa d"Urberville, to książka, która na długo nie daje o sobie zapomnieć.\nTŁUMACZENIE: Róża Czekańska - Heymanowa\nTYTUŁ ORYGINALNY: Tess of the d'Urbervilles : A Pure Woman\nDATA WYDANIA: 5 kwietnia 2022r.\nAutor: Mirabelkowa Biblioteczka o 15:00 1 komentarz:\nCzasami wielką zaletą książki jest pełna zwrotów akcji, wręcz nieprawdopodobna fabuła, która zadziwia i co chwilę wprawia czytelnika w osłupienie. Jednak siłą książki Anny Ficner-Ogonowskiej jest jej zwyczajność, to, że tak łatwo utożsamiać się z bohaterami powieści i ich problemami. Jesteśmy Twoi, to piękna, snująca się powili opowieść o miłości, rodzinie i macierzyństwie we współczesnym wydaniu. To pochwała więzi, które potrafią na zawsze połączyć pozornie obcych sobie ludzi.\nIdę, główną bohaterkę powieści poznajemy jako singielkę, która marzy o miłości i rodzinie, takiej, jaką założyła już jej siostra bliźniaczka - Milka. Wracając z podróży służbowej, poznaje niezwykle przystojnego Amerykanina, który od razy wpada jej w oko. Wszystko zaczyna układać się jak w bajce, aż do momentu, gdy Ida i Tom podejmują decyzję, że chcą mieć dziecko. Ich chęci jednak nie wystarczają i idealny świat zaczyna się chwiać w posadach.\nAnna Ficner-Ogonowska w niezwykle delikatny sposób i z dużym wyczuciem porusza temat bezpłodności, chęci posiadania dzieci, adopcji i macierzyństwa. Pokazuje jak te tematy angażują całą rodzinę, jak potrafią niszczyć więzi pomiędzy kochającymi się ludźmi. Autorka nie demonizuje tematyki bezpłodności, wręcz go oswaja i z wielkim szacunkiem ukazuje bohaterkę, którą może być każda z nas. Jesteśmy Twoi, to ogromna dawka miłości w każdym jej aspekcie oraz nadziei na spełnienie marzeń.\nDATA WYDANIA: 27 kwietnia 2022r.\nKSIĘGA DŻUNGLI. HISTORIA MOWGLIEGO, Rudyard Kipling\nNigdy wcześniej nie miałam okazji czytać dziecięcego klasyku, jakim jest Księga dżungli. Do tej pory nie było mi dane poznać przygód Mowgliego - małego chłopca wychowanego w stadzie wilków, szkolonego w dżungli przez niedźwiedzia Baloo i czarną jak noc panterę Bagheerę. Gdy w końcu wkroczyłam w świat stworzony przez Rudyarda Kiplinga zatraciłam się w nim bez pamięci. Klimat indyjskiej dżungli, silne, spersonifikowane postacie zwierząt i ten nieco baśniowy, lekko archaiczny styl autora sprawiają, że tej książki nie da się zapomnieć.\nKsięga dżungli, to zbiór ośmiu opowiadań, które pierwotnie ukazywały się w gazetach pod koniec XIX wieku. To historia małego chłopca, którego wilki przyjęły do swojej watahy. Dzikie zwierzęta uczyły go jak przetrwać, przekazywały mu święte dla nich prawa dżungli. Mowgli przeżywa wśród nich wiele przygód, które bawią, przerażają, ale też zawierają jakiś morał.\nRudyard Kipling pisze o naturze i rządzących w niej prawach z wielkim szacunkiem. Reguły życia w dżungli, choć surowe i bezwzględne, są też prostsze i bardziej przejrzyste niż te ludzkie. Zwierzęta, chociaż posiadają wiele cech człowieka, nadal zachowują swoją dzikość, żądzą nimi pierwotne instynkty, którym ustępuje jedynie prawo dżungli. Księga dżungli to literacki pomnik postawiony naturze, jej dzikiemu obliczu, w którym człowiek musi odnaleźć swoje miejsce. To też książka o odrzuceniu, o strachu przed odmiennością i potrzebie akceptacji.\nDATA WYDANIA: 13 kwietnia 2022r.\nTŁUMACZENIE: Józef Birkenmayer\nŻYWE MORZE SNÓW NA JAWIE, Richard Flanagan\nGdy dobrniemy do granicy, za którą nie ma już nic, stajemy się wolni. Śmierć jest zarówno kresem, jak i początkiem, ale pomiędzy nią a życiem jest jeszcze ono - umieranie. Flanagan nie bawi się w półśrodki, nie ucieka w konwenanse, tylko z wielką szczerością, w charakterystycznym dla siebie stylu pisze o odchodzeniu, przemijaniu, umieraniu, zarówno w kontekście człowieka, jak i całego świata. Zadaje ból czytelnikowi, zmusza go do refleksji i cały czas mobilizuje do trwania w gotowości.\nŻywe może snów na jawie, to historia rodziny skupionej wokół umierającej Francie. Jej dorosłe dzieci próbują za wszelką cenę wyrwać ją ze szponów śmierci, nie zważając na jej nieśmiałe protesty, wycieńczone ciało i obumierający umysł. Każde z nich walczy też z własnymi demonami - niezrozumieniem, brakiem akceptacji, samotnością i przerośniętymi ambicjami. W tle tych wydarzeń płonie Australia i z zewsząd nadchodzą komunikaty o kolejnych ofiarach, zniszczonych miastach, czy ginących w płonieniach zwierzętach.\nNajnowsza książka Richarda Flanagana z pewnością nie należy do najbardziej optymistycznych. Ma w sobie mnóstwo bólu, bezradności i przytłaczającego smutku. Żywe może snów na jawie, to nie jest książka o życiu, ona nie jest nawet o śmierci. To poemat o umieraniu, o tym długim, bolesnym procesie, którego finałem ma być wyzwalająca od wszystkiego śmierć. Czy właśnie do tego dąży trawiony płomieniami świat?\nDATA WYDANIA: 16 marca 2022r.\nTYTUŁ ORYGINALNY: The Living Sea of Waking Dreams\nAutor: Mirabelkowa Biblioteczka o 15:30 2 komentarze:\nUKOCHANE DZIECKO, Romy Hausmann\nW thrillerach zazwyczaj poszukuję dynamicznej, pełnej zwrotów akcji, która przykuje moją uwagę i aż do samego końca nie pozwoli mi się oderwać od tej książki. Jednak Romy Hausmann udowodniła mi, że wystarczy tylko zdezorientować czytelnika, namieszać mu w głowie tak, by nie wiedział, co jest prawdą, a fabuła i jej tempo same się obronią. Z tej książki bije tak wielki niepokój, że wręcz czuć ciarki na plecach, a zakończenie zaskoczy nawet najbardziej wytrawnych koneserów thrillerów.\nLenie udaje się uciec z ukrytego w leśnej głuszy szałasu, w którym przetrzymywał ją porywacz. Musiała odgrywać rolę jego żony, matki jego dzieci, podlegać ściśle określonym regułom i rytmowi dnia. Była zdana na jego łaskę, dobry humor, czy po prostu sadystyczne zapędy. Gdy cudem udaje jej się uciec, okazuje się, że rzeczywistość nie jest do końca taka, jaka się wydaje. Czy Lena jest na pewno "tą" Leną? Dlaczego ma wrażenie, że ciągle ją ktoś śledzi? I co z tym wszystkim ma wspólnego zaginiona przed laty studentka?\nDość szybko otrzymujemy odpowiedź na wiele z tych pytań. Nie oznacza to jednak, że wszystko już wiemy. Wręcz przeciwnie - z każdym kolejnym faktem okazuje się, że daliśmy się podejść autorce, a przyjaciel może okazać się wrogiem. Lekko psychodeliczny klimat przeradza się w pewnym momencie w sceny grozy i nie wiadomo już komu wierzyć. Autorka świetnie dozuje emocje, a postać Hannah - córki porywacza, odmalowuje niezwykle sugestywnie. Dziewczynka przeraża, niepokoi, ale też wzbudza ogromne współczucie. Ukochane dziecko, to thriller, który nie tylko zaskakuje, ale przede wszystkim zmusza do analizy sytuacji, wyciągnięcia wniosków i doszukania się drugiego dna.\nTYTUŁ ORYGINALNY: Liebes Kind\nNIECHCIANE, Iwona Żytkowiak\nSą książki, które otulają swoim ciepłem, wypełniają serce nadzieją i podnoszą na duchu. Są też takie, jak powieść Iwony Żytkowiak, które niepokoją, uwierają i nie pozwalają o sobie zapomnieć. Nie są tylko krótkim błyskiem na naszym czytelniczym firmamencie. Niechciane są niczym niezagojona rana, która chociaż boli, kusi, by jej dotykać.\nKsiążka Iwony Żytkowiak, to opowieść o czterech kobietach - Monice, jej matce Walerii, córce Julii oraz wnuczce Hance. Poznajemy je w momencie, gdy los zmusza je do spotkania, choć od lat unikają siebie nawzajem. Śmierć Walerii staje się przyczynkiem do snucia wspomnień, z których, niczym z kawałków układanki, tworzymy trudną i skomplikowaną historię kobiet z rodziny Traczów. Początkiem całej machiny nieszczęść i bólu staje się pozostawienie przed laty małej Kasi u krewnych w Ameryce. To wydarzenie kładzie się cieniem na kolejne pokolenia i niczym kwas wypala w sercach kobieta to okropne poczucie, że są niechciane, niekochane i niepotrzebne.\nIwona Żytkowiak bardzo mnie zaskoczyła. Spodziewałam się po jej książce rozciągniętej w czasie sagi rodzinnej, pełnej zwrotów akcji i porywów serca rozgrywających się na tle historycznym. Okazało się, że to pełnokrwisty dramat, powieść o do bólu skomplikowanych relacjach pomiędzy matką a córką, o tym, jak błędy przodków rzutują na kolejne pokolenia. Od samego początku, podskórnie czujemy, że tu nie ma prawa dojść do happy endu, że spirala emocji jest zbyt mocno nakręcona. Bohaterki są tak bardzo skrzywdzone, tak bardzo zasklepione w swoim bólu, że chociaż najbardziej na świecie pragną być kochane, zawsze wisi nad nimi to brzemię, to jedno raniące słowo - "niechciane".\nDATA WYDANIA: 22 marca 2022r.\nAutor: Mirabelkowa Biblioteczka o 20:09 1 komentarz:\nPROTOKÓŁ WARSZAWSKI, Steve Berry\nGdyby ktoś mi kiedyś powiedział, że będę się zachwycać thrillerem politycznym, powieścią sensacyjną, to nigdy bym nie uwierzyła. Protokół Warszawski zmiótł mnie jednak od samego początku i był dla mnie największym, pozytywnym zaskoczeniem tego roku. Nie spodziewałam się znaleźć w tej książce aż tyle, nie podejrzewałam, że ten gatunek może kryć w sobie tak wiele niespodzianek, a styl, mimo że podporządkowany energetycznej akcji, tak piękny i dopracowany.\nFabuła książki opiera się na misternie utkanej intrydze. Na całym świecie zaczynają znikać otoczone kultem artefakty, związane z męką i śmiercią Chrystusa. Okazuje się, że są one przepustką na licytację danych, które mogą zdyskredytować prezydenta Polski, nie tylko w jego kraju, ale też na arenie światowej. Kto je zdobędzie i jak wielką poniesie cenę? I jaką rolę w tym całym zamieszaniu odegra były szpieg, a obecnie antykwariusz - Cotton Malone?\nHistoria ukazana przez autora porywa, wciąga i niezwykle angażuje, ale to nie sama fabuła sprawia, że ta książka jest tak wyjątkowa. Steve Berry akcję powieści umieścił między innymi w Polsce i to właśnie nasz kraj i naród stanowią jej ważny element. Zdecydowanie czuć, że autor wykonał ogromną pracę, zrobił sumienny research, bo miejsca o których pisze, takie jak Kraków , czy Wieliczka tętnią życiem i kolorami. Genialnie potrafi połączyć fakty historyczne z fikcją, realnych bohaterów z tymi wykreowanymi.\nProtokół warszawski, to powieść o Polsce i Polakach, przepełniona szacunkiem do naszego narodu, respektem do historii kraju, który nie raz musiał poodnosić się z popiołów. Czuć, że autor podziwia miejsca o których pisze, że zachwyca go nasz chart ducha, jest jednak obiektywny i dostrzega nasze wady i przywary. To było niezwykle ciekawe doświadczenie, tak spojrzeć na nas, Polaków z boku, z dystansu, zachwycić się możliwościami naszego narodu, ale i wzruszyć z powodu klęsk i niepowodzeń.\nTYTUŁ ORYGINALNY: The Warsaw Protocol\nDATA WYDANIA: 23 marca 2022r.\nAutor: Mirabelkowa Biblioteczka o 20:05 2 komentarze:\nBałam się, że się z tą książką zderzę, że się od niej odbiję, a jednocześnie ogromnie kusiła mnie ta historia, którą prawie wszyscy określają jako niezapomnianą. Od teraz, ja również jestem w gronie tych czytelników, którzy powieść Flanagana nazywają wybitną. Dla mnie, to była miłość od pierwszych zdań, ale miłość trudna i skomplikowana. Zakochałam się w stylu autora, zaintrygowała mnie z pozoru prosta historia i sprawiła, że cały czas nie mogę przestać o niej myśleć. Przed oczami ciągle mam okropnie brutalne, naturalistyczne sceny, ale również te piękne, niemal poetyckie i lekkie jak podmuch wiatru.\nŚcieżki północy, to historia życia Dorrigo Evansa - australijskiego weterana i chirurga. Poznajemy go jako starego człowieka, którego życie naznaczył pobyt w japońskim obozie jenieckim. To właśnie tam, przy budowie tak zwanej Kolei Śmierci, Dorrigo przeżył najtragiczniejsze chwile w swoim życiu. Jako lekarz starał się jakoś ratować swoich współtowarzyszy, chronić ich nie tylko przed okrucieństwem Japończyków, ale również trudnego klimatu i brutalnej natury. Jedynym pozytywnym wspomnieniem w tamtych momentach były dla niego myśli o Amy - kobiecie, z którą połączył go intensywny, ale z góry skazany na porażkę romans. Jego wspomnienia o pięknej miłość brutalnie zderzają się z koszmarem jago obecnej rzeczywistości.\nRichard Flanagan jest dla mnie mistrzem stylu. Potrafi w przepiękny, niezwykle poetycki sposób oddać moment zakochiwania się w sobie dwójki ludzi, by po chwili przenieść czytelnika w naturalistyczny świat japońskiego obozu jenieckiego, z całym jego brudem, brutalnością i odarciem z jakiegokolwiek człowieczeństwa. Z wielką wprawą wchodzi w umysły oprawców, budując przerażającą wizję rzeczywistości w jakiej przyszło żyć Dorrigo. Ukazuje nam - Europejczykom - całkowicie inną stronę II wojny światowej, uświadamia, że potwory kryły się i w tamtej części świata. Ścieżki północy, to historia, którą trzeba kontemplować, poznawać po kawałku i zatracać się w niej aż do utraty tchu. Pozostawia po sobie wiele pytań, myśli kłębiących się w głowie i nie pozwala o sobie zapomnieć.\nTYTUŁ ORYGINALNY: The Narrow Road to the Deep North\nDATA WYDANIA: marzec 2022r. (dodruk)\nAutor: Mirabelkowa Biblioteczka o 12:24 2 komentarze:\nWENECKI SZKICOWNIK, Rhys Bowen\nTajemnice z przed lat, to dość częsty temat w literaturze, więc żeby książka, która go zawiera nie była oklepana i zwyczajnie nudna, autor musi wykazać się inwencją. Rhys Bowen nie tylko umieściła akcję powieści w ciekawym miejscu i czasie, ale też posłużyła się stylem, który powoduje, że całość odbiera się niezwykle przyjemnie. Sprawiła, że pozornie przewidywalna historia o rodzinnej tajemnicy jest wciągająca, osnuta mgłą znad weneckich kanałów i przyprawiona nutą artystycznej dekadencji.\nFabuła w Weneckim szkicowniku prowadzona jest dwutorowo. We współczesnym wątku poznajemy Caroline, która po śmierci ciotecznej babki próbuje odkryć tajemnicę jej życia i spełnić jej ostatnią prośbę. Pchana też własnymi problemami rodzinnymi, Caroline wyjeżdża do malowniczej Wenecji, by tam dowiedzieć się czegoś więcej o młodych latach swojej krewnej. Drugi wątek dotyczy właśnie Julietty. Poznajemy ją, jako młodą dziewczynę, która w 1928 roku po raz pierwszy przybywa na wycieczkę do Wenecji. Przez przypadek poznaje przystojnego Włocha i właśnie to spotkanie okazuje się determinować jej dalsze losy.\nWenecki szkicownik, to powieść napisana z wielkim, epickim rozmachem, jednak uczucia, które ukazuje, nie są ani trochę przerysowane. Historia Julietty rozgrywa się na przestrzeni wielu lat, na tle zbliżającej się, a później trwającej już wojny. Jej postać, tak jak uczucia ewoluują, zmieniają się pod wpływem rozgrywających się wydarzeń. Rhys Bowen przepięknie maluje słowem, tworzy atmosferę, która sprawia, że czytając niemal mamy wrażenie, że razem z bohaterami przemykamy uliczkami Wenecji, chłoniemy jej smaki i zapachy. Wenecja staje się dodatkowym bohaterem tej powieści, jej kanały pulsują życiem, uliczki rozbrzmiewają głosem porannych dzwonów. To miejsce otwarte na ludzi, na ich indywidualność, a jednocześnie bardzo mocno zakorzenione w religii i tradycjach. Historia Julietty wciąga i porusza, wypełnia serce nadzieją, by po chwili zadać w nie ból. Miłość, chociaż najważniejsza okazuje się bardzo ludzka i niepozbawiona bolesnych ran.\nWYDAWNICTWO: Akurat / Muza\nTYTUŁ ORYGINALNY: The Venice Sketchbook\nDATA WYDANIA: 9 marca 2022r.\nAutor: Mirabelkowa Biblioteczka o 11:56 1 komentarz:\nZazwyczaj dość chętnie eksperymentuję z gatunkami książek, które czytam. Sięgam po romanse, które przeplatam z thrillerami, obyczajówkami i reportażami, a na deser funduję sobie jakąś książkę dla dzieci albo popularnonaukową z zakresu medycyny. Totalny misz masz. ;) Jednak jeszcze nigdy nie zapuściłam się w rejony innej formy niż zwyczajna proza. Chyba się bałam albo po prostu podejrzewałam, że takie eksperymenty, to nie dla mnie. Okazało się jednak, że bardzo się myliłam, bo książka Sarah Crossan chwyciła mnie w swoje ramiona od pierwszych stron.\nObsesja i inne formy miłości, to książka napisana wierszowaną prozą poetycką. Normalnie wzdrygnęłabym się lekko na taką formę przekazu i uznałabym za niepotrzebną i nieco udziwnioną. Zostałam nią jednak zaskoczona i nawet nie zauważyłam kiedy wciągnęłam się totalnie w historię Any. Jest ona dojrzałą już kobietą, która pracuje w kancelarii adwokackiej zajmującej się testamentami i pomocą w ich realizacji po śmierci klienta. Tam właśnie poznaje Connora, z którym połącza ją namiętny romans. Gdy mężczyzna umiera, a do Any zgłasza się jego żona, kobieta nie zamierza usuwać się w cień...\nSarah Crossan wybierając wierszowaną formę sprawiła, że cała historia jest niezwykle skondensowana. Każde zdanie ma tutaj wiele treści i nic nie jest przypadkowe. Po kolei odkrywamy tajemnice romansu Any, jej grzeszki i popełnione błędy, jednocześnie razem z nią zanurzamy się w obłędzie miłości. Nie ma tu czasu na refleksje, na zastanawianie się kto ma rację i czy główna bohaterka postępuje słusznie. Poznajemy jej wersję wydarzeń i wierzymy w nią do samego końca. Ta historia rozgrywa się w głowach czytelników jeszcze na długo po skończeniu książki. To wtedy jest czas na przeanalizowanie emocji i wrażeń, poddanie ocenie uwikłania Any. Zadziwiające, jak bardzo bolesna, współczesna i prawdziwa jest ta historia, a zarazem jakby lekko surrealistyczna i oderwana od rzeczywistości.\nTYTUŁ ORYGINALNY: Here is the Beehvie\nAutor: Mirabelkowa Biblioteczka o 11:33 1 komentarz:\nGdy tylko zaczęłam czytać Chłopaka z sąsiedztwa, od razu poczułam się o jakieś dziesięć lat młodsza. ;) To właśnie w takich lekturach, utrzymanych w klimatach young adults zaczytywałam się zaraz po studiach. Uwielbiałam ten lekko przerysowany dramatyzm tych książek, historie, które pochłaniały mnie na całego i emocje, które rozpalały wyobraźnię. Alexa Lavenda sprawiła, że na chwilę powróciłam do tamtych czasów i to była całkiem przyjemna wycieczka, która zapewniła mi kilka godzin wytchnienia od brutalnej rzeczywistości.\nLiwia od dziecka podkochiwała się w swoim sąsiedzie, przyjacielu brata - Igorze. On, starszy od niej o 6 lat, zawsze traktował ją jak nieszkodliwą, młodszą koleżankę, tym bardziej, że sam musiał się mierzyć z wieloma demonami.Wychowywał się w domu pełnym alkoholu i przemocy, w poczuciu niskiej wartości i, pozornie pełen buntu i arogancji. Zawsze mógł liczyć na pomoc swojego przyjaciela Patryka i jego rodziny. Tragedia, do której doszło w jego rodzinie sprawiła, że na kilka lat wyjechał z Soliny, urywając wszelkie kontakty. Teraz jednak wrócił i w domu przyjaciela spotkał Liwię - już nie zadziorną, wpatrzoną w niego nastolatkę, a świadomą swojej mocy młodą kobietę. Czy Igor pomimo mroku jaki go spowija da szansę krystalicznemu i szczeremu uczuciu?\nNajnowsza książka Alexy Lavendy, to urocza historia, pełna prawdziwych emocji, pikantnych scen erotycznych i miłości, której chce się kibicować. Autorka zgrabnie operuje słowem, sceny erotyczne w jej wykonaniu nie wprawiają w zażenowanie, nie są zbyt wulgarne, ani przerysowane. Powieść jest naprawdę przyjemna w odbiorze, zarówno pod względem emocjonalnym, jak i czysto literackim. Uczucia pomiędzy głównymi bohaterami są niemal namacalne, dokładnie czujemy chemię rodzącą się pomiędzy nimi. To z pozoru prosta i przewidywalna historia, ale ma jednak drugie dno. Porusza ważny temat przemocy i alkoholizmu w rodzinie, tego jak traumy z dzieciństwa rzutują na decyzje podejmowane w dorosłym życiu. Nie jestem jednak fanką zakończenia tej książki, bo od otwartych zdecydowanie wolę te domknięte. Z drugiej jednak strony, zostawia ono sporo pola do popisu i może jeszcze doczekamy się kontynuacji tej historii. :)\nWYDAWNICTWO: Lipstick Books / GW Foksal\nAutor: Mirabelkowa Biblioteczka o 16:58 3 komentarze:\nTWOJA TAJEMNICA, Ilona Gołębiewska\nNiektóre książki, by przykuć uwagę czytelnika, potrzebują szybkiej, pełnej nagłych zwrotów akcji, zaskakujących wydarzeń albo drastycznych opisów. Niczego takiego nie znajdziecie w powieściach Ilony Gołębiewskiej, a jednak od jej książek ciężko się oderwać. Autorka tworzy w nich świat, któremu może daleko do idylli, ale ma on w sobie wiele uroku i spokoju, który udziela się czytelnikowi. Jej bohaterowie są pełni życia, mylą się, podejmują decyzje, mają zarówno wady, jak i zalety. Są po prostu wyraziści i niosą za sobą historię, którą chce się poznawać.\nGłówną bohaterką najnowszej książki Ilony Gołębiewskiej jest Ewa, która w stolicy odnosi duże sukcesy zawodowe. Jest na takim etapie życia, że w końcu jest szczęśliwa - ma pracę, która daje jej satysfakcję, narzeczonego, który ją kocha i z którym planuje ślub. Jednak przeszłość nie zapomina o Ewie i kobieta będzie musiała wrócić do rodzinnej miejscowości, by zająć się spadkiem po rodzicach. Coraz częstsze wyjazdy do Zalesia sprawiają, że sprawy, o których chciała już na zawsze zapomnieć powoli wydostają się na światło dzienne. Przepracowanie dawnych traum i rozwiązanie zagadki sprzed lat staje się dla niej gwarancją jej szczęścia i spokoju ducha.\nWydawać by się mogło, że Twoja tajemnica, jest po prostu zwykłą książką obyczajową, nie wyróżniającą się zbytnio na tle innych z tego gatunku. Jednak jej siłą jest właśnie ta prostota, to że tak łatwo możemy utożsamiać się z Ewą, bo jej problemy są zwyczajne, przyziemne i po prostu realne. Ona nie wydaje się być wymyśloną postacią, a koleżanką której historia może nas poruszyć. Tak trudno teraz zebrać nam myśli i skupić je na czymś innym, niż tragedia, która rozgrywa się na Ukrainie. Jednak Ilona Gołębiewska sprawia, że mamy okazję, choć na moment oderwać się od rzeczywistości i zabiera nas do świata, który tak mało różni się od naszego, a jednak jest zupełnie inny, dużo bardziej spokojny i harmonijny. Taki, o jakim teraz wszyscy marzymy.\nDATA WYDANIA: 23 lutego 2022r.\nAutor: Mirabelkowa Biblioteczka o 16:04 1 komentarz:\nÓSMA SZANSA NA MIŁOŚĆ, Annette Christie\nCzasami mamy chęć cofnąć czas, naprawić coś, przeżyć dzień jeszcze raz, by coś w nim zmienić. Wydaje nam się, że wtedy nie popełnilibyśmy już tych samych błędów, wszystko ułożyłoby się po naszej myśli, bo wiedzielibyśmy czego unikać. Wystarczyłby magiczny przycisk "repeat" i wszystko zaczęłoby się od nowa, dostalibyśmy kolejną szansę. Taki właśnie prezent zafundowała swoim bohaterom Annette Christie, stawiając ich przed wyzwaniem, które tylko z pozoru wydaje się błogosławieństwem.\nMegan i Tom przybywają na wyspę San Juan, gdzie ma odbyć się ich ślub. Wszystko tylko z pozoru wydaje się urocze i idealnie zaplanowane. Tak naprawdę pomiędzy narzeczonymi narasta mur niedopowiedzeń i pretensji, urażonych ambicji i niespełnionych oczekiwań. Niespodziewanie odkrywają, że wpadli w pętlę czasu i dzień ich próbnego przyjęcia weselnego odgrywa się raz po raz. Początkowo są przerażeni lecz dość szybko przyjmują taktykę, która, w ich mniemaniu, ma im pomóc uwolnić się z tego dnia świstaka. Okazuje się, że ich problemy, były tylko wierzchołkiem wielkiej góry, a ich miłość i związek mocno zatrzęsą się w posadach. Czy ich ślub, w ogóle się odbędzie?\nÓsma szansa na miłość, to z pozoru lekka, zabawna i niezbyt skomplikowana komedia romantyczna. Perypetie bohaterów w istocie umilają nam czas, jednak posiadają również kropelkę goryczy. Dzięki odgrywaniu ciągle tego samego dnia, jak na dłoni uwidaczniają się problemy Megan i Toma . Ich decyzje pociągają za sobą konsekwencje i całkowicie zmienią obraz całości. Okazuje się, że związek dwojga ludzi, to nie jest tylko pasmo uniesień, samych radosnych chwil i pogodnych poranków. To też ciężka praca, by cała ta machina bez zgrzytu posuwała się do przodu, by w całym tym szaleństwie nie zapomnieć o sobie i własnych marzeniach, i patrząc razem wciąż w tę samą stronę, zmierzać do wspólnego happy endu.\nDATA WYDANIA: 16 lutego 2022r.\nTYTUŁ ORYGINALNY: The Rehealsals\nTŁUMACZENIE: Alicja Rajca - Salata\nDAMA I KOCHANKA, Monika Liga\nKsiążki erotyczne, to dość specyficzny rodzaj literatury. Mają uwodzić, rozpalać zmysły i pobudzać wyobraźnię. Dobrze, jak oprócz tych podstawowych cech oferują coś więcej - komediowe elementy, akcję, która rozgrywa się w ciekawym miejscu lub też umiejscowioną w przeszłości. Właśnie tym elementem przyciągnęła mnie do siebie książka Moniki Ligi, bo chociaż nie jestem koneserem erotyków, powieści historyczne uwielbiam i byłam ciekawa, jak takie tło sprawdzi się w bardziej pikantnej opowieści.\nMarlena, główna bohaterka powieści, całe życie wychowywała się w klasztorze. Nie zna innego życia, ani żadnych ludzi spoza jej zamkniętego świata. Marzy jednak o czymś więcej, o czymś co dostarczy jej emocji i wyrwie z nudnej, pozbawionej ekscytacji klasztornej egzystencji. Jej życie odmienia się, gdy staje się częścią planu Ludwiki, która postanawia utemperować swojego hulaszczego syna i podsunąć mu pannę, która go uwiedzie i zaprowadzi do ołtarza. W tym celu poddaje Marlenę specyficznemu szkoleniu, w wyniku którego dziewczyna ma zacząć zachowywać się nie tylko jak dama, ale również uwodzicielska, pewna swojej erotycznej siły kochanka. Sprawy się jednak komplikują, a wybuchająca gdzieś w tle II wojna światowa nadaje losom bohaterów niemałego dramatyzmu.\nDama i kochanka, to książka z którą mam dość spory problem. O ile jeszcze jestem w stanie przełknąć tak ogromna ilość scen erotycznych (często niepotrzebnych, absurdalnych, wulgarnych i wręcz obrzydliwych), to nie mogę dać przyzwolenia na sposób w jaki potraktowano w tej historii kobiety. Są one sprowadzone tylko i wyłącznie do roli zabawki erotycznej w rękach mężczyzny, nie maja własnego zdania, nie widzą też świata poza tym u boku męża czy kochanka. Wszystkim, co je determinuje jest pożądanie. Tło historyczne, na które tak bardzo liczyłam w tej książce, chociaż widoczne jest raczej w jej drugiej połowie, stanowi jej najsilniejszy element. Wtedy do głosu dochodzą w końcu jakieś emocje u bohaterów, zaczynają czuć coś więcej poza miłosnym uniesieniem i pożądaniem.\nAutor: Mirabelkowa Biblioteczka o 10:38 2 komentarze:\nNAJPIĘKNIEJSZY SEN, Katarzyna Michalak\nZakończenie kilkutomowej serii zawsze niesie ze sobą wiele wzruszeń, ale w przypadku Katarzyny Michalak i jej Sagi Mazurskiej, to istne tornado emocji, które wciąga i zwala z nóg. Ani bohaterowie, ani mi czytelnicy nie mamy łatwo. Wydarzenia potrafią przyprawić o palpitacje serca, rozczulić, wzruszyć i rozbawiać, w ciągu dosłownie kilku stron. Zaczyna się istnym trzęsieniem ziemi, a później... akcja tylko przyspiesza i zaskakuje swoimi zwrotami.\nW Najpiękniejszym śnie spotykamy bohaterów znanych z poprzednich tomów serii - Nataniela, Zosię, Magdę, Siergieja, Natalię i Bartka. Pojawiają się też nowe postacie, powracają te z przeszłości, a cała akcja jak zawsze toczy się wokół dworu w Marcinkach i rancza Sodarowa. Ta malownicza, sielankowa okolica kontrastuje z dramatycznymi wydarzeniami, które dotykają bohaterów, komplikują im życie i często wręcz wywracają je do góry nogami. Ktoś dostanie prezent od losu, ktoś inny coś straci, niczego nie można być pewnym, bo chwila błogiej radości może zamienić się w rozpacz i łzy.\nSaga Mazurska, to seria, która otula ciepłem klimatu, zapewnia przyspieszone bicie serca pod wpływem dramatycznych wydarzeń i rozgrzewa duszę pięknymi relacjami bohaterów. To właśnie one stanowią filar tych książek i łącznik pomiędzy poszczególnymi tomami. Ich przyjaźń, oddanie i czułość wobec siebie podnosi na duchu nawet w pochmurny dzień. W świecie stworzonym przez Katarzynę Michalak ważne są przede wszystkim przyjaźń, miłość i poświęcenie. To dzięki sobie nawzajem, swojemu wsparciu bohaterowie są w stanie przetrwać nawet największe tragedie. Ich dom rozbrzmiewa śmiechem dzieci, radosnym popiskiwaniem psów. Są szczęśliwi, bo znaleźli to co najważniejsze - ludzi, z którymi stworzyli rodzinę.\nDATA WYDANIA: 26 stycznia 2022r\nAutor: Mirabelkowa Biblioteczka o 15:00 4 komentarze:


Armenia (2019) - Hankavan, zapomniany kurort, ciepłe źródła.. - Strażnicy Czasu\nPostautor: buba » czwartek 05 gru 2019, 11:38\nDziś musimy się przemieścić troche większy kawałek - bo z Dilidżanu, przez Sewan, Hrazdan do Hankavan. Początkowo mamy wątpliwości czy uda się to zrobić w jeden dzień, ale łapiemy stopa od razu do Hrazdanu. Jedziemy z kolesiem o imieniu Wagran. Gdzieś między Sewanem a Hrazdanem trochę przestajemy jechać. Przed nami jedzie turecki tir. Jedzie chyba trzydziestką, więc Wagran próbuje go wyprzedzić. Ale to nie jeden tir, to cała kolumna tureckich tirów jadących zderzak w zderzak. Jakby się ze sobą skleiły albo jeden drugiego holował! Wagran znów próbuje, ale nie da rady. Coś jedzie z przeciwka. Wagran klnie, hamuje i chowa sie za tiry. Jak jakiś pociąg! Jak jakaś cholernie długa dżdżownica! Jak estońskie kuny trzymające się zębami za ogon poprzedniczki! Wagran się poddaje. Tego się nie da wyprzedzić. Wagran klnie coraz bardziej. Wyrywny Ormianin jadący trzydziestką za kolumną ciężarów i to jeszcze ze znienawidzonego kraju - to nie bułka z masłem. Musimy też zakręcić szyby. Wokół robi sie czarno od wyziewów. Nie wiem czy ten tir sie pali czy opony się upiekły, ale zapach przypomina bardziej palone śmieci (albo zwłoki ) niż wyziewy z rury wydechowej. Ale chwila! Tureckie tiry? Przecież Armenia ma zamknietą na głucho granicę z Turcją! To one się tu teleportowały? Swoimi wątpliwościami dziele się z Wagranem. To ponoć ostatnio dość popularny proceder. Tureckie tiry jadą z Iranu do Gruzji (lub odwrotnie), albo i dalej do Rosji. I przez Armenie z jakiś powodów im wygodniej. Że niby krótsza trasa, mniej górzysta, nie trzeba przejeżdżać przez Kurdystan, gdzie jest wojna i rozbójnicy napadają na transporty. Troche mi się to kupy nie trzyma ale ok. Słucham dalej. Ponoć Turcy dobrze wiedzą, że w Armenii są, oględnie mówiąc, niezbyt lubiani. Więc nigdy tu nie śpią, starają się pokonać cała trasę za dnia (i dlatego jadą trzydziestką po równej drodze? powodzenia! ciekawe co zrobią jak wjadą w góry za Kapanem!). Ponoć dla bezpieczeństwa zbijają się w pociągi po kilkanaście sztuk. Jadą zderzak w zderzak i nigdy nie wpuszczają nikogo do wnętrza kolumny. Każdy pociąg ponoć zawsze eskortuje Gruzin. Dla bezpieczeństwa, dla dogadania się z miejscowymi, dla ogarnięcia lokalnych zasad i klimatów. Dziś też "lokomotywą" jest tir na blachach gruzińskich. Jedziemy więc sobie wśród czarnego gryzącego w oczy dymu i klątw Wagrana, który oczywiście zaraz przytacza mi całą historie turecko - ormiańską, wojen, pogromów, ukradzionego Araratu i skutecznie pielęgnowanej nienawiści. "Jak Turek pierdnie, nawet z rury wydechowej, to od razu można zdechnąć od smrodu, hehe", "Diabli tu nadali tych skurwysynów, żeby opony poprzebijali!". Przy 40 stopniach źle się jedzie z zamkniętymi szybami, zwłaszcza gdy w środku uwięziliśmy nie powietrze, ale te kłęby czarnych spalin. Toperz popadł w jakiś dziwny letarg. Śpi na tylnym siedzeniu i co chwile dziwnie się rzuca na boki. W końcu kolumna staje, cofa, zaczyna się zachowywać jakoś nerwowo. Stojącą łatwiej minąć. Policja ich zatrzymała. Policaje machają lizakiem i coś głośno krzyczą. Zatem Gruzin się przyda....\nDogadaliśmy się z Wagranem, że za opłatą zawiezie nas dalej, za Hrazdan, do którego jechał. Jest już mocno po południu, a do naszego Hankavan jeszcze spory kawałek drogi. Jadąc boczną drogą za Hrazdanem, utwierdzamy się, że nasza decyzja była dobra - tu jakoś nic nie jeździ! Słabo byłoby liczyć na stopa, jak jedziemy pół godziny i nic nas nie minęło.. Przepraszam! Była jedna krowa! Ale też wyglądała na zabłąkaną. Wagran nigdy nie był w Hankavan. Coś słyszał kiedyś o tamtejszych źródłach i sanatoriach, ale ani on, ani jego znajomi/rodzina tam nie jeżdżą. Nasza droga wali w puste, stepowe góry. Wagran robi sie nieco nerwowy. Raz po raz pyta, czy my naprawdę wiemy gdzie jedziemy, czy nam się napewno nazwy wsi nie pomyliły i czy my mu napewno zapłacimy za benzynę tą umówiona sumę. Proponuję mu zapłatę z góry, co, nie wiedzieć czemu, powoduje u niego jeszcze większy niepokój. W końcu dojeżdżamy do jakiś zabudowań. Jest opuszczona fabryczka, dziwny, wysoki i chudy wieżowiec wśród głuchego stepu i kilka na wpół opuszczonych bloków. Wagran drżącymi rękoma wyciąga ze schowka GPS, długo w niego stuka, a po dłuższej chwili maszynka pokazuje białą plamę w miejscu gdzie planujemy dojechać Nasz kierowca twierdzi też, że teraz sobie przypomniał, że ktoś mu mówił, że na końcu tej doliny czai się zło i jest tam miejsce, do którego pod żadnym pozorem nie wolno jeździć - jeśli ci życie miłe. I on tam za skarby świata nie pojedzie, chce połowę umówionej kasy, tu nas wysadzi i spiedziela w podskokach z powrotem w stronę miłego i bezpiecznego miasta Hrazdan. I nigdy w życiu nie chce mieć nic więcej wspólnego z turystami Mam pewne podejrzenia, że od samego początku nie do końca mu grało to, że ja usiadłam na przednim siedzeniu, a toperz z tyłu. Jest w Armenii w zwyczaju, że kobiety, dzieci, kozy i świnie wozi się na tylnych siedzeniach. A tu buba się wpakowała na przednie - ze swoim głupim uśmiechem. Mnie jest tak wygodniej - bo to ja z tymi ludźmi rozmawiam, więc przekrzykiwanie silnika z tylnego siedzenia jest dosyć niedogodne. Poza tym wtedy kierowca często się do mnie odwraca, a ja jednak wole, żeby patrzył na drogę. Póki jechaliśmy normalną drogą, przez ludne i znane Wagranowi tereny - to jakoś to przełknął. Ale im bardziej wjeżdżamy w pustkę, im mniej rozumie nasze motywacje poszukiwania jakiś urojonych nibyźródeł, tym bardziej ten toperz na tylnym siedzeniu mu dolega. Kręci sie, ciągle zerka z niepokojem - to w lusterko na toperza, to przez okno na kolejne mijane ruiny, które nie są opatrzone banerami "witamy zagranicznych turystów". Naprawdę muszę stawać na głowie i wzbijać sie na wyżyny elokwencji aby przekonać Wagrana do dalszej jazdy. Że tam dalej NAPRAWDE są te nasze źródła. Nie mamy ochoty dymać ostatnich trzech czy 5 km asfaltem pod góre, tylko dlatego, że nasz kierowca ma jakieś manie prześladowcze. Kilka kilometrów dalej mijamy dość wypaśny hotel. Jego widok Wagrana nieco uspokaja. Tam się oczywiście zatrzymujemy i Wagran biegnie do ciecia, upewnić się czy aby turyści nie szykują na niego pułapki. Stróż przybytku potwierdza - jeszcze 500 metrów i są ciepłe źródła. Tak, turyści tam jeżdżą. Są termalne baseny, jest normalna wieś. Wagran oddycha z ulgą. Widać jak mu schodzi z twarzy napięcie. Znowu jest tym wesołym kolesiem, który nam opowiadał o tureckich tirach, przeklinał, machał rękami i śmiał się do rozpuku z własnych kawałów. Żegnamy się, płacimy, wyciągamy plecaki. Uffff... polscy turyści łapiący stopa pod Dilidżanem jednak nie zjedli swojego kierowcy, nie zakopali kości w rowie i nie wrócili do Polski zdobycznym autem na ormiańskich blachach! Cud!\nMy zapodajemy akcje "burżuj" i wybieramy basenik. Nie chce nam się przepychać z chmarą podrostków. Poza tym milej wleźć w ciepłą wode, a nie tylko się nią polewać. Od zawsze preferuje moczenie się w wannie, a nie modny ostatnimi czasy "szybki prysznic". Boksy basenikowe są przystosowane pod biesiady. W środku są stoliki, ławy i tak miejsce to wykorzystują wypoczywający tu Ormianie. Moczenie gnatów w ciepłych minerałach należy łączyć i przeplatać z napychaniem brzucha pysznościami, rozmową lub śpiewami z przyjaciółmi i raczeniem się trunkami rzecz jasna. My się póki co tylko odmaczamy. Miło! Zwłaszcza, że ostatni kontakt z bieżącą wodą mieliśmy 3 dni temu pod wodospadem w Lastiver, a z ciepłą wodą to hmmm.. jeszcze w Polsce!\nTeren wokół źródeł to dużo baraczków i rur. O tak! Miłośnik rur nie będzie tu zawiedziony!\nBardzo miły domeczek! I jest prąd w gniazdku (bo żarówka to świeci tylko ta na werandzie wiec mogę naładować bateryjki do aparatu. Lece już na ostatniej i trochę się bałam czy mi wystarczy na jutrzejszy wypad do tych stepowych ruin!\nŹródełko przy drodze. Z wmontowaną felgą chyba..\nŚpi się wybornie... Trochę tylko martwi przybierający na sile stukot deszczu, którego w środku nocy skądeś przywiało i równomiernym rytmem bębni w blaszany dach... Cóż... dobrze, że nie w namiot na górce..\nPostautor: buba » czwartek 05 gru 2019, 21:39\nPoranek ostatecznie nas utwierdza, że trzeba tu zostać, a pomysł z wyjazdem do Arzakan, obadaniem tamtejszych źródeł i noclegiem przy klasztorku nad wsią - poczeka na kolejny wyjazd w te strony. Przychodzi burza, pierze piorunami i tak leje, że weranda zaczyna przeciekać jak sito i musimy pośpiesznie ewakuować nasze, prawie już suche, pranie. Na wszelki wypadek pakujemy rzeczy w plecaki i nakładamy pokrowce - szlag wie czy domek za chwile też nie zacznie cieknąć. Wszystko na to wskazuje, że takiego oberwania chmury Armenia nie widziała przynajmniej od miesiąca!\nDeszcz przechodzi w grad. Burza nie odpuszcza, a gdzieś tak po upływie dwóch godzin przestaje padać. Chmury i pomruk grzmotów zostają już prawie do wieczora. No cóż - nie leje to idziemy zwiedzać okolice. Za pierwszym razem udaje się przejść jakieś 50 metrów i niebo znowu postanawia zrobić niespodziankę. Chowamy się więc w baraku, który jednocześnie jest kasą biletową dla ciepłych źródeł. Sierioża - opiekun baraczku, chętnie nas przygarnia. Opowiada nam kilka historyjek pomagających zrozumieć różne zawiłości okolicznych terenów, które potem przytoczę przy opisie konkretnych już miejsc. Między innymi dowiadujemy się, że ta, na oko ludna wieś, jest takową tylko przez okres letni. Wiele osób ma tu letnie domki, kupione albo częściej odziedziczone po rodzicach czy dziadkach. Na zimę Hankavan zamiera, a ludność zwiewa do Grecji, Rosji czy Erewania, gdzie jest cieplej i jest więcej miejsc pracy.\nKolejna przerwa w opadach jest dla nas szansą. Suniemy w stronę ruin, które wczoraj tak bardzo przestraszyły Wagrana - kierowcę, który nas tu przywiózł. Teraz już wiemy, że miejsce to się nazywa "Hankavan Osiedle" lub po prostu krócej "pasiołek" w odróżnieniu od "Hankavanu wsi". Tuptamy piechotą, drogą bardzo rzadko cos jedzie. Mijamy jedno sanatorium w remoncie oraz "Resort" zakupiony ponoć przez kolesia z Moskwy, który robi tu, za wielkim murem, SPA dla bogaczy.\nNa górce też stoi jakiś budynek, zapewne o równie sanatoryjnej przeszłości i niewiadomym dla nas stanie obecnym.\nDalej wkraczamy w tereny puste, nad rzeką jedynie stoją rozsiane biesiadne wiaty, które po dzisiejszych ulewach w połowie zalała rzeka.\nNagle wśród stepu wyrasta wieżowiec. Idzie się przez takie NIC i nagle bum! wieżowiec! samotny wieżowiec na niewielkim wzgórzu.\nWyglada jak ufo, które tu wylądowało przypadkiem (choć raczej nie ten kształt ) To dawne sanatorium, jeszcze z radzieckich czasów. 5 tysięcy kuracjuszy mogło się tu naraz cieszyć moczeniem dupki w ciepłych wodach. Obecnie jego status jest nieokreślony, tzn. nie do końca znany naszym rozmówcom - Sierioży z kasy źródlanej, Elenie - Greczynce z jutrzejszej marszrutki i Tigranowi, kolesiowi z wózeczkiem, który mieszka w blokach naprzeciw i właśnie go spotkaliśmy pod wieżowcem, na moście o bardzo ogromnych przęsłach. Wyboisty stary asfalt przegradza szlaban. Brak tabliczek czy jakiś innych informacji jakoby obiekt pełnił jakieś funkcje użyteczności publicznej. Wieżowiec po upadku Sajuza został ponoć podzielony - część apartamentów wykupiono na prywatne mieszkania, część nadal jest pod wynajem (ale gdzie, jak, u kogo i za ile - nie udaje się dowiedzieć) Część budynku wygląda na opuszczoną, acz byc może właściciela ma, tylko nie jest obecnie używane. Na szczycie powiewa ormiańską flaga. Chcieliśmy bardzo w tym miejscu legalnie zanocować. Teren jest strzeżony - jest budka z cieciem. Cieć niestety na nasz widok (gdy maszerujemy dziarsko mostem w stronę budki) gdziesik się chowa. Pozostaje tylko biegający po terenie pies (lub psy), z którymi wiem, że na bank się nie dogadamy na temat noclegu - więc zapodajemy odwrót. Pod hotelem nie stoją żadne auta, więc chyba nocujących nie ma zbyt wielu. Z tego co zdążyliśmy się wczoraj zorientować, przyjeżdżanie "do wód" stopem czy taksówką, nie jest tu zbytnio popularne\nNa jednym z balkonów jest grill. O długim kominie. Wygląda jakby sąsiad z góry protestował, kiedy mu dym na balkon leci - a ten dwa piętra wyżej juz nie\nDostrzegamy wrak autobusu leżący pod mostem. Jest na nim napis "sklep". Pewnie obwoźny spożywczak, który właśnie tu zakończył ostatnią ze swoich tras?\nNo i można się schronić w jego wnętrzach - a znowu zaczęło padać!\nI spod autobusu, i z drogi, widać kilka bloków przylepionych do skarpy. Dziwnie tak wyglądają samotne bloki w pustej dolinie, otoczonej bezkresem obłych, stepowych gór... Jakoś tak nierzeczywiście to się prezentuje. Jak jakaś fatamorgana...\nObecnie bloki są na wpół opuszczone. Czy te napisy sugerują, że część mieszkań jest na sprzedaż?\nNiegdyś mieszkali tu pracownicy do obsługi sanatorium giganta - ot hotele robotnicze z dawnych lat.\nSanatorium upadło i przeszło w stan nieokreślony. Robotnicy stracili robotę i rozjechali się po świecie. Puste mieszkania zasiedlili głównie uchodźcy z Karabachu. Kilka mieszkań zostało zasiedlone bardzo niedawno - przyjechały tu 3 rodziny z wioski Tawusz, położonej w północnej części Karabachu, tej, która najbardziej ucierpiała w czasie tzw. "wojny czterodniowej" w 2016 roku. Kuzyni ich ściągnęli - że jest dach nad głową, ściany, nikt nie strzela - a resztę to kumaty gospodarz sam ogarnie. Ponoć nikt tych mieszkań nie chce, nie potrzebuje, więc "dziki lokator" nie jest problemem. No i grunt, że tutaj (póki co) nie ma wojny.. Tigran, z którym gadamy na moście, jakoś tak podkreśla to "póki co", że sie z lekka zimno robi...\nZwraca też uwagę okratowanie okien. Nawet tych na drugiem piętrze? Czyżby jednak nie było tu zbyt bezpiecznie?\nNajwiekszym obecnym problemem w blokach jest brak ogrzewania. Kiedyś było, a jakże. Teraz o tych dawnych czasach przypomina rząd kaloryferów tworzących płot.\nKaloryfery nieraz mają też inne, pożyteczne zastosowania.\nA tu chyba płot ze starych łóżek!\nWspaniała jest według mnie ta lokalna umiejętność wykorzystywania starych, niepotrzebnych rzeczy i nadawania im nowego życia i wymiaru. Szkoda, że nie jest to trend ogólny i powszechny na całym świecie... Cóż... łatwiej utyskiwać, że śmieci za dużo...\nDrewno ułożone starannie na balkonie mówi, że jednak co piec to piec.. W blokach mieszkają również kozy, świnki i osiołki. Gdy przechodzimy przez środek osiedla świnki chowają się pod schodami. Ludzie jakoś mniej się boją wilgoci. Grupka mężczyzn przystanęła przy skrzynce elektrycznej i dłubie w niej różnistymi narzędziami. Iskry lecą jak przy spawaniu Rozumiem, że coś nie styka i wszyscy z bloku się zebrali aby naprawić awarie. Staramy się więc nie przeszkadzać - no bo pomóc to nie za bardzo umiemy..\nUśmiecha sie do nas kolorowa pszczółka!\nTabliczki sprzed lat zapewne co najmniej trzydziestu.\nKilkukrotnie mijają nas gruzawiki wypełnione po brzegi sianem.\nZwykle jednak można paradować środkiem szosy, bez obawy na rozjechanie. Tak... To jest właśnie to miejsce i ten widok, który wczoraj tak bardzo zaniepokoił Wagrana, gościa, z którym przyjechaliśmy tu z Dilidżanu.\nDalej jest jeszcze kotłownia, obsługująca sanatorium i bloki. Ona grzała te kaloryfery co teraz są płotem.. Kotłownia, jak można się domyśleć, również jest w ruinie.\nIdziemy ją pozwiedzać. W tym celu musimy przejść przez rzekę, która jest w wąwozie. Koryto okołorzeczne jest bardzo rozpaciane. Na moście i w w jego pobliżu nogi grzęzną po łydki w jakiejś mazi. Co to u licha jest? Jakby wleźć na dno jakiegoś wyschniętego jeziora!\nJak sie okazuje, nasze pierwsze skojarzenie i domysły okazują się być jak najbardziej prawdziwe. Niedaleko stąd jest tama. I zbiornik. I tutaj jest ogon tego zbiornika. I ten zbiornik jest napełniony gdzieś w 1/10. Bo ponoć coś jest z nim nie tak. I od lat deliberują - napełniać go do końca czy nie.. I raczej staje na "nie". Że niby coś nie wyszło, coś nie doszacowano. Nie wiadomo czy tama może strzelić czy jakieś inne problemy? Fakt jest taki, że przy tamie jest jezioro o niskim stanie wody, a dalej przechodzi ono w gliniaste bagno. I my właśnie z nim, z tym bagnem, nawiązujemy w tej chwili bliższą znajomość Widać jakieś budynki wystające z błota - chyba to pozostałości dawnych, przedzalewowych czasów.\nMielimy więc nogami glinę i staramy się ze wszystkich sił nie plasnąć kuprem w ten kisiel.\nW końcu docieramy do kotłowni. Budynek jest nieźle nafaszerowany różną maszynerią, kurde - u nas złomiarze pocięli by to i wywieźli w dwa dni. Tu na szczęście to tak nie działa i wszystko tkwi na swoich miejscach. Jest więc na czym zawiesić oko.\nSpokojne zwiedzanie przerywa dźwięk ujadającego psa. No tak.. Tutaj obok były bacówki. Jakiś bydlak ujada u wejścia do budynku, którym wleźliśmy. Ludzi ani widu ani słychu! Toż on nas teraz zeżre jak bum cyk cyk! Nawiewamy więc oknem z przeciwnej strony i ładujemy się w wąwóz stromym zboczem. Tak stromym, że pod toperzem się ono urywa i biedny toperz jedzie w dół wraz ze zwałami gliny hamując nosem. No i cała woda, przeznaczona do picia podczas wycieczki, idzie na doprowadzenia toperza do porządku. Coby nie straszył na szosie - bo a nuż akurat pojedzie jakiś Wagran - i oprócz ruin zobaczy potwora z bagien To by dopiero była panika!\nNo ale sukces! Żaden pasterski pies nas nie upalił!\nPotem, już z szosy, przyglądamy się bacówkom po drugiej stronie wąwozu. Jest tam kilka pasterskich osad, a psy tam biegają wielkości cieląt. Czy któryś z nich zainteresował się, że ktoś łazi po kotłowni? Fakt jest taki, że psa tylko słyszeliśmy, nie widzieliśmy ni ogona. Śmiejemy się, że może był tam megafon z nagranym ujadaniem - i to odstraszało wszystkich złomiarzy? Lepsze to niż płot, kolczatka czy kamery!\nPasterze siedzą na przyzbach, ćmoktaja fajeczki, kurki dziobią, a nad nimi wznoszą się obłe, łyse góry, po których szczytach wloką się ciężkie brzuchy burzowych chmur...\nPostautor: buba » środa 11 gru 2019, 12:45\nZwiedziwszy Hankavan Osiedle zawracamy i suniemy w stronę przeciwną. Mijamy nasz domek nad ciepłymi źródłami i idziemy zobaczyć gdzie za wsią kończy sie droga. Bo Hankavan jest ostatnią miejscowością w dolinie - dalej juz tylko jakiś wyboisty trakt pnie się na otaczające, płowe góry.\nPo wyjściu z wioski widoki są coraz ładniejsze.\nAsfalt w Hankavan jest wyjątkowo dobry, aż tak troche tu nie pasuje taka równa droga. Praktycznie nie ma dziur. Namierzyliśmy tylko jedną dziure - ale za to bardzo konkretną. Poszli widać na jakość, a nie na ilość Wlot ma nieduży - ale głębokość to chyba z półtora metra! Tu wreszcie widać, że pod drogą płynie wartki i miło szemrzący potoczek. Już wcześniej idąc szosą, zastanawialiśmy się - co to jest u licha za dziwny, bulgoczący dźwięk, wydobywający się niewiadomo skąd!\nMamy jeszcze jeden namiar na baseniki - bardziej przy końcu wsi. Nawet mapki z netu podrukowałam. Tylko, że tam jest coś dziwnego. Stoi jakby normalny blok, ale otoczony murem. Na wjeździe jest szlaban i budka ze strażnikiem. Brama zamknięta, a w budce siedzi jakiś kilkunastoletni chłopaczyna, z którym ni cholery nie mogę sie dogadać. Jedyne co z siebie wyrzuca (a dla nas jest zrozumiałe) to że "obóz", że "zamknięte" i że "nie wolno". Blok średnio wygląda na ośrodek wczasowy albo strzeżone osiedle dla bogaczy. Więzienie to też chyba nie jest - bo otaczający go mur jest za niski i bez kolczatek\nNa przyzbie siedzą babuszki, biegają stada niedużych dzieciaków, powiewa pranie, a na balkonach leżą pryzmy rzeczy sugerujące, że ludzie mieszkają tu dłuższy czas.\nPrzy wejściach do klatek schodowych stoją całe rzędy tajemniczych, białych worków. Worki stoją grzecznie, gęsiego, jakby się ustawiły w kolejkę.\nZ tyłu za blokiem widać jakby park, latarnie. Może kiedyś był tu ośrodek ze źródłami? Szlag wie...\nWięcej dowiadujemy się dopiero kolejnego dnia pod sklepem. Bloki za murem kiedyś były sanatorium. Od kilku lat teren ten kupili prywatni ludzie, ponoć związani z jakąś sektą. Przyjeżdzają tu na okres wiosenno - letni całymi rodzinami i zasiedlają bloki. Żyją we własnym sosie, nie utrzymują specjalnych kontaktów z resztą wsi. Nawet znajomość nazwy tego odłamu religijnego jest wśród miejscowych niespójna: "coś dnia siódmego" albo "jakieś pięćdziesiątniki". Znaczy - coś w nazwie było z liczbami Nie są ponoć agresywni, nie próbują w żaden sposób werbować do swojej grupy, do sklepu chodzą sporadycznie, raczej zakupy dowożą samochodem z Hrazdanu.\nAle teraz nie ma to znaczenia. Po dobroci nie wejdziemy na teren, więc musimy się zadowolić naszym jednym kompleksem ciepłych źródeł - a moja wydrukowana mapa, widać od 20 lat jest już nieaktualna\nZdawało by się, że na owych blokach miejscowość sie kończy. Jednak nie - nitka asfaltu idzie dalej. Wprawdzie jest on coraz bardziej wygryziony i porosły roślinnością (oraz węższy) ale wspina się w stronę porosłych gęstym kożuchem lasu górskich zboczy. Zwykle tej jakości stare drogi miały w zwyczaju dokądś prowadzić, więc tuptamy na rekonesans dalej. W dali, wśród zarosli, pojawiają sie budynki, jakby jakiegos dawnego ośrodka. Czynne to czy nie? W tych terenach nieraz ciężko to oszacować, póki nie zastukasz do drzwi. (w Tbilisi np. weszliśmy do czynnej fabryki, bo nam się z zewnątrz wydawało, że na bank jest opuszczona )\nMoże tu też jakieś źródło namierzymy??\nStan drogi coraz bardziej sugeruje, że ludzie jednak porzucili to miejsce. Przy drodze stoi opuszczony wagonik - jakby dawnej stróżówki. W środku łóżko, dywanik i święty obrazek. Na tej wysokości drogę przegradza mocno pordzewiały szlaban.\nPrzy szlabanie stoi też stara tablica, pewnie jakaś informacja z czasów działania ośrodka, ku któremu zmierzamy.\nDroga idzie dalej. Za wagonikiem - stróżówką okolice zaczyna wypełniać cisza. Dziwne wrażenie mamy po przekroczeniu szlabanu. Jakby ktoś wyłączył dźwięk. Wcześniej też hałasu nie było, ale w górach dźwięki się niosą. Tu zawył silnik samochodu gdzieś na podjeździe, tu jakieś dziecko nie dostało lizaka i rozdarło jape, tu szczękneła upadająca beczka, a trzask był ubogacony stekiem lokalnych przekleństw, tu ptak zakwilił, tu wiatr zawył w koronach drzew lub w obluzowanym kawałku eternitu. A tu nagle bęc! Cisza. Tłumaczymy to sobie zwężającą się doliną. Bo wiatr też ustaje. Powietrze staje się nieruchome, chłodne, ale jakby troche duszne.\nPotem jest zwalony w połowie most i jakby domowym sposobem pobieżnie naprawiony i uszczelniony gliną. W końcu busz roślinności tak zarasta wstęgę asfaltu, że człowiek musi się solidnie schylać, aby kolczaste krzewy nie zdzierały czapki i nie targały za włosy. Żadne auto chyba dawno tędy nie jechało... W końcu busz się przerzedza i wychodzimy na przestronny plac. Oczom ukazuje się ośrodek - ponoć obóz pionierów, gdzie dawniej wypoczywała radziecka młodzież.\nTutaj, po wyjściu z buszu, po raz pierwszy pojawia się nutka dziwnego niepokoju, póki co na tyle niewielka, że ją ignorujemy. Miejsce obiektywnie jest bardzo urokliwe i każdy miłośnik miejsc opuszczonych powinien być tym miejscem zachwycony. Ruiny sporej ilości budynków położone są na polanie otoczonej zboczami, porosłymi gęstym, liściastym lasem. Gdzieś daleko nad nimi majaczą połoninne łąki na szczytach gór. Nieco poniżej słychać szemrzący potok - ponoć mieli tu wodospad - którego nie znaleźliśmy... no bo zabrakło chęci do szukania ... Włazimy dalej, mijamy budynki, boisko, punkt sanitarny.\nBłyska wśród zarośli gwiazda na słupie, kiedys chyba była podświetlana? Skoro sterczą z niej kable?\nDaleko na skale jednego ze zboczy przyczaiło się dziewczę z dzbanem na ramieniu. Wyglada jakby nosiła wino spragnionym pionierom.\nBlaszane parasole z dawnych lat. Nieraz się ten typ spotyka - w poradzieckich bazach oddycha nad morzami i jeziorami, na przystankach autobusowych, a nieraz i na biesiadnym miejscu pod lokalnym sklepikiem.\nJakiś zatarty juz nieco malunek w jednym z korytarzy.\nKolejne budynki, kolejne placyki z popękanego już nieco asfaltu.\nZa budynkami - łączka. Równo, trawka, miejsce ciche, spokojne, otoczone przyrodą. Sielanka?\nTak sobie myślę - idealne miejsce na biwak! I natychmiast na samą tą myśl robi mi się nieprzyjemnie - kurde! za żadne skarby! No właśnie... Bo z tym miejscem jest cos nie tak.. Nie wiemy co.. Ale to odczucie narasta.. Stopniowo... Staramy się je odsunąć od siebie, zignorować, wyśmiać.. Nie udaje się.. Wszystkie budynki są otwarte.. Ale póki co nie weszliśmy do żadnego.. Dlaczego? Dlaczego dziś rano ładowaliśmy się ochoczo w stronę wieżowca sanatorium, do klatek bloków, do kotłowni, błotnistego wąwozu, wraku autobusu...i ani nam na myśl nie przyszło, aby z czegoś zrezygnować, w jakąś dziurę nie zajrzeć.. Tu jest inaczej.. Od delikatnej niechęci i zaniepokojenia po wyjściu z krzaków, do wyraźnego wewnętrznego krzyku: "spierdalaj stąd! natychmiast!" To chyba trzecie takie miejsce z Armenii Po Zvaravanku i wąwozie pod mostem w Erewaniu. Z tym, że w erewańskim wąwozie niepokój i chęć ewakuacji był zupełnie realny - narkomanie, dziwne typy, tajemniczy pożar wielkiej rury, gdzie rozważaliśmy czy to zaraz wszystko nie wybuchnie.. Tak... W Erewaniu wiem co nam nie grało... Natomiast dwa pozostałe miejsca są kwestią jakiś irracjonalnych uprzedzeń. Nadmienię tylko, że tu potrzeba szybkiej zmiany lokacji jest chyba dziesięciokrotnie silniejsza niż w Zvaravanku - gdzie po prostu nie mieliśmy ochoty zostawać na biwak i na noc..\nOstatnie miejsce jakie zwiedziliśmy w bazie pionierów..\nToperz początkowo chce iść jeszcze na kolejny mostek, skąd dochodzi szum potoku, ale ja za cholerę nie chce tu zostawać ani minuty dłużej. Na dodatek jeszcze w tej chwili właśnie sobie coś przypomniałam.. Co? Ano słowa Wagrana, który nas tu przywiózł. Który się bał i nie chciał jechać dalej i szukać z nami ciepłych źródeł - bo mu się przypomniało, że "jacyś ludzie mówili, że na końcu tej doliny czai się zło i tam się pod żadnym pozorem nie jeździ". Nieuzasadnione były strachy Wagrana. Ani "pasiołek" pełen ruin, ani wieś Hankavan, ani źródła, nie stanowiły żadnego zagrożenia i są bardzo przyjaznymi miejscami. Ale one nie leżały na końcu doliny. Na końcu doliny jesteśmy teraz my. Droga nie idzie nigdzie dalej, kończy się pionierskim placem. Wokół tylko zbocza gór. Tutaj jest zdecydowanie koniec owej doliny..\nSzybkim krokiem zawracamy. Miałoby się ochotę biec, ale jakoś mam poczucie, że lepiej tego nie robić, że biegnąc mogę się bardziej rzucać w oczy. Coraz silniejsze wrażenie ciężkiego wzroku na plecach. I to wzroku skrajnie nieprzyjaznego oraz zdumionego i wkurwionego naszą tu obecnością. Wręcz jakby na tych plecach był juz nie tylko czyjś wzrok ale oddech. Jakby coś się do nas zbliżało. Oczy dookoła głowy wprawdzie niczego nie dostrzegają. Ale na tym etapie dopada nas prawie pewność, że nie jesteśmy w tej chwili tu sami. Jednocześnie po raz pierwszy chyba w życiu mam poczucie jakby ktoś celował do mnie z kałacha.\nŚcienny Krecik zdaje sie być posrany jeszcze bardziej ode mnie... Może on wie?? On tutejszy..\nZ radością zagłębiamy się w kolczaste krzaki targające za włosy i ubranie. A tak na nie klęliśmy jeszcze pół godziny temu. Teraz bym chętnie uściskała każdy z tych krzaczyn, że nas osłania swoimi splątanym buszem gałęzi. Pionierski obóz zostaje za nami, razem z niewyjaśnioną zagadką naszych irracjonalnych lęków... Pełny spokój ducha odzyskujemy dopiero po przekroczeniu zardzewiałego szlabanu.\nCo złego siedziało w górskich ruinach za Hankavanem na zawsze pozostanie dla nas tajemnicą... Na szczęście..\nUłaziliśmy się dziś po tych asfaltach. Nogi włażą nam w tyłek bardziej niż po górskich wycieczkach w poprzednie dni. Z radością więc wskakujemy ponownie do ciepłego źródła, dziś dodatkowo z butelką wina w dłoni - jak nakazuje tutejszy zwyczaj i czynią zawsze miejscowi. Woda jest mętna, aromatyczna i taka cieplutka. Znów zaczyna lać. Przez niepełny dach deszcz spływa w gorące baseniki. Woda na styku ciepłego i zimnego paruje, buchają kłęby. Grzmi.. Jakaś rosyjska rodzinka w sąsiednim baseniku puściła mocne dicho i chyba zabawa się rozkręca, bo panie śpiewają już razem z artystą z głośnika, słychać, że każda z nich stara się być głosem prowadzącym. Cykady tak drą ryja, że zagłuszają nawet ten bumboks. Woda szumi.. Deszcz dudni w falistą blachę dachów, pioruny walą w góry otaczające dolinę Hankavanu... Ja pierdziele.. jakie to szczęście, że my tu teraz możemy być.. Że nic nas nie zeżarło w tej cholernej bazie pionierów...\nP.S. O bazę pionierów pytałam kilkunastu, jak nie kilkudziesięciu ludzi w okolicy. Już się na mnie dziwnie patrzyli - o co mi właściwie chodzi? Czy ja ją może chce kupić? Może podobnie jak ten koleś z Moskwy - ona też planuje tu zrobić SPA dla bogaczy? Pytałam przy źródłach, w knajpie, w sklepie, na przystanku, zaczepiałam ludzi na szosie czy w marszrutce do Hrazdanu.. Prawie z każdym napotkanym w Hankavan człowiekiem próbowałam zagaić ten temat. Wszyscy wiedzieli, że "baza pionierów tam jest". I od lat nie działa. Że ponoć kupiła ją jakaś prywatna osoba, ale nic tam nie robi, a nawet nie odwiedza tego miejsca. Nikt jednak z zaczepionych osób nie był na terenie bazy od wielu lat. Ponoć wynieść stamtąd już nie ma co - miejsce zostało rozszabrowane z cennych rzeczy już w latach 90 tych. Biesiadki i dogodne miejsca na ognisko, imprezę i upicie się z kumplami - są ciut wcześniej, jeszcze przed szlabanem. Wygodniejsze - bo z wiatami, ławeczkami, grillami i dogodnym, legalnym dojazdem. Droga w góry, wykorzystywana przez terenówki, traktory czy pasterzy - odbija z asfaltu chwile przed biesiadkami. Po kiego diabła więc leźć dalej? To jest ślepy zaułek. Teraz też uświadamiam sobie, że w obozie pionierów ściany nie były zmalowane sprejami, nie widziałam ani jednego śladu po ognisku. Śmieci również nie było...\nPostautor: buba » piątek 13 gru 2019, 19:21\nDo marszrutki wsiada też Wadik. Miał facet farta, że akurat wysiadał (ugotowany chyba na twardo) chłopak - zakuty w skórzaną kurtkę. Inaczej by się kierowca nie zatrzymał. Wadik od razu przysiada się do Greczynki, tzn. siada jej mężowi na kolanach. Nie, to to nie przenośnia - w marszrutce jest na prawdę ciasno. Każdy ma coś na kolanach. Elena ma kwiatek doniczkowy, ja mam dwoje Ormianiąt, toperz ma nasze dwa plecaki, tak ułożone, że mu nawet głowa nie wystaje. A ten pan miał puste kolana, więc sam się prosił Wadik przedstawia się jako "dziecko szczęścia". I będzie się to stwierdzenie przewijać w jego opowieści kilkakrotnie, przez co podchodzimy do niego i jego opowieści z pewną rezerwą. Wadik też pochodzi z Hankavanu, tu minęło jego dzieciństwo, ale sporą część życia spędził bardzo daleko stąd. Po studiach otworzyła się przed nim możliwość pracy na Sachalinie - w Nieftiegorsku. Dalej wyjechać się juz chyba nie dało... Kilkanaście lat Wadik był cenionym specjalistą do spraw wydobycia ropy, nafty, gazu, czy co tam wyciągali z ziemi w sachalińskim przemyśle. Ale potem przyszły lata 90-te i pojawiły się problemy wcześniej zupełnie nieznane. Pojawił się lęk przed terroryzmem, pojawiły sie podziały, których wcześniej nie było. Przez kilkanaście lat w pracy nikt nie dostrzegał i nie pamiętał o tym, że Wadik jest z Kaukazu i ma ciemną gębę. A teraz na nic były zapewnienia, że nie każdy o tej urodzie to czeczeński terrorysta, chcący sie rozerwać ładunkiem. Nie pomagało tłumaczenie, że on Ormianin, że Armenia to najstarszy kraj chrześcijański. Kaukaziec = bandyta lub/i niebezpieczny element wywrotowy. Na początku objawiało się to tylko odsunięciem się kilku znajomych, czy cichnięciem rozmów w korytarzu. Potem odsuwano Wadika od bardziej odpowiedzialnych zajęć i projektów. Ostatecznie w 94 roku został zwolniony. Pod pretekstem jakiś redukcji i zmian, ale ponoć głównie chodziło o to, aby odpowiedzialne stanowiska zajmowały osoby bez podejrzeń. Wadik więc został bez pracy, z równie bezrobotną żoną i czworgiem dzieci. I w terenach mu obcych, które nagle stały się nieprzyjazne. "Co było robić? Wyjechałem, wróciłem do Armenii. Do rodziców, do Hankavan. Tak, tak... Jestem dzieckiem szczęścia...". W Armenii też nie było raju w latach 90 tych, wojna w Karabachu, ogólny rozpiździel po upadku Sajuza. Ale przynajmniej wśród swoich. Przynajmniej nikt nie patrzył jak na terrorystę. "Tak... Na Sachalinie żyliśmy na poziomie, trzypokojowe mieszkanie, dobra praca, dobra kasa, czyste miasto, blisko szkoły, przedszkola. Tu wylądowaliśmy w jednopokojowej komunałce w Erewaniu, a ja zostałem taksówkarzem. Tak.. Jestem dzieckiem szczęścia.." Słucham tak sobie tych jego opowieści i nie wiem czy on tak gada przez przekorę, czy próbuje sam siebie przekonać? czy ma we łbie coś pomieszane, czy może taki patriotyczny zapał go ogarnął?? Ormianie czasem tak mają - jak przyjdzie do rozmów o ojczyźnie czy religii. Ale czy to ten przypadek? Pytam więc już wprost Wadika - o co chodzi? Czemu takie wielkie szczęście go spotkało, bo musiał nie ze swojej winy opuścić miejsce, gdzie żyło mu się lepiej? Wadik się uśmiecha. "Bóg widać o mnie pamięta. Bóg widać kocha Ormian, bo wie, że jesteśmy dobrymi ludźmi. Ja cie przeproszę, ale muszę juz wysiadać.." Już w drzwiach Wadik się odwraca i patrzy w moje, na tym etapie chyba okrągłe ze zdziwienia, oczy. "Nie jestem religijnym oszołomem czy ormiańskim nacjonalistą, za którego mnie teraz masz. Masz internet? Wpisz sobie Nieftiegorsk, Sachalin. Może zrozumiesz, że spotkałaś w marszrutce dziecko szczęścia".\nMarszrutka mija wieś Meghradzor - co wykorzystuję jako dobry moment na podjęcie tematu tunelu. Pambakski tunel przebija się pod masywem górskim i ma ponad 8 km długości. W latach 90- tych zawieszono ruch pasażerski na tej trasie tzn. Dilidżan - Hrazdan. Ponoć względy ekonomiczne + uszkodzenie tunelu. Zatem jest tunel, gdzie nie jeżdżą już pociągi? Przed wyjazdem pojawił mi się w głowie szatański plan. Z okolic Dilidżanu, z Fioletowa wbijać w tunel i po przedreptaniu 8 km w ciemnościach wyjść tu, w Meghradzor - i być tym samym już blisko kolejnego celu wycieczki czyli Hankavanu. Plan okazał się szatański, radosny, ale niezbyt realny. Zebrane informacje pokazywały, że chyba jednak się nie da.. Nie dotarłam ani do jednej osoby, relacji czy zdjęcia, gdzie komuś udałoby się sforsować tunel czy ba! nawet do niego zajrzeć. Jedyne zdjęcie tunelu tzn. jego wlotu to zdjęcie z wikipedii. Żadnych zdjęć z wnętrza tunelu... Chłopak z internetowego filmiku (https://www.youtube.com/watch?v=JYW-xEi_iXc), planujący podobna trasę odbił się od posterunku strażnika od strony Meghradzor. Ponoć obecnie tunel jest używany jedynie na cele wojskowe i sporadycznie przejeżdżają nim pociągi towarowe. Ponoć decydują o tym względy bezpieczeństwa - na jadący pociąg sypie się grad kamień ze stropu - co wagonom nie przeszkadza, a pieszy mógłby być mniej zadowolony dostając takowym kamieniem w łeb. Stąd też straż - aby nikt tam nie wlazł. Wytłumaczenie niby logiczne, ale nieco kaprawe.. Armenia zdaje się być krajem bardzo wolnym pod tym względem, gdzie władza i służby mało starają się bronić obywatela czy turystę przed nim samym i zapewniać mu wyimaginowane bezpieczeństwo, nieraz wbrew jego woli. To nie te klimaty...\nW rozmowach z miejscowymi wychodzi, że tunel jest bardziej obrośnięty legendami niż mogłoby się wydawać. Wszyscy wiedzą o jego istnieniu, lubią o nim rozmawiać, ale nikt nie był w środku od lat. (ktoś tam jechał pociągiem jeszcze za Sajuza). Ktoś opowiada, że jego ojciec widział na własne oczy jak wjechał tam pociąg z 50 wagonów, a wyjechała tylko lokomotywa. Wagony przepadły jak kamień w wodę. (hmmm... czyli jednak "Zloty Pociąg" nie jest schowany pod Wałbrzychem! Inny koleś opowiada, że rosyjskie wojsko trzyma tam rakiety nuklearne na wypadek wojny z Iranem lub Turcją. Zarzeka się, że jego kolega mierzył tam tło licznikiem i wyszło podwyższone. Ktoś inny z końca marszrutki krzyczy, że to brednie i teorie spiskowe. Bo przecież tunel już dawno kupili Hindusi, rozbudowali boczne korytarze i wydobywają tam złoty piasek, który wywożą do Indii. Kilka lat temu w tunelu przepadło bez wieści dwóch chłopców. Ponoć mówili kumplom, że tam idą. Nie znaleziono ich żywych. Ciał również nie.. Ktoś nagle zaczyna uciszać wesołą gromadę. "Nie macie o czym gadać? Jaki tunel? Trzeba wam kłopotów? Jak turyści się nudzą i chcą poznać piękno Armenii to niech sobie jadą na "Wings od Tatev" A może to nie turyści? Ciekawe czego tu szukają, że rozpytują o głupoty. Lepiej od takich się trzymać z daleka!"\nA to tama zbiornika. Tego nie do końca napełnionego, w którego błotnistym dnie mieliśmy okazję grzęznąć wczoraj przy dawnej kotłowni\nPostautor: buba » niedziela 15 gru 2019, 17:29\nNa powłóczenie się po Hrazdanie mamy kilka godzin. Smutny dziś dzień - wieczorem mamy samolot powrotny… Tak to szybko zleciało… Ech... jeszcze z miesiąc by się przydał, aby odwiedzić wszystkie zaplanowane miejsca! (a znając nasze planowanie to by i tak się okazało za mało )\nNie wiem czy jest dziś jakieś święto, ale wszędzie na ulicach, podwórkach, w bramach - oprawiają świnie czy inne tam barany. Zwykle taki proces wygląda w ten sposób, że tuszka sobie wisi, a skórę zdziera z niej jedna osoba. A dziesięciu kumpli patrzy i komentuje. W żadnym z miejsc (a było ich chyba z 10) nie widziałam, żeby dwie lub kilka osób pracowało razem przy jednym zwierzu. Oj będą szaszłyki!!!!! Wegetarian prosimy o zamknięcie oczu!\nRaz po raz wychodzimy na zupełne opłotki. Miasto chyba nie jest duże i raz po raz nagle się kończy osiedlem garaży i porzuconymi w stepie wrakami aut. A może po prostu my mamy jakiś szósty zmysł i wmontowany GPS z funkcją “wyjdź z miasta”?? Tak to trochę wygląda\nDość długo siedzimy na ławce przed lotniskiem. W środku jest obrzydliwie - duszno i paskudnie. Bardzo nie lubię lotnisk… A co najgorsze - dworce autobusowe i kolejowe, niegdyś fajne, teraz coraz bardziej zaczynają się do lotnisk upodabniać


W naszej galaktyce zlokalizowano mikrofalową "mgłę" nieznanego pochodzenia | zmianynaziemi.pl\nautor: admin ( 2012-02-15 16:34 )\nDane z sondy Planck - ESA\nEuropejska sonda zdobyła nowe obrazy Drogi Mlecznej, potwierdzając obecność tajemniczego całunu mgły mikrofalowej wokół jądra galaktyki. Nikt nie wie, jakie jest źródło tego promieniowania.\nSondę kosmiczna Planck wystrzelono w 2009 roku. Jednym z jej celów było potwierdzenie tego, co wcześniej odkryła NASA, czyli obecności kosmicznego promieniowania mikrofalowego tła, tak zwanego CMB (Cosmic Microwave Background). Zrozumienie struktury CMB to otwarcie możliwości pojęcia tego, jakie warunki panowały we wszechświecie po hipotetycznym Wielkim Wybuchu.\nPomiary z wykorzystaniem Plancka potwierdziły istnienie mgły mikrofalowej. Dane te powinny również pomóc naukowcom w stworzeniu bardziej szczegółowego planu kosmosu, dodają naukowcy.\n"Zdjęcia pokazują nam dwa interesujące aspekty galaktyki, w której żyjemy, „ powiedział Krzysztof Górski, naukowiec projektu Plancka z NASA Jet Propulsion Laboratory i jednocześnie Uniwersytetu Warszawskiego „Pokazują one mgłę wokół centrum Galaktyki i obłok zimnego gazu w miejscu, w którym nigdy go nie widziano."\nMikrofale pochodzą z okolic centrum Galaktyki, a wyglądają jak forma energii nazywana promieniowaniem synchrotronowym, które występuje podczas przejścia elektronów przez pola magnetyczne.\nJuż zaoferował kilka wyjaśnień dla tego fenomenu, w tym galaktyczny wiatr, dużą ilość wybuchów supernowych i anihilację cząstek ciemnej materii. Kompletne dane z sondy Planck będą analizowane w 2013 roku.\nSelect ratingGive W naszej galaktyce zlokalizowano mikrofalową "mgłę" nieznanego pochodzenia 1/5Give W naszej galaktyce zlokalizowano mikrofalową "mgłę" nieznanego pochodzenia 2/5Give W naszej galaktyce zlokalizowano mikrofalową "mgłę" nieznanego pochodzenia 3/5Give W naszej galaktyce zlokalizowano mikrofalową "mgłę" nieznanego pochodzenia 4/5Give W naszej galaktyce zlokalizowano mikrofalową "mgłę" nieznanego pochodzenia 5/5\nautor: Osafin ( 2012-02-17 14:03 )\npoczatek wyladowania - jet z\nautor: heretyk (anonim) ( 2012-02-16 16:20 )\npoczatek wyladowania - jet z centrum\nautor: lamia (anonim) ( 2012-02-16 14:19 )\ntutaj jest także o tym mowa\na tutaj ezoterycznie http://www.przebudzeniduchowo.fora.pl/rok-2012,42/fala-energii-photon-belt,420.html\nBEZ KITU MOI DRODZY...\nautor: DRZEJLOWSKI (anonim) ( 2012-02-17 01:38 )\nBEZ KITU MOI DRODZY... ŻADNEGO PRZEBUDZENIA NIE BĘDZIE., chyba, że w NWOrederhttp://www.youtube.com/watch?v=YH14bPcbolU&feature=BFa&list=PL264DA7F74FA0373D&lf=results_main\namerykanie sami siebie ładują\nautor: obudzony (anonim) ( 2012-02-15 20:57 )\namerykanie sami siebie ładują w konia myślałem ze to mądrzejszy naród ale byłem w błędzie rozwalą nam ziemie walczą z całym światem harfem nas usmażą co to za dziwaki brak słów\nAmerykanie jako naród?\nautor: Neshi777 ( 2012-02-16 10:08 )\nAmerykanie jako naród? PRzepraszam bardzo ale Oni są takimi samymi ludźmi jak i my. A co my jako naród zrobiliśmy gdy chcieli wysłać naszych żołnieży z misją pokojową do Iraku? Ilu ludzi tak naprawde zgodziło się na to? A teraz ilu ludzi ze zgadzających się na to miało faktyczną wiedzę na temat co się dzieje (wyłączając elitę rządzących) to jeden z wielu przykładów ... społeczeństwo jest manipulowane w takiej skali, że mózg się lasuje. Wszelkie niepokoje społeczne na tle kulturowym, narodowościowym, religijnym itp to wszystko narzedzia w sprawnych rękach puppet masterów. Jeśli nie zrozumiemy tego to dalej będziemy grać w tę grę... i żeby była jasność nie ja do tego doszłem ...conajwyżej zweryfikowałem przy wykrozystaniu dostepnej mi wiedzy i doświadczenia. Do teog wystarczy odpowiendnio poszperać w necie i odpowiednie założenia. Cieszy mnie za to, że na ta stronę zaglądają ludzie mający jeszcze mało styczności z dalszymi warstwami tego światowego Scamu. tzn oceniający dane zjawisko w mniejszej skali. Sam też jestem świadom, że możliwe że na końcu może się okazać, że moja widza i przypuszczenia są mało warte. np (że Ci naprawdę źli ludzie do góry zmuszeni są tak postępować a nie inaczej aby dać ludziom możliwość uczenia się na błędach i przebudzenia. Doswiadczenie jest najlepszą do tego drogą chociaż z innej perspektywy okrutną) Wszelkie komentarze mile widziane ;)Wiecej miłości i światła w życiu\n...nie używa się\nautor: dyplomata (anonim) ( 2012-02-15 20:16 )\n...nie używa się sformułowania "czarna dziura" - to jest politycznie niepoprawne ! bardziej odpowiednie będzie: "afroamerykanka" !\nautor: eli (anonim) ( 2012-03-23 15:22 )\nautor: olaola (anonim) ( 2012-02-16 18:41 )\njeżeli nałożycie to zdjęcie\nautor: Andrzej1 (anonim) ( 2012-02-15 19:04 )\njeżeli nałożycie to zdjęcie na kulę, to wyjdą dwa stożki. To pasuje do teorii pola torsyjnego, teorii Dan Wintera, (http://www.goldenmean.info/selforganization/), Nassima Haramein-a, w końcu jakieś prawdziwe zdjęcie z NASA, bez przeróbek:)


Szkolenie omawiające wybrane, praktyczne aspekty testów penetracyjnych – na przykładzie audytu bezpieczeństwa aplikacji webowych. Seminarium przedstawia praktyczne ataki na systemy IT – w warstwie aplikacyjnej.\nSzkolenie odbywa się w formule BYOL (bring your own laptop). Uczestnicy będą mieli dostęp do większości prezentowanych aplikacji. Dodatkowo każdy z uczestników otrzyma jednomiesięczną licencję oprogramowania Burp Suite Professional.\nLiczba uczestników szkolenia jest limitowana.\nCałość szkolenia skupia się na wybranych, niezwykle niebezpiecznych klasach podatności: SQL injection, XSS (cross site scripting), XSRF (cross site request forgery). Poza powyższymi, pokazane i omówione zostaną przykłady:


Kazimierzowski Uniwersytet Trzeciego Wieku świętuje 14-lecie - bydgoszcz24.pl\nKazimierzowski Uniwersytet Trzeciego Wieku świętuje 14-lecie\n15:50, 09.06.2021 | i\nKazimierzowski Uniwersytet Trzeciego Wieku w Bydgoszczy ma 14 lat. Jubileuszowa impreza odbyła się w samo południe w środę 9 czerwca w Ogrodzie Botanicznym UKW.\nW samo południe w Ogrodzie Botanicznym UKW kilkudziesięciu słuchaczy Kazimierzowskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Bydgoszczy spotkało się, by świętować 14-lecie działalności senioralnego uniwersytetu. Uniwersytet to nie tylko wykłady dla seniorów z interesujących ich przedmiotów, ale również wycieczki i spotkania towarzyskie. Uniwersytecka wspólnota seniorów pozwoliła wielu z nich przetrwać trudny czas lockdownu. Seniorzy studenci nie dali zamknąć się w domach, a ich częstym miejscem spotkań był myślęciński park, gdzie nabierali sił duchowych i fizycznych.\nPodczas spotkania sprzymierzeńcom i osobom z uniwersytetem współpracującym wręczone zostały statuetki "Przyjaciel KUTW". Szczególnie uhonorowany słowem i oklaskami został poseł Lewicy Jan Szopiński, którego Bożena Sałacińska, przewodnicząca Rady Słuchaczy KUTW określiła jako wyjątkowego gościa i "naszego człowieka".\nTo chyba?08:11, 10.06.2021\nnajaktywniejszy UTW ,bo ten niby wojewódzki a faktycznie Całbeckiego, chyba już padł? 08:11, 10.06.2021\nWygląda na to, że jest to UTW marksistowsko-leninowski, czyli WUML - bis.\nPowodzenia w dalszej indoktrynacji staruszków ! 08:40, 10.06.2021\nTen uniwersytet jest w sam raz dla naszego Hetziga. Wiek odpowiedni, poziom naukowy również. Spotka tam z pewnością wielu dawnych kolegów z ZMS. Powspominają stare, dobre czasy, pożałują utraconego czerwonego raju, złożą hołd lenny byłej działaczce enerdowskiego Komsomołu Angeli Merkel, uczczą pamięć Marxa i Engelsa - filozofów także niemieckich. 11:46, 10.06.2021\nStenowi to chyba?14:20, 10.06.2021\nw dalszym ciągu najbardziej imponuje UTW na Ulubionym Miejscu Konfidentów ,gdzie prym wiodą osoby pokroju tego tow.rektora A. Tretyna??....Ojciec – funkcjonariusz UB i strażnik obozu pracy w Mielęcinie, w którym torturowano więźniów. Dwaj bracia – funkcjonariusze więziennictwa. Kolejni – jeden zarejestrowany jako TW wojskowej bezpieki, drugi – funkcjonariusz Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych. Siostra jako licealistka wstąpiła do ORMO – to najbliższa rodzina prof. Andrzeja Tretyna, który sam był w PZPR. Z kolei jego teść pełnił kierownicze funkcje w KW PZPR w Łomży. „Gazeta Polska” opisała wiele rodowodów establishmentu III RP, ale czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy. O rektorze Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika, prof. Andrzeju Tretynie, mówiła cała Polska kilka miesięcy temu, gdy zawiesił on wykładowcę tej uczelni, wybitnego pedagoga, profesora zwyczajnego Aleksandra Nalaskowskiego. Powodem nie była jego działalność naukowa, lecz felieton (!) opublikowany w tygodniku „Sieci” na temat marszów równości i ideologii LGBT.Usta rektora pełne „godności”, „szacunku” i „praw człowieka”.... 14:20, 10.06.2021


DLC Humankind: Cultures of Africa - start przedsprzedaży | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 11 stycznia 2022, 20:52\nRuszyła przedsprzedaż pierwszego dodatku do Humankind. Cultures of Africa zadebiutuje jeszcze w styczniu tego roku.\nHumankind jeszcze w tym miesiącu otrzyma swój pierwszy dodatek. DLC o nazwie Cultures of Africa zadebiutuje 20 stycznia. Pojawiła się już karta gry na platformie Steam, gdzie możemy przeczytać o nadciągających nowościach i złożyć zamówienie przedpremierowe. Rozszerzenie zaoferuje graczom sześć dodatkowych kultur, pięć cudów świata, siedem ludów niezależnych oraz 15 wydarzeń fabularnych.\nWśród nowych kultur znajdziemy m.in. nastawione na ekspansję Bantu, które pozwala szybko zająć duży obszar na wczesnym etapie gry. Garamantowie z kolei mogą pozyskiwać żywność z jałowych terenów, a wyspecjalizowane w handlu Suahili jest w stanie lepiej wykorzystać wybrzeża.\nKażda z sześciu kultur dostępna będzie w konkretnej epoce:\nEpoka 6 – Nigeryjczycy (agraryzm)\nNowe cuda obejmują Kilimandżaro, Wodospady Wiktorii, Zuma Rock, Natron oraz Wielki Meczet w Dżenne. Nie podano natomiast szczegółów na temat dodatkowych ludów niezależnych oraz wydarzeń fabularnych. Humankind: Cultures of Africa wyceniono na 37,99 zł. Jeżeli zdecydujecie się zakupić DLC w przedsprzedaży, możecie liczyć na lekką obniżkę bazowej ceny.\ngrygry strategiczne Sega DLC i dodatki zapowiedź (gry) strategie 4X strategie turowe Amplitude Studios PC


Pies wywęszył narkotyki – ws-24.pl\n1100 porcji amfetaminy i marihuany zarekwirowali w trakcie wspólnej akcji funkcjonariusze izby celnej i policji. „Nosa” miał pies szkolony do wykrywania narkotyków.\nBiały proszek i zielony susz znaleziono w Świebodzicach, w mieszkaniu należącym do 23-latka z Wałbrzycha. Policjanci i funkcjonariusze izby celnej z Wrocławia z wyszkolonym psem złożyli odwiedziny w lokalu w ubiegłym tygodniu. Pomoc czworonoga okazała się bezcenna. – Wstępne badanie na testerze potwierdziły, że zabezpieczone substancje są narkotykami. Materiał został jednak jeszcze wysłany do specjalistycznego laboratorium – mówi Katarzyna Czepil, rzeczniczka prasowa Komendy Powiatowej Policji w Świdnicy.\n23-latek przyznał się do posiadania narkotyków. Zeznał, że nabył je we Wrocławiu i planował wykorzystać na własny użytek. Policjanci sądzą jednak, że taka ilość może świadczyć, że towar miał trafić do handlu.\nZa posiadanie narkotyków grozi do 3, a gdy przedmiotem przestępstwa jest ich znaczna ilość do 10 lat pozbawienia wolności. Natomiast handel narkotykami zagrożony jest karą do 8 lat pozbawienia wolności.


Dzisiaj jest: 06.08.2020 Osób on-line: 4 Strona główna | Forum | Reklama | Kontakt\nNa Pride Park doszło do małej sensacji. Gospodarze, którzy jeszcze niedawno temu ulegli w koszmarnym stylu 0:6 Liverpoolowi, pokonali murowanego faworyta spotkania - Newcastle United. To jednocześnie pierwsze zwycięstwo "Baranów" i pierwsza porażka "Srok" w tym sezonie.\nZwycięstwo gospodarzom zapewnił przepięknym uderzeniem w 38. minucie Szkot Kenny Miller. Były napastnik Celticu przejął piłkę po długim wykopie bramkarza Stevena Bywatera i strzałem z woleja w prawy górny róg zupełnie zaskoczył stojącego na trzecim metrze Steve'a Harpera.\nW pierwszej połowie mecz był wyrównany. Najlepszą szansę dla Newcastle zmarnował czeski obrońca David Rozehnal. Po przerwie uderzali już głównie zawodnicy Derby. Dwóch dogodnych sytuacji nie wykorzystał Stephen Pearson.\nFani Newcastle mogą być szczególnie rozgoryczeni po tym meczu. Nie dość, że ich piłkarze grając w kiepskim stylu zostali pokonani przez drużynę powszechnie uważaną za najgorszą w całej historii Premier League, to spadli na dziesiątą lokatę w tabeli - gdyby wygrali poniedziałkowy mecz, awansowaliby do czołowej czwórki. Na domiar złego wielkiej formy nie pokazał Michael Owen, który kapitalnie grał w dwóch ostatnich meczach kadry, zdobywając trzy gole. Tym razem reprezentacyjny napastnik był niewidoczny i został zmieniony w 55. minucie.\nDla Derby było to jednak dosłownie odbicie się od ligowego dna. Dzięki wygranej "Barany" opuściły zajmowaną od początku sezonu ostatnią lokatę w tabeli, wyprzedzając Bolton.\nWynik poniedziałkowego spotkania nie miał żadnego znaczenia dla układu czołówki tabeli. Prowadzi nadal Arsenal z 13 punktami, za nim plasują się Manchester City (12), Liverpool i Manchester United (po 11).\nLiczba zapisanych osób: 16683


CZYNNIKI PIERWSZE: Roderyk - Celtia. Utwory Wybrane\nCZYNNIKI PIERWSZE: Roderyk – Celtia. Utwory Wybrane\nChwilę temu Roderyk wydali album długogrający będący zwieńczeniem artystycznej dekady. Sprawdźcie, co o Celtii. Utworach Wybranych mówi Mariusz Rodziewicz.\n„Kerry Polka – Celtia”\nBył taki czas, gdy graliśmy koncerty z dudziarzem Michałem Podleśnym. Pewnego dnia Michał zagrał kilka nowych nut, skocznych, szybkich, charakterystycznych dla muzyki celtyckiej. Zapytałem: „Co grasz?”, a Michał odpowiedział: „ Żadne wesele na Zielonej Wyspie nie odbędzie się bez tego utworu”.\n„Kerry Polka -Celtia” to połączenie utworów tradycyjnych –„Kerry Polka” i „The Rattlin Bog”. Wyszedłem z założenia, że jeśli już mamy aranżować utwór tradycyjny, to niech to wybrzmi inaczej… Dlatego dodałem tu orientalnie brzmiący flet.\nUtwór powstał na starych torach kolejowych niedaleko miejscowości Międzyrzecz. Wpadała mi do głowy pewna melodia, którą zacząłem nucić, zagrałem ją na prostym altowym flecie barokowym, który miałem pod ręką. Po powrocie do Wrocławia dograłem partię mandoliny. Po czterech latach zmieniłem aranżację, dodając perkusję i gitarę basową. Za gitarę elektroakustyczną odpowiedzialny był Tomasz Tomasik, który pięknie wpasował się w klimat utworu, idealnie pasujące solo skrzypiec Agnieszki Bączkowskiej nawiązało dialog z fletem altowym. „Alcedo Truvera” nabrało innego, bardziej folkrockowego wymiaru.\nTo utwór w konwencji bliskowschodniego folku. Pomysł „Mistrza Łuku” powstał na próbie – Tomek na gitarze, a ja na flecie stworzyliśmy kompozycję, która brzmi trochę tak jakby drwal piłował wielką balę drewna gdzieś w odległej w czasie chatce (śmiech) W utworze pojawia się również element wokalny – charakterystyczne „ sensei”, czyli ten który naucza -Nauczyciel… W tym przypadku Mistrz łuczników.\nZawsze interesowały mnie kultury starożytne. Któregoś wieczoru obejrzałem film „Agora” .To jeden z tych obrazów kina, które zostawiają po sobie spory kłębek przemyśleń – historia Hypatii żyjącej w latach 370-415 w Aleksandrii, poruszająca, barwna, intrygująca, w końcu dramatyczna. Wstałem rano, wziąłem do ręki gitarę dwunastostrunową i przeniosłem na akordy to wszystko, co kłębiło mi się głowie i nie dawało spokojnie spać.\nSkomponowałem wstępną formę utworu- wówczas Roderyk działał jako duet – nagrałem mandoliny, gitary, flety, później zarejestrowaliśmy fantastyczne bębny Macieja Klima, djembę Łukasza Kłosa i na koniec melancholijne, niskie, orientalnie brzmiące skrzypce Agnieszki Bączkowskiej.\nCała historia zakończyła się w studiu przy Zemskiej we Wrocławiu. Niewiele z tego pamiętam…może dlatego, że miałem wtedy 39 stopni gorączki.\n„Komnaty Króla Aleksandra”\n„Dawno temu w Międzyrzeczu” chodziłem po pokoju i grałem w kółko tę samą melodię na wysłużonym flecie sopranowym. Pod ręką był jeszcze altowy – stąd transpozycja i zmiana tonacji w drugiej części utworu, co dało kompozycji więcej przestrzeni i energii… Przyznam, dorzuciłem jeszcze walczyk w refrenie, żeby nogi się „nie nudziły”.\nNiech dźwięki utworu zaprowadzą nas właśnie tam, gdzie wino lało się strumieniami, a w toaletach nie było kolorowych czasopism, gdzie plotki o niegdysiejszych celebrytach rozsiewali wędrowni bardowie… Jednym słowem… „Komnaty Króla Aleksandra”!\n„W karczmie Krasnoluda Zentara”\n„Wymęczony długą drogą i przesiąknięty deszczem wędrowiec, zapomniany przez świat i ludzi, próbuje znaleźć schronienie. Niedaleko wielkiej katedry odkrywa małą karczmę – siedlisko lokalnych trubadurów, emerytowanych rycerzy i zagubionych dam lekkich obyczajów”… W takim miejscu zaczyna się historia utworu – prostego w formie, nieprzekombinowanego muzycznego obrazu. Tam właśnie chcemy przenieść słuchacza, który ma sobie zadać pytanie: „Jaki klimat panował w starodawnej karczmie tuż po północy…?”.\nZarys utworu powstał w 2011 r. w małym pokoju na poddaszu. Zorganizowałem wówczas „roboczą pracownię dźwięku”. Przy pomocy tamburynu, bębna szamańskiego i wysłużonej gitary dwunastostrunowej zarysowała się kompozycja, która na stałe weszła do repertuaru koncertowego.\nRozbudowany utwór z orientalną otoczką, zaśpiewany w wymyślonym „ łacinopodobnym” języku, pierwotnie bez rozbudowanego sola na perkusji. Solo to pojawiło się w chwili dołączenia do zespołu Dawida Leszczyka, którego mocne bębny nadały kompozycji unikatowej dynamiki. (Czy uwierzycie, że perkusista Dawid mieszka na ulicy Perkusyjnej…?!)\nNa końcu doszedł olbrzymi gong i rozbudowane solo instrumentów.\nAmaranda jest zdecydowanie bardzo mocnym akcentem na całym albumie.\nTYTUŁ: Celtia. Utwory Wybrane\nWYDANE: 15 czerwca 2018\n2018Czynniki pierwszePiotr StrzemiecznyRoderyk


Domek letniskowy DROZD, Hajnówka - Oferta nr192506 - Oferteo.pl\nDomek letniskowy DROZD, Hajnówka\nProjekt domku letniskowego Drozd zadowoli najbardziej wymagających odbiorców. Już z zewnątrz widać, że jest to produkt klasy premium. Dwustronny taras, duże i liczne szklenia oraz bryła łącząca tradycję drewna z nowoczesnością. Wewnątrz wita nas pokaźny przedpokój prowadzący do otwartego salonu z aneksem kuchennym. Piętro zarezerwowane jest dla dwóch przestronnych sypialni.\n•\tocieplenie podłogi\n•\tocieplenie ścian\n•\tocieplenie dachu\nWykonamy płytę fundamentową, wszystkie potrzebne instalacje, wykończenia, szambo,\nRodzaj budynku: dom jednorodzinny Zakres zlecenia: stan "pod klucz" - z całkowitym wykończeniem Powierzchnia domu: 36-100m² Materiał na dach: blacha Budynek podpiwniczony: nie Projekt: Klient jeszcze nie wybrał Rodzaj dachu: dwuspadowy Poddasze użytkowe: nie Zgłoszenie budowy: Klient nie...\nRodzaj budynku: Dom z bali Zakres zlecenia: stan deweloperski - z instalacjami Powierzchnia domu: 36-100m² Materiał na dach: Drewno Budynek podpiwniczony: nie Projekt: indywidualny Rodzaj dachu: dwuspadowy Poddasze użytkowe: tak Zgłoszenie budowy: Klient posiada...\nRodzaj budynku: dom jednorodzinny Zakres zlecenia: stan surowy zamknięty - z oknami i dachem Powierzchnia domu: 36-100m² Materiał na dach: blachodachówka Budynek podpiwniczony: nie Projekt: Klient jeszcze nie wybrał Rodzaj dachu: dwuspadowy Poddasze użytkowe: tak Zgłoszenie budowy: formalności są...\nRodzaj budynku: dom jednorodzinny Zakres zlecenia: stan surowy otwarty - bez okien i dachu Powierzchnia domu: 36-100m² Materiał na dach: blachodachówka Budynek podpiwniczony: nie Projekt: rytowo dw 9 Rodzaj dachu:...\nRodzaj budynku: dom jednorodzinny Zakres zlecenia: stan deweloperski - z instalacjami Powierzchnia domu: 45m² Materiał na dach: blachodachówka Budynek podpiwniczony: nie Projekt: indywidualny Rodzaj dachu: dwuspadowy Poddasze użytkowe: tak Zgłoszenie budowy: Klient...\nZapytanie o budowę domu z bali, SSZ, 101-150m², Łódź\nPotrzebna firma do budowy domu z bali, "pod klucz", 101-150m², Mircze\nZapytanie o budowę domu z bali, "pod klucz", 101-150m², Małogoskie\nSzukam firmy do budowy domu z bali, "pod klucz", 101-150m², Zawadzkie\nRodzaj budynku: dom jednorodzinny Zakres zlecenia: stan "pod klucz" - z całkowitym wykończeniem Powierzchnia domu: 101-150m² Materiał na dach: dachówka cementowa Budynek podpiwniczony: nie Projekt: Klient jeszcze nie wybrał Rodzaj dachu: wielospadowy Poddasze użytkowe: tak Zgłoszenie budowy: Klient nie posiada działki Zlecenie od: osoby...\nZlecę budowę domu z bali, "pod klucz", 301-500m², Dobczyce\nRodzaj budynku: dom jednorodzinny Zakres zlecenia: stan "pod klucz" - z całkowitym wykończeniem Powierzchnia domu: 301-500m² Materiał na dach: dachówka ceramiczna Budynek podpiwniczony: tak Projekt:...\nPrzedmiotem oferty jest budowa domu z bala prostokątnego w wersji letniskowej lub całorocznej pod projekt wskazany przez inwestora w stanie surowym otwartym,zamkniętym a także pod klucz wraz z transportem i montażem na terenie całego kraju. Gwarantujemy solidne wykonanie,konkurencyjne ceny i...\nDOMY OD GOODWOOD HOUSE -LUKSUS MĘDRCÓW Jesteśmy nowoczesną firmą budowlaną, oferującą domy z FIŃSKICH BALI KLEJONYCH. Zaletą fińskiego drewna klejonego jest wysoka wytrzymałość na nacisk oraz odporność na biokorozję i ogień. Finlandia jest ojczyzną drewna klejonego dlatego podstawowym założeniem naszej firmy jest korzystanie z budulca najwyższej...\nDomy z bali i płazów, całoroczne, letniskowe w stylu góralskim oraz wg. indywidualnych projektów. Karczmy, zajazdy, pensjonaty, skanseny, ośrodki letniskowe, grille. Więźby dachowe z pokryciem.Kompleksowe...\nOd 15 lat specjalizujemy się w budowie domów z pełnego bala, altan i innych Pracujemy tylko ręcznymi narzędziami i na naturalnych izolacjach, zależnie od projektu proces budowy może nam zająć ok 1 do 2 miesięcy a po zakończeniu stanu surowego rekomendujemy kilkumiesięczną tzw przerwę technologiczną. Udzielamy pisemnej gwarancji, wystawiamy...\nOdnawiamy wszelkie elewacje drewniane domów z bali, szkieletowych,obkładanych drewnem oraz wiat, altan, garaży itd. Szlifowanie i dwukrotna...\nGłównym kierunkiem działalności naszej firmy jest budowa domów z bali, domów o konstrukcji szkieletowej (kanadyjskiej) oraz innych obiektów drewnianych. Cały proces produkcji odbywa się na terenie naszego zakładu. Drewno jest sezonowane i...\nOferuję kompletny materiał na dom letniskowy "Dom Baby Jagi". Widoczny na wizualizacji. W cenie 29000zł brutto klient otrzymuje: 1. Bale ze świerku górskiego, "smrek", bal toczony średnicy 20cm. Według specyfikacji, z zamkami, docięte na wymiar. Tylko do montażu. 2. Belki stropowe, 10x20cm, czterostronne strugane - 8szt x 6m. 3. Deska na...\n1.Fundament: po stronie inwestora 2.Ściany zewnętrzne z bali drewnianych (sosna, świerk) , heblowanych, suszonych, łączonych „na dwa obce pióra”, dodatkowo doszczelnianych specjalnym filcem pomiędzy piórami,...


wrzesień 2016 - Deon24\nFederalne Biuro Śledcze wykryło próby włamań do systemu wyborczego. W kilkunastu stanach stwierdzono nieautoryzowane wejścia na witryny rejestracji wyborców. Jednym z dwóch stanów gdzie doszło do...\nPrzedstawiciele miasta Chicago ponownie rozpoczęli konkurs na najpiękniejszą choinkę, która stanie w centrum. Iglaste drzewo ma po raz drugi ozdobić Millenium Park. Aby zostać wybranym, należy...\nMonica Bellucci to włoska aktorka i modelka. Urodziła się 30 września 1964 roku w Citta di Castello na północy Włoch. W 1984 roku ukończyła Liceum w...\nW cieniu wizyty Donalda Trumpa, Hillary Clinton pojawiła się w czwartek w Chicago na zamkniętym wiecu wyborczym. Nieobecność kamer i dziennikarzy wzbudziła podejrzenie mediów. Była pierwsza...\nRodzina dwóch sióstr z Chicago domaga się odpowiedzi w sprawie tajemniczego zaginięcia i śmierci na Seszelach. Kobiety przebywały na afrykańskiej tropikalnej wyspie na wakacjach. Jak na...


sowlbiska – Specjalny Ośrodek Wychowawczy w Łbiskach\n25\tcze\t2022\nsowlbiskaZ życia OśrodkaWakacje\nCzas rozpocząć upragnione wakacje, z niecierpliwością czekaliśmy na tę chwilę. Życzymy udanego, bezpiecznego wypoczynku i wspaniałych przygód!\nsowlbiskaImprezy, Teatr, Wydarzenia, Z życia OśrodkaKoziołek Matołek, Przedstawienie, scena, Zakończenie roku szkolnego\nPo długiej przerwie ruszamy z nowym przedstawieniem. Nasza łbiskowa scena znów tętni teatralnym życiem! Wszyscy aktorzy z zapałem przystąpili do pracy i prób, aby dzisiaj zaprezentować się w nowej odsłonie, we wspaniałych strojach i na tle bajkowych dekoracji oraz przy dźwiękach wyjątkowej oprawy słowno-muzycznej. Na scenie wystąpił sympatyczny i lubiany przez wszystkich Koziołek Matołek. Wspólnie…\nSPOTKANIE PODSUMOWUJĄCE MIESIĄC MAJ\nsowlbiskaBez kategorii, WydarzeniaKrólowa Polski\nPodczas spotkania poznaliśmy legendy i historię obrazu Matki Bożej Częstochowskiej oraz Jasnej Góry. Odbyła się też prezentacja prac grupowych, obrazków Czarnej Madonny, które każda grupa wykonała inną techniką. Słuchaliśmy, uczyliśmy się i śpiewaliśmy pieśni do Królowej Polski rozwijając postawę uwielbienia i miłości do Maryi. Jasnogórska Pani dziękujemy, że jesteś z nami.\nsowlbiskaUroczystości, WydarzeniaDzień dziecka\nZ okazji Dnia Dziecka życzymy Wam wszystkiego najlepszego i samych radosnych chwil!\nsowlbiskaImprezy, WycieczkiDzień dziecka\nW GOŚCIŃCU WIECHA w Kawęczynie odbyły się obchody Dnia Dziecka dla wszystkich wychowanków naszego Ośrodka. Gospodarz w stroju ludowym przywitał nas chlebem i solą oraz zaprosił do chaty na pyszne bułeczki z herbatą. Było bardzo nastrojowo siedzieć w dawnych ławach i podziwiać pięknie pomalowane ściany – ozdobione ludowymi pracami. Następnie ruszyliśmy aby zwiedzać wiejską piekarnię, gdzie…\nDziękujemy Kochanym Mamom, że jesteście! Wszystkiego Najlepszego, dużo Łask Bożych, opieki Matki Bożej na każdy dzień.\nsowlbiskaPrezentacje i warsztaty, Z życia OśrodkaBajki, Biblioteka\nSpotkanie inspirowane baśniową literaturą Hansa Christiana Andersena. We wtorek 26 maja przenieśliśmy się w świat baśni. Wykonując zadania (układanie puzzli, rozwiązywanie rebusów…) przypomnieliśmy sobie popularne i te mniej znane tytuły baśni. Ukoronowaniem zadań było obejrzenie wybranego w drodze losowania filmu familijnego. Na zakończenie spotkania pani Magdalena – bibliotekarka z Biblioteki Publicznej w Jazgarzewie wręczyła dyplomy i upominki laureatom,…\nsowlbiskaTeatr, WycieczkiTeatr Syrena\nPrzedstawienie „Kot w butach” w Teatrze Syrena Wizyty w teatrze są dla nas zawsze ciekawe i pełne inspiracji. Tym razem z wielką przyjemnością skorzystaliśmy z zaproszenia do Teatru Syrena w Warszawie. Z zainteresowaniem zwiedziliśmy gmach Teatru, po czym obejrzeliśmy piękne przedstawienie na podstawie baśni, którą dobrze znamy. Przedstawienie zachwyciło nas pięknymi strojami i muzyką. „Kot…\nW ramach edukacji społecznej wybraliśmy się na żywą lekcję obywatelską do siedziby Sejmu RP. Po dopełnieniu procedur otrzymaliśmy przepustki i pod opieką Pani Przewodnik udaliśmy się do gmachu Sejmu. Z zainteresowaniem zwiedzaliśmy miejsca, które do tej pory znaliśmy z ekranu telewizora. To była interesująca lekcja, a my poczuliśmy się odpowiedzialnymi obywatelami. Jadąc do Warszawy i…\nsowlbiskaPrezentacje i warsztaty, Wycieczkiwarsztaty plastyczne\nWychowankowie, którzy zainteresowani byli ekspresją plastyczną, w innej niż codzienna formie, wybrali się do Centrum Kultury w Piasecznie na WARSZTATY PLASTYCZNE. Podczas zajęć Uczestnicy stworzyli ekotorbę ręcznie malowaną na płótnie. Wskazówki Pani Joanny prowadzącej warsztaty oraz nasza inwencja twórcza zaowocowały pięknymi wytworami, którymi obdarujemy naszych bliskich. Udział w warsztatach poprzedziliśmy spacerem oraz wizytą w lodziarni


Moje makijaże i nie tylko...: Pierre Arthes\nAutor: Cleo80 o 14:12\ngratuluję, ciekawy zestaw :)\nA ja mam do Cb pytanko, miałaś kiedyś bloga na bloxie, mogłabyś mi powiedzieć jak dodać tą wtyczkę sieć znajomych google tam? Bo nie wiem :<\nCleo80 22 stycznia 2012 14:23\nTutaj się logujesz i podążasz za wskazówkami. Na końcu generujesz kod html, który wklejasz w ustawieniach bocznej szpalty na bloxie.\nAnonimowy 22 stycznia 2012 14:27\nLipps Inc 22 stycznia 2012 15:28\nJa miałam kiedyś puder tej firmy. Miał okropny zapach przez co nigdy więcej nie skusiłam się na żaden ich kosmetyk.\nJa niestety nie znam tych kosmetyków. Nawet ich nie widziałam w stacjonarnej drogerii.\nsauria80 22 stycznia 2012 17:26\nnic z tej firmy nie miała, ale gdzieś już o niej słyszałam ;)\nmonica 23 stycznia 2012 02:44\nmam obecnie lakier do paznokci z tej formy i schnie tak syzbko jak żaden inny, po rpsotu byłam w sozku paznokcie pomalowałam a zaraz już były idelanie suche:)) róż wyglada super:)\nOne_LoVe 23 stycznia 2012 11:23\no ciekawe pozycje wybrałaś. :)


Artykuły | zdrowy projekt by marta\nW miniony weekend podczas IV Narodowego Kongresu w Warszawie została przedstawiona nowa Piramida Żywienia zaproponowana przez ekspertów IŻŻ (Instytutu Żywienia i Żywności). Piramida dotyczy dzieci i młodzieży w wieku od 4 do 18 lat ale jak zaznaczyli eksperci z IŻŻ podczas kongresu zalecenia odnoszą się […]\nDlaczego mamy problem z utratą zbędnych kilogramów?\nWraz z nowym rokiem szybki post o problemach z utratą wagi… Dlaczego nie udaje nam się zrzucić nadmiernych kilogramów? Przyczyn może być wiele… ↪ZA DUŻO JEDZENIA dobowy bilans energetyczny jest bardzo ważny! najprościej mówiąc jeśli jemy więcej niż nasz organizm potrzebuje nadmiar zostaje zmagazynowany w […]\nWiedzieliście, że podobno cukier po alkoholu i papierosach jest najczęściej przyjmowaną szkodliwą używką, która wyniszcza nasz organizm fizycznie jak i psychicznie? Opinii i badań na ten temat jest wiele ale nie da się zaprzeczyć, że wielu z nas nie wyobraża sobie życia bez słodyczy zastępując […]