Aleja bzów - Aleksandra Tyl - Opinia książki\nKsiążka Aleja bzów - Aleksandra Tyl - Opinia książki\nOpinia użytkownika asymaka\nData wydania: 2011-02-22\nDodał/a opinię: Anna Grzyb\nOcena: 4.88 (16 głosów) 4.88 16\nTytuł książki mimowolnie kojarzy mi się z moją ukochaną Anią Shirley. Widzę to miejsce zasypane przecudnie pachnącym kwieciem, szczególnie intensywnie chciałabym poczuć ten zapach teraz, gdy za oknem jest tak szaro, smutno, bezbarwnie...\nPoznajemy główną bohaterkę, Izę, która mieszka w Warszawie i pracuje jako dziennikarka. Mieszkanie wynajmuje z przyjaciółką, która nie pytając nikogo o zdanie, pod wpływem impulsu rzuca wszystko, w tym narzeczonego i wyjeżdża za granicę, by wreszcie pożyć! Niejedna kobieta o tym marzy, ale albo nie ma na to środków, albo brak jej odwagi... A Joanna po prostu wyjeżdża! Za to Iza zostaje sama, nie ma się komu wyżalić, wypłakać w rękaw, nagle wszystkie problemy urastają do rangi katastrof, przynajmniej ona tak to widzi w czarnych barwach. Okazuje się szybko, że jej kłopoty to nic w porównaniu ze zmartwieniami jej sąsiadki, która jest samotną matką z chorym dzieckiem, potrzebującą ogromnych pieniędzy na operację. Zawsze powtarzam, że choroba dziecka to najgorsze, co może być na tym świecie, takie maleństwo jest niewinne, bezbronne, a rodzic patrzy na jego cierpienie i z drżeniem serca myśli, czy zdąży zebrać potrzebną kwotę.\nCieszę się niebywale, że autorka poruszyła ten temat, choć jest bardzo smutny, chociaż ludzie wolą odwracać głowy, zamiast pomóc, przesłać przysłowiową złotówkę, a prędzej pomoże ten, który sam ma niewiele. Nawet jeśli nie mamy, to może przekażemy ten 1% podatku, przecież na tym nic a nic nie tracimy, a zyskać możemy tak wiele... ŻYCIE.\n"Aleja bzów" opowiada o dziewczynie, która opiekuje się babcią, jeździ do niej w sobotę, robi jej zakupy. Niestety miejsce, w którym mieszka babcia kupił jakiś mężczyzna i ma zamiar przekształcić pałacyk w hotel, a lokatorzy mają się po prostu wyprowadzić. Nie jest ważne, gdzie będą mieszkać, nieistotne jest również to, że niektórzy, jak babcia Izy i ona sama także mają z tym miejscem związane wspomnienia, Iza świetnie się tu bawiła za swoich dziecięcych lat, a tytułowe bzy są jej ukochanymi...\nHistoria opowiedziana w tej książce nie jest jednak tak jednoznaczna, jak się wydaje, a ci, których uważaliśmy za niezbyt sympatycznych mogą pokazać nam się z jak najlepszej jednak strony... Polecam, a sama z niecierpliwością sięgam po kontynuację "Alei bzów", a więc po "Szczęście pachnie bzem". Czy życie naszej bohaterki się zmieni? Czy wreszcie będzie się cieszyć swoim szczęściem? Czy odnajdzie w pracy to, czego szuka? Najgorsze jest to, że ktoś ukradł jej marzenia sprzed nosa... to ona miała kupić ten pałac, to miał być jej hotel, jej miejsce na ziemi...\nI najlepszy moich zdaniem fragment:\n"Miłość powinna się zdarzyć, a nie być uczuciem, o które na siłę zabiegamy."\n"Czasem się zastanawiam, jak to jest, że ludzie, w gruncie rzeczy będąc niedaleko siebie, znajdują się dopiero na drugim końcu świata."\nKup książkę Aleja bzów\nLife is brutal Aleja bzów to niezwykła opowieść o dość przeciętnej dziewczynie. Pewnego wieczoru poznajemy Izabelę, która w drodze powrotnej z poszukiwań materiałów do wywiadu odwiedza ukochaną babcię. Chwilę po opuszczeniu jej mieszkania ma miejsce wypadek. Iza potrąca wilczura. Spanikowana, nie wie, co począć, jednak w końcu decyduje, że zabierze psinę z drogi i zawiezie ją do weterynarza. Pies nie jest jednak bezpański i Izabeli dość szybko udaje się ustalić, kim jest jego właściciel. Przez pewniej jednak czas nie jest w stanie oddać swego podopiecznego. Gdy przychodzi moment pożegnania, Szeryf jest już jej najlepszym przyjacielem. Tym bardziej straszny jest fakt, iż jego prawowity właściciel jest gburem, który postanowił wyeksmitować babcię naszej bohaterki ze starego pałacyku. To, jak potoczy się sprawa eksmisji, czemu ma do niej dojść i w końcu - kim jest Wiktor, dowiecie się, czytając książkę Aleksandry Tyl. Powieść wciąga od pierwszych stron i nie pozwala czytelnikowi oderwać się od lektury choćby po to, by przygotować herbatę. Napisana jest niezwykle przystępnym językiem, bez zbędnych ubarwień i upiększeń tekstu. Mimo licznych przeszkód stawianych na drodze Izy, w końcu uśmiecha się do niej szczęście. Do tego okazuje się, że los spłatał jej figla, że nie wszystko złoto, co się świeci i nie każdy problem jest w rzeczywistości problemem. Postawy ludzi, w kręgu których ...\nRomans pod brzozami Stare domy - pałace, kamienice mają swój niepowtarzalny czar i urok, a ich mury pełne są niesamowitych historii, wydarzeń i opowieści. W takich wnętrzach zwyczajna noc może zmienić się w noc pełną przygód. Da się usłyszeć szepty wiekowych przedmiotów, płaczliwe dźwięki murów, przypominające jęk cierpiącego oraz wesołe buszowanie korników w drewnianych meblach. W takim właśnie domu, pełnym tajemnic, zakamarków, ale i ciepła oraz miłości spędziła dzieciństwo Iza Wieniawska. Bohaterka niezwykle urokliwej powieści „Aleja Bzów” Aleksandry Tyl, zabierze nas ze sobą do Skotnik, gdzie w wiejskim pałacu, do którego wiedzie romantyczna Aleja Bzów, mieszka jej babcia.Niestety weekendowe wizyty Izy u ukochanej staruszki niedługo się skończą. Pewien nadęty karierowicz i gbur (jak o nim mówią w okolicy) kupił zabytkowy budynek, a teraz planuje przekształcić go w hotel. Lokatorzy pałacu muszą się oczywiście wyprowadzić, a jak wiadomo, starych drzew się nie przesadza. Eksmisja babci nie jest niestety jedynym problemem dziewczyny, choć oczywiście przysparza jej wielu trosk. Właśnie wyjechała jej ukochana przyjaciółka, z którą dzieliła się nie tylko sekretami, ale i czynszem za mieszkanie, a w pracy atmosfera robi się nie do zniesienia. Trwa bowiem bezpardonowa walka o stanowisko szefa działu magazynu społeczno-kulturalnego ...\nOpinie o książce - Aleja bzów\nPrzeczytane:2015-07-06, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 ksiązki 2015,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) To moja ulubiona tematyka. Przeciętna dziewczyna, dziennikarka spotyka na swojej drodze bogatego faceta, którego z góry ocenia jako buc nie liczącego się z innymi. Kupuje on dworek w którym mieszka jej ukochana babcia. Babcia jak i inni mieszkańcy muszą opuścić posiadłość aby nowy właściciel mógł przekształcić go na hotel. Dopiero splot wielu wydarzeń skutkuje tym że Iza zmienia całkowicie zdanie o Wiktorze, a nawet coś więcej... Super lekka powieść.Warto przeczytać.\nPrzeczytane:2014-03-11, Ocena: 5, Przeczytałem, 52 książki 2014,\nPonieważ Aleksandrę Tyl cenię za debiutancką powieść „Miłość wyczytana z nut" , chciałam dowiedzieć się jak rozwinął się jej warsztat pisarski i czy zachowała umiejętność głębokiego wzruszania czytelników.\nJak się okazało, jest to kolejna historia wykorzystująca mój ulubiony schemat rodem z „Dumy i Uprzedzenia" o parze ludzi, którzy na początku zapałali do siebie wzajemną antypatią. Izabela jest początkującą dziennikarka w piśmie o kulturze "OKO" i większość czasu zajmują jej starania o awans, gdyż podobno odchodzi jeden z redaktorów, a szef szuka kogoś na dyrektora działu. O tę ciepłą posadkę toczy podjazdową wojnę z Martą, obłudną i nieszczerą koleżanką która za wszelką cenę chce zdobyć to stanowisko. Na dodatek Iza dowiaduje się , że babcię i jej przyjaciółkę chce eksmitować nowy ( i podobno bufonowaty) właściciel pałacu, w którym od kilkudziesięciu lat staruszki mieszkały. Pierwsze spotkanie z Morawskim nie należy do udanych, Iza potrąciła bowiem jego psa i postanawia się nieborakiem zająć. Nadaje mu też imię Szeryf. Po tygodniu czułej opieki oddaje pieska wściekłemu i stęsknionemu właścicielowi, co trochę ociepla stosunki między nimi. Iza czuje się nieszczęśliwa, matkę ma daleko bo w Szwecji, a życie korporacyjne wyciska z niej entuzjazm i radość życia. Wtedy pojawia się Monika, sąsiadka, której mała córeczka Oliwka jest ciężko chora. Choć tyle je dzieli, kobiety zaprzyjaźniają się ze sobą.\nMonika wprowadza więcej optymizmu i radości do życia Izy, zaś ta angażuje swoje pismo w sponsoring gdyż Oliwce pomóc może jedynie kosztowna operacja w Stanach. Zbliżają się święta, a Morawski zaczyna się coraz mocniej interesować Izą, nawet przyjmuje od niej wigilijny poczęstunek. Oczywiście wiadomo w jakim kierunku zmierza ich znajomość, choć pojawienie się w babcinej wiosce dawnego przyjaciela i ukochanego Izy, Krzysztofa, świeżo po powrocie ze Stanów wprowadzi niemało zamieszania w życiu uczuciowym bohaterki. Krzysztof to po prawdzie tutejszy pan Wickham, o równie niegodziwych intencjach co oryginał. Perypetie z szukaniem nowego lokum dla babci, wspieranie Moniki i nieuchronny wątek romansowy dostarczają sporą dawkę pozytywnej energii i rozrywki. nawet takie stresujące wydarzenia jak wizyta japońskiej delegacji stanowi okazję do śmiechu, gdyż Marta pięknie podłożyła Izie świnię, doradzając jej najlepszy poczęstunek dla gości, który okazał się niewypałem . Myślę, że powieść ma sporo uroku, można zakochać się w dzielnej Monice i Oliwce, a polubić romansujących zakochanych. Gwarantowana spora dawka wzruszeń i zachwyty nad pięknym językiem powieści. Uważam, że Aleksandra Tyl śpiewająco wywiązała się ze swoich zobowiązań względem czytelników. Polecam wszystkim romantykom i wielbicielom "Dumy i Uprzedzenia" dla oczywistych analogii.\nPrzeczytane:2014-09-11, Ocena: 4, Przeczytałam, 52 książki - 2014, Lit. polska, Lit. współczesna, Wypożyczone z biblioteki,\nPiękna okładka, która kojarzy się z wolnością relaksem i beztroską zdecydowanie przyciąga uwagę, aby zajrzeć do środka i zapoznać się z treścią. Autorką książki jest Aleksandra Tyl - humanistka, optymistka, romantyczka. Twierdzi, że gdy skończyła 30 lat jej licznik czasu się popsuł i nie zamierza go naprawiać. W wolnych chwilach maluje akrylami na płótnie. Dotychczas wydała 3 powieści obyczajowe.\nIzabela Wieniawska pracuje, jako dziennikarka w tygodniku kulturalnym. Bohaterka mieszka wraz z przyjaciółką Joanną w Warszawie. Marzeniem kobiety jest spotkanie prawdziwej miłości oraz przeprowadzka do własnego M, które się już buduje. Jej rodzice po rozwodzie poszli w swoje strony, a jedyną bliską osobą jest mieszkającą pod stolicą babcia. Iza ciężko pracuje, jako osoba ambitna dąży do upragnionego awansu, ale stażystka Marta nie ułatwia jej tego, robiąc wszystko by to ją wybrano. Na bohaterkę zaczyna spadać lawina problemów, bowiem jej przyjaciółka się wyprowadza, a dworek położony przy tytułowej Alei bzów, który zamieszkuje babcia zostaje wystawiony na sprzedaż. Iza angażuje się także w pomoc Monice, która samotnie wychowuje chore dziecko. W natłoku piętrzących się wydarzeń i absorbowaniem w sprawy innych, Iza nie zauważa, że szczęście zaczyna witać i w jej progi.\nPowieść Autorstwa Aleksandry Tyl to opowieść o przyjaźni, relacji na linii wnuczka-babcia oraz zwyczajnie o życiu, które co rusz stawia kłody pod nogami. Autorka nakreśliła bohaterów nadając im bardzo realne, a zarazem naturalne cechy osobowościowe. Nie sposób nie polubić głównej bohaterki Izy, która, mimo, iż, marzy o miłości, nie robi niczego na siłę. Ponadto cechuje ją dobroć, uczciwość, życzliwość, czy chęć niesienia pomocy innym. Zaimponowała mi także postać Moniki, która samotnie wychowuje dziecko, nie posiada stałego zatrudnienia, a mimo wszystko nie poddaje się tylko stara się iść do przodu.\n"Aleja bzów" to typowa powieść obyczajowa z wątkiem romantycznym. Napisana została prostym językiem jak ten gatunek przystało, ale niepozbawionym humoru. Książkę czyta się naprawdę szybko, a sama w sobie fabuła jest wciągająca, ale nierówna. Do połowy lektury praktycznie nie mam uwag, bowiem wykreowani bohaterowie są ciekawi. Zaś problemy, jakie opisała autorka przedstawione są wiarygodne i jestem przekonana, że mogą spotkać każdego z nas, w tej części dużo się dzieje i to naprawdę wciąga. Gorzej jest już po połowie książki, gdzie pojawia się wątek romantyczny, który wypadł sztucznie i jak dla mnie pozbawiony był emocji. Kobieta spotyka mężczyznę swojego życia, a tu nie ma motyli w brzuchu, eksplozji, miałam wręcz wrażenie, iż spotkała dobrego znajomego. Mimo, iż ten tenże fragment nie jest głównym wątkiem powieści, to jednak wpływa wyraźnie na odbiór całej lektury. Mankamentem jest również przewidywalność, która zaburza obraz końcowego zaskoczenia.\n"Aleja bzów" to lektura niewymagająca, idealna na leniwy wieczór, która jednak nie zapada głęboko w pamięci. Ciekawa fabuła i ciekawi bohaterowie to za mało, gdy odbiorca (czytelnik) nie odczuwa emocji. Wyraźnie widzę potencjał w tejże książce, jednak szkoda, że z kolejnymi stronami gdzieś zanikł. Całość ratują bohaterowie, którzy wzbudzają sympatię czytelnika oraz nakreślone w ciekawy sposób problemy, które krok po kroku trzeba rozwiązać, a także barwne opisy dworku. Mimo mankamentów, nie żałuję czasu spędzonego z książką i oceniam ją dobrze. Chyba po raz pierwszy się wyłamuje, gdyż książka ma bardzo pozytywne recenzje i oceny, jednak mnie tym razem, aż tak nie zachwyciła. Jednak mimo drobnych usterek z chęcią sięgnę po kontynuację "Szczęście pachnie bzem".\nPrzeczytane:2014-12-20, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2014 ,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Książki obyczajowe to zdecydowanie jeden z moich ulubionych gatunków. Czytamy w nich o prawdziwym, często bolesnym życiu, o problemach ludzi takich jak my. Aleksandra Tyl napisała dotąd trzy powieści obyczajowe. Iza to młoda, samotna dziennikarka, na którą w jednej chwili spadają same problemy. Pałac we wsi, w którym mieszka jej ukochana babcia został sprzedany i właściciel chce wyrzucić jego lokatorów, w pracy też nie idzie. Gdy Iza poznaje Monikę- matkę ciężko chorego dziecka zauważa, że inni ludzie mają jeszcze większe problemy. Ciepła, optymistyczna i klimatyczna. Tak mogłabym w jednym zdaniu opisać tę książkę. Lubię takie obyczajówki, gdzie obserwujemy młodą kobietę wybierającą dopiero drogę swojego dalszego życia. Wciągnęłam się w losy Izabeli już od pierwszej strony. Nie znajdziemy tu niesamowitych zwrotów akcji, ale zwykłe życie z jego codziennymi zawirowaniami, których uczestnikiem jest każdy z czytelników. Romansu też się tutaj trochę znalazło i bardzo dobrze, bo nadaje to książce smaku. Polubiłam postać babci, która opowiadała o swojej młodości kiedy to wcale nie była taką spokojną osobą. Główna bohaterka przeżywa wiele rozterek, ale to silna i mądra kobieta. Autorka poruszyła w tej książce wiele ważnych problemów. Jednym z nich jest ludzka znieczulica w stosunku do ludzi niepełnosprawnych. Książka zawierała też parę śmiesznych scen, kiedy to rzeczywiście na mojej twarzy zagościł uśmiech. Czytało mi się niezwykle szybko. Okładka jest piękna, bardzo mi się podoba. Podsumowując, jest to piękna, klimatyczna obyczajówka. Nie jest to zwykłe czytadło, ponieważ porusza wiele ważnych problemów. Bardzo miło spędziłam z nią czas.\nPrzeczytane:2014-08-13, Ocena: 3, Przeczytałam, Czytam regularnie w 2014 roku,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Izabela jest młodą dziennikarką, pracującą w Warszawie. Bardzo ambitna, kreatywna, ze śmiałymi planami na przyszłość. Całe jej życie wypełnia praca oraz osiemdziesięcioletnia babcia, zamieszkująca w starym pałacu w Skotnikach. To tam Iza spędza każdy weekend odpoczywając od pracy, w której walka o stanowisko szefa działu zaczyna ostatnio przybierać bardzo nieciekawy obrót. Jakby kłopotów w pracy było mało, skotnicki pałac ma nowego właściciela, który zamierza wyremontować go i zamienić na hotel, jednocześnie pozbawiając dachu nad głową jego mieszkańców. Początkowa nienawiść bohaterki do Wiktora Morawskiego, nowego właściciela ziemskiego, przeradza się stopniowo w sympatię oraz podziw, kiedy to mężczyzna przyczynia się do uzyskania znacznej kwoty na operację dla małej Oliwki, córki sąsiadki i przyjaciółki Izabeli. To właśnie Monika uświadamia Izie, że Morawski jest jej znacznie bliższy, niż ona sama chce się przed sobą przyznać. I jak to w literaturze kobiecej bywa, główni bohaterowie mając się ku sobie, napotykają na wspólnej drodze małe i większe przeszkody, które prawdziwa miłość pokona. Powieść jak najbardziej napisana poprawnie, chwilami ciekawa i sympatyczna, nie wyróżnia się jednak niczym szczególnym. Owszem, trochę dramatyzmu dodaje wątek chorej dziewczynki i walka matki o jej powrót do zdrowia, czy też rozgrywki w redakcji ,,OKA", gazety, w której pracuje Izabela. Ale jeśli czytelnik, a w tym przypadku przede wszystkim czytelniczka, oczekuje czegoś nowatorskiego czy też świeżości w fabule raczej tego nie znajdzie. Czytając tę powieść miałam wrażenie, że to już wszystko było, miało tylko inne tytuły i okładki, a szkoda, bo nawet w tak mocno zapełnionym gatunku, jak literatura kobieca/romans można stworzyć coś, co odbiorca zapamięta na dłużej. Oprócz wiadomego końca, co w tym wypadku uważam za minus powieści, oprócz ,,wszystko to już było", kreacja Izabeli Wieniawskiej jest według mnie mocno przesłodzona. Rozumiem, że zamysł literatury kobiecej to pozytywna główna bohaterka, której czasem wieje wiatr w oczy, a im bliżej końca tym powiew wiatru zmienia się w lekki zefirek, ale jednak powoduje to, że postać jest niewiarygodna. O ileż ciekawsze są postacie mające cechy czarnych charakterów powieści. Kontynuacja, którą również przeczytałam, utwierdziła mnie tylko w moim zdaniu na temat twórczości pani Tyl. Zwolenniczkom miłych babskich czytadeł z pewnością przypadnie do gustu, ja niestety nie poczułam ani klimatu ,,Alei Bzów", ani jej zapachu, nie poczułam się również pokrzepiona za sprawą rozkwitającej miłości. Niebawem recenzja ,,Szczęście pachnie bzem". http://ksiazkapolapkach.eu/aleja-bzow-aleksandra-tyl/\nPrzeczytane:2014-05-04, Przeczytałam, 26 książki, Mam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Maj - najpiękniejszy miesiąc roku. Przyroda już na dobre obudziła się z zimowego snu, piękna soczysta zieleń i naokoło pełno kwitnących drzew i kwiatów. Długi weekend majowy (kto tego nie lubi?), miesiąc matur i miesiąc kwitnących bzów. W jakim więc miesiącu, jak nie w maju, mogłam sięgnąć po książkę o pięknym tytule ,,Aleja Bzów" ? W tej książce nie tylko tytuł jest piękny - piękna jest również okładka, a ja przecież znana jestem z tego, że na okładkę zwracam dużą uwagę. Nic więc dziwnego, że jak dostałam propozycję od wydawnictwa zrecenzowania tej książki, to nie zastanawiałam się ani minuty. Zakochałam się w książce od pierwszego wejrzenia i przeczytania opisu na rewersie okładki. Autorki książki pani Aleksandry Tyl nie znałam wcześniej. Ba, nawet o niej nie słyszałam. A z informacji, jaką uzyskujemy na stronie wydawnictwa, jest to bardzo interesująca i bardzo ciepła osoba. "humanistka, optymistka, romantyczka. Odkąd skończyła trzydzieści lat, jej licznik czasu się popsuł i nie zamierza go naprawiać. Relaksuje się malując akrylami na płótnie. Lubi kuchnię włoską, czerwone wino i hiszpańską muzykę. Uzależniona od czekolady. Nie lubi horrorów, niedopasowanych ubrań i głośnych budzików. Fascynują ją ludzie, różnorodność charakterów i temperamentów. Uważa, że każdy jest osobnym wszechświatem, a tym, co potrafi je trwale złączyć jest miłość." Dotychczas ukazały się trzy książki pani Aleksandry - ,,Miłość wyczytana z nut" oraz kontynuacja ,,Alei Bzów" o równie magicznym tytule ,,Szczęście pachnie bzem". Główną bohaterką ,,Alei Bzów" jest Izabela, młoda, niespełna trzydziestoletnia dziennikarka, pracująca w redakcji czasopisma kulturalnego ,,OKO". Poznajemy ją w dość niekorzystnej dla niej sytuacji życiowej. Jest samotna, mieszka wraz z przyjaciółką w wynajmowanym mieszkaniu, walczy o awans na kierownika działu w redakcji i wracając z cotygodniowej wizyty u babci w podwarszawskiej miejscowości Skotniki potrąca samochodem psa. Może nie brzmi to aż tak tragicznie, bo piesek na szczęście żyje i tak naprawdę nic mu się poważnego nie stało, ale inne aspekty obecnego życia Izy już nie są takie różowe. Iza dowiaduje się właśnie, że jej przyjaciółka zamierza poszukać szczęścia poza granicami kraju, i jutro wyjeżdża zostawiając ją z całym wynajętym mieszkaniem ,,na głowie", a przede wszystkim z kosztami z tym związanymi. Iza bardzo obawia się, że wpadnie w kłopoty finansowe i trudno jej będzie powiązać ,,koniec z końcem". Jest to tym bardziej realne, że szanse na awans w redakcji są coraz mniejsze, bowiem pretendentów do stołka szefa działu jest paru, a wśród nich Marta - stażystka, zdecydowanie gorsza dziennikarsko od Izabeli, ale za to siostrzenica obecnego szefa działu, faworyzowana przez niego i próbująca na każdym kroku podważyć pozycję i zanegować pomysły Izy. Na domiar złego dziewczyna dowiaduje się, że gmina sprzedała pałac, w którym znajduje się mieszkanie jej ukochanej babci, a jednocześnie dom, w którym ona wychowała się i do którego czuje niebywały sentyment. Babcia będzie musiała się wyprowadzić, a Iza straci możliwość odwiedzania zakątków, do których jest bardzo przywiązana - straci pałac, który chciała kiedyś, w przyszłości przemianować na hotel, straci możliwość przechadzania się po Alei Bzów. Właśnie Aleja Bzów - ochrzczona w ten sposób przez Izabelę aleja prowadząca do pałacu, obsadzona bzami - bolała ją chyba najbardziej, bo bardzo to miejsce kochała. Do tego wszystkiego okazało się, że właścicielem potrąconego przez Izę szczeniaka jest Wiktor Morawski - człowiek, który chce wyeksmitować jej babcię. I choć piesek pokochał z wzajemnością swoją nową panią, to niestety będzie musiał wrócić do dawnego właściciela. Jak sami widzicie sporo tych ,,nieszczęść" na jedną słabą kobietę. Jakby tego wszystkiego było mało, to pewnego dnia w czasie wichury gałąź uderza w okno mieszkania Izabeli, rozbija je i czyni niemałe spustoszenie w pokoju. Ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło - dzięki tej sytuacji Iza poznaje Monikę, swoją sąsiadkę, która samotnie wychowuje poważnie chorą córeczkę. I tu okazuje się, że w obliczu takiej tragedii, niepowodzenia, które dotykały ostatnio Izabelę są mało ważne, bo prawdziwe nieszczęście rozgrywa się w mieszkaniu obok. Jakie będą dalsze losy chorego dziecka i jego matki? Czy Iza znajdzie sposób, żeby im pomóc? Jak potoczy się życie babci i innych mieszkańców pałacu? Jakie układy połączą Izę z Wiktorem Morawskim? Czy Iza znajdzie miłość swojego życia? Na te pytania znajdźcie odpowiedź sami, czytając ,,Aleję Bzów"... ,,Aleja Bzów" to powieść lekka, łatwa i przyjemna, ale zdecydowanie (na szczęście !) brak jej kolejnej cechy tego typu lektury - nie jest bowiem zdecydowanie powieścią banalną. Nie może nią być choćby z powodu trudnych i ważnych problemów, jakie porusza. Czy zastanawialiście się kiedykolwiek nad tym, co zrobilibyście, gdyby okazało się, że Wasze dziecko ma poważną wadę serca i musi być operowane poza Polską? Rzadko kogo stać na taką operację, bo jej koszty zwykle są bardzo wysokie. A dziecko zwykle nie może czekać w nieskończoność, bo jego małe serduszko może w końcu przestać bić. Co ma zrobić w takiej sytuacji matka, szczególnie gdy zostaje sama, bo ojciec dziecka ,,umył ręce"? Gdzie szukać pomocy? Jak uchronić swój największy skarb od śmierci? Czy można w takiej sytuacji zachować pogodę ducha i jeszcze znaleźć czas, żeby pomagać innym? Okazuje się, że tak - można. Monika, jedna z bohaterek ,,Alei Bzów" właśnie w takiej sytuacji się znalazła. Walczy z wielką determinacją o życie dla córki, nie zamykając się jednocześnie na innych ludzi. Jest przyjacielska, miła, serdeczna, zawsze skora do pomocy. Jak znajduje siły, żeby być takim człowiekiem? Bardzo mi się podobało pewne stwierdzenie dotyczące kwestii pomocy finansowej udzielanej przez inne osoby: "Te dziesięć tysięcy to wcale nie jest wiele. Jedna wycieczka zagraniczna mniej. Czy muszę w tym roku jechać na narty w Alpy do pięciogwiazdkowego hotelu?" ? Jak wielu ludzi zrezygnuje ze swoich przyjemności, żeby pomóc drugiemu człowiekowi? To smutne, ale na pewno niewielu . Bo trzeba być naprawdę Człowiekiem, żeby zauważyć biedę i nieszczęścia, których tak dużo wokół nas. Problem chorych dzieci i pomocy, jakiej one potrzebują to tylko jeden z wątków powieści. ,,Aleja Bzów" bowiem jest powieścią wielowątkową. Dzięki temu, że główna bohaterka dzieli swój czas na Warszawę i małe, prowincjonalne Skotniki, możemy poznać życie polskiej prowincji oraz jej obraz, bardzo realny, nieprzejaskrawiony, prawdziwy. Prowincja została przedstawiona w pozytywnym świetle - tutaj żyje się jakby spokojniej, weselej niż w dużym mieście, ludzie uśmiechają się do siebie, są życzliwsi i bardziej serdeczni, ale tutaj również panują układy i układziki, wiele rzeczy ,,załatwia się" dzięki znajomościom i możliwościom finansowym. Tym aspektem prowincja wcale nie różni się od miasta. Izabela wie coś na ten temat, bo mieszka na stałe w Warszawie i problemy wielkomiejskie nie są jej obce. I to zarówno problemy życia codziennego - tłumy ludzi, problemy z komunikacja miejską, wieczny pośpiech, zaśnieżone zimą ulice, zaspy, przez które często trudno przebrnąć, jak również problemy zawodowe. Praca w redakcji do złych nie należy - atmosfera zawsze była sympatyczna, koleżeńska, często wręcz przyjacielska. Jednak nawet tu dochodzi do typowego ,,wyścigu szczurów" w momencie, gdy w rachubę wchodzi awans i stołek szefa działu. Redakcja więc jest typowym miejscem pracy, jakich wiele w każdym dużym mieście. Pisarka opisała nam jednak realia pracy w takim przedsiębiorstwie tak dokładnie, że często tracimy poczucie rzeczywistości i wydaje nam się, że to nam Marta podstawia po raz kolejny nogę, że uczestniczymy w zebraniu zespołu czy też w rozmowie z naczelnym, śmiejemy się wraz z kolegami z sąsiednich biurek, a nawet jedziemy w plener, żeby znaleźć temat do kolejnego artykułu. Kto chciałby się czegoś dowiedzieć na ten temat, to na pewno w tej powieści znajdzie wiele ciekawostek i realiów charakterystycznych dla zawodu dziennikarza. Choć ,,Aleja Bzów" jest typową powieścią obyczajową, to oczywiście nie brakuje w niej wątku miłosnego. I znowu nie ma on nic wspólnego z banałem czy sztampą. Pani Aleksandra poprowadziła go w sposób przemyślany od początku do końca, w sposób niezwykle delikatny, subtelny i prawdziwy. Nie ,,zaskakuje" nas miłością od pierwszego wejrzenia - tak mało prawdopodobną, ale przedstawia miłość, która dopiero się rodzi, bardzo powoli i leniwie, ale za to na pewno będzie miłością dużo trwalszą i bardziej realną dla przeciętnego czytelnika. Na pewno dzięki właśnie tak poprowadzonemu wątkowi miłosnemu książka bardzo dużo zyskuje na swojej barwności i magiczności. Szczególnie, że jest tu również parę elementów, które zaskakują, parę ciekawych zwrotów akcji, których się nie spodziewamy. Nie tylko miłość między kobietą i mężczyzną poznajemy w tej ciepłej książce. Może nie tak ważna, ale odgrywająca w powieści mimo wszystko dużą rolę, wierna i bezinteresowna miłość zwierzęcia do człowieka, wywoływała zawsze, jak o niej czytałam, uśmiech na mojej twarzy. Być może dlatego, ze kocham zwierzęta i zawsze się uśmiecham na ich widok - uważam jednak, że taki psi bohater wnosi do powieści wiele ciepła i optymizmu, podobnie jak pies lub kot dodaje ciepła domowi rodzinnemu. Bardzo mi się podobała również kreacja postaci i to zarówno głównych bohaterów, jak i postaci drugoplanowych. Stosując narrację trzecioosobową pani Aleksandra w perfekcyjny sposób przedstawiła nam swoich bohaterów. Nie są to w żaden sposób postaci wyidealizowane, każda z nich jest typowym przedstawicielem gatunku ludzkiego z zaletami, przywarami, czy wadami. Każda jest inna - postaci nie dublują się, są barwne, nieraz tajemnicze, nieraz śmieszne, czasem odpychające, a czasem bardzo ciepłe i wzbudzające natychmiastową sympatię. Każdy na pewno znajdzie wśród całej plejady bohaterów kogoś z kim się będzie mógł zidentyfikować, kogo polubi, a także kogoś, kto mu ,,zajdzie za skórę". Widać, że autorka głęboko przemyślała kreację swoich bohaterów, żaden z nich nie znalazł się w powieści przypadkowo, każdy spełnił swój cel - nawet postać epizodyczna jest dla powieści na swój sposób ważna. ,,Aleja Bzów" ma w sobie coś magicznego. Cały czas od momentu jej rozpoczęcia zastanawiałam się, co to może być, co mnie do tej książki tak ciągnie. Było mi trudno ją odłożyć, a jeśli musiałam to zrobić, to cały czas myślałam o niej i chciałam jak najszybciej powrócić do kolejnych kart powieści. I jak wracałam, to znowu cała w niej tonęłam. Nie słyszałam, co dzieje się wokół mnie, prawie nie reagowałam na bodźce zewnętrzne, tylko chłonęłam lekturę. Owszem ostatnio przeczytałam parę książek, które wywołały we mnie duże emocje, ale były to emocje spowodowane tragizmem postaci, czy sytuacji, w jakiej bohaterowie się znaleźli. Natomiast emocje wywołane przez ,,Aleję Bzów" były od pierwszej kartki na wskroś pozytywne - czytając tę książkę cały czas się uśmiechałam i ten uśmiech nie zszedł z moich ust do ostatniej strony. Tyle optymizmu nie dała mi dawno żadna książka. Dlatego jeśli chcecie spojrzeć na świat z uśmiechem na twarzy, a jednocześnie przeczytać książkę napisaną przepięknym językiem - prostym, trafiającym do każdego, ale jednocześnie mającym w sobie dużo z magii, to zapraszam do pałacyku przy ,,Alei Bzów". Gwarantuję, że nikt z Was tego nie pożałuje. Tę lekturę trzeba poznać! A świat wyda Wam się wtedy na pewno dużo piękniejszy i naokoło zakwitną bzy. Polecam wszystkim z całego serca. moja ocena: 9/10 ? ,,Aleja Bzów" Aleksandra Tyl; Prozami 2014; str.211\nPrzeczytane:2014-03-27, Ocena: 5, Przeczytałam, Mam, Od wydawnictw, Przeczytane,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Nad głową młodej dziennikarki, Izy, gromadzą się czarne chmury.W redakcji rozgorzała bezpardonowa walka o awans. Dodatkowo jej najlepsza przyjaciółka i współlokatorka z dnia na dzień postanawia rzucić dotychczasowe życie i wyjechać za granicę. Pojawiają się kłopoty finansowe, a jakby tego było mało,okazuje się, że pałac, w którym mieszka babcia, został sprzedany przez gminę nowemu inwestorowi i staruszka musi szukać nowego lokum. Gdzie Iza nie spojrzy, piętrzą się kłopoty. Dopiero kiedy kobieta poznaje Monikę, matkę chorej na serce dziewczynki, zrozumie, że jej problemy tak naprawdę są bardzo malutkie. Niepodziewanie w życiu Izy pojawia się promyczek szczęścia. Nawet ona sama nie zauważa, że odwiedza pałac z dziwnym oczekiwaniem w oczach... Tytułowa Aleja Bzów - którą tak łatwo mi sobie wyobrazić - wiedzie do starego pałacu w Skotnikach. Dla głównej bohaterki, Izy, to miejsce magiczne. Kojarzy się jej ze szczęśliwymi dniami dzieciństwa, które tutaj spędziła. Już jako dorosła kobieta chętnie tutaj wraca. Nic więc dziwnego, że gdy dowiaduje się, że "jej pałac" kupił ktoś obcy, w jej sercu rodzi się gorąca niechęć. Po pewnym czasie Iza będzie musiała jednak przyznać, że "obcy" nie jest takim potworem, za jakiego chciałaby go uważać. Wszystko wskazuje, że jest porządnym człowiekiem i mógłby stać się dla dziewczyny kimś bliskim. Tak, wiem. Zapachniało romansem. Muszę Was jednak troszkę rozczarować. Aleja Bzów świetnie napisana powieść obyczajowa, gdzie miłość przeplata się z przyjaźnią, a troska z uśmiechem. Podczas lektury towarzyszymy głównej bohaterce, która zmaga się z zawodowym zamieszaniem, obserwujemy typowy wyścig szczurów, któremu Iza nie chce się poddać. Kibicujemy jej i zaciskamy pięści z gniewu, gdy nieuczciwa współpracownica rzuca jej pod nogi kłody. Obserwujemy także dość trudne początkowo relacje z nowym właścicielem pałacu, jesteśmy świadkami przemiany Izy, gdy ta zauważa że jej problemy są doprawdy niewiele znaczące w obliczu problemów dzielnej nowej przyjaciółki. Pogodna, optymistyczna i bardzo przyjemna w odbiorze, choć zaprawiona maleńką kropelką goryczy. Ta mała kropelka najwyraźniej po to, by przypomnieć nam że życie nie jest cukierkowe, rozdaje nam szczodrze i dobrego i złego. Grunt to się nie poddawać, szukać wyjścia i wierzyć. Mocno wierzyć w dobrych ludzi. Polecam Wam serdecznie tę powieść i ruszam na poszukiwanie dalszych losów Izy i reszty :)\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Moja przyjaciółka czytała podobno świetna. Ja też chcę!:)\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Dużo dobrego słyszałam o tej książce, chętnie przeczytam :)\nPrzeczytane:2015-01-18, Ocena: 4, Przeczytałam, 52 ksiązki 2015,\nPrzeczytane:2015-01-07, Ocena: 6, Przeczytałam, 2015,\nPrzeczytane:2014-01-28, Ocena: 4, Przeczytałam,\nPrzeczytane:2013-09-01, Ocena: 5, Przeczytałam, czytam regularnie w 2013 roku,\nPrzeczytane:2013-01-13, Przeczytałam, czytam regularnie w 2013 r. ,\nPrzeczytane:2012-08-08, Ocena: 3, Przeczytałam,\nPrzeczytane:2011-04-21, Ocena: 5, Przeczytałem,\nChcę przeczytać, ♥♥♥, Mam,\n28-letnia Eliza pracuje jako świetliczanka, prowadząc spokojne, ustabilizowane życie. Nagle na jej drodze pojawia się dwóch mężczyzn: romantyczny skrzypek...\nIzabela Wieniawska, dziennikarka pisma o kulturze, ma wszystko, co sobie wymarzyła: dobrą pracę, kochającego mężczyznę, mieszkanie, do którego wkrótce...


Arka Gdynia S.S.A. Oficjalny Serwis Internetowy - VARka Gdynia rozniosła Sandecję!\nVARka Gdynia rozniosła Sandecję!\nTo miało być zwykłe ligowe starcie, takich jak ekstraklasowym kibicom przyszło obejrzeć w tym sezonie już co najmniej kilkanaście.\nMecz między dwoma drużynami środka ligowej tabeli, które jeszcze kilka lat temu mierzyły się na poziomie zaplecza Lotto Ekstraklasy. Latem ich starcie to nieco nudnawy momentami, bezbramkowy remis. Również i to sobotnie nie zapowiadało się na hit kolejki zwłaszcza, że nie dopisywała również pogoda.\nPiłkarz meczu: Mateusz Swoch


Otwarcie hali widowiskowo-sportowej w Puszczykowie :: Puszczykowo\nOtwarcie hali widowiskowo-sportowej w Puszczykowie\nW minionych latach na mapie Puszczykowa pojawiały się kolejne obiekty służące kulturze i sportowi. Wciąż jednak brakowało miejsca z prawdziwego zdarzenia, w którym można by organizować imprezy artystyczne i kulturalne, ale także rozgrywki sportowe. Nowa hala sportowo-widowiskowa w Puszczykowie jest odpowiedzią na zapotrzebowania, zarówno mieszkańców, a w tym przede wszystkim uczniów. W piątek 8 września odbyło się oficjalne, sportowe otwarcie hali.\nPodczas uroczystości otwarcia zgromadzeni goście mogli podziwiać pokazy mistrza Świata, Europy i Polski we Freestyle Football'u Pawła Skóry oraz akrobacje w wykonaniu tancerek z Kolejorz Girls. Zwieńczeniem wieczoru był mecz koleżeński KS Energetyk Poznań kadetki kontra juniorki.\nPaweł Skóra Mistrz Świata, Europy i Polski we Freestyle Football\nSymboliczne przekazanie kluczy dyr. BMCAK Dorocie Mankiewicz i dyr. SP1 Ewie Budzyńskiej\nSportowe zmagania Prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego Andrzeja Kraśnickiegi i Burmistrza Miasta Puszczykowa Andrzeja Balcerka\nHala sportowo-widowiskowa ma płytę główną, na której znajdują się: pełnowymiarowe boisko do piłki ręcznej, boisko do koszykówki i główne boisko do piłki siatkowej. Ponadto wyznaczono 3 boiska do siatkówki oraz 6 kortów do badmintona. Po podzieleniu hali za pomocą automatycznie rozwijanych kotar, istnieje możliwość stworzenia trzech niezależnych stref. Takie oddzielenie pozwala na równoczesne prowadzenie zajęć dla trzech grup lub rozgrywania meczów na trzech boiskach do siatkówki lub koszykówki. Hala ma trybuny z siedziskami dla 264 widzów. Budynek wyposażony jest także w salę konferencyjną oraz salę do ćwiczeń z drabinkami. W budynku znajduje się 9 szatni, magazyny, biura oraz zaplecze socjalne. Oczywiście są też pomieszczenia dla nauczycieli wychowania fizycznego.\nObiekt oprócz funkcji sportowej może pełnić rolę kulturalną, hala została wygłuszona specjalnymi panelami dzwiękochłonnymi dzięki czemu można organizować koncerty, występy kabaretów, uroczystości szkolne itp. Wszystkie te walory hali zostały zaprezentowane podczas jej otwarcia.\nPełnowymiarowy obiekt sportowy sfinansowany został ze środków budżetu Miasta, ale także uzyskał dotację z Programu Rozwoju Regionalnej Infrastruktury Sportowej – edycja 2016 ze Środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej. O to, by nowo wybudowana hala stała się ważnym punktem na mapie naszego miasta dbać będzie Biblioteka Miejska Centrum Animacji Kultury, której powierzono kompleksowe zarządzanie obiektem.\n19.06.2018, 09:00 - 13:30 ENEA informuje o wyłączeniach prądu 20.06.2018, 11:00 - 14:00 Spotkanie poświęcone puszczykowskim obchodom stulecia Odzyskania Niepodległości i wybuchu Powstania Wielkopolskiego 20.06.2018, 17:00 - 18:30 Zaproszenie na 43. sesję Rady Miasta Puszczykowa


Witamy w Hell Club!!! Szukasz miejsca aby miło spędzić wieczór? Dobrze trafiłeś z myślą o Tobie przygotowaliśmy ten club. Dopracowany w każdym szczególe, jedyny i niepowtarzalny spełni oczekiwania najbardziej wybrednych klientów.\nCo tydzień w piątki i soboty zapraszamy od godz. 21 do KLUBU.\nInformacje o wydarzeniach i aktualnościach na naszym facebook'u: http://www.facebook.com/hellgorzow\nNasz Club to doskonałe miejsce organizacji imprez okolicznościowych, konferencji, szkoleń biznesowych, organizacji imprez integracyjnych.\nHELL CLUB jest przygotowany na zorganizowanie różnorodnych form spędzania wolnego czasu dla każdej grupy osób. Posiadamy profesjonalny catering, bogatą ofertę restauracji oraz bezpośrednie sąsiedztwo Hotelu Mieszko gwarantujące bazę noclegową dla naszych gości.\nNasze sale wyposażone są w wysokiej klasy sprzęt techniczny i nagłaśniający. Do dyspozycji jest również sala kinowa z projektorem, w której można poczuć się jak w prywatnym kinie.\nOferujemy miejsca siedzące dla ponad 170 osób przy czym lokal bez problemu pomieści nawet 500 osób.\nDla specjalnych gości przygotowaliśmy VIP ROOM oraz loże VIP.\nZainteresowanych rezerwacją zapraszamy do Hell Club'u lub prosimy o kontakt telefoniczny.\nTel.: 603 188 550\nZapraszamy na wirtualną wycieczkę po HELL CLUB. Dla tych którzy nie mieli okazji jeszcze u nas gościć jest to przedsmak tego co was czeka, nie zwlekajcie to jedyny taki klub w mieście...\nSpecjalnie z myślą o koneserach dobrego kina jak i tych którzy chcą spędzić miło wieczór na oglądaniu np. wydarzeń sportowych bądź zroganizować szkolenie czy urodziny. Przygotowaliśmy lożę kinową na ok. 40 osób z dużym ekranem...\nDysponujemy zapleczem do organizacji wszelkich imprez/eventów na ponad 400 osób, w tym ponad 170 miejsc siedzących. 2 bary, sala kinowa, możliwość podzielenia sali na dwie niezależne...\nul. Kosynierów Gdyńskich 82 // Gorzów Wlkp.


Yerba Mate Amanda Hierbas 0,5 kg ziołowa | Sklep Herbatkowo\nCZK (1 PLN = 5.963CZK) EUR (1 PLN = 0.2302EUR) HUF (1 PLN = 0.7655HUF) Lt (1 PLN = 0.8101Lt) PLN₽ (1 PLN = 16.2338₽) SK (1 PLN = 2.4624SK) ГРН (1 PLN = 6.2189ГРН) USD (1 PLN = 0.2543USD)\n10,00 PLN - 49,00 PLN\nSuper odskocznia od tradycyjnych yerbat. Z piekła rodem ;o) Najbardziej oryginalna Delicja - POLECAM !!\nAmanda ziołowa to propozycja dla odkrywców egzotyki ziół rosnących w Ameryce Południowej, a które znajdziemy w tej mieszance: mięty pieprzowej, werbeny cytrynowej, orzeźwiającego boldo, kwiatu lipy, miety i poleo. Zioła to 5% składu, 95% to mate.\nFantastyczna mieszanka ziół ukryta w Yerba Mate Amanda Hierbas to doskonałe połączenie wielu smaków, które na pewno Cię zaskoczą swoją intensywnością. W jej składzie znajdziemy miedzy innymi kwiat lipy oraz suszone liście mięty, poleo, boldo, werbeny cytrynowej i mięty pieprzowej. Ciekawostką jest zwłaszcza boldo - nadaje ono niesamowicie orzeźwiającego smaku i zapachu, który pobudzi Cię do jeszcze większego działania oraz werbena – paragwajskie zioło o wpływie przeciwdepresyjnym i odprężającym. Wszystkie te zioła sprzyjają niesamowitemu poczuciu oczyszczenia organizmu ze zmęczenia i stresu. Jednak zioła to zaledwie 5% zawartości opakowania. Pozostałą część stanowi klasyczna Yerba Mate Amanda, która nabiera niepowtarzalnego charakteru dzięki ziołowym dodatkom.\nCo ciekawe: ta odmiana herbaty, ze względu na dodatki ziołowe, zalecana jest również osobom, które chorują. Amanda w wersji ziołowej doskonale wpływa na trawienie i posiada szerokie działanie przeciwzapalne. Pomaga także przy uporczywych wzdęciach. Całkiem spore, półkilogramowe opakowanie to wiele niezapomnianych chwil przy kubku swojego ukochanego napoju.\nBardzo dobra łagodna yerba polecam ją każdemu, w szczególności początkującemu amatorowi tego napoju.\nZiołowy smak, bardzo dobra :)\nSmaczna, lekko pobudzająca ,delikatny posmak ziołowy.Polecam\nŚwietny, ciekawy i głęboki smak. Czuć w niej pewną dostojność, arystokrację. Nieprzeciętna mieszanka ziół. Polecam!\nWspaniały ziołowy aromat, naprawdę bardzo przyjemny smak. Nie jest za mocna, więc idealna dla każdego. Szczególnie miła odmiana od yerb klasycznych w smaku\nMoja ulubiona ziołowa yerba mate. Polecam w wersji terere, zalaną zimnym sokiem jabłkowym. Pycha, aromat lipy świetnie się komponuje w tym zestawie.\nKATARZYNA, DRAWSKO POM\nBardzo smaczna ,doskonały aromat. Ja polecam na ciepło :)\nDość łagodna za to mocno ziołowa. Dobra na zimno :)


Tabletki karsil - odbieranie z opisem, a zwłaszcza\n267 Shares 6592 views\nChoroby wątroby są bardzo powszechne w naszych czasach. Lek wchodzi w wątrobie grupę Karsil. Farmakologiczne działanie leku:\n– wpływ na metabolizm i innych procesów komórkowych;\n– działanie antyoksydacyjne, poprawiając mikrokrążenie.\nWarto również zauważyć, że ze stosowania leku jest związany spadek liczby skarg spowodowanych chorobami układu pokarmowego. U pacjentów z niskim asymilacji apetytu żywności występuje z powodu chorób wątroby, przybiera na wadze. Cera staje się lepsze, jak ogólny wygląd.\nFarmakinetika. Dystrybucja i wchłanianie leku. Po Karsil lek jest wchłaniany w przewodzie pokarmowym, a następnie poddać go SKŁADNIKI jelitowo obrotu. U ludzi nie gromadzi. Metabolizm zachodzi w wątrobie sprzęgania. Tabletki Karsil pochodzących z organizmu człowieka: 80 procent do 5 procent żółci i moczu.\nDawkowanie: dorosłych i dzieci w wieku powyżej 12 lat w leczeniu ciężkiej choroby wątroby, lek podaje się w dawce dziennej równej 420 mg – cztery drażetek trzy razy na dobę; w leczeniu łagodnych przypadkach, jak również leczenia podtrzymującego jest przyporządkowana jedna lub dwie tabletki powlekanej trzy razy na dobę; zapobieganie wyznaczony przez dwa – trzy tabletki dziennie; całkowity przebieg leczenia – 3 miesiące. Tabletki należy przyjmować Karsil, picia vodoy.Pri przedawkowania wywoływać wymiotów, a następnie przeprowadzić pełną płukanie żołądka, przy użyciu węgla aktywnego środka.\nInterakcje z lekami. Przy jednoczesnym stosowaniu sylimaryny z urządzeniami antykoncepcyjnych, a także inne leki są stosowane w hormonalnej terapii zastępczej natury mogą osłabiać działanie tych leków. Stosowanie leku nie jest zalecane podczas ciąży i laktacji. Efekty uboczne wywołane przez lek: reakcje alergiczne. Na przykład, w rzadkich przypadkach, wysypka lub swędzenie; w układzie pokarmowym mogą wystąpić: dyspersja, nudności, biegunka; czasami zdarza się w niektórych przypadkach łysienia, nasilenia zaburzeń przedsionkowych. Tabletki Karsil przenoszone są prawidłowo. Skutki uboczne występują rzadko i są krótkotrwałe charakter przejściowy, zanikają głównie po odstawieniu leku.\nWarunki przechowywania preparatu: Karsil lek powinny być przechowywane w stanie suchym, a przestrzeń musi być dostępna dla dzieci dopuszczalnej temperaturze nie wyższej niż 25 ° C, Tabletki Karsil mają trwałość, która wynosi 2 lata.\n– stan po redukcji przenoszonego wątroby;\n-tsirroz wątroby, uszkodzenie wątroby spowodowane toksynami;\n– przewlekłe zapalenie wątroby;\n– Stłuszczenie wątroby (alkoholowe i bezalkoholowe);\n-z przewlekłego podawania alkoholu i przewlekłych zatruć (profilaktycznego)\n-Zwiększona wrażliwości konkretnego komponentu, część preparatu;\n-Dzieci w wieku dwunastu lat.\nPrzy stosowaniu tego leku może objawiać estrogenne działanie sylimaryny. Z tego powodu pacjentów z zaburzeniami hormonalnymi (hysteromyoma, torbieli jajnika, endometrioza) lek jest podawany z dużą ostrożnością. Karsil leku w postaci dodatkowych lub dodatkowych środków, stosując skrobię pszenną. Składnik ten może być niebezpieczne dla pacjentów z celiakią (celiakii). Innym składnikiem dodatkowym jest gliceryna, co może powodować bóle głowy i drażnią błonę śluzową żołądka. Warunki dostarczania leku w aptekach tabletki Kars całkowicie rozwiązany jako leków OTC w aptekach na wakacje.\n504 shares 5002 views\nSanatorium "Moskwa" (Kislovodsk): recenzje, opisy, zdjęcia\n401 shares 5575 views\nOznacza "Ferum Lek". Instrukcje użytkowania\n876 shares 7800 views\n276 shares 9995 views\nTabletki, proszek „Antiflu”: instrukcję obsługi, analogi i opinie\n105 shares 7049 views\n600 shares 4682 views\n409 shares 1296 views\n518 shares 2414 views\n536 shares 7704 views\n133 shares 1548 views\n367 shares 7986 views\n389 shares 9002 views\nBurak kvass: korzyści i szkody. Recenzje wątrobie kwasu chlebowego burak w onkologii


Dozownik czarnego mydła 10° black - Ravak Polska S.A.\nTytułowa : Produkty : Baterie łazienkowe : Akcesoria łazienkowe : 10° black : Dozownik czarnego mydła 10° black\nDozownik czarnego mydła 10° black\nDozownik na mydło w płynie, szklany z uchwytem naściennym, czarny\nDozownik mydła z serii 10 ° jest niezbędnym dodatkiem do codziennego mycia rąk. Kontrast matowej czerni i mlecznego szkła tworzy wyjątkowe połączenie stylowych dodatków do nowoczesnej łazienki.\nMontaż na śruby z regulacją metalowej płyty mocującej. Uchwyt wyposażony jest od wewnątrz w plastikowy pierścień do miękkiego osadzenia dozownika szkła. Do czyszcznia zalecamy środek RAVAK Cleaner Chrome.\nX07P559 TD 231.20 Dozownik na mydło, czarny 418,-


Transport Mebli Kobiernice | Przewóz Mebli Kobiernice | Usługi transportowe Mebli Kobiernice | Sprawdź oferty transportu\nkredens , stół , 10 x krzesło , panel drewniany 205x140x2 cm .\nPolska, Tarnawa Dolna\nkomoda słupek i witryna\nfotel, duży, obrotowy\ndługa i niska komoda pod TV\n46900 przewoźników wykonujących transport mebli czeka na Twoje zlecenie\nTadeusz C (68)\nMateusz G (62)\nRafał W (53)\nPatryk P (97)\nByć może właśnie planujesz nabyć nowe meble i myślisz nad tym, co zrobić, żeby trafiły do Twojego miejsca zamieszkania. Może pragniesz kupić bliskiej osobie komodę, łóżko bądź stół i chcesz, aby ładunek dotarł do domu odbiorcy. Albo zajmujesz się sprzedażą mebli i musisz przetransportować je do klienta. Jeśli szukasz przewozu mebli, możesz opublikować zlecenie na Clicktrans.pl, zebrać oferty od Przewoźników i zdecydować się na jedną z nich. Aby to uczynić, wypełnij formularz, opisz przesyłkę, wybierz Przewoźnika oraz przygotuj się do przewozu.\nPrzewóz mebli czasem wydaje się problematyczny, jednak wcale nie musi taki być, jeśli odpowiednio się przygotujesz.\nNajpierw musisz opróżnić meble ze wszystkich przedmiotów, które w nich przechowywałeś. Dzięki temu obniżysz wagę mebli. Unikniesz również niebezpieczeństwa zepsucia ruchomych elementów oraz samych sprzętów. Pominięte drobne rzeczy w szufladach mogą porysować komodę w trakcie transportu, a niewyjęty z kanapy koc sprawi, że mebel będzie ważył więcej. Dlatego sprawdź dokładnie, czy wszystko zostało wyjęte z wnętrza mebli.\nNastępnie musisz odpowiedzieć sobie na pytanie: czy chcesz transportować meble w całości, czy rozkręcone? Transport małych elementów jest znacznie prostszy. Lecz rozkręcanie mebli ma wady. Zabiera sporo czasu – meble trzeba nie tylko rozmontować, lecz też, po dotarciu na miejsce przeznaczenia, ponownie złożyć. Poza tym, w przypadku niektórych mebli może obniżyć ich stabilność. Rozkręcanie i skręcanie zwykle nie wpływa dobrze na jakość i konstrukcję mebli. Jednak transport mniejszych elementów jest prostszy, może więc okazać się, że pomimo tego rozkręcenie mebli będzie warte uwagi. Podejmując decyzję, weź pod uwagę to, z którego pietra meble będą znoszone i na jaką wysokość będzie trzeba je wnieść. Jeśli muszą one zostać wniesione na wysokie piętro budynku, w którym nie ma windy, rozkręcenie ich jest prawdopodobnie jedyną opcją, w szczególności, jeśli chodzi o większe meble, takie jak komoda czy kanapa. Jeśli natomiast znoszone i wnoszone będą na parter, prostsze będzie nierozkładanie ich. Sprawdź jednak, jak wąskie są klatki schodowe i czy większe przedmioty uda się bezproblemowo wnieść.\nNależy mieć na uwadze, że nie każdy mebel można rozłożyć. Jednak w licznych przypadkach jest to możliwe. Jeśli więc zdecydujesz się na to, aby transportować meble w częściach, weź pod uwagę kilka istotnych rzeczy. Skręcenie mebli może okazać się trudniejsze niż rozłożenie ich na części. Zbudowane są z wielu małych elementów, takich jak: śrubki, kołki itd. Łatwo je ze sobą pomylić i zapomnieć, gdzie powinny mieć miejsce poszczególne elementy. Aby usprawnić ponowne skręcenie mebli, przygotuj parę krótkich notatek, opisujących, gdzie pasują dane części. Elementy należące do danego mebla umieść w jednym opakowaniu i opisz je, np. jedna torebka dla śrubek z szafy, inna torebka dla zaślepek z biurka. Dzięki temu unikniesz dezorganizacji i błędów podczas prób dopasowania elementów do poszczególnych mebli. Nie zapomnij też o tym, że rozmontowanie mebli samodzielnie jest nieładne bądź nawet niemożliwe. Przydadzą się co najmniej dwie osoby, zatem poproś kogoś o wsparcie.\nSzczególnie istotną sprawą jest zabezpieczenie mebli. Należą one do rzeczy, które, niestety, mogą łatwo zostać zniszczone podczas transportu. Dlatego właśnie odpowiednie zabezpieczenie jest szczególnie ważne. Zwłaszcza transportując meble w całości należy zwrócić na to baczną uwagę. Meble w częściach wystarczy zapakować do kartonów i delikatne elementy owinąć w folię bąbelkową czy tkaninę. Sprawa jest znacznie bardziej utrudniona, jeśli zrezygnujemy albo nie mamy opcji rozłożenia mebli. Przede wszystkim warto ochronić wszystkie ruchome części. Nawet jeśli transportujemy meble bez rozkręcania ich, elementy ruchome, takie jak kosze czy drążki, najlepiej po prostu wyciągnąć. Każde drzwiczki muszą być zamknięte oraz ponadto zabezpieczone taśmą, tak, by na pewno nie otworzyły się w trakcie podnoszenia bądź w trasie. Sklepy budowlane oferują mnóstwo materiałów przydatnych podczas przygotowania mebli do transportu. Sporo potrzebnych materiałów możesz też znaleźć we własnym mieszkaniu. Warto więc zastanowić się nad tym, które z nich wybrać. Sklepy oferują różne rodzaje mat przeprowadzkowych i folii stretch. Te pierwsze, niestety, choć bardzo praktyczne, bywają niełatwe do kupienia. Jednak folię bąbelkową czy folię stretch znajdziesz w każdym większym sklepie i markecie budowlanym. Wykorzystać możesz też tekturę. Jeśli masz w mieszkaniu nieużywane kartony, nie musisz jej nawet kupować. Meble najpierw zawija się w folię bąbelkową lub zabezpiecza z użyciem tektury, a następnie owija w folię stretch. Folię bąbelkową czy tekturę warto użyć przede wszystkim podczas ochrony części najbardziej narażonych na zniszczenie. Do takich należą ostre zakończenia, krawędzie, elementy dekorowane i ze szkła. Oprócz foli bąbelkowej oraz tektury możesz wykorzystać także zabezpieczenia styropianowe bądź koce z filcu. Z reguły zapomina się o dodatkowej ochronie spodu mebli, a warto zwrócić na to uwagę. Prawdopodobnie podczas przewozu meble przez jakiś czas będą stały na wilgotnej czy zanieczyszczonej nawierzchni, np. na schodach czy przy drodze. Aby uniknąć zabrudzeń czy uszkodzeń, lepiej więc ochronić spód mebli. Szczególnej ostrożności wymagają także meble z obiciami bądź tapicerowane, bo tkaniny łatwo niechcący pobrudzić czy rozerwać.\nJeżeli meble są już rozłożone i właściwie zabezpieczone, pozostaje kwestia samego transportu. Firma przewozowa musi wiedzieć, czy interesuje Cię sam transport czy pełna usługa: transport wraz z załadunkiem i rozładunkiem. Zastanów się, czy jesteś w stanie na własną rękę znieść i wnieść meble. Pytanie to powinna także zadać sobie osoba, do której wysyłasz meble lub która wysyła je do Ciebie. Pamiętaj więc o uzgodnieniu tego z drugą stroną. Przewoźnik musi także poznać wymiary oraz wagę ładunku. Zmierz zatem każdy przedmiot i przekaż Przewoźnikowi szczegółowe dane. Niektórzy przewoźnicy oferują również zabezpieczenie mebli. Dokładnie zapoznaj się z ofertami i podpytaj zleceniobiorców, jak warto zabezpieczyć meble i czy on zajmie się większością przygotowań, czy musisz zrobić to Ty. Zastanów się też czy będziesz potrzebować magazynowania. Jeśli tak, zdecyduj się na Przewoźnika, który gwarantuje tę usługę. Miej na uwadze jednak, że musisz to zawrzeć w swoim zleceniu.\nKoszty transportu różnią się w zależności od ilości, wymiarów oraz wagi mebli wybranych do przewozu, a także od tego, czy są one złożone czy nie. Wpływ na koszt ma także to, czy usługa tyczy się tylko transportu, czy wliczony w nią jest też rozładunek i załadunek. Poza tym, kluczowa jest oczywiście odległość. Na przykład średni koszt przewozu szafy oferowany na naszym portalu na trasie Polska-Wielka Brytania to 0,45zł/km, na trasie Polska-Niemcy – 0,60 zł/km, a w granicach kraju – 0,68 zł/km. Średnie ceny przewozu szafy na tych samych trasach to kolejno: 1,04zł/km w Polsce, 0,40 zł/km - Polska-Wielka Brytania, 0,62zł/km Polska-Niemcy.\nTransport mebli Kobiernice już od 50 zł!\nTransport mebli Kobiernice do 60% taniej\nTransport Furniture Kobiernice\nTransporte Muebles Kobiernice\nTransport Möbel Kobiernice


Autor Kochan Renata\nPomysły na zabawy plastyczne zebrane w tej książce łączą wiele dziedzin. Wspólne działanie i rozmowa staną się też - mam taką nadzieję - dobrą zabawą. Zachęcam do indywidualnego rozwijania zawartych w książce pomysłów.\nRozwój dziecka to w pewnym sensie nieustanne pokonywanie kolejnych barier. Problemy z koordynacją ruchową, lęki, zmagania z nadmierną emocjonalnością to codzienne wyzwania układu nerwowego i psychiki kilkulatka. "Kreatywne dzieci. 21 przepisów na twórcze popołudnie" Renaty Kochan jest odpowiedzią na te wyzwania. Autorka bardzo kompetentnie podeszła do tematu, wskazując rozwiązanie w tym, co dla dziecka najnaturalniejsze - w zabawie. Nie jest to oczywiście nowatorskie podejście - choćby terapia dzieci z zaburzeniami integracji sensorycznej polega głównie na zabawach manualnych i ruchowych - ale z pewnością skuteczne i przyjemne. Zatem w niniejszej książeczce otrzymujemy nie tylko poradnik artystyczny ale i praktyczny podręcznik arteterapii.\nKsiążka "Kreatywne dzieci" przedstawia 21 pomysłów na twórczą zabawę. Pomysły te są różnorodne, podzielone na cztery rodzaje aktywności twórczej - w terenie, lepienie, gotowanie, malowanie. Każdy z pomysłów poprzedzony jest krótkim wstępem-opowiadaniem, które ma wprowadzić dziecko w świat, do którego zabawa ma je przenieść - raz spotykamy Ali Babę lub wkraczamy w krainę indiańskich legend, innym znów razem lecimy w kosmos czy cofamy się w czasie. Następnie w kilku zdaniach autorka kieruje uwagę czytelnika na obiekt, który obieramy sobie za model lub inspirację do pracy - przygotowując młodego adepta sztuk plastycznych do działania. Na koniec otrzymujemy zwięzły przepis ujęty w kilku krokach, a także wskazówki i uwagi ułatwiające zmaganie się z materią.\nKsiążeczka jest skonstruowana w przejrzysty sposób. Każdy "pomysł" zawiera - oprócz wprowadzenia i samego przepisu - spis potrzebnych przedmiotów, czas wykonania, wiek potencjalnego wykonawcy oraz trudności, z którymi zabawa pomaga się mierzyć. Są to właściwie gotowe konspekty do zajęć w szkole czy przedszkolu.\n"Kreatywne dzieci" to pomysł na zabawę która nie tylko obudzi w dziecku artystę, ale również pomoże mu w autentycznych, częstych problemach. Oswajanie lęków, rozwój myślenia przyczynowo-skutkowego i kreatywności, rozwój manualny i emocjonalny - to tylko kilka spośród funkcji, jakie pełnią opisane zajęcia. Zabawa nie musi się też kończyć na podanych przez autorkę dwudziestu jeden pomysłach - inspirując się zawartością i indywidualnymi problemami, lękami czy preferencjami dziecka, możemy stworzyć kolejne wariacje zabaw z książki lub stworzyć własne. Książka jest bowiem naprawdę inspirująca i praktyczna. Przeczytałam, przetestowałam, polecam.


UWAGA panowie! Jazda na ROWERZE może zagrażać...\nUWAGA panowie! Jazda na ROWERZE może zagrażać…\nJazda rowerem poprawia kondycję, moc i mięśnie kończyn dolnych. Ale czy jest druga strona tego medalu?\nSfera seksualna i płodność\nBadanie przeprowadzone przez doktora Davida Samadi, opublikowane w dzienniku „Journal of Men’s Health” wskazuje, że w przeciągu ostatnich trzydziestu lat, szczególnie wśród mężczyzn, wzrosło zainteresowanie jazdą na rowerze. Naukowcy zastanawiają się jednak czy zbyt długie spędzanie wolnego czasu na wąskim siodełku nie wpływa niekorzystnie na zdrowie. Ich strach dotyczy głównie sfery seksualnej i niepłodności.\nW trakcie badania przebadano 5200 rowerzystów. Zapytano ich, ile godzin tygodniowo spędzili na rowerze i czy doświadczali problemów z erekcją, bądź czy zdiagnozowano u nich niepłodność lub raka prostaty. Wyniki wskazały brak zwiększenia ryzyka niepłodności i zaburzeń z erekcją u mężczyzn, którzy spędzili więcej czasu jeżdżąc na rowerze. Jednak znacznie wyższe niż u niejeżdżących było ryzyko zdiagnozowania raka prostaty (proporcjonalnie 3,5% jeżdżących do 0,5 niejeżdżących).\nOkazuje się, że nacisk wywierany na gruczoł prostaty pobudza poziom PSA, czyli enzymu, którego zwiększone stężenie spotykane jest najczęściej właśnie u mężczyzn z rakiem prostaty. Wystarczy niewielki nacisk, aby poziom owego enzymu wzrósł. Jednak nie wpływa to w znaczący sposób na zdrowie mężczyzn. Co więcej, ruch jest jak najbardziej wskazany i chroni nie tylko przed rakiem, ale także chorobami układu krążenia i cukrzycą.\nNatomiast mężczyznom, którzy nadal boją się o swoje wrażliwe miejsca, zaleca się dobieranie jak najwygodniejszych siedzeń i zdobywanie informacji o własnym poziomie PSA.\nCzytaj też: Złoczyńco! Oddaj rower Pani Minister!\nTagi: bezpłodność, jazda na rowerze, prostata, płodność, rak prostaty, rower, rowerze


Apartament 3 pokoje Syta\nWilanów (Zawady), Warszawa\n1 090 000 zł\t(11 596 zł)\nWyjątkowy apartament w magicznej lokalizacji. Komfortowe mieszkanie o powierzchni 94 mkw zlokalizowane w sercu cichej spokojnej dzielnicy Warszawy. 5 minut spacerem do najpiękniejszych dzikich plaż nad Wisła, 15 minut rowerem od Schodków nad Wisła, 30 minut samochodem od centrum miasta zapewnia lokalizacja apartamentu. Bliskość Morysina, pola...\n1 950 000 zł\t(12 188 zł)\nDo sprzedaży luksusowy, przestronny, 160-metrowy apartament położony na ul. Augusta Hlonda na osiedlu Ostoja Wilanów. Lokal posiada 3 duże pokoje i 2 mniejsze, 2 łazienki, 2 garderoby, schowek, duży ogród 130 m2 i 2 miejsca parkingowe w garażu podziemnym (po 32. 000 - każde z miejsc parkingowych). Powstał z połączenia dwóch mieszkań ( 3 + 2...


Czy nadszedł czas, aby elastyczne świadczenia pracownicze stały się spersonalizowane?\nWszyscy wiedzą, że czerwiec to świętowanie dumy lesbijek, gejów, osób biseksualnych, transpłciowych i queer. To, co jest teraz miesiącem, zaczęło się jako jeden dzień w czerwcu w rocznicę powstania Stonewall na Manhattanie w 1969 roku. Podczas gdy wielu pracodawców dzisiaj zmienia kolory swoich firmowych logo na tęczowe na miesiąc, stwarzają one pracownikom możliwość podzielenia się swoim przyjściem opowiedzieć historie i skorzystać z okazji, aby porozmawiać o swoich inicjatywach i postępach w zakresie różnorodności, równości i integracji, niewielu będzie rozmawiać o tym, co mogą zrobić, aby przyciągnąć i wesprzeć pracowników w gospodarstwach domowych partnerów tej samej płci, transpłciowych pracowników samotnie wychowujących rodziców, samotnych rodziców rasy mniejszościowej pracowników oraz pracowników pochodzących z wielopokoleniowych gospodarstw domowych ras mniejszości. Ich potrzeby są różne.\nProfesor Arjun Mitra z Kalifornijskiego Uniwersytetu Stanowego\nRozważ wyjątkowe problemy związane z pracą, rodziną i pracą, z którymi borykają się ci pracownicy ze względu na zróżnicowane potrzeby opiekuńcze oraz marginalizację i dyskryminację, z jaką mają do czynienia w społeczeństwie i miejscu pracy . Profesorowie Smriti Anand z Illinois Institute of Technology i Arjun Mitra California State University w Los Angeles, USA dokładnie przyjrzeli się temu tematowi w swoim artykule „Żadna rodzina nie została w tyle: Elastyczność i-oferty dla pracowników z napiętnowaną tożsamością rodzinną”.\nProfesor Smitri Anand, Illinois Institute of Technology\nAutorzy zauważają, że „podczas gdy firmy wprowadzają korzyści związane z elastycznością na poziomie organizacyjnym, często są one „jeden rozmiar dla wszystkich” i mogą nie być w stanie w pełni zaspokoić unikalnych potrzeb wszystkich pracowników, zwłaszcza tych, których tożsamość społeczna jest napiętnowana i nie -tradycyjna struktura rodzinna.” Mitra osobno podał kilka przykładów. Słowa w większości należą do niego:\nMałżeństwo tej samej płci (piętno z powodu nieheteroseksualnej i nietradycyjnej struktury rodziny, która nie pasuje do definicji małżeństwa heteroseksualnego) może nie uzyskać społecznych korzyści ze wsparcia rodziny/sąsiadów w opiece nad dziećmi (opiekowanie się dziećmi) podczas gdy żonglują swoją pracą, ponieważ takie tożsamości nie są społecznie akceptowane. To sprawia, że ich wyzwania są wyjątkowe i wymagają bardziej elastycznego czasu pracy, który może nie być objęty szeroką polityką elastycznego czasu pracy (niektóre firmy mają podstawowy czas pracy od 9 do 15, a następnie pracownicy mogą wybrać, jak chcą pracować przez pozostałe 2 godziny, ale w takim przypadku para tej samej płci z dziećmi może nie otrzymać korzyści, ponieważ mogą nie otrzymać opiekunki dla swojego chorego dziecka z powodu napiętnowanej tożsamości rodzinnej.\nPodczas gdy milenialsi i pokolenie Z domagają się elastycznych struktur pracy w celu zaspokojenia ich potrzeb związanych z pracą/rodziną, a firmy zaspokajają ich potrzeby dzięki innowacyjnym politykom, zasady te są formułowane w celu usatysfakcjonowania większych mas, które mogą ponownie nie odpowiadać na specyficzne potrzeby pracowników ze stygmatyzowaną rodziną tożsamość. Na przykład potrzeby samotnego rodzica transpłciowego są wyjątkowe, ponieważ muszą przejść procedurę zmiany płci, która może trwać latami (duże zobowiązanie czasowe) wraz z ciężarem samotnej opieki nad dziećmi. Tak, firmy wprowadzają teraz politykę elastyczności dla samotnych rodziców, ale czy obejmuje to dodatkowe wyjątkowe wyzwania, których może doświadczać samotny rodzic transpłciowy?\n„Niektóre napiętnowane tożsamości rodzinne mogą nie być nawet uznawane przez prawo, zapomnijmy o firmach, które mają dla nich polisy. Na przykład niedawny przykład grupy z Kalifornii walczącej o prawa do adopcji w Kalifornii (https://www.cnn.com/2021/03/06/us/throuple-three-dads-and-baby-trnd/index.html). Grupy są nowym i nadchodzącym rodzajem nietradycyjnej struktury rodzinnej i prawie żadna firma nie zapewniałaby jakichkolwiek korzyści pracownikom w grupie, ponieważ tego rodzaju struktura rodzinna jest rzadka i nie jest dobrze rozumiana.\nWreszcie koncepcja PRIVILEGE. Większość napiętnowanych tożsamości rodzinnych może nawet nie zdawać sobie sprawy, że ma przywilej poszukiwania wyjątkowych rozwiązań w miejscu pracy, aby sprostać wyzwaniom WF. Opierając się na głębokich stereotypach społecznych i braku akceptacji takich nietradycyjnych form rodziny, pracownicy ci tak głęboko zaakceptowali swój los, że mogą nawet nie uwierzyć, że nawet oni mają prawo wypowiadać się za inicjatywami elastyczności, które mogą zaspokoić ich wyjątkowe potrzeby WF . Wróćmy do przykładu samotnego rodzica transpłciowego. Tożsamości transpłciowe są tak globalnie wykluczone, że każdy, kto przechodzi operację zmiany płci, może nawet nie zdawać sobie sprawy, że jest to procedura medyczna, podobnie jak inne operacje, w przypadku których powinien poprosić swoich menedżerów o urlop.\nPoza aspektem przywilejów istnieje również obawa przed ujawnieniem tożsamości w miejscu pracy, co może nawet wywołać dyskryminację i nękanie współpracowników. Podobnie czarnoskórzy samotni rodzice mogą uważać, że są wystarczająco uprzywilejowani, aby mieć pracę i zarabiać jako ich biali współpracownicy. Mogą nawet nie zdawać sobie sprawy, że to nie jest przywilej, a raczej na to zasłużyli. W rezultacie mogą niechętnie prosić o elastyczne oferty dotyczące opieki nad dziećmi, ponieważ mogą postrzegać to jako coś, co wykracza poza to, co mają już przywileje jako czarnoskórzy pracownik. Nie zapominajmy, że z powodu stereotypów dotyczących kompetencji i zaangażowania czarnoskórych pracowników mogą pojawić się dalsze wahania w pytaniu.\nNa cześć miesiąca Pride opublikujemy tutaj w całości artykuł Ananda i Mitry, aby zapewnić postępowym pracodawcom pomysły, które pomogą usprawnić pracę osób o napiętnowanej tożsamości rodzinnej.\n25 sposobów na przetrwanie jako osoba queer pod rządami autorytarnymi\nInne dotychczasowe historie →.\nBez ciała: posuwając się do przodu\nŚmieje się w chmurze, samodzielna randka, otwarta kawiarnia, łapanie promienia\n„Czym jest tolerancja? To konsekwencja człowieczeństwa. Wszyscy jesteśmy ukształtowani ze słabości i błędu; przebaczmy sobie wzajemnie szaleństwo — oto pierwsze prawo natury” — Wolter Może to być UFO, Obcy lub inny przedmiot, ale dla ułatwienia Biznesu: Bez ciała.\nUkraiński pszczelarz w strefie wojny\nRecenzja szarych pszczół Andrieja Kurkowa\nCzytanie każdej powieści jest osobistym przeżyciem. Joyce Carol Oates opisuje to jako wślizgiwanie się w czyjąś skórę, w inną duszę.


Problem finansowy bez uprzedzenia?\nW celu zakwalifikowania się do kredytu bankowego, trzeba mieć dobrą historię kredytową. Pożyczki bezpośrednie bez bik to jedyny warunek, który można znaleźć u typowych kredytodawców. Jaka jest różnica? Banki mają niższe stopy procentowe, ale mniej chętnie udzielają kredytów. Pożyczki online są wysokoprocentowe, ale łatwiej osiągalne. To dobra wiadomość dla kredytobiorców, każdy może wybrać coś dla siebie. Można liczyć na pożyczki bez bik u bezpośredniego kredytodawcy, jednak trzeba liczyć się z ewentualnymi konsekwencjami w przypadku braku terminowej spłaty zaciągniętego kredytu. Banki mają natychmiastowy dostęp do depozytów bezpośrednich, stąd banki będą zbierać pieniądze – bez uprzedzenia. Trzeba wybrać rozwiązanie, które najlepiej pasuje danemu kredytobiorcy.\nTypowe chwilówki online bezpośrednio zaciągane u kredytodawców mogą skonfigurować płatność debetową lub tą wokół wypłaty. Banki będą dokonywały automatycznego wycofania swoich funduszy, jak tylko „siądą” na konto. Tutaj kredytobiorca nie ma czasu, musi działać. Jeśli pieniędzy nie ma lub gdy depozyty bezpośrednie są anulowane, musi jak najszybciej zapobiec automatycznej płatności, gdyż inaczej zaczną się poważne finansowe kłopoty.\nGdy kredytobiorca korzysta z odpowiedzialnego bezpośrednio pożyczkodawcy, nie mając wystarczająco dużo pieniędzy na koncie – nie musi się martwić, o ile podejdzie rozsądnie do spłaty kredytu. Dodatkowe zainteresowanie refinansowaniem kredytu zostanie uwzględnione, jeżeli kredytodawca wysunie taki wniosek. Niektórzy kredytodawcy będą mieć kartę kredytową do wykorzystania jako dodatkową formę płatności.\nPożyczki internetowe zaciągane roztropnie są zatem:\nTrzeba rozważyć wszystkie te plusy i minusy przed ich zaciągnięciem. Ostatecznie, bez względu na to czy zdecydujesz się na https://chwilowkiok.pl/pozyczki-online/, te za pośrednictwem banku lub na przedłużenie limitu kredytowego pamiętaj, że dług to jest coś na co musisz być przygotowany w ramach swojego budżetu.


Lampa owadobójcza uv 368nm na komary, muchy, owady – Family zone\n» Lampa Owadobójcza UV 368nm na Komary, Muchy, Owady\nLAMPA OWADOBÓJCZA NOCNA UV NA KOMARY MUCHY ĆMY 2w1\nNOWOŚĆ NA RYNKU LAMP UV!!\nNowoczesna kompaktowa lampa UV owadobójcza oraz lampa nocna LED 2w1.\nLampa w higieniczny sposób zwalcza owady latające, takie jak komary, ćmy, muchy, czy osy.\n1. Wielofunkcyjny 2 w 1, połączenie lampy nocnej led wraz z lampą owadobójczą\n2. Dwa tryby światła, światło przyjazne dla oczu\n3. Wysoka wydajność i niskie zużycie energii.\n4. Bezpieczny i zdrowy dla ludzi, żadnych chemikaliów, bezdymny, bez zapachu\n5. Brak pestycydów, nietoksyczny, nieszkodliwy dla ludzi i zwierząt domowych.\n6. Długość fali UV 360-400nm, zaprojektowana w celu przyciągnięcia owadów. Lampa wyposażony jest w haczyki, abażury i plastikowe osłonkę dla bezpieczeństwa i wygody.\n8. Super cicha, nie zakłóci snu.\n9. Kompaktowy rozmiar, łatwy do przenoszenia Nadaje się do wewnątrz, na zewnątrz, dla rodziny, sypialni, salonu, kuchni, biura, ogrodu, kempingu, namiotu, pola\nLampa wykorzystuje określonej długości fale widma światła w celu wabienia owadów a następnie zabija je przy pomocy wysokiego napięcia.\nZastosowane światło fioletowe jest całkowicie nieszkodliwe dla ludzi i zwierząt, a osłonka nie pozwala na przypadkowe dotknięcie siatki wysokiego napięcia.\nLampa jest wyposażona w akumulator 2000mAh co pozwala na bezprzewodowe działanie lampy.\nŁadowana jest za pomocą kabla usb.\nLampa 2 w 1\nDwie Lampy w jednym urządzeniu!!!\nZa pomocą wbudowanego uchwytu w dolnej części lampy możemy ja zamontować praktycznie wszędzie gdzie mogą znaleźć się owady\nPod dachem altany lub parasola ogrodowego\nPod poszyciem namiotu\nDodatkowo lampa jest wyposażona w wbudowany akumulator co sprawia że możesz ją zabrać ze sobą wszędzie.\nUltradźwiękowy Odstraszacz Owadów Gryzoni Pająków!\nZraszacz Ogrodowy Do Węża Obrotowy Klima 3 Dysze\nJest wygodny i praktyczny, nadaje się do rodzinnego podlewania, chłodzenia ogrodu, nawadniania w szklarni itp.


Teraz jest 24 października 2018, 07:47\nNapisane: 8 lutego 2010, 22:51\nLokalizacja: Warszawa Legionowo\nMoje BMW: 314d e46\nok, to kup auto na firmę w Niemczech na fakturę 19%Mwst cwaniaczku i w skarbowym życzę powodzenia\nNapisane: 8 lutego 2010, 23:32\nTemat jest o Szwajcarii, nie róbcie OT. Sprawa jest poważna.\nNapisane: 9 lutego 2010, 00:55\nswiss naturlich, clij w de akcyze jakos przezyjesz,tylko nie baw sie w jakies puszczanie przez komis albo lipne faktury bo klopoty moga byc\nNapisane: 9 lutego 2010, 22:28\nMoj brat kupił renault megane coupe w 2004 w Szwajcarii. Zrobił opłaty ( tak go pokierowano). Auto było z 1996 roku i wtedy na gotowo wyszło jakies 12-13 tys.\nPo 4 latach przyszło z celnego że nie zapłacił akcyzy , zaniźona wartośc ( dopłacic prawie 800zł --- dopłacił)\nFaktem jest że zapłacił tylko vat i cło ( pierwszy raz sprowadzał auto i tak go pokierowano), ale jakim cudem dopuszczono auto do rejestracji ?\nPo dwóch latach sprzedał za podobną kwotę co go wyszo, a po kolejnych dwóch ( prawie trzech) przychodzi do zapłaty blisko 9tys zł ( akcyza + odsetki)\nByło nawet wezwanie z policji, gdyz ten komis był kontrolowany itp i poprzysłyłali dane osob które tam kupowały auta.\ni co po kilku wizytach w celnym, zapoznaniu sie z materiałami itp ----- zapłacił ( ale podobno maja czesc zwrócic gdyz zrobił nadpłate czy cos takiego - nie znam szczegółów)\nNapisane: 10 lutego 2010, 17:16\nMoje BMW: e34, e36\nNo ja podeszłam do tematu poważnie...nie wiem jak Ty.\nFlashing Lights - czyli WOOOOO!! wg angry Agry\nIlu rozczarowań bym uniknęła, gdy mężczyzna miał w wyposażeniu na czole tabliczkę znamionową!\nTemu co pisze, a nie ma dowodów - papier przyjął wszystko - reszta wkrótce.\nPrawda jest jak d... każdy ma swoją....[/color]\nNapisane: 10 lutego 2010, 18:46\nWożę auta ze Szwajcarii i wyglada to tak że opłaty robie na granicy Polskiej. Musisz mieć zaprzyjaźnionego rzeczoznawce i celnika i oplaty nie wygladaja najgorzej. Nie wiem o jakiej akcyzje mowicie ale gdy cle auto na granicy to akcyzy juz placic nie musze. Podam przykladowo ceny oplat:\nFiat Doblo malibu 1.9jtd 2007r, 2400zl ,auto uderzone w przod\nNissan Micra 1.4 2008r ,2200zl uderzona w przod\nMazda 2 2009 rok tutaj oplaty byly w okolicach 4 tysa bo auto ponoc produkowane w Japonii\nAut szukaj raczej na miejscu, ceny w tym przegladarkach sa z natury wyzsze.\nNajlepiej bylo by Ci auto wrzucic na lawete, odchdzi Ci wtedy koszt tablic.\nNiezaleznie od tego jak bedziesz wracac musisz na granicy szwajcarsko-niemieckiej wykupic spedycje i chyba cps tam keszcze.Koszt tych dwoch rzeczy 250frankow.\nOstatnio edytowano 12 lutego 2010, 00:07 przez Sucre, łącznie edytowano 1 raz\nNapisane: 10 lutego 2010, 20:43\nMusisz mieć dojście do rzeczoznawcy i celnika i oplaty nie wygladaja najgorzej. Nie wiem o jakiej akcyzje mowicie ale gdy cle auto na granicy to akcyzy juz placic nie musze\na łyzka na to: NIEMOZLIWE\nNapisane: 10 lutego 2010, 20:59\ngdy cle auto na granicy to akcyzy juz placic nie musze.\nna granicy nie placisz akcyzy tylko pewnie w kraju:)\nNapisane: 12 lutego 2010, 00:00\nTak jak napisalem, wszelkie oplaty ponosze na granicy gdy cle samochod. Żadnej akcyzy już nie płace przed rejestracja/\n. Rano napisze jakie dokładnie robie opłaty bo mam obecnie odprawiona mazde 2. A z tym niemożliwe to wszystko jest możliwe\nSprawdziłem co dokładnie opłacam podczas odprawy celnej:\nA00 stawka 10%\n1A1 stawka 3,2%\nB00 stawka 22%\nZa mazde tych opłat wyszło mi 3600zl, dużo ale jest to samochód produkowamy w Japonii.\nNapisane: 12 lutego 2010, 09:59\ngdyby glupota miala skrzydla kolega sucre zawstydzilby nie tylko turbodynamomena ale i zwykle skowronki tak pieknie by latal\nNapisane: 12 lutego 2010, 10:35\nbecek, wyjaśnij? Chodzi Ci o to że 1A1 to akcyza? Chyba chodzi o to że płaci u Szwaba a już w polsce nie.\nNapisane: 12 lutego 2010, 12:09\ntak to akcyza ,generalnie to sa dane z rubryki platnosci na dokumencie SAD\nplatnosci robione u nas\ni taki czlowiek ma prawo prowadzic samochod....\nmoim zdaniem do prawa jazdy powinni robic jakies dodatkowe testy sama umiejetnosc czytania i pisania to za malo\nw koncu za kolkiem trzeba myslec\nNapisane: 12 lutego 2010, 12:26\nA mi się wydaje, że tu komuś kindersztuby brakuje\nSucre potwierdził właśnie konkretnym przykładem moją odpowiedź na temat obowiązku zapłaty akcyzy i cła od pojazdów niewprowadzonych na rynek CH z UE, czyli np. japońców i amerykańców.\nJak widać znajomość nazw konkretnych podatków nie jest dzięki Bogu do życia i szczęścia jeszcze potrzebna. Można więc dać spokój z tym, czy piszemy akcyza czy symbole z SADu. Każdy chyba zczaił o co kaman.\nNo i nie pisał Sucre, że u Szwaba płaci, tylko na polskiej granicy. I faktycznie można wtedy zrobić hurtem\nNapisane: 12 lutego 2010, 12:33\nbecek nie każdy musi dokładnie wiedzieć jaka opłata ma jaki symbol itd, poprostu płaci na granicy tyle ile mu wyliczą i jedzie dalej - bez zbędnych zmartwień\nNapisane: 12 lutego 2010, 14:16\nBecek nie spinaj sie tak bo Ci zyłka pęknie, pytanie było jakie opłaty się ponosi przy sprowadzaniu auta ze Swiss i ja na to pytanie odpowiedziałem a znanie dokładnych nazw nie jest mi potrzebne. A jak masz jakiś problem z tym to możesz iść do łazienki i sobie ulżyć jeżeli innych sposobów nie znasz prócz spinania sie na forum.\nNapisane: 12 lutego 2010, 14:39\nWożę auta ze Szwajcarii i wyglada to tak że opłaty robie na granicy Polskiej. Musisz mieć zaprzyjaźnionego rzeczoznawce i celnika i oplaty nie wygladaja najgorzej. Nie wiem o jakiej akcyzje mowicie ale gdy cle auto na granicy to akcyzy juz placic nie musze\nja sie nie spinam\nwychodzi na to ze nie masz pojecia co robisz\npiszesz bzdury i nawet znalazles obroncow\njezdzisz autem...a wiesz na pewno ze bmw? bo o wiecej wiedzy cie nie podejrzewam....\nna forum znajdziesz jak poszczegolne czesci auta sie nazywaja i do czego sluza\ndo obroncow-od "kowalskiego"mozna wymagac niewiedzy ale od kogos zajmujacego sie sprowadzaniem aut PEWNA WIEDZA JEST OBOWIAZKOWA(no chyba ze je tylko myjesz przed sprzedaza i robisz jako kierowca)\nNapisane: 12 lutego 2010, 15:00\nJak widzisz wiedza jaką posiadam jest dla mnei wystarczająca do tego żeby odpowiedziec na pierwsze pytanie w tym poście, Ty jakoś nie potrafiłeś...i w niczym mi nie przeszkadza że nie znałem pełnych nazw ( teraz już dzięki Tobie znam ale w niczym mi to nie pomoże bo i bez tego doskonale sobie radziłem).\nNapisane: 4 marca 2010, 20:22\nKod silnika: M50 M52 aa i M20\nWitam to jakie bedą konkretnie opłaty np za e36 328 95 rok ze Szwajcarji ?\nTAk normlanie bez kobinacji w stylu znajomy zna celnika itp.\nhttp://www.bmw-sport.pl/viewtopic.php?f=6&t=2230 >> 318i\nhttp://www.bmw-sport.pl/viewtopic.php?f=6&t=1771 >> 325i\nhttp://www.bmw-sport.pl/viewtopic.php?f=6&t=10133 >> 325i\nhttp://www.bmw-sport.pl/viewtopic.php?f=6&t=45445 >> 328i\nNapisane: 15 kwietnia 2010, 22:39\npoproszę o potwierdzenie czy dobrze to zrozumiałem - zakładam, że wszystkie opłaty robię w PL\nsprowadzając samochód ze szwajcarii zapłacę:\n1. cło 10%, chyba że mamy dokument EUR.1 lub jego odpowiednik to wtedy 0%\n2. akcyza 3,1 lub 18,6% zależnie od pojemności\n3. VAT 22%\nliczymy sumując w podanej wyżej kolejności\nNapisane: 16 kwietnia 2010, 07:05\ntomek_d, i tak i nie... Zlecając transport laweciarzowi, który sprowadza ze szwajcarii wychodzi korzystniej bo robią to przez Niemcy. Nie znam procedury, ale jak policzyłem samodzielną podróż a zlecenie lawecie... taniej jakieś chyba 3tys mi wyszło lawetą. Ale jak liczyłem spalanie dieslem w dwie strony (7l), Mercedesem w jedną (12l) autostradę na rok (u szwajcara tylko na rok), ew.nocleg jak nie to w 4 osoby jechać i sie zmieniac no i opłaty w PL, ale akcyze 18liczyłem Zapytaj laweciaraz ile weźmie 607 699 953. Nie jechałem z nim ale kolega mi go polecał bo jeździ właśnie do Szwajcarii i cli prze Szwaba.


Życie smakiem się toczy...: lipca 2013\nPappardelle z kurkami (Pappardelle con finferli)\nKurki to chyba ulubione grzyby Polaków (a może nie tylko Polaków?). Wielokrotnie słyszałam osoby mówiące „Ja nie lubię grzybów. No, może tylko kurki”. Na czym polega magia tych grzybów? Czy chodzi tylko o smak? A może o to, że ze względu na charakterystyczny wygląd, kurki ciężko pomylić z innymi grzybami i dzięki temu uważane są za bezpieczne (choć podobno jest jeden niejadalny gatunek grzybów przypominający kurki)?\nOsobiście lubię kurki za smak, za dostępność (nie zbieram grzybów, korzystam więc z takich, które mogę łatwo kupić lub które ktoś mi podaruje...) i wygląd. Są śliczne! Falujące kapelusze wyglądają jak baletowe spódniczki, a kolor ładnie komponuje się w różnych potrawach.\nJest jeszcze jedna cecha, która przemawia na korzyść kurek - to, jak ich nazwa pięknie brzmi w innych językach. Po włosku kurki to finferli, po hiszpańsku - chantarela, po fancusku girolle. Coś, co nazywa się tak ładnie po prostu musi być smaczne (zapomnijmy na moment o polskiej nazwie, która w porównaniu z zagranicznymi nie jest aż tak urocza...).\nDzisiaj prezentuję wersję włoską (a jakże!) - pappardelle con finferli. Smacznego!\n1 mała lub pół dużej białej cebuli\noliwa z oliwek extra vergine o smaku rozmarynu (lub zwykła, ale jak najlepszej jakości)\nświeże zioła: listki szałwii i rozmarynu, gałązki tymanku\n2 łyżki brandy (lub białego wytrawnego wina)\nKurki dokładnie, ale delikatnie opłukać pod bieżącą wodą. Osuszyć kuchennym ręcznikiem papierowym. Większe grzybki pokroić, mniejsze zostawić w całości.\nNa małej patelni rozgrzać oliwę i zeszklić na niej cebulę.\nNa drugiej patelni rozgrzać klarowane masło. Dodać kurki. Podsmażać przez 2-3 minuty, a następnie posolić, popieprzyć i dodać połowę ziół.\nDo grzybów dodać zeszkloną cebulę.\nZwiększyć ogień pod patelnią i podlać brandy. Ruszając patelnią, pozwolić alkoholowi odparować. Zmniejszyć ogień. Dodać pozostałe zioła.\nMakaron ugotować w osolonym wrzątku. Jeśli używamy świeży makaron wystarczy go gotować 1-2 minuty - dogotuje się na patelni.\nUgotowany makaron przełożyć na patelnię z grzybami, dolewając ok. pół filiżanki wody z garnka.\nWymieszać makaron z sosem.\nZdjąć patelnię z ognia. Makaron polać oliwą o smaku rozmarynu i dokładnie wymieszać.\nAutor: Ewa o 07:23 2 komentarze:\nEtykiety: dania wegetariańskie, grzyby, kuchnia włoska, kurki, makaron, pasta, szybkie\nŁosoś w sezamowej panierce na makaronie soba\nJest kilka takich połączeń składników, które zawsze się sprawdzają. To między innymi duet łosoś-sos sojowy oraz trio łosoś-sos sojowy-sezam. Elementy stworzone po to, aby występowały razem i wprawiały w stan upojenia kubki smakowe.\nTo danie jest kolejnym dowodem potwierdzającym powyższą teorię. Łosoś w sezamowej panierce smażony bez tłuszczu wychodzi idealnie - jest mięciutki i soczysty. Makaron soba wymieszany z sojową marynatą po rybie stanowi idealne uzupełnienie, a dodatek szczypiorku to już wisienka na torcie.\nDanie jest bardzo proste i szybkie do zrobienia. Rybę można zamarynować rano, schować do lodówki, a resztę czynności - które zajmują mniej więcej 10 minut - wykonać po pracy lub weekendowym spacerze. Trzeba jednak pamiętać, aby wyjąć łososia z lodówki odpowiednio wcześniej (przed smażeniem), aby ogrzał się do temperatury pokojowej. W przeciwnym razie nie uda się go idealnie usmażyć - albo będzie surowy w środku, albo panierka z sezamu przypali się od zbyt długiego smażenia, którego wymaga zimna ryba.\n2 filety z łososia bez skóry (każdy o wadze ok. 150-200 g)\n150 g pełnoziarnistego makaronu soba\n2 łyżki posiekanego grubego szczypiorku\nW misce połączyć sos sojowy, ocet ryżowy, cukier i imbir. Mieszać do czasu, aż cukier się rozpuści. Przelać marynatę przez sitko, aby pozbyć się włókien imbiru.\nW głębokim talerzu umieścić filety z łososia i zalać je marynatą. Przykryć folią spożywczą i odstawić na godzinę w temperaturze pokojowej lub (najlepiej) schować do lodówki na kilka godzin. Rybę należy wyjąć z lodówki na ok. godzinę przed smażeniem, żeby ogrzała się do temperatury pokojowej.\nŁososia wyjąć z marynaty i w całości obtoczyć w sezamie.\nResztę marynaty przelać do rondelka lub na małą patelnię. Podgrzewać do delikatnego zgęstnienia sosu.\nMakaron ugotować zgodnie z instrukcją podaną na opakowaniu. Odcedzić i połączyć z przygotowanym sosem.\nRozgrzać patelnię z nieprzywierającą powłoką. Łososia smażyć z każdej strony na średnim ogniu bez użycia tłuszczu. Ziarna sezamu z panierki powinny się lekko zezłocić, ale nie przypalić. Czas smażenia zależy od wielkości fileta. Na pierwszej stronie smażyć przez ok. 3 minuty. Przewrócić na drugą stronę i smażyć trochę krócej (2 minuty). Na końcu dosmażyć krótko (ok. minutę) z dwóch pozostałych stron.\nMakaron umieścić w głębokich talerzach lub miskach. Na wierzchu ułożyć usmażone łososie. Posypać szczypiorkiem.\nCiekawa jestem, czy mój kawałek łososia zasłużyłby na komplement "It's cooked perfectly"\nod Gordona Ramsaya, wypowiedziany z jego uroczym szkockim akcentem... ;)\nAutor: Ewa o 07:11 7 komentarzy:\nEtykiety: dania "light", dania rybne, kuchnia azjatycka, łosoś, makaron, sezam, sos sojowy, szybkie\nZazdroszczę wszystkim, którzy mieli okazję zjeść sałatkę grecką w Grecji. Jestem pewna, że żadna wersja spoza Grecji nie może się równać z sałatką przygotowaną z najświeższych, miejscowych produktów. Niestety jak dotąd Grecję odwiedziłam tylko raz i - na moje nieszczęście - był to wyjazd młodzieżowy, podczas którego nie miałam okazji ani możliwości skosztować prawdziwej greckiej kuchni. Tak więc do czasu, aż wybiorę się do Grecji po raz kolejny, tym razem "na poważnie", pozostaje mi odwiedzać greckie restauracje w Polsce oraz zgłębiać tajniki greckiej kuchni teoretycznie - czytając książki kucharskie.\nNa temat sałatki greckiej powstają elaboraty - każdy wie najlepiej, co to znaczy "prawdziwa sałatka grecka" i co wolno, a czego nie wolno do niej dodawać. W Internecie można znaleźć wielowątkowe dyskusje związane z przyrządzaniem tej - jakże prostej przecież - potrawy. Po przeczytaniu niektórych z nich i przejrzeniu różnych zdjęć, stron internetowych i blogów udało mi się odkryć kilka prawidłowości. Po pierwsze i najważniejsze, podstawowym "grzechem", jaki można popełnić przy sałatce greckiej jest dodanie do niej sałaty. Istnieje pełna zgodność różnych autorów co do kluczowych składników: fety, oliwek, pomidorów, ogórka i cebuli - nie spotkałam się z opisem sałatki greckiej bez tych elementów. Trafiłam natomiast na wersje "wzbogacone" o paprykę (zwykle zieloną), czosnek, różne świeże zioła i ocet winny.\nMoja wersja sałatki greckiej należy do tych "mniej bogatych". Uważam, że przy mniejszej różnorodności składników, można lepiej docenić wszystkie smaki.\nSkładniki (na 2 duże porcje)\n200 g sera feta*\n2 duże pomidory malinowe**\nok. 20 oliwek*** (użyłam zielonych i czarnych kalamata - z pestkami)\n* Nie polecam substytutów fety, czyli "serów typu feta" - mają zupełnie inny smak, zazwyczaj również nieciekawą konsystencję.\n** Mogą być też śliwkowe - chodzi o to, aby użyć odmiany jak najsłodszej.\n*** Nie warto iść na łatwiznę, kupując oliwki drylowane. Takie z pestkami są dużo smaczniejsze - smak z nawiązką rekompensuje drobną niewygodę jedzenia.\nOgórka pokroić w plasterki (bez obierania).\nPomidorki koktajlowe przekroić na połówki, a pomidory malinowe pokroić w półplasterki.\nW misce umieścić ogórki, pomidory i cebulę. Skropić oliwą, doprawić suszonym oregano i ewentualnie odrobiną soli. Delikatnie wymieszać (najlepiej dłońmi).\nWarzywa przełożyć na talerz. Dodać oliwki. Na wierzchu pokruszyć fetę. Skropić oliwą, posypać suszonym oregano.\nPodawać z kawałkiem świeżego pieczywa do wytarcia talerza z resztek oliwy i soku z warzyw. :)\nAutor: Ewa o 07:31 1 komentarz:\nEtykiety: cebula, dania "light", dania wegetariańskie, feta, kuchnia europejska, ogórek, oliwki, pomidory, potrawy bezglutenowe, sałatki, szybkie\nChorwacja to idealny kierunek wakacyjnych podróży. Odwiedzającym go turystom oferuje wszystko, co gwarantuje udany wypoczynek: słoneczną pogodę, często z dodatkiem ożywczego wiaterku, krystalicznie czystą, ciepłą wodę w morzu, zapierające dech w piersiach widoki, ciekawe zabytki i... doskonałą kuchnię. O każdym z tych punktów mogłabym napisać osobny post, jednak - ze względu na charakter bloga - skupię się na ostatnim elemencie, czyli na jedzeniu.\nKuchnia chorwacka pozostaje pod ogromnym wpływem kuchni włoskiej. Przypuszczam, że wynika to z bliskiego położenia obu krajów "przez morze" i prawdopodobnie bogatej historii handlu morskiego. Jako kraj nadmorski, dania kuchni chorwackiej opierają się głównie na rybach i owocach morza (idealnie dla mnie!). Od razu jednak uspokoję mięsożerców - potrawy mięsne są w Chorwacji popularne, ciekawe i bardzo smaczne (polegam tu na opinii osób trzecich, bo sama nie jadłam mięsa).\nWiększość dań, o których będę pisać i które możecie obejrzeć na zdjęciach powstała w cudownej małej restauracji Konoba "Bratuš". Jest to lokal rodzinny, prowadzony przez jedną z dziesięciu rodzin zamieszkujących niewielką rybacko-turystyczną osadę położoną między urlopowym kurortem Baška Voda a miastem Makarska.\nWejście do restauracji Konoba "Bratuš"\nRestauracja funkcjonuje również jako jazz-bar, który w sezonie letnim organizuje kameralne koncerty na wewnętrznym patio. Do restauracji należy również fragment deptaku położony przy samej plaży, gdzie pod bambusowym dachem ustawionych jest siedem stolików. Sala wewnętrzna jest właściwie nieużywana w lipcu i sierpniu - zdecydowanie przyjemniej siedzi się na zewnątrz, mogąc podziwiać masyw górski Biokovo oraz turkusowe morze z wyspami Hvar i Brač wydobywającymi się z wodnych czeluści.\nKonoba "Bratuš" (Bratuš)\nStoliki stoją prawie na plaży.\nZdjęcie zrobione znad talerza z lunchem.\nPiękne widoki to doskonały dodatek estetyczny do wakacyjnych kolacji, podczas których prym wiodły dania od plodova mora, czyli z owoców morza.\nJedną z charakterystycznych potraw dla kuchni dalmatyńskiej są škampi na buzaru. Są to nieobrane, duże krewetki (langustynki) duszone w aromatycznym sosie przygotowanym na bazie oliwy, białego wina i chlebowych okruszków. To danie można skosztować w niemal każdej chorwackiej restauracji i - co ciekawe - za każdym razem trochę się różni i inaczej smakuje. Dwie wersje, które degustowałam w tym roku różniły się składnikami sosu: wersja z Trogiru zawierała pomidory, natomiast ta z Bratuša była "biała". I choć jestem ogromną fanką pomidorów właściwie w każdej postaci, to z tych dwóch wersji bratušową ustawiłabym na pierwszym miejscu.\nŠkampi na buzaru (krewetki w stylu buzara) - wersja z restauracji w Bratušu\nŠkampi na buzaru (krewetki w stylu buzara) - wersja z restauracji w Trogirze\nŚwieże krewetki doskonale smakują również bez dodatku sosu. Przekonałam się o tym w restauracji "Bura" w Makarskiej, gdy zamówiłam škampi na žaru, czyli bardzo duże grillowane krewetki podawane w całości.\nŠkampi na žaru (grillowane krewetki)\nKolejna odsłona opancerzonych krewetek to podanie ich z makaronem tagliatelle domowej roboty i lekkim sosem z oliwy i białego wina. Jest to idealne danie dla miłośników pasty i owoców morza (czyli dla mnie!), które w restauracji Konoba "Bratuš" jest porcją dla dwóch osób podawaną na podłużnym półmisku.\nDomaći rezanci sa škampima (domowy makaron z krewetkami)\nJedzenie dań z krewetkami w całości ma tylko jedną wadę - trzeba się trochę napracować przy obieraniu krewetek... Brudne palce i okolice stołu wokół talerza (czasem przy odrywaniu głowy od tułowia krewetka pryska sosem, który dostał się pod pancerzyk) gwarantowane. Na szczęście restauratorzy są przygotowani i zawsze podają wilgotne chusteczki cytrynowe lub miskę z ciepłą wodą i cytryną do umycia rąk i pozbycia się z palców rybno-czosnkowego zapachu.\nKrewetki można również zamówić w wersji "pohanej", czyli obrane z pancerzyków i smażone w cieście. Osobiście nie lubię tej metody przygotowania potraw, ale miłośnicy chrupania na pewno będą usatysfakcjonowani.\nPohane kozice (smażone krewetki z cieście)\nDoskonałym sposobem na wykorzystanie krewetek w kuchni jest ugotowanie z nich zupy-kremu. Ta podawana w Bratušu to czysta poezja (w której pływa cała krewetka!).\nKrem juha od škampi (zupa-krem z krewetek)\nOczywiście krewetki to nie jedyne owoce morza, które pojawiają się w chorwackich daniach.\nW czeluściach dalmatyńskich zatok można znaleźć doskonałe, świeżutkie małże. W restauracji Konoba "Bratuš" nie znajdują się one na stałe w karcie - pojawiają się jako "danie dnia" tylko wtedy, gdy są wyłowione prosto z morza. Przygotowywane są w tradycyjny (moim zdaniem najlepszy) sposób - gotowane w białym winie z dodatkiem oliwy z oliwek, czosnku i ziół (natki pietruszki i rozmarynu).\nDagnje u bijelom vinu (małże w białym winie)\nLignje, czyli kalmary są bardzo popularne i mogą być przygotowywane na najróżniejsze sposoby. Najbardziej lubję lignje punjene, czyli kalmary faszerowane (jeśli macie ochotę przygotować je w domu, zapraszam po przepis). Na poniższym zdjęciu widać kalmary faszerowane pršutem (szynką podobną do włoskiej szynki parmeńskiej) i dalmatyńskim serem, które jadłam w restauracji w hotelu Frankopan w miejscowości Ogulin. Szynkę i ser można również zamówić jako przystawkę w niemal każdej chorwackiej restauracji.\nLignje punjene pršutom i sirom (kalmary faszerowane podsuszaną szynką i serem)\nDalmatinski sir (dalmatyński ser) i dalmatinski pršut (dalmatyńska podsuszana szynka)\nJednak najbardziej tradycyjna metoda przygotowania kalmarów to grillowanie. Tuba grillowanych kalmarów pozostaje jędrna i miękka, natomiast macki są przyjemnie chrupiące. Okraszenie kalmarów oliwą z oliwek extra vergine i odrobiną pesto z natki pietruszki pomaga wydobyć walory smakowe i podkreśla aromat dania.\nLignje na žaru (grillowane kalmary)\nW podobny sposób można przygotować również ośmiornicę. Kiedyś bałam się konsumować takie dziwne stworzenia... Swoją przygodę z owocami morza zaczynałam od obranych krewetek koktajlowych. Stopniowo przechodziłam na dalsze poziomy wtajemniczenia i tak doszłam do punktu, kiedy nie straszne mi są kalmary, ośmiornice i inne "paskudy".\nHobotnica na žaru (grillowana ośmiornica)\nTym, którzy mają ochotę poznać smak ośmiornicy, jednak odstrasza ich forma podania i charakterystyczne poskręcane macki, polecam wersję "dla początkujących", czyli sałatkę z ośmiornicą. Macki są pokrojone na mniejsze kawałki, zmieszane z świeżymi pomidorami i czerwoną cebulą i doprawione oliwą oraz czerwonym octem winnym. Bardzo świeże, lekkie danie.\nSalata od hobotnice (sałatka z ośmiornicą)\nDla tych, którzy mają problemy z podejmowaniem decyzji i nie potrafią wybrać dania "jednoskładnikowego" pozostają potrawy mieszane. Jednym z nich jest sałatka z różnymi owocami morza (ośmiornicą, kalmarami, krewetkami i małżami).\nSalata od plodova mora (sałatka z owocami morza)\nInne ciekawe danie, które pozwala za jednym zamachem zakosztować wszystkiego, co zrodziło morze jest domowy makaron tagliatelle z wędzonymi owocami morza w sosie zagęszczanym śmietaną. Bardzo ciekawe połączenie, niepodobne do innych, jakie jadłam kiedykolwiek.\nDomaći rezanci sa dimijenim mor. delicijama (domowy makaron z wędzonymi owocami morza)\nPisząc o tym, co kulinarnego ma do zaoferowania chorwackie morze, nie można zapomnieć o rybach. Najpopularniejsze to dorada i labraks, które najlepiej smakują w najprostszej wersji na žaru, czyli prosto z rozgrzanego grilla.\nKomarča na žaru (dorada z grilla)\nLubin na žaru (labraks z grilla)\nW jadłospisach chorwackich restauracji można znaleźć również wiele dań z tuńczykiem. Dla mnie mistrzostwem okazało się carpaccio z wędzonego tuńczyka, podawane na liściach rukoli lub natki pietruszki z doskonałym sosem, w którego składzie można odnaleźć oliwę z oliwek, crema di balsamico i (jak mi się wydaje) odrobinę słodkiej musztardy.\nCarpaccio od dimijenog tunja (carpaccio z wędzonego tuńczyka)\nRównie smaczne okazały się solone filety anchois, przygotowane i podane w podobny sposób, ale z dodatkiem kaparów i białej cebuli.\nSlani inćuni sa kaparima (słone anchois z kaparami)\nW restauracji Konoba "Bratuš" tuńczyk jest również składnikiem specjalnej sałatki "Bratuš", w której ponadto znaleźć można ser feta, oliwki, pomidory i czerwoną cebulę.\nNa początku posta wspominałam o mięsach, których wprawdzie nie jadłam, ale miałam przyjemność obserwować wyraz zadowolenia na twarzy osób, które zamówiły i jadły mięsne potrawy.\nDo dań charakterystycznych dla kuchni dalmatyńskiej należą ćevapi, czyli podłużne kotleciki z mielonego mięsa przygotowywane na grillu oraz pašticada, czyli coś w rodzaju gulaszu wołowyego wymagającego długiego procesu przygotowania (marynowania i duszenia z wykorzystaniem m.in. octu winnego, czerwonego wina, przypraw, pršuta).\nĆevapi (grillowane podłużne kotlety z mielonego mięsa wołowo-jagnięcego; inna nazwa: ćevapčići)\nPašticada sa makaronima (gulasz wołowy z makaronem)\nW chorwackich konobach można również znaleźć również bardziej tradycyjne mięsne dania. W restauracji Konoba "Bratuš" jest to m.in. wołowy befsztyk oraz tagliata, czyli kawałki grillowanej polędwicy wołowej.\nTagliata (polędwica wołowa)\nNa koniec wspomnę o słodkim zakończeniu posiłku. Tradycyjnym deserem jest rožata, czyli budyń o konsystencji mało ściśniętej galaretki, smakujący likierem różanym i skórką pomarańczową. Jest to zapewne daleka kuzynka francuskiego crème brûlée lub hiszpańskiego creme caramel, ale przygotowana nieco inaczej i pozbawiona warstwy karmelizowanego cukru.\nW restauracji Konoba "Bratuš" deserowym hitem jest semifreddo przygotowywane przez mamę właścicielki. Ma w sobie karmelizowane orzechy oraz kawałki czekolady. Niebo w gębie!\nRožata (vel. Trzęsawica, czyli deser budyniowy)\nNietrudno zgadnąć, z czego wynika fakt, iż chorwackie dania są tak smaczne. Jest to kwestia wykorzystywania najświeższych, lokalnych składników, które można kupić m.in. na małych straganach lub na większych targach. Stoliki wręcz uginają się pod ciężarem owoców, warzyw, oliw tłoczonych w prywatnych domach (często aromatyzowanych różnymi ziołami), nalewek, win, bakalii i innych smakołyków...\nTarg w Makarskiej - stragan z domową oliwą, miodem i lawendą\nTarg w Makarskiej - stragany z owocami i warzywami\nSmokva, czyli świeża figa w (nie)pełnej okazałości\nTarg w Dubrovniku\nKonoba "Bura" (Makarska)\nRestauracje w Dubrovniku\nPodsumowując, Chorwacja to idealne miejsce dla osób spragnionych stuprocentowego relaksu, ale również dla smakoszy poszukujących kulinarnych doznań na najwyższym poziomie. Szukając restauracji warto jednak stosować podstawową zasadę "jeść z dala od rynku". W miejscach najbardziej obleganych przez turystów (właśnie na głównych placach i przy deptakach) restauracje funkcjonują bardziej jak fast-foody - jedzenie jest podawane za szybko, kelnerzy ganiają, nie mając na nic czasu, rachunki od razu lądują na stole, a jakość potraw często pozostawia wiele do życzenia. Warto więc zaglądać w małe, boczne uliczki lub zjeżdżać do niewielkich, ukrytych miejscowości (takich, jak Bratuš) - zapewniam, że nie doznacie rozczarowania!\nAutor: Ewa o 10:07 26 komentarzy: