Gospodarka Polski w okresie międzywojennym. - Szkola-edukacja.pl\nGospodarka Polski w okresie międzywojennym.\nW okresie XX-lecia międzywojennego Polska znajdowała się w bardzo ciężkiej sytuacji gospodarczej, gdyż był to czas odżywania kraju, który po tylu latach był rozdzielony pomiędzy trzech zaborców. Poniższa mapa przedstawia granice Polski z tego okresu. Próbowano wtedy nie tylko odrodzić gospodarkę, ale także całe państwo. W czasie tym bardzo duży nacisk kładziono na rozwój przemysłu, handlu, jak i rolnictwa.\nW dalszej części tego referatu chciałbym się bardziej przypatrzeć losom kraju, które wpłynęły na całą gospodarkę. Pragnę także rozpatrzyć takie sprawy jak: skutki jakie przynosiły strajki robotników i jak na nie reagowali przełożeni oraz ludzie rządzący państwem, próby poprawienia bytu rolników, rozwój całego przemysłu oraz wiele innych zagadnień z dziedziny gospodarki Polski w XX-leciu międzywojennym.\nI wojna światowa przyniosła ruinę przemysłu na ziemiach polskich, jak i zaborów pruskiego oraz austriackiego, które wyceniono na 10 mld franków (z czego 56% spowodowała grabież niemiecka, 22% grabież austriacka, a tylko 4% działania wojenne). W Królestwie Polskim zatrudnienie w przemyśle było bardzo niewielkie, ponieważ większość zakładów przemysłowych i ich pracowników zaborcy poprzenosili na tereny wschodnie. Dlatego uruchomienie jakiejkolwiek produkcji wymagało ogromnych środków finansowych. Nawet prywatni właściciele wstrzymywali się z odbudową, gdyż od inwestowania odstraszała ich napięta sytuacja wewnętrzna i nieuregulowane stosunki z państwami sąsiedzkimi.\nW tej sytuacji państwo w obawie przed narastaniem bezrobocia oraz dopingowało potrzebami tworzonej armii - przejęło finansowanie odbudowy prywatnych zakładów, czerpiąc środki z inflacyjnej emisji marek polskich. Stopniowo zaczął włączać się do procesów odbudowy kapitałów prywatnych, ponieważ inflacja spowodowała korzystną koniunkturę dla przemysłu: wzrastał bowiem popyt na wyroby przemysłowe w kraju (ludzie pozbywali się tracących wartość pieniędzy), jak i możliwości eksportowe (działała wówczas tzw. inflacyjna premia eksportowa, która dawała wywożącemu za granicę towary po cenach światowych wyższy dochód po przeliczeniu na pieniądz krajowy).\nW rezultacie do końca 1923 r. procesy odbudowy przemysłu zostały zakończone. Równocześnie jednak przejście inflacji w hiperinflację spowodowało rosnące trudności ze zbytem wyrobów przemysłowych: spadek realnych dochodów ludności obniżał popyt na rynku wewnętrznym, zaś wywóz natrafiał na trudności kredytowe. Łącząca się ze spadkiem płac realnych taniość siły roboczej była przyczyną nieopłacalności modernizacji technologicznych fabryk w okresie inflacji.\nOdradzające się państwo polskie przejęło rolnictwo bardzo zdewastowane (z wyjątkiem byłego zaboru Prus) i znajdujące się w różnych regionach kraju na niejednakowym poziomie rozwoju. I tak w byłym zaborze pruskim miało ono charakter kapitalistycznego, na obszarach Polski centralnej i południowej - drobnotowarowy, zaś na kresach wschodnich nawet naturalny. Różnice między dzielnicami nie tylko dotyczyły stopnia rozwoju kapitalizmu, ale odbijały się na afektach produkcyjnych. Znacznie odbiegające od siebie plony w różnych obszarach kraju (np. w Poznańskiem dwukrotnie wyższe niż na kresach wschodnich) były przyczyną niejednakowej opłacalności produkcji rolnej, co wpłynęło na zróżnicowanie warunków bytu mieszkańców wsi poszczególnych regionów Polski.\nLikwidowanie powstałych w wyniku wojny ugorów postępowało dość szybko. Już w początkach lat dwudziestych (mimo dodatkowych strat i zniszczeń spowodowanych wojną polsko-radziecką) osiągnięto przedwojenny areał upraw. W następnych latach w wyniku zagospodarowania nieużytków powierzchnia upraw dość systematycznie rosła. Zastosowano także nowe technologie w strukturze zasiewów, które okazały się wydajniejsze, ale nie wskazywały postępu w porównaniu z okresem przedwojennym, a nawet nastąpiło ich uwstecznienie (wysokie ceny nawozów sztucznych i niekorzystna relacja do cen artykułów sprzedawanych przez producentów wiejskich powodowały zmniejszenie się zastosowania nawozów sztucznych na obszarach Polski zachodniej, co miało niekorzystny wpływ na plony. Nadal utrzymywały się dość istotne różnice w poziomie gospodarki wielkiej własności i chłopskiej: dysponowali lepszym sprzętem technologicznym, korzystali z porad agronomów, stosowali zabiegi agrotechniczne uzyskując na ogół wyższe plony.\nGłówną osią zainteresowań ludności chłopskiej była sprawa parcelacji majątków obszarniczych, jako rezultat głodu ziemi, występującego szczególnie ostro w byłych zaborach rosyjskim i austriackim. Ruch na rzecz reformy rolnej przybrał na sile zwłaszcza w 1918 r. Mnożyły się wówczas napady na dwory, dochodziło do częstych przypadków zaorywania gruntów folwarcznych przez chłopów, W tej sytuacji rząd lubelski Daszyńskiego zapowiedział upaństwowienie wielkiej własności i oddanie jej w ręce ludu pracującego pod kontrolą państwa. Rząd Moraczewskiego ograniczył się już tylko do zapowiedzi, że reforma rolna będzie przeprowadzona w wyniku uchwały Sejmu.\nTymczasem Sejm Ustawodawczy podjął uchwałę w tej sprawie dopiero 10 lipca 1919 r. Uchwała ta miała charakter deklaratywny, w oparciu o nią miała być opracowana w przyszłości właściwa ustawa o reformie rolnej. Przewidywała ona parcelację majątków państwowych, majątków spekulantów wojennych i osób wrogich wobec narodu polskiego, dalej majątków źle gospodarowanych, wreszcie wykup nadwyżek z folwarków obszarniczych, obejmujących ponad 180 ha obszaru, a na terenie byłego zaboru pruskiego i na ziemiach zabużańskich - ponad 400 ha.\nPo tej uchwale nie mówiło się w Sejmie dość długo o reformie rolnej. Dopóki Piłsudski zdobywał tereny ukraińskie i białoruskie, sprawa ta zeszła z porządku obrad, ale z chwilą, gdy wojska polskie zaczęły się cofać w wyniku kontrofensywy Armii Czerwonej i walki przesunęły się pod Warszawę, wtedy sprawa niezwłocznie powróciła na forum izby sejmowej. Ażeby dać przeciwwagę dla programu rolnego realizowanego przez Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski, uchronić dwory przed rewolucyjną parcelacją i zachęcić chłopów do wstępowania w szeregi wojska, uchwalił Sejm I5 lipca 1920 r. ustawę o wykonaniu reformy rolnej.\nUstawa ta była radykalniejsza od poprzedniej uchwały, ponieważ przewidywała odszkodowanie dla obszarników w wysokości połowy wartości szacunkowej gruntu. Na zakup ziemi przewidywano kredyt w wysokości do 75% wartości parceli. Ziemię mieli otrzymywać głównie bezrolni i małorolni, przede wszystkim jednak inwalidzi wojenni. Ustawę tę uchwalono pośpiesznie, bez przedyskutowania. Posłom wiadomo tylko było to, że trzeba w określonej sytuacji politycznej i militarnej państwa poczynić ustępstwa dla chłopów.\nLata 1924-1928 określa się zazwyczaj w skali ogólnoświatowej jako okres stabilizacji, która jednakże miała charakter chwiejny i krótkotrwały. Już po kilku latach okazało się, że stabilizacja systemu kapitalistycznego była przejściowa, nietrwała, niemniej jednak sytuacja gospodarcza tego systemu ulegała wówczas stopniowej, choć nierównomiernej poprawie. W parze z tym procesem rodziły się jednak nowe sprzeczności pomiędzy państwami kapitalistycznymi. Jednym z istotnych przejawów, tych procesów była odbudowa potęgi gospodarczej imperializmu niemieckiego dzięki pomocy Anglii, usiłującej w ten sposób osłabić pozycję Francji a zarazem włączyć Niemcy do organizowanego przez siebie bloku antyradzieckiego.\nRównocześnie Stany Zjednoczone zaczęły realizować tzw. plan Dawesa, finansisty amerykańskiego, przewidujący rozłożenie spłat odszkodowań należnych od Niemiec na dalszy okres i udzielenie wielkich pożyczek na rozbudowę przemysłu tego kraju pod kontrolą angielsko-amerykańską.\nWobec tego, że rozwijający się przemysł niemiecki zmierzał do zwiększenia swych rynków zbytu i źródeł surowca przede wszystkim we wschodniej Europie, plan powyższy godził wyraźnie w interesy gospodarcze i polityczne krajów Europy wschodniej - Polski, Związku Radzieckiego i krajów bałkańskich. Ze swej strony Niemcy zamierzały doprowadzić do rewizji granicy z Polską dążąc przede wszystkim do rewindykacji Górnego Śląska i Pomorza. Rozpoczął się gospodarczy i polityczny nacisk na Polskę, który swój punkt szczytowy osiągnął w 1925r. poprzez rozpoczęcie wojny celnej. Niejako ukoronowaniem polityki tego typu był zawarty jesienią tegoż roku z inicjatywy angielskiej pakt w Locarno, gwarantujący zachodnie granice Niemiec, pozostawiający natomiast jednocześnie bez jakichkolwiek gwarancji ich granice wschodnie - z Polską i Czechosłowacją, co stanowiło wyraźną przesłankę do skierowania dążności rewizjonistycznych i agresywnych Niemiec w kierunku tych państw, a w dalszej perspektywie - w kierunku Związku Radzieckiego.\nWstrząs wywołany katastrofalną sytuacją gospodarczą doprowadził do stłumienia walk między stronnictwami politycznymi i do skupienia wysiłków większości ugrupowań w Polsce na rzecz osiągnięcia stabilizacji gospodarczej, przede wszystkim pieniężnej. Wyrazem tego było powstanie w grudniu pozaparlamentarnego, tzw. urzędniczego rządu Władysława Grabskiego.\nPremier, jeden z najwybitniejszych ekonomistów polskich okresu międzywojennego, nie związany z żadnym ze stronnictw politycznych, reprezentował pogląd, że reformy powinny być realizowane szybko, bez najmniejszego pogorszenia sytuacji mas pracujących, przez poważniejsze obciążenia podatkowe klas posiadających reformę rolną, stanowiąca przedmiot gwałtownych sporów pomiędzy stronnictwami prawicowymi a ludowcami oraz sprawa reorganizacji naczelnych władz wojskowych, czego domagał się Piłsudski, miały zostać odłożone do czasu ustabilizowania waluty.\nNajważniejszym instrumentem jej uzdrowienia miał być podatek majątkowy. Rząd zapowiedział następnie wprowadzenie oszczędności, zlikwidowanie deficytu kolejowego, ożywienie kredytu i redukcję administracji państwowej. Obawa przed możliwością powtórzenia się zaburzeń rewolucyjnych była tym czynnikiem, który skłonił przedstawicieli klas posiadających w Sejmie do poświęcenia części zysków.\nGrabskiemu udzielono specjalnych pełnomocnictw, upoważniających go do zmiany ustawodawstwa podatkowego bez zgody Sejmu, do zaciągania pożyczek, do wprowadzenia nowego systemu monetarnego i waluty itd. W tych sprawach rząd uzyskał prawo dekretowania na podstawie rozporządzeń prezydenta z mocą ustawy. Nieodzownym warunkiem i krokiem wstępnym dla przeprowadzenia reformy walutowej własnymi siłami, bez pożyczki zagranicy, było zrównoważenie budżetu.\nW wyniku dokonanych oszczędności udało się rządowi w pierwszej połowie 1924 r. ustabilizować złotego stanowiące równowartość 1 franka szwajcarskiego w złocie, co doprowadziło do pewnego wzrostu realnych płac i do zahamowania bezrobocia. Były to jednak zjawiska niezbyt trwałe. Przemysł polski, pozbawiony dochodów płynących z inflacji, był - na skutek zacofania technicznego i niskiej wydajności pracy - niezdolny do konkurowania na rynkach światowych z przemysłem wielkich państw kapitalistycznych. Zjawiskiem ujemnym dla gospodarki polskiej była również poważna w tym czasie obniżka cen węgla, drzewa i cukru, stanowiących główne artykuły eksportowe. Czynniki te prowadziły do wzrostu deficytu bilansu handlu zagranicznego, zmniejszenia się zasobów dewiz i tym samym do podważenia podstaw złotego.\nPoza pożyczką włoską rząd Grabskiego otrzymał również od Francji pożyczkę na cele wojskowe w wysokości 400 mln franków, co jednak nie mogło wpłynąć na sprawę sytuacji gospodarczej Polski. Pewne, niezbyt jednak wielkie, rezultaty dała natomiast pożyczka, zaciągnięta w amerykańskim banku Dillona. Zamiast proponowanych początkowo 100 mln dolarów, otrzymała Polska, pod wpływem nacisków niemieckich, zaledwie 26 mln, i to na trudnych warunkach. Rząd odrzucał jednak - ze względów politycznych - możliwość bliższej współpracy gospodarczej ze Związkiem Radzieckim, która mogła otworzyć przed przemysłem polskim olbrzymi, niezwykle chłonny rynek radziecki.\nOżywienie gospodarcze w skali międzynarodowej oddziaływało na gospodarkę polską. Załamanie się kryzysu złotego w 1925 r. Wpłynęło dodatnio na wzrost eksportu polskiego. Wielki strajk górników angielskich, trwający przez całe drugie półrocze 1926 r., umożliwił przemysłowcom polskim znaczne zwiększenie wywozu węgla, co poważnie wpłynęło na całokształt życia gospodarczego. W tymże roku zaczęły się także ujawniać pozytywne skutki wojny celnej polsko-niemieckiej, w związku z tym, że na rynku krajowym zaistniały możliwości zbytu szeregu produktów, do tej pory importowanych z Niemiec. Powstawały więc korzystne warunki dla rozbudowy nowych działów produkcji, zwłaszcza w zakresie przemysłu ciężkiego, elektrotechnicznego itp.\nWażki czynnik w poprawie koniunktury stanowiły również wysokie urodzaje w lecie 1925 r., wpływające na wzrost dochodów z gospodarki rolnej. W konsekwencji wieś kupowała więcej produktów przemysłowych, maszyn i urządzeń rolniczych, materiałów budowlanych i artykułów pierwszej potrzeby. Umocnienie władzy burżuazji przez reżim pomajowy wpłynęło na wzrost zaufania kapitału zagranicznego do Polski, czego wyrazem było m.in. uzyskanie przez rząd w 1927 r. pożyczki w wysokości 62 milionów dolarów i 2 milionów funtów szterlingów, finansowanej - obok banków amerykańskich - również przez banki niektórych państw europejskich. Pożyczkę tę udzielono, co prawda, Polsce na lepszych warunkach finansowych jak poprzednie za rządów Grabskiego, ale była ona związana z upokarzającym - nie notowanym dotąd w historii międzywojennej - warunkiem przyjęcia w skład Rady Nadzorczej Banku Polskiego na trzy lata doradcy amerykańskiego, który w ten sposób uzyskał uprawnienia kontroli polityki finansowej rządu.\nNa krótką metę napływ kapitałów zagranicznych miał znaczenie dodatnie, umożliwiając szersze finansowanie produkcji przemysłowej i działalności inwestycyjnej. Należy również zaznaczyć, że od 1921 r., tj. od chwili, gdy import w polskim handlu zagranicznym ponownie przekroczył eksport, kredyty zagraniczne wypełniały niedobór. polskiego bilansu płatniczego. Przypływ obcych kapitałów oznaczał jednak wzrost zadłużenia Polski wobec zagranicy, a w dalszej perspektywie opanowanie gospodarki polskiej przez owe kapitały, co musiało szybko doprowadzić do wzmożonego odpływu środków finansowych w postaci zysków wywożonych poza granice kraju.\nCechą charakterystyczną produkcji przemysłowej i wymiany handlowej go 1926 r. był znacznie szybszy aniżeli w okresie poprzednim wzrost liczby organizacji monopolistycznych, przede wszystkim karteli i syndykatów, które opanowały szereg kluczowych gałęzi przemysłu. Wystarczy tu przytoczyć fakt, że w latach 1926-1929 powstało 105 nowych karteli, łącznie zaś przedsiębiorstwa skartelizowane zatrudniały w 1929 r. blisko połowę robotników pracujących w przemyśle i górnictwie. Umowy kartelowe miały często na celu podniesienie cen poprzez ograniczenie produkcji, co było zjawiskiem społecznie zdecydowanie szkodliwym. Skutki dodatnie mogły natomiast przynieść tego typu. porozumienia w handlu zagranicznym, dając producentom polskim znacznie silniejszą pozycję na rynku zagranicznym, aniżeli mogłaby je zdobyć pojedyncze, konkurujące ze sobą z sobą przedsiębiorstwa. Nierzadkie jednak były przypadki, że kartel eksportował często określony produkt po sztucznie obniżonych cenach, przerzucając rzeczywiste koszty jego wyrobu na nabywców krajowych w drodze ustalania wysokich cen na rynek wewnętrzny.\nWzrost produkcji wiązał się ściśle z zagadnieniem inwestycji, z powoływaniem do życia nowych przedsiębiorstw. Ożywiony ruch panował zwłaszcza w budownictwie. Z największych inwestycji należy wymienić szybko postępującą budowę portu w Gdyni także po dziesięciu latach od chwili powstania miasto to zajęło drugie miejsce (po Kopenhadze) wśród portów bałtyckich, pod względem ruchu statków znacznie wyprzedzając Gdańsk. Podjęto również myśl budowy w 1928 r. nowego okręgu przemysłowego w tzw. trójkącie bezpieczeństwa, obejmującym wschodnią część województwa krakowskiego, zachodnią lwowskiego i południową kieleckiego. Realizacja na szerszą skalę tego ostatniego zamierzenia miała jednak nastąpić dopiero w okresie poprzedzającym wybuch II wojny światowej.\nDuże znaczenie dla rozwoju produkcji przemysłowej miał wzrost dochodów ludności wiejskiej w wyniku lepszych zbiorów i korzystniejszych cen zbóż aniżeli w poprzednich latach. Kształtowanie stosunku między cenami artykułów przemysłowych a rolnych było w latach 1925-1928 korzystanie dla chłopa. Powodowało to zwiększony popyt wsi na artykuły przemysłowe, występujący z resztą w owym okresie w całym świecie kapitalistycznym. W warunkach polskich, w związku z postępującym rozdrobnieniem gospodarstw chłopskich, szczególnie jednak wzrastał popyt na ziemię. Rosły wiec jej ceny, co skłaniało szereg podupadłych obszarników do wyprzedaży swych majątków. W rezultacie parcelowano w latach dwudziestych w drodze wolnej sprzedaży ponad 200 tys. rocznie, a więc więcej niż przewidywała ustawa o reformie rolnej z 1925 r.\nObóz rządzący popierał tego typu zjawiska, w celu rozładowania napięć społecznych między ziemiaństwem a chłopstwem. Sądzono, że uda się stworzyć warunki dla przebudowy ustroju rolnego poprzez likwidację najbardziej jaskrawych przeżytków federalnych, tworząc zamiast części zabunkrowanych majątków folwarcznych sieć kapitalistycznych gospodarstw chłopskich, stanowiącą skuteczniejszą zaporę dla rozwoju prądów radykalnych i rewolucyjnych w stosunkach wiejskich.\nProgram, ten racjonalny z punktu widzenia umocnienia systemu kapitalistycznego, napotkał jednak w Polsce zasadniczą trudność z powodu olbrzymiego przeludnienia wsi. Mogło ono być zlikwidowane przede wszystkim poprzez szybki rozwój przemysłu i aglomeracji miejskich, co przerastało możliwości ustroju społeczno-politycznego ówczesnego państwa, które wobec tego popierało emigrację; w latach 1926-1928 wyemigrowało z Polski około pół miliona chłopów bezrolnych i małorolnych. Zarówno ogólna poprawa koniunktury, jak i wspomniane wyżej możliwości emigracji wpływały jednak na spadek napięć społecznych w owym okresie, wyjąwszy jednak województwa wschodnie, gdzie ucisk socjalny ludności ukraińskiej i białoruskiej łączył się z narodowym.\nKonflikty o charakterze wewnątrzpolitycznym, wypełniające początkowe lata rządów sanacji, przesłaniały pozornie zjawiska natury gospodarczej, które miały jednak w efekcie przysporzyć sferom rządzącym znacznie więcej trudności aniżeli walka z reliktami; parlamentaryzmu. Z początkiem 1929 r. cały świat kapitalistyczny, w tym oczywiście także Polska, stawał w obliczu zagadnień wielkiej. wagi.\nWiele czynników wskazywało na to, że kończy się okres dobrej koniunktury gospodarczej, która rządom pomajowym w znacznej mierze ułatwiła sprawowanie władzy. Początki recesji mającej się przekształcić w najgorszy i największy kryzys ekonomiczny w dotychczasowej historii systemu kapitalistycznego, wystąpiły już w drugiej połowie 1928 r. choć w zasadzie rok ten można zaliczyć jeszcze do okresu pomyślnej koniunktury. Świadczyć o tym może stosunkowo niewielka przeciętna bezrobotnych w Polsce wynosząca w ciągu 1928 r. około 130 tys. osób.\nZ początkiem roku następnego ówczesny premier Bartel w swym wystąpieniu w Sejmie posłużył się szeregiem plansz i wykresów, mających posłom wykazać ożywienie życia gospodarczego i wzrost produkcji. Początkowe miesiące tegoż roku były jeszcze istotnie pomyślane, od marca jednak zaczęło się pogorszenie sytuacji, które z każdym tygodniem przekształcało się w poważne przesilenie gospodarcze, towarzyszące ogólnoświatowej depresji, która nie dotknęła jedynie państwa socjalistycznego - Związku Radzieckiego.\nPod koniec 1928 r, było rzeczą jasną, że depresja przekształciła się w kryzys i to bardzo głęboki. W Stanach Zjednoczonych już wczesną jesienią dawał się dostrzec stopniowy spadek kursu, papierów wartościowych, ale nie pociągnął on za sobą poważniejszych następstw.\nJednakże wtorek 29 października przeszedł do dziejów kapitalizmu jako najczarniejszy dzień wskutek pojawienia się na rynku kilkudziesięciu milionów akcji: i obligacji, które nie znalazły nabywców. Nastąpił wówczas w ciągu najbliższych dni gigantyczny krach na giełdzie nowojorskiej, który pociągnął za sobą pani-kę na innych giełdach i zapoczątkował okres wielkiego kryzysu.\nKryzys ów obejmował w zasadzie, w skali międzynarodowej lata 1929-1933 osiągając swoje dno w roku 1932 i przechodząc z kolei w fazę depresji (rok 1933), a potem ożywienia. Jednakowoż w Polsce, na podobieństwo innych krajów o strukturze bardziej zacofanej - rolniczo-przemysłowej, kryzys trwał dłużej - aż do 1935 r. Zjawisko to wynikało w naszym kraju ze stale pogarszającej się sytuacji rolnictwa, które w początkach lat trzydziestych dawało środki utrzymania dla ponad 60% ludności podczas gdy przemysł i handel tylko 20% mieszkańców. Tego typu struktura społeczna, łącznie z przedłużeniem agrarnym i zależnością ekonomiki polskiej od kapitału zagranicznego powodowały również, że recesja wystąpiła w Polsce wcześniej i silniej niż w innych krajach.\nSpadek cen artykułów rolnych w skali światowej prowadził do spadku opłacalności gospodarki rolnej i do zmniejszenia się dochodów ludności chłopskiej. Kurczyła się siła nabywcza wsi, co ograniczało chłonność rynku wewnętrznego i powodowało spadek popytu na produkty przemysłowe. Wywoływało to prawie automatycznie konieczność ograniczania produkcji przemysłowej, zamykania fabryk i zwalniania robotników.\nZ kolei pogłębiająca się pauperyzacja szerokich mas robotniczych jeszcze bardziej zawężała rynek zbytu artykułów rolnych. Wytwarzało się w ten sposób błędne koło gospodarki kapitalistycznej. Przedstawiało się ono tak, że z jednej strony znajdowało się w obrocie handlowym za dużo towarów w porównaniu z możliwościami nabywczymi społeczeństwa, z drugiej warunki bytowe ludności ulegały katastrofalnemu pogorszeniu, ponieważ nie była ona w stanie nabywać produktów wytworzonych przez przemysł i rolnictwo we względnym nadmiarze.\nSpadek wytwórczości był następstwem bardzo znacznego zmniejszenia popytu ludności. Tak np., spożycie węgla obniżyło się z 926 kg na 1 mieszkańca w 1929 r, do 378 kg w 1932 r., tj. prawie o połowę. Jeszcze bardziej spadło zużycie żelaza, bo z 22,8 do 6,2 kg, cukru o 28% itd. Spadek ten znacznie ostrzej wystąpił w województwach wschodnich, gdzie stopa życia tamtejszej ludności obniżyła się bardziej niż w Polsce centralnej i zachodniej. W ślad za tymi zjawiskami, na skutek nieinwestowania nowych urządzeń na miejsce zużytych, kurczyła się zdolność produkcyjna przemysłu, która zmalała o ponad 9%, gdy równocześnie ludność Polski wzrosła o 3 miliony osób.\nPrzedsiębiorcy stosowali najrozmaitsze sposoby, ażeby zneutralizować zmniejszanie się ich dochodów wskutek ograniczenia produkcji. Organizowali więc m. in. częściej niż w okresie przedkryzysowym różnego typu porozumienia o charakterze monopolistycznym, jak - w warunkach polskich przede wszystkim kartele, które obejmowały w latach trzydziestych ok. 30 - 40% całej produkcji przemysłowej, w tym jednak prawie wszystkich kluczowych artykułów przemysłowych.\nZasadniczym celem karteli było zapewnienie ich udziałowcom jak największych zysków, co osiągano poprzez dalsze ograniczanie produkcji i koncentrowanie jej w zakładach wytwarzających najtaniej przy jednoczesnej sprzedaży według kalkulacji przyjętej dla zakładów produkujących najdrożej. Pozostałe zakłady zamykano, przy czym ich właściciele otrzymywali za to tzw. postojowe, czyli opłatę za zaniechanie produkcji, co umożliwiało podbijanie cen na wyroby innych fabryk tej samej branży. Typowym przykładem był pod tym względem cement, którego cena w okresie istnienia kartelu cementowego wynosiła od 64 do 74 zł za tonę, natomiast po przymusowym rozwiązaniu tego kartelu w 1934 r. systematycznie spa-dała, początkowo do 40 zł, potem do 24 zł a pod koniec tegoż roku do 12,5 zł.\nWzrastała także - wskutek polityki karteli - cena węgla mimo znacznego spadku zapotrzebowania, cena cukru i całego szeregu innych artykułów. Jeżeli idzie o cukier, to doszło w przypadku tego artykułu do swoistego rodzaju osobliwości. Jego cena na rynku krajowym wzrosła ze 135 do 141 zł za 1 q, gdy w transakcjach eksportowych obniżyła się z 53,8 do 17,3 zł za 1 q. Była to polityka faworyzowania eksportu kosztem spożycia we własnym kraju.\nOgólnie biorąc towary skartelizowane lub pochodzące ze skartelizowanych surowców i półfabrykatów były znacznie droższe od innych towarów, zwłaszcza od produktów rolniczych. Towary te zatem w coraz mniejszym stopniu były dostępne dla uboższych nabywców i zalegały magazyny, co z kolei pociągało za sobą dalsze ograniczanie produkcji i redukcję załóg. Oczywiście wzrost bezrobocia wywoływał w konsekwencji dalsze zawężenie się rynku na różnego rodzaju produkty. W ten sposób zamykało się błędne koło gospodarki kapitalistycznej, tym bardziej, że w okresie kryzysu ulegała zaostrzeniu walka konkurencyjna, pociągająca za sobą liczne bankructwa przedsiębiorstw słabszych finansowo. Liczba ich w Polsce zmniejszyła się w latach 1930 - 1933 z 12712 do 9639.\nJednocześnie kapitaliści obniżali płace robotników, starając się także tą drogą obniżyć koszty produkcji. W konsekwencji kryzys przemysłowy pociągnął za sobą ogromne pogorszenie się sytuacji klasy robotniczej. Czynnikiem, który najdotkliwiej odczuwały szerokie masy - był katastrofalny wzrost bezrobocia. Był to czynnik, umożliwiający przedsiębiorcom systematyczne pogarszanie warunków pracy i płacy w okresie postępującego szybko wzrostu rezerwowej armii pracy, gdy na każde zwolnione miejsce w produkcji zgłaszały się dziesiątki bezrobotnych.\nOgólna liczba zatrudnionych w przemyśle górniczo-hutniczym oraz wielkim i średnim przemyśle przetwórczym spadła w latach 1929- 1933 z 840 tys. do 531 tys. tj. o 39% (w Niemczech o 28%, w Czechosłowacji o 24%, we Włoszech o 22%, w Anglii o 6%, w Stanach Zjednoczonych o 35%). Jednocześnie liczba oficjalnie zarejestrowanych bezrobotnych wzrosła ze 126 tys. do 343 tys. Dane te dotyczą jednak tylko robotników przemysłowych, gdy tymczasem bezrobocie wzrastało także wśród rzemieślników, chałupników, pracowników handlu, rolnictwa, wreszcie różnej kategorii urzędników.\nW świetle Narodowego Spisu Powszechnego było w Polsce w 1931 r. ok. 881 tys. bezrobotnych, bez uwzględnienia członków ich~ rodzin. Wzrastała także tzw. częściowe bezrobocie, polegające na wydatnym skracaniu czasu pracy z równie wydatnym obniżeniem zarobków.\nProblem bezrobocia, co trzeba szczególnie podkreślić, był zasadniczą bolączką w okresie kryzysu. Położenie bezrobotnych było bardzo często tragiczne, ponieważ tylko niewielka ich część miała szansę znalezienia jakiejkolwiek pracy. Liczba bezrobotnych otrzymujących zasiłki wynosiła w 1931 r. mniej niż połowę urzędowo zarejestrowanych jako pozbawionych pracy. Pozostali zmuszeni byli na nędzną wegetację, którą w nieznacznym tylko stopniu łagodziła opieka społeczna i podejmowane przez nich zajęcia dorywcze.\nSkutki bezrobocia odczuwali także robotnicy stale zatrudnieni z uwagi na spadek liczby osób pracujących zawodowo w rodzinach, których należało wspomagać lub utrzymywać a także wskutek wzrostu podnoszonych przez nich obciążeń podatkowych, wreszcie wskutek spadku zarobków realnych. Spadek rzeczywistej wartości wynagrodzeń nie był co praw-da tak wydatny jak nominalnych, z uwagi na znaczną obniżkę cen artykułów żywnościowych, niemniej jednak mimo wszystko dotkliwy, bo przynoszący w latach 1923-1933 ok. 1/3 zarobków.\nSpadek rzeczywistych dochodów i bezrobocie nie uchwycone oficjalną statystyką objęły również w bardzo znacznym stopniu rzemiosło i drobny handel, sięgając w poszczególnych branżach od 25% do 80% ogółu zatrudnionych. Kryzys odbijał się również na transporcie kolejowym, który na bliższych odległościach był zastępowany przez tańszy transport konny. Inaczej objawiał się kryzys w rolnictwie, gdzie w zasadzie globalna produkcja uległa nieznacznemu tylko zmniejszeniu, spowodowanemu ograniczeniem zużycia nawozów sztucznych. Gwałtownie natomiast spadały ceny artykułów rolnych, jak np., pszenicy z 47,4 zł za 1 q w 1928 r. do 16,1 zł w 1935 r., tj. o 96%, żyta z 40,9 zł do 13,3 zł, żywca wołowego z 139,3 zł do 59,7 zł, wieprzowego z 212,3 zł do 77,1 zł itd.\nCeny produktów rolnych spadły więc w owym okresie trzykrotnie, gdy tymczasem podatki, a zwłaszcza największy z nich - podatek gruntowy, utrzymywały się prawie na niezmiennym poziomie. Ażeby je pokryć, wieś musiała więc sprzedać trzykrotnie więcej swych produktów. W tej sytuacji sprzedaż nadwyżki towarowej nie wystarczała na pokrycie zobowiązań finansowych, toteż chłop musiał nadto zbywać również część produktów niezbędnych do utrzymywania swojej rodziny i inwentarza żywego. Była to tzw. głodowa podaż artykułów rolnych, powodująca dalszy spadek ich cen i pogrążająca wieś polską w nienotowaną od lat nędzę i regres gospodarczy.\nPonieważ ceny artykułów rolnych spadały w stopniu o wiele większym niż ceny artykułów przemysłowych, występowało więc zjawisko zwane rozwarciem nożyc cen, co dodatkowo pogarszało sytuację wsi. Tak np. jeśli w 1928 r. nabycie pługa wymagało sprzedaży 1 q żyta, to w 1935 r. prawie 3 q. Skoro chłopi musieli coraz większą część swych dochodów przeznaczać na spłaty podatków i różnego typu zobowiązań finansowych, nie mogli, rzecz jasna; w tym stopniu jak dawniej inwestować w gospodarkę rolną. W rezultacie katastrofalnie spadła ilość zakupionych przez wieś narzędzi rolniczych i nawozów sztucznych a także artykułów pierwszej potrzeby, Działo się tak zwłaszcza we wschodnich województwach, gdzie gotowano ziemniaki kilkakrotnie w tej samej osolonej, wodzie, dzielono zapałki i obywano się bez światła. W niektórych okolicach kraju wieś prawie zupełnie zaniechała zakupów odzieży i obuwia, przechodząc na własną produkcję chałupniczą.\nSpadek dochodowości i zubożenie wsi odbiły się na tempie parcelacji ziemi obszarniczej. Podczas gdy w 1929 r. rozparcelowano 164 500 ha, to w 1934 r, już tylko 56 500 ha. Reforma rolna w ten sposób utknęła na martwym punkcie.\nNa te same mniej więcej lata, w których .dokonywała się przebudowa ustroju politycznego Rzeczypospolitej w kierunku reakcyjnym, przypadało zarazem. Dalsze, pogarszanie się koniunktury gospodarczej kraju. Najniższy poziom produkcji wystąpił w Polsce w 1932 r., kiedy to łączne zatrudnienie w górnictwie, w przemyśle wielkim i średnim oraz przy robotach publicznych wynosiło zaledwie 558 tys. osób. W latach następnych 1933 i 1934 nastąpił pewien wzrost zatrudnienia (odpowiednio o 24 tys. i 61 tys.), co jednak nie przyniosło istotniejszej poprawy na rynku pracy wobec dopływu nowych roczników młodzieży.\nPowolne przezwyciężanie kryzysu wynikało ze znacznego nasilenia kryzysu rolnego, który ograniczał wewnętrzny rynek zbytu. Zjawisko to odbijało się tym dotkliwiej, że jednocześnie w latach 1922 -1935 spadł bardzo znacznie eksport Polski, która wywoziła o 1/3 mniej towarów w porównaniu z okresem przedkryzysowym. W konsekwencji Polska znajdowała się na jednym z ostatnich miejsc w handlu międzynarodowym państw europejskich w przeliczeniu wartości obrotu na 1 mieszkańca. Możliwości szerokiej wymiany handlowej ze Związkiem Radzieckim władze sanacyjne hamowały jednak ze względów politycznych.\nCharakterystycznym zjawiskiem dla pogłębiającego się kryzysu był spadek dochodów i wydatków budżetu państwa, przy czym dochody malały w latach 1929-1933 znacznie szybciej (o 39%) niż wydatki (o 28%). W rezultacie rósł deficyt budżetowy, który pociągał za sobą redukcję wydatkowania, obejmujący jednak nierównomiernie poszczególne resorty rządowe.\nPodczas gdy budżet Ministerstwa Spraw Wewnętrznych utrzymywał się w okresie kryzysu na poprzednim poziomie a największy budżet - Ministerstwa Spraw Wojskowych uległ stosunkowo nieznacznemu zmniejszeniu w liczbach absolutnych (relatywnie wzrósł z 30% do 35%), to zasadnicza obniżka objęła takie działy budżetu, jak oświata, kultura i opieka społeczna. Dokonywano równocześnie kilkakrotnych obniżek płac pracownikom aparatu państwowego, choć na tle innych grup społecznych należeli oni jednak mimo to do grup względnie uprzywilejowanych Koła rządzące chciały jednak mieć zapewnione poparcie aparatu administracyjnego, policji i wojska.\nW okresie kryzysu zmniejszył się również obieg pieniężny, co było następstwem pogorszenia się sytuacji walutowej kraju, wywołanej m. in. odpływem walut i złota za granicę. Było to jednak zjawisko typowe dla wszystkich ówczesnych krajów środkowoeuropejskich, związane z krachem banków austriackich i utratą wskutek tego zaufania kapitałów zachodnioeuropejskich i amerykańskich do gospodarki Europy środkowej. W ślad za tym zmniejszał się zapas walut i złota w Banku Polskim, zwłaszcza że w Polsce nie było jakichkolwiek ograniczeń w wywozie dewiz.\nW celu częściowego powetowania strat walutowych starał się o zaciąganie pożyczek zagranicznych. W związku z tym zaciągnięto w styczniu 1931 r. tzw. drugą pożyczkę zapałczaną w wysokości ok. 30 mln dolarów, przedłużająca do r. 1935 okres eksploatacji Polskiego Monopolu Zapałczanego przez szwedzki koncern Kreugera. Transakcja ta doprowadziła w konsekwencji do zlikwidowania eksportu zapałek z Polski, gwałtownego wzrostu ich cen i spadku zużycia. W ciągu 14 lat gospodarki wspomniane-go koncernu produkcja zapałek spadła ze 170.tys, do około 77 tys. skrzyń rocznie, liczba cennych fabryk tego produktu z 19 do 4, a liczba zatrudnionych robotników z 4850 do 800.\nPodkreślić należy, że w ciągu trzech pierwszych lat istnienia kryzysu rząd sanacyjny przybrał wobec niego postawę pasywną, polegającą nie na zwalczaniu objawów spadku koniunktury, ale przystosowywaniu się do tendencji kryzysowych. Polityka taka obliczona była na szybkie zakończenie kryzysu i automatyczny powrót do warunków przedkryzysowych.\nPlan walki z kryzysem uchwalony został dopiero w październiku 1932r. Główną jego tendencją było zwiększenie opłacalności gospodarki rolnej, obniżenie cen wyrobów przemysłowych - głównie kartelowych - zwiększenie zatrudnienia bezrobotnych oraz aktywizacja eksportu.\nProgram ten jednak realizowany niekonsekwentnie, dał bardzo nieznaczne rezultaty. Ze względów politycznych, z uwagi na postępujące wrzenie wśród bezrobotnych, nastą-pił jednak, począwszy od 1933 r., silny wzrost zatrudnienia przy robotach publicznych.\nRok 1935 oraz w znacznie większej mierze rok następny - 1936 stały pod znakiem poprawy koniunktury, która objęła cały szereg państw dotkniętych wielkim kryzysem, w tym także Polskę. Wyjście z kryzysu stano-wiło nie tylko rezultat automatyzmu oddziaływania praw ekonomicznych kapitalizmu, ale ulegało częściowo przy śpieszeniu w wyniku świadomej polityki poszczególnych państw, posługujących się w celu ożywienia produkcji takimi środkami, jak podatki, cła, taryfy komunikacyjne, kredyty, a zwłaszcza roboty publiczne i finansowanie z budżetu państwowego wielkich prac inwestycyjnych. Była to tzw. polityka nakręcania koniunktury, która jednak w państwach faszystowskich szła w parze z wyścigiem zbrojeń, symptomatycznych przede wszystkim dla Niemiec od 1933 r. Cechę charakterystyczną dla tej polityki wyrażał wzrost roli państwa, jako organizatora i inspiratora wielu inwestycji gospodarczych.\nW Polsce polityka nakręcania koniunktury zapoczątkowana została - początkowo dość nieśmiało - w roku budżetowym 1934/35, na szerszą zaś skalę począwszy od 1936 r., kiedy to nastąpiła zresztą poprawa sytuacji gospodarczej w skali ogólnoświatowej. Nastąpił wówczas wzrost cen artykułów rolnych - także i w Polsce, co doprowadziło do zwiększenia się ogólnej dochodowości gospodarstw rolnych. Był to podstawowy czynnik sprzyjający zwiększeniu popytu wsi na artykuły przemysłowe, których produkcja zaczęła stopniowo wzrastać.\nPoprawa w porównaniu z latami kryzysu nie oznaczała jednak jeszcze całkowitego wyjścia z impasu gospodarczego. Wystarczy nadmienić, że produkcja przemysłowa osiągnęła w 1936 r, zaledwie 72% poziomu z 1928 r., ogólna liczba ubezpieczonych pracowników najemnych - 88%. Jednocześnie wskutek wejścia w wiek produkcyjny nowego rocznika młodzieży, liczba zarejestrowanych bezrobotnych wzrosła z 403 tys. w roku poprzednim do466 tys.\nPorównanie sytuacji gospodarczej w Polsce z położeniem innych państw w okresie przedkryzysowym i pokryzysowym również wypada na niekorzyść naszego kraju, gdzie wskaźnik produkcji przemysłowej w zestawieniu z 1928 r. był w 1936 r. niższy aniżeli w takich krajach, jak Czechosłowacja, Węgry, Rumunia, Niemcy, Włochy, Belgia, Grecja i kraje skandynawskie.\nWykazujący co prawda tendencję zwyżkową, ale nadal niski poziom produkcji przemysłowej i rolnej, brak wyraźnie zarysowanych perspektyw wyjścia z depresji gospodarczej, trwającej bez przerwy od 1929 r., wreszcie rosnący nacisk polityczny ze strony obozu rządzącego, wszystkie te czynniki powodowały narastanie niezadowolenia i wzrost wrzenia w masach robotniczych i chłopskich. Grupa rządząca musiała w tej sytuacji znaleźć program, umożliwiający rozładowanie powstawania niebezpiecznych napięć politycznych, stwarzający perspektywy poprawy losu w istniejących warunkach ustrojowych.\nProgram taki, zwany czteroletnim planem inwestycyjnym, został stworzony w połowie 1936 r., po głośnych krakowskich wydarzeniach rewolucyjnych. Zmierzał on do przyspieszenia realizacji inwestycji. Inicjator polityki nakręcania koniunktury w Polsce, wicepremier i minister skarbu Eugeniusz Kwiatkowski, poddając gruntownej krytyce dotychczasową politykę finansową państwa zalecał skoncentrowanie nakładów inwestycyjnych na zadaniach najważniejszych. Do zadań tych zaliczał inwestycje mające na celu szybkie wzmocnienie zdolności obronnej państwa, stworzenie warunków dla systematycznego uprzemysłowienia kraju, jako praktycznie jedynej możliwości dla likwidacji bezrobocia, wreszcie działalność na rzecz zatarcia dysproporcji w poziomie gospodarczym pomiędzy "Polską A" (na zachód od linii Bug-San) a "Polską B" (na wschód od tej linii) traktowaną dotąd wyraźnie po macoszemu.\nProgram ten trafnie nakreślał zasadnicze kierunki polityki inwestycyjnej, niestety jednak ówczesne państwo nie dysponowało środkami finansowymi niezbędnymi do realizacji rozbudowy przemysłu w szerokiej skali ogólnopaństwowej. Wobec tego zdecydowano się na skoncentrowaniu wysiłku na jednym tylko regionie, rzucając hasło budowy Centralnego Okręgu Przemysłowego (COP). Jednakże i to zadanie było, jak na możliwości finansowe państwa, zbyt duże a na napływ kapitału zagranicznego w obliczu zaostrzenia sytuacji międzynarodowej nie można było zbyt wiele liczyć, podobnie jak i na pożyczki zagraniczne.\nBrak znaczniejszych środków pieniężnych na prowadzenie prac inwestycyjnych spowodowany był m.in. ogromną eksploatacją Polski właśnie przez kapitał zagraniczny, który przeciętnie wywoził z kraju równowartość około 500 mln złotych rocznie, wliczając w tę kwotę straty na polityce dumpingowej. Trudności finansowe państwa pogłębiała dodatkowo konieczność szybkiego zwiększenia wydatków wojskowych wobec coraz bardziej agresywnej polityki Niemiec hitlerowskich.\nŚrodków finansowych na inwestycje szukało więc państwo w części normalnych dochodów budżetowych, w uzyskanej w roku 1936 francuskiej pożyczce zbrojeniowej, potem także przy pomocy bardzo ostrożnie stosowanej inflacji, którą posługiwały się już przedtem z powodzeniem inne państwa. Mimo szerokiej akcji propagandowej budowa COP nie mogła przekonać większości społeczeństwa, że realizacja tego zadania będzie mogła doprowadzić do rozwiązania głównej bolączki mas pracujących - bezrobocia. Przeświadczenie to wypływało z faktu, iż COP był jedynym, poza Gdynią, okręgiem Polski, w którym prowadzono wydatniejsze prace inwestycyjne.\nObok próby realizacji programu rozbudowy przemysłu rząd sanacyjny zamierzał podjąć akcję uzdrowienia struktury agrarnej, która stała się tym bardziej na czasie, że położenie rolnictwa uległo w 1938 r. ponownemu pogorszeniu w porównaniu z latami 1936 i 1937. Wydatnie spadały ponownie ceny zbóż. W ciągu całego okresu poprzedzającego wybuch II wojny światowej powiązania grupy rządzącej z obszarnictwem nadal uniemożliwiały przeprowadzenie tego zadania na jedynie racjonalnej drodze - na drodze reformy rolnej. Świadczy o tym wymownie fakt, że zamiast przewidzianych połowiczną ustawą z 1925 r. 200 tys. ha rocznie, parcelacja ob-jęła łącznie w latach 1936-1938 tylko 328 tys. ha.\nRezygnując praktycznie z przymusowej parcelacji rząd zamierzał przeprowadzić ustawę o niepodzielności większych gospodarstw chłopskich, które miał dziedziczyć jeden tylko spadkobierca, podczas gdy pozo-stali mieliby szukać zatrudnienia w innych zawodach. W ten sposób zamierzano stworzyć warstwę gospodarstw zamożnych, których właściciele stanowiliby element nastawiony pro-rządowo. Nie brano jednak pod uwagę tego, że przy ciągle słabym rozwoju miast i przemysłu trudno było zapewnić zatrudnienie pozostałym spadkobiercom, zmuszonym do opuszczenia wsi.\nNie tyle inwestycyjna polityka, ile postępujący rozwój produkcji wojennej - w obliczu bezpośredniego zagrożenia Polski - powodował ożywienie w produkcji przemysłowej, która w latach 1937-1939 przekroczyła poziom z 1928 r. Uruchomiono wówczas nieczynne przedsiębiorstwa a nawet rozpoczynano budowę nowych zakładów. Zyski spółek akcyjnych wzrosły w roku 1937, według oficjalnych danych, o 150% w porównaniu z rokiem poprzednim. Liczba zatrudnionych w wielkich i średnich zakładach przemysłowych wzrosła w ciągu tegoż roku o 99 tys., a w 1938 r. o dalsze 52 tys.\nTrzeba jednak pamiętać, że na rynek pracy wchodziło w Polsce co-rocznie około 150 tys. nowych osób, poszukujących pracy. W konsekwencji bezrobocie utrzymywało się nadal na wysokim poziomie, nie wykazując tendencji zniżkowych. Wynosiło ono około 450-470 tys. osób, a więc liczbę niewiele niższą niż w 1932 r., stanowiącym dno kryzysu gospodarczego. Nawet więc ówczesne ożywienie u progu wojny nie złagodziło problemu "nadmiaru" wolnych rąk do pracy.\nNie mogły tu wydajniej pomóc prace inwestycyjne podjęte w COP, gdzie na obszarze obejmującym południową część województwa lubelskiego, wschodnią część krakowskiego i zachodnią część lwowskiego - nadmiar siły roboczej obliczono na 400-700 tys. ludzi. Z najważniejszych zakładów przemysłowych, które w tym rejonie podjęto, należy wymienić elektrownię wodną w Rożnowie, hutę w Stalowej Woli, fabrykę silników lotniczych w Mielcu, fabrykę obrabiarek w Rzeszowie, fabrykę syntezy chemicznej i opon samochodowych w Dębicy, fabrykę celulozy w Niedomicach i rozbudowę fabryk przemysłu zbrojeniowego w Radomiu i Starachowicach oraz zakłady Lilpop, Rau i Loevenstein, a także zakłady Ursus.\nJeśli - mimo wszystko - produkcja przemysłowa w Polsce bezpośrednio przed wybuchem wojny wykazywała pewną tendencję zwyżkową, to koniunktura dla rolnictwa miała cechy chwiejności. Rok 1939 - wskutek nie-urodzaju w innych krajach - był pod tym względem pomyślny, ale w 1938 r, nastąpił - w wyniku powszechnego urodzaju - spadek cen zbóż, w związku z czym nastąpiło ponowne rozwarcie nożyc cen między artykułami przemysłowymi a rolnymi. Podobnego typu zjawisko występowało również w 1939 r. Na tym tle zrozumiałe jest narastanie powszechnego niezadowolenia z istniejących stosunków społeczno-politycznych, nurtujące wieś polską.\nW kwietniu 1939 podpisano nową francuską pożyczkę zbrojeniową (uzależnioną od akceptacji polsko-francuskiego sojuszu wojskowego) w wysokości 430 mln franków francuskich. Po długich rokowaniach 7 sierpnia 1939 również Wielka Brytania udzieliła Polsce kredytu towarowego w wysokości 8 mln funtów. Posunięciem bez precedensu w polityce handlowej rządu było podpisanie 19 lutego 1939 umowy handlowej z ZSRR przewidującej dwunastokrotne zwiększenie polsko-radzieckich obrotów handlowych Już jednak w drugim kwartale 1939 r. poważnie zahamowane zostały inwestycje prywatne, zmniejszyły się wkłady w bankach państwowych, kończyły się kredyty. W tej sytuacji rząd był zmuszony uruchomić dodatkową akcję zatrudnienia bezrobotnych przez Fundusz Pracy.\nMożna teraz stwierdzić, iż okres XX-lecia międzywojennego był bardzo ciężkim czasem przemian, jakie zachodziły w państwie, aby uzyskać stabilność gospodarki sprzed tego czasu. Jest tu dokładnie pokazane jak nieumiejętne kierowanie krajem może doprowadzić do kryzysu gospodarczego. Jednak ten ciężki okres nie trwał zbyt długo i zapoczątkował całkiem nowy rozdział w wielkiej księdze losów państwa polskiego.\nRozwinął się przemysł, szczególnie dzięki wybudowaniu Centralnego Okręgu Przemysłowego, w którego granicach po dzisiejsze czasy utrzymuje się przewaga przemysłu ciężkiego. Przekształcono także państwo z rolniczo przemysłowego w kraj o przewadze przemysłu nad rolnictwem, dzięki cze-mu nasze państwo zaczęło się liczyć na arenie międzynarodowej. Również inne kraje widząc nasz postęp technologiczny zaczęły sprowadzać swój kapitał i inwestować w rozwijanie przemysłu. Dzięki temu w Polsce malało bezrobocie, poprawiła się sytuacja proletariatu, co prowadziło do dalszego rozwoju państwa.\nierwsza wojna światowa a następnie wojna przeciwko Rosji Radzieckiej doprowadziły do ogromnych zniszczeń na wschodnich, centralnych i południowych terenach Pols...\nGospodarka Polski - przemiany strukturalne.\nPo II wojnie światowej za główny czynnik rozwoju gospodarczego w Polsce uznano przemysł. W okresie powojennym to właśnie uprzemysłowienie kraju było głównym celem polityki gospodarczej. Wzrost produkcji przemysłowej w latach pięćdziesi�...\nW czasie pierwszej wojny światowej upadła całkowicie (i tak nie do końca rozwinięta) gospodarka państwa polskiego. Ucierpiały przede wszystkim gospodarstwa chłopskie. Obok bezpośrednich skutków działań wojennych wsie polskie straciły na...\nW czasie pierwszej wojny światowej upadła całkowicie (i tak nie do końca rozwinięta) gospodarka państwa polskiego. Ucierpiały przede wszystkim gospodarstwa chłopskie. Obok bezpośrednich skutków działań wojennych wsie polskie strąciły n...\nII Rzeczpospolita rozpoczęła swój niepodległy byt po wyd rzeniach z 11listopada1918 roku, kiedy to we francuskiej miejscowości Compiègne doszło do kapitul cji Niemiec\nkończąc w ten sposób okres I wojny światowej. W Berlinie wybuchła ...


pless.pl: Czy Pszczyna przyjmie uchodźców? - Pszczyna\nCzy Pszczyna przyjmie uchodźców?\nGmina Pszczyna otrzymała od wojewody zapytanie czy ta ma możliwość przyjęcia uchodźców. Burmistrz oficjalnej odpowiedzi jeszcze nie udzielił. W minionym tygodniu oznajmił jednak, że gmina obecnie nie posiada wolnych lokali nawet dla oczekujących na nie mieszkańców, ale w razie potrzeby będzie w stanie przyjąć do trzech rodzin z zagranicy. Ostateczna decyzja jeszcze nie zapadła.\nOceń 10 / 58\nDo Urzędu Miejskiego w Pszczynie wpłynęło pismo ze Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego, w którym zwrócono się z prośbą o udzielenie informacji o potencjalnej liczbie uchodźców, którzy mogliby zostać ewentualnie przyjęci przez gminę.\n- To bardzo trudna decyzja dla gminy i dla mieszkańców. Jak Państwo wiecie, prędzej czy później będziemy musieli zadecydować o tym, czy gmina Pszczyna przystąpi do ogólnoeuropejskiego i ogólnopolskiego programu pomocy uchodźcom - mówił Dariusz Skrobol na czwartkowej sesji, apelując do radnych o zapoznanie się z tematem. Gmina ma czas do 20 października, aby zająć stanowisko w tej sprawie.\nTemat przybliżyła zebranym dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w Pszczynie, Sonia Marekwia. - Wojewoda w porozumieniu z powiatem oraz gminą wskazuje miejsce zamieszkania uchodźcy. Przy czym gmina nie musi się na to zgadzać - zaznaczyła.\nJak wyjaśniła, przez 12 miesięcy budżet państwa dotuje taką pomoc i jest ona przeznaczona na koszty utrzymania, żywność, odzież, obuwie, utrzymanie mieszkania, naukę języka polskiego oraz zapłacenie składki zdrowotnej. - Od 1 października zmienia się ta kwota. To minimalnie 606 złotych na osobę, a maksymalnie 1335 złotych.\n- Jeżeli osoba dostaje status uchodźcy, to automatycznie może skorzystać z pomocy i ma takie same prawa jak polski obywatel, oprócz prawa wyborczego. Pszczyńskie Centrum Pomocy Rodzinie prowadzi indywidualny plan integracji z uchodźcą i rok to czas, aby się zintegrował, znalazł pracę i mógł się utrzymywać. Po 12 miesiącach ewentualna kwestia utrzymania, jeżeli uchodźca nie znajdzie pracy, spada na gminę - tłumaczyła Sonia Marekwia, opierając się na obowiązującej ustawie o pomocy społecznej.\n- Możemy pomóc uchodźcom w zakresie szkolnictwa, opieki medycznej i zakwaterowania, bazując oczywiście na istniejących obiektach. Natomiast dzisiaj mamy ogromny problem, bo nie mamy miejsc, gdzie te osoby możemy faktycznie zakwaterować - objaśniał dzień później burmistrz Dariusz Skrobol. - Ilość rodzin oczekujących na mieszkania w gminie Pszczyna to prawie kilkaset osób, to 54 rodziny, które już mają decyzję na mieszkanie komunalne lub wyroki na mieszkanie socjalne. Nie mamy ich gdzie ulokować, bo nie mamy fizycznie wolnych lokali. Zasób gminy to ponad 600 lokali i nie mamy możliwości opróżnienia lokalu, żeby dla takiego uchodźcę wprowadzić - opisywał aktualną sytuację.\nJak dodał, na chwilę obecną nie można jednoznacznie odpowiedzieć jaka będzie odpowiedź do Urzędu Wojewódzkiego i jaka decyzja zostanie podjęta, bo gmina nie posiada także informacji ilu uchodźców może pojawić się w województwie śląskim.\n- Jeżeli będzie taka potrzeba to jedną, dwie czy trzy rodziny być może będziemy w stanie przyjąć - powiedział burmistrz, zaznaczając, że nie jest to już podjęta decyzja. - Pytanie, czy ci uchodźcy tak naprawdę będą chcieli tu naprawdę mieszkać - dodał.\nBurmistrz wspomniał, że są w Polsce gminy, które wyspecjalizowały się w przyjmowanie uchodźców. To głównie samorządy z Pomorza, gdzie są już przygotowane ośrodki, a także posiadają one odpowiednie w tej kwestii doświadczenie oparte na pracy z osobami zza wschodniej granicy oraz z Czeczenii. Południowa część kraju jest natomiast często wykorzystywana przez uchodźców jako punkt tranzytowy przed dalszą migracją w kierunku Niemiec lub Austrii.\nZanim zapadnie ostateczna decyzja temat będzie jeszcze omawiany na najbliższym spotkaniu Śląskiego Związku Gmin i Powiatów.\nBezpłatne spotkanie edukacyjne z prawnikiem w Woli


Sportowe (552 znalezionych)\nrozmiar 34.5 35 35.5 36 2/3 36 36.5 37 1/3 37 37.5 38 2/3 38 38.5 39 1/3 39 39.5 40 2/3 40 40.5 41 1/3 41 41.5 42 2/3 42 43 1/3 43 44\nMarki 5th Avenue adidas Asics Bench Casa mia Champion Diadora Dockers Esprit Fila Graceland Highland Creek Jack Wolfskin k-swiss Kappa Kendall + Kylie Medicus MEXX Mickey Mouse NIKE Puma Reebok Rieker S.Oliver Skechers Tom Tailor Venice Vero Moda Victory Vty\nTyp obcasa platforma\nSportowe buty dawno już wyszły z sal treningowych i fitnessowych, stając się elementem casualowego stylu łączącego wygodę niepozbawioną elegancji. Szyte z nietypowych materiałów, jak zamsz czy satyna, zdobione barwnymi aplikacjami, kwiatami lub ćwiekami, buty sportowe pojawiają się jako dodatek w najnowszych kolekcjach Louis Vuitton czy Vivienne Westwood. Na dobre zagościły więc na ulicach wielkich miast, noszone nie tylko w trakcie spotkań ze znajomymi, ale także do biur, w których nie obowiązuje sztywny dress code. Sportowe obuwie nadaje noszącym je osobom młodzieńczej zawadiackości, ale przede wszystkim pozwala zadbać o wygodę i zdrowie naszych stóp. Jest lekkie i pozwala skórze oddychać, dzięki czemu nawet po pracowitym dniu nie będziemy odczuwać nieznośnego bólu w stopach.\nButy sportowe damskie to wyjątkowy komfort noszenia, ale także atrakcyjny dodatek do całości stylizacji. Łączone z sukienkami, spódnicami lub spodniami pozwalają kobietom na wykreowanie swojego wizerunku aktywnej i pełnej pasji życia osoby. Sprawdź naszą ofertę adidasów damskich dostępnych w różnych kolorach i wzorach, aby najlepiej dopasować je do swoich upodobań!\nMarkowe buty sportowe dla kobiet kochających ruch i nienaganny wygląd.\nKobiety kochają szpilki zakładane na wyjątkowe okazje, ale jeśli mają przed sobą długi i aktywny dzień, wolą wybrać wygodne obuwie, które pozwala na odpoczynek stopom i przemierzanie ulic miast bez obawy o złamany obcas. Projektanci mody podchwycili ten trend i używają sneakersów, czyli butów sportowych damskich już od dobrych kilku sezonów, zestawiając je nie tylko z najbardziej pasującymi do nich ubraniami, jak obcisłe dżinsy czy legginsy, ale także garnitury czy sukienki. Przełamują one nieco powagę oficjalnych ubrań i nadają całości zadziornego charakteru.\nAdidasy damskie dobierane do codziennych ubrań odznaczają się odrobinę innym designem niż typowe buty na fitness czy jogging. Warto pamiętać także, aby nie używać ich w trakcie treningu. Niekoniecznie zapewnią bowiem stopie odpowiednią amortyzację w trakcie ćwiczeń. Buty damskie Nike mają smukłe, eleganckie kształty i nieco grubsze podeszwy, doskonale podkreślające kształt pośladków i wydłużające nogi. Będą doskonale pasować nie tylko do spodni, ale także prostych spódniczek mini czy sukienek szytych na wzór t-shirtów, nadając każdej kobiecie nieco bardziej dziewczęcy wygląd. Dobrym wyborem będą także buty sportowe damskie: Graceland, Venice, Vty w fantazyjnych kolorach, o nieco wyższych cholewkach zestawione z typowo kobiecymi częściami garderoby. Takie stylizacje chętnie noszą światowej sławy gwiazdy rozrywki oraz blogerki, jak Rihanna czy Macademian Girl.\nDo szczególnie chętnie wybieranych butów sportowych pasujących do codziennej garderoby należą buty sportowe Puma. Dostępne w oryginalnych kolorach, np. brudnego różu i wykonane nietypowych materiałów, jak satyna, stanowią udane połączenie stylistyki glamour i sportowej. Białe podeszwy nadają im lekkości i powodują, że sprawdzą się one nawet na nieco mniej formalnym przyjęciu. Zestawione z letnim garniturem w jasnym kolorze czy nawet klasyczną małą czarną z pewnością zwrócą uwagę otoczenia.\nWielbicielki minimalistycznych dodatków, które dzięki swojej uniwersalności mogą być łączone z wieloma ubraniami, wybiorą chętnie buty sportowe Reebok Royal CHARM. Limitowana kolekcja dostępna w sklepach Deichmann odznacza się wyjątkowo pięknym designem i starannym wykonaniem, w którym przysłowiową kropkę nad „i” stawia pomarańczowa wstawka na pięcie.\nDamskie buty sportowe. Duży wybór w atrakcyjnych cenach. Kupuj online w Deichmann.\nKupując buty sportowe damskie nie musisz nawet wychodzić z domu! Pełna oferta adidasów damskich popularnych i lubianych marek, jak Reebok, Nike, Puma czy Graceland, dostępna jest na stronie internetowej sklepu Deichmann. Zakupu można dokonać z opcją odbioru w najbliższym dostępnym sklepie stacjonarnym albo przeprowadzając cały proces online z dostawą kurierską do domu lub paczkomatu. W paczkomacie możesz odebrać go w dogodnym dla siebie momencie przez całą dobę.\nChcąc zadbać o wygodę zakupów dla naszych klientów, oferujemy im także różne sposoby dokonywania płatności. Za wybrany model butów sportowych damskich możesz zapłacić z góry przelewem lub kartą kredytową lub za pobraniem. Ta ostatnia możliwość jako jedyna wiąże się z niewielką dopłatą za przesyłkę w wysokości 3,15 zł.\nDbając o wysoką jakość obuwia dostępnego w sklepach Deichmann rozumiemy jednak, że zakupiony przez internet towar może nie spełniać oczekiwań naszych klientów. Umożliwiliśmy im więc zwrot produktów w ciągu 30 dni od ich zakupu. Buty można odnieść stacjonarnego sklepu Deichmann w najbliższej okolicy lub odesłać je do magazynu na koszt klienta.\nDuży wybór i wyjątkowo prosty proces dokonywania zakupów online to główne zalety powodujące, że w ostatnich latach rośnie ich popularność. Odpowiadając na zapotrzebowanie naszych klientów, zapraszamy do zapoznania się z naszą pełną ofertą butów sportowych damskich i życzymy Państwu udanych zakupów!


Numer zlecenia MOWI835\n183 000 PLN 188 000 PLN 5 068 za m2\nDwupokojowe mieszkanie do remontu osiedle 650-lecia w Zgierzu\nNa sprzedaż wschodnie mieszkanie o pow. 36 m.kw. znajdujące się na osiedlu 650-lecia.\nLokal mieści się na czwartym piętrze i składa się z dwóch pokoi, łazienki oraz zamykanej kuchni z oknem. Związku z tym że czeka nas generalny remont mieszkania otwierają się nam nowe możliwości na aranżacje wnętrz. Trzeba zwrócić uwagę że tak naprawdę każdą nieruchomość jaką kupimy będziemy wprowadzać zmiany co będzie nam generować koszta, więc kupowanie mieszkania do generalnego remontu jest dla nas bardziej opłacalne ponieważ, nie płacimy za stan tylko za jego lokalizację i położenie.\n- Izolowany termicznie dach na budynku\n- Bliskość pasaży handlowych\n- Bliskość szkół i przedszkoli\nNr autobusów ( 1,5,6,8)\nKolej Aglomeracji Łódzkiej w odległości 800 m\n5 807 PLN\nSypialnia 10.4 m2 wschód\nSalon 14.2 m2 wschód\nNumer zlecenia: MOWI835


Suplementy Duolife – czy organizm ich potrzebuje? - Zdrowie-Kobiety.pl\nadmin Opublikowane w 27 września, 2021\nOferta marki Duolife obfituje w wiele różnorodnych propozycji, dzięki czemu każdy, bez względu na kondycję organizmu oraz własne oczekiwania, może wybrać taki produkt, który najlepiej odpowie na jego indywidualne preferencje. Warto bowiem podkreślić, że Duolife posiada w swoim asortymencie produkty nie tylko wspierające zdrowie i samopoczucie, ale również oczyszczenie organizmu, przez co stosowana dieta jest jeszcze skuteczniejsza i szybciej przynosi oczekiwane rezultaty. Wszystkie produkty tej marki bazują na bezpiecznych i naturalnych składnikach. A zatem, witaminach, pierwiastkach i składnikach mineralnych, których odpowiednia ilość jest potrzebna każdemu człowiekowi – bez względu na wiek, kondycję fizyczną czy wykonywaną pracę.\nDlaczego warto sięgnąć po suplementy marki Duolife?\nStres, szybkie tempo życia, nieodpowiednia dieta to jedne z wielu czynników, które w znacznym stopniu pogarszają nasze zdrowie i codzienne samopoczucie, czego efektem są chociażby liczne choroby. O tym, jak ważna jest zbilansowana dieta, chyba nie trzeba nikogo przekonywać. Zważywszy jednak na wysoki stopień przetworzenia żywności, do pełni sukcesu brakuje jej odpowiednich suplementów, które pomogą uporać się z wieloma, uciążliwymi dolegliwościami. Ważne jednak, aby były nie tylko skuteczne, ale również naturalne. W tym zakresie wybór może być tylko jeden. To polska marka Duolife, która od wielu lat cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem klientów. Stanowi bowiem skarbnicę naturalnych składników i minerałów. A systematyczne przyjmowanie jej produktów dostarcza organizmowi wszystkiego, czego potrzebuje, aby prawidłowo funkcjonować – każdego dnia! Co więcej, bogata różnorodność została tak skomponowana, aby odpowiedzieć na wszystkie potrzeby konsumentów. I to nie tylko, jeśli chodzi o rodzaj trapionych dolegliwości, ale również wiek. Suplementy diety Duolife, z racji tego, że zawierają naturalny i bezpieczny skład, mogą być przyjmowane zarówno przed dorosłych, jak i dzieci. To jednak nie koniec! Marka zadbała, aby jej produkty były również przyjazne dla wegetarian.\nJako, że Duolife do produkcji swoich suplementów wykorzystuje starannie wyselekcjonowane składniki roślinne pochodzące z różnych zakątków świata, możemy być pewni, że pozwolą cieszyć się wyśmienitym zdrowiem i dobrym samopoczuciem nie tylko w dzień, ale również w nocy. Marka bowiem posiada w swojej ofercie produkty Duolife Dzień, których receptura została tak opracowana, aby stymulować psychomotoryczną aktywność organizmu oraz Duolife Noc – skomponowane tak, by zneutralizować toksyny, wyciszyć emocje oraz zapewnić głęboki sen.\nPoprzedni wpisPierścionek zaręczynowy z kamieniem szlachetnym zawsze w modzie\nNastępny wpisZadbaj o siebie na jesień


Prebiotyki - nowoczesny suplement diety - FOZIK.pl\nDzieci pijące mleko\nPrebiotyki (nie mylić z probiotykami!) to nie ulegające trawieniu w przewodzie pokarmowym węglowodany, najczęściej frukto- i galaktooligosacharydy, których korzystne działanie biologiczne polega na stymulowaniu wzrostu określonych typów bakterii jelitowych.\nPrebiotyki - Objawy i przebieg\nModelem żywności zawierającej prebiotyki jest mleko matki, w którym znajduje się ponad 130 różnych oligosacharydów. Właśnie tym substancjom zawdzięczamy najprawdopodobniej odmienny (korzystny!) skład flory bakteryjnej u dzieci karmionych piersią. Podejrzewa się, że substancje te mają istotny wpływ na prawidłowy rozwój układu immunologicznego oraz na zmniejszanie częstości chorób alergicznych. Dzieci żywione mlekiem z odpowiednią zawartością prebiotyku (mleko matki lub nowoczesne mieszanki modyfikowane) mają ponadto zmniejszone ryzyko rozwoju zaparć, ponieważ spożywanie prebiotyków powoduje nieznaczne rozluźnienie stolców.\nAktualnie istnieją już nowoczesne mieszanki mleczne zawierające dodatek prebiotyków, przez co są jeszcze bardziej upodobnione do mleka matki. Należy tu przede wszystkim wymienić linie Bebiko i Bebilon firmy Nutricia, zawierające mieszankę galaktooligosacharydów (GOS) i fruktooligosacharydów (FOS) w proporcji 9:1. Mleka z mieszanką GOS/FOS zapewniają dzieciom prawidłowe przyrosty masy ciała i wzrostu, a dodatkowo normalizują skład flory jelitowej i konsystencję stolców. Istnieją także dowody na zmniejszenie częstości infekcji oraz zmniejszenie ryzyka chorób alergicznych, uzyskiwane dzięki dodatkowi GOS/FOS do mieszanek mlecznych.\nPrebiotyki - Leczenie\nMieszanki mleczne z dodatkiem prebiotyków są dostępne zarówno w grupie mieszanek dla dzieci zdrowych (bez recepty - linia Bebiko/Bebilon), jak i w grupie hydrolizatów białek mleka przepisywanych na receptę (np. Bebilon Pepti). Skonsultuj z lekarzem jeżeli chcesz stosować u dziecka jedną z tych nowoczesnych mieszanek, maksymalnie upodobnionych składem do mleka matki.\n"Żywienie dzieci zdrowych i chorych" Socha J., PZWL Warszawa\nChorujesz na Hashimoto? Możesz mieć celiakię!\nZamiana leku na tańszy odpowiednik\nZaburzenia metabolizmu aminokwasów\nAromaterapia pomocna w leczeniu wielu schorzeń\nWiem co jem - Na co zwracać uwagę na etykietach...\nWpływ statyn na masę ciała\nCzym jest liraglutyd i jakie jest jego działanie?\nGdzie zgłosić błędy w ulotkach dołączonych do leków?\nCzy mleko jest dobre na wszystko?\nDieta owocowo-warzywna Wspaniałe połączenie na zrzucenie wagi.Dieta owocowo-warzywna są...\nOdchudzanie na własną rękę czy ze specjalistą? Jak w temacie dziewczyny - wolicie odchudzać się na własną rękę,...\nDieta dla wzroku Wiele zależy od tego, co jemy. Dobrze zbilansowany jadłospis może nas...\nKorekcja laserowa przy użyciu separatora EBK Witam, chciałem dowiedzieć się coś więcej o tej metodzie, szukam...


Przesyłki do Botswana - tani kurierzy, szybka dostawa, cena - ParcelABC\nStart / Do Botswana\nPrzesyłki do Botswana\nChcesz wysłać przesyłkę do Botswana, lecz nie możesz się zdecydować, jakiej firmie kurierskiej powierzyć jej dostarczenie? Jedne firmy kurierskie świadczą usługi niezwykle szybko, inne wykazują się wyjątkową elastycznością metod dostawy, a jeszcze inne oferują najtańsze usługi. Jednak co wówczas, gdy chcesz, aby Twoje przesyłki dotarły do adresata w Botswana szybko, bezpiecznie i jednocześnie za dostępną cenę? Optymalnym rozwiązaniem jest w takim wypadku internetowa platforma usług kurierskich „Parcel ABC“. System platformy „Parcel ABC“ łączy wielu przewoźników przesyłek lokalnych i międzynarodowych, wybierając najlepsze trasy dostawy do Botswana, dlatego nie musisz tracić czasu na szukanie informacji i porównywanie cen. Gdy ostatecznym celem dostawy Twojej przesyłki jest Botswana, możesz wybrać spośród kilku najbardziej odpowiadających Ci ofert, a „Parcel ABC“ zagwarantuje, aby Twoja dostawa odbyła się tanio, bezpiecznie i szybko.\nPrzesyłki do Botswana dostarczane są od drzwi do drzwi\nDo Botswana dostarczamy zarówno małe, jak i duże przesyłki\nRejestracja chcąc nadać przesyłkę do Botswana - nie jest konieczna!\nOferujemy możliwość śledzenia przesyłki do Botswana "w czasie rzeczywistym"\nZapotrzebowanie na szybką wysyłkę towaru często pojawia się nagle i nieplanowanie. W takiej sytuacji, gdy odbiorca Twoich towarów znajduje się w Botswana, wysyłka może nie tylko drogo kosztować, ale także długo potrwać. „Parcel ABC“ oferuje nowatorskie podejście do usług kurierskich. Umożliwia skorzystanie z wolnego miejsca w środach transportu różnych dostawców, tym samym gwarantując, że przesyłki, których miejscem dostawy jest Botswana, zostaną dostarczone w optymalny sposób. Bezpieczna, szybka i tania dostawa za pośrednictwem wyłącznie wiarygodnych kurierów zapewnia, że nawet bardzo pilne przesyłki dotrą do adresatów w Botswana. Każdy dzień, w którym starannie wybrani przez „Parcel ABC“ kurierzy dostarczają Twoje ekspresowe przesyłki adresatom, stanowi przykład współczesnej sztuki logistycznej z najwyższej półki. Przesyłki ekspresowe, których krajem docelowym jest Botswana, nie tylko docierają do odbiorców bezpiecznie i na czas, ale transportowane są przy tym w sposób wybrany przez Ciebie. Świadczenie usług za pośrednictwem „Parcel ABC“ oraz zapłata za nie odbywa się internetowo, dlatego absolutnie nie musisz zawracać sobie głowy dokumentacją: wszystko będzie załatwione od ręki a Twoje przesyłki zostaną bezpiecznie doręczone „od drzwi do drzwi“ za najdogodniejszą cenę.\nInternetowa platforma usług kurierskich „Parcel ABC“ jednoczy tysiące przewoźników, dlatego możesz wysyłać zarówno małe, jak i duże przesyłki. Zawsze staramy się znaleźć wolne miejsce w środku transportu jednego lub innego przewoźnika. Unikalny system platformy „Parcel ABC“ to możliwość zaoferowania wyjątkowo dobrych cen dostawy z zapewnieniem wysokiej jakości usług. Wszystkie wysyłane za pośrednictwem systemu platformy „Parcel ABC“ towary do Botswana podlegają ubezpieczeniu standardowemu (do 25 Eur) oraz dodatkowemu ubezpieczeniu „Parcel ABC“.\nWystarczy kilka kliknięć myszy w platformie „Parcel ABC“, aby uzyskać dostęp do informacji przewozowych, w tym końcowej ceny przesyłki towaru, wybranej firmy kurierskiej, godziny odbioru przesyłki przez kuriera oraz doręczenia jej adresatowi w Botswana. Można jednocześnie wybrać najbardziej dogodną formę płatności. Po wskazaniu kuriera i opłaceniu usługi otrzymasz na podany przez Ciebie adres e-mail wszelkie dane związane z przesyłką wraz z numerem śledzenia przesyłki. „Parcel ABC“ – to prosta i bezpieczna wysyłka!


„Projekt Rosie” Graeme Simsion |\nStandardowe by Gaba 23 kwietnia 2014 Brak komentarzy\nLubicie Sheldona z „Teorii wielkiego podrywu”? Jeśli tak, to ta książka jest dla Was. Główny bohater, profesor genetyki Don Tillman jest typowym nerdem – uroczym naukowcem, społecznie nieprzystosowany, odmienny, ale za to bardzo inteligentny, z skłonnością do planowania i organizowania sobie czasu. Mi Don osobiście kojarzy się nie tylko z Sheldonem, ale pod względem inteligencji i postrzegania ludzi z Sherlockiem BBC. Podobne problemy z stosunkami międzyludzkimi i szczerością, wyrażanie swoich spostrzeżeń, nawet takich, które mogą obrazić innych. Przez to Don jest niezwykłą postacią, pełną barw, nie jest szablonowym bohaterem, nie jest płytki i przez to jest też nieprzewidywalny.\n„Don Tillman się żeni. Tylko nie wie jeszcze z kim.”\nBłyskotliwy romans, z inteligentnym i wyróżniającym się bohaterem. Narracja jest prowadzona z punktu widzenia Dona, wpadamy do jego umysłu i od samego początku musimy jakoś przestawić się na jego tok myślenia. Z zdumieniem odkrywamy jego sposób postrzegania świata, nawet najbardziej codziennych czynności, które zostają sprowadzone do „operacji” najwyższej wagi. Kto z Was prowadzi „Ujednolicony Program Posiłków”? Ma zapełniony harmonogram całego dnia, co do sekundy? Don z pozoru wydaje się nudziarzem, szalonym naukowcem, jednak po poznaniu jego sposobu myślenia staje się najbardziej dziwną i ciekawą postacią, z którą miałam do czynienia.\nGłównym wątkiem jest „Projekt: Żona”. Jak doszło do tego, że Don postanowił napisać szesnasto-stronicowy kwestionariusz? Otóż, postanowił się ożenić. Ale nie z kimś przypadkowym, jego preferencję, co do kandydatki są bardzo wysokie. Don chce znaleźć kogoś wyjątkowego, kobietę, która spełnia jego wymagające kryteria. Jego przyszła żona nie może palić, pić alkoholu, niech tylko spróbuje się spóźnić – od razu jest skreślona. Musi mieć przyzwoity zawód, odnajdywać się w matematyce i najlepiej też, żeby nie miała swojego ulubionego smaku lodów. Gdybyście nie wiedzieli, o co chodzi, to Don wytłumaczyłby Wam, że:\nWszystkie lody smakują w zasadzie tak samo. Przyczyną tego fenomenu – szczególnie wyraźnego w przypadkulodów owocowych – jest wyziębienie kubków smakowych.\nDon z skrupulatnością wdrąża projekt „Żona”, gdy na jego drodze zupełnie niespodziewanie pojawia się Rosie. Barmanka, która nie tylko pije, ale też pali, ma niewyparzony język i ciągle się spóźnia. Okazuję się jednak, że jest także bardzo inteligentna, piękna, a Don świetnie się przy niej bawi. Rosie szuka też swojego biologicznego ojca, więc Don szybko podejmuję się kolejnego projektu – „Ojciec”. I w ten sposób spędza z Rosie dużo czasu, uświadamiając sobie, że stała się nie tylko jego przyjaciółką, ale także udało się wywrócić jego życie i przekonania do góry nogami.\nCzytając książkę miałam zastrzeżenia do Dona odnoście jego podejścia do kobiet i miłości. Po pierwsze, tworząc kwestionariusz Don zaczął traktować kobiety przedmiotowo. Odezwała się we mnie wewnętrzna feministka. Wybranie partnerki życiowej w taki sposób? Często bez szacunku i jakiegoś pozytywnego uczucia względem tych kobiet, które nie spełniały kryteriów Dona. Później nastąpiła w nim zmiana, którą zapoczątkowało poznanie Rosie. Profesor Tillman podchodził z wyższością nie tylko do kobiet, ale też do swoich studentów, współpracowników, czy też ludzi, którzy go otaczali. Nie próbował ich nawet poznać, miałam wrażenie, że dla każdego miał określoną łatkę. Traktował ludzi bardzo powierzchownie i to w nim mi się bardzo nie podobało. Gdybym go spotkała pewnie mielibyśmy wielką kłótnię o jego podejście do ludzi. Z drugiej strony czytając książkę praktycznie siedzimy w jego głowie i zagłębiając się w jego przemyślenia można stwierdzić, że Don nie traktuję tych ludzi w ten sposób z własnej winy. Bo winne jest tutaj jego podejście „naukowca”. I przechodzę do kolejnej rzeczy, która mnie na samym początku uprzedziła do Dona – jego postrzeganie miłości. Don zaplanował sobie swój przyszły związek niczym projekt badawczy, podchodzi do miłości, jak do nauki. Sam przyznaje, że nie potrafi kochać. Jego mózg nie odczuwa takich emocji, jak reszta ludzi. Z jednej strony rozumiałam to, a z drugiej zastanawiałam się, czy Don po prostu nie wyeliminował emocji z swojego życia świadomie. Jego podejście do projektu „Żona” wydaje się być zabawne, ale tak naprawdę to krzywdzące dla niego, jak i dla kandydatek, z którymi się spotkał.\nI teraz przejdę do tego, co powinno być na samym początku, czyli: „Dzięki Bogu, za pojawienie się Rosie!”. Ta kobieta sprawiła, że nasz klasyczny nerd, planujący wszystko naukowiec zmienił podejście nie tylko do projektu „Żona”, ale też do swojego dotychczasowego życia i do siebie. Don postanowił się zmienić, ale tak, żeby wciąż być sobą. Bo mimo wad, które wyżej wypisałam jest to bardzo uroczy człowiek. Za fasadą dziwności kryje się poczucie humoru i nadzieja, że zostanie zaakceptowany. Bo Don nie może się zmienić całkowicie – jest naukowcem, nie potrafi komunikować się z ludźmi, tak jak wszyscy, pasjonuję się naukami ścisłymi, komputerami i ma oryginalne podejście do życia – nadaje mu to niepowtarzalności. Profesor Tillman ma wiele zabawnych przygód, przy których zaśmiewałam się do łez, jego próby kontaktów z ludźmi kończyły się zwykle mimo wszystko w zabawny i pozytywny sposób. Sam Don nieraz był zaskoczony, że ktoś może odbierać go w tak przyjazny sposób.\nOprócz moich uwag odnośnie samego Dona, mam też małe ostrzeżenie. Styl książki jest bardzo specyficzny, nie jest ona pisana lekkim i prostym językiem. Czasem gubiłam się w lekko przeintelektualizowanym świecie Dona, momentami czytało mi się ciężko i musiałam przerywać. Wiele trudnych pojęć, rozstrzyganie naukowych zagadnień i duża ilość opisów. Mimo wszystko nie mogę uznać tego za wadę książki, bo właśnie tym wyróżnia się ona z pośród lekkich i przyjemnych komedii romantycznych dla kobiet. Bo „Projekt Rosie” może przeczytać nie tylko kobieta, ale też mężczyzna. Postać Dona to największy atut tej książki, wyróżnia się na tle nudnych i przewidywalnych postaci. Przedstawia świat naukowców, jako fascynujący, a dziedziny, które wcześniej wydawały mi się skomplikowane i nudne, teraz są czymś, co warto przestudiować. I dowiedzieć się więcej, bo Don skłania czytelnika do wysiłku, jakim jest myślenie.\nAle…! Jest coś, co zupełnie nie przypadło mi do gustu. Otóż, zakończenie. Książka, która chce wyjść poza schemat tanich romansideł ma końcówkę niczym z rodem takich właśnie pozycji. Jestem rozczarowana, że autor nie napisał zakończenia trochę innego, bardziej w stylu reszty książki. Czytając je miałam wrażenie, że nie czytam „Projektu Rosie”, a zupełnie coś innego. Wielkie „nie” dla tej końcówki. Brakowało mi autentyzmu, główny bohater i przekaz gdzieś w tym romantyzmie się zgubił.\nPoza tym, bardzo polecam „Projekt Rosie”. Jest to ciekawa pozycja, oryginalna dzięki Donowi i pełna wielu zabawnych sytuacji. Inteligentna komedia romantyczna. Po zakończeniu książki pomyślałam sobie, że z tego byłby całkiem dobry film. Ukazanie dziwności i aspołeczności głównego bohatera, jako czegoś atrakcyjnego. Bo, jak powiedział Sherlock „inteligencja to nowy symbol seksu”.\nRecenzowała: Gabriela Rutana (Gaba)\n„Przepaść czasu. Zimowa opowieść” Jeanette Winterson [PROJEKT SZEKSPIR] „Odnaleźć swą drogę” Aleksandra Ruda „Nie powiesz nikomu?” Sophie Kinsella – o tym, że można napisać szczerą i zabawną powieść\nTagi: Graeme Simsionkomedia romantycznaMedia RodzinaProjekt Rosie\nDalej „Niezgodna” Veronica Roth\nWcześniej ,,Angelfall: Penryn i świat po”


Oficjalne otwarcie Niby Przedszkola "Nidusiowo", Dzień Dziecka oraz Dzień Mamy i Taty w Lemierzycach | Sulecin24.pl - aktualności z Sulęcina, wydarzenia, koncerty, sport\nOficjalne otwarcie Niby Przedszkola „Nidusiowo”, Dzień Dziecka oraz Dzień Mamy i Taty w Lemierzycach\nNiby Przedszkole „Nidusiowo” – miejsce wyjątkowe pod każdym względem, ciepłe, przyjazne to właśnie Nidusiowo. Jego oficjalne otwarcie odbyło się wczoraj, w Dzień Dziecka. To chyba najlepszy prezent jaki mogły otrzymać najmłodsze dzieci z Lemierzyc. A wszystko to za sprawą Fundacji NIDUM, dzięki której udało się utworzyć to miejsce.\nPrezes Zarządu Fundacji, Agnieszka Przybył, przywitała wszystkich gości oraz zaprosiła na uroczyste pasowanie dzieci na przedszkolaka, którego dokonali Wicestarosta Sulęciński Tomasz Prozorowicz wraz z Wójtem Gminy Słońsk Januszem Krzyśków.\nTo spotkanie stało się również doskonałą okazją, aby przyjęte do grona przedszkolaków dzieci złożyły życzenia swoim rodzicom z okazji dnia Mamy i Taty. Przygotowane przez dzieci występy artystyczne to jedna z wielu atrakcji tego dnia, był też pyszny tort, słodycze, a na koniec dzieci wypuściły do nieba balony, ze swoimi marzeniami.\nMamy nadzieję, że wszystkie dziecięce marzenia się spełnią, a chwile wzruszeń towarzyszące temu wyjątkowemu dniu na długo pozostaną w pamięci.\nfot. Katarzyna Sobiecka\nKonkurs pamiętnikarski - “O GOŚCIACH W GOŚCIACH. OBLICZA GOŚCINNOŚCI”


Osłonka na kwiaty / doniczka Portia biała 16 cm - Lene Bjerre I Casabianca\n» Osłonka na kwiaty / doniczka Portia biała 16 cm - Lene Bjerre\nKwadratowa osłonka na kwiaty / doniczka z kolekcji Portia. Wykonana z białej ceramiki ozdobionej motywem pikowania i wtopioną srebrną plakietką z logo producenta. Może być wykorzystana jako wazon na kwiaty. Elegancka, efektowna i bardzo starannie wykonana. Może stanowić idealne dopełnienie dodatków łazienkowych z tej samej serii.\nDługość / Szerokość: 16 cm


Skup nieruchomości Płock, skup nieruchomości za gotówkę - skup-nieruchomosci24.org\nSkup nieruchomości Płock – gotówka od ręki\nSkup nieruchomości Płock to okazja na ekspresową sprzedaż Twojej nieruchomości. Szukanie nabywcy samodzielnie jest nieprostym wyzwaniem, a szczególnie długotrwałym. Zredagowanie afiszów, przeprowadzanie rozmów, umawianie spotkań – możesz uniknąć wymienionych niedogodności, jeśli tylko postawisz na propozycję skup nieruchomości Płock. To my weźmiemy na siebie sprzedaż domu finalnemu zainteresowanemu, wyręczając Cię z kłopotów i przekazując ustaloną sumę pieniędzy. Skup nieruchomości za gotówkę Płock gwarantuje adekwatną kwotę odkupu mieszkania. Wyrażenie zgody przez sprzedającego i sporządzenie aktu notarialnego kończy się błyskawicznym wypłaceniem należności, które mogą być przeznaczone na wymarzony cel.\nSkup mieszkań Płock i skup domów Płock – o nas\nNasza firma wykiełkowała przed kilkunastoma laty. Pierwszym terenem, na którym skupywaliśmy nieruchomości, była stolica. Nabywana stabilność finansowa oraz wzrastający kapitał po jakimś czasie umożliwiły nam rozbudowanie aktywności o dalsze lokalizacje. Ofertę współpracy zaczęliśmy kierować do sprzedających z sąsiadujących województw. Aktualnie oferujemy już skup nieruchomości w całej Polsce. Możemy dojechać w jakąkolwiek część kraju, żeby zobaczyć nieruchomość i określić cenę odkupu. Skup nieruchomości za gotówkę Płock może poszczycić się uznaniem ogromnej liczby klientów, tak sprzedających, jak i nabywających. Z przyjemnością zakupimy również Twoją nieruchomość. Bez znaczenia jest to, czy chcesz zmienić mieszkanie, nadarzyła się sprawa, w której jak najszybciej potrzebujesz pieniędzy, musisz spłacić pożyczkę czy najzwyczajniej nie masz co poczynić z przekazaną w spadku nieruchomością – skup mieszkań Płock pomoże.\nSkup nieruchomości za gotówkę Płock – poznaj zasady działania\nSkup nieruchomości Płock to komfortowa sprzedaż mieszkania, od której rozdziela Cię tylko 5 etapów:\nPropozycja cenowa – zazwyczaj w tym samym dniu przedstawimy sumę, za którą możemy kupić nieruchomość rolną.\nAkt notarialny – w przypadku, gdy wycena napotka się z zaakceptowaniem sprzedającego, w ustalonym terminie i we wskazanej przez sprzedającego placówce notarialnej zostanie zorganizowane spotkanie, które będzie miało na celu sfinalizowanie transakcji.\nPieniądze – już w kancelarii notarialnej, w siedzibie notariusza będzie miało miejsce wręczenie należności – do ręki bądź na konto bankowe.\nPrzekonaj się, że skup mieszkań za gotówkę Płock to najlepsza sprzedaż Twojej nieruchomości!\nNabycie gruntu poprzedzone zostaje określeniem wartości nieruchomości. Aby było to możliwe, skup nieruchomości Płock prowadzi dokładną ocenę stanu nieruchomości. Kierujemy uwagę na najbardziej szczegółowe kwestie, które rzutują na wartość nieruchomości. W trakcie ekspertyzy utrwalamy stan nieruchomości na zdjęciach i sporządzamy dokument, w którym nakreślone są najistotniejsze plusy a także wady oglądniętej nieruchomości. W dalszej kolejności, nasza grupa analityczna, na podstawie przekazanych zapisów, określa kwotę nieruchomości. Sprzedawca nieruchomości ma przekazaną wiadomość odnośnie kwoty skupu i jego akcept determinuje to, czy współpraca zakończy się sukcesem. Zaprezentowanie informacji o cenie może zostać przeprowadzone w rozmowie telefonicznej, listownie czy też podczas spotkania.\nSkup nieruchomości za gotówkę Płock obejmuje skup mieszkań za gotówkę Płock, skup domów Płock a także skup gruntów. Odkupujemy wszelkie nieruchomości. Nie ma znaczenia, czy planujesz wystawić na sprzedaż dom w dobrym stanie, czy po zalaniu bądź spaleniu – zaproponujemy pomoc, ponieważ prowadzimy również skup mieszkań z problemami Płock. Kupimy też dom do gruntownego odremontowania. Część z naszych kontrahentów to ludzie, którzy kupują domy z planem flippingu – wyremontowania mieszkania samodzielnie a w dalszej kolejności odsprzedania z profitem, a więc z przyjemnością nabędziemy dom w każdym stanie.\nAkcept propozycji cenowej inicjuje drugi etap współpracy – spotkanie w biurze notarialnym. Czas wizyty zaplanowywany jest razem z właścicielem oraz z notariuszem. Wybór notariusza należy do kontrahenta – w żadnym razie żadnego nie wskazujemy, aczkolwiek możemy posłużyć radą. Siedziba notariusza może mieć lokalizację maksymalnie blisko właściciela – jako firma prowadząca skup nieruchomości w całej Polsce mamy możliwość dojechać we wskazane miejsce, bez względu na to, że będzie ono stosunkowo odległe, by oszczędzić właścicielowi czasu oraz konieczności ponoszenia wydatków na paliwo i jakichkolwiek innych niedogodności. Odciążymy Państwa też z obowiązku ustalenia czasu wizyty w kancelarii notarialnej i wyjaśnimy notariuszowi rodzaj sprawy, by maksymalnie pomniejszyć Państwa trud.\nOdbiór gotówki to najmilszy etap w procesie sprzedaży nieruchomości. Przychodzi na niego czas, gdy obydwie strony podpiszą akt notarialny, sporządzony przez notariusza. Skup nieruchomości za gotówkę Płock zawsze uiszcza wpłatę pod postacią gotówki, podczas wizyty w biurze notarialnym. Przyjęcie pieniędzy bezpośrednio, dodatkowo przy udziale notariusza, to brak wątpliwości, że cokolwiek będzie nieuczciwe czy też na wypłatę będziemy zmuszeni wyczekiwać miesiącami. W razie, jeśli sprzedający preferowałby uiszczenie należności przelewem, środki wpłacane są na podany numer konta – także w trakcie spotkania w biurze notarialnym. Należności najczęściej docierają na konto najdłużej do 24 godzin. Bez znaczenia, którą możliwość przekazania ustalonej kwoty wybierze sprzedający, dzięki skup mieszkań Płock w trakcie zaledwie kilku dni powiększy on budżet, co ciężko byłoby uzyskać przy klasycznej sprzedaży mieszkania.\nRobimy wszystko, żeby tylko konieczna cześć wszystkich formalności, wynikających z kupna – sprzedaży, pozostawała w Państwa gestii. Opracowywujemy dokumentację jak i dopilnowujemy, żeby akt notarialny pozbawiony był niejednoznacznych sformułowań. Dzięki temu klient zostaje zwolniony z dużej części działań i zyskuje czas.


GKM - Get Well: Pieszczek jechał do tyłu, a Łaguta się pogubił. Wielka klasa Hancocka (noty) - Sport WP SportoweFakty\nMateusz Lampart 04 Czerwca 2017, 21:21\nOceniamy zawodników po meczu MRGARDEN GKM Grudziądz - Get Well Toruń (33:45). Po stronie gospodarzy słabo wypadli Krystian Pieszczek, Artiom Łaguta oraz juniorzy. Świetny występ przy Hallera zaliczył Greg Hancock.\nKrystian Pieszczek 2. Gospodarzom brakowało mocnego zawodnika pod numerem 9. Pieszczek tym razem wystrzegał się upadków i wykluczeń, ale zwyczajnie nie był szybki. Musi dużo poprawić przed kolejnymi spotkaniami. A mówiło się, że na grudziądzki beton będzie idealny.\nAntonio Lindbaeck3. Był groźny dla rywali i nieźle startował. Jako jeden z niewielu potrafił dotrzymać kroku Hancockowi. To jednak nie był Lindbaeck w najlepszym wydaniu. W biegu jedenastym Jepsen Jensen i Miedziński objechali go w dziecinnie łatwy sposób.\nRafał Okoniewski bez oceny. Chwała mu za to, że obolały zdołał pojechać w jednym biegu, a w dodatku przywieźć za sobą Walaska.\nKrzysztof Buczkowski 4. Punkty są i to nie ulega wątpliwości. Patrząc z drugiej strony, wygrał tylko jeden bieg. Mimo wszystko jeden z najjaśniejszych punktów gospodarzy. Nie miał wsparcia kolegów z drużyny, bo w większości wyścigów jechał ze słabymi juniorami.\nArtiom Łaguta 2. Król grudziądzkiego toru w niedzielę jeździł bez korony. Już przed meczem mówił przed kamerami Nsport+, że lepiej będzie odwołać zawody. Nie był odpowiednio spasowany z nawierzchnią, choć początek miał niezły. Potem jednak kompletnie się pogubił.\nMike Trzensiok 1. O juniorach GKM-u napisano już tak wiele, że nie ma co się powtarzać. Bezmyślnie wjechał w Kaczmarka w biegu juniorskim. Potem - tradycyjnie - szału nie było.\nKamil Wieczorek 1+. Malutki plusik za to, że próbował walczyć. Punktował na swoich vis-a-vis, choć wcześniej z kretesem przegrał wyścig młodzieżowy.\nChris Holder 4. Wreszcie ruszyło. Pewnie za wcześnie na stawianie tezy, że wraca stary, dobry Holder, ale w Grudziądzu imponował swoją jazdą. Zawalił jedynie pierwszy bieg. Potem był już nieuchwytny.\nMichael Jepsen Jensen4. Znakomicie ubezpieczał tyły. Robił to, co potrafi najlepiej, czyli operował przy krawężniku i czekał na błędy rywali. Jak widział, że robi się miejsce, to wchodził pod łokieć i gnał przed siebie.\nAdrian Miedziński4. Dobry mecz w jego wykonaniu. Najbardziej stabilny zawodnik Get Well w tym sezonie. Dwa ostatnie biegi to była perfekcja. Trochę nieporadnie zachował się jedynie w pierwszym starcie, kiedy zaliczył kontakt z Okoniewskim.\nGrzegorz Walasek2. Szału nie zrobił. To był Walasek taki, jakiego znamy - chwilami genialny, ale znacznie częściej przeraźliwie dramatyczny. Z rywali pokazał plecy jedynie Pieszczkowi i Trzensiokowi.\nGreg Hancock6. Właściwie nie można się do niczego przyczepić. Wygrywał starty i pędził do mety po kolejne trójki. Pokazał, że rok temu jego pięć punktów przy Hallera to była jednorazowa wpadka. Najlepszy zawodnik dnia. Nic tylko bić brawo.\nDaniel Kaczmarek2. Coś z tym chłopakiem jest nie tak. Być może faktycznie zawodzi psychika, co sugerował ostatnio Robert Kościecha. W niedzielę nie było tragedii, bo wygrał wyścig juniorski, ale w jego przypadku nadal daleko do optymizmu.\nIgor Kopeć-Sobczyński 2. Pojechał tak, jak można się było tego spodziewać. Nadal czeka go wiele pracy, by móc skutecznie rywalizować na poziomie PGE Ekstraligi.\nCzy spodziewałeś się tak dobrej jazdy Hancocka w Grudziądzu?\nscott111 06-06 13:17 Zgłoś\nGrudziadz nie przegral z powodu deszczu, deszcz tylko ujawnil ich niedostatki.\nmoskal 05-06 16:14 Zgłoś\nPytanie mam , czy debil który pisał ten artykuł był na meczu i widział gdzieś beton ? "A mówiło się, że na grudziądzki beton będzie idealny."\nLubię czysty sport. 05-06 10:54 Zgłoś\nCzytałam statystyki i mimo wszystko oglądam mecze Torunian...ok szału nie było w tym sezonie u nikogo, ale mianowanie Miedziaka "Najbardziej stabilnym zawodnikiem Get Well w tym sezonie"?!?\nWTF? Rozumiem, że każdy argument nawet 16 pozycji za GH w tabeli Ekstraligi tłumaczy 16 lat (czy ileś tam) w jednym klubie? Sama nie lubię statystyk, bo uważam, że nie oddają wszystkiego co dzieje się na torze i zabijają piękno sportu (przecież są inne wypadkowe jak chociażby fuks albo niefart, lub zwyczajna syfna dyspozycja danego dnia BO TAK. ;-) )Ale serio? No ale staram się zrozumieć...otwarty umysł to klucz do sukcesu...ok oświecenie - od najemników wymaga się więcej? I nieważne ile zrobią punktów - nawet 2 ptk bohatera - lokalsa jest ważniejsze niż komplety pozostałych? No ok po wczorajszym dniu poprawili mi humor. ;-)


Aktualności – Strona 2 – Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Łukowie\nW związku z panującą epidemią COVID-19 Zwyczjne Walne Zebranie Członków Koła ZEiRP RP w Łukowie odbędzie się prawdopodobnie w drugim lub trzecim kwartale 2021 roku. Jednakże w związku z obowiązkami wynikającymi w dniu 5 lutego ...\nTransport ulotek dotyczących szczepień przeciwko COVID-19\n5 lutego 2021 roku strażacy z Komendy Powiatowej PSP w Łukowie brali udział w transporcie ulotek dot. szczepienia przeciwko COVID-19 dla powiatów lubartowskiego, radzyńskiego, bialskiego i łukowskiego. Materiały zostały odebrane z magazynu zlokalizowanego w Ośrodku ...\nPrzełączenie i koncentracja numeru alarmowego 998 na 112\nOd 8 lutego 2021 r. w województwie lubelskim rozpocznie się pilotażowe przejęcie obsługi numeru alarmowego 998 przez Centrum Powiadamiania Ratunkowego w Lublinie. Proces ten będzie trwał 6 dni i zakończy się 15 lutego 2021 r. W ...\nStraż Pożarna wspomaga Narodowy Program Szczepień\nW ramach ogólnopolskiej akcji szczepień przeciw COVID-19 strażacy pomagają dotrzeć do punktów szczepień osobom, które nie mogą tam dojechać we własnym zakresie. Akcja jest prowadzona we współpracy z punktami szczepień oraz jednostkami samorządu terytorialnego. Gminy ...\nList intencyjny w sprawie Narodowego Programu Szczepień\nŻyczenia Świąteczne Komendanta Powiatowego PSP w Łukowie\nAkcja zbiórki krwi w KP PSP w Łukowie\nTradycją stało się, że 6 grudnia, w Mikołajki, przed budynkiem Komendy Powiatowej PSP w Łukowie parkuje krwiobus, czyli mobilny punkt poboru krwi. W tym roku nie mogło być inaczej. Ponad 40 osób uczestniczyło w akcji ...\nInformacja o wynikach postępowania kwalifikacyjnego\nPoprzednia Page 1 Page 2 Page 3 … Page 25 Następna