z Adamem Bodnarem rozmawia Andrzej Brzeziecki wrzesień 2020\nKończy się Pana kadencja jako rzecznika praw obywatelskich. Zdaniem wielu to właściwie cud, że dojechał Pan do mety – czy jest Pan zmęczony?\nTrochę niezręcznie, mając 43 lata, mówić o sobie, że jest się zmęczonym, ale zgadzam się z prof. Ewą Łętowską, pierwszym rzecznikiem praw obywatelskich w Polsce, że jeśli tę funkcję wykonuje się na serio, to można mieć takie poczucie na koniec kadencji. W Polsce urząd RPO ma wiele zadań, w dodatku musi łączyć wiedzę ekspercką ze znajomością reguł polityki. Szczególnie wymagająca jest konieczność ciągłej gotowości. Nie można „dać sobie luzu” nawet na kilka dni. Okres mojej kadencji przypadł na czas trudny dla polskiej praworządności i demokracji liberalnej, a ja w większości sporów na ten temat byłem obecny. Pewnie jakiś ślad to we mnie zostawiło.\nMa Pan przynajmniej poczucie satysfakcji czy tylko porażki?\nMam mieszane uczucia. Udało mi się wzmocnić urząd RPO. Rozbudowałem jego zespół. Wiele konkretnych spraw zostało załatwionych. Gdy jednak widzę, w którą stronę zmierza nasz kraj, to nie mam powodów do satysfakcji. Zawsze rodzą się pytania: co mogłem zrobić inaczej, lepiej? Czy wykorzystałem wszystkie szanse? Myślę, że każdy polski obywatel przywiązany do zasad liberalnej demokracji musi mieć wątpliwości, czy zrobił w ostatnich latach wszystko, by ją chronić.\nCzy Pańska kadencja była jedynie polemiką z rządzącymi – naznaczoną obcinaniem Panu budżetu biura RPO – czy też zdarzały się przypadki współpracy i dialogu z władzą?\nTak się złożyło, że w wielu sprawach – jak kwestia praworządności, praw osób LGBT+ czy teraz ewentualnego wypowiedzenia konwencji stambulskiej o przeciwdziałaniu przemocy domowej – jestem postrzegany jako opozycja wobec rządu, co stanowi nieuprawnione uproszczenie. Po prostu, w imieniu instytucji państwowej, podpierając się analizą prawną i naukową, zgłaszałem zastrzeżenia wobec konkretnych pomysłów ekipy rządzącej. „Polemika”, o której Pan mówi, nie była jednak tylko kwestią retoryki – ona przynosiła efekty. Myślę, że mój głos miał pewne znaczenie dla powstrzymywania zapędów władzy. W kwestii praworządności utrzymywałem kontakt z organizacjami międzynarodowymi i europejskimi, składałem wnioski do OBWE z prośbą o opinię dotyczącą nowych ustaw, występowałem w Sejmie i w Senacie – to wszystko miało wpływ na bieg spraw.\nPoza tymi głośnymi medialnie problemami była też cała sfera zagadnień natury technokratycznej, w której nie narzekam na brak współpracy z rządem. Może nie mogłem sobie pozwolić na spotkanie z danym ministrem i przekonanie go do innej polityki, ale moje sugestie i pomysły były brane pod uwagę.\nBywało tak, że rząd zmieniał podejście do niektórych tematów – gdy nagle stawały się głośne. Gdy rozpoczęła się pandemia koronawirusa w Polsce, byłem w stałym kontakcie z rządem i – ten pewnie się do tego nie przyzna – niektóre decyzje zostały podjęte pod moim wpływem. Przykładowo – zniesione zostały zakazy wychodzenia z domu przez osoby niepełnoletnie czy wchodzenia do lasu. Myślę, że ograniczyłem też praktykę nakładania kar przez sanepid za udział w demonstracjach.\nRzecznik jednak nie tylko wskazuje problemy, ma bowiem całe instrumentarium prawne, dzięki któremu może wpływać na rzeczywistość: skargi kasacyjne, skargi nadzwyczajne, wnioski do Trybunału Konstytucyjnego, przystępowanie do postępowań w sądach. Takich spraw przez pięć lat było kilkaset. Weźmy choćby wyroki w sprawie „stref wolnych od LGBT” – gdy zaczynałem całą procedurę, mało kto wierzył, że można skarżyć do sądów administracyjnych decyzje władz lokalnych. A jednak – już trzy wojewódzkie sądy administracyjne (w Gliwicach, Radomiu i Lublinie) uznały, iż te uchwały są bezprawne. Zobaczymy, co będzie dalej.\nDlatego irytuje się Pan, gdy Pańską pracę nazywa się „funkcją symboliczno-pomocniczą”\nProf. Wojciech Sadurski, któremu się tak powiedziało, wie przecież, co na co dzień robi rzecznik. Rozumiem, że chciał rozróżnić osoby, które oddziałują na ustrój państwa mocą autorytetu, od osób, które dzierżą w ręku rzeczywistą władzę. Miałem do niego pretensje, bo jego słowa wzmacniały przekaz, że rzecznik ma mniejszy wpływ na rzeczywistość niż np. TK czy SN. A przecież ma! Tych 300 osób, z czego 200 to prawnicy, zatrudnionych w biurze RPO to jest armia ludzi, która wykonuje konkretną robotę. Na przykład przyłączyliśmy się do pozwu zbiorowego klientów mBanku posiadających tam kredyty frankowe starego portfela. Sprawa toczyła się od lat i okazało się, że nasz udział przyniósł skutek – mBank wycofał swoją apelację od wyroku sądu pierwszej instancji i sprawa została zakończona pomyślnie dla klientów. To tylko jeden z przykładów licznych pozytywnych interwencji sądowych.\nWywodzi się Pan z ruchu helsińskiego, który główny nacisk kładł na wolności obywatelskie i polityczne. Tymczasem współczesny świat ogranicza także inne prawa człowieka: ekonomiczne czy prawo dostępności do usług socjalnych, a nawet do czystego powietrza.\nFaktycznie, ruch helsiński sięga swą historią lat 70. XX w. Wtedy to powstała Moskiewska Grupa Helsińska i inne krajowe komitety, a w Polsce w latach 80. Komitet Helsiński (a od 1989 r. także Helsińska Fundacja Praw Człowieka). Przywiązywano dużą wagę do praw osobistych i politycznych, bo zakładano, że obywatele, którym zapewni się te prawa, będą w stanie wywalczyć poszanowanie innych praw i wymusić na państwie realizację zadań w sferach socjalnych, kulturalnych i gospodarczych. Ostatnie 20 lat doprowadziło jednak do kilku zmian. Inaczej wyglądają relacje państwo–obywatel. Z jednej strony przestrzegania praw człowieka pilnują teraz często organizacje ponadnarodowe. Z drugiej – naruszać je mogą wielkie korporacje. Ważną sferą stały się komunikacja elektroniczna i media społecznościowe – państwo nie może się im tylko przyglądać, ale jako regulator musi chronić prywatność obywateli, a także bronić ich przed zalewem dezinformacji czy hejtu.\nPrawa osobiste mogą więc być niewystarczające.\n„Głodny obywatel” nie będzie w stanie korzystać w pełni z praw obywatelskich. Dlatego musimy też zadbać dziś o takie sprawy jak ochrona środowiska, walka z bezdomnością, relacje jednostka–korporacja.\nCo jest dziś ważniejsze – wolność od czy wolność do? Na przykład do posiadania mieszkania, do ochrony zdrowia.\nWolność do posiadania mieszkania istnieje, pytanie tylko, czy mamy na nie pieniądze… Państwo powinno działać w ten sposób, aby każdy miał dach nad głową i warunki bezpieczne pod względem zdrowotnym oraz sanitarnym. To nie musi być mieszkanie, ale schronienie dla osób wykluczonych. Z tym wciąż w Polsce nie jest dobrze.\nKonflikt między wolnością od i wolnością do jest dziś teoretyczny. Trudno korzystać z wielu wolności od jeśli państwo nie gwarantuje także wolności do. Weźmy jedną z podstawowych wolności od – prawo do swobodnej demonstracji i wolności słowa. Co nam z tego, jeśli np. tak jak na Marszu Równości w Białymstoku w 2019 r. państwo nie zagwarantuje nam też bezpieczeństwa? Skończy się na zagrożeniu życia i zdrowia, na zamieszkach wywołanych przez kontrdemonstrantów, które tak wstrząsająco opisał Jacek Dehnel. To samo z wolnością słowa – która jest wolnością od cenzury – jeśli państwo odsuniemy na bok, możemy paść ofiarą mowy nienawiści w internecie. Wtedy będziemy liczyć, że państwo znajdzie hejterów i ich ukarze.\nRowerzystka, która demonstrowała pod „Trójką” z antyrządowymi transparentami, została zabrana na komisariat. Nie zetknęła się z narodowcami, ale właśnie z państwem.\nDlatego podjęliśmy działania na rzecz wyjaśnienia tej sprawy. Policja twierdzi, że została ona zatrzymana, gdyż było to nielegalne zgromadzenie. Sęk w tym, że w momencie aresztowania stała tam ona jedna. Trudno więc mówić o zgromadzeniu. Atmosfera w maju była w całym kraju napięta, a władza uciszała krytyków. To był też czas protestu przedsiębiorców, protestów przeciw wyborom 10 maja. Widzieliśmy nadmierną aktywność policji. Temat stał się przedmiotem sesji Senatu, po której senatorowie przyjęli uchwałę wskazującą nierówne traktowanie obywateli.\nCzy postawa policji jest dla Pana zaskoczeniem?\nNie jest zaskoczeniem, jeśli uświadomimy sobie, że na naszych oczach zmienił się ustrój państwa.\nZ państwa demokratycznego przeszliśmy w kierunku ustroju hybrydowego, który nazywam konkurencyjnym lub plebiscytarnym autorytaryzmem (competitive authoritarianism).\nWprawdzie istnieją wszystkie instytucje demokratyczne, odbywają się wybory, lecz funkcjonowanie państwa jest tak ustawione, że opozycji znacząco trudniej przejąć władzę. Tak jakby grała w piłkę nożną, a bramkę przeciwnika miała ustawioną na nierównym boisku, na górce. Może strzelić gola, ale przy zwiększonym, nadmiernym wysiłku. Policja stała się jednym z narzędzi sprawowania władzy i obecnie podlega nadzorowi politycznemu. Dlatego obserwujemy jej nadaktywność w ściganiu określonych osób i pobłażanie, jeśli sprawcy należą do obozu władzy albo do środowisk, którym obóz władzy nie chciałby się narazić.\nDo dziś policja i prokuratura nie są w stanie ukarać ludzi, którzy używali środków pirotechnicznych podczas marszów niepodległości, a jak się zdarzyło, że poseł Andrzej Halicki użył racy podczas Marszu Wolności, to od razu się tym zajęto. Innym przykładem jest historia Barta Staszewskiego, umieszczającego tablice informacyjne przy wjazdach do miejscowości, które uznały się za „strefy wolne od LGBT”. Policja w tej sprawie prowadzi postępowania.\nTa aktywność podlega falowaniu. Zdarzały się okresy, kiedy obecna władza starała się być trochę bardziej surowa np. wobec środowisk narodowych. Wtedy policja reagowała. Natomiast i to mogło się nagle skończyć pod wpływem określonych relacji politycznych. To całe nieszczęście – bo policja powinna działać, gdy ktoś łamie prawo, a nie oglądać się na polityczną koniunkturę.\nW autorytarnych krajach poradzieckich popularne jest określenie adminresurs, które oznacza różne agendy państwa zdolne do uprzykrzania życia opozycji, a nawet do wyeliminowania wielu organizacji pozarządowych. Czy w Polsce istnieje takie ryzyko?\nPamiętam, jak w Rosji dokręcano śrubę organizacjom pozarządowym – m.in. przez nakaz określania się jako „agent zagraniczny”, jeśli otrzymują darowizny spoza kraju – i tamtejsi działacze opowiadali o kontrolach służb sanitarnych, straży pożarnej, skarbówki czy inspekcji pracy, które kończyły się grzywnami i innymi sankcjami. To do tego stopnia utrudniło ich pracę, że dziś można tylko podziwiać tych, którzy dalej działają.\nW Polsce też poczyniono pewne kroki w tym kierunku – mam na myśli przeszukania w siedzibach organizacji kobiecych po czarnym proteście. Prokuratura weszła do Centrum Praw Kobiet i stowarzyszenia BABA w Zielonej Górze. Teraz jednak nie widać takich działań, choć np. Obywatele RP skarżyli się, że policja ich śledziła. Widzę inne zjawisko: dzielenia organizacji pozarządowych na „nasze” i „wrogie” oraz ograniczanie środków tym drugim. Szczęśliwie nie udały się próba przejęcia funduszy norweskich oraz przeprowadzenie zmian w ustawie o zbiórkach publicznych. Jednak to ograniczanie finansowania jest groźne. Przykładowo: Fundusz Sprawiedliwości powinien wspierać m.in. organizacje monitorujące zjawisko przemocy domowej. Tymczasem obcięto środki Centrum Praw Kobiet czy Fundacji „Dajemy Dzieciom Siłę”, natomiast przyznano je niemającym dużego doświadczenia fundacjom związanym z Kościołem katolickim.\nOstatnią instancją zdającą się mieć możliwość obrony swobód obywatelskich jest Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Pan nazwał Polskę „laboratorium, w którym Europa testuje działanie swoich instytucji”. Na razie ten test nie wychodzi zbyt pomyślnie. Zwłaszcza jeśli dodamy do tego przykład Węgier.\nPo pierwsze, szeroko rozumiany obóz pozarządowo-opozycyjny ma chyba nadzieję, że ktoś za nas naprawi rzeczywistość, którą mamy dookoła. To tak nie działa. Po drugie, oczekuje się maksymalnych zysków z protestu obywatelskiego: jeśli już idziemy na demonstrację i angażujemy się, to chcemy, żeby wszystkie nasze postulaty zostały zrealizowane. Dlatego po lipcu 2017 r. wszyscy mówili, ze protesty nic nie dały. Tymczasem pewne rzeczy udało się osiągnąć: prezes Sądu Najwyższego Małgorzata Gersdorf pełniła swą funkcję do końca kadencji, 20 sędziów SN, w tym choćby doświadczony sędzia i Prezes Izby Karnej SN Stanisław Zabłocki, wróciło do orzekania… Oczywiście zdarzyło się wiele złych rzeczy i reforma postępowała, ale koszt polityczny dla władz okazał się spory. Dziś przecież rozmawiamy o powiązaniu praworządności z funduszami europejskimi. To wszystko – Drogi Obywatelu – jest efektem Twojego zaangażowania z lipca 2017 r. Protesty pokazały siłę społeczną, nie osiągnęły 100% zamierzonych celów, ale osiągnęły 30% – i to jest sukces.\nPamiętajmy, że na działania Komisji Europejskiej mają wpływ też protesty społeczeństwa obywatelskiego. Jeśli jednak polskie państwo mówi otwarcie, że go nie obchodzi prawo europejskie, to Unia niewiele może zrobić. Dlatego mówię o postępującym już prawnym polexicie. Ale to też będzie oznaczało koszty dla władzy. Weźmy prosty przykład kobiety, Magdaleny K., która była związana ze środowiskami kibicowskimi Krakowa i jest podejrzewana o liczne przestępstwa. Obecnie ta pani przebywa na Słowacji i nie można jej zawrócić do Polski w celu osądzenia, bo jej adwokaci powołują się na problemy z praworządnością w naszym kraju, więc nie można zastosować europejskiego nakazu aresztowania. W którymś momencie więc obywatele przyjdą do ministra sprawiedliwości i spytają go, jak to jest, że nie można osądzić ludzi podejrzanych o przestępstwa. Co się powie osobom pokrzywdzonym? Trudno będzie zwalić winę na opozycję.\nNarzekamy na władze, ale gdy przemawia Pan w Sejmie, to ławy opozycji także są puste…\nFrekwencja rzeczywiście była słaba, choć podczas ostatniego mojego wystąpienia było lepiej.\nDo opozycji mam żal o coś innego – praca rzecznika to potężny wysiłek na rzecz wskazania tego, co można w Polsce poprawić. I mam wrażenie, że nie zawsze posłowie i senatorowie chcą z tej zdobytej wiedzy skorzystać i przełożyć ją na własne działania. To, co robimy, daje podstawę do wielu różnych interpelacji, zapytań, specjalnych posiedzeń komisji. Nie twierdzę, że to się nie dzieje, ale takich działań jest za mało. Dużo w tym przypadkowości, chwilowego zainteresowania pod wpływem mediów.\nCo do PiS – to smutne, że politycy tej partii ignorują moje wystąpienia. Bo ja nie tylko krytykuję rząd, ale mówię też o jego pracy pozytywne rzeczy. Wskazuję chociażby na ograniczenie stref ubóstwa, lepszą sytuację pracownika na rynku pracy, dobry program Dostępność plus dla osób niepełnosprawnych. Chwalę także reformę w zakresie leczenia psychiatrycznego: właśnie ruszył pilotaż centrów zdrowia psychicznego. Sporo rzeczy sensownych się zdarzyło i mówię o tym uczciwie. Szkoda, że posłowie PiS nie chcą tego słuchać.\nNo właśnie: Pan też mówi o ograniczaniu stref ubóstwa. Tymczasem rząd lansuje programy socjalne, jednocześnie po cichu ograniczana jest pomoc państwa dla wielu grup niewidocznych – jak choćby niepełnosprawnych dzieci.\nPiS posługuje się magią wielkich liczb, bo ona przekłada się na konkretny wynik polityczny. Program 500 plus, masowe wsparcie dla dzieci w szkołach, czyli wyprawka, dla emerytów – 13 emerytura – to wszystko wpływa na głosy poparcia. Jeśli jednak na to idą olbrzymie środki finansowe, to brakuje wrażliwości i pieniędzy na różne programy, które dotyczą poszczególnych grup mniejszościowych. Jest kilka takich grup: kobiety z rocznika 1953, które przeszły na wcześniejszą emeryturę i trzeba wysokość pobieranych świadczeń przeliczyć na nowo, osoby dotknięte niepełnosprawnościami i ich opiekunowie, a także kobiety, które otrzymują alimenty, ale od lat nie mogą się doprosić podniesienia progu dochodów, które uprawniałyby do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Do tej grupy doliczyłbym również ofiary ustawy dezubekizacyjnej, bo jej mechanizm skrzywdził wiele osób. Nie mogą one jednak liczyć na poprawę sytuacji ze względu na oszczędności bądź ideologię.\nTłumaczyć, że to właśnie nic innego jak konsekwencja kryzysu praworządności. Jedyne, co teraz mogą zrobić poszczególni obywatele, to wszczęcie postępowań sądowych. To jednak rozwiązanie dla garstki osób.\nNasza konstytucja obiecuje bardzo wiele rzeczy – w kwestii ochrony zdrowia czy edukacji i zatrudnienia – ale te obietnice pozostają na papierze, i było tak przed 2015 r. Może więc obywatele, widząc, że prawo nie działa, godzą się na jego łamanie także w innych sferach.\nTo prawda, że konstytucja traktowana była w sposób umowny i nie do końca zobowiązujący. Myślę, że to jest wynikiem dwóch czynników.\nPo pierwsze, sam jej język jest tak niejednolity w zakresie ochrony praw i wolności, że nawet specjaliści mają z nim kłopot. Konstytucja daje zbyt duże nadzieje odnośnie do tego, co państwo jest w stanie zaoferować. Mówi np., że każdy ma prawo do ochrony zdrowia. Brzmi to ładnie, ale potem jest napisane, że zakres tego prawa określa ustawa. Człowiek więc już nie wie, czy ma to prawo czy nie. Inny przepis głosi, że władze publiczne prowadzą politykę sprzyjającą likwidowaniu bezdomności i zapewniającą realizację potrzeb mieszkaniowych obywateli. To jest norma programowa, ale obywatel nie jest jej adresatem i z niej wcale nie wynika, że obywatele mają dostać mieszkania, lecz jedynie, że władze mają się starać je zapewnić.\nPo drugie, to, że konstytucję zostawiono w rękach profesjonalistów – Sejmu, Trybunału Konstytucyjnego, RPO – oznaczało, że zabrakło niestety troski, by jej rozumienie stało się normą dla obywateli.\nJak ocenia Pan sytuację emerytów i osób starszych w Polsce, których większość, jak podają sondaże, głosuje na PiS? Często są to ludzie bez pieniędzy, bez bliskich, nawet bez możliwości wyjścia z domu.\nNaprawdę sporo zrobiliśmy dla osób starszych. Monitorowaliśmy choćby sytuacje w domach pomocy społecznej, ale to nikogo z rządzących to interesowało…\nA z opozycji?\nPoseł Michał Szczerba ma ten problem na sztandarach, ale jest osamotniony w swoich działaniach. Nie mam wrażenia, że opozycja chce zająć się położeniem osób starszych. Dominuje myślenie w kategoriach czysto finansowych – jest wola zwiększania świadczeń, ale nikt nie szuka rozwiązywań systemowych. Czy to brak odwagi, by zaproponować głębszą debatę, czy też magia wyborów ma to do siebie, że trzeba posługiwać się prostymi hasłami? Problemem starszych samotnych ludzi w ogóle jest trudno kogokolwiek zainteresować. Jeździłem po Polsce na różne spotkania z radami seniorów oraz uniwersytetami trzeciego wieku i mówiłem o sytuacji w DPS albo o osobach niesamodzielnych zamkniętych w domu, ale akurat te starsze osoby na spotkaniach nie chciały o tym słuchać. Były zainteresowane zniżkami na leki, dofinansowaniami do wycieczek czy – jak w pewnej mniejszej miejscowości – do wizyt w teatrze w mieście wojewódzkim… Najlepszym dowodem na to, jakie opory wzbudza dyskusja o osobach starszych, jest to, że do dziś nie ma narodowego programu alzheimerowskiego.\nCzy Kościół katolicki, poprzez swój sojusz z państwem, jest elementem ograniczania prawa człowieka w Polsce?\nMoże nie sam Kościół jako instytucja, ale politycy, którzy z Kościołem sympatyzują i dzięki temu mają jego poparcie na poziomie strategicznym i lokalnym. Sprawia ono, że realizują określone postulaty episkopatu lub chronią Kościół przed odpowiedzialnością – zwłaszcza jeśli chodzi o pedofilię.\nMoże nie byłoby dyskutowanego obecnie pomysłu wypowiedzenia konwencji stambulskiej, gdyby nie retoryka Kościoła?\nKto rozpętał w lipcu całą dyskusję – episkopat czy politycy? Kościół nie był tu głównym rozgrywającym. Mam wrażenie, że Kościół jest wykorzystywany przez polityków wtedy, gdy im to jest na rękę. Kiedy episkopat promował pomysł korytarzy humanitarnych dla uchodźców, partia rządząca jakoś go nie posłuchała. Podobnie „pragmatyczne” podejście politycy prawicy demonstrują wobec kwestii pełnego zakazu aborcji – tu doktryna Kościoła nie jest tak skwapliwie realizowana.\nA i tak w Polsce prawo do legalnej aborcji jest bardzo ograniczone ze względu na klauzulę sumienia. Na Podkarpaciu dokonanie legalnej aborcji jest już praktycznie niemożliwe.\nProblem polega na niewykonywaniu ustawy, ale widać dla wielu jej „praktyczne” zablokowanie to wciąż za mało\nCzy rzeczywiście istnieje napięcie między tradycyjnymi wartościami a nowocześnie rozumianymi prawami człowieka, czy to tylko gra polityczna mająca na celu podział społeczeństwa?\nTo napięcie istnieje niezależnie od tego, że dyskusja w Polsce ma charakter wypaczony i mało merytoryczny. Z jednej strony są grupy, które postulują ochronę tradycji – rodziny, chrześcijaństwa, pewnego modelu relacji państwo–obywatel, z drugiej strony mamy międzynarodowy proces ewolucji w interpretacji praw człowieka. Prosty przykład: część środowisk kobiecych mówi dziś o prawie do aborcji jako o jednym z praw człowieka, tymczasem dla osoby przywiązanej do tradycyjnej wykładni aborcja to wyjątkowa sytuacja, na którą ustawodawca może zezwolić tylko w kilku okolicznościach. To musi rodzić napięcia.\nNasza rzeczywistość jest o tyle trudna, że niektóre wartości dotąd oczywiste jak zakaz dyskryminacji osób LGBT, zaczęły być negowane. Nie jestem w stanie zrozumieć, dlaczego ta retoryka pojawiła się w kampanii.\nJaki jest wpływ pandemii na prawa człowieka? Lewicowi ekonomiści i socjologowie alarmują, że dyskusja o prawach pracowniczych zostanie odsunięta na „święte nigdy”, a sytuacja jeszcze się pogorszy, bo firmy przerzucają koszty na pracowników pracujących w domach. Teraz rodziny gnieżdżą się w swych mieszkaniach – rodzice muszą pracować, opiekować się dziećmi, kupować więcej laptopów i płacić za szybszy internet, który obsłuży ich wideokonferencje w pracy i e-lekcje dzieci.\nJesteśmy w trakcie pandemii. Widzimy pewne trendy, ale trudno wyciągać wnioski. Mówi Pan, że praca zdalna to przerzucanie kosztów na pracowników, ale inne dane mówią, że choć wiele firm zanotowało wzrost efektywności, to praca zdalna może obniżać kreatywność, która wymaga kontaktu z ludźmi. Jestem optymistą. Wydaje mi się, że siłą rzeczy w czasie pandemii oswoiliśmy się z nowymi środkami komunikacji i to daje szanse na promowanie wartości demokratycznych wśród środowisk, które do tej pory były poza naszym zasięgiem.\nMam na myśli nieco inne zjawisko: fajnie, że mamy telekonferencje, ale część danych sugeruje, że wzrasta poziom przemocy domowej.\nDlatego dziś powinniśmy rozmawiać o wzmocnieniu obywateli w sytuacjach przemocowych, a nie o wypowiedzeniu konwencji stambulskiej.\nW książce Obywatel PL, wywiadzie rzece, który przeprowadził z Panem Bartosz Bartosik, powiedział Pan, że spędza Panu sen z powiek pytanie: „Co się stanie z naszą wspólnotą, kiedy przyjdzie kryzys gospodarczy?”. No właśnie – co?\nCzekamy na plan budżetu na kolejny rok. Obawiam się, że może dojść do cięć, czyli do zwolnień w sferze budżetowej, oraz ograniczania aktywności państwa w wielu dziedzinach.\nPoza tym możemy stanąć wobec trzech poważnych konfliktów. Pierwszy na linii starzy– młodzi. Ponieważ wróciliśmy do niskiego wieku emerytalnego, to coraz mniej osób pracuje na utrzymanie emerytów. Z każdym rokiem to zjawisko będzie się pogłębiać, a kryzys je tylko uwypukli. Więzy solidarnościowe między pokoleniami mogą nie wytrzymać. Już dziś młodzi ludzie i ci w wieku średnim narzekają, że muszą utrzymywać państwo, a w zamian otrzymają znacznie niższą emeryturę niż ich rodzice i dziadkowie. Drugi konflikt może dotyczyć relacji z mniejszościami narodowymi i etnicznymi oraz migrantami. W czasie kryzysu grupy skrajne mogą zacząć szukać winnych złej sytuacji finansowej w obecności „obcych”– wtedy zacznie się oskarżanie o zabieranie miejsc pracy, i te hasła mogą stać się nośne. Trzeci potencjalny konflikt może zrodzić się w wyniku wspomnianych cięć w budżecie i ich skutków dla agend rządowych. Już się przekonaliśmy, jak słabo działał niedofinansowany sanepid. A co, jeśli dojdzie do podpaleń wysypisk śmieci bądź zatrucia wody, jak to miało miejsce w lipcu w Wieliczce – kto to będzie sprawdzał, kontrolował i temu przeciwdziałał? Jak będą funkcjonować urzędy pracy? Jeśli będą niedofinansowane, a liczba bezrobotnych gwałtownie podskoczy, może dojść do nieprzewidzianych sytuacji.\nOd 20 lat żyliśmy w przekonaniu, że każdy następny rok będzie lepszy. Tymczasem rok 2021 może być znacznie gorszy.


Atrakcyjne działki budowlane 4 km od Obornik Śląskich - w miejscowości Jary . Pięknie położone na nowo powstającym osiedlu domów. Kształtem zbliżone do prostokąta. Działki położone przy drodze wewnętrznej w której nabywcy będą mieli swój udział. Działki mają następujące ...


Kompromitacja Nowoczesnej. Nie wiedzą, na jaką rocznicę poszli jej politycy… – viralz.pl\nautor sam 19 kwietnia 2018, 16:59\nTo już kolejna kompromitacja partii Nowoczesna. Choć internet pełen jest wpadek pojedynczych polityków tej partii, tym razem wtopa została zaliczona na oficjalnym profilu na Twitterze. I to dwa razy…\n19 kwietnia obchodzimy rocznicę wybuchu powstania w getcie warszawskim. Dziś przypada jego 75. rocznica i to na tym wydarzeniu, które miało miejsce w 1943 roku skupia się dziś większość mediów. Na obchodach pojawili się także politycy Nowoczesnej, którzy pochwalili się tym na oficjalnym profilu partii na Twitterze. No i się zaczęło…\nPierwszy tweet był totalną kompromitacją. Pomylili nie tylko to, ile lat od wybuchu minęło, ale także o jakie powstanie chodziło. Napisali mianowicie, że uczestniczą w 73. rocznicy wybuchu… Powstania Warszawskiego!\nGdy pierwszy tweet zniknął, pojawił się drugi. W nim wyliczyli prawidłowo, że chodzi o 75. rocznicę, ale nadal pisali o… Powstaniu Warszawskim.\nDopiero za trzecim razem prawidłowo napisali, że politycy partii pojawili się na 75. rocznicy wybuchu powstania w getcie warszawskim.\nDo trzech razy sztuka 😂\n– Dobra, jest. 73. rocznica Powstania Warszawskiego\n– Ty, coś się nie zgadza…\n– No tak! Przecież 75. rocznica\n– Ej, dalej coś nie tak.\n– O cholera, to nie to Powstanie. #takbyło pic.twitter.com/pGPz6nz1lC\n— Marta Kiermasz (@Marta_Kiermasz) 19 kwietnia 2018\nNowoczesna nie wie w jakim uroczystości bierze udział a oni chcą Polską rządzić\nBroń panie Boże pic.twitter.com/fYxDiCoCNb\n— Prawa strona 🇵🇱 (@PrawyPopulista) 19 kwietnia 2018\nNowoczesnapowstanie w getcie warszawskimrocznicatwitterwpadka\nPoprzedni artykuł Chcą robić wyścig na szczyt pomnika smoleńskiego. Ohydna akcja krytykowana w sieci\nNastępny artykuł Kompromitacja brytyjskich policjantów. Imigrant ciągnie go po ulicy jak worek


Pasłęk: Ostatnie pożegnanie Janusza Hocheitnera, wicedyrektora | TvSztum.pl\nPasłęk: Ostatnie pożegnanie Janusza Hocheitnera,…\nPasłęk: Ostatnie pożegnanie Janusza Hocheitnera, wicedyrektora Muzeum Zamkowego w Malborku (wideo, zdjęcia)\n8 sierpnia w kościele pw. św. Bartłomieja w Pasłęku odbyło się nabożeństwo pożegnalne Janusza Hochleitnera, wicedyrektora Muzeum Zamkowego w Malborku. Profesor zmarł w sobotę 4 sierpnia. Miał 52 lata.\nJanusza Hochleitnera pożegnali najbliżsi, przyjaciele i współpracownicy. W uroczystości uczestniczyli także politycy, samorządowcy oraz przedstawiciele różnych stowarzyszeń. Mszę koncelebrował biskup Jacek Jezierski.\nJak informowaliśmy – w sobotę (4 sierpnia) zmarł Janusz Hochleitner, wicedyrektor Muzeum Zamkowego ds. konserwatorsko-naukowych. Diecezja Elbląska poinformowała, że… 6 sierpnia 1 komentarz\nZmiany kadrowe w Muzeum Zamkowym w Malborku. Wypowiedzenia z pracy złożyli wicedyrektor do spraw naukowo-konserwatorskich Janusz Hochleitner oraz wicedyrektor do spraw… 14 maja 3 komentarze\n„Orient. Uzbrojenie Perskie, Indoperskie i Tureckie” - podróż w czasie do…\nPerskie zbroje, indyjskie sztylety, a może perskie szable? Muzeum Zamkowe w Malborku „wzbogaciło się” o kolejną interesującą ekspozycję. Po jej pierwszej odsłonie… 28 czerwca 0 komentarzy\nKonferencja realizowana w ramach projektu "Prace konserwatorskie i roboty budowlane…\n29 stycznia br w Ośrodku Konferencyjnym "Karwan" odbyła się Konferencja realizowana w ramach projektu "Prace konserwatorskie i roboty budowlane w zespole kościoła NMP… 29 stycznia 0 komentarzy\nMalborska Madonna - Konkurs literacki i plastyczny Fundacji Mater Dei, związany…\nFundacja Mater Dei zaprasza do udziału w konkursie literackim i plastycznym, w których tematyką jest posąg Matki Boskiej, którego odbudowa trwa na Zamku Wysokim w Malborku. 15 stycznia 2 komentarze\nMuzeum Zamkowe w Malborku: Rok 2015 w pigułce filmowej\nZapraszamy państwa do obejrzenia wydarzeń w Malborskim Zamku z 2015 roku, zawartych w 5 minutowej pigułce filmowej. 8 stycznia 0 komentarzy\n75296 odsłon 27 komentarzy\nOstatnie pożegnanie Janusza Hochleitnera pogrzeb odszedł Janusz Hochleitner Pasłęk kościół św. Bartłomieja w Pasłęku pożganie Muzeum Zamkowe w Malborku zamek w malborku Malbork Elbląg Olsztyn\nOla 05.08.2020, 19:39\nczas leci, to już dwa lata\nKonserwator 09.08.2018, 10:09\n......................będzie ciekawie !\nKolega 08.08.2018, 17:15\nPrzecież wszyscy wiemy dlaczego! ŻEGNAJ PROFESORZE !


Acarizax - Centrum Medyczne Medicover\nAcarizax liof. doustny - standaryzowany wyciąg alergenowy roztoczy kurzu domowego(12 SQ-HDM) - 30 szt.\nliof. doustny - standaryzowany wyciąg alergenowy roztoczy kurzu domowego\nDoustnie. Alergiczny nieżyt nosa (dorośli i młodzież w wieku od 12 do 17 lat), astma oskrzelowa (dorośli): 1 liofilizat doustny (12 SQ-HDM) na dobę. Leczenie powinno być rozpoczynane przez lekarza z doświadczeniem w leczeniu chorób alergicznych. Zaleca się, aby pierwsza dawka liofilizatu doustnego była przyjęta przez pacjenta pod nadzorem medycznym oraz aby pacjent był obserwowany przez co najmniej 0,5 h w celu ewentualnego leczenia jakichkolwiek natychmiastowych działań niepożądanych. Początek działania klinicznego wystąpi po 8-14 tyg. od rozpoczęcia leczenia. Międzynarodowe wytyczne dotyczące leczenia wskazują, że modyfikacja choroby występuje po okresie 3 lat stosowania immunoterapii alergenowej. Dane dotyczące skuteczności preparatu obejmują 18 mies. leczenia osób dorosłych; brak danych dotyczących okresu leczenia wynoszącego 3 lata. Jeśli w ciągu 1. roku leczenia preparatem nie nastąpi poprawa, nie ma wskazań do kontynuacji leczenia. Preparat nie jest przeznaczony do stosowania: u dzieci <12 lat; do leczenia astmy oskrzelowej wywołanej alergią u dzieci <18 lat. Szczególne grupy pacjentów. Brak doświadczeń klinicznych ze stosowaniem preparatu u pacjentów w podeszłym wieku (>65 lat). Sposób podania. Liofolizat należy wyjąć z blistra suchymi palcami natychmiast po otwarciu blistra, a następnie umieścić pod językiem, gdzie ulegnie rozpuszczeniu. Należy przez około 1 min unikać połykania. Przez kolejne 5 min nie należy spożywać pokarmów i napojów. Jeśli leczenie preparatem zostanie przerwane na okres nie dłuższy niż 7 dni, pacjent może je samodzielnie ponownie rozpocząć. Jeśli leczenie zostanie przerwane na okres dłuższy niż 7 dni, zaleca się, aby pacjent skontaktował się z lekarzem przed ponownym rozpoczęciem leczenia.\nPreparat jest wskazany do stosowania u dorosłych (18-65 lat), u których rozpoznanie zostało postawione na podstawie wywiadu klinicznego oraz dodatniego testu alergicznego na roztocza kurzu domowego (punktowe testy skórne i (lub) swoiste immunoglobuliny E) oraz co najmniej jednego z poniższych stanów: umiarkowany do ciężkiego alergiczny nieżyt nosa spowodowany kurzem domowym, utrzymujący się pomimo stosowania leków łagodzących objawy; astma oskrzelowa wywołana alergią na kurz domowy, niekontrolowana dobrze za pomocą wziewnych kortykosteroidów z towarzyszącym umiarkowanym do ciężkiego alergicznym nieżytem nosa wywołanym przez kurz domowy. Przed rozpoczęciem leczenia należy uważnie ocenić stan zaawansowania astmy u pacjenta.\nPreparat jest wskazany do stosowania u młodzieży (12-17 lat), u których rozpoznanie zostało postawione na podstawie wywiadu klinicznego oraz dodatniego testu alergicznego na roztocza kurzu domowego (punktowe testy skórne i (lub) swoiste immunoglobuliny E) w leczeniu umiarkowanego do ciężkiego alergicznego nieżytu nosa spowodowanego kurzem domowym, utrzymującego się pomimo stosowania leków łagodzących objawy.\n1. Co to jest lek ACARIZAX i w jakim celu się go stosuje\nACARIZAX zawiera wyciąg alergenowy roztoczy kurzu domowego. Lek ma postać liofilizatu\ndoustnego, jest podobny do tabletki, ale bardziej miękki i wchłania się do ustroju po umieszczeniu go\nACARIZAX jest stosowany w leczeniu alergicznego nieżytu nosa (zapalenia śluzówki nosa)\nu dorosłych i młodzieży (w wieku od 12 do 65 lat) i powiązanej astmy alergicznej u dorosłych\n(w wieku od 18 do 65 lat), wywołanych roztoczami kurzu domowego.\nACARIZAX zwiększa tolerancję immunologiczną (zdolność organizmu do radzenia sobie) na\nroztocze kurzu domowego. Może upłynąć od 8 do 14 tygodni zanim pacjent zauważy jakąkolwiek\nLekarz oceni występujące objawy alergiczne i wykona testy skórne i (lub) zleci badanie krwi, aby\nzdecydować, czy lek ACARIZAX powinien być zastosowany.\nPierwsza dawka liofilizatu doustnego powinna być przyjęta w obecności lekarza. Po przyjęciu\npierwszej dawki, pacjent powinien pozostać pod obserwacją personelu medycznego przez co najmniej\npół godziny. Zastosowanie takiego środka ostrożności umożliwia ocenę indywidualnej wrażliwości\npacjenta na leczenie i omówienie z lekarzem możliwych działań niepożądanych.\nACARIZAX jest przepisywany przez lekarzy z doświadczeniem w leczeniu alergii.2. Informacje ważne przed przyjęciem leku ACARIZAX\nKiedy nie przyjmować leku ACARIZAX\n- jeśli pacjent ma uczulenie na którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych\nw punkcie 6);\n- jeśli czynność płuc jest słaba (według oceny lekarza);\n- jeśli pacjent miał pogorszenie ciężkiej astmy w okresie ostatnich trzech miesięcy (według oceny\n- jeśli pacjent ma astmę i trwającą infekcję dróg oddechowych, jak przeziębienie, ból gardła,\nzapalenie płuc tego dnia, kiedy ma być przyjęta pierwsza dawka leku ACARIZAX. Lekarz\nopóźni rozpoczęcie leczenia do czasu, kiedy pacjent poczuje się lepiej;\n- jeśli pacjent ma chorobę wpływającą na układ immunologiczny, przyjmuje leki hamujące\nczynność układu immunologicznego lub choruje na nowotwór;\n- jeśli pacjent miał obecnie ekstrakcję zęba, inne zabiegi chirurgiczne w jamie ustnej lub ma\nowrzodzenia lub zakażenia w jamie ustnej. Lekarz może zalecić odłożenie rozpoczęcia leczenia\nlub przerwać leczenie do czasu wygojenia się ran w jamie ustnej.\nPrzed rozpoczęciem przyjmowania leku ACARIZAX należy omówić to z lekarzem, jeśli:\n- pacjent jest leczony na depresję trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, inhibitorami\nmonoaminooksydazy (MAOI) lub jest leczony z powodu choroby Parkinsona inhibitorami\n- w przeszłości wystąpiła u pacjenta ciężka reakcja alergiczna po podaniu iniekcji zawierającej\nwyciąg alergenowy roztoczy kurzu domowego;\n- występuje alergia na ryby. Lek ACARIZAX może zawierać śladowe ilości białka rybiego.\nDostępne dane nie wskazują na zwiększenie ryzyka wystąpienia reakcji alergicznej u pacjentów\nz uczuleniem na ryby;\n- wystąpią objawy ciężkiej reakcji alergicznej, jak trudności w połykaniu lub oddychaniu, zmiana\ngłosu, niedociśnienie (niskie ciśnienie tętnicze krwi) lub uczucie ściśniętego gardła. Należy\nnatychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem;\n- objawy astmy ulegną zauważalnemu pogorszeniu. Należy natychmiast przerwać leczenie\nJeśli pacjent choruje na astmę, po rozpoczęciu leczenia lekiem ACARIZAX należy kontynuować\nstosowanie leków przeciwastmatycznych. Lekarz powie pacjentowi jak należy stopniowo zmniejszać\ndawkę leków przeciwastmatycznych.\nJeśli wystąpi utrzymująca się zgaga lub trudności w połykaniu, należy skontaktować się z lekarzem.\nPodczas leczenia należy się spodziewać wystąpienia łagodnych do umiarkowanych miejscowych\nreakcji alergicznych. Niemniej jednak, jeśli objawy są ciężkie, należy powiedzieć o tym lekarzowi,\nktóry zadecyduje czy pacjent nie wymaga podania leków przeciwalergicznych, np. leków\nAlergiczny nieżyt nosa (zapalenia śluzówki nosa):\nACARIZAX jest stosowany w leczeniu alergicznego nieżytu nosa u młodzieży (12-17 lat).\nACARIZAX nie jest wskazany do stosowania u dzieci w wieku poniżej 12 lat.\nACARIZAX nie jest wskazany do stosowania w leczeniu astmy alergicznej u dzieci w wieku poniżej\nLek ACARIZAX a inne leki\nobecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Obejmuje to także leki\nwydawane bez recepty. Jeśli pacjent przyjmuje inne leki przeciwalergiczne, jak leki\nprzeciwhistaminowe, leki łagodzące objawy astmy lub steroidy, należy powiedzieć o tym lekarzowi,\nktóry doradzi, jak należy je stosować podczas leczenia lekiem ACARIZAX. Jeśli pacjent przerwie\nstosowanie leków przeciwalergicznych, może wystąpić więcej działań niepożądanych leku\nACARIZAX z jedzeniem i piciem\nPrzez 5 minut po przyjęciu tego leku należy powstrzymać się od jedzenia i picia.\nObecnie brak jest doświadczeń ze stosowaniem leku ACARIZAX podczas ciąży. Nie należy\nrozpoczynać leczenia lekiem ACARIZAX podczas ciąży. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas\nleczenia, powinna porozmawiać z lekarzem, czy może kontynuować leczenie tym lekiem.\nObecnie brak jest doświadczeń ze stosowaniem leku ACARIZAX podczas karmienia piersią.\nNie przewiduje się wpływu leku na dziecko karmione piersią. Należy porozmawiać z lekarzem o tym,\nczy można kontynuować przyjmowanie leku ACARIZAX podczas karmienia dziecka piersią.\nTerapia lekiem ACARIZAX nie ma wpływu lub ma nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia\npojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. Niemniej jednak, pacjent powinien ocenić sam, czy\nlek nie ma wpływu na jego samopoczucie. Należy więc przeczytać wszystkie informacje zawarte w tej\nulotce, a zwłaszcza punkt 4 „Możliwe działania niepożądane” i w przypadku wątpliwości,\nporozmawiać z lekarzem lub farmaceutą.3. Jak przyjmować lek ACARIZAX\nLek ACARIZAX należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości\nDawka wynosi zazwyczaj jeden liofilizat na dobę. Lekarz zadecyduje jak długo należy przyjmować\nPrzed dotknięciem leku należy upewnić się, że ręce są suche. Lek należy przyjmować w następujący\n1. Oderwać pasek oznaczony trójkątami w górnej części opakowania.\n3. Nie należy wypychać leku przez folię. Może to spowodować jego uszkodzenie, ponieważ lek łatwo\npęka. Należy zagiąć zaznaczony narożnik folii, a następnie pociągnąć za niego.\n4. Ostrożnie wyjąć lek z folii i niezwłocznie go przyjąć.\n5. Lek należy umieścić pod językiem. Powinien on tam pozostawać, aż do rozpuszczenia. Przez\npierwszą minutę nie należy przełykać śliny. Nie należy spożywać pokarmów ani napojów przez co\nnajmniej 5 minut.\nPrzyjęcie większej niż zalecana dawki leku ACARIZAX\nW razie przyjęcia zbyt wielu liofilizatów, pacjent może doznawać objawów alergii, w tym\nmiejscowych objawów ze strony jamy ustnej i gardła. W przypadku, gdy objawy są ciężkie, należy\nnatychmiast skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala.\nPominięcie przyjęcia zastosowania leku ACARIZAX\nW przypadku pominięcia dawki należy przyjąć lek później tego samego dnia. Nie należy stosować\nJeśli pacjent zapomniał o przyjęciu leku ACARIZAX przez ponad 7 dni, przed ponownym przyjęciem\nleku należy skontaktować się z lekarzem.\nPrzerwanie przyjmowania leku ACARIZAX\nWarunkiem skuteczności leczenia jest przyjmowanie leku zgodnie z zaleceniami lekarza.\ndo lekarza lub farmaceuty.4. Możliwe działania niepożądane\nDziałaniem niepożądanym może być reakcja alergiczna na alergen, którym leczony jest pacjent.\nWiększość reakcji alergicznych utrzymuje się od kilku minut do kilku godzin po przyjęciu leku\ni większość z nich ustępuje podczas leczenia w czasie od 1 do 3 miesięcy.\nNajcięższe działania niepożądane:\n- Ciężka reakcja alergiczna\nNależy zaprzestać przyjmowania leku ACARIZAX i natychmiast powiadomić lekarza lub szpital, jeśli\nwystąpią następujące objawy:\n- Pogorszenie istniejącej astmy\n- Nagły obrzęk twarzy, jamy ustnej, gardła lub skóry\n- Problemy z połykaniem\n- Uczucie pełności w gardle (podobne do obrzęku)\n- Pokrzywka i świąd skóry\n- Uczucie podrażnienia gardła\n- Obrzęk w jamie ustnej i obrzęk warg\n- Świąd w jamie ustnej i świąd uszu\n- Uczucie kłucia lub drętwienia w obrębie jamy ustnej i języka\n- Swędzenie języka i warg\n- Zapalenie, dyskomfort lub pieczenie w jamie ustnej\n- Zaczerwienienie lub owrzodzenie w jamie ustnej\n- Ból w jamie ustnej\n- Ból żołądka lub uczucie dyskomfortu w obrębie brzucha\n- Ból podczas połykania lub trudności z połykaniem\n- Objawy astmy\n- Uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej\n- Uczucie szybkiego, silnego lub nieregularnego bicia serca\n- Uczucie dyskomfortu w uszach\n- Uczucie ucisku w gardle\n- Uczucie dyskomfortu w nosie, zatkany nos lub wyciek z nosa, kichanie\n- Powstawanie pęcherzy w jamie ustnej\n- Podrażnienie przełyku\n- Uczucie ogólnego złego samopoczucia\n- Uczucie mrowienia na skórze\n- Zaczerwienienie gardła\n- Powiększenie migdałków\n- Ból warg\n- Owrzodzenie warg\n- Zwiększone wytwarzanie śliny\n- Nagły obrzęk twarzy lub skóry\nJeśli występują uciążliwe objawy niepożądane, należy skontaktować się ze swoim lekarzem, który\nokreśli, czy konieczne jest podanie leków przeciwhistaminowych w celu złagodzenia objawów\nbezpieczeństwa stosowania leku.5. Jak przechowywać lek ACARIZAX\nNie stosować leku ACARIZAX po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i pudełku\nCo zawiera lek ACARIZAX\nSubstancją czynną leku jest standaryzowany wyciąg alergenowy roztoczy kurzu domowego\nDermatophagoides pteronyssinus i Dermatophagoides farinae. Aktywność jednego liofilizatu\ndoustnego jest wyrażona w jednostkach SQ-HDM. Aktywność jednego liofilizatu wynosi 12 SQ-\nJak wygląda lek ACARIZAX i co zawiera opakowanie\nBiały lub prawie biały wytłoczony liofilizat doustny oznakowany wytłoczeniem po jednej stronie.\nBlistry aluminium/aluminium w tekturowym pudełku. Każdy blister zawiera 10 liofilizatów\nDostępne są następujące wielkości opakowań: 30, 90 liofilizatów doustnych.\nALK-Abelló A/S, Bøge Allé 6-8, DK-2970 Hørsholm, Dania\nALK-Abelló S.A., Miguel Fleta 19, 28037 Madryt, Hiszpania\nAustria, Republika Czeska, Dania, Finlandia, Francja, Niemcy, Norwegia, Polska, Szwecja i Słowacja:\nData ostatniej aktualizacji ulotki: 12.01.2021


Nowa, rewolucyjna pamięć komputerowa - RMF 24\nNowa, rewolucyjna pamięć komputerowa\nPiątek, 11 kwietnia 2008 (17:07)\nNadchodzi kolejna rewolucja komputerowa. Nie tylko zresztą komputerowa, bo dotycząca wielu dziedzin naszego życia... Rewolucja dotyczy pamięci, takiej, która umożliwia zapisanie plików w komputerach i naszych gadżetach.\nOd lat przewidywano, że "racetrack memory", zwana czasem pamięcią "trójwymiarową", to będzie przyszłość naszych komputerów. I oto naukowcy firmy IBM zaprezentowali właśnie pierwszy działający model takiej pamięci. Ma ona wszelkie możliwe zalety, będzie szybsza niż twardy dysk i tańsza niż tak zwana pamięć typu Flash. Przy małych rozmiarach będzie oferować nieosiagalną w obecnej chwili pojemność.\nInformacja zapisywana jest w postaci domen o różnym namagnesowaniu, które przesuwają się wzdłuż mikroskopijnych obwodów w kształcie literu U. Mialiardy takich obwodów o rozmiarach rzędu nanometrów odczytuje się przy pomocy odpowiednich obwodów elektrycznych. Pamięć jest niezniszczalna, nie zawiera ruchomych elementów, dzięki niej za kilka lat nasze komputery i gadżety osiagną pojemność o jakiej nam się nawet nie śniło...\nZ Ewą Kwaśny i Michałem Kowalewskim o zaletach pamięci.\nTagi:racetrack memory, pamięć komputerowa


Dodatki do domu, ozdoby - Amazing Decor\nDodatki do domu – przedmioty z duszą\nDodatki dekoracyjne do domu to ta grupa artykułów, która – choć zazwyczaj kupowana na końcu – sprawia, że wnętrze będące jednym z wielu, staje się jedynym w swoim rodzaju. Dobór dodatków do domu pozwala mieszkańcom na to, aby uzewnętrznili swój charakter i włożyli w planowany przez nich wystrój cząstkę siebie. Dobrze wyselekcjonowane dodatki świetnie odmieniają też ozdobione pomieszczenia.\nWyjątkowe dodatki tylko w Amazing Decor!\nDodatków do domu, które posiadamy w swojej ofercie z pewnością nie znajdziesz sieciowych sklepach. Nie są to również przedmioty, które pojawiają się w każdym mieszkaniu. Ich wyjątkowość stanowi jednak dodatkową zaletę, dzięki której będziesz mógł zmienić swoje wnętrze w całkowicie wyjątkowe – tak jak wyjątkowy jest każdy z nas.\nLaleczki Kokeshi i wiele więcej – poznaj nasze dodatki!\nWybierz jedną z olśniewających, ręcznie malowanych lalek Kokeshi, inspirowanych realnymi postaciami, takimi jak Marylin Monroe, Freddie Mercury czy Frida. Uzupełnij swoją ścianę w przepiękne wieszaki, które oprócz możliwości umieszczenia czegoś na murze, same w sobie są niebanalną ozdobą. Dodaj do swojej kolekcji jedną z inspirowanych hinduską sztuką stylowych mis, które można użyć nie tylko do serwowania posiłków, ale też jako element dekoracyjny, bądź świecznik. Jednym słowem wyraź siebie, poprzez nasze dodatki i uczyń swój dom jeszcze piękniejszym.\n1000.00zł - 2899.00zł13\nKwietnik stojak bambusowy Madam Stoltz\n199,00 zł5099,50 zł1990 PKT\n359,00 zł30251,30 zł3590 PKT\nWazon butelka zielona wysoka Madam Stoltz\nWazon butelka zielona Madam Stoltz\n120,00 zł5060,00 zł1200 PKT\nTaca Plant Box brass ferm LIVING\nTaca Plant Box marmurowa ferm LIVING\n450,00 zł2250 PKT\nWazon Holo ferm LIVING\n430,00 zł15365,50 zł4300 PKT\n81,00 zł1568,85 zł810 PKT\nWazon Vulca medium ferm LIVING\nŚwieca shadow lake Meraki\n130,00 zł4078,00 zł1300 PKT\nStojak na papier Dora kaszmirowy ferm LIVING\nMiotełka słomkowa Madam Stoltz\nDoniczka BAU kaszmirowa duża ferm LIVING\nWieszak Dora czarny ferm LIVING\n860,00 zł15731,00 zł8600 PKT\n1 019,00 zł15866,15 zł10190 PKT


Moje Muzeum Pocztówek 60. Ściana Płaczu – muzem pocztówek\n3 kwietnia 2016 17 października 2017\nMoje Muzeum Pocztówek 60. Ściana Płaczu\nMur Zachodni/po hebrajsku: Kotel ha Ma’aravi /zwany potocznie Ścianą Płaczu.\nDruga nazwa :Ściana Płaczu wywodzi się z tego, że pod ten Mur-Ścianę na przestrzeni wieków, Żydzi przychodzili i przychodzą opłakiwać swoich przodków oraz zniszczenie Jerozolimy. Jedne źródła mówią, że dolne partie Muru zbudował Herod Wielki w 20 r. p.n.e, inne podają, że pochodzą z okresu Pierwszej Świątyni/Salomona/. Z posiadanych 30-u pocztówek z Murem,wybrałem czternaście, które uznałem za najciekawsze.Osoby zainteresowane Murem Zachodnim zapraszam do odwiedzenia wpisu 48,gdyż tam w poz.3 zamieściłem pocztówkę z widokiem Muru z lotu ptaka .Na pocztówce tej widać m.in.wejście z placu pod Murem na Wzgórze Świątynne. 1 .Pocztówka sprzed 1948 r.,z Arabką niosącą dzban wzdłuż Muru. W latach 1948-1967 większość Jerozolimy była w rękach Jordanii i Żydzi w ogóle nie mieli dostępu do Muru.\n2.Pocztówka sprzed 1948 r,a sądząc po ubiorach modlących się Żydów, zdjęcie do niej może pochodzić nawet z lat 1920-ych. Między Murem a arabską zabudową jest pozostawiony tylko wąski zaułek dla przychodzących tu Żydów.\n3.W 1967 r. Izrael odbił Jerozolimę z rąk Jordanii. Zdjęcie do pocztówki przedstawia radujących się tym faktem spadochroniarzy izraelskich.\n4.Pocztówka wydana w 1967 r. Przedstawia widok Muru tuż po wyburzeniu arabskiej zabudowy.Tłumy oglądają powstały duży plac.\n5.Druga pocztówka z tego okresu. Plac już uporządkowany. Odbywają się uroczystości.\n6.Uporządkowany plac jest już przegrodzony. Z lewej sektor dla mężczyzn. Z prawej, mniejszy /chociaż nie widać tego na zdjęciu/dla kobiet. W głębi widać przebudowane, wejście do Łuku Wilsona.\n7.Po lewej Żydzi w szalach modlitewnych. Z prawej, większość kobiet zamiast modlić się, zagląda na męską stronę/może turystki?/.\n8.Widać dwu Żydów modlących się pod Murem i grupki oczekujących na wejście.\n9.Trzej Żydzi, modlą się przy Murze.\n10.Czytanie Lamentacji proroka Jeremiasza w dniu 9 go Av , w rocznicę zburzenia obu Świątyń Żydowskich.\n11.Modlitwa Żydów w Hoszana Raba, siódmego , ostatniego dnia Święta Sukot.\n12.W dniu 26.03.2000 r., Jan Paweł II podczas pielgrzymki do Ziemi Świętej modlił się pod Ścianą Płaczu i włożył w jego szczelinę kartkę z modlitwą.\n13 i 14.Zdjęcia wykonane pod Ścianą Płaczu w dniu 19.05.2006 r. podczas mojej 2-ej pielgrzymki do Ziemi Świętej. Na jednym ze zdjęć mam przypięty emblemat Ziemi Świętej/Krzyż Jerozolimski/ , na drugim już nie. Nie pamiętam jak do tego doszło.To czy ktoś kazał mi zdjąć, pozostanie już zagadką.\n15.Nieprzebrane tłumy pod Ścianą Płaczu.\n16.Ściana Płaczu w nocy. Potwierdza to informacje zawarte w przewodnikach, że do tej największej synagogi pod gołym niebem , można przyjść w dowolnym czasie. Zawsze jest otwarta.\nPocztówki z poz.:2,3,11 i 16 są po obiegu pocztowym.\nNastępny Wpis dotyczyć będzie lotnictwa.\nOtagowane Jan Paweł II przy Murze, Mur Zachodni, Ściana Płaczu, ŻydziAutor tabkristin2 Komentarze\n2 uwagi do wpisu “Moje Muzeum Pocztówek 60. Ściana Płaczu”\nMany thanks for your comment.I tray to write blog conciselly and intelligible for all,less and more educated.May target to keep all time actually level.I’m Pole and I’m glad,if my writing is understand in English.\n← Moje Muzeum Pocztówek 59. Zwierzęta rodzime i obce\nMoje Muzeum Pocztówek 61. Lotnictwo na pocztówkach →


Jak zdobyć dobrą pracę za granicą? - GazetaPrawna.pl\nPodstawowym wymogiem jest znajomość języka kraju, w którym zamierza się pracować. / ShutterStock\nŁukasz Filim, przewodniczący Rady Wykonawczej Polish Professionals in London. / Inne\nJuż w 2006 roku w Londynie powstało stowarzyszenie Polish Professionals, którego celem było zbudowanie sieci kontaktów pomiędzy Polakami pracującymi na stanowiskach wymagających wysokich kwalifikacji. W kręgach stowarzyszenia można dziś spotkać Polaków z branży HR i marketingu, IT czy finansów z londyńskiego City. Stowarzyszenie doczekało się też powstania siostrzanych organizacji – w Paryżu i w Madrycie.\nLondyńskie stowarzyszenie młodych emigrantów z Polski angażuje się w kampanie profrekwencyjne mobilizując Polonię przed wyborami, bierze udział w zbiórkach WOŚP oraz organizuje spotkania i szkolenia. Polish Professionals prowadzi także w Londynie projekt wspierania polskich studentów stawiających pierwsze kroki na brytyjskim rynku pracy.\nW Londynie, oprócz Polish Professionals, działa także Polish City Club, który zrzesza nie tylko Polaków pracujących w stolicy Anglii, ale również tych, którzy zatrudnienie znaleźli w Paryżu.\nW jaki sposób stać się jednym z „polish professionals”? Jednej recepty na sukces oczywiście nie ma. Przyjrzenie się historiom osób, którym się powiodło, pozwala jednak zauważyć powtarzające się czynniki sukcesu.\nCo decyduje o powodzeniu osoby rozpoczynającej karierę za granicą? Podstawowym wymogiem jest znajomość języka kraju, w którym zamierza się pracować. Równie ważnym elementem, składającym się na przyszły sukces, jest znajomość kultury pracy danego kraju i zwyczajów w kontaktach pracowniczych oraz kontaktach poza pracą. Bez świadomości istnienia różnic kulturowych, możemy nie dostrzec tzw. szklanego sufitu, który nie pozwoli na zdobycie pozycji zgodnej z naszym wykształceniem i doświadczeniem.\n- Podstawą przy poszukiwaniu pracy za granicą odpowiadającej zdobytemu wykształcenia jest znajomość języka obcego. Bez tego kwalifikacje zawodowe i fach w ręku nie wystarczą, by zdobyć dobrą pracę. Głównym powodem tego, że Polacy pracują poniżej własnych kwalifikacji za granicą, jest właśnie brak praktycznej znajomości języka obcego. Wielu Polaków znajduje zatrudnienie w swoim zawodzie, szczególnie w krajach skandynawskich i Niemczech, gdzie poszukiwani są fachowcy z wykształceniem zawodowym i technicznym - np. elektryk, mechatronik, spawacz czy ślusarz. Z kolei część młodych absolwentów studiów w Polsce wyjeżdża za granicę, by tam zdobyć dodatkowe wykształcenie i dyplomy, które dają im lepsze szanse na znalezienie odpowiadającej wykształceniu pracy w krajach Unii Europejskiej – podkreśla Wiesława Lipińska, rzeczniczka prasowa Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie.\nNikt nie otrzymuje dobrego stanowiska przypadkowo. Osoby, które wykonują zawody wymagające kwalifikacji, zazwyczaj inwestowały przez lata w rozwijanie kontaktów z innymi specjalistami z branży i budowanie solidnej reputacji zawodowej. Tzw. networking współdecyduje dziś o sukcesie, bo zaufanie jest w pracy kluczowe. Dlatego odpowiedzialne zadania powierzane są osobom, które zyskały opinię wiarygodnych. Nie można też zapominać o nieustannym doskonaleniu zawodowym. - Aby zbudować karierę należy cały czas się doskonalić zawodowo. W Wielkiej Brytanii niezwykle ważne są tzw. kwalifikacje zawodowe (często ważniejsze od dyplomu magistra) - np. dla księgowych jest to dyplom ACCA, dla project managerów Prince2 itd. itp. Warto w takie kwalifikacje inwestować - radzi Anna Ruszel, dyrektor Polish Professional Forum. - Jeśli chodzi o przygotowanie zawodowe to Polacy są często przeładowani wiedzą teoretyczną zdobytą na studiach, a jednocześnie nie mają żadnego praktycznego doświadczenia. A tymczasem brytyjscy pracodawcy bardzo wysoko cenią doświadczenie - dodaje. - Wielu pracodawców wychodzi z założenia, iż podejście i kultura pracy są ważniejsze niż nasze umiejętności. Umiejętności są do nauczenia, stosunek i podejście do pracy już nie. Mam wrażenie, że w Polsce jest odwrotnie: powszechny jest wyścig w kolekcjonowaniu dyplomów - podsumowuje przedstawicielka Polish Professional Forum.\nNa koniec warto pamiętać o zaletach pracownika, które są cenione niezależnie od szerokości geograficznej. Takie cechy jak: uczciwość, pracowitość, sumienność, inicjatywa pomogą nam w znalezieniu dobrej pracy w każdym miejscu na świecie.\nŁukasz Filim, przewodniczący Rady Wykonawczej Polish Professionals in London\nCo doradziłby pan osobom, które chcą pracować w Wielkiej Brytanii na stanowiskach odpowiadających ich wykształceniu?\nDobra znajomość języka angielskiego odgrywa dużą rolę. Umiejętności interpersonalne, komunikacyjne też pomagają. Jest kilka możliwości ubiegania się o pracę w Wielkiej Brytanii. Można aplikować już z Polski - szczególnie w branży informatycznej - nawiązując kontakt z pracodawcą w Wielkiej Brytanii i przyjechać tutaj na rozmowę o pracę. Jeśli pracodawca zaufa nam i zatrudni, często pomaga nam potem w załatwieniu wielu formalności związanych z pobytem na terenie Wielkiej Brytanii (to jednak zależy od firmy i stanowiska). Polakom wybierającym się na Wyspy polecałbym skorzystanie z usług agencji pracy, które specjalizują się w różnych branżach - wiele firm rekrutuje pracowników właśnie za pośrednictwem takich agencji. Proszę przy tym pamiętać, że pobieranie pieniędzy za pośrednictwo pracy od szukającego pracy jest nielegalne w Wielkiej Brytanii. Tutaj agencja rozlicza się z pracodawcą bez udziału pracownika.\nPracodawcy angielscy cenią sobie rekomendacje i doświadczenie zawodowe zdobyte w Wielkiej Brytanii, dlatego jedną z opcji jest rozpoczęcie kariery zawodowej na Wyspach od pracy wymagającej niższych kwalifikacji i dokształcanie się w międzyczasie. Dzięki temu jednocześnie nabiera się doświadczenia i poznaje wielokulturowość tego kraju. W ten sposób można z jednej strony poznać tutejsze obyczaje i ludzi, a z drugiej - podnieść swoje kwalifikacje do poziomu dającego możliwość zmiany pracy na taką, która odpowiada wyuczonemu zawodowi pracownika. Oczywiście taka droga może zająć od kilku miesięcy do kilku lat - ale jest ona dość popularna i wielu osób pracujących dziś na wysokich stanowiskach przechodziło tę ścieżkę. Kontakty zdobyte w czasie wcześniejszej pracy pomagają w dalszej karierze, a przede wszystkim w codziennym życiu. Proszę pamiętać o zasadzie trzech kroków: Poznać, Polubić, Zaufać.\nOczywiście do wielu firm trzeba aplikować bezpośrednio - mają bowiem własne działy rekrutacji. Warto stawiać sobie przy tym ambitne cele i szukać dobrych firm, które znane są z dobrego traktowania pracowników. Pamiętajmy, że w pracy spędzamy znaczną część naszego życia.\nIlu Polaków pracuje w Wielkiej Brytanii na stanowiskach odpowiadających ich wykształceniu?\nTrudno oszacować, ilu Polaków pracuje w swoich zawodach, bo nawet nie ma dokładnych danych, ilu nas tu wszystkich jest. W środowisku, w którym się poruszam, czyli młodych profesjonalistów, większość ludzi pracuje zgodnie z wykształceniem. Ale w przekroju całej polskiej emigracji jest to z pewnością poniżej połowy.\nJakie są zalety i wady polskich pracowników na tle ich brytyjskich współpracowników?\nZalety - to na pewno pracowitość, sumienność, solidność. Wadą jest często odmienność kulturowa, która poprzez niezrozumienie brytyjskiego podejścia do życia prowadzi do frustracji, które odbierane są jako słabość, a przez to ograniczają rozwój zawodowy.\nWarto przed przyjazdem zaznajomić się z kulturą brytyjską i jej odmiennością w stosunku do kultury naszej części Europy. Ta wiedza często jest równie ważna, jak kwalifikacje zawodowe.\nDorota Zimnoch, prezes Polish City Club w Londynie, ekspert ds. marketingu i e-biznesu w sektorze finansowym\nWażne jest, aby mieć otwarty umysł i być przygotowanym na zmianę. Istotne jest też, by dobrze poznać (wyszukując informacje w Internecie, wykorzystując swoją sieć kontaktów) firmę, w której chcemy starać się o pracę i na rozmowę kwalifikacyjną przygotować argumenty dotyczące tego, w jaki sposób nasze zdolności i doświadczenie mogą przynieść realne korzyści firmie. Warto podkreślać swoje doświadczenie zdobyte na rynkach Europy Centralnej i Wschodniej (znajomość kultury, języków, kontakty, itd.). Stałe podnoszenie kwalifikacji, podejmowanie praktyk (w tym aktywność społeczna i wolontariat) juz w czasie studiów, również są bardzo cenione przez pracodawców.\nNiezbędne przy szukaniu pracy jest wykorzystywanie mediów społecznościowych (profil na LinkedIn), gdyż często stanowi to dodatkowe źródło weryfikacji kandydata. Istotne jest również aktywne budowanie i poszerzanie sieci kontaktów. Polish City Club, którego jestem prezesem, zrzesza ponad 100 profesjonalistów i kilkuset sympatyków. Nasi członkowie to bankierzy, prawnicy, przedsiębiorcy, specjaliści od IT, marketingu itp. Coraz częściej zauważamy, że Polacy odważnie aplikują na stanowiska w swoich zawodach, nawet jeśli początkowo wykonywali prace poniżej własnych kwalifikacji.\nPolacy są szanowani jako pracownicy. Doceniana jest nasza pracowitość, dobre wykształcenie, wiedza, znajomość języków obcych, ambicje, determinacja, zaradność, przedsiębiorczość i zdolność rozwiązywania problemów. W firmach, w których pracowałam (Citi, Alico, MetLife), Polska zawsze była jednym z kluczowych rynków, ze względu na skalę, perspektywy rozwoju. Moje doświadczenie i znajomość języka polskiego były dużym atutem w zespole.\nCzęsto inni doceniają nas bardziej, niż my doceniamy siebie - i to powinniśmy zmienić. Powinniśmy tez się integrować i wspierać, jak to robią np. Francuzi. I taką miedzy innymi rolę pełni Polish City Club, który oferuje platformę do integracji, nawiązywania kontaktów i wymiany doświadczeń miedzy Polakami pracującymi w Wielkiej Brytanii.\npracownik praca za granicą UE rynek pracy\nwszystko fajnie tylko że dotyczy niewielkiej liczby osób. takich co mieli możliwości, czas, rodzice mieli pieniądze itd. Zwykły zdolny człowiek ktory na wszystko musiał sam pracować i nie mając układów i rodzinki podejmował pierwsze prace jest spalony. Bo większosc podejmowała prace po ktorej nie mieli ani czasu ani pieniedzy na dalsze doksztalcanie. Artykuł dla dzieci prezesikow , ministrow, radnych. Zwykły człowiek tyra na reszte bo licza sie umiejetnosci i możliwosci tylko ZNAJOMOSCI\nWystarczy należeć do dobrej rodziny.\nmoim zdaniem najlepiej jest skorzystać z usług zaufanej firmy, która zajmuje się pośrednictwem pracy. Ostatnio trafiłam na stronę firmy EuroHunters i przyznam, że coraz częściej zastanawiam się nad tym, czy nie wyjechać do pracy do Dubaju. W końcu tamten rynek otwiera sporo możliwości.\nSzukając pracy za granicą najlepiej zacząć od ofert dobrej firmy pośredniczej. Na przykład ostatnio wyjeżdzałem od firmy Time2Work. Jestem bardzo zadowolony z tego wyjazdu. Pomogli mi znaleźć taką prace jak chciałem i pomimo wszystkiego nie miałem z nimi żadnych problemów\nMs tu jest mowa o normalnych krajach, nie Polsce.\nJa znalazłem dobrą pracę 12 temu w Irlandii bez znajomości, mało tego jako jeden z pierwszych Polaków. Pracuję tam do dzisiaj i może moje kolejne szczeble kariery przychodzą wolniej niż tubylcom to nie narzekam bo zimą podczas 5cio tygodniowego urlopu rozeznałem się w sytuacji w kraju i wiem co mnie czeka jeśli zamierzałbym zjechać do kraju.\nnajprostszy przykład, zarabiając w pl 2000 zl place 5.40 za litr ON, zarabiajac w D 2000 Euro place 1,50 za litr ON, ten kraj wiecznie wszystkich dy_ma\nUnijne obrzydliwe bagno (SG)\nTo znaczy,ze "kulturowe" ,to trzeba glaskac zboczencow z unijnego totalitarnego,obrzydliwego smierdzacego bagna ?\nWole zyc w mojej Ojczyznie Polsce,niz ze zboczencami I widzac ich rzygac.\nKocham moja Ojczyzne Polske,\nRzygam I sram na unijny kolchoz.\nW Polsce z pracownikow zrobiono niewolnikow Lepiej starym Helmutom osrane dupy podcierac niz we wlasnej OJCZYZNIE byc niewolnikiem i dorobic sie garba\nPrzede wszystkim trzeba znać dobrze język angielski chociażby. Wiem to z własnego doświadczenia, dzięki Avalon School of English Radom. Ta szkoła świetnie przygotowała mnie do pracy za granicą.\nByłem w Holandii 3 miesiące, do Polski przywiozłem 5 tysięcy złotych. Jak dla mnie odpowiedź jest bardzo prosta. Warto.


Ten wpis nie będzie o konkretnej kuchni, choć jest konkretną (tą ostatnią) inspirowany.\nTo nie miał być blog tylko o przechadzkach po prawdziwych i wymyślonych na potrzeby magazynów czy firm wnętrzach. Chciałam w nim też mądrze (!!! :DDD) rozprawiać o trendach, pomysłach, stylach. Wrzucać smakowite i wypróbowane przepisy na białe potrawy.\nA ciągle i ciągle robię to samo.\nDość, bo zacznę kochać tylko czerwone kuchnie! ;D\nCzas na pomysł:\nCo zrobić, jeśli wprowadzasz się do nowego ale używanego mieszkania, budżet masz skromny, a w nowym lokum kuchnia nudna albo nie do końca piękna?\nAlbo gdy zamierzasz zmienić kuchnię... kiedyś, w dalekiej przyszłości, ale teraz chcesz ją nieco odpicować, żeby jeszcze jakiś czas nie denerwowała swym opatrzeniem albo uszkodzeniami na frontach.\nPomysł dla tych, co albo nie chcą, albo nie mogą wydać na odnowienie kuchni dużych pieniędzy, a ich kuchnia wymaga jednak jakiegoś działania.\nNie jest to rozwiązanie tylko do białych wnętrz. Zresztą biel traktuję umownie, bo jak jakaś kuchnia mi się podoba, to wystarczy, że na blacie stoi biała miska i już mogę uznać, że ta kuchnia jest biała ;)))\nŻeby podrasować kuchenne meble lub ściany, wystarczy nam folia meblowa albo po prostu samoprzylepne cokolwiek ;D Może być taśma dekoracyjna na przykład. Albo gotowa naklejka (wiem! to pójście na łatwiznę i w ogóle fu!)\nZamiast naklejek jest jeszcze opcja: farby, pędzel, może własny szablon (gotowy szablon, patrz: gotowa naklejka! ;D).\nNaklejki czy farby mogą być w dowolnych kolorach, gładkie lub wzorzyste (farby wzorzyste..., taaaaak), błyszczące lub matowe.\nMożemy je zastosować na frontach meblowych, ale też i np. na płytkach ściennych lub na tym, co na ścianach mamy. Albo na brzegach półek, na uchwytach. To zależy tylko od Waszego pomysłu, Waszej potrzeby i Waszych upodobań.\nA to moje ulubione przykłady.\nKuchnie biało-czarne; minimalistyczne, graficzne zdobienia. Naklejki lub pociągnięcia pędzla nie przysiadły tylko na meblach!\nTe kontrastowe, proste i jasne kuchnie podobają mi się chyba najbardziej. Również dlatego, że można je dowolnie aranżować za pomocą ulubionych dodatków.\nTrochę więcej koloru: naklejki i ścienne rysunki. Mogą się znaleźć nawet na kuchennym oknie, na starej tapecie albo na lodówce.\nJuż się boję, co powie Kasia, jak zobaczy wąsy...\nTo ostatnie zdjęcie uwielbiam. Nie uwierzycie, ale to są naklejki.\nNo cóż, zamiast biec po nie do sklepu, można wziąć w ręce pędzel i paletę i wyczarować na ścianie swój kulinarny temat ;)\nNatomiast kuchnia z chmurką na drzwiach górnych szafek skojarzyła mi się od razu z czasami studenckimi i pomyślałam, że te "budżetowe", młodzieżowe rozwiązania są czasem najlepsze!\nTe fotografie to tylko inspiracje, można je u siebie odtworzyć albo przetworzyć.\nAle świnki i jajka są tak fantastyczne, że z chęcią zaraz bym je do siebie, bezczelnie, skopiowała ;D\nNależę do osób, które już od długiego czasu mają kuchnię w wersji "BEFORE" i nie mogą doczekać się stanu poremontowego, czyli "AFTER".\nDo remontu jednak długa droga, nienawidzimy brać kredytów, więc ściubimy grosz na nową kuchnię w swoim żółwim tempie...\nAż tak źle z naszą kuchnią nie jest:\nChoć w sumie może i jest? Meble bardziej znośne, za to nasza podłoga. Ble, nie lubię jej!!!\nTa na zdjęciu wygląda mi na sosnę. Hm. Drewno to drewno, ale akurat za sosną i za tym jak żółknie z biegiem czasu nie przepadam.\nAle w tej kuchni zmieniono wszystko, łącznie z podłogą!\nZ wnętrza nieznośnie ciepło rustykalnie myśliwskiego ;D powstała kuchnia jasna, czysta, uporządkowana i nowoczesna. Nie zimna, ale też nie otulająca nas swym ciepełkiem, niczym zapach boczku na patelni ;)\nPostawiono na biel - fronty, ściany, szarości - podłoga, mozaika na ścianach, drewniane blaty i kolory w nielicznych dodatkach.\nKuchnia jest otwarta na salon i niepożądane było, gdyby miała z nim zbyt mocno konkurować.\nJednocześnie widać w niej jeszcze stan tuż po remoncie, jeszcze nie obrosła w to, co nieuniknione: zioła, przyprawy, jakiś garnczek plączący się zawsze na wierzchu.\nNa pewno z biegiem czasu ta kuchnia bardziej ożyje.\nPokazuję ją Wam, bo to kuchnia, jaką może mieć każdy. Ta akurat została kupiona (meble) w Ikea, a pewnie jeszcze taniej byłoby taką zamówić na wymiar u zaprzyjaźnionego stolarza.\nPasuje do wielu wnętrz, nie pokłóci się z żadnym sąsiedztwem, jeśli odpowiednio zagramy dodatkami. Oddzielenie jej ciągiem szafek od reszty mieszkania nie spowoduje zaciemnienia przestrzeni, jednocześnie powiększając ilość miejsca do przechowywania, długość blatów roboczych. Zasłoni też nieco bałagan, jaki może powstać w kuchni podczas radosnego pitraszenia.\nOk, oto ta kuchnia:\ngres podłogowy NEO GEO Ceramika Color, uchwyty LANSA Ikea, emaliowana lampa wisząca, ceramiczny pojemnik KEEP Sagaform, stojak na przyprawy Menu, ściereczki do naczyń Rossmann\nW takiej kuchni można zaszaleć z kolorem!\nTym razem dla odmiany klimat sielsko-wiejski . I w końcu kuchnia z czymś innym na podłodze, niż drewno lub płytki ceramiczne. Wygląda...\nA dziś Was zaskoczę. Chyba. Bo kuchnia będzie biała i koniec, kropka. No tak: z odrobiną czerni i bez szaleństw kolorystycznych przez ...


Omotrack :: Wild Contrast (recenzja) – Stacja Islandia\nOmotrack to islandzki electro pop rockowy zespół prowadzony przez braci Markúsa i Birkira Bjarnasona.\nO zespole Omotrack pisaliśmy przy okazji recenzji ich debiutanckiego albumu „Mono & Bright” (2016; recenzja TUTAJ). Zachęcam do przypomnienia sobie historii tej grupy. Natomiast dziś wracamy ponownie do Omotrack, gdyż 5 kwietnia 2019 roku na rynku pojawił się ich nowy krążek zatytułowany „Wild Contrast”.\nWarto dodać, że podczas nagrań tego materiału Markúsowi Bjarnasonowi (wokal, gitara) i Birkirowi Bjarnasonowi (keyboard, syntezatory) towarzyszył kwartet dęty w składzie:\nGunnar Kristinn Óskarsson – trąbka\nGríma Katrín Ólafsdóttir – trąbka\nSteinn Völundur Halldósson – puzon\nSvavar Hrafn Ágústsson – saksofon\nTen fakt jest o tyle istotny, że sekcja dęta mocno wpłynęła na brzmienie muzyki Omotrack, które w chwili obecnej jest jeszcze trudniejsze do jednoznacznego sklasyfikowania. Zaznaczyć trzeba, że kompozycje z „Wild Contrast” są bogate pod względem aranżacyjnym i różnorodnych stylistycznie zapożyczeń, począwszy od elementów electro popu (elektronika + klawisze), indie rocka (gitara), przez nawiązania do bluesa, funky, aż po chamber pop, orkiestracje instrumentów dętych wsparte partiami syntezatorów i organ. Nie zapominajmy też o rozmarzonych, błogich głosach braci i ich urokliwych harmoniach wokalnych. Często też zmienia się tutaj dynamika, napięcie i natężenie dźwięków w zakresie nawet jednego utworu. Dużo tutaj ciekawych rozwiązań, ale w żaden sposób nie jesteśmy nimi przytłoczeni. Islandczycy w swoich muzycznych poczynaniach zachowują umiar i zdrowy rozsądek, a przede wszystkim brzmią świeżo. Co więcej całość ich twórczości ma w sobie dużo powabu, łagodności i ciepła, choć z niezaprzeczalną nutką melancholii i unikalnego liryzmu. Ponadto w muzyce Omotrack dużo jest też tanecznych rytmów i klubowych wibracji zachęcających do poruszania się. Nie sposób przy tej muzyce ustać w miejscu.\n„Wild Contrast” charakteryzuje intrygująca fuzja stylów, chwytliwa melodyka, czarujące motywy, błoga atmosfera i bezpretensjonalny wyluzowany styl. Dobrze się tego słucha, i zanim się obejrzymy cała płyta jest już za nami. Wtedy jakiś wewnętrzny głos każe nam ją włączać od początku. Omotrack to zespół z dużym potencjałem. Niewiele można zarzucić islandzkiemu zespołowi. Na robieniu muzyki znają się dobrze. Co za inwencja twórcza! Jestem zdumiony ich oryginalnym podejściem do indie popu. I coś mi się wydaje, że nawet na jakiejś domowej imprezie można by się przy tym dobrze „pobawić”.\nOmotrack :: Wild Contrast\n1.\tWoman 03:30\n2.\tLiquid 02:51\n3.\tHippo Trip 03:59\n4.\tOverlay 04:49\n5.\tWay Home 03:48\nOmotrack : facebook / bandcamp / soundcloud / instagram / spotify\nchamber popelectro popelectro pop rockindie popindie pop rockindie rockmuzyka islandzkamuzyka z IslandiiOmotrack\nPoprzedni wpisKristin Anna :: I Must Be the Devil (recenzja)\nNastępny wpisÓreiða :: Óreiða (recenzja)


Ludzie hodowali psy, aby miały oczy szczeniaka | Społeczeństwo\nStrona główna » Społeczeństwo » Ludzie hodowali psy, aby miały oczy szczeniaka\nOczywiście, że tak, ale nie obwiniaj swojego szczeniaka. Nowe badanie wykazało, że ludzie są winowajcami tych nieodparcie słodkich podglądaczy – w rzeczywistości, około 33 000 lat temu hodowaliśmy te żałosne oczy na dzisiejszych udomowionych psach.\n„Psy są wyjątkowe od innych ssaków pod względem wzajemnej więzi z ludźmi, co można zademonstrować za pomocą wzajemnego spojrzenia, czego nie obserwujemy między ludźmi a innymi udomowionymi ssakami, takimi jak konie czy koty” – powiedziała starsza autorka Anne Burrows, profesor z wydziału fizykoterapii w Rangos School of Health Sciences na Duquesne University w Pittsburghu, w oświadczeniu.\n„W trakcie procesu udomowienia ludzie mogli hodować psy selektywnie na podstawie wyrazu twarzy, który był podobny do ich własnego” – powiedziała Burrows.\nOkazuje się, że psy, w porównaniu z ich genetycznym kuzynem wilkiem, mają więcej „szybko skręcających” mięśni twarzy, powiedziała Burrows. To pozwala psom dokładniej naśladować naszą mimikę – lub przynajmniej patrzeć na nas w sposób, który roztapia nasze serca.\n„Z biegiem czasu mięśnie psów mogły ewoluować, aby stać się «szybsze», co dodatkowo korzystnie wpływa na komunikację między psami a ludźmi” – powiedziała Burrows.\nWłókna szybko- kontra wolno-skręcające\nSzybko skręcające włókna znajdują się w mięśniach całego ciała, co pozwala nam wykonywać gwałtowne, mocniejsze ruchy, takie jak wybijanie się z bloku startowego w wyścigu. Jednak szybko skręcające mięśnie szybko się męczą, więc nie możemy długo utrzymać tej intensywności.\nTak jak sugeruje ich nazwa, wolno skręcające włókna mięśniowe funkcjonują w bardziej równomierny, spokojny sposób, na przykład umożliwiając biegaczowi funkcjonowanie w długich maratonach, gdzie energii musi wystarczyć.\nMałe „mimetyczne” mięśnie pomagają w tworzeniu mimiki u ssaków. U ludzi te mięśnie zawierają sporo szybko skręcających włókien, które umożliwiają nam szybkie i łatwe tworzenie mimiki – wyobraź sobie, że uśmiechasz się szeroko w odpowiedzi na żart lub komplement.\nW badaniu, zaprezentowanym we wtorek na dorocznym spotkaniu American Association for Anatomy w Filadelfii, zbadano włókna w próbkach mięśni twarzy zarówno wilków, jak i udomowionych psów.\nWyniki pokazały, że wilki mają mniejszy procent włókien szybko skręcających i wolno skręcających w porównaniu z dzisiejszymi udomowionymi psami. Naukowcy twierdzą, że posiadanie wolno skręcających mięśni wokół oczu i twarzy byłoby pomocne dla wilków, gdy wyją, podczas gdy posiadanie większej liczby szybko skręcających mięśni pomogłoby psom zwrócić uwagę właścicieli krótkimi, szybkimi szczekaniami i bardziej zróżnicowanymi wyrazami twarzy.\n„Różnice te sugerują, że posiadanie szybszych włókien mięśniowych przyczynia się do zdolności psa do skutecznej komunikacji z ludźmi” – powiedziała Burrows.\nWilkom brakuje również innej umiejętności, którą ma większość psów, zgodnie z poprzednim badaniem Burrows i jej zespołu z 2019 roku. To badanie wykazało, że psy mają mięsień zwany dźwigaczem kątowym oculi medialis, który może unosić wewnętrzną „brew”, dzięki czemu oko wygląda na większe i bardziej niemowlęce. Badanie z 2013 r. wykazało, że psy, które często to robią, są bardziej skłonne do adopcji.\n„Ten ruch brwi tworzy wyraz «oczu szczeniaka», przypominający mimikę, jaką ludzie wykonują, gdy jesteśmy smutni, co sprawia, że nie można im się oprzeć i skutkuje opiekuńczą reakcją ze strony ludzi” – powiedział współautor Madisen Omstead, kierownik laboratorium w Rangos School of Health. Wydział Nauk Fizjoterapii.\n„Wiemy również, że nadal nieświadomie wybieramy te cechy u psów” – powiedział Omstead, wskazując na badanie z 2013 r., które wykazało, że psy, które częściej używają tych wyrażeń „zostały przeniesione do domu szybciej niż psy mniej ekspresyjne, wzmacniając ten typ ewolucyjnego scenariusza nawet dzisiaj".\nInny mięsień, zwany retraktorem anguli oculi lateralis, przyciąga zewnętrzne kąciki powiek w kierunku uszu, w efekcie wywołując coś, co ludzie nazwaliby „uśmiechem oczu”. Badanie z 2019 roku wykazało, że chociaż wilki miały trochę tego włókna mięśniowego, większość udomowionych psów miała bardziej rozwinięte mięśnie i często ich używała.\nWyjątkiem od tej reguły jest husky syberyjski, który jest bliżej spokrewniony z wilkami niż wiele innych ras – stwierdzili naukowcy.\nJeśli mięśnie, które pozwalają psu uśmiechać się i wyglądać słodko, nie wystarczą, patrzenie w oczy naszym „najlepszym przyjaciołom” również wydaje się wyzwalać „pętlę sprzężenia zwrotnego oksytocyny” między ludźmi a naszymi psami – podobnie jak ta, która według naukowców istnieje między ludzkimi matkami i ich niemowlętami.\nSandee LaMotte / tłum. Nikol Benderuk


Energetyczny kalendarz edukacyjny i plan zajęć w prezencie od Grupy ENERGA | Aktualności | Biuro prasowe Energa SA\nNa początek nowego roku szkolnego Grupa ENERGA, we współpracy z redakcjami mediów regionalnych - Głosu Koszalińskiego, Głosu Pomorza, Dziennika Bałtyckiego, Gazety Pomorskiej, Tygodnika Ostrołęckiego i Ziemi Kaliskiej, przygotowała edukacyjne prezenty dla dzieci i młodzieży. Kalendarze ucznia 2010/2011 oraz plany zajęć, które zostaną dodane do najbliższych wydań dzienników, są elementem promocji edukacyjnego projektu Grupy ENERGA - Planeta Energii.\nKalendarz ucznia pojawił się 1 września w Głosie Koszalińskim, Głosie Pomorza oraz Gazecie Pomorskiej na terenie Torunia, zaś tydzień później- 7 września - będzie w Tygodniku Ostrołęckim. Poza tym w Dzienniku Bałtyckim (28 sierpnia) i Ziemi Kaliskiej (2 września) został umieszczony dwustronny plan zajęć na cały tydzień. Edukacyjne prezenty trafią także do dzieci pracowników ENERGI, gdyż zostaną dodane do każdego numeru wrześniowego wydania "Emisji - magazynu korporacyjnego dla pracowników Grupy ENERGA". Łącznie zostanie rozdystrybuowanych ponad 70 tysięcy kalendarzy i ponad 65 tysięcy planów lekcji.\nJeszcze przed pojawieniem się wydawnictwa, dzienniki informowały na swoich łamach o szykowanych dodatkach. Kampanię promocyjną wsparły także regionalne stacje radiowe, np. Radio Gdańsk, puszczając spoty zapowiadające umieszczenie prezentów w dziennikach.\nPrzygotowany przez ENERGĘ kalendarz to 76-stronicowa książeczka z kalendarium na cały rok - od września 2010 do sierpnia przyszłego roku (czyli w takim cyklu, w jakim postrzegają czas uczniowie). Uczniowie znajdą w nim miejsce na wpisanie notatek, zadań czy zbliżających się terminów klasówek. Będą także mogli poczytać o ciekawostkach i poradach na temat bezpiecznego używania prądu elektrycznego - na łamach kalendarza zamieszczono fragmenty przygotowanej przez ENERGĘ książeczki edukacyjnej "W krainie prądu elektrycznego". Bogata oprawa graficzna została zaczerpnięta z serwisu www.planetaenergii.pl.\nWydanie kalendarza i planu lekcji wpisuje się w program ENERGA Edukacja, którego celem jest promowanie bezpiecznego i racjonalnego użytkowania urządzeń elektrycznych wśród dzieci i młodzieży. W ramach tego programu ENERGA uruchomiła przeznaczony dla dzieci w wieku szkolnym serwis edukacyjny www.planetaenergii.pl, zaś jesienią 2010 roku zainauguruje, realizowaną już w realnym świecie, akcję "Planeta Energii" oraz wyda edukacyjną książeczkę "W krainie prądu elektrycznego".\nEdukacyjny projekt Planeta Energii, który promują uczniowskie kalendarze, koordynowany jest przez Centrum Marketingu i Komunikacji ENERGA SA. Koordynatorem przygotowania kalendarza ucznia był koszaliński oddział spółki Media Regionalne. Serwis internetowy www.planetaenergii.pl, który m.in. za pomocą gier edukacyjnych uczy najmłodszych o bezpiecznym użytkowaniu energii elektrycznej, został opracowany przez agencję Janmedia Interactive. Zespół agencji przygotował także kosmiczne wizualizacje i projekty graficzne znajdujące się w kalendarzu oraz planie zajęć. Wydawnictwo "W krainie prądu elektrycznego", opracowała zaś Oficyna Wydawnicza Multico.\nŚwiadczenie usług dla milionów odbiorców nakłada na Grupę ENERGA szczególną odpowiedzialność - zarówno za ludzi, jak i otoczenie. ENERGA od wielu lat angażuje się w inicjatywy prospołeczne na terenie swojej działalności. Czyni to w ramach programu ENERGA dla Ciebie, którego elementem jest projekt ENERGA Edukacja. ENERGA dla Ciebie obejmuje działania kształtujące postawy proekologiczne wśród dzieci i młodzieży, wspierające rozwój fizyczny najmłodszych, popularyzujące kulturę wysoką oraz działalność kulturalną istotną dla społeczności lokalnych, a także wspierające osoby poszkodowanym przez los i instytucje niosące pomoc charytatywną.