Blog - Strona 2 z 3 - Karkołomny\n11 września 2016 Blog Karkołomny\nNa studiach pracowałem w kinie. Niejeden film obejrzałem. Bywały gorsze i lepsze. Niejednokrotnie widziałem jak ludzie wychodzili z kina, bo nie dało się czegoś oglądać. Zawsze mówili do mnie: „Dlaczego takie gówno puszczacie?”. Jakby to ode mnie zależało, co jest nagrywane i wyświetlane w kinach. Kocham kino. Żona moja czasami nie wierzy, że oglądałem jakiś zakopany pod kurzem zapomnienia film (chociaż po 4 wspólnych latach przestała się dziwić). Dlatego poszedłem na „Smoleńsk”. Żeby móc go Wam opisać. I żeby zrozumieć ludzi, którzy wierzą w zamach.\nPragnę pozbawić swoją recenzję jakichkolwiek politycznych powiązań. Jenak momentami się nie da….\nWszyscy wiemy co się wydarzyło 10 kwietnia 2010 roku. Każdy z nas robił wtedy coś innego. Ale z racji tego, że była sobota po piąteczku, to większość społeczeństwa robiła to samo: kacowała. Dlatego też do większości informacja o katastrofie prezydenckiego samolotu nie docierała. Myśleli, że to jakiś spóźniony prima aprillis tudzież tak pochlali, że im się czasoprzestrzeń załamała i są znowu w 2001 roku 11 września. Ale jednak to była prawda. Mój skacowany kolega gdy usłyszał o katastrofie Tupolewa zakrzyknął: „Tu polej!”. I tak tupolewaliśmy do końca soboty. Jedyną piękną rzeczą w tamtym czasie było to, że cały Naród był zjednoczony. Mówił jednym głosem. Dopiero po kilku dniach powstały podziały na zwolenników zamachu i przeciwników chowania Prezydenta Lecha Kaczyńskiego na Wawelu.\nWybierając się na „Smoleńsk” wiedziałem czego się spodziewać. Domyślałem, się, że nie jest to film najwyższych lotów. Gdy koledzy i żona pytali się mnie „Po co tam leziesz” odpowiadałem z uśmiechem i przekorą: „Żeby poznać prawdę”. Anusiak skomentował to jednym słowem: „Debil”. Koledzy byli trochę bardziej dyplomatyczni. Ale nie przytoczę co mówili. Żona doradziła, abym zaopatrzył się w jakąś setunie albo dwie, bo mogę tego nie wytrzymać. Dobra kobita. Nie ma co. Przezornie poszedłem za jej radą, bo przecież żony się trzeba słuchać.\nGdy wszedłem na salę kinową doliczyłem się około 70 osób. Szybki rzut oka. Większość miłośników zamachu. Zmierzyli mnie wzrokiem na wejściu i poczułem na sobie pogardliwe spojrzenia. Wyczuli, że nie jestem po ich stronie.\nJuż pierwsze sceny „Smoleńska” nie pozostawiają złudzeń. Był zamach. Rosyjski Ił przelatuje nad lotniskiem Siewiernyj i słychać meldunek pilotów „Ładunek zrzucony”. Pomyślałem „O kurwa…” i w pośpiechu pociągnąłem łyk okowitki, w którą nakazała mi się zaopatrzyć żona. Teraz już w spokoju mogłem czekać na rozwój sytuacji. Ukoiłem skołatane serce. I w sumie to nie wiem co mam Wam napisać o tym filmie.\nTo, że jest mierny to mało powiedziane. Film sam w sobie jest żałosny. Oglądając grę Beaty Fido (odtwarzającej rolę głównej bohaterki) czułem wstyd i nie mogłem na nią patrzyć. Nie potrafiła nawet porządnie zagrać osoby pod wpływem alkoholu. A przecież każdy Polak potrafi udawać pijanego. Beata Fido nie potrafi. Więc wyobraźcie sobie jej kunszt aktorski. Po 20 minutach zaczęła mnie nawet drażnić drętwota dialogów. Wszystko to takie płytkie i przewidywalne było, że nie dość, że nie dało się na to patrzyć, to i nie dało się tego słuchać. Przykładowy tekst „To nie jest prosta sprawa, a nawet wręcz przeciwnie”. Zastanawiałem się czy robią z widzów debili, czy to jakiś polityczny przytyk do Lecha Wałęsy.\nNic mi w tym filmie nie grało, co mogło by dać choćby krztynę nadziei, że film mógłby powalczyć o Oscara. Ale na pewno dostanie jakąś nagrodę od ministra Glińskiego. Albo złoty medal od Antoniego. Dobra. Miało nie być polityki.\n„Smoleńsk” po prostu nie wciąga. Nie ma w nim choćby momentu, w którym widz musiałby się zastanowić, pomyśleć co może się wydarzyć dalej. Tak wiadomo, jest to film opowiadający o prawdziwych wydarzeniach (niekoniecznie oparty na faktach). Ale nawet w takim filmie można budować emocje, wpleść element zaskoczenia czy intrygi. Tak jak zrobił Wajda w „Katyniu”. Temat niby oczywisty. A pokazany w tak niesamowity sposób, że nawet mnie się chciało płakać na ostatniej scenie. Chociaż Anusiak śmieje się ze mnie, że płakałem na filmie „Służące” (obejrzyjcie a też będziecie płakać). Siedziałem tak na tym „Smoleńsku” i patrzyłem tępo w ekran, bo nic mnie w nim nie ciekawiło. Ani muzyka, ani zdjęcia, ani efekty. Pobudziłem się troszeczkę gdy zobaczyłem sceny z 9 sierpnia 2010 roku. Wówczas to przed Pałacem Prezydenckim miała miejsce wielka manifestacja przeciwników krzyża. Byłem tam. Na służbie. Siedziałem wewnątrz Pałacu w pełni uzbrojony do zabezpieczenia demonstracji. Byłem w kompanii przeznaczonej do reagowania na wypadek eskalacji agresji i wybuchu zamieszek. Widziałem to wszystko z odległości około 50 metrów, patrząc z drzwi bocznych pałacu. Później zaczęło mi się nudzić, to usiadłem i oparłem się o szybę, za którą stał Okrągły Stół. Łezka mi się przy tych scenach w oku zakręciła.\nAż do momentu, w którym główna bohaterka dziennikarka (ten film był tak ciekawy, że nawet nie zapamiętałem imion bohaterów) szuka kontaktu z rodzinami ofiar katastrofy. I trafia do podziemia. Uznałem, że moja słaba psychika tego nie zniesie. To rodziny smoleńskie miały tajne podziemie, w którym się spotykały? W którym rozmawiały na temat tego jak walczyć z Rosją, która tuszuje dowody zamachu? A na dodatek na bramce do podziemia stoi ksiądz? Dobrze, że Anusiak kazał mi wziąć dwie setunie. Wypiłem pośpiesznie drugi flakonik okowitki dla spokojności. Miałem ochotę wyjść z filmu. Wstałem i wyszedłem. Do toalety. A idąc czułem, że widzowie patrzą na mnie jak na rosyjskiego agenta. W toalecie spłukałem twarz zimną wodą, spojrzałem w lustro i powiedziałem do siebie „Musisz tam wrócić. Wytrzymasz. Kto inny jak nie ty przekaże Narodowi prawdę o „Smoleńsku”. I wróciłem. I przez resztę filmu czułem się tak:\nBo film jest dwugodzinną indoktrynacją o tym, że był zamach. Każdy kto ma inne zdanie jest zły. Nawet postaci przedstawiane są w taki sposób. Ci, którzy twierdzą, że to była tylko katastrofa są zimni, obcesowi, ironiczni, agresywni i wylewa się z nich jad cynizmu. Natomiast bohaterowie filmu, którzy wierzą w zamach są ciepli, dobrzy, sprawiedliwi, honorowi. Tacy do rany przyłóż, że nie da się ich nie lubić. To tak jak dobre smerfy i zły Gargamel, dobry Kopciuszek i złe siostry, dobry zając i zły wilk, dobre gumisie i zły księciunio. Tylko główna bohaterka przez cały film jest nijaka. Przedstawiona jest jako osoba mało inteligentna, nierozgarnięta, niepotrafiąca sobie poradzić z prostym materiałem i ulegająca manipulacjom. Nie dziwota. W końcu pracowała dla TVMSat. Tak. Nawet nazwa znienawidzonej stacji sugeruje kto przy zamachu manipulował.\nNajbardziej jednak zadziwiała mnie reakcja publiczności. Niby wszyscy krzyczą, że TVN kłamie i manipuluje, a 90% stanu widowni (czyli jakieś 60 osób) nie potrafiło przefiltrować tego, jaka propaganda wylewa się z ekranu. Przy scenie, w której jedna z bohaterek z rodziny ofiar katastrofy smoleńskiej mówi, że w Moskwie przesłuchiwana była 7 godzin, po sali usłyszałem biegnący szmer niedowierzania połączonego z nutą nienawiści do Rosjan. Gdy przy konferencji komisji MAK pada informacja, że nie będzie briefingu premiera Tuska w tej sprawie, bo jest na nartach w Dolomitach, po sali przebiegł szmer nienawiści. Przy scenie, w której Tusk spotyka się z Putinem w Sopocie miałem wrażenie, że w ekran polecą koktajle Mołotowa. Gdy redaktor naczelny TVMSat mówi, że nie puści żadnego materiału dowodzącego teorii zamachu, na sali słychać było pogardliwe parsknięcia. Ludzie nie filtrowali tego żenującego prania mózgu, który lał się z ekranu ciepłym moczem.\nKulminację mojego niedowierzania wywołały sceny końcowe gdy zabici oficerowie w Katyniu spotykają się z ofiarami katastrofy smoleńskiej. Ludzie płakali na „Smoleńsku”. Ja jedyne co czułem to niesmak i zażenowanie. Wstyd mi było za grę aktorów. Niczym to się nie różniło od para dokumentalnych produkcji typu „Daczego Ja”, „Trudne Sprawy” czy „Pamiętniki z wakacji”. Wszystko było siermiężne i toporne z niewyszukanymi i przewidywalnymi dialogami. To już aktorzy grający w „Sensacjach XX wieku” dawali z siebie więcej. A do tego sam film pozbawiony jakichkolwiek reguł, chaotyczny, niespójny. Film klasy zero. To jest jeden z tych filmów, na który nie warto poświęcić więcej niż 10 sekund czasu przy przeszukiwaniu kanałów telewizyjnych. Na studiach oglądałem z przyjaciółmi bardzo dużo filmów. Kolega Robert wynalazł kiedyś czeski film „Ociosanek”. Abstrakcja jakich mało. Jest to film o małżeństwie, które nie może mieć dzieci i przygarnia żyjący kawałek drewna, który wychowują. Mały Otik zjada przy okazji listonosza i sąsiadów. I uwierzcie, ten film był bardziej wciągający niż „Smoleńsk”. Naprawdę. Zobaczcie trailer:\nMoje wrażenia po „Smoleńsku”? Czułem się zgwałcony na umyśle i nie mogłem sobie darować, że ja to tak sam sobie uczyniłem (ale to dla Was, więc jak tekst nie odbije się dużym echem to uznam, że film zrobił mi sieczkę z mózgu). Film jest jedną wielką propagandą, która ma dowieźć tego, że był zamach. A każdy kto myśli inaczej i nie dopuszcza do siebie teorii podłożenia ładunków wybuchowych i sztucznej mgły, jest z natury zły. Film nie pomógł mi zrozumieć zwolenników teorii zamachu na prezydenta. Ale dzięki niemu zrozumiałem jedno: obecna ekipa rządząca będzie robić wszystko aby teoria zamachu stała się jedyną słuszną i będą do tego wykorzystywać wszelkie możliwe środki propagandy. W myśl zasady „Kłamstwo powtórzone 100 razy staje się prawdą”. Bo w filmie wielokrotnie pada hasło „Pancerna brzoza”. Szczerze Wam powiem, że sam zacząłem się nad tym w pewnym momencie zastanawiać i przeraziło mnie to, jak mocna jest siła sugestii. Ale na szczęście po 24 godzinach od filmu doszedłem do siebie. A wam radzę: nie idźcie tą drogą. Nie idźcie na film. Wystarczy, że przeczytacie moją recenzję. Bo to film, który nigdy nie powinien ujrzeć światła dziennego.\n24 lutego 2016 Blog Karkołomny\n„Rocky” i „Top Gun”. Filmy o jakże różnej tematyce a takie podobne. Hollywodzkie dzieła, z których kiczowatość przelewa się jak woda przez wodospad Niagara. A jednak nie ma osoby, która oglądając je, nie czułaby przyspieszonego bicia serca i nie kochałaby tych filmów. Bo kto nie chciał kiedyś przeżyć historii podobnej do Rocky’ego i stanąć w ringu w walce o mistrzostwo świata z Apolloi Creedem? I zapewne niejeden marzył o tym, aby jak Maverick zasiąść za sterami myśliwca i stoczyć podniebną walkę z Icemanem. Dynamizm, wartka akcja, piękne kobiety i miłość. Wszystko co powinien mieć film, który sprawia, że adrenalina oglądającego podksakuje do granic możliwości. A teraz wyobraźcie sobie, że taki sam potencjał ma książka o grze w szachy. Że czytając rozgrywkę pomiędzy dwoma arcymistrzami serce bije wam z emocji a adrenalina sprawia, że nerwowo zaciskacie dłonie. Niemożliwe mówicie? No właśnie. Dlatego nie jesteście pisarzami. I nigdy nie będziecie. A Olgierd Świerzewski jest. I w swojej książce „Zapach miasta po burzy” pokazuje, że niemożliwe staje się możliwe. Nie wierzycie? No to patrzcie:\n„Romancew poświęcił swoją królową, żeby zatrzymać kroczącego pionka białych. Ale za moment jego pion dotarł do pola przemiany i niczym feniks z popiołów przywrócił życie królowej. I znów szala zwycięstwa przechyliła się lekko na stronę Romancewa, który zaszachował białego króla, jednocześnie strasząc przeciwnika doprowadzeniem drugiego pionka do pola przemiany. Antonow znalazł się w pułapce, był praktycznie zmuszony do powtarzania posunięć, co w sumie oznaczało porażkę w całym meczu. Skrzywił się. Nie było szans na nic więcej niż remis. Wykonał posunięcie niemal odruchowo. Wcisnął swój zegar i czekał. Romancew nie patrzył na szachownicę. Patrzył na niego. Ich oczy ponownie się spotkały. Oleg nie wiedział, co znaczy spojrzenie Romancewa. Nie widział w nim ani triumfu, ani nienawiści. W tym ułamku sekundy wytworzyła się między nimi dziwna więź. Spędzili ze sobą długie godziny, siedząc naprzeciw siebie, przewidując nawzajem swoje motywy, znając słabości i lęki, plany ataku i obrony, ale w tej chwili Antonow poczuł, że docierają do niego myśli dalekie od szachów. Połączyła ich również miłość do jednej kobiety. Wielka miłość. Oleg poczuł dreszcz. Rzucił okiem na zegar. Romancewowi pozostawały sekundy na wykonanie ruchu. Antonow popatrzył ponownie na przeciwnika, jakby napominając go, by wykonał ruch. Romancew siedział ze spokojną twarzą, spoglądając prosto w oczy Olega. Antonow zrozumiał.”\nPrawda, że wciąga? Że palce lizać? A to tylko namiastka wszystkich meczów szachowych opisanych w książce. „Zapach miasta po burzy” łączy w sobie wszystko z „Rocky’ego” i „Top Gun”. Ale od tych filmów różni ją jedno – nie jest kiczowata. Jest to dzieło wybitne. Takie arcydzieło. Akcja skupia się głównie wokół Olega Antonowa – młodego, krnąbrnego szachisty z Moskwy. Postać niezwykle himeryczna i budząca w czytelniku skrajne emocje, a jednak nie dająca się nie lubić. Zachowaniem przypomina Rocky’ego i Mavericka. Drugim szachistą, który odgrywa dużą rolę w książce jest Anatolij Romancew – stonowany, wykształcony, z sukcesami na koncie, trochę bufonowaty. Może nie przypomina w zupełności Apollo Creeda czy Icemana, ale jednak jest przeciwnikiem Antonowa. A pomiędzy nimi piękna Tatiana. Zaznaczyć jednak trzeba, że postaci Antonowa i Romancewa jako żywo odzwierciedlają biografie odpowiednio Garriego Kasparowa i Anatolija Karpowa. Tak drodzy państwo. Podobieństwa widoczne gołym okiem: różnica wieku, podobna historia kariery szachowej i życia prywatnego. A gdy się doda, że autor Olgierd Świerzewski doradzał tym dwóm wielkim mistrzom świata, to książka jeszcze bardziej pobudza wyobraźnie. Bo może jednak historie meczy Antonowa i Romancewa i cała otoczka wokół odzwierciedlają to co wydarzyło się naprawdę pomiędzy Kasparowem i Karpowem? Możemy się domyślać.\nAle książka to nie tylko walka przy szachowym stoliku. Książka ma w sobie tą niepowtarzalną rosyjską duszę. W tle rozgrywek szachowych jest historia Rosjii i świata. Wydarzenia, pokazujące w jaki sposób Rosja stała się krajem takim jakim jest. Od wojny w Afganistanie, pierestrojkę, przez Pucz Janajewa i wojnę czeczeńską po mafijne porachunki i wszechwładzę oligarchów. Pokazuje co ukształtowało tą rosyjską melancholijną, ale jednak twardą jak czołg, duszę. Świerzewski przedstawia, że Rosjanie to nie tylko kacapy i zakłamani komuniści, ale bratnie słowiańskie dusze. Że jak kochają to całym sercem, jak oddają przyjaźń to całym sobą. I nie da się ich nie lubić. Aż sie chce z nimi przechylić kieliszek spirytu przegryzając słoniną i kiszonym ogórkiem. Bo czy nie da się nie kochać Rosji?\nMam tylko jeden żal do Olgierda Świerzewskiego: stworzył opasłe 700 stronicowe tomisko. Niewprawionego czytelnika odstraszy od razu. Jakby tak marketingowo zadziałać, to spokojnie książkę można było podzielić na 3 tomy i wydawać w rocznych odstępach. Bo było by to bardziej wciągające i przyciągające czytelnika. I mniej obciachowe. Jak wyciągałem „Zapach miasta po burzy” w pociągu w drodze do pracy ludzie patrzyli na mnie jak na Merlina czy Albusa Dumbledora. Wytrzeszczali oczy i szturchali się nawzajem łokciami wskazując na mnie poprzez kiwnięcie głową. Ich spojrzenie mówiło jedno – głupek. I nie wiem czy to efekt tego, że nigdy w życiu książki nie widzieli, czy tego, że teraz się wszystko czyta w telefonie czy na Kindle’u. A może jedno i drugie? No chyba, że naprawdę wyglądam jak głupek.\n„Zapach miasta po burzy” nie pozwala się od siebie oderwać. Wsysa czytelnika w całości nie pozwalając odbierać bodźców z realnego świata. Po przeczytaniu człowiek chce wykonywać debiuty niczem Anatolij Romancew, albo jak Oleg Antonow otpierać ataki w wariancie Scheveningen. I chce być szachistą. Tak jak po obejrzeniu „Rocky’ego” chce być bokserem, a po „Top Gunie” być jak Maverick.\n26 października 2015 Blog Karkołomny\nMoja przygoda z Deep Purple zaczęła się w lutym 2000 roku. Będąc wówczas w 1 klasie liceum zaczynałem uczyć się dobrej muzyki. Powoli docierała do mnie świadomość, że nie zostanę miłośnikiem techno czy hip-hopu tylko pisany mi jest szeroko rozumiany rock’n’roll, hard rock czy metal. Znałem już kilka zespołów, ale słyszałem pojedyncze kawałki. Niestety internet nie panował wtedy w każdym zakątku wszechświata. Nie można było słuchać płyt na swoich smartfonach. Bo ich nie było. Płyty albo się miało, albo pożyczało od kumpli, albo nagrywało z radia. Pomagał w tym Program Trzeci Polskiego Radia. I było pięknie.\nI tak pewnego lutowego popołudnia zobaczyłem w księgarni płytę Deep Purple „Made In Japan” za jedyne 8 zł. Biorąc pod uwagę to, że papierosy kosztowały wówczas 3,50 zł, a obecnie są 5 razy droższe, to cena porównywalna do dzisiejszej. Nie patrząc na nic kupiłem płytę. Podekscytowany dpobiegłem do domu i włożyłem do odtwarzacza. Dźwięki jakie zaczęły się sączyć z głośników zaparły mi dech w piersiach i sprawiły, że do końca zakochałem się w hard rocku. Płyta niemalże idealna. Rock’n’roll mną zawładnął.\nPrzez następne lata Deep Purple wielokrotnie przyjeżdżali do Polski, a mnie zawsze nie było po drodze z ich koncertami. Najbardziej przeżyłem rok 2004 i koncert w Szczecinie. Był to koniec czerwca i koniec pierwszego roku studiów. Jakżesz go nie uczcić ze znajomymi na stancji. Nie mogłem się wybrać przez to na koncert. Ale mieszkanie miałem tuż przy stadionie na ul. Litewskiej. I siedząc w oknie słuchałem jak powietrze wypełniają dźwięki Smoke On The Water.\nI przyszedł rok 2015. Przyjeżdżają. I na urodziny dostaję bilet na Deep Purple. Jadę! Niestety nikt ze znajomych się nie wybierał i musiałem w wyborczą niedzielę 25 października w samotności siedzieć w aucie i oglądać mijane krajobrazy autostrady A2 w drodze do Łodzi. Dłużyło się strasznie.\nGdyby pod Atlas Areną w niedzielę po godz. 18:00 znalazła się osoba nie będąca miłośnikiem starego rocka, to pomyślałaby że w hali odbywa się geriat party, a co niektórzy zabrali wnuki, w razie gdyby zapomnieli drogi do domu. Średnia wieku 50+. Ale było coś magicznego wśród tej młodzieży z brzuszkami, przerzedzonymi włosami i pękami siwych włosów. Gdzieniegdzie przewijali się starzy rock’n’rollowi wyjadacze, którzy przez 70 lat swojego życia nigdy nie porzucili swoich ideałów i przekonań, a długie włosy ciągnęły się do pasa, zasłaniając napisy na wysłużonych ramoneskach, które niejeden koncert przeżyły. Brodaci starzy metale. Kwintesencja rock’n’rolla. A był tam cały kwiat młodzieży lat 70. XX wieku: emeryt w garniturze z krawatem w stylu „Dudusia” Fąferskiego, rencista z wnukiem-młodym miłośnikiem Iron Maiden, Pani w wieku 55 w różowej garsonce, czy Pani 60+ w srebrnych spodniach i wyglądzie a’la wczesna Ostrowska i wiele, wiele więcej zacnych osobistości. I bez względu na wygląd, status społeczny i pochodzenie wszyscy oni mieli w oku ten błysk młodości. Jakby znowu byli w latach 70. i przygotowywali się do matury.\nWśród nich biegała młodzież, która rzeczywiście w tym roku przygotowywała się do matury. I oni też byli podekscytowani, że w końcu zobaczą kogoś, kto wpłynął na to, że zapuścili długie włosy przykrywające im pryszczate twarze. Jakbym widział siebie w 2002 na Ozzfeście w Katowicach. Jezu jaki ja brzydki byłem.\nDo hali wszedłem za wcześnie. Młodzież zbierała się niemrawo.\nPunktualnie o 20:00 na scenę wskoczył Grzegorz Kupczyk z zespołem Ceti. Było dobrze. Nie będę się rozpisywał na ich temat, bo po prostu fanem nie jestem. Jedno jest pewne: była moc i żywioł. Na pewno skłonili mnie do tego żeby zapoznać się bliżej z ich dyskografią. Kupczyk dla niejednego obecnego w Atlas Arenie zrobił wielką niespodziankę. Z okazji 25 lecia zespołu Ceti zagrał Turbo…. I to jak zagrał. Wysoka półka – „Dorosłe Dzieci”. Niejednemu się łza w oku zakręciła. Bo to piosenka ponadczasowa. Sam przecież mając 19 lat wykrzykiwałem jej wersy razem z kolegami, nie wiedząc co począć ze swoją przyszłością po maturze. I jak to tak na żywo Kupczyk zawył, to aż ciary po plecach przeszły.\nCeti skończyło o 20:45. Naoliwili kopytka lekko zardzewiałej młodzieży przed głównym smaczkiem wieczoru. Po scenie krzątali się techniczni a na widowni wyczuwało się coraz większe poruszenie. Tętno dobijało do 180, co przy średniej wieku w Atlas Arenie było dosyć niebezpieczne. I nagle o 21:15 zgasło światło a halę wypełniły dźwięki utworu Gustava Holtsa „Mars, The Bringer Of War”. A zaraz po nim nastąpiła eksplozja dźwięku i światła w utworze „Après Vous” a na scenie stali oni. Roger Glover, Ian Paice, Ian Gillan, Don Airey i Steve Morse. Pokaźne stadko 70 – 60 letnich dinozaurów. I grali jakby na świecie nie istaniało nic innego tylko ich muzyka. Nie dało się od nich oczu oderwać. Wszystko współgrało idealnie. A oni poruszali się po scenie jakby nadal mieli po dwadzieścia kilka lat. I zrobili coś magicznego. Nagle oto na widowni nie było gromady emerytów i rencistów. Atlas Areną zawładnęło stado 18 latków. A oni grali. Przeszli płynnie do „Demon’s Eye” a następnie do „Hard Lovin’ Man”. Ian Gillan ograniczał rozmowy z publicznością pomiędzy utworami do minimum. Najważniejsza tego wieczoru była muzyka. Po „Strange Kind of Woman” przyszedł „Vincent Price”. W tym utworze Purple pokazali, że potrafią grać mocno i soczyście. Po tym nastąpiło solo gitarowe Steve’a Morse’a i dalej jego popisy w „Uncommon Man” i „The Well-Dressed Guitar”. Wszysto było ładnie i pięknie, ale wśród widowni rosło napięcie. Bo w końcu na co się czeka na koncercie Deep Purple jak nie na „Smoke on the Water”. Ale panowie na scenie odsuwali ten utwór coraz dalej w czasie, skutecznie budując napięcie. Po „The Mule” nastąpiło solo Iana Paice’a na perkusji. I było w tym coś idealnego. Miękkość gry sprawiała wrażenie, że to takie proste. Perkusja była wyważona akustycznie po mistrzowsku. Dźwięki stopy idealnie przechodziły przez ciało wybijając rytm. A do tego gdy Ian Paice grał przy całkowitej ciemności ze świetlnymi pałeczkami, wyczuwało się coś magicznego. Jakby rysował światłem muzyczną pięciolinię.\nDalej nadszedł czas na zupełnie nowy nikomu nieznany utwór. Widać, że dinozaury szykują nową płytę. Następnie zagrali „Silver Tonque” i „Hell To Pay”, po którym Ian Gillan powiedział: „A teraz nadszedł czas”. I wszyscy myśleli, że to już, że to teraz właśnie w tej chwili z głośników poleci znany na całym świecie riff „Ta Ta Taaa, Ta Ta Taaa Daaa”. Ale nie. To Don Airey rozpoczął wariacje na klawiszach swoich instrumentów. I gdy tak wydobywał coraz bardziej płaczliwe dźwięki organów hammonda, pomyślałem „No tym solo to Ty mnie nie kupisz chłopie”. I nagle jakby usłyszał moje myśli i urwał, a spod jego palców zaczęły uciekać kolejne nuty utworów Chopina. Publicznośc oszalała. Myślę, że spokojnie 3/4 sali w tym momencie wydarłoby pierwszą nagrodę Konkursu Chopinowskiego Seong Jin-Cho i dało ją dla Dona Aireya. A jeszcze jak całość zwieńczył taktami zwrotki „Mazurka Dąbrowskiego” kupił widownię bez reszty. I mnie też.\nNastępnie panowie uraczyli nas dźwiękami „The Battle Rages On” i „Space Truckin'”, po którym nagle tak bez ostrzeżenia i zapowiedzi Steve Morse wyrzucił na gitarze legendarny riff „Smoke on the Water”. Zupełnie jakby to był utwór jeden z wielu a nie ołtarz wyznawców hard rocka! Publiczność na ułamek sekundy oniemiała jakby uderzona obuchem, ale szybko się otrząsnęła i zawyła z zachwytu. Aż chciałoby się żeby ten utwór się nie kończył. Ale jednak. Skończyli i zeszli ze sceny. Wiadomym było, że jeszcze wrócą na bis, na którym zagrali „Hush”, po którym nastąpiło świetne solo basowe stojącego z boku Rogera Glovera, a na koniec poczęstowali nas legendarnym „Black Night”. I to już. Zeszli ze sceny. Zapaliło się światło. I trzeba było opuścić Atlas Arenę. W tłumie wychodzącym z hali nadal wyczuwało się młodzieńczą iskrę i zapał do działania. Deep Purple naładowało baterie swoim fanom do czasu następnego swojego koncertu. I kto wie czy na ten również się nie wybiorę.\nP. S. Jako bloger muszę iść z duchem czasu i narzędzi dostępnych w social mediach. Relację prawie na żywo z wyprawy i z koncertu można było śledzić na Snapchacie. Nick: Karkolomny. Zapraszam 🙂\n28 sierpnia 2015 Blog, Opowieści Karkołomny\nSzczecin nie leży nad morzem. To wiedzą prawie wszyscy. Jednak mimo to miasto Gryfa posiada wiele plusów. Jednym z największych jest bliskość Berlina i dobre połączenie kolejowe z nim. A stolica Niemiec kusi atrakcjami.\nTekst miał powstać prawie miesiąc temu. Bo wspólnie z Rysiami postanowiliśmy świętować rocznicę Powstania Warszawskiego w Berlinie. Jakoś do germańskiej stolicy było bliżej niż do Warszawy. Dlaczego najlepiej udać się do Berlina pociągiem? Ano dlatego, że bilet grupowy (5 – cio osobowy) kosztuje 30 Euro w obie strony. Dodatkowo można poruszać się po Berlinie wszelką komunikacją w cenie biletu. Tak więc w przypadku naszej czwórki (bajtli nie liczę) wyszło 30 zł za osobę w obie strony. Jak ktoś nie ma stada nie musi się martwić – po szczecińskim peronie chodzą ludziska i dopytują się czy ktoś nie chce do grupy pociągowej dołączyć.\nWięc kupili my bilet i wsiedli do pociągu. Na wejściu okazało się, że więcej rodaków postanowiło pierwszego sierpnia zdobyć Berlin, przez co tłok w pociągu był niemiłosierny. Anusiak z Rysiową trzymając grzdyle na rękach dostały miejsca siedzące. Rysiu wbił się gdzieś pomiędzy rowerem, wózkiem a 3 walizkami jakichś ludziów. Ja zająłem miejsce najlepsze z możliwych w takiej sytuacji.\nMożna było nawet przysiąść i kontemplować mijany za szybą krajobraz lub po prostu rozwiązywać w pamięci teorię strun.\nPo drodze jest przesiadka w Angermünde. Czas na wyjście z pociągu, przejście przez peron i oczekiwanie na drugi pociąg wynosi 10 minut. Słownie dziesięć. I mimo, że przyjechaliśmy o czasie, to miałem wrażenie, że rodacy pchają się do wyjścia jakby ten, kto wyjdzie ostatni, miał za karę sprzątać wszystkie berlińskie szalety. No pchali się przy wyjściu jak świnie do koryta. I biegło to bydło, jakby przejście 20 metrów miało zająć godzinę. „Fuck me” pomyślałem i na spokojnie z Rysiem poszliśmy tyłem, zastanawiając się nad głupotą tłumu w jego oślim pędzie.\nDojechaliśmy do Berlina o czasie. Z niemiecką precyzją. Ruszyliśmy na Bundestag, a biały wózek wskazywał nam drogę.\nNie mieliśmy kompletnie planu wycieczki. Postanowiliśmy iśc na żywioł i dreptać przed siebie, robiąc po drodze zdjęcia berlińskich wspaniałości. Nie jestem jakoś przekonany do strzelania sobie selfie na każdym kroku. No ale cóż zrobić jak się prowadzi bloga. Przecież to niejako przymus blogosfery. Więc pod Bundestagiem trza było strzelić dziubka. Nie pykło. Tylko głowa rodziny wyszła fotogenicznie.\nJak się okazało po drodze, Anusiak i Rysiowa postanowiły odwiedzić w Berlinie Primark. Napaliły się jak Arab na kurs pilotażu. Co zrobić. Wzięliśmy to z Rysiem na klatę i szliśmy posłusznie w tyle. Na szczęście łajzy nasze w przypływie miłosierdzia pozwoliły nam napić się zimnego Becksa i przegryźć berlińskim bratwurstem w sosie curry. Biały wózek nas prowadził.\nPrzy wieży telewizyjnej wiedzieliśmy, że jesteśmy blisko damskiego celu rozkoszy. W trakcie przemierzania ulic niemieckiej stolicy zrozumieliśmy z Rysiem, że jednak ten wyjazd nie był taki przypadkowy. Że jednak nasze małe modliszki zaplanowały wyjazd w celach zakupowych. Bo przecież Primark jest taki fajny. W mordę! Co może być fajnego w sklepie, w którym można kupić to co w każdym innym? Nasze małe Adolfiny kazały nam jednak stulić dziób i wskazywały, że nie znamy się na niczym. Wbiegły do sklepu zostawiając nas z wózkami. Staliśmy. Czekaliśmy. Żar lał się z nieba. Na szczęście grzdyle poszły z nami na współprace i były nader spokojne. My staliśmy dalej. Anusiak i Rysiowa wykulały się z tego przytułka szatana po około dwóch godzinach. Z nosami zwieszonymi na kwintę. Okazało się, że jednak Primark trąci kupą i nic tam ciekawego nie ma. Ale coś tam jednak na poprawę humoru modliszki kupiły. I dostałem kapelusz od Anusiaka. Tylko, że na mój wielki łeb ciężko cokolwiek dopasować bez przymiarki. „Michu, największy rozmiar kupiłam!” – krzyknął triumfalnie Anusiak. Jak się okazało, mój garnek nie mieści się w europejskich normach wielkości.\nNo ale my tu gadu gadu, a głód zaczął Rysiowi i mnie zaglądać do oczu. A jak Berlin to tylko bratwurst albo kebap. Z pomocą przyszedł TripAdvisor. I znalazł Rysiu cel naszego głodu. Mustafas Gemüse Kebap. Znaleźlismy nasze White Castle. I ruszyliśmy w drogę. Rysiu włączył Hołowczyca i zaczęliśmy mozolnie dreptać do berlińskiej kebapowej mekki. A trasa okazała się nader długa. Po drodze musieliśmy zostawić kobiety i dzieci, bo przyszła pora karmienia. Grzdyle to jednak mają dobrze. My z Rysiem ruszyliśmy dalej. I gdy wydawało nam się, że cel jest już blisko, to komórkowa automapa przestawiała cel dojazdu podnosząc poziom irytacji. Po drodze mieliśmy niejedną chwilę zwątpienia. Że może jednak nie, że nie ma sensu, że nogi bolą, że przecież mijamy tyle tureckich bud i może weźmy coś na wynos a kobitom wmówimy, że to Mustafa. Ale jednak chęć zaznania tej kulinarnej rozkoszy wygrywała i trwaliśmy w drodze podnosząc się nawzajem na duchu. I gdy dotarliśmy do skrzyżowania i widzieliśmy mustafowy white castle musieliśmy się rozdzielić. Postanowiliśmy, że Rysiu pierwszy zdobędzie szczyt, a ja wróce po nasze białogłowy, które same zostały na ziemi wroga. I wróciłem. I zastałem. Bazyliszki gotowe zabić wzrokiem. A nie wiedziały jeszcze, że droga dłuższa i trudniejsza będzie od zdobycia K2. Ruszyłem przodem czując na plecach chłód ich spojrzeń i z pokorą słuchając wyrzutów, że ich Primark w porównaniu z naszym mustafowym wymysłem to pikuś. Że przecież one chcą do zoo albo gdzieś indziej (nie wiem, nie słuchałem, jak prawdziwy facet w takich momentach zamknąłem się w swoim pudełku nicości). I nawet zero było wdzięczności, że przeprowadziłem je cało przez berlińskie ulice i doprowadziłem do celu. Bo Mustafa to nie jest taki zwykły kebap gdzie przychodzisz, bierzesz i wychodzisz. Na Mustafę trzeba poczekać. Do Mustafy trzeba dojrzeć. Trzeba docenić jego kunszt. Bo kolejka do Mustafy to jakieś 2 godziny czekania. Bo Mustafa to sprawdzian charakteru. Człowiek musi wygrać ze swoimi słabościami i wątpliwościami. A tych w czasie dwugodzinnego stania w kolejce jest niemiłosiernie dużo. Bo przecież naokoło jest wiele pokus. Człowiek nie raz pomyśli w kolejce, że może jednak wyjść z niej i zajrzeć do pobliskiej pizzerii, w której włoski placek dostaje się po 5 minutach. I walczy człowiek z głodemi i ćwiczy silną wolę. Ale zapamiętajcie sobie jedno: gra jest warta świeczki. Nagroda na końcu łańcucha pokarmowego jest iście wyśmienita. Bo człowiek nie dostaje tylko bułki z mięsem i warzywami. Dostaje starannie dopieszczony produkt. Wtapiając zęby w chrupiącą bułkę, soczyste mięso i kruche warzywa człowiek przenosi się na głośne ulice Stambułu. I nawet Rysiowa z Anusiakiem nam wybaczyły gdy zaznały smaku znad cieśniny Bosfor. I nawet długi powrót do dworca piechotą nie był już straszny.\nI na koniec dnia wyszło nam nawet berlińskie selfie. A w pociągu powrotnym wyszystkie dzieciaki spały: Ola, Olek, Rysiu i Karkołomny ja. I tylko Rysiowa z Anusiakiem czuwały nad całością swojej gromady. Bo mamuśki to jednak silne łajzy są.\nAle postanowiliśmy, że wycieczek do Berlina będzie więcej. Bo połowa dnia minęła na poszukiwaniu Mustafy.


5,72 (187 ocen\ti\t42 opinie) Zobacz oceny\nWszystko co o Breslau to mnie interesuje choć kobieta detektyw w tamtych czasach nieco nie pasuje do mojego wyobrażenia. Ale nie jestem specjalistą. Czytało się jednak dobrze, choć jak dla mnie język za bardzo poetycki. Może dlatego, że jestem z wykształcenia technikiem. Znalazłem jednak jeden błąd - wydaje mi się, że długopis o jakim mowa w treści wynaleziony został później.


Towarzystwo Pomocy Głuchoniewidomym na Pomorzu: 11-03-27 - 11-04-03\nPomoce Rehabilitacyjne Przydatne Dla Osób Głuchoniewidomych\nZapraszamy do zapoznania się z prezentacją sprzętu rehabilitacyjnego przydatnego dla osób głuchoniewidomych:\nPrezentacja powstała w ramach projektu „Wsparcie osób głuchoniewidomych na rynku pracy II – Weź sprawy w swoje ręce.”, który jest współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego. Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych pełni funkcję lidera projektu i wnosi 15% środków na jego realizację.\nEtykiety: Projekt "Wsparcie osób głuchoniewidomych na rynku pracy II - Weź sprawy w swoje ręce.", sprzęt rehabilitacyjny dla osób głuchoniewidomych\nPierwszy uczestnik projektu rozpoczyna działalność gospodarczą\nPan Marek, który jest osobą głuchoniewidomą już niedługo założy swoją firmę. Stanie się to dzięki wielkiemu zaangażowaniu i wytrwałości, ale także za sprawą uczestnictwa w projektach współfinansowanych przez Unię Europejską. Są to: „Równe szanse na swój biznes” i „Wsparcie osób głuchoniewidomych na rynku pracy II – Weź sprawy w swoje ręce.”\nNowa firma będzie przedsiębiorstwem produkcyjno – usługowym zajmującym się garbowaniem i uszlachetnianiem skór futerkowych, szyciem konfekcji futrzanej i czapek historycznych. Profil działalności podyktowany jest bogatym doświadczeniem i wiedzą Pana Marka. Prowadził on razem z ojcem Zakład Wyprawy Skór Futerkowych w Redzie.\nJaki jest przyszły właściciel firmy? Doradczyni zawodowa, Agnieszka Oflakowska tak go opisuje: „Można powiedzieć, że jest typowym przedsiębiorcą: niezależny, elastyczny, nastawiony na sukces. O Pomorskiej Jednostce TPG dowiedział się od sąsiadki, która już wtedy była beneficjentką projektu pod hasłem „Weź sprawy w swoje ręce”. Mówi o sobie, że jest człowiekiem pracy. Uważał jednak, że pomoc TPG nie jest mu potrzebna, nie miał czasu na spotkania. Po wielu namowach na szczęście dał się przekonać, że warto uczestniczyć w projekcie.”\n25 października 2010 Starostwo Powiatowe w Wejherowie wraz z innymi partnerami zaczęło prowadzić rekrutację osób z niepełnosprawnością, które mieszkają w powiecie wejherowskim i chcą rozpocząć działalność gospodarczą. Projekt dawał większe szanse na uzyskanie dotacji kobietom i osobom mieszkającym na wsi. Pan Marek we współpracy z doradczynią zawodową rozpoczęli pisanie wniosku, w którym trzeba było przedstawić: plan przedsięwzięcia, ogólny zarys, informacje o potencjalnych klientach, konkurencji. Kolejnym ważnym etapem w drodze po dofinansowanie była rozmowa z osobami z Komisji Rekrutacji. Spośród 40 chętnych Komisja wybrała 26 uczestników projektu, w tym Pana Marka.\nNa podstawie biznesplanu i rozmowy Komisja spośród 26 wyłonionych osób miała wybrać ostatecznych 20 szczęśliwych przedsiębiorców, którym przyzna dotacje.\n„Harmonogram Pana Marka był bardzo napięty, ponieważ projekt przewidywał dwutygodniowy cykl szkoleń, zaraz potem pisanie biznesplanu. Najtrudniejsze było sporządzenie części związanej z przewidywanymi przychodami, cenami, kosztami, czyli liczby i jeszcze raz liczby. Dla Pana Marka, przyzwyczajonego do pracy w warsztacie, nie był to łatwy okres.” – Komentuje Agnieszka Oflakowska.\n8 marca nadszedł punkt kulminacyjny przedsięwzięcia – decydująca rozmowa czteroosobowej Komisji z Panem Markiem, niezłomnym optymistą, i jego siostrą, odpowiedzialną za marketing przyszłej firmy.\n15 marca Pan Marek dowiedział się przez telefon, że decyzja już na niego czeka. Wraz z siostrą odebrał zaklejona kopertę, którą otworzył w samochodzie. Otrzymał ponad 90 punktów na 100 możliwych. Dotacja została przyznana! Ogromna radość, a jednocześnie wielka odpowiedzialność a w przyszłości wiele pracy. Firma „Norka – wyprawa skór i konfekcja futrzana. Marek Krajewski” startuje w kwietniu 2011. Nie mamy wątpliwości, że Pan Marek sobie poradzi. Gratulujemy i czekamy na dalsze wieści!\nList od Pana Marka Krajewskiego (kliknij aby obejrzeć duży list w wersji PDF):\nPomoce Rehabilitacyjne Przydatne Dla Osób Głuchoni...\nPierwszy uczestnik projektu rozpoczyna działalność...


deska elewacyjna od polskiego drewna - Pracownia Rozwoju\ndeska elewacyjna od polskiego drewna\nHome » Usługi Budowlane » Materiały Budowlane » deska elewacyjna od polskiego drewna\nDodane: 2016-03-18 | Kategoria: Usługi Budowlane / Materiały Budowlane\nSklep internetowy Polskie-Drewno posiada bogaty asortyment przydatny w czasie remontu. Akcenty drewniane stanowią bardzo atrakcyjny wizualnie aspekt dekoracji. W ofercie znajdują się między innymi tarasy i elewacje drewniane oraz wiele artykułów przydatnych w aranżacji ogrodu. Na słowo uwagi zasługuje znajdująca się w asortymencie deska elewacyjna. Charakteryzuje się ona dużą trwałością, sprawia, że budynek nabiera rustykalnego charakteru oraz wygląda prestiżowo i daje poczucie ciepła. Deska elewacyjna stanowi także element dodatkowej izolacji termicznej. W ofercie sklepu dostępne są deski o kilku profilach. Sposób ich wykonania gwarantuje sztywność i szczelność całości elewacji. Jest to także doskonała osłona przeciwwiatrowa. Deski elewacyjne wykonane są z modrzewia z okolic Sudetów. Ponadto są one tak skonstruowane, aby zamontowane w nich wkręty były niewidoczne, co dodatkowo wpływa na estetykę.\nJeżeli w swoim mieszkaniu masz przestarzałą instalację warto pomyśleć o jej wymianie. Nie chodzi tutaj tylko o typowe regularne wymiany, ale również o możliwość obecności szkodliwych substancji w starej instalacji. Niejednokrotnie okazuje się, że w mieszkaniach wciąż część instalacji posiada znaczne ...\nWykonywanie posadzek żywicznych w obiektach przemysłowych\nAlchmica to producent żywic poliuretanowych i epoksydowych wykorzystywanych powszechnie w budownictwie mieszkaniowym i przemysłowych. Z przedstawianych materiałów powszechnie wykonywane są na przykład odporne na pylenie i ścieranie posadzki przemysłowe, warto już dzisiaj zapoznać się z propozycją sprzedażo...\nPłyty przeznaczone do ocieplania poddaszy\nFirma PIR PUR oferuje ocieplenie poddasza przy pomocy nowoczesnych płyt termoizolacyjnych, produkowanych z ciepłej, trwałej i odpornej na zniszczenie pianki. Płyty termoizolacyjne to kolejny, łatwy w montażu i odporny na zużycie materiał, służący do ocieplania poddaszy. Poddasza najczęściej powstają wtedy...\nDiagnostyka pomiarowa wałów w wentylatorach\nRozosiowanie wałów w urządzeniach wirujących różnego rodzaju prowadzi do zwiększonej częstotliwości drgań oraz szybszego zużycia układu napędowego, łożysk i uszczelek. Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia takiej sytuacji, powinna być przeprowadzana w takich układach, centrówka wałów, realizowana ...\nSprzedaż kotłów SAS\nStal kwasoodporna dla przemysłu


Cena przede każdym Każdy uwielbia kupić tanio. Pierwszą rzeczą, na którą na początku skupiamy uwagę, jest cena kasy fiskalnej. A różnice są dość duże - od 1000 zł do nawet 4000 zł. Natomiast w daniu finansowym więc nie cena jest poważna, ale dopasowanie kasy do potrzeb działalności.\nRodzaj czynności Istnieje ostatnie najważniejsze kryterium. W zależności z tego, jak dużo konsumentów wierzysz w układzie dnia, jak dużo posiadasz wyboru i w której formie prowadzisz działalność gospodarczą, potrzebna Ciż będzie kasa dopasowana do danych potrzeb. Nie obawiaj się powiedzieć sprzedawcy kas o tych czynnikach, gdyż dzięki temu będzie on mógł wybrać urządzenie, które przyda się do szybszych dochodów w Twojej jednostce handlowej.\nNa które typy dzielimy kasy fiskalne sklepowe?\nKasy jednostanowiskowe Ten rodzaj kas zwykle spotykamy w składach, supermarketach, kioskach a wyższych wartościach usługowych. Obejmują one niższą bazę towarową niż kasy przenośne, dlatego traktowane są wszędzie tam, gdzie wybór jest wysoce ciężki lub dużo często się zmienia. Do kasy jednostanowiskowej zwykle można podłączyć różne urządzenia, takie jak np. waga elektroniczna, czy komputer. Należy jednak wiedzieć, że kasy fiskalne jednostanowiskowe posiadają różne funkcje i parametry techniczne, w zależności od modelu a ceny. Przed nabyciem warto to sprawdzić, czy dana kwota będzie warta dla polskiej działalności.\nKasy systemowe To drinki spośród bardziej niebezpiecznych, i dodatkowo najbardziej dobrych narzędzi tego rodzaju. Kasy fiskalne systemowe zostały skomponowane z badają o pracy w zespole sprzedaży. Wykorzystywane są we jakiegokolwiek typie biznesach oraz marketach o dużym natężeniu ruchu. Kasa systemowa może zostać zintegrowana z komputerem, na jakim wgrane jest oprogramowanie sprzedażowe. Można ją zintegrować oraz z własnymi urządzeniami, takimi jak czytnik do kodów kreskowych czy waga sklepowa. Oczywiście kasy fiskalne jednostanowiskowe oraz przenośne zwykle również można wymieszać z komputerem, natomiast w sukcesie kas systemowych wysyłanie danych rozgrywa się w porządku rzeczywistym. Kasy systemowe to szczególnie bogata wersja urządzeń tego standardu. Nie bierze potrzeby inwestować w takie kasy prowadząc niewielkie punkty handlowe czy usługowe. Jednakże w większych placówkach handlowych kasy systemowe są najodpowiedniejszym rozwiązaniem i o je zdobyć.


IGGP: 20 tys. lokali gastronomicznych nadal nie dostało żadnej pomocy - EGPP najnowsze wiadomości\nSławomir Grzyb komentując czwartkowe zapowiedzi rządu powiedział: “Czy jest jakaś nowa pomoc dla branży gastronomicznej na prima aprilis?”.\n“Ok. 20 tys. lokali gastronomicznych nie otrzymało żadnej pomocy finansowej z Tarczy branżowej 6.0. i nawet do 50 tys., które nie dostały z Tarczy PFR 2.0. Chodzi o te przedsiębiorstwa, które miały niewłaściwy kod PKD albo nie miały możliwości porównania spadku przychodów firmy, czy zatrudniały pracowników na umowy zlecenia” – podkreślił przedstawiciel Izby.\nWedług niego “pomoc jest udawana”. “Jest zapowiedź pomocy sklepom meblarskim, budowlanym, a od sześciu miesięcy zamknięte są lokale gastronomiczne, które pomocy nie dostają. Minister finansów Tadeusz Kościński wykluczył i pominął tych przedsiębiorców i udaje, że nie wie, że Sanepid ma listę wszystkich 76 tys. lokali gastronomicznych” – powiedział.\n“To bardzo proste do wykazania. Sanepid wie dokładnie, kogo zamknął, a minister finansów i PFR wiedzą, komu przyznali pomoc, a komu nie. Wystarczy zastosować kryterium spadku obrotów pow. 50 proc. albo brak obrotów w ogóle w branżach zamkniętych od kwietnia 2020 r. do końca kwietnia 2021, poprzez porównanie poprzedniego kwartału kalendarzowego w dowolnie wybranych przez przedsiębiorcę kwartałach, bez kryterium formy i ilości zatrudnienia” – powiedział.\nJego zdaniem potrzebne jest obniżenie stawek VAT do 5 proc. na wszystkie produkty i usługi gastronomiczne na najbliższe trzy lata. Dalej – jak wskazał – nie jest załatwiona kwestia zwrotu zapłaconych i niewykorzystanych koncesji alkoholowych czy ogródków gastronomicznych, które powinny już działać bez żadnych opłat.\nPremier zapowiedział też, że branża gastronomiczna, hotelarska, które najmocniej zostały dotknięte przez trzecią falę, będą miały kontynuowane mechanizmy wsparcia także po zakończeniu tej fali.(PAP)\nPoprzedni artykułEkologia w KPO i Zielony Ład\nNastępny artykułEksperci: nie należy się spodziewać wiosennego ożywienia na rynku pracy


Kyary Pamyu Pamyu (jap. きゃりーぱみゅぱみゅ) , właśc. Kiriko Takemura (jap. 竹村 桐子, Takemura Kiriko) (ur. 1993) – japońska piosenkarka i modelka związana z tokijską dzielnicą Harajuku. Występuje również pod pseudonimami: Caroline Charoplop Kyary Pamyu Pamyu, KPP, lub jako Kyary.\nHarajuku (jap. 原宿, Harajuku) – dzielnica Tokio usytuowana pomiędzy dzielnicami Shinjuku i Shibuya, w pobliżu chramu Meiji, przy stacji okrężnej linii Yamanote (także Yamate) o nazwie Harajuku.YouTube – serwis internetowy, stworzony w lutym roku 2005, który umożliwia bezpłatne umieszczanie, oglądanie filmów oraz live streaming. Używa technologii FLV do wyświetlania szerokiego wyboru filmów zamieszczonych przez użytkowników (tzw. user-generated content), takich jak zwiastuny filmowe lub telewizyjne, teledyski, jak i dzieła amatorskie: wideoblogi i krótkie własne filmy. Większość materiałów została załadowana na YouTube przez prywatne osoby, ale wiele firm (na przykład Columbia Broadcasting System, BBC, Universal Music Group, w Polsce Polska Agencja Prasowa, Grupa TVN, CD Projekt), różne instytucje i organizacje oferują część swoich materiałów przez YouTube jako część programu partnerskiego.


Żeglarze w Teatrze Muzycznym w Gdyni\nDodany przez admin dnia 23.11.2014\nAhoj, 19 listopada br. pojechaliśmy (IVa, IVb) do Gdyni do Teatru Muzycznego na przedstawienie pt. "Przygody Sindbada Żeglarza." Wraz ze znanym żeglarzem wybraliśmy się w rejs po morzach i oceanach oraz odkryliśmy zaczarowane wyspy.\nNa jednej z nich spotkaliśmy Najdroższą - kobietę, która żywiła się diamentami i była pilnowana przez Ptaka Murumadarkosa.\nSINDBAD DOPŁYNĄŁ DO GDYNI\nNa jednej z nich spotkaliśmy Najdroższą - kobietę, która żywiła się diamentami i była pilnowana przez Ptaka Murumadarkosa. Na dworze króla Miraża poznaliśmy królewnę Piruzę, która zapragnęła otrzymać od Sindbada w podarunku ślubnym Magiczną Latarnię. Aby ją zdobyć, stawiliśmy czoła Diabłu Morskiemu i rybom-piłom. Innym razem zmierzyliśmy się z tubylcami i czarnoksiężnikiem Barbelem.\nDzięki Sindbadowi zrozumieliśmy, że Statek nie jest niewolnikiem. Trzeba mu dogadzać w czasie podróży i nie zapominać, że należą mu się w pełni nasze myśli, cała nasza umiejętność i poświęcenie. Jeżeli człowiek pamięta o tym zobowiązaniu, okręt będzie dla niego żeglował, zatrzymywał się, pędził, póki mu starczy sił. Zapamiętaliśmy, że prawdziwy żeglarz nie bierze liny do ręki bez pieśni i z inspiracji piosenek Grzegorza Turnaua rozpoczynamy naukę szant i pracę nad słownikiem pojęć żeglarskich.\nTekst: IV a pod opieką Marii Gajewskiej\nZdjęcia: Piotr Monasterski


Łóżko Tapicerowane 90x200 Dallas Kolor Dominujący Grafitowy/Szary Wariant Uniwersalny\nchevron_right Łóżko Tapicerowane 90x200 Dallas\nWYMIARY - ŁÓŻKO DALLAS\nDallas to klasyczne, ponadczasowe łóżko, które doskonale wkomponuje się w większość pomieszczeń\nSprężyny bonell na całej powierzchni spania zapewnią Ci wygodny sen. Praktyczny i głęboki pojemnik na pościel oraz mechanizm sprężynowy ułatwiający unoszenie, czyni z niego doskonałe rozwiązanie dla każdego.\nSprężyny bonellowe – cała powierzchnia spania wykonana jest ze sprężyn typu bonell, podnosi to komfort użytkowania produktu oraz wydłuża jego trwałość\nŁóżko posiada głęboki pojemnik pod całą powierzchnią siedziska dzięki czemu możesz przechować pościel oraz inne przedmioty domowego użytku. W standardzie otrzymujesz łóżko z automatem ułatwiającym otwieranie. Jest to komfortowe i niezawodne rozwiązanie, które znacząco ułatwia tą czynność.\nIndeks LOZKO DALLAS 090200 B02\n74 cm x 202 cm x 92 cm\nŁóżko Hotelowe BOX 2w1 Tapicerowane 90x200 z Materacem