Archiwum Historii Mówionej - Cecylia Halicka\nCecylia Halicka „Seli”\nMoje nazwisko obecnie Cecylia Halicka, natomiast w czasie Powstania miałam nazwisko panieńskie Oziemska. Brałam udział w Powstaniu Warszawskim na Starówce. Mój oddział to Zgrupowanie „Róg”, natomiast kompania była 104 [Kompania Związku] Syndykalistów Polskich.\nA urodzona jestem 4 stycznia 1924 roku.\nMiejsce, w którym pani walczyła w czasie Powstania, dzielnica?\nNa Starym Mieście, blisko placu Krasińskich.\nRozpoczniemy od czasów przedwojennych. Co robiła pani przed 1 września 1939 roku? W jakiej rodzinie pani się wychowywała? Do jakiej szkoły chodziła? Do jakich organizacji pani należała?\nWięc tak, moja rodzina była katolicka i bardzo patriotyczna. W Warszawie mieszkaliśmy, urodziłam się zresztą w Warszawie. Rodzice moi mieszkali w Warszawie na Starówce, na ulicy Przyrynek, przy kościele Świętej Marii Panny. Ja chodziłam do szkoły, gimnazjum do trzydziestego dziewiątego roku, to znaczy miałam zrobioną małą maturę. Po wojnie [1939 roku] chodziłam już na komplety do gimnazjum takiego… Jak to się mówiło?\nTajnego, tak, na ulicy Królewskiej 16. Tam otrzymałam maturę. No i to była okupacja. Do organizacji podziemnej nie należałam. No, raczej mieliśmy towarzystwo patriotyczne, młodzież była patriotyczna, no ale akurat nienależąca do żadnej organizacji.\nCzy może należała pani przed wojną do harcerstwa?\nNie, oficjalnie nie. Chodziłam na wycieczki z nimi, ale oficjalnie nie byłam uczestnikiem.\nTo było dla mnie wielkie przeżycie, bo byłam akurat przed samą wojną, przed wybuchem, na wakacjach u siostry, która mieszkała w Gdyni. No i już pod koniec sierpnia musiałam wyjeżdżać ostatnim, przedostatnim pociągiem z Gdyni, już była w pełni mobilizacja naszych żołnierzy. To było dla mnie wielkie przeżycie, bo na wybrzeżu już Niemcy walczyli na Oksywiu, to znaczy zrzucali bomby. Tak że ludzie byli bardzo przerażeni sytuacją i nie wiedzieli, co robić. Kto mógł, to uciekał, gdzie miał uciekać z Wybrzeża, a reszta pozostała tam do końca.\nJak wyglądały pierwsze dni w Warszawie?\nWięc pierwsze dni w Warszawie to były okropne, bo jak już prezydent Starzyński ogłosił kapitulację Warszawy, to już liczyliśmy się z tym, że Niemcy lada moment wejdą do miasta. Było bardzo ciężko, bo nie było jedzenia, to młodzież chodziła na plac Marszałka Piłsudskiego. Tam było mnóstwo koni pozabijanych i myśmy po prostu kawałami wycinali mięso i przynosili do domu, żeby było jakieś jedzenie, to znaczy zupa jakaś, rosół. Bo sporo, duża była rodzina, więc trzeba było myśleć o tym, żeby coś jeść, żeby żyć. Byłam wówczas z rodziną, byliśmy u mojego stryja, który mieszkał na Smolnej. Było to duże mieszkanie obok ambasady angielskiej. Niemcy naturalnie bombardowali bardzo tę ambasadę, ale... Mo myśmy, ponieważ na Smolnej mieszkał stryj, jakoś ten dom ocalał, myśmy szczęśliwie wyszli z tego miejsca. Pamiętam, jak się paliło kino na... jaka to była ulica... od placu Trzech Krzyży. Zapomniałam, jaka to ulica. To kino nazywało się „Napoleon”. Paliło się, naokoło się wszędzie paliło. Ruiny wielkie. No, młodzież naturalnie biegała, żeby zdobyć coś z jedzenia. Staliśmy w piekarni w kolejkach za chlebem czy bułką. Co się dostało, to byliśmy szczęśliwi, No i tak zleciały te pierwsze dni, w takim niepokoju, w takiej niepewności. Później to tak jakoś troszkę ucichło. Ludzie zaczęli już swobodnie poruszać się po ulicach. No ale to było tragiczne, bo już wszędzie były prawie gruzy. I Krakowskie [Przedmieście], i Nowy Świat, i plac Trzech Krzyży – to wszystko już było w gruzach. Tak sobie przypominam ten moment. Do momentu kiedy już, powiedzmy, można było wrócić do własnego domu, no bo jak się wróciło do własnego domu… A myśmy mieli… A nie, to Powstanie, było bombardowane. Wróciliśmy do swojego domu, jeszcze stał nasz dom. Tak to wyglądało.\nMniej więcej kiedy rodzina wróciła do swojego domu?\nMyślę, że tak po tygodniu, po tygodniu, jak Niemcy zajęli Warszawę. Tak dokładnie nie pamiętam, bo to dawne czasy.\nA czym zajmowali się wówczas rodzice?\nMoi rodzice… W czasie okupacji mój ojciec pracował w Dyrekcji Kolei w Warszawie. Mama no to [była] w domu, opiekowała się domem.\nCzy miała pani rodzeństwo? Jak duża była rodzina?\nTak. Miałam siostrę i brata. Siostra wyszła nawet wcześnie za mąż. Miała dwadzieścia lat, jak wyszła za mąż. Wyjechała do Gdyni, była tam w Gdyni. Natomiast brat pracował w podziemiu, został aresztowany i zginął w Oświęcimiu. Był to chłopak bardzo dobry, uczynny, uczciwy, solidny, koleżeński. Rodziców bardzo szanował i rodzeństwo. Ale był w Oświęcimiu, żył tylko rok.\nA siostra wyszła za mąż i mieszkali razem z moimi rodzicami. Mama moja zajmowała się dzieckiem, które było małe, a siostra pracowała. Pracowała, ale gdzie, to już nie pamiętam.\nZ Gdyni wróciła do Warszawy?\nTak. Już była w Warszawie. Już przez cały czas byli w Warszawie.\nCzy pamięta pani, kiedy rozpoczęła pani naukę na tajnych kompletach?\nZaraz to było? Przed wojną?\nNie. Na tajnych kompletach, już w czasie okupacji.\nA, w czasie okupacji, pamiętam. To był czterdziesty pierwszy, czterdziesty trzeci, do wybuchu Powstania. Bo później w czasie [okupacji] to jeszcze pracowałam u Philipsa, który był oazą dla młodzieży. Przeważnie młodzież tam pracowała. I była… Właściwie miała miejsce, gdzie mogła czuć się bezpiecznie. Dyrekcja holenderska była, która była do Polaków ustosunkowana nadzwyczaj życzliwie. My tam na terenie tego Philipsa… Philips był obok [obecnego] muzeum, nie wiem, czy pani wie – Philips miał zakłady obok naszego muzeum. Dyrekcja holenderska bardzo solidnie załatwiała sprawy dla młodzieży. Myśmy mieli tam… Tam były różne organizacje, akowskie, aelowskie, przeróżne. I każdy tam czuł się jak u siebie w domu. Tam wszyscy Niemcy byli przekupieni przez dyrekcję, przez te wszystkie organizacje, które były. Ci Niemcy to na nas patrzyli, że nas nie widzieli. No ja tam przechodziłam troszkę... Miałam taką nieprzyjemną historię, bo przenosiłam aparat i zatrzymali mnie, bo jak wchodziłam, to maszyna, która kontrolowała wejście – zatrzymali mnie. Ale dzięki dyrekcji uratowałam się. Tam był taki major niemiecki, Pająk się nazywał. On powiedział mi: „Ma pani wielkie szczęście, że się panią zainteresował ten dyrektor naczelny, bo inaczej to by pani już dawno siedziała w Oświęcimiu”. Tak mi wręcz powiedział. A ja mówię: „Za co? Za to, że wniosłam aparat na zakład – mówię – za to mam pójść do Oświęcimia?”. No ale to nieważne. Na terenie Philipsa, powiadam, działały organizacje przeróżne młodzieżowe i dzięki temu mnóstwo ludzi przetrwało, mimo że tam od czasu do czasu Niemcy chcieli urządzać łapanki na naszym terenie. Ale ponieważ dyrekcja stanowczo zabraniała, no to tylko w takich przypadkach, jak mieli dowody, że kogoś złapali czy coś takiego. Chociaż tam byli kierownicy działów, nie folksdojcze, którzy przestrzegali przed przyjściem Niemców i wypuszczali. Ludzie wychodzili wtedy do domów, uciekali, chowali się, gdzie mogli. Więc dużo ludzi dlatego mogło się uratować z życiem, że dyrekcja była bardzo życzliwa. Przy tym ci folksdojcze, którzy tam byli na kierowniczych stanowiskach, również tak jakoś życzliwie podchodzili do tych, którzy byli zagrożeni.\nCzy zapamiętała pani może jakieś nazwiska?\nWłaśnie osób z kierownictwa, które było przychylne.\nVan der Weyden, potem był dyrektor Milewski. Drugiego to już nie pamiętam. Pamiętam właśnie tylko tego Niemca. Pająk się nazywał, pułkownik, major. Z tych dyrektorów to van der Weyden, któremu bezpośrednio mój dział podlegał – to pamiętałam, a tak to już nie pamiętam.\nA w jakim dziale pani pracowała, co pani robiła?\nPracowałam w dziale handlowym. I tu znowu było młodzieży kilka osób, tak wspólnie ze sobą bardzo... no, [wspieraliśmy się] towarzysko i jedno drugiego ostrzegało przed jakimiś łapankami. Jak urządzaliśmy jakieś spotkania, to jak coś się działo nie tak, no to zaraz wydzwaniali: „Nie przyjeżdżaj, bo tutaj jakaś łapanka się szykuje czy coś takiego”. Więc to wszystko inaczej wyglądało dawniej jak dziś. Młodzież współpracowała ze sobą, była życzliwa, pomagali sobie wzajemnie wszyscy. No, inny świat wtedy był.\nJeszcze zapytam. Aparat, o którym pani mówi, to pani wnosiła na teren zakładu? Aparat fotograficzny.\nAparat fotograficzny, tak.\nCzy pani chciała tam coś sfotografować?\nNie, nie, nie. Ten aparat wnosiłam, dlatego że chciałam robić zdjęcia. Ale jak przyniosłam do wydziału i jeden z kolegów zobaczył, że ja mam, mówi: „Celina, uważaj, bo może cię spotkać nieprzyjemność”. Ja mówię: „Co? Przecież ja nie robię na razie”. Jeszcze zdjęć nie robiłam. Nic nie mam, to nic stać mi się nie może. No ale właśnie... Ale już się stało, prawda, i zatrzymali mnie. Ale dzięki temu, że ta dyrekcja holenderska była bardzo życzliwa i bardzo współpracowała z tymi organizacjami na miejscu… Do Powstania tak było. Do wybuchu Powstania.\nCzyli pani pracowała i popołudniami chodziła na komplety?\nTak. Wieczorami chodziłam na komplety. Tak to było.\nWspomniała pani, że w fabryce Philipsa były organizacje i akowskie, i aelowskie.\nTak, naturalnie wiem, o co pani chodzi.\nCzy pani była włączona?\nTak, tak, proszę pani. Chodziło się, przenosiło się nadajniki, lampy radiowe różne, wynosiło się. Chodziło się na wydział taki, „N” się nazywał. Wydział „N”, pamiętam. Chodziliśmy słuchać audycji z Londynu. Tak że to dziś, powiedzmy, ja, jutro inna koleżanka szła słuchać. No i się później przynosiło do pokoju i się opowiadało, co i jak jest. Tam opowiadam, była współpraca. Była współpraca. Jak coś się działo i człowiek się dowiedział, to natychmiast przychodził i meldował o tym. Orientował się człowiek, kto jest w jakiej organizacji i jak działa i jaką ma funkcję. Wtedy przenosiło się te wiadomości do tej osoby.\nCzy była pani włączona w pracę konspiracyjną? Czy była pani zaprzysiężona?\nNie, nie, ja tylko tak spontanicznie. Miałam kolegę, który nazywał się Han. On właśnie na nadajnikach pracował, no to właśnie taki był kontakt. Oni tam produkowali i w jakiś sposób wynosili, do tego stopnia, że Niemcy nie wiedzieli, skąd Anglicy mają sprzęt niemiecki. Nie mogli dojść, skąd to było. A to właśnie od Philipsa wychodziły te nadajniki, te wszystkie lampy, które oni mieli na swoich statkach, do tych łodzi podwodnych. Myśmy to przemycali – znaczy nie „myśmy”, nie ja, tylko ci, którzy byli odpowiedzialni za to – do Anglii.\nCzyli pani pomagała w zdobywaniu i przenoszeniu materiałów…\nTak, tak. Ja nie byłam zaprzysiężona. Nie, absolutnie. Ja tylko brałam udział tak spontanicznie, po prostu, jak każdy z nas młodych na tym terenie. Tam wszyscy byli zaangażowani. Tam nie było, że ktoś nie interesował się, nie działał w jakiś sposób, mimo że nie był zaangażowany oficjalnie.\nWięc tak, Powstanie to ja akurat przyjechałam z wczasów, bo właśnie nasz Philips urządzał dla młodzieży takie wyjazdy do sanatorium. Żeby odciążyć ten teren, to część ludzi młodych wyjeżdżała do sanatoriów jako chorzy. To nie było, że my chorzy byliśmy, nie, tylko po prostu żeby nas mniej było na tym terenie, że jak Niemcy wpadną, żeby nie było tyle młodzieży.\nWięc przed samym Powstaniem, dwa dni przed Powstaniem wróciłam do Warszawy właśnie z tego Buska, bo byłam w Busku. Wybuchło Powstanie, więc mówię do mamusi: „Mamo, idę, bo Powstanie wybuchło, muszę walczyć”. A mama do mnie mówi: „Dziecko, to ty zostawiasz rodziców i idziesz?”. Ja mówię: „Nie, mamo, ojczyzna dla mnie jest najważniejsza”. I ja, proszę pani, poszłam zapisać się jako ochotnik.\nNa ulicy Świętojerskiej była fabryka firanek Szlenkiera i tam były zapisy ochotników. Tam się właśnie tworzyły grupy tych ochotników. Myśmy na razie byli w tej fabryce, pomagali. Tam na przykład na dole tej fabryki to był warsztat, inżynier był, który granatniki robił, i tam ta młodzież pomagała bardzo w tym wyrobie, to była produkcja ręcznych granatów. Tam chyba tydzień tylko byliśmy, bo Niemcy się zorientowali i zaczęli bombardować, trzeba było się wynieść. Wynieśliśmy się wobec tego do takiej hali handlowej, która była obok, i w podziemia, do tej hali w podziemia. Tam był szpital, tam się odbywały odprawy i na podwórku, i w piwnicach. I tak to wyglądało. No więc tak się zaczęło Powstanie. Chyba po tygodniu dopiero zaczęliśmy walczyć normalnie, [czyli] szeregi formowały się i trzeba było już na te pozycje się tam zgłaszać zgodnie z poleceniem wyższych władz. Tak to wyglądało.\nKiedy pani została przydzielona do konkretnego zgrupowania czy oddziału?\nOd razu. Od razu, jak się zapisałam, to mnie przydzielono do tej kompanii. Mój pierwszy dowódca to był pan „Wroński”, drugi „Liberski” [„Koperski”? – red.], trzeci „Szczerba”. Trzech ich było. I myśmy właśnie w tej hali zajmowali tam jakąś salkę i tam żeśmy się spotykali i dowództwo dawało dyspozycje. Ja jako łączniczka to siedziałam razem z moimi dowódcami. Jak potrzeba było, to mnie dali meldunki, musiałam je roznosić i biegać, donosić tam.\nCzy nosiła pani tylko meldunki czy może też granaty bądź broń i amunicję?\nNosiłam i paczki, ale nie wiem, co było w tych paczkach. Mnie to nie interesowało. Dali paczkę, kazali zanieść, brałam i nosiłam, zanosiłam. A co tam było, to naprawdę pani nie powiem.\nJak dużym ryzykiem było to, co pani robiła? Z jakim zagrożeniem się pani spotykała? Proszę odpowiedzieć o jakichś zdarzeniach.\nBo jak na przykład trzeba było [dojść] do Domu Profesorów (taki dom profesorski był nad Wisłą i tam walczyli nasi), to trzeba było po tej górce między krzakami prawie że na brzuchu czołgać się, żeby dojść do tego domu, żeby donieść ten meldunek. Więc było to ryzyko rzeczywiście duże. Poza tym jak wszędzie – jest ryzyko. Też kiedyś zanosiłam jakąś broń i przyniosłam i tak chciałam wyjrzeć, jak... Znaczy tu stał cekaem, a ja tak z boku stanęłam przy murze i chciałam zobaczyć, gdzie są Niemcy. A tu mi tak nad głową kula przeleciała. Miałam szczęście akurat.\nAle tak z takich [wydarzeń]... No, było, ale to dopiero pod koniec Powstania, gdzie już prawie wszystkie posterunki były opuszczone przez Polaków. I dowódca „Liberski” mówi: „Jeszcze trzeba się trzymać, żebyśmy mogli wyjść, żebyśmy mogli wyjść kanałami, bo tak to nie da rady, to nas już Niemcy zaskoczą”. Tośmy właśnie z tym dowódcą i jeszcze jednym kolegą przelatywali [plac] Krasińskiego, ten kolega akurat padł i go zabili, a myśmy mieli znowu szczęście. Ja z tym dowódcą przeleciałam i do dowództwa donieśliśmy meldunek, że prawie wszystkie odcinki są już opuszczone, tylko dwa jeszcze się trzymały. To było bardzo nieprzyjemne, bo człowiek w każdej chwili mógł być zabity, bośmy nie wiedzieli, jaka jest właściwie sytuacja. Nikt tego już nie kontrolował. To było bardzo nieprzyjemne. To było na placu Krasińskich. [Trzeba było] przelecieć od Bielańskiej tu, przez plac Krasińskich do Nowowiniarskiej, tak że było troszkę ciężko. No ale młody człowiek to nie zastanawia się nad tym, że go czeka jakieś niebezpieczeństwo.\nCzy pamięta pani może, jakie były kolejne kwatery, jak pani przenosiła się razem ze swoim oddziałem?\nMyśmy się nie przynosili do końca. Nasza kompania wzięła do niewoli Niemców, czterdziestu Niemców, w Ogrodzie Saskim i byliśmy na tym samym miejscu do końca. I podobno, tak mówili, że dzięki temu, że żeśmy z Niemcami się obchodzili przyzwoicie, to na Starówce nikomu się krzywda nie stała. Chociaż „ukraińcy” wpadli tam i zabijali w szpitalu ludzi bez pardonu, ale samo miasto było o tyle bezpieczne, że ludzie mogli wychodzić z miasta i Niemcy nie zabijali. Po drodze to się widziało zabitych. Ja sama widziałam, jak Niemiec zabijał leżącego człowieka na ziemi.\nProszę jeszcze raz powiedzieć, w którym miejscu była ta kwatera?\nNa ulicy Świętojerskiej, Świętojerskiej, nie dochodząc... jaka to jest ulica… No właśnie, Freta, na Freta, tak. Freta, bo tam blisko był kościół, tam zginęło dużo aelowców w tym kościele i ludzi [cywilnych]. Niemcy rzucili bombę. To tak naprzeciwko tego kościoła ta ulica Świętojerska jest.\nJak zapamiętała pani żołnierzy niemieckich, ewentualnie, tak jak pani mówiła, „ukraińskich”? Czy miała pani jakieś osobiste zetknięcie?\nMiałam. Leżałam w szpitalu, bo byłam ranna, byłam ranna na Świętojerskiej. Myśmy mieli wychodzić do Śródmieścia, była zbiórka i Niemcy zaczęli granatnikami ostrzeliwać nas i tam bardzo dużo osób zginęło. Ja zostałam ciężko ranna w pierś i mnie zanieśli żołnierze do szpitala na ulicę Długą. Tam leżałam tylko pół dnia i noc. Rano wyszłam z tego szpitala, ale nim wyszłam z tego szpitala, to wpadli Niemcy i „ukraińcy”. Z tym że „ukraińcy” wtedy nie zabijali, ale zabijali sami Niemcy. Ja leżałam na korytarzu, a były dwa pokoje zapełnione rannymi. I tam oni, ten jeden szczególnie, bo jeden to stał w drzwiach i nie reagował, a drugi z bronią w ręku strzelał, krzyczał: Bandit i zabijał. A ja byłam na korytarzu i w pewnym momencie podniosłam się, żeby spojrzeć na tego Niemca, który stoi w drzwiach. Był to esesman, ale bardzo przystojny mężczyzna. Ja tak spojrzałam na niego i mówię: „Boże, taki ładny człowiek, a jaka straszna w nim natura”. Widocznie mój wyraz twarzy musiał być straszny, bo on natychmiast odwołał tego, co zabijał, i wyszli z tego piętra. Wyszli, poszli niżej. Słyszałam strzały później, bo w ogóle podpalili cały ten szpital i jak ja wychodziłam ze szpitala, to wychodziłam jedna z tych całych dwóch pokoi i korytarza. Wzięłam ze sobą dwoje dzieci, których rodziców już nie wiem, czy Niemcy zabili, czy nie. W każdym razie te dzieci zabrałam i tylko ja i te dzieci zeszliśmy, a szpital się już palił. Już szpital się palił. Wyszłam na podwórko, tu Niemcy szaleli, zabijali ludzi na okrągło. Ja tak myślę sobie: „Boże, jak tu wyjść?”. Przypomniało mi się, że jest drugie wyjście, wyszłam tym drugim wyjściem. Na barykady wyszłam i tak stoję, nie wiem, w którym kierunku mam pójść, czy w prawo, czy w lewo, W pewnym momencie wyskakuje Niemiec, ale normalny Wehrmacht, młody człowiek, podchodzi do mnie... A ja byłam ubrana, bo nim mieliśmy wyjść z tego szpitala, to byli moi koledzy i mówili: „Celina, »Celi«, zdejmuj wszystko, co masz z munduru, daj nam wszystko, żebyś nie miała nic przy sobie. Przynieśliśmy ci normalne cywilne ubranie i w tym cywilnym ubraniu żebyś była”. No i ja wyszłam. Przynieśli mi jesionkę, ale ja tej jesionki nie mogłam założyć, bo miałam całą rozerwaną tą pierś i [jesionka] tak wisiała mi na jednym ramieniu. On podchodzi do mnie i pyta, czy jestem ranna. „Tak, ranna jestem. Od bomby jestem ranna”. On mi tak wziął tę jesionkę i założył na drugie ramię. Mówię: „Którędy mam wyjść”. Mówię mu po niemiecku. On mówi: „Idź prosto”. A w tym momencie wyskakuje jakiś esesman i krzyczy: „Bandytom pomagasz, bandytom”. On mówi: „Przepraszam, ale ja już nie mogę pani nic pomóc”. I ja te dzieciaki wzięłam i doszliśmy do placu Zamkowego.\nTam spotkałam koleżanki sanitariuszki. Mówię: „Zabierzcie…”. No bo mną też się zaczęły opiekować koleżanki. Ja siły nie miałam iść w ogóle, to one się mną dosłownie musiały opiekować, z tym że ja nie miałam siły, żeby się tymi dziećmi zająć. Mówię: „Zabierzcie te dzieci i opiekujcie się nimi, bo one straciły rodziców”. No i tak wychodziłam z Warszawy. Straszne to było, bo na tyłach kościoła było wyjście, doszliśmy do Trębackiej i tam…\nŚwiętej Anny. I doszliśmy tam do tej Trębackiej. Dochodzimy, zatrzymują nas Niemcy. Zatrzymali nas Niemcy, a puszczali swoich Niemców. I w momencie kiedy oni przechodzili, ich własny granatnik zabili całą tamtą brygadę, która tam szła. Nie wiem, czterech czy pięciu ich szło i wszyscy zostali zabici. To nas to ocaliło, a ich zabili. I tak jak szłam, na Trębackiej „ukrainiec” mi ściągnął z palca sygnet. Niemiec to zobaczył – też miałam szczęście – Niemiec to zobaczył, podszedł do mnie, pyta się: „Co on ci zabrał?”. A ja mówię: „Sygnet”. – „W którą bramę wszedł?” – „W tę”. Poszedł, poleciał za nim, zabrał mu ten sygnet, oddał mi i mówi: „Schowaj ten sygnet”. Dobrze schowałam i trzymałam ten sygnet na gorsze czasy. I tak doszliśmy do Dworca Zachodniego.\nNa Dworcu Zachodnim [niedaleko] pola były takie obrośnięte pomidorami. Moje koleżanki, które się mną opiekowały, zastanawiały się nad tym, czy tu się nie wyrwać z tego dworca, żeby uniknąć wyjazdu do Pruszkowa. Mówię: „Słuchajcie, zostawcie mnie. Nie dam rady, bo widzicie, że ręką nie mogę ruszyć, więc wam tylko zaszkodzę”. Ale one zdecydowały, że nie, nie będą ryzykowały, że ze mną zostają. I zostały. Jesteśmy na Dworcu Zachodnim, siadam na ławce, mówię do koleżanek: „Idźcie, poproście kolejarza polskiego, żebym ja mogła jechać nie w tym tłumie, tylko w przedziale służbowym”. No i jedna z nich poszła i prosi go. On mówi: „To nie ode mnie zależy. To zależy od Niemca, kolejarza. Jak zezwoli, to tak, a jak nie, to ja tutaj nic nie mam do powiedzenia”. Dobrze, ale zaczęły go prosić, żeby on poszedł i żeby poprosił tego kolejarza, żeby on nam pozwolił tam wejść. Poszedł do tego Niemca, Niemiec się zgodził. Wprowadzili nas do tego przedziału służbowego, a ten Niemiec tak chodził, ten kolejarz, po tym peronie. Jak zobaczył, że nas widać, to przyszedł do środka i powiedział, że mamy usiąść na ziemi, żeby nas Niemcy nie widzieli, że tu jesteśmy. No tośmy tak zrobiły, usiadłyśmy na ziemi, dopóki pociąg nie ruszył, siedziałyśmy. Jak pociąg ruszył, to stałyśmy, usiadłyśmy na ławce i przyszedł ten kolejarz. Patrzy na mnie i mówi tak: „No, jesteś ciężko chory człowiek. Gdzie wy macie najbliższą rodzinę”. A ja tak spojrzałam, gdzie my jesteśmy. Patrzę, przyjeżdżamy Włochy. Nie, dojeżdżamy do Włoch, dojeżdżamy do Włoch. Ja mówię: „We Włochach”. A on mówi tak: „No, we Włochach to gorzej, bo nie zdążę zatrzymać jeszcze pociągu, ale do Ursusa dojedziemy, może tam was wypuszczę. Tylko zatrzymam tak pociąg, żebyście natychmiast wyskoczyły i stanęły za budką”. I poszedł. A ja mówię do niego, biorę ten sygnet, wyjmuję i mówię: „Dziękuję bardzo, że nam życie chcesz uratować”. On mówi: „Nie, nie. Ja tego brać nie mogę. Ja mam też dzieci na wojnie, może moim dzieciom ktoś pomoże”.\nDojeżdżamy do tego Ursusa i on zatrzymuje tak pociąg, że my za tą budkę tylko wyskoczyłyśmy i on od razu ruszył. Zaczęli Niemcy strzelać, bo było ciemnawo, nie wiedzieli, co się dzieje. Ale pociąg pojechał, myśmy zostały za tą budką. No i jak pociąg już pojechał, to idziemy w kierunku miasta. Dochodzimy do przejścia, bo tam przejście takie było zagrodzone. Tam Niemcy jadą samochodem, tośmy się wystraszyły trochę, no ale przyjechali, nie interesowali się niczym. I podchodzi do nas pani, starsza pani, nazwisko Maria Sawicka, i mówi: „Czy panie z transportu?”. – „Tak z transportu. Mamy tu koleżankę chorą, ranna i chciałybyśmy się gdzieś zatrzymać”. Ona mówi: „Proszę do mnie, zabieram was”. I zabrała nas do Gołąbek, tam zabrała nas do swojej willi i tam opiekowała się nami bardzo troskliwie. Nawet do tego stopnia, że sprowadziła do mnie chirurga, który przyszedł, obejrzał mnie i powiedział tak… Ale najpierw jeść dostałyśmy, to najważniejsze, z tego byłyśmy bardzo szczęśliwe i dziękowałyśmy jej bardzo za ten dar. Później przyszedł ten chirurg, zbadał mnie i słyszę, jak on mówi do tej pani Sawickiej: „Jak przetrwa do jutra, to proszę przyjść po mnie natychmiast. Ja jutro zrobię operację, bo muszę jeszcze zaangażować panią, żeby mi pomagała”. No, miałam szczęście, że przetrwałam. Przetrwałam, raniutko ta pani Sawicka załatwiła tego chirurga. Chirurg przyszedł z tą panią i robili mi operację na żywo. Jak nie wytrzymywałam bólu, to dawali mi kawy się napić, mocnej kawy i koniec. Ale zrobili operację, dreny mi tutaj założyli, to wszystko ładnie było. Jeszcze przez dwa tygodnie ten lekarz do mnie codziennie przychodził, opatrunki robili. Ta pani się opiekowała nami do końca, do końca.\nJeszcze chcę powiedzieć, że było nas razem cztery koleżanki, ale jedna, której męża zabili na ręku (ja widziałam to zresztą, jak wychodziłam ze szpitala), na jej ręku, bo on miał przestrzelony brzuch, nie wytrzymała nerwowo i wróciła z powrotem, znaczy wyskoczyła i wróciła z powrotem do [miasta]. A miała moje wszystkie dokumenty, dowody i tak dalej. Szukałam jej później po wojnie i nie mogłam się nic dowiedzieć o niej. Prawdopodobnie gdzieś w obozie zginęła, bo żadnego śladu po niej nie znalazłam. Więc tak to wyglądało. U tej pani byłam dwa tygodnie, a może i trzy. Dałam znać do rodziny we Włochach, bo tam miałam kuzynkę, ona była pielęgniarką, więc przekonywałam tę panią Sawicką (ona nie chciała mnie wypuścić naturalnie), mówię: „Mam kuzynkę, pielęgniarka, więc będzie się mną na pewno dobrze opiekowała, nie ma sprawy”. – „Dobrze, pani sprawa. Chce pani, pojedzie pani tam”. Tam mieszkałam u tej kuzynki, ale nerwowo nie wytrzymywałam atmosfery, ponieważ…\nPrzepraszam, czy możemy później wrócić jeszcze do tego wątku, bo jeszcze bym chciała zapytać o pewną rzecz. Kiedy pani była ranna? Czy pani pamięta mnie więcej datę, czy to była połowa sierpnia, czy koniec sierpnia?\nChyba 1 września, chyba tak.\nA jakie były okoliczności tego zranienia?\nMówiłam pani, że tam była zbiórka, mieliśmy wszyscy wyjść do Śródmieścia i wtedy ten granatnik zaczął walić z góry, nie wiadomo skąd. I tam bardzo dużo osób zginęło, chyba połowę nas zginęło, żołnierzy na tej zbiórce. A ja ocalałam, bo tak jakoś... Wiem, że obok stała jakaś taka muszla, nie muszla, takie koło drewniane duże i mnie siłą wiatru czy czegoś rzuciło za to koło. Ja się tak złapałam wtedy za pierś, mówię: „Matko Boża, jestem ranna”. Patrzę, leci krew, mówię: „To już ranna jestem”. To pamiętam.\nCzy była pani umundurowana?\nNormalnie byłam ubrana, normalnie w sukienkę letnią, bo było przecież ciepło, nawet gorąco. [...] Nasza kompania była bardzo dzielna, na Stawkach zdobyła magazyny. Ponieważ nie było wody, nie było co pić, no to wobec tego zorganizowali wypad na Stawki, żeby zdobyć coś do picia po prostu, do jedzenia, do picia. Ja nie brałam wtedy udziału. Kiedyś się wybieraliśmy na te Stawki w nocy i nie doszliśmy, bo Niemcy tam zaczęli strzelać, więc musieliśmy się wycofać. Ale w tym momencie kiedy mówię o tym, o tych Stawkach pierwszych, to nasza kompania zdobyła te Stawki, te magazyny, Niemców wzięli do niewoli. I co było – przede wszystkim mundury. Mundury niemieckie, kurtki, czapki, hełmy, to wszystko niemieckie. No to tego mnóstwo zdobyli, przynieśli na kwaterę i wszystkim rozdali. Tak że żeśmy mieli kurtki niemieckie, mężczyźni hełmy, a my spódniczki i kurtki. Przez całe Powstanie chodziliśmy w niemieckich [ubraniach]. Naturalnie były opaski biało-czerwone. Tak to wyglądało. Aha, jak zdobyli te magazyny na Stawkach, to naturalnie też zdobyli troszkę [jedzenia]. No więc w tych magazynach było trochę sucharów, wina dużo, ale ponieważ nie było picia, to brali wino – coś trzeba pić i piliśmy wino. To najgorsze, bo żeśmy dostali czerwonki po tym winie. Czy ono było otrute, czy to my na taki żołądek pusty wino piliśmy i dlatego była ta czerwonka, nie wiem. A było to o tyle nieprzyjemne, bo przecież obok byli Niemcy, a ta biegunka była, to trzeba było wyskakiwać natychmiast z gołą pupą i to było bardzo nieprzyjemne i bardzo niebezpieczne. Ale mieliśmy właśnie te mundury, sucharów trochę, trochę wina i tak to wyglądało.\nA jak wyglądały możliwości umycia się, umycia włosów, takiej toalety osobistej?\nZ tym to było tragicznie, z tym to tragicznie, bo nie było możliwości. Ja miałam takie wszy straszne, że jak się znalazłam u tej kuzynki, to do niej powiedziałam: „Dziunia, pierwsza rzecz to zlikwiduj mi te wszy, które tak mi lecą jak proso”. Jak tak usiadłam na stole i poruszyłam włosami, to mi wszy leciały tak jak proso. No ona naturalnie przyniosła sabadille, myła mi codziennie, czesała mnie i pozbyłam się tego draństwa, za przeproszeniem. Tak że myć się nikt się nie mył.\nCzy w czasie Powstania miała pani kontakt z rodziną?\nMiałam, miałam dlatego, że siostra moja mieszkała, rodzice moi stracili mieszkanie, bo bomba zbombardowała ten dom i przyszli do siostry. Więc na tej Świętojerskiej siostra mieszkała, więc ja tam chodziłam, zmieniałam, co mogłam, ale też tam wody nie było. Nie pamiętam, żebym się mogła kąpać. Wycierał się tylko człowiek ręcznikami, tak żeby to jakoś było.\nJeśli był jakiś czas wolny poza służbą, poza noszeniem meldunków, to co wówczas pani robiła?\nWie pani, że nie było takiego momentu. Nie było takiego momentu, bo myśmy byli ciągle zajęci. Z miejsca na miejsce trzeba było chodzić, donosić, tak że nie pamiętam, żebym miała do rodziców… O, przed końcem Powstania to buty mi się zniszczyły. Poprosiłam kolegę i kolega ze mną [poszedł], piwnicami do rodziców poszliśmy po buty. Po buty, to tylko raz, to tylko tak luźniejszy był czas. A tak to nie pamiętam, żebyśmy mieli czas na jakieś tam rozrywki czy rozmowy, absolutnie.\nCzy spotkała się pani, że były organizowane koncerty, czy że Powstańcy śpiewali piosenki?\nŚpiewaliśmy, proszę panią, śpiewaliśmy. Tak, był moment, kiedy Mikołajczyk jechał do Moskwy, to był ten moment, kiedyśmy odpoczywali i liczyliśmy na to, że Rosjanie nam pomogą. Wtedy był taki moment, kiedy ci ludzie wszyscy byli tacy ufni w to, że to będzie sprawa załatwiona i że będziemy mieli tą wolną ojczyznę. A to niestety inaczej się stało. Ale tak to nie było takiego… Śpiewaliśmy naturalnie, śpiewaliśmy, gazety dostawaliśmy. Jak był taki moment, że była chwila czasu, no to i gazetki czytało się, i śpiewało się. Ale to też kiedyś poleciałam z meldunkiem właśnie do tego domu profesorskiego i tam, na pierwszym piętrze bodajże to było, w jakimś takim tam mieszkaniu było pianino. Któryś z kolegów usiadł i chciał zagrać na pianinie, a dowódca krzyknął: „Do cholery, czy niemiłe wam jest życie! To wam się chce grać na pianinie!”, i naturalnie przerwał. Więc to takie właśnie były momenty. Każdy chciał jakoś się oderwać od tej codzienności. Rzeczywistość była, jaka była, prawda.\nCzy pamięta pani jakieś tytuły gazetek?\nNie, nie pamiętam. Pamiętam tylko właśnie ten moment, kiedy przyszli i powiedzieli, że Mikołajczyk wrócił z niczym i taka była straszna... Przykre to było bardzo.\nJak wyglądała sprawa zaopatrzenia?\nNie było wcale.\nNie było jedzenia?\nNie było, nie było. Proszę pani, tam gdzie myśmy byli, była też jakaś kompania AL i oni mieli zaopatrzenie. Oni mieli zaopatrzenie w tej samej hali, co my, pod ziemią, tylko oddzieleni byli od nas. I oni mieli, ale żeby wyjść stamtąd, to trzeba było przejść przez ich teren. I jak pamiętam, kiedyś właśnie była taka sytuacja, bombardowanie wielkie, więc się wycofywaliśmy z naszego terenu na ich teren. Ja lecę pierwsza i patrzę, a na stole pełno naleśników. Jak zobaczyłam... A [u nas] w ogóle jedzenia nie było, tylko te suchary się jadło. To ja tak lecąc, złapałam w garść dwa czy trzy, a za mną leciał drugi kolega i też złapał. I żeśmy mieli trzy czy cztery i potem żeśmy się dzielili tymi naleśnikami. Ale oni mieli zaopatrzenie. Ja nie wiem, skąd oni mieli, ale właśnie mówię, że żeśmy przelatywali, widziałam, że u nich jest, a u nas nie było. A u nas nie było jedzenia. Każdy w jakiś tam sposób [sobie radził], leciał do znajomych czy gdzieś, żeby coś tam zjeść czy przynieść sobie.\nA kuchnia polowa?\nNie, nie było tego. Ja nie pamiętam, żeby coś rozdawali. To właśnie jak tylko zdobyli te Stawki, te suchary, to rozdawali te suchary, ale tak to nie było. Wody nie było, jedzenia nie było.\nCzy były odprawiane msze?\nA była, a była, były, były odprawiane msze. Był ksiądz, taki kapelan, młody człowiek i od czasu do czasu urządzał nam mszę. To było na pewno.\nCzy one były na podwórkach, czy były gdzieś w piwnicy?\nNie, na podwórkach, na podwórkach, w miejscach takich bezpieczniejszych, gdzie więcej osób mogło brać udział w tym nabożeństwie.\nCzy była pani świadkiem jakiegoś ślubu powstańczego?\nŚlubu nie. Pogrzebów to tak, ale ślubu to nie.\nNo właśnie, a gdzie chowano poległych? Czy była pani świadkiem pogrzebu?\nByłam. Mój kolega, dowódca III plutonu z mojej kompanii…\nProszę podać nazwisko, jeśli pani pamięta?\nDołęgowski Józef, pseudonim „Leśniewski”. I on zginął właśnie na Starówce i chowali go na podwórku, tam przy tej fabryce, bo tam duży był ten obszar fabryczny i tam chowali wszystkich zabitych. No i jego chowali. Naturalnie potem była też koleżanka, która została ciężko ranna i nie uratowali jej. Bo żeśmy mieli też szpital na swoim terenie.\nNo, właśnie na Świętojerskiej, w tej hali, tam w podziemiach to był szpital, mieliśmy szpital. No ale umarła. Też na jej pogrzebie byłam, też na tym placu leżała.\nJaka była atmosfera w pani oddziale?\nWspaniała. Odważni ludzie byli, poświęceni bardzo. I powiadam, jak słucham teraz, że mówią ludzie, że Powstanie było niepotrzebne, to mnie szlag trafia od razu. Myślę sobie, że to mogą mówić ludzie, którzy nie przeżyli [Powstania], nie żyli w Warszawie, nie przeżywali tych łapanek, tej pogardy Niemców dla Polaków. To ci mogą mówić, że Powstanie było niepotrzebne. A ci wszyscy, którzy żyli w Warszawie, to myślę, że nikt z Powstańców nie powie, że Powstanie było niepotrzebne. Nie wyobrażam sobie, bo taka była atmosfera wśród samych Powstańców, jak i cywilów, że wszyscy ludzie pomagali jeden drugiemu. Barykady budowali i nikt nie przeklinał, nie złościł się, że stracił dom, że stracił rodzinę. Nie słyszałam tego.\nCzy pamięta pani koleżanki z Powstania, z którymi była pani wspólnie na jednej kwaterze?\nPamiętam, pamiętam. Nawet spotkania były później, już w wolnej Polsce tośmy urządzali takie spotkania. Tylko już nazwiska też wyleciały z głowy. Jedno tylko pamiętam, bo bardzo blisko z nią byłam, nazywała się Peżod Wanda. Ale spotykaliśmy się, nawet mam zdjęcia z takich spotkań.\nJak przyjmowała ludność cywilna walkę Powstańców?\nDodatnio, nie było ludzi, którzy oponowali, absolutnie. Absolutnie wszyscy ludzie gotowi byli... Była wielka euforia, jak wydawało nam się, że jesteśmy w wolnej Polsce. Przez te kilka dni, dopóki Niemcy nie zaczęli zrzucać na nas bomb, to wydawało nam się, że mamy już wolną ojczyznę i ludzie byli naprawdę życzliwi. Ludzie jeden drugiemu pomagał, nie złorzeczył, nie, no nie.\nCzy ma pani jakieś miłe wspomnienia z tamtego okresu, mimo tragizmu tych wydarzeń? Czy jest coś takiego, co wspomina pani dobrze i ciepło?\nNie mogę powiedzieć, że mile wspominam, bo to dla mnie była wielka tragedia. Jak patrzyłam, jak giną młodzi ludzie, wartościowi ludzie i mali ludzie, bo dwunastoletni chłopcy brali też w tym udział. To były dzieci, właśnie to były dzieci. A jak się patrzyło na to wszystko, że ludzie tracą rodziny, że tracą swój cały dobytek, to nie było to przyjemne, ale było poczucie, że my to robimy dla naszej ojczyzny. I my musimy to robić, i musimy poświęcać się, musimy pod każdym względem. A jeszcze to co mnie utwierdzało, że Powstanie musi być, że powinno być i było, to chce pani powiedzieć, że mój ojciec opowiadał kiedyś, przyszedł do domu strasznie zbulwersowany i przy obiedzie opowiada mamie taką sprawę: „Słuchaj, dzisiaj rozmawiałem ze swoim szefem, który zawołał mnie do siebie – Niemiec – i pyta mnie się, czy ja mam rodzinę na wsi”. Ojciec mówi: „Nie, nie mam”. – „No to niedobrze”. Ojciec mówi: „Dlaczego?”. – „Proszę pana, nas już ewakuują, a ja bym panu radził, żeby pan wszystko robił, żeby pan się wyniósł z Warszawy, bo w Warszawie nie zostanie kamień na kamieniu. Jeżeli pan tylko ma możność wyniesienia się gdzieś z Warszawy, to niech pan się wynosi. Warszawa nie będzie istniała”. Tak do ojca powiedział. I ojciec strasznie to przeżył i mówi do mamy, pyta się, czy my mamy gdzie wyjechać. A mama mówi: „Gdzie wyjedziesz? Nie ma gdzie, musimy zostać tutaj i koniec”. I tak to wyglądało. I to utwierdziło mnie jako dziecko (dziecko jak dziecko, miałam wtedy lat siedemnaście, osiemnaście), że to Powstanie musi wybuchnąć, bo jak mają nas zniszczyć wszystkich i całe nasze miasto, to musimy się obronić przed nimi. I to utwierdziło mnie w przekonaniu, że Powstanie musi wybuchnąć. A przecież się mówiło o tym, że Powstanie kiedyś będzie. Mówiło się w tych kręgach patriotycznych. Tak to wyglądało.\nJakie są pani najgorsze wspomnienia z Powstania, najbardziej tragiczne?\nTo była ta śmierć mojego kolegi, który zginął, ten „Leśniewski”, pseudonim „Leśniewski”. To był bardzo dzielny chłopak, kończył prawo, więc... No, szkoda mi go było bardzo, a dzielny był bardzo. Jedynak był, szkoda, To było przeżycie dla mnie bardzo duże. No i jeszcze najgorsze przeżycie miałam, jak wychodziło się z Warszawy. Jak ci Niemcy bezcześcili ludzi, którzy padali, im było siły czy byli ranni, to oni tak butami po tych ludziach chodzili, wchodzili na nich i tak tymi butami ugniatali. To było przerażające. To było przerażające, zrobiło na mnie najbardziej straszne wrażenie.\nCzy zetknęła się pani z rozgłośnią, z audycjami radiowymi w czasie Powstania?\nMówili nam, że takie istnieją i takie działają.\nAle czy sama pani może miała okazję usłyszeć?\nTo u Philipsa żeśmy słuchali.\nNie, nie, ale w Powstaniu?\nNie, w Powstaniu nie. Ja sama nie brałam udziału, nie.\nA jak rodzice przetrwali na Starówce?\nRodzice wyszli z Powstania, do Pruszkowa ich wywieźli. Wywieźli do Pruszkowa, a później z Pruszkowa gdzieś ich tam wysadzili w jakiejś wsi. Po prostu cały transport wyrzucili: „Róbcie sobie, co chcecie”. Rodzice zostali na wsi przez jakiś tam czas, nie wiem, miesiąc czy dwa, u chłopa i wrócili do Żyrardowa. Tam mój dziadek przyjął całą naszą rodzinę, bo był człowiek, który bardzo dużo dla miasta Żyrardowa zrobił, bo był najbogatszym obywatelem Żyrardowa.\nFranciszek Malinowski. I tam nam dał mieszkanie dziadek, po Niemcach zresztą, bo Niemcy mieszkali w jego domu, jednym z domów. I tam zamieszkaliśmy w Żyrardowie.\nCzy pani pamięta datę, jak pani wyszła z Warszawy?\nTo mówię, pierwszy, pierwszy, bo tego samego…\nBo 1 września była pani ranna…\nNo tak, a drugiego prawdopodobnie już wychodziłam, bo to tylko, ja tylko byłam pół dnia i noc, a później na następny dzień już mnie nie było, już wyszłam ze szpitala.\nCzyli to był 2 września?\nTak, tak. [...] Około 2 września, tak.\nDobrze. Ten fragment pani życia pani już była pani łaskawa omówić. Stanęło na tym, że dostała się pani do kuzynki i ta kuzynka się panią zaopiekowała, wykurowała…\nTak, tak, a później przyjechał kuzyn i zabrał mnie do Żyrardowa.\nI rodzina się spotkała.\nI tam u dziadków mieszkałam. Dziadek znowu zajął się mną, lekarzy sprowadzał, tak że tam opiekowali się mną.\nCzy te odniesione rany miały wpływ później na pani kondycję fizyczną?\nTak, nie karmiłam dzieci, nie mogłam karmić.\nZapytam jeszcze o taką rzecz. Czy pani bała się w Powstaniu? Czy pani bała się, nosząc meldunki?\nNie, nie, wcale, wcale nie. To chyba wynikało z tego, że człowiek chciał jakoś pokazać się, że nie jest tchórzem, że coś może zrobić, że coś może pomóc. Bo na przykład moja koleżanka – miałam drugą koleżankę, która ze mną współpracowała, ale właściwie ważniejsze meldunki to wszystkie ja załatwiałam, a ona się czuła pokrzywdzona. I któregoś dnia dowódca do mnie mówi: „Słuchaj, tutaj masz do załatwienia sprawę”. A ja do niego mówię: „Panie poruczniku, niech pan da to Baśce, żeby Baśka to załatwiła, bo ona ma do mnie pretensje, że ja tylko wszystko załatwiam, a ona tutaj siedzi. Czy mogę jej to dać?”. Dowódca mówi: „No tak – machnął ręką – daj”. Dałam jej i proszę sobie wyobrazić, jaki to jest los, co kogo ma czekać. W tym dniu właśnie, kiedy ona ode mnie wzięła ten meldunek i miała pójść, na Podwalu był ten czołg niemiecki, wybuchł i ona straciła oczy. Nie doniosła, nie, już nie załatwiła tego meldunku, a oczy straciła. I ja tak sobie pomyślałam, gdyby nie to, to może i ja bym straciła, bo też poleciałabym patrzyć, co się dzieje. A ona jak usłyszała, że ci zdobyli ten czołg, no to biegła też z tymi ludźmi i tam straciła wzrok. No to tak wszystko zależy od tego, co komu jest pisane.\nCzy pani pamięta może nazwisko tej koleżanki?\nPamiętam tylko jej pseudonim: „Basia”. Nazwiska nie pamiętam.\nA jaki pani miała pseudonim?\nCzy sama pani przybrała taki pseudonim?\nNie, dali mi tam. Powiedzieli, tak mam być i tak zostało.\nW tej chwili, kiedy pani przyszła jako ochotniczka, zgłosiła się do udziału w Powstaniu?\nCzyli nie bała się pani, nosząc meldunki, nie odczuwała pani strachu, zagrożenia…\nNosząc meldunki jako łączniczka.\nNie, nie. Wcale nie czułam się przerażona, nigdy. Nie, jakoś nie pamiętam, żebym miała takie uczucia.\nCzy poza tym spotkaniem w szpitalu, jeśli tak można powiedzieć, spotkaniem z tym Niemcem, z „ukraińcami” miała pani jakieś…\nWtedy zastanawiałam się, czy to jest już mój koniec, ale nie miałam takiego przerażenia, tylko mówię: „No, to chyba już koniec mój jest” – tak sobie mówiłam, ale żebym tak się bała. Mnie to tylko przerażało, jak on krzyczał: „Bandyci” i zabijał tych ludzi – to mnie przerażało, że mnie... Aha, on nawet kilka razy przechodził koło mnie, ten bandzior przechodził koło mnie, patrzył, patrzył, odchodził. Ze dwa razy przeszedł, ale właśnie ten drugi oficer, który stał w drzwiach, odwołał go w tym momencie, jak on tak drugi raz podszedł do mnie i spojrzał na mnie. Ale powiadam, to jest przeznaczenie człowieka, jak człowiek ma zginąć, to zginie, jak nie, to nie.\nCzy miały miejsce jeszcze jakieś inne kontakty z Niemcami lub „ukraińcami”, poza tymi, o których pani mówiła?\nNie, nie, już nie miałam. A miałam, owszem, miałam. Jak w Żyrardowie byłam, już jak mogłam normalnie się poruszać, jak mi przynieśli kenkartę, znaczy kenkartę zrobioną dla mnie, to do szpitala chodziłam na opatrunki już osobiście. Do mnie nie przychodzili, tylko ja chodziłam. I łapanka była. Łapanka była, a ja w tym momencie wychodzę ze szpitala i wchodzę na ulicę, a tam Niemiec stoi i pyta mnie się, czy ja mam kenkartę. Ja mówię, że mam, pokazuję mu. On tak spojrzał i puścił mnie. Więc wie pani, czasami w życiu są takie ciekawe okoliczności, albo dobre, albo złe.\nCzy fakt, że brała pani udział w Powstaniu, jakoś zaważył na pani dalszych losach powojennych?\nA owszem, a owszem, proszę pani, bo ja przez jakiś czas mieszkałam w Jeleniej Górze po Powstaniu. Tam pracowałam w Hartwigu. Później przeniosłam się do Warszawy, [właściwie] nie do Warszawy, do Żyrardowa, bo rodzice mieszkali w Żyrardowie, i zaczęłam pracować w Ministerstwie Żeglugi. Jak wypełniałam ankietę, napisałam, że byłam w AK. I po trzech miesiącach mnie natychmiast zwolnili, ale miałam dyrektora, który był zresztą partyjny, partyjny, przedwojenny komunista i wezwał mnie i powiedział tak: „Pamiętaj, żebyś się w swoim życiu już nie przyznawała do tego, bo cię zniszczą jako młodego człowieka i nigdzie pracy nie dostaniesz”. To mnie powiedział i ja już potem nigdy się z nim nie widziałam. Proszę pani, ja od tego momentu nigdzie w ankietach nie wypisywałam, że byłam w AK, nie, nie. Ale żeby dostać pracę, to jak pracowałam właśnie w Jeleniej Górze, dyrektor mój przeniósł się do Hartwiga, przeniósł się tutaj do Warszawy... Ja go na ulicy spotkałam. Jak on mnie spotkał: „Co robisz, tego, pracujesz?”. – „ Nie, nie pracuję, bo mnie zwolnili z pracy – mówię – bo się przyznałam, że byłam…”. To on mówi tak: „Tak, dobrze. To ja ci załatwię w Hartwigu, będziesz w Warszawie pracować. Z tym że nic masz nie mówić, ja to osobiście wszystko załatwię z personalnym”. I załatwił mi. I tak się zaczęło moje dalsze życie, że ja już potem pracowałam, nigdzie się nie przyznawałam i jakoś w tych instytucjach, w których pracowałam, się utrzymywałam.\nW którym roku? Ministerstwo w czterdziestym dziewiątym.\nJeszcze może dopytam o taką rzecz. Wtedy kiedy pani zgłosiła się jako ochotniczka do Powstania, czy wtedy była jakaś przysięga, zaprzysiężenie formalne, czy po prostu…\nWie pani, że nie, nie było formalnego, ja tego nie pamiętam. Wiem tylko, że mnie się pytali, ile mam lat, jakie mam wykształcenie i gdzie mieszkam. To wszystko zapisali i koniec. Bo to wtedy był straszny ruch, tyle ludzi było, tak że oni prawdopodobnie nie mieli czasu na takie sprawy i przydzielili mnie tu i tu i ja tam już byłam.\nJak pani się uporała z przeżyciami z czasów okupacji, z czasów Powstania?\nWie pani, przez dłuższy czas jak byłam ciężko chora po Powstaniu, to nawet nie pamiętałam swojego nazwiska. Przez długi okres, chyba z pół roku nie mogłam [sobie przypomnieć], ciągle pytałam się: „A jak ja mam na nazwisko? Jakie jest moje nazwisko?”. Takie przeżycia musiały być, że to wpłynęło na mój stan zdrowia, tak że tego… A później pomalutku, pomalutku, pomalutku człowiek dochodził do siebie.\nAle czy starała się pani zapomnieć te wspomnienia, czy też one są ciągle żywe?\nWięc to było na żywo. Chodziłam do matki tego „Leśniewskiego”, tośmy tam spotykali się ze znajomymi różnymi, z jego kolegami i się opowiadało, jak kto przeżywał to Powstanie. Ludziom zaufanym to się opowiadało o Powstaniu, jak przeżywał, gdzie był, ale do kogo się nie miało zaufania, to w ogóle się nic nie mówiło i koniec.\nCzy zostały pani może jakieś pamiątki z tego okresu?\nNie mam pamiątek. Mam tylko karteczki, skierowanie do szpitala w Warszawie dane przez lekarza i drugie do szpitala w Pruszkowie. Mam tylko to, więcej nie mam. Ja bym miała, ale te wszystkie moje dokumenty, świadectwa szkół i inne, legitymację, co nam dawali w Powstanie, no to [miała przy sobie] ta koleżanka, która cofnęła się do pociągu, i ja już nigdy tego nie odzyskałam.\nA mieszkanie, czyli ten dom rodzinny, też wszystko, co tam było…\nNie, to bomba uderzyła w dom i wszystko się zniszczyło, nic nie zostało. Rodzice się przenieśli do mojej siostry, która mieszkała akurat na Świętojerskiej, bo myśmy mieszkali na Przyrynku, naprzeciwko kościoła Świętej Marii, Przyrynku. Blisko nawet była ta [instytucja]... Jak się nazywa ta, co papiery wartościowe...\nPWPW. Polska Wytwórnia Papierów Wartościowych.\nPolska Wytwórnia Papierów Wartościowych, tak. Tam w pobliżu była ta wytwórnia. Tam bombardowali właśnie tę wytwórnię przeważnie Niemcy, a przy okazji i te publiczne domy.\nCzy pamięta pani zakończenie wojny, to znaczy ten dzień, kiedy już okazało się, że wojna się skończyła?\nWłaśnie nie, tego nie pamiętam. Tego nie pamiętam. Nawet nie wiem, gdzie wtedy byłam. To był który, czterdziesty szósty rok?\nNo tak, to ja byłam w Jeleniej Górze. To ja na pewno nie przeżywałam tego, bo człowiek był przekonany, że to są komuniści, to wie pani, to prawdopodobnie dlatego nie pamiętam tego momentu.\nCzy jest jeszcze coś, o czym by pani chciała powiedzieć, a o co nie zapytałam?\nO, już dosyć, już chyba wszystko powiedziałam, już się zmęczyłam.\nWarszawa, 11 sierpnia 2014 roku\nCecylia Halicka Pseudonim: „Seli” Stopień: łączniczka Formacja: Zgrupowanie „Róg”, 104 Kompania Związku Syndykalistów Polskich Dzielnica: Stare Miasto Zobacz biogram


Ameri cane. Jazzująca opowieść o mężczyźnie trafia na deski Teatru Słowackiego w Krakowie | Dziennik Polski\nJulia Kalęba 20 października 2020, 19:30\nSpektakl zrealizowany na podstawie tekstów Buscaglione i Bukowskiego ma być też punktem wyjścia do refleksji na temat współczesnego tabu. Andrzej Banas\nCo łączy film z 1962 roku, amerykańskiego muzyka Mike'a Pattona i najnowszą premierę Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie? Pierwszy dokumentalny thriller rejestrujący uznawane powszechnie za dziwaczne lub odstępujące od normy ludzkie obyczaje - w tym zachowania prymitywnych plemion, sceny mogące budzić niesmak lub oburzenie - ukazał się pod tytułem "Mondo cane" (wł. Pieski świat). Do takiej samej nazwy 10 lat temu sięgnął Patton. Muzyk pod tym tytułem wydał płytę z własnymi interpretacjami tradycyjnej włoskiej muzyki popularnej z lat 50. i 60, na której znalazły się również utwory Freda Buscaglione. Zawarte w nich słowa - cukierkowe, naiwnie romantyczne - Mirek Kaczmarek zestawił z prozą Charlesa Bukowskiego. Tak właśnie powstało "Ameri cane".\n- To życiowa podróż mężczyzny-gwiazdora, który starzeje się i przeżywa związane z tym stany - mówi autor scenariusza i reżyser spektaklu. Główny bohater w średnim wieku, z długimi kręconymi włosami, w białym garniturze jest jednak nie tyle zestawieniem konkretnych postaci, co raczej reprezentatywnym uogólnieniem. - To funkcjonujący w społeczeństwie archetyp męskości, który zostaje zdewaluowany pod koniec życia, kiedy traci swoją atrakcyjność fizyczną, traci temperament seksualny, kiedy w ogóle traci temperament - dodaje Kaczmarek.\nAle spektakl zrealizowany na podstawie tekstów Buscaglione i Bukowskiego może być również punktem wyjścia do refleksji na temat współczesnego tabu. Tego, o czym wstydzimy się mówić, co uznajemy za oburzające albo niestosowne.\n- Dla mnie jest to spektakl o seksualności - zaznacza Mirek Kaczmarek. - O tym, gdzie my jesteśmy teraz. Na ile to wszystko, co działo się w latach 60 i 70, było bardziej progresywne niż to, co mamy obecnie. O ile to było bardziej niż dzisiaj hedonistyczne, radosne - mówi. - Jesteśmy otoczeni polityką i rozrastającymi się konwenansami społecznymi, normami, które sami sobie narzucamy. Warto zadać sobie pytanie, jak bardzo nas to ogranicza. Jak bardzo daliśmy się zmanipulować i wtłoczyć w społeczne kajdany, skoro niejednokrotnie razi nas dziś poezja Bukowskiego. Tylko dlatego, że bywa wulgarna, dosadna i dotyczy seksualności - dodaje reżyser.\nW postać głównego bohatera wcieli się Grzegorz Łukowski, któremu akompaniować będzie czteroosobowy zespół muzyczny. Na scenie zagrają Krzysztof Augustyn, Halina Jarczyk, Mateusz Krystian i Bartłomiej Szczepański. Jak podkreśla twórca spektaklu, choć ścieżka dźwiękowa będzie obecna w trakcie całego przedstawienia, jazzowy początek ustąpi stopniowo muzyce elektronicznej, a następnie oba gatunki będą się wzajemnie uzupełniać, łącząc elektronikę z klasyką, kolejne etapy życia bohatera i różne tematy.\nPremiera sztuki na dużej scenie Teatru Słowackiego odbędzie się 25 października 2020 roku. Kolejny pokaz: 27 października. Spektakl jest rekomendowany dla widzów dorosłych.\nMateriał oryginalny: Ameri cane. Jazzująca opowieść o mężczyźnie trafia na deski Teatru Słowackiego w Krakowie - Gazeta Krakowska\nKraków. Wyremontowano przedszkola i szkoły\nKraków. "Żywe pomniki" nie pojawią się już na Kanoniczej\nOd trzydziestu lat 8 grudnia, w rocznicę śmierci Tadeusza Kantora, artyści Teatru Cricot2 przedstawiali na ulicy Kanoniczej happening „Żywe pomniki”. W ubiegłym...\nKraków. Kontrowersje wokół wystawy w MOS. Dwie prace usunięto, autorzy w proteście wycofali resztę. To koniec ekspozycji\nZ trwającej w Małopolskim Ogrodzie Sztuki w Krakowie wystawy studentów i absolwentów Łódzkiej Szkoły Filmowej usunięto fotografię oraz animację wideo. W akcie...\nwystawa szkoła filmowa studenci mos\nMiało być wesele, a jest… wstyd. Premiera na Scenie Pod Ratuszem [ZDJĘCIA]\n„Wstyd” Marka Modzelewskiego to rozpisana na cztery postaci – dwóch teściów i dwie teściowe – opowieść o tym, co mają począć rodzice, gdy ich planujący ożenek...\n„Me too - i co dalej?” Zamiast dyskusji na festiwalu cykl comiesięcznych debat\nA jednak nie będzie dyskusji o przemocy w teatrze podczas Boskiej Komedii. Po tym, jak wycofali się uczestnicy planowanego na piątek panelu „Me too - co dalej?”...\nKrakowski duet Sarapata wydał swoją debiutancką płytę. "EP1" to nowoczesna elektronika na światowym poziomie\nDopiero co debiutowali na wiosnę pierwszym nagraniem i teledyskiem "3 a. m." - a już mamy całą płytę z ich muzyką. "EP1" lokuje się w formule klubowej...


Dziennikarz oskarżony o pochwalanie pedofilii znalazł nowego wydawcę dla autobiografii - WP Książki\nDziennikarz oskarżony o pochwalanie pedofilii znalazł nowego wydawcę dla autobiografii\nKontrowersyjna autobiografia Milo Yiannopoulosa mimo niedawnych trudności ma szansę ujrzeć światło dzienne. Miesiąc temu potężne wydawnictwo Simon & Schuster zerwało umowę na książkę podpisaną z jedną z najbardziej medialnych twarzy amerykańskiej alt-prawicy. Przyczyną było rzekome usprawiedliwianie pedofilii przez Yiannopoulosa. Tymczasem publikacją zainteresowało się Regnery Publishing, które specjalizuje się w wydawaniu konserwatywnych autorów z prawej strony sceny politycznej.\nKontrowersyjna autobiografia Milo Yiannopoulosa, mimo niedawnych trudności, ma szansę ujrzeć światło dzienne. Miesiąc temu potężne wydawnictwo Simon & Schuster zerwało umowę na książkę podpisaną z jedną z najbardziej medialnych twarzy amerykańskiej alt-prawicy. Przyczyną było rzekome usprawiedliwianie pedofilii przez Yiannopoulosa. Tymczasem publikacją zainteresowało się Regnery Publishing, które specjalizuje się w wydawaniu autorów z prawej strony sceny politycznej.\nRegnery Publishing ma w swojej ofercie książki takich autorów jak Dinesh D’Souza (indyjski publicysta i filmowiec, autor krytycznych dokumentów na temat Baracka Obamy i Hillary Clinton) czy Laura Ingraham (prowadząca jedną z najpopularniejszych audycji radiowych w USA „The Laura Ingraham Show”, autorka książki „Power to the People”). Według nieoficjalnych informacji wydawnictwo prowadzi właśnie rozmowy z Yiannopoulosem, którego autobiografia „Niebezpieczny” miała się ukazać nakładem Simon & Schuster w lipcu tego roku.\nPrzypomnijmy, że w ostatnich miesiącach o Yiannopoulosie było głośno za sprawą nienapisanej jeszcze autobiografii, która miała się ukazać nakładem konserwatywnego wydawnictwa Threshold Editions, należącego do giganta amerykańskiego rynku wydawniczego - Simon & Schuster (2 tysiące tytułów rocznie, 35 imprintów). Książka, której premiera zapowiadana była na lipiec 2017 roku, miała nosić tytuł „Niebezpieczny”, a jej autor miał otrzymać zaliczkę w wysokości 250 tys. dolarów. Wydawnictwo zerwało jednak umowę z Yiannopoulosem po tym, jak w internecie pojawiło się nagranie z jednego z jego wystąpień, na którym zdaje się usprawiedliwiać pedofilię.\nNa usuniętym już filmie (co ważne: nie pokazującym całego wystąpienia, ale tylko wybrane sceny) Yiannopoulos sugeruje, że związki pomiędzy młodymi gejami, a „pomagającymi im odkryć swoją tożsamość” starszymi mężczyznami nie są szkodliwe, ale wręcz… edukacyjne. Na uwagę prowadzącego, iż brzmi to jak „katolickie molestowanie”, Yiannopoulos odpowiada, iż „gdyby nie ojciec Michael, nie byłbym taki dobry w seksie oralnym”.\nDziennikarz nie zaprzecza prawdziwości nagrania, twierdzi jednak, iż użył po prostu złych słów, a jego wypowiedź została wyrwana z kontekstu. Przyznał, że gdyby miał raz jeszcze poruszyć ten temat, jego wypowiedź brzmiałaby zupełnie inaczej. „Zazwyczaj gdy mówię coś oburzająco obraźliwego, żałuje tylko tego, że nie wkurzyłem większej liczby ludzi. Ale w tym wypadku, gdybym mógł wziąć udział w tym spotkaniu jeszcze raz, użyłbym zupełnie innych słów, bo te, które wypowiedziałem prowadziły do konfuzji” – napisał Yiannopoulos.\nTe tłumaczenia nie przekonały decydentów w Simon & Schuster, zwłaszcza, że wydawnictwo już wcześniej było atakowane za umowę z Yiannopoulosem. Roxanne Gay, pisarka i feministyczna komentatorka, wycofała się nawet z umowy na nową książkę zawartej z wydawnictwem. Co ciekawe, informacja o zerwaniu współpracy, wcale jej nie uspokoiła: „Zerwanie kontraktu z Milo, podobnie jak podpisanie go, było dla Simon & Schuster jedynie decyzją biznesową. Wydawnictwo nigdy nie powinno podejmować rozmów z kimś takim. Widząc, co są w stanie tolerować, nie mam zamiaru tego wspierać”.\nTo jednak nie wszystkie kłopoty, jakie spadły na Yiannopoulosa. Jak donoszą media, prawicowa Amerykańska Unia Konserwatywna potępiła jego słowa i cofnęła zaproszenie na wykład. Dziennikarz uległ również naciskom i zrezygnował z pracy w redakcji Breitbait.\nKim jest Milo Yiannopoulos? Urodzony w 1984 roku brytyjski dziennikarz, to jeden z najbardziej znanych przedstawicieli alternatywnej prawicy (alt-right) – skrajnie konserwatywnego odłamu amerykańskiej prawicy, która w ubiegłym roku ochoczo wsparła kandydaturę Donalda Trumpa i znacząco przyczyniła się do jego zwycięstwa.\nZatrudniony do niedawna w skrajnie prawicowym, internetowym tabloidzie Breitbait Yiannopoulos współpracował swego czasu ze Stevem Bannonem – wtedy redaktorem naczelnym Breitbait, a dziś najbliższym doradcą Trumpa, pełniącym w Białym Domu funkcję głównego stratega. Zarówno Breitbair, jak i Bannon i Yiannopoulos byli wielokrotnie oskarżani o szerzenie kłamstw, propagowanie nienawiści, rasizmu czy homofobii (choć Yiannopoulos jest gejem i lubi nazywać siebie „niebezpieczną ciotą”, głosi, iż homoseksualizm przynosi w życiu jedynie ból, a geje powinni „wrócić do szafy”). Sam dziennikarz nazywa siebie kulturowym libertarianinem i fundamentalistą wolności słowa. W swoich wypowiedziach i artykułach chętnie i z wielką zaciekłością atakuje współczesny feminizm, islam, idee społecznej sprawiedliwości czy politycznej poprawności. W 2016 roku Yiannopoulos został na stałe wyrzucony z Twittera za wielokrotne łamanie regulaminu serwisu. Na początku lutego 2017 roku, Uniwersytet w Berkeley musiał odwołać jego wywiad, gdyż\nstudenci zorganizowali przeciwko niemu protest, który przerodził się w zamieszki.


Czekając na motyle (DVD - Kino pod Aniołem) - Syjon.pl\nO czym opowiada film “Czekając na motyle (DVD – Kino pod Aniołem)”?\nHistoria rodziny i jej skomplikowanych relacji. Tajemnica, która podzieliła przed laty najbliższych, nie pozwala im być znowu razem. Czy potrafią to zmienić? “Czekając na motyle” to piękny film o sile przebaczenia i nierozerwalnych, mimo przeszkód i konfliktów, więzach rodzinnych. Polscy widzowie mogli oglądać film w ramach Festiwalu Filmów Chrześcijańskich ARKA 2016.\nBiblia o przebaczeniu:\nWtedy Piotr zbliżył się do Niego i zapytał: „Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy?” Jezus mu odrzekł: „Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy” (Mt 18,21-22).\nPolecamy film “Czekając na motyle (DVD – Kino pod Aniołem)”\nReżyseria: Richard Clark Jr, Kent Allen\n14 x18.5 cm


Wysyłka palet kurierem FedEx - Wyślij paletę z FastPost.pl\nStrona główna » Baza wiedzy » Firmy kurierskie » Wysyłka palet kurierem FedEx\nWysyłka palety firmą FedEx może wydawać się skomplikowanym procesem. Jednak jeśli skorzystasz z naszej strony internetowej Fastpost.pl, zyskasz dostęp do szerokiej oferty usług związanych z przesyłkami paletowymi FedEx. Nasz serwis powstał w ramach odpowiedzi na oczekiwania wymagających przedsiębiorców, którzy szukają nowoczesnych rozwiązań. Dzięki nam, w sposób szybki, wygodny i prosty wyślesz paletę firmą FedEx w przystępnej cenie i bez dodatkowych czy ukrytych kosztów. Doskonale rozumiemy potrzeby firm i przedsiębiorców, którzy wysyłają więcej niż 30 przesyłek w miesiącu, dlatego stworzyliśmy kompleksowe rozwiązania, wszystkie dostępne w jednym miejscu. Serdecznie zachęcamy do zapoznania się z mnogością opcji i prostotą działania naszego serwisu internetowego Fastpost.pl. Zapewniamy, że sprostamy wszystkim Twoim oczekiwaniom i wymaganiom.\nDowiedz się więcej: Cennik FedEx, Kurier FedEx, Jak wysłać paletę kurierem?\nFedEx transport palet - konkurencyjna oferta w jednym miejscu\nKurier paletowy FedEx zamówiony przez nasz portal Fastpost.pl to doskonałe rozwiązanie dla przedsiębiorców, którzy szanują swój czas. U nas bezproblemowo zorganizujesz od A do Z transport palet z firmą FedEx, a cały proces zajmie Ci tylko kilka chwil. Jest to wyjątkowo wygodna i nowoczesna opcja, dzięki której wyniesiesz swój biznes na wyższy poziom. Wysłanie palety FedEx jeszcze nigdy nie było tak łatwe, szybkie i przyjemne. Stale poszerzamy zakres naszych usług, aby sprostać Twoim oczekiwaniom. Odwiedź naszą stronę i przekonaj się, jak wiele możemy Ci zaoferować, a także, jak wiele czasu zyskasz, zlecając nam organizację nadania palet FedEx. Jeśli masz jakiekolwiek pytania lub wątpliwości, skontaktuj się z naszym działem obsługi klienta, lub zajrzyj do specjalnie przygotowanej przez nas sekcji poradnikowej. Znajdziesz ją w prawym górnym rogu na naszej stronie internetowej Fastpost.pl.\nCena wysyłki palety FedEx - bez ukrytych kosztów\nPalety w prosty sposób wyślesz firma FedEx, korzystając z naszego serwisu internetowego Fastpost.pl. Jeśli zastanawiasz się, z jakimi kosztami będziesz się musiał liczyć, nie martw się, wszystkiego dowiesz się w kilka chwil. Są na to dwa sposoby. Jednym z nich jest zajrzenie do specjalnie przygotowanego przez nas cennika wysyłki palet FedEx. Możesz także obliczyć koszty za pomocą wygodnego kalkulatora dostępnego na naszej stronie internetowej. Wystarczy, że wpiszesz tam wszystkie niezbędne dane, a otrzymasz szczegółową wycenę wysyłki palety FedEx. Cena wysyłki palety FedEx może różnić się w zależności od konkretnych potrzeb, odległości i innych parametrów. Jeśli chcesz wiedzieć więcej, wpisz interesujące Cię dane i zakres usług, a szybko przekonasz się, z jakimi kosztami będziesz się musiał liczyć. Co więcej, z nami masz gwarancję stałych cen! Takie zapewnienie pozwoli Ci zawsze planować wszystko bez niespodzianek i bez ukrytych kosztów. Możesz na nas liczyć, jeśli chodzi o każdy najdrobniejszy aspekt związany z Twoją przesyłką palety.\nFedEx śledzenie palety - sprawdź status przesyłki wygodnie i szybko\nWysyłka palety firmą FedEx może być naprawdę bezproblemowa i w dobrej cenie. Z naszym serwisem Fastpost.pl będziesz w stanie zamówić kuriera paletowego FedEx. Możliwe jest śledzenie, na jakim etapie realizacji przesyłki jest paleta FedEx. Skorzystaj z naszej oferty i wybierz opcję, która najlepiej sprawdzi się w Twoim biznesie. Serwis Fastpost.pl powstał z myślą o wymagających klientach, którzy prowadząc swój biznes, chcą zaoszczędzić czas na nadawaniu przesyłek. Z nami w szybki i prosty sposób wyślesz paletę kurierem FedEx i nie tylko. Współpracujemy z różnymi przewoźnikami, dzięki czemu możemy zaoferować różnorodną ofertę. Jeśli zależy Ci na profesjonalnie zorganizowanej przesyłce palet, wejdź na naszą stronę internetową i wybierz interesujące Cię opcje. Wystarczy, że wypełnisz wszystkie pola formularza, a otrzymasz wycenę i dowiesz się, z jakimi kosztami musisz się liczyć. U nas wygodnie zamówisz kuriera FedEx, który zabierze Twoją paletę.


Dodano: piątek, 17 czerwca 2016 11:35\nRolety wewnętrzne oraz żaluzje plisowane dachowe, które znajdziemy w ofercie firmy ANWIS, pełnią funkcję zaciemniającą oraz dekoracyjną. W oknach dachowych, które zlokalizowane są od strony południowej, narażonej na silne nasłonecznienie, powinny się znaleźć rolety zaciemniające. Ich główną zaletą jest to, że zapewniają niemal 100-procentowe zaciemnienie, uniemożliwiając dotarcie promieniom słonecznym do wnętrza pomieszczenia i tym samym jego nagrzewanie się. Przykładem takiego rozwiązania z oferty firmy ANWIS jest roleta Fantazja Premium. Zastosowane w produkcie rozwiązania: prowadnice boczne i kaseta osłaniająca, wpływają na ograniczenie do minimum przenikania światła. Kontrolę nad dopływem światła słonecznego umożliwia mechanizm samohamujący, dzięki któremu możliwe jest ustawienie rolety na dowolnej wysokości, w zależności od zamierzonego efektu - pełne oświetlenie wnętrza, półmrok, całkowite zaciemnienie.\n» W jaki sposób dopasować roletę, aby funkcjonalność połączyć z estetyką?


Ładowanie akumulatora | niedowiary\n13 września 2007,\tczwartek, Blog szalonych naukowców\nWróciłem z Polski. Naładowałem patriotyczne akumulatory by lepiej wspierać rządowe instytucje. Ciągle po swojemu.\nWróciłem właśnie z Polski. Naładowałem sobie akumulatory m.in. pod Stocznią Gdańską, kościołem Mariackim w Krakowie i na placu Piłsudskiego w Warszawie.\nTydzień spędzony w Ojczyźnie wystarczył, by zrewidować pewne poglądy i utwierdzić się w innych. Był to w dodatku tydzień wyjątkowy, albowiem z samorozwiązaniem Sejmu, czyli jedynym jak do tej pory takim spektaklem w młodej polskiej demokracji. Miałem niezapomnianą okazję śledzenia tych wydarzeń na bieżąco przez cały wieczór w hotelowym pokoju za pośrednictwem telewizji.\nSpektakl telewizyjny nie przystaje jednak do rzeczywistości. Wygląda mi bowiem na to, że choć politycy kłócą się na potęgę, to zwykli Polacy potrafią tego skutecznie unikać. Gołym okiem widać, że zajadłość kłótni partyjnych towarzyszy, wszelkich proweniencji zresztą, nie przekłada się na nic takiego w realnym życiu. Spotkałem ludzi wielu różnych opcji politycznych. Można było z nimi zawsze rzeczowo dyskutować, spierać się, zgadzać lub nie zgadzać, w końcu pewne sprawy zostawić bez rozstrzygnięć. I zawsze obywało się bez tego charakterystycznego zacięcia i zadęcia, które okrasza każdą polityczną audycję telewizyjną i debatę parlamentarną. Jednym słowem, nie odniosłem wrażenia, iż politycy byliby rzeczywistym odbiciem społeczeństwa. Dla każdej demokracji byłaby to diagnoza, jak to mawia się od dwóch lat, porażająca. Jednak nie dla naszej.\nPodobny rozdźwięk co w polityce zauważyłem w świecie nauki. Większość ludzi nauki, których spotkałem w zeszłym tygodniu, nie darzy rządu PiS wielką estymą. Równocześnie jednak niemal jednogłośnie twierdzą oni, że stan materialny ich zakładów badawczych w trakcie dwóch lat rządów PiS poprawił się. I to znacznie. Potrafią też bez wahania wskazać źródło poprawy. To pieniądze płynące z Unii Europejskiej. Moi rozmówcy twierdzili również zgodnie, że udział polskiego rządu był tylko taki, iż nie przeszkadzał on w zdobywaniu przez nich pieniędzy. Można by powiedzieć, że i to dobre, ale czy takie powinny być cele nowoczesnego rządu w demokratycznej i wolnej, co na każdym kroku podkreśla PiS, Polsce?\nW dodatku Parlament Europejski donosi, że pod względem wykorzystania funduszy unijnych jesteśmy na przedostatnim miejscu wśród wszystkich przyjętych ostatnio do UE krajów. Sądzę, że w samej nauce wykorzystanie to jest lepsze niż w innych dziedzinach (rolnictwo pod opiekuńczymi skrzydłami Andrzeja Leppera!), choćby dlatego, że naukowcy sami wiedzą zwykle, jak do tych pieniędzy dotrzeć. Ale pewności mieć nie można.\nDwuletnie rządy PiS w rozwoju nauki polskiej ani nie pomogły, ani za bardzo nie przeszkodziły. Trudno jednak uznać to za postęp w czasach, gdy wiadomo doskonale, iż potęgę kraju buduje się nie przy pomocy znoju hutników i górników, a dzięki szarym komórkom zgromadzonym w instytutach badawczych i swobodnie porozumiewającym się z całym światem m.in. za pomocą internetu. Rządzącym zabrakło nie tylko dobrych intencji, by pomóc nauce, ale również wyobraźni i przenikliwego spojrzenia w przyszłość. Dużo było natomiast werbalnych zapewnień o działaniach dla dobra Polski. No cóż, właśnie dla tego dobra trzeba było najpierw gorliwie pilnować „przystawek”.\nSpytałem pewnego znanego biologa z PAN, jak ocenia nie tylko rządy PiS w nauce, ale ogólnie, co sądzi o deklarowanym na lewo i prawo egalitaryzmie pisowskiego rządu (tzn. o sytuację, w której poszkodowani ponoć od 16 lat przez transformację stają się wreszcie podmiotem i obiektem niemalże uwielbienia władzy). Odpowiedź była dość brutalna: „czego można dokonać z ludźmi, którzy do niczego się nie nadają”. Dodam tylko, że mój rozmówca był byłym działaczem PZPR i SZSP (sic!). Sądzę, że w tych lapidarnych a dosadnych słowach zawarł kwintesencję swej oceny części społeczeństwa uwielbianej przez PiS. Sam zaś i na własny użytek myślę, że smutne to, ale jednak prawdziwe. W kraju, w którym rządzą ludzie gardzący poprawnością polityczną słowa te chyba jednak nikogo nie „porażą”.\nWydawać by się więc mogło, że PiS postawił po prostu na złego konia. Nic z tych rzeczy. Koń jest bowiem wybrany idealnie. Konia właśnie z rzędem temu, kto przekona (dla dobra Polski oczywiście) owego nie nadającego się do niczego „konia”, że nie jest tym, na którego należało postawić? Przecież on sam głosuje na władzę, która go hołubi i pieści. Do tego, jak widać, się nadaje! Według mnie to problem Polski numer jeden. I jest to ten sam problem co obłudne wielbienie przez komuchów klasy robotniczej, którą trzymało się równocześnie za twarz. Też dla dobra jej samej i Ojczyzny oczywiście.\nAle problemów u nas mnogo. Polska, jak ruska matrioszka, mieści w sobie wiele problemów pomniejszych. Ot choćby instrumentalny stosunek rządu Kaczyńskiego do Kościoła (właśnie do Kościoła katolickiego raczej niż do religii w ogóle). Co ma to jednak wspólnego z nauką? Wbrew pozorom bardzo wiele. Otóż weźmy za przykład choćby słynne zawirowania wokół rządowej promocji dla szkoły księdza Rydzyka.\nRząd może oczywiście promować taką szkołę wyższą, o jakiej sobie zamarzy – pod tym wszelako warunkiem, że da społeczeństwu jasną wykładnię swego postępowania. Jaki jednak ma cel w promowaniu właśnie wyższej uczelni fundacji „Lux Veritatis” z Wrocławia, jeśli nie oczekiwane poparcie wyborcze mediów księdza Rydzyka? A więc dotacje na naukę z UE mają wprost zasilić kampanię wyborczą PiS.\nBędąc w Polsce nie słuchałem wprawdzie Radia Maryja, ale pooglądałem sobie TV Trwam. Audycje tej telewizji – chyba każdy się zgodzi – są ostatecznym dowodem tego, czego uczą się studenci księdza Rydzyka. Można więc na ich podstawie dość obiektywnie wyrabiać sobie zdanie nt. kształcenia młodych kadr w tej szkole.\nSpora liczba audycji TV Trwam to tłumaczenia na polski obcojęzycznych filmów religijnych. Przykład? Oglądałem film o życiu Frédérica Ozanama, postaci naprawdę ciekawej, będącej świetnym przykładem do naśladowania dla każdego katolika. I nie tylko. Filmik był niestety sztampowy, jakby pokazywał ktoś slajdy, a zza kulis czytał hasło z encyklopedii. W dodatku nie wiadomo, dlaczego Frédéric Ozanam (nazwisko wymawia się dokładnie tak jak się pisze – „ozanam” – co we francuskim dość rzadkie) występował jako dziwny „ozana”, tak jakby lektor bał się wypowiedzieć końcową literę „m”. Osobiście wsparłbym więc po prostu jakość tłumaczeń telewizji księdza Rydzyka i tyle. Czy trzeba na to jednak, jak mówi Jurek Owsiak, aż 15 baniek z UE? I to z budżetu, który mógłby wesprzeć badania toruńskich (lub innych) fizyków czy astronomów?\nNiszczenie przez PiS i rząd starych, i budowanie nowych, autorytetów w nauce i kulturze (rozumiem, że autorytetem naukowo-dydaktycznym jest teraz ksiądz Rydzyk, a nie np. pani prof. Maria Janion) łączy się ściśle z kwestią dziwnych priorytetów w rozdawaniu unijnych pieniędzy. Zwykle bywa bowiem tak, że autorytety rzeczywiście dostają więcej pieniędzy niż pomniejsze tuzy naukowo-dydaktyczne (nieudacznicy nie dostają zaś w ogóle). Tyle, że autorytetem zostaje się dzięki własnemu dorobkowi, a nie z nadania władzy. Stąd uprawnione w demokracji pytanie, czy ksiądz Rydzyk i jego telewizja (a może i radio?) nie znajduje się przypadkiem w układzie stworzonym przez premiera. Innymi słowy można chyba (?) spytać, czy nie mamy tu do czynienia ze zwykłą korupcją. Sądzę, że powołane właśnie do tych celów CBA powinno zainteresować się tą sprawą. Po śledztwie CBA powinno bezzwłocznie powiadomić o wynikach opinię publiczną, a szczególnie żywo zainteresowany tym świat nauki i wyższych uczelni.\nTak to naładowałem sobie patriotyczne akumulatory i jak widać wspieram teraz działania tak ważnych dla Polski instytucji, jak CBA i sam rząd. Ku chwale Ojczyzny i nauki polskiej, oczywiście.\nFot. AndyArmstrong, Flickr (CC BY SA)\n14 września o godz. 3:54\nMuszę powiedzieć, że podziwiam pasję Autora w podejmowaniu tych politycznych tematów i w ironicznym zacięciu. Zgadzam się wprawdzie\nz większością tego, co tu zostało napisane, ale ja osobiście nie miałbym\nenergii, żeby już coś takiego (a już na pewno tak długiego) pisać. I komentarzy jak widać niewiele, bo co można powiedzieć, znów ci, co są po jednej stronie mogliby pozbijać się z rządu (ale ileż można, w końcu zaczyna dowcipów brakować), kilka osób ze strony przeciwnej (na tym blogu mniejszość) mogłoby powymachiwać szabelką z pozycji historycznych, jednak to wszystko robi się raczej tragiczne niż śmieszne…\n14 września o godz. 4:33\nSpedziles chyba jednak zbyt malo czasu w kraju, ktory jak sie wydaje tylko z przyzwyczajenia nazywasz ojczystym. Wszystko wskazuje bowiem na to, ze bateria ci znowu „siada”. Mimo, ze jestem zarliwym czytelnikiem Twojej prozy widze w powyzszym raporcie o stanie nauki (i nie tylko) zbyt wiele defektow stylistycznych i logicznych. Moze pora wziasc w koncu jakis kurs w zakresie umiejetnosci pisania?\n14 września o godz. 9:54\nDzieki za mile, jak zwykle uwagi. Po mnie one splywaja jak po kaczce. Co do mojego patriotyzmu, to ci do tego po prostu wara. Jesli chcesz wiedziec co ja sadze o pseudopatriotyzmie takich jak ty, to podaj mi swoj ades e-mailowy, bo slowa bede niecenzuralne. Tacy pseudopatrioci z klapkami na oczach jak ty prowadza ten kraj do zguby i wywoluja zupelnie zbedna nienawisc w imie jakiegos Boga, ktorego wyimaginowaliscie sobie sami. Hawk!\n14 września o godz. 11:38\nDzieki za wsparcie. No jest to tylko smieszne ale i straszne (jak w tym dowcipie z tigrem). Obiecuje, ze jesli wygra znow PiS to zlego slowa nie powiem – widzialy galy co braly.\n14 września o godz. 12:15\n„Moze pora _wziasc_ w koncu jakis kurs w zakresie umiejetnosci pisania”\nHehe, no właśnie Bobola, co powiesz na taki kurs? Bo Twoja nieznajomość zasad poprawnej pisowni jest haniebna dla prawdziwego Polaka-patrioty.\n14 września o godz. 12:47\nJak ktos sie duzo modli to nie ma czasu na studiowanie zasad wymowy tudziez pisowni. Bog przeciez wszystko rozumie bez slow.\n14 września o godz. 13:33\nI tak właśnie tłumaczyli Boboli w szkółce koranicznej… pardon, kościelnej, która musiała mu wystarczyć za całą edukację.\nA na zakończenie ksiądz dyrektor powiedział: „Ić Bobola i szeż jedynie słósznom prawde. I niemartw sie ortografiom, ortografia to pedalsko-liberalny spisek na pasku Izraela.”\n14 września o godz. 14:20\nLadujac sobie moj patriotyczny akumulator w Krakowie znalazlem na drzwiach kosciola Mariackiego popiersie Boboli wsrod innych swietych i blogoslawionych, ktorzy zdobia te drzwi. Zrobilem zdjecie. Jak chcesz dostac fotke to slij adres e-mailowy. Podziele sie z bliznim.\nDziekuje za oferte wizerunku ale nie skorzystam. Wystarczy mi jak spojrze w lustro przy goleniu. A o szkolce pomysl. Nieuprzejme uwagi mozna tez robic bez uzywania slow niecenzuralnych . Trzeba tylko posiasc umiejetnosc pisania. Ta zreszta powinna byc obowiazkiem zawodowym dziennikarza i , byc moze, naukowca.\nWidze, ze i poczucie humoru nas rozni. Mowie o wymianie niecenzuralnych slow. Czy ty myslisz, ze rzeczywiscie wyslalbym ci obelgi? 🙂\nCo do nauki pisania, to chetnie skorzystam, gdy PiS otworzy swoj slynny uniwersytet nowego typu. Ciekawe kto bedzie uczyl. Bo jak sam prezes, ktory mowi, ze walczy z ‚komunom i postkomunom’ to wyniki beda ciekawe. A moze ks. Rydzyk – specjalista od czarownic? Tez fajny nauczyciel.\n14 września o godz. 19:20\njeśli chodzi o wulgaryzmy, cóż, porozmawiaj z Prezydentu Lechu (temu od „spieprzaj dziadu”), a jeśli o polszczyznę, z Ministru Ziobru (temu od „Donaldu Tusku”) i ex-ministru Romanu (od „Naszej szkapy” Sienkiewiczu). O efektach stylistycznych (porównaniach) możesz też się dużo dowiedzieć od Premieru Jarosławu od „małpy w czerwonym”…\n14 września o godz. 20:01\nWczoraj sluchalem w tok.fm rozmowy z naukowcem z PAN-u. Zwrocil on na jeszcze inny problem, z ktorym przychodzi sie borykac nauce polskiej: drenaz mlodych mozgow, emigracja za granice mlodych kandydatow do karier naukowych. Z pewnoscia nie jest to wina Kaczynskich, gdyz zjawisko to zaistnialoby chyba rowniez za rzadow kazdej innej formacji politycznej, jednak opisywany wyzej bezruch obecnych wladz (byc moze wynikajacy miedzy innymi z niezrozumienia dynamiki rzadzacej w sferze nauki polskiej) powoduje, ze nic sie nie robi w celu zatamowania tego uplywu mlodych.\n14 września o godz. 21:26\nTak to jest. Od prezydentu do Bobolu przez Tusku i Rokitu…\nSadze, ze polityka ‚przewietrzania’ Polski w wykonaniu braci Kaczynskich obejmuje rowniez naukowcow. Zmniejsza sie bezrobocie przez emigracje do londynskich restauracji (sam zamawialem juz kilka lat temu w Londynie po prostu po polsku bez pytania czy kelner/kelnerka rozumie, bo samo z siebie rozumie sie, ze sie rozumie) i rowniez przez emigracje naukowcow. To oczywiste (oczywista oczywistosc) myslenie krotkoterminowe. Ale komu chce sie w Polsce pomyslec o tym co bedzie za 20 lat? A jeszcze dzialac tak zeby za te 20 lat bylo lepiej, to juz zupelna herezja.\n16 września o godz. 2:21\nmyślę, że w nauce nie jest aż tak tragicznie (choć to oczywiście nie jest\nzasługa rządu). Tzn. część osób wyjeżdża i zostaje zagranicą, część wyjeżdża na postdoca czy inne pobyty i wraca, część ma nawet dwa etaty, tu i np. w Stanach i dzieli swój czas (praktyka przecież popularna także we Francji, przynajmniej jeśli chodzi o matematykę). Wprawdzie przebicie między starymi państwami Unii i Polską, jeśli chodzi o zarobki w nauce jest o ile mi wiadomo od doktoranta do profesora mniej więcej stale 4:1 (tzn. dostajemy tyle samo co ludzie tam, tylko oni w euro, a my w złotych 😉 ), ale jest sporo osób, które chcą zostać w kraju, albo wrócić do niego po zdobyciu doświadczenia i nie jest wcale tak, że na stałe wyjeżdżają ci najlepsi (albo ci najgorsi), bardziej zależy to chyba od charakteru czy potrzeb życiowych. Być może w naukach bardziej eksperymentalnych sytuacja wygląda inaczej i uczelnie zagraniczne oferują większe szanse rozwoju, ale o dziedziny typu matematyka, informatyka nie ma się co chyba martwić, szczególnie, że w sumie nawet wyjazdy polskich naukowców na stałe jeśli ich nie będzie dużo więcej niż teraz, chyba tylko dają Polsce renomę i w perspektywie ułatwiają współpracę międzynarodową polskim uczelniom (w końcu nie jest żadną tajemnicą, że dość często osobom z krajów które mają dużo przedstawicieli na amerykańskich uczelniach łatwiej np. o postdoki, nie mam tu zresztą na myśli niczego negatywnego, czy nielegalnego, bardziej kwestie rekomendacji, przekazu informacji, etc.)\n16 września o godz. 9:19\nPewnie tak jest, tyle, ze dla nikogo nie ma znaczenia czy postodc jest Polakiem czy Pasztunem. Liczy sie to co ma w glowie i ewentualnie w rekach (w zaleznosci od domeny nukowej, ktora uprawia). Natomiast po powrocie liczy sie u kogo byl ten postdoc, co z niego wyniklo i jak delikwent wykorzysta w kraju zdobyta wiedze.\nCo do przebicia 4:1, tez pewnie prawda. Tyko zauwaz, ze nawet ci co maja 4-krotne przebicie, czyli francuscy naukowcy, uwazaja, ze sa zle oplacani (np. w porownaniu z amerykanskimi). To tez musi sie zmienic, a nikt w Polsce nawet sie tego nie domaga, bo w ogole przebicie jest wlasnie takie jakie jest. Rzad skupia sie zas od dwoch lat na politycznych gierkach, wygadywaniu glupstw i sledzeniu donosicieli sprzed 20-50 laty, m;in. po to aby odwrocic uwage od prawdziwych problemow, ktorych w ogole nie umlie rozwiazac (pielegniarki chocby). I jeszcze bunczucznie oglasza, ze jest najleszym rzadem od tysiaca lat – sorry, taka popeline sial Hitler w latach 30. XX wieku i stad wziala sie jego sila w Niemczech. Co bylo potem wiadomo.\nSluchalem w polskiej TV specjalistki od pisowkiej gospodarki, Zyty Gilowskiej. Sorry jeszcze raz, ale sadze, ze to hochsztaplerka, ktora w dodaku ne umie mowic. Kompletny brak wyczucia. Wieje groza, ze ktos taki trzyma w reku gospodarke 38-milionowego kraju. Pewnie jestem rozpieszczony przez zlotoustych fanuskich politykow i ekonomistow, chociaz nie, bo Balcerowcz to przeciez piersza liga swatowa. Wieje groza i tyle. Kiedy przyjdzie lekkie nawet zalamanie tej slomianej gospodarki zaplaca wszysyc Polacy. I to slono, bo na gospdarke trzeba chuchac, a nie mowic, ze sie na nia chucha – co robi ta pani Gilowska, ekonom, bo nie ekonomista, od siedmiu bolesci.\n16 września o godz. 10:21\nzgodzę się, że nie jest ważne kim jest postdoc, ale uważam, że często droga do tego żeby być u konkretnej osoby wiedzie przez system powiązań personalnych. Nie mam tu niczego zdrożnego na myśli, raczej sytuację, gdy np. jest konkurs na postdoca w ramach jakiegoś programu, a profesor na uczelni X potrzebuje akurat kogoś o konkretnej specjalności. Pyta więc swoich znajomych, czy nie znają kogoś świeżo po doktoracie, a następnie zgłasza go do konkursu ze swoim wsparciem (które często jestw takich sytuacjach wymagane). Czyli kandydat musi być sensowny, żeby w tym konkursie przejść, a nawet, żeby profesor go zgłosił, ale znajomości wchodzą w grę na pierwszym etapie, gdy profesor szuka kandydatów. Oczywiście ważne jest do kogo się na te postdoki jeździ, ale właśnie dlatego istotny jest udział polskich naukowców zagranicą. A choć w indywidualnych przypadkach nie jest ważna narodowość postdoka, to jednak (przynajmniej w matematyce) wiadomo, że Węgrzy są mocni, Francuzi są mocni, Izraelczycy są mocni, Polacy też chyba nie najgorsi, czasami wiadomo też w jakich dziedzinach dane kraje się specjalizują. Ogół tworzy więc jakiś wizerunek kraju. Istotny jest też tryb pracy (szczególnie w dziedzinach mocno teoretycznych, gdzie chyba łatwiej współpracować na odległość), w Polsce o ile wiem większość publikacji do doktoratu w dziedzinach matematycznych jest albo samodzielnych, albo wspólnych z promotorem. W Izraelu dajmy na to, dużo większa część publikacji ma kilku autorów, w tym z reguły choć jednego zza oceanu. Takiemu doktorantowi łatwiej znaleźć wtedy wsparcie choćby poprzez współautorów. To tylko miałem na myśli mówiąc, że w rozsądnych proporcjach zjawisko odpływu naukowców może być korzystne dla polskiej nauki (sam przecież pisałeś kiedyś, że mógłbyś współpracować przy ocenie grantów, ale się do Ciebie nie zwrócono, przepraszam jeśli coś pomieszałem, nie będę teraz szukał źródła). Współpraca między uczelniami też nie rodzi się chyba losowo, tylko na skutek kontaktów osobistych między pracownikami.\nJeśli chodzi o domaganie się podwyżek, trudno mi się wypowiadać, jestem za nisko, by mój głos mógł się liczyć ;). Ale czego byś się spodziewał, wyjścia pracowników naukowych na ulice, naukowego miasteczka pod kancelarią premiera (z serią odczytów dla Warszawiaków, w środę replikacja genów, w czwartek algebra homologiczna, a w piątek nacjonalizm w twórczości kompozytorów rosyjskich)? Jest to o tyle zabawne, że np. postulaty pielęgniarek, gdyby były spełnione dawałyby osobie tuż po dwuletniej szkole pielęgniarskiej większe wynagrodzenie niż dostaje asystent z doktoratem na uniwersytecie. Podobnie lekarze domagali się dla absolwenta tuż po LEP-ie (lekarski egz. państwowy), bez specjalizacji pensji profesorskiej. Myślę, że kłopoty zaczynają się gdy się ma rodzinę, wcześniej pozostaje frustracja, że nasza praca nie jest doceniana. Spotkałem się z wypowiedzią znajomego (pracującego w dużej stacji tv, więc zarabiającego nieźle), że pielęgniarki powinny zarabiać dużo, bo są potrzebne, a pracownicy na uczelniach do niczego specjalnie potrzebni nie są. I rzeczywiście nie wpisujemy się ani w schemat potrzeb niezbędnych (ratowanie życia), ani wolnego rynku (dostarczanie rozrywki w tv). Jeśli społeczeństwo/elektorat nie docenia nauki, to trudno wywalczyć podwyżki. Chyba, że sam rząd na naukę postawi, ale o tym się słyszy tylko przy okazji Uniwersytetu Tysiąclecia ;). Tak czy siak ja np. wiedziałem ile będę zarabiał (tzn. że jeśli nie wyjadę to mało), gdy decydowałem się na ścieżkę naukową, a mimo to chcę pracować w kraju i chyba wielu moich kolegów myśli tak samo.\nCo do Gilowskiej, nie wiem jakim jest ekonomistą, nie znam się, ale osobowość ma fatalną. Nie przepadam za Szymonem Majewskim, ale ją akurat sportretował bardzo dobrze. Co do Balcerowicza, ekonomistą zapewne jest niezłym (nie wiem czy czołówka), ale politykiem fatalnym, nie zapominajmy jak rozłożył Unię Wolności i jak zawarł pakt z AWS-em popierając budżet za stanowisko (choć dopiero co wyszli z koalicji). Osobiście muszę powiedzieć, że notka Michnika w GW, wychwalającego go za „rezygnację z korzyści osobistych dla dobra państwa” sprawiła, że się załamałem, straciłem zaufanie do autora (a zawsze go szanowałem i broniłem przed chamskimi atakami z prawej strony) i przez dwa lata z Wyborczej czytałem tylko dział kultura;). Nie mówię przy tym, że Balcerowicz był złym prezesem NBP, rozumiem też, że w polityce czasami trzeba zawierać układy, ale ten był wg mnie bardzo obłudny, szczególnie, gdy GW wmawia nam potem, że to wszystko takie nieskazitelnie czyste było. Ale oczywiście w porównaniu z tym, co dzieje się teraz, tamte wydarzenia to małe piwo, a ja znów czytam całość Wyborczej, bo różni się od dzisiejszej Rzepy…\n16 września o godz. 11:28\nZgoda. Postdoca wybieram nawet nie tyle na zasadzie jego miejsca w ukladzie (slowo uklad dzis wszystkich straszy, a to slowo i znaczenie jak najbardziej normalne, oczywiscie jesli uklad nie jest patologiczny czy mafijny), co na zasadzie osobistego filingu. Nie wezme geniusza, z ktorym bede mial klopoty perosnalne, ale wezme szybko geniusza, ktory bedzie umial wspolpracowac z zespolem (o takiego zreszta o wiele trudniej). Obie rzeczy widac zwykle po 3 minutach rozmowy.\nCo do pielegniarek tez zgoda. Chodzilo mi o to, ze dobry rzad powinien sam dbac o wyngrodzenie dla naukowcow. Utopia? Nie taka znow wielka, bo francuskie rzady (z lewicy i prawicy) od lat to robi (naukowcy sa funkcjonariuszami panstwowymi i jesli nawet nie zarabiaja kroci, to maja z glowy problem ewentualnego bezorbocia, a dzis to bardzo duzo). To oczywiscie nie przeszkadza w tym, ze tutejsi naukowcy ciagle nie sa zadowoleni – bo porownuja sie, co sam zrobilem powyzej, z naukowcami Amerykanskimi.\nCo do Balcerowicza. Jak mozna byc dobrym politykiem w tym kraju? Najlepszym dla mnie od lat byl Marek Belka – skromny, rozumny, zaprzeczenie wszystkich innych premierow, z Millerem na czele.\nA szerzej, zaslugi Balcerowicza dla polskiej ekonomii sa rowne z zaslugami Walesy dla polskiej wolnosci. I zadne glupie gadanie Kaczorow nic tu nie zmieni. Kaczory moglby im obu czyscic buty. I za jakis czas, razem z Zyta Gilowska, beda to robily. Nie ma dwoch prawd. Prawda jest jedna, tylko sa tacy, ktorzy przez pewien czas moga ludziom wciskac kit. I teraz wlasnie Kaczory i Gilowska go Polakom z sukcesem wciskaja. Chyba nie trzeba byc naukowcem zeby to rozumiec. I to w lot. Nie ma dwoch prawd i nie ma prawdy czarnej i bialej. Jest tylko prawda obiektywna. Jedna i niepodzielna, choc jakies jej ragmenty moga odpadac od czasu do czasu. Przezylem w tym kraju 30 lat i widzialem na wlasne oczy co dla niego zrobil Walesa i Balcerowicz i co zrobili Kaczynscy i Zyta Gilowska. Sadze, ze Polacy nie wiedza dzis na jakim swiecie zyja i dlatego daja sie uwodzic labedzim spiewom takich Kaczorow. Tak samo zreszta jak kiedys Tyminskiemu z czarna teczka. Te same metody i ten sam poziom.\nI tu się zgodzę…\n16 września o godz. 19:19\ntzn. co do Balcerowicza, nie co do Belki 😉\n16 września o godz. 19:27\nOK. Podsunales mi ta wspolpraca pomysl na kolejny wpis. Dzieki. Zobaczymy co z tego wyjdzie…\n16 września o godz. 23:14\n„na zasadzie osobistego filingu” jak pisze jk (09.16, 11:28) postanowilem sie dowiedziec, czy Prof. Kubiak Jacek pisal zawsze taka osobliwa polszczyzna czy tez jest to moze maniera nabyta ostatnio w wyniku zagranicznych wojazy. Niestety nazwisko i imie sa popularne wiec trudno oddzielic ziarno od plew jakich obficie dostarcza wyszukiwarka Googla. W annalach znalazlo sie jednak nazwisko Red. Jacka Kubiaka z Tygodnika Powszechnego. Czyzby nasz jk przeszedl ostatnio kryzys wiary i zsunal sie obecnie na pozycje antykatolickie? Nie moglem tez nie zauwazyc, ze artykuly niezidentyfikowanego Red. Kubiaka zamieszczane w TP byly pisane jezykiem moze niewyrafinowanyam ale przynajmniej poprawnym. Czyzby nasz bohater przezyl ostatnio dotkliwy regres jezykowy? Czy tez moze TP mial lepszych redaktorow technicznych, ktorzy potrafili oczyscic tekst naszego bohatera od dziwnych zwrotow i nalecialosci? Tak jak i zyciorysy innych luminarzy „Polityki” oficjalny, blogowy zyciorys jk zawiera wiele niedopowiedzen. Byc moze mamy do czynienia z bohaterem opozycji? Google wspomina cos o Jacku Morycu (Moritzu) publicyscie-herosie solidarnosciowego podziemia. Przewija sie tam takze nazwisko Elzbiety, Eugenii Kubiak (Moryc). Czyzby w gre wchodzilo jakies pokrewienstwo? Wierze Szanowny Kubasku, ze ujawnisz nam tajemnice swoich zyciowych dokonan abysmy wszyscy mogli zgodnym chorem slawic Twoja wielkosc.\n17 września o godz. 8:32\nTo i ja dorzucę swoje trzy grosze polityczne. Co do Gilowskiej to jedno co się jej chwali to trzymanie deficytu budżetowego. I tylko tyle. Ponadto spotkałem się z głosami krytykującymi Blaceerowicza – chodziło m.in. o sztywny kurs złotego do dolara na początku lat 90tych, który z jednej strony doprowadzał do ruiny wielu drobnych oszczędzacy (pozwolę sobie na neologizm), a z drugiej umożliwiał mechanizm dość skomplikowanego przekrętu. Nie jestem ekonomistą, ale rzecz była opisywana przez dwójkę ekonomistów i w razie czego służę linkiem. Sam nie umiem ocenić tego źródła. Za to już bardziej świadomie pamiętam duszenie inflacji przez Balcerowicza jak został prezesem NBP na 2001 i niemal jednoczesny wzrost bezrobocia w tym czasie, po którym czkawka dopiero teraz przestaje się odbijać. Z początku jego kariery ekonomicznej z kolei bezsensowne zabicie PGRów (pochodzę z terenów gdzie jest ich dużo). I tu moje wątpliwości – czy tak trzeba było, czy nie można było inaczej?\n17 września o godz. 8:40\nprzyznam, że nie rozumiem Twojego wpisu, tych osobistych wycieczek\npod adresem jk. Od początku nie odnosisz się do meritum wpisu, tylko\nczepiasz stylu. Nie podoba Ci się, ok, mi np. nie podoba się styl Pilcha,\nwięc go z reguły nie czytam. Zarzucasz też jk antykatolicyzm, wybacz, ale\nwielokrotnie występowałem tu w obronie katolicyzmu i nie przypominam sobie bym się ściął kiedykolwiek na tym tle akurat z jk, w programowym antykatolicyzmie przodują akurat inni odwiedzający to forum, a im też chodzi bardziej o Ojca Dyrektora niż o Kościół Katolicki jako taki (a ja np. będąc katolikiem, uważam, że Ojciec Dyrektor nie reprezentuje poglądów nie tylko katolickich, ale i szerzej chrześcijańskich).\nWreszcie cały czas zarzucasz jakąś megalomanię. Z jk można się zgadzać lub nie, ale nie zauważyłem jak na razie jej przejawów (od razu mówię, że nie jestem skłonny do sławienia niczyjej wielkości). A jeśli chodzi o przeszłe dokonania i wyszukiwanie informacji osobowych w sieci, cóż, zarówno Ty i ja kryjemy się tu pod nickami (w sumie oprócz Autorów i komerskiego robią tak wszyscy stali bywalcy) , nasze święte prawo. Wydaje mi się, że fakt, iż ktoś zdecydował się ujawnić swoją tożsamość nie oznacza jeszcze, że mamy to wykorzystywać w dyskusji. Oczywiście możemy, ale wydaje mi się, że nie jest to zbyt dżentelmeńska postawa.\nDla ogólnego dobra proponuję, abyś zszedł ze ścieżki wojennej i zaczął może znów odnosić się do meritum, jak to często trafnie robiłeś.\n17 września o godz. 9:28\nTak, oczywiscie dzialam pod pseudonimem Elzbieta Eugenia Kubiak, a moje zydowskie korzenie, bo chyba to cie najbardziej intersuje, siegaja XVII wieku. Poza tym moje klopoty jezykowe tez zapewne biora sie z tego, ze swobodniej posluguje sie hebrajskim i jidysz. No cos, nie kazy jest doskonaly. Szczesliwego Rosz Haszana!\n17 września o godz. 10:47\nSzkoda klawiatury na walkę z Bobolą. Jego wycieczek osobistych już od dawna zupełnie nie rozumiem, a tym bardziej tego, jaki to miałoby mieć związek z treścią tego, o czym niekiedy dyskutujemy w komentarzach. W końcu liczą się tylko poglądy i ich uzasadnienie. Inaczej żadna rozmowa nie ma sensu.\n17 września o godz. 21:12\nWycieczki osobiste Boboli to rodzaj spektaklu. On chyba nie moze bez tego zyc.\nDroga Elżbieto Eugenio jesteś balsamiczno-kojąca w tej kretyńskiej „rzeczy-wistości” z tym swoim błogim blogiem: i za to Ci merci !\nNatomiast „kseno-szowi-zdrzalskiemu” Boboli powiem tylko, że swawoli tak jakby mu Bóg obuhem między oczy przyfasolił…\nczego sobie i tobie winszuję… 😉\n19 września o godz. 16:46\nA czy nie powinno byc konstantynopoliTANczykowianeczka? 😉\n19 września o godz. 20:34\należ ona wcale nie tańczy !\nchociaż czasem hula sobie to tu to tam\nale tak już na poważnie Droga Elżuniu to pisz pisz i niech chłystki żadne nie zbijają Cię z pantałyku a lingwistyczne potknięcia w tym politycznie podszytym kadrylu uwij w uroczy wianek i włóż na skronie a cesarzowa na pewno będzie zachwycona !!!\nbo jak sobie człowiek sam nie uwije to mu nikt nie uwije !!!\n19 września o godz. 21:00\nJa ciagle uwazam, ze dziewczynka z Konstantynopola to konstantynopolitanczykowianeczka a nie konstantynopoliczykowianeczka. Désolé. 🙂\noh Elu Elu\nwiesz Ty to się jak ten nieszczęsny Bobola czepiasz 🙁\nzaczynam uważać, że sobie na niego zasłużyłeś\nz tym Twoim lingwistyczno-semantycznym brakiem satysfakcji.\nPan Freud by Cię rozebrał na członki oj rozebrał…


Zeromski - Kraków - byłam- urodziłam - RODZICE.PL\n15 grudnia 2003 at 18:37 #34587\nTo juz mogę się pochwalić, że tam byłam i szczęśliwie urodziłam. Mało tego siedziałam tam ponad tydzień, co było nie lada wyjatkiem , bo wypisuja tam po 2-3 dobach. Sale porodowe były tu chwalone już nie raz. Potwierdzam, bo wczesniej leżałam w Narutowizu i zwiedziłam Siemiradzkiego, że to jeden z lepiej wyposazonych szpitali jesli chodzi o porodówki. Zero opłat, matka i dziecko non stop, nacisk na karmienie piersia. Ładne sale, a izolatka w której lezałam miała łóżeczko, przewijak, kolorowa posciel itd.\nOczywiscie sa tez minusy, ale poznaje je się przy dłuższym pobycie, a to zdarza się rzadko!\n15 grudnia 2003 at 20:33 #453553\nRe: Zeromski – Kraków – byłam- urodziłam\nGratuluję małego Grzesia i szczęśliwego porodu\n15 grudnia 2003 at 21:44 #453554\nMozna by prosić jednak o wyliczenie tych minusów dla bardziej obiektywnej oceny?\nPS. Gratuluję dzidziusia!! Niech się zdrowo chowa.\n16 grudnia 2003 at 09:01 #453555\nGratulacje dla mamusi ..;)\nNautica jak znajdziesz wolną chwilkę, napisz proszę coś więcej o porodzie i pobycie w Zeromskim, chcę tam rodzić i baaardzo mnie to interesuje…;)\nCzy rodziłaś w znieczuleniu zzo i czy rzeczywiście tak niechętnie je tam dają..itp\n16 grudnia 2003 at 09:49 #453556\nGratulacje! Grześ jest równo rok młodszy od mojego synka. Pozdrawiam i życzę samych cudownych chwil z maleństwem!!\n17 grudnia 2003 at 19:59 #453557\nNie prosilam o znieczulenie (z zalożenia), więc nie wiem jak to wygląda, prawda jest,ze nie słyszałam by w tym czasie ktokolwiek je miał. Co do minusów, to przy porodzie dosc dużo ludzi, choc pytaja o zgodę na uczestniczenie uczennic i lepiej się zgodzić, bo one najwięcej pomagają. Z dzieckiem jest się non-stop, mojego Grzesia naswietlali przez 4 doby, nie było możliwości by ktoś mi go np. popilnował, żeby wyjsc do toalety musiałam czekać aż ktoś łaskawie do niego przyjdzie, W nocy jest tylko 1 położna, zdarzyło się, że była pełnia i rodziło 6 kobiet, wtedy ta 1 musiała biegać non stop i lepiej było jej nie wchodzic w drogę 🙂 Jest ogromny nacisk na karmienie piersią, ale jak jest problem (a ja miałam), to troche chowają głowę w piasek, choć lodówka jest pełna kapusty zamrożonej i to się chwali. Zabierzcie też błagam swoje rzeczy dla dziecka. Moje tak sie uczuliło od pieluch i ubranek, że do tej pory nie mogę sobie poradzić. Pampersy i podpaski dają tylko w pierwszej dobie, potem lepiej mieć zapas swoich Musze kończyć, ale jeszcze coś dopiszę :-))\n20 grudnia 2003 at 10:39 #453558\nSerdecznie pozdrawiam i gratuluje. Bardzo się cieszę, że poród i jego otoczka nie przynoszą złych wspomnień. Dawno nie miałam kontaktu z tobą, a to dlatego, że najpierw z forum zniknęłam ja (Michałek urodził się 1,5 tyg. wcześniej niż termin), a potem zniknęłaś ty. Teraz to nieważne i ogromnie się cieszę, że Grześ ijest już na świecie.\nJak sobie radzisz i czy wróciłaś już do siebie? Mnie na początku było ciężko i nie udało mi się urodzić naturalnie. Miałam cesarkę na Ujastku.\nRodzice » Tematy » PRZYSZLI RODZICE » Wszystko o porodzie » Zeromski – Kraków – byłam- urodziłam