Profil użytkownika Eponine (249143) - Lubimyczytać.pl\nZ zawodu jestem tłumaczem języka koreańskiego. Uważam, żeby dobrze wykonywać ten zawód, należy przede wszystkim posługiwać się perfekcyjne własnym językiem. Pomysł pisania recenzji przeczytanych książek zrodził się na studiach, miałam zamiar w ten sposób pracować nad lekkością pióra i przeciwdziałać zapominaniu języka polskiego w procesie nauki języków obcych. *** Nie gardzę żadnym gatunkiem, ale przyznam, że najbardziej pociągają mnie literackie podróże - lubię, kiedy książka odkrywa jakiś skrawek świata, zupełnie mi nieznany lub taki, za którym tęsknię już po podróży. Bez względu na to, czy jest to literatura faktu, romans czy powieść obyczajowa. *** Nie udało mi się jak dotąd przeczytać 52 książek w ciągu roku, ale uważam, że od czytania na akord ważniejsza jest przyjemność, a niektórych książek po prostu nie da się zrozumieć i docenić, pochłaniając po 300 stron dziennie. *** Odkryciem roku 2018 jest reportaż, a przede wszystkim Wydawnictwo Czarne.\n26 lat, kobieta, Warszawa, status: Czytelniczka, dodała: 2 książki i 13 cytatów, ostatnio widziana 6 godzin temu\nczytelników: 467 | opinie: 19 | ocena: 7,11 (126 głosów)\nczytelników: 487 | opinie: 41 | ocena: 8,37 (169 głosów) | inne wydania: 2\nczytelników: 3604 | opinie: 273 | ocena: 6,51 (1507 głosów) | inne wydania: 4\nDodała książkę na półkę: Przeczytane, Kindle, Klasycznie\nCykl: Forrest Gump (tom 1) | Seria: Kolekcja 70 lat Empik\n"Forrest Gump" to dla wielu, w tym i dla mnie, genialny film Roberta Zemeckisa. Po przeczytaniu książki, która stała się inspiracją dla scenariusza, muszę stwierdzić, że to jeden z nielicznych przypadków, kiedy adaptacja filmowa przewyższa książkowy pierwowzór. Lektura była jednak dla mnie cenna, bo rzuciła nowe światło na film i kunszt całej ekipy, która przy nim pracowała. To, w jaki sposób... "Forrest Gump" to dla wielu, w tym i dla mnie, genialny film Roberta Zemeckisa. Po przeczytaniu książki, która stała się inspiracją dla scenariusza, muszę stwierdzić, że to jeden z nielicznych przypadków, kiedy adaptacja filmowa przewyższa książkowy pierwowzór. Lektura była jednak dla mnie cenna, bo rzuciła nowe światło na film i kunszt całej ekipy, która przy nim pracowała. To, w jaki sposób zapisali się w historii kina, za kanwę mając mierną historię małomiasteczkowego głupka, budzi respekt.\nJaki Forrest jest, każdy wie. Ma niski iloraz inteligencji, tuż pod dolną granicą normy, więc trudno mu odnaleźć się zarówno w towarzystwie bardziej lotnych dzieci, jak i rówieśników ze szkoły specjalnej. W swoim bogatym w przygody życiu trafia jednak do miejsc, w których nie miał prawa się znaleźć - na studia, na wojnę, do Białego Domu, na turniej szachowy. I zastaną tam rzeczywistość przedstawia na swój sposób, nieco dziecięcym umysłem. Udowadnia, że ludzie mniej inteligentni mogą mieć marzenia, kochać, realizować swoje życiowe cele. A za sprawą filmu inspiruje kolejne pokolenia widzów swoimi nieśmiertelnymi powiedzonkami, z których niektóre faktycznie pochodzą z książki. Jednak adaptacja oparta jest na powieści dość luźno, i całe szczęście.\nByć może jeśli ktoś umie ocenić tę powieść jako odrębny byt, będzie miał o niej lepsze zdanie. Ja nie mogłam, przed oczami miałam cały czas dobrotliwą twarz Toma Hanksa jako niezbyt inteligentnego Amerykanina, który przypadkiem zostaje wplątany w szereg wydarzeń o znaczeniu epokowym. Wydarzenia, które zdarzały się filmowemu Forrestowi, były niezwykłe, ale nie niemożliwe, jak w przypadku książki. Przypisywanie mu zdolności muzycznych, matematycznych, a nawet umiejętności rozmawiania ze zwierzętami, to dla mnie zbyt wiele. Ale to, co nie podobało mi się najbardziej, to jego podejście do kobiet i relacja z Jenny. W filmie piękne uczucie do dobrej kobiety, której nie oszczędzało życie, w książce raczej relacja oparta na cielesnym podnieceniu. O ile wojna w Wietnamie została przedstawiona wiarygodnie i w stylu Forresta, to wszystko, co było po niej, w tym reakcja na zamieszkanie matki w przytułku i udział w pozorowanych walkach zapaśniczych, było przerysowane. Nie bardzo podobała mi się też postać Dana, w filmie zdecydowanie bardziej dynamiczna i wyrazista.\nMyślę, że gdyby nie adaptacja filmowa, nigdy raczej nie przeczytałabym tej książki. A jeśli nawet, nie wzbudziłaby we mnie specjalnie pozytywnych emocji. Mimo wszystko uważam, że samą fabułę można zaliczyć do klasyki -\nRobert Zemeckis nadał tej historii nowy wymiar, oszlifował diament, który dzięki temu zostaje w świadomości ludzi na całym świecie. Autor powinien gorąco mu za to podziękować.\nDodała książkę na półkę: Przeczytane, Ameryka Pn, Antyutopia/dystopia, czyli co z nami będzie?, Biblioteka Ursus, Wypożyczone\nWojna secesyjna kojarzy nam się z niewolnictwem, modą rodem z "Przeminęło z wiatrem" i przestarzałym kodeksem honorowym. Temat obecny w świadomości całego zachodniego świata, chociaż dotyczył w zasadzie jednego kraju. A co by było, gdyby wojna secesyjna powtórzyła się w XXI wieku, podczas kryzysu klimatycznego i energetycznego? Jaki byłby wówczas układ sił na świecie? Taką przygnębiającą wizję... Wojna secesyjna kojarzy nam się z niewolnictwem, modą rodem z "Przeminęło z wiatrem" i przestarzałym kodeksem honorowym. Temat obecny w świadomości całego zachodniego świata, chociaż dotyczył w zasadzie jednego kraju. A co by było, gdyby wojna secesyjna powtórzyła się w XXI wieku, podczas kryzysu klimatycznego i energetycznego? Jaki byłby wówczas układ sił na świecie? Taką przygnębiającą wizję przyszłości snuje w swojej książce Omar El Akkad.\nI jest to wizja na tyle realna, że łatwo ją traktować jako przepowiednię, zwłaszcza widząc, jak dziś nasz kraj reaguje na alternatywne źródła energii. Bo to właśnie punkt wyjścia postapokaliptycznej powieści "Ameryka w ogniu": w związku z globalnym ociepleniem wiele terenów nie nadaje się do życia, Europa popada w ruinę, Floryda zostaje wchłonięta przez ocean, a względnie nadające się do życia warunki są tylko na dalekiej północy. Aby powstrzymać ostateczny kataklizm, na całym świecie zabrania się korzystania z ropopochodnych źródeł energii, jednak niektóre południowe stany USA odcinają się od takiej polityki. Wybucha druga wojna secesyjna, tragiczna w skutkach dla obywateli. Bardzo szybko okazuje się, że zacofane południe nie jest w stanie wywalczyć czegokolwiek, posyła więc na północ zamachowców samobójców i dokonuje tylko drobnych aktów terroru. Dodatkowo po niebie krążą ptaki - drony napędzane energią słoneczną, które zrzucają bomby na przypadkowe cele, odkąd buntownicy z południa zniszczyli ich oprogramowanie.\nW takich warunkach wychowują się dzieci Chesnutów - bliźniaczki Sarat i Dana oraz ich starszy brat Simon. Starają się przetrwać na spalonej słońcem ziemi i marzą o ucieczce na Północ. Po śmierci ojca z rąk zamachowca, pozbawieni środków do życia, zostają zabrani do obozu uchodźców, gdzie przez lata chłonne dziecięce umysły Sarat i Simona nasiąkają rebeliancką ideologią. Indoktrynowani od najmłodszych lat, stają się perfekcyjną bronią w rękach ostatnich nieustępliwych przywódców Południa.\nHistoria Sarat przedstawiona z jej punktu widzenia i z punktu widzenia jej bratanka, naprawdę wciąga. Nieco mniej interesujące były dla mnie publikowane pomiędzy kolejnymi rozdziałami dokumenty rządu Północy. Owszem, rzucały światło na ogólną sytuację w kraju, ale moim zdaniem ich układ był nieco chaotyczny, a niektóre zostały napisane w dość wymuszony sposób, żeby ich liczba zgadzała się z lukami między rozdziałami. Jestem natomiast pełna podziwu dla stylu autora, bo choć jest dość oszczędny w słowach i unika kwiecistych opisów, to w bardzo obrazowy sposób przedstawia swoje wyobrażenie na temat świata, którego możemy niestety doczekać. Czytając "Amerykę w ogniu" niemal widziałam spustoszenie, jakie dokonało się na Ziemi, apokaliptyczny krajobraz suszy i wszechobecną pustynię tam, gdzie kiedyś były żyzne plantacje bawełny. Nie mniej ciekawy był dla mnie aspekt psychologiczny, sposób przekształcania niewinnego dziecięcego umysłu w maszynę do zabijania, chłodną i opanowaną. Nie wyobrażam sobie tylko tego, w jaki sposób tereny północnej Afryki mogłyby stać się w takich warunkach największym imperium świata. Już teraz panują tam trudne warunki życia, a co dopiero wydarzyłoby się, gdyby klimat zmienił się na jeszcze gorętszy? To już ewidentnie myślenie życzeniowe i niekonsekwencja ze strony Autora, który urodził się w Egipcie i wychował w Katarze.\nSądząc po opiniach na Lubimy Czytać, nie każdemu książka ta przypadnie do gustu. Jeżeli ktoś lubi klimat postapokaliptyczny, interesuje się zmianami klimatycznymi i ludzką naturą, a do tego lubi twórczość choćby Głuchowskiego, to polecam serdecznie.\nDodała książkę na półkę: Przeczytane, Azja, Biblioteka Ursus, Literatura faktu, Państwa-miasta, Prawdziwi ludzie\nWietnam to miejsce postrzegane w Polsce bardzo różnie. Dla niektórych jest symbolem kraju trzeciego świata, innym kojarzy się z nie tak dawną wojną, a jeszcze innym z kurczakiem w panierce. Dla mnie to od dawna wymarzony cel podróży, gdzie w łatwy sposób można połączyć klimat Dalekiego Wschodu z wypoczynkiem na plaży i bogatym dziedzictwem kulturalnym. Kiedyś niedostępny, dziś na wyciągnięcie... Wietnam to miejsce postrzegane w Polsce bardzo różnie. Dla niektórych jest symbolem kraju trzeciego świata, innym kojarzy się z nie tak dawną wojną, a jeszcze innym z kurczakiem w panierce. Dla mnie to od dawna wymarzony cel podróży, gdzie w łatwy sposób można połączyć klimat Dalekiego Wschodu z wypoczynkiem na plaży i bogatym dziedzictwem kulturalnym. Kiedyś niedostępny, dziś na wyciągnięcie ręki. I myślę, że ta książka była ważnym etapem planowania wyprawy, którą odbędę, mam nadzieję, już niedługo.\nNarratorem, głównym bohaterem i autorem tego wyjątkowego reportażu jest Polak, który wraz z partnerką postanowił zamieszkać w okolicach Sajgonu, kiedy ich portfele świeciły pustkami. Wybrał go trochę ze względu na niskie ceny, a trochę ze względu na specyficzną atmosferę. Co zastał? Nie tylko dobrych, pogodnych ludzi i tropikalne słońce, ale też propozycje taniego seksu na każdym kroku, ulewne monsunowe deszcze i miejscowych, którzy na kilometr wyczują naiwnego obcokrajowca i spróbują go oszukać. Andrzej Meller w dowcipny sposób pokazuje wiele różnych oblicz Wietnamu, jego piękne i brzydkie strony i ciekawostki, jakich próżno szukać w przewodniku.\nAutor dysponuje lekkim piórem i fenomenalnym poczuciem humoru, a ponadto fakty kluczowe dla zrozumienia specyfiki Wietnamu objaśnia w zrozumiały i ciekawy sposób. Myślę, że chętnie posłuchałabym jeszcze wielu innych jego opowieści o podróżach i że nie raz pękałabym przy nich ze śmiechu albo drżała ze strachu, a takie wrażenie miałam po raz pierwszy, czytając tego typu książkę. W ogóle nie przeszkadza mi to, że w niektórych rozdziałach Meller skupia się na losach ekspatów z różnych stron świata. Opisuje ich przez pryzmat miejscowej kultury i pokazuje, że takie jednostki też stają się po jakimś czasie ważną częścią społeczności. Poza tym, proporcje są naprawdę dobrze wyważone - czytelnik dostaje zarówno porywający opis największych atrakcji turystycznych, zabawne anegdoty z życia statystycznego Wietnamczyka, rzetelne informacje dotyczące historii i współczesnej sytuacji Wietnamu, dużo wskazówek, co zjeść na miejscu i dodatek w postaci Europejczyków i Amerykanów, którzy postanowili tam zarzucić kotwicę. Widać też, że dwa i pół roku wystarczyły Autorowi, żeby zżyć się z tym krajem cuchnącym rybnym sosem.\nJaki jest mój wniosek? Jadę. Zapewne dam się oszukać miejscowym, nie raz będę marszczyć nos i przerazi mnie ruch uliczny wykraczający poza prawa logiki i fizyki. Może jedynie zastanowię się, czy wypożyczenie samochodu, żeby przejechać trasę z Sajgonu do Hanoi to na pewno dobry pomysł. Ale Wietnam nieznany nie zniechęcił mnie ani trochę do samej podróży.\nDodała książkę na półkę: Przeczytane, Afryka, Biblioteka Ursus, Literatura faktu, Państwa-miasta, Wypożyczone\n"Jeśli posługujesz się przemocą w wystarczającym stopniu, przybywa pomoc, a jeśli eskalujesz przemoc, to przybędzie więcej pomocy. Tak dzieje się od dawna i w grę wchodzą coraz większe sumy. Jednak świat pomocy humanitarnej nigdy nie sformułował wspólnego stanowiska w tej kwestii."\nW tym krótkim fragmencie z końca książki zawarta jest istota patologii współczesnej pomocy humanitarnej, którą... "Jeśli posługujesz się przemocą w wystarczającym stopniu, przybywa pomoc, a jeśli eskalujesz przemoc, to przybędzie więcej pomocy. Tak dzieje się od dawna i w grę wchodzą coraz większe sumy. Jednak świat pomocy humanitarnej nigdy nie sformułował wspólnego stanowiska w tej kwestii."\nW tym krótkim fragmencie z końca książki zawarta jest istota patologii współczesnej pomocy humanitarnej, którą na konkretnych przykładach analizuje Linda Polman. Zestawia obraz wydarzeń, który płynął do telewizorów i kieszeni widzów w krajach rozwiniętych z szokującą prawdą i obnaża nadużycia, których dopuszczają się zarówno pracownicy sektora humanitarnego, jak i odbiorcy pomocy. Omawia przykłady źle skoordynowanych działań, w wyniku których do subtropikalnej strefy klimatycznej trafiła zimowa odzież i wyjaśnia, gdzie pomiędzy darczyńcą a odbiorcą "gubi się" znaczna część pomocy. A przede wszystkim, zadaje pytanie, jak tę machinę uzdrowić.\nTo bardzo trudny reportaż, do tego stopnia, że każde czytane słowo w pewnym momencie zaczyna sprawiać ból. I rośnie złość - na tych, którzy w imię neutralności przyczyniają się do wydłużenia bezsensownych wojen i na same "ofiary", cynicznie wykorzystujące dobroć ludzi z krajów rozwiniętych. Wielu czytelników słusznie zauważyło, że Autorka najwięcej miejsca poświęca Afryce, marginalnie traktuje natomiast kwestię pomocy w Korei Północnej czy w krajach bałkańskich. Rzeczywiście tak jest, zapewne dlatego, że to tam najszerszym strumieniem płyną pieniądze, a organizacje humanitarne zjawiają się w setkach, jeśl nie tysiącach. W krajach afrykańskich dochodzi też do ogromnej ilości nadużyć i błędnego przekazu informacji. Dla mnie najbardziej jaskrawe i szokujące przypadki to Rwanda 1994 i kwestia pomocy plemieniu Hutu w obozie dla uchodźców w Gomie. Schronili się tam ci, którzy wcześniej wyrżnęli z zimną krwią drugie pod względem ludności plemię Rwandy i zostali natychmiast otoczeni kompleksową pomocą ze wszystkich stron świata. W tym samym czasie ich rodacy z plemienia Tutsi leczyli swoje rany i grzebali zabitych, pozbawieni jakiegokolwiek wsparcia. Był też jaskrawy opis przyjęcia wydanego we Freetown z okazji uznania Sierra Leone za najbiedniejszy kraj świata, w którym bynajmniej nie zagłodzeni włodarze tego kraju świętowali, wiedząc, że ta niechlubna pozycja w rankingu sprowadzi do ich kieszeni kolejne miliony. Czytając, zaczęłam nawet zastanawiać się, czy pomoc polegająca wyłącznie na dawaniu, bez stawiania warunków i wymagań, nie powinna być zarezerwowana wyłącznie dla ocalałych z katastrof naturalnych. Nie znaczy to, że mamy przestać pomagać w ogóle, ale może czas zacząć dawać wędkę, nigdy rybę. Żeby na przykład Afryka sama zaczęła się o siebie troszczyć, zamiast okaleczać własne dzieci i przypominając grzechy kolonizatorów sprzed kilkuset czy kilkudziesięciu lat i wyciągając ręce po więcej i więcej pomocy. Obecnie postawy roszczeniowej uczy się tam od najmłodszych lat, a małe ofiary wojen domowych w obecności kamer zdejmują już otrzymane protezy, aby bardziej wzruszyć swoim losem.\nPrzyznaję, że z książki Lindy Polman płynie bardzo pesymistyczny przekaz i że brakuje tam drugiej strony, czyli opowieści o ludziach uratowanych, o społeczeństwach, które dzięki międzynarodowej pomocy stanęły na nogi i dziś dobrze sobie radzą. Na pewno takie przykłady istnieją, bo inaczej pomoc humanitarna nie miałaby żadnej racji bytu. Z tego względu bardzo potrzebna jest przedmowa Janiny Ochojskiej, choć ta moim zdaniem powinna ukazać się raczej jako posłowie i promyk nadziei po przeczytaniu o wszystkich okropnościach. A czytelnik powinien pamiętać, że też zapewne nie jest do końca obiektywna, skoro została napisana przez osobę bezpośrednio związaną z PAH i która ewentualnych błędów własnej organizacji raczej nie weźmie pod uwagę.\nPod względem stylu nie mam żadnych zastrzeżeń. Książka jest (jak zwykle w przypadku Wydawnictwa Czarne) dobrze przetłumaczona, podział na kilkanaście rozdziałów porządkuje poszczególne zagadnienia i pozwala regulować sobie tempo czytania. Dobrze, że książka jest tak krótka, a jej zasadnicza część składa się z niecałych 200 stron. Większą objętność najgorszej strony ludzkiej natury trudno byłoby strawić.\nDodała książkę na półkę: Przeczytane, Bookcrossing, czyli improwizacja, Europa, Historia pomijana w szkole, Państwa-miasta, Posiadam\nNie wiem, kto śmiał porównać tę... Książka "Miasto poza czasem" została przeze mnie przyniesiona z wymiany książek podczas targów książki. Zwykle na tym wydarzeniu instynkt łowcy mnie nie zawodzi i przynoszę do domu książki choćby znośne albo dające trochę rozrywki. W tym wypadku wybór był chybiony w 100% - ledwo dobrnęłam do końca, bezowocnie czekając na fajerwerki obiecywane na okładce.\nDodała książkę na półkę: Przeczytane, Biblioteka Ursus, Europa, Wypożyczone\nPowieść "Niedźwiedź i Słowik" została mi polecona przez młodszą siostrę jako znacznie bardziej dopracowana alternatywa dla cyklu "Kwiat paproci", który bardzo lubię. Początkowo odnosiłam się do jej entuzjastycznej opinii z lekką podejrzliwością, zupełnie niepotrzebnie, jak się okazało. Powieść Christiny Ardell wciągnęła mnie do tego stopnia, że czytałam wszędzie - na przystankach, podczas... Powieść "Niedźwiedź i Słowik" została mi polecona przez młodszą siostrę jako znacznie bardziej dopracowana alternatywa dla cyklu "Kwiat paproci", który bardzo lubię. Początkowo odnosiłam się do jej entuzjastycznej opinii z lekką podejrzliwością, zupełnie niepotrzebnie, jak się okazało. Powieść Christiny Ardell wciągnęła mnie do tego stopnia, że czytałam wszędzie - na przystankach, podczas próby chóru, na przerwach w pracy. I trudno mi powiedzieć, co jest jej najmocniejszą stroną - urzekająca fabuła, świetnie skonstruowane postaci czy wierzenia dawnych Słowian, które na kartach tej powieści są żywe i wiarygodne jak nigdy wcześniej.\nW dalekiej Rusi w dość mrocznych czasach, żyje rodzina zamożnego bojara, Piotra. Harmonijny rytm ich życia wyznaczają pory roku, surowy klimat wymusza dość spartańskie warunki. Choć na ich tereny dotarło już chrześcijaństwo, nie przestali nigdy troszczyć się o pogańskich strażników domostw. Wieczorami zbierają się w ciepłych izbach, słuchając słowiańskich baśni i mrożących krew w żyłach historii o Morożce, panu zimy. Część kobiet w ich społeczności jest natomiast obdarzona darem widzenia dawnych bożków. Należy do nich pierwsza żona Piotra, która umiera w połogu, wydając na świat Wasię. Jeszcze w ciąży ma przeczucie, że jej nowonarodzona córka będzie kimś wyjątkowym. I rzeczywiście, Wasia dziedziczy po niej moc widzenia, a także bardzo silne dążenie do niezależności i wielką odwagę. To ona staje się ostatnią nadzieją wioski, kiedy przybyły z Moskwy pop i owładnięta religijną obsesją macocha zabraniają czcić domowe bóstwa, a upiory coraz bardziej zagrażają mieszkańcom...\nKreacja Wasi to jeden z największych sukcesów autorki. W ogóle postaci dziecięce udały jej się pierwszorzędnie. Z jednej strony nie przypominają mniejszych dorosłych, z drugiej zaś nie są tak okropnie irytujące, jak to często bywa. Wasia przy wszystkich swoich zaletach odznacza się oślim uporem i tendencją do podważania autorytetów, jej siostra Irina to słodka i oddana istotka, ale bywa próżna i złośliwa. Piotr, głowa rodziny, nie został wykreowany na ideał, dobrze widoczna jest jego tendencja do poddawania się woli innym, choć jest jednocześnie mądrym i przewidującym przywódcą. Nawet postaci takie jak żądny sławy ojciec Konstanty czy okrutna macocha Wasi, nie są postaciami jednoznacznie negatywnymi i czytelnik momentami może nie tylko zrozumieć ich poczynania, ale nawet zacząć im współczuć. Ponadto każdy, włącznie z bohaterami epizodycznymi, posiada bardzo indywidualne cechy i jest ważnym elementem tej barwnej układanki.\nJestem bardzo zaskoczona, że autorka jest Amerykanką i nie ma nawet wschodnioeuropejskich korzeni. Z każdej strony tej niezwykle klimatycznej powieści bije bowiem entuzjazm, a co więcej, zrozumienie słowiańskich duszy i wierzeń, które chrześcijaństwo bezskutecznie próbowało wykorzenić. Powieść "Niedźwiedź i Słowik" uświadamia dogłębnie, jak wiele tracimy, omawiając w szkołach wyłącznie mitologię Greków i Rzymian i traktując własnych bożków po macoszemu. Jestem pełna podziwu dla pracy, jaką autorka wykonała, żeby na tej kanwie zbudować fascynującą i spójną fabułę, która trzyma w napięciu do ostatniej strony. Podobnie jak wielu innych czytelników, nie mogę tej książce nic zarzucić i czekam z niecierpliwością na kolejne części trylogii. Mam nadzieję, że wydawnictwo MUZA sprosta zadaniu i będzie sprawnie publikować kolejne części.\nDodała książkę na półkę: Przeczytane, Bestsellery i inne hity, Biblioteka Ursus\n"Czerwoną królową" miałam na liście książek do przeczytania od bardzo dawna. Trochę zauroczyła mnie okładka i intrygujący napis o powstaniu czerwonym niczym świt, ale przyznaję się bez bicia, że po prostu lubię czasem sięgnąć po taką dystopijną literaturę akcji. Po przeczytaniu walczą ze mną dwie sprzeczne opinie. Bo fabuła rzeczywiście była napisana w sposób bardzo wciągający, a autorce nie... "Czerwoną królową" miałam na liście książek do przeczytania od bardzo dawna. Trochę zauroczyła mnie okładka i intrygujący napis o powstaniu czerwonym niczym świt, ale przyznaję się bez bicia, że po prostu lubię czasem sięgnąć po taką dystopijną literaturę akcji. Po przeczytaniu walczą ze mną dwie sprzeczne opinie. Bo fabuła rzeczywiście była napisana w sposób bardzo wciągający, a autorce nie można odmówić lekkiego pióra, ale jednocześnie nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że to dziwne połączenie "Igrzysk śmierci", "Niezgodnej", "Rywalek" i "Zmierzchu". Brzmi jak niestrawny koktajl? Macie sporo racji.\nMare Molly Barrow, główna bohaterka powieści, jest Czerwoną. To znaczy, że w jej żyłach płynie krew normalnej barwy i że jest przeznaczona do ciężkiej pracy i obowiązkowego poboru do wojska. Bo w jej kraju uprzywilejowani są Srebrni, czyli dziwne hybrydy ludzi i czegoś nadludzkiego, o srebrnej krwi i nadprzyrodzonych zdolnościach, którzy głównie spędzają dni na próżnowaniu. Gdzieś na obrzeżach królestwa toczy się wojna, która nie jest w żaden logiczny sposób umotywowana i służy w książce tylko jako narzędzie do zmniejszenia populacji Czerwonych. Mare wie, że czeka ją pobór, bo w przeciwieństwie do zdolnej siostry nie ma pracy ani żadnego talentu. Tymczasem Srebrni przez przypadek odkrywają jej zdolność do panowania nad energią elektryczną, której jako Czerwona nie ma prawa posiadać. Trafia więc do pałacu w charakterze narzeczonej księcia i daje się wciągnąć w niebezpieczną grę, lawirując między dwoma książętami i zbuntowanymi przedstawicielami własnej rasy. Nie mając pojęcia o sieci pałacowych intryg, niemal od razu ściąga na siebie i innych ogromne kłopoty.\nWątków powieści jest naprawdę sporo, ale nie utrudniają one czytania. Momentami miałam jednak wrażenie, że autorka sama nie wiedziała, jak wybrnąć z sytuacji i wówczas szła po najmniejszej linii oporu, prowadząc fabułę w niespecjalnie logiczny i przemyślany sposób. Dotyczy to szczególnie sposobu, w jaki Mare trafiła do pałacu oraz zakończenia, na którym bardzo się zawiodłam. Spośród bohaterów moją sympatię wzbudził szczególnie Cal, następca tronu, w którym walczą dwie sprzeczne natury. Niestety wątek miłosny między tym dwojgiem wydał mi się bardzo naciągany i bardzo sztuczny.\nTrudno mi powiedzieć, czy ta książka to nieco zmarnowany materiał na hit gatunku, czy też od początku źle skonstruowany pomysł. Zdaję sobie sprawę z tego, że ilość wątków w książkach tego typu jest ograniczona, więc motywy ucisku, rewolucji, nadprzyrodzonych zdolności i odmieńca będą się przeplatać. Z pewnością można było zrobić to zgrabniej i w lepszy sposób wyjaśnić czytelnikowi postępowanie bohaterów i konsekwencje ich czynów. Można było też powstrzymać się od tanich chwytów "zabili go i uciekł, tylko trudno powiedzieć, jak". Ale nie przeczę, że przeczytałam książkę dość szybko i prawie do ostatnich stron trzymała mnie ona w napięciu. Mimo wszystko, nie wiem, czy skuszę się na kontynuację.\nDodała książkę na półkę: Przeczytane, Ameryka Pn, Biblioteka Ursus, Klasycznie\nSięgając po "Anię z Wyspy Księcia Edwarda", miałam nadzieję na sentymentalny powrót do dzieciństwa, choć gdzieś z tyłu głowy krążyły mi opinie określające tę książkę jako bardziej postępową od reszty cyklu o Ani, poruszającą trudne tematy i z nutą zgorzknienia odchodzącą od zaklętego kręgu baśni. Okazało się, że jedno nie przeszkadza drugiemu. Spotkanie z rodziną Blythe'ów w rozdziałach... Sięgając po "Anię z Wyspy Księcia Edwarda", miałam nadzieję na sentymentalny powrót do dzieciństwa, choć gdzieś z tyłu głowy krążyły mi opinie określające tę książkę jako bardziej postępową od reszty cyklu o Ani, poruszającą trudne tematy i z nutą zgorzknienia odchodzącą od zaklętego kręgu baśni. Okazało się, że jedno nie przeszkadza drugiemu. Spotkanie z rodziną Blythe'ów w rozdziałach poświęconych twórczości Ani i Waltera zaspokoiło w pełni apetyt na sentymenty, a pozostałe części wniosły powiew świeżości do Glen St. Mary i Avonlea.\nO dziwo i na szczęście, to nie Ania i jej rodzina są głównymi bohaterami powieści. Ich dalsze losy poznajemy pośrednio, ponieważ nieustannie są wspominani przez innych mieszkańców okolicznych miejscowości. Dla niektórych to wada, dla mnie spora ciekawostka. Nowe wątki wykreowane przez Lucy M. Montgomery są ciekawe i spójne, z poprzednimi częściami zgadzają się także wzmianki o Blythe'ach. Z prawdziwą przyjemnością dowiedziałam się co nieco o przyszłości Rilli, która jest zdecydowanie moją ulubioną postacią z całego cyklu. Bardzo podobała mi się forma powieści, czytelny podział na rozdziały pisane prozą i te w formie dramatu, z dodatkowym smaczkiem w postaci wierszy. Twórczość Ani i Waltera może nie ma specjalnej wartości literackiej i momentami przypomina pierwsze próby nieszczęśliwie zakochanej gimnazjalistki, ale było też kilka wierszy, które chwyciły mnie za serce. Między innymi wspominany tak często w ósmym tomie "Szczurołap". Myślę, że warto je przeczytać, żeby zrozumieć kontekst niektórych scen i lepiej poznać bohaterów. Choć przyznaję, że zdecydowanie ciekawsze są wypowiedzi i przemyślenia bohaterów pod wierszami.\nJeśli chodzi o wątki społeczne, które miały być dużo poważniejsze i poruszać sprawy przemilczane w poprzednich tomach, to nie odniosłam wrażenia, żeby coś takiego było na pierwszym planie. LMM zawsze pisała o sprawach nie do końca zrozumiałych dla dzieci - takich jak odrzucenie, sytuacja sierot, przymuszanie do małżeństwa, staropanieństwo w XIX wieku. Wystarczy wspomnieć historię Leslie Moore. Chyba żadne dziecko na świecie, czytając "Wymarzony Dom Ani", nie rozumiało, dlaczego Leslie cieszyła się z długich nieobecności męża. Być może w ostatnim tomie pewne zjawiska nazywane są bardziej bezpośrednio, ale w żaden sposób nie wpływa to na mój odbiór powieści.\nTo dziwne uczucie, czytać nową książkę kogoś, kto od dawna nie żyje, a w dodatku tworzył w dawno minionych czasach. Zupełnie jak dar od losu, przypadkiem znaleziony list, który przeleżał na poczcie kilkadziesiąt lat. Dzięki temu, że książka została napisana bezpośrednio po poprzednich częściach, zachowuje urok poprzednich części i z łatwością można ją zaliczyć do kanonu - w tej sztuce poległa J. K. Rowling, pisząc "Przeklęte dziecko", które pod żadnym względem nie dorasta do pięt siedmiu oryginalnym częściom. Montgomery nie spowodowała w moim sercu trzęsienia ziemi, raczej dodała coś nowego i pozwoliła spojrzeć na literackich przyjaciół z dzieciństwa z nowej, szerszej perspektywy. Po raz pierwszy przeczytałam "Anię z Wyspy Księcia Edwarda" już jako dorosła, trudno mi więc przewidzieć oddźwięk wśród dzieci, ale myślę, że to dobra lektura dla wszystkich, którzy dorastali i będą dorastać razem z Anią.\nDodała książkę na półkę: Przeczytane, Ameryka Pn, Biblioteka Ursus, Literatura faktu, Wypożyczone\nPod przewrotnym tytułem kryje się reportaż naprawdę wysokich lotów. Autorka zadała sobie wiele trudu, aby zdobyć materiał do napisania książki, gromadząc obszerną bibliografię i wyruszając w podróż z Polski do stanu Arkansas w USA, gdzie nikt o Polsce nie słyszał i o którym słyszało niewielu Polaków. Ale było warto, a Wydawnictwo Czarne po raz kolejny pokazało, że na dobrej literaturze faktu... Pod przewrotnym tytułem kryje się reportaż naprawdę wysokich lotów. Autorka zadała sobie wiele trudu, aby zdobyć materiał do napisania książki, gromadząc obszerną bibliografię i wyruszając w podróż z Polski do stanu Arkansas w USA, gdzie nikt o Polsce nie słyszał i o którym słyszało niewielu Polaków. Ale było warto, a Wydawnictwo Czarne po raz kolejny pokazało, że na dobrej literaturze faktu potrafi się poznać.\nKu Klux Klan. O ile miasteczko Harrison dla nas jest anonimowe, o tyle sama nazwa rasistowskiej organizacji już nie i nieodłącznie kojarzy się ze wstydem, który zakorzenił się w białych po setkach lat dyskryminacji innych ras. Od razu na myśl przychodzą lincze, płonący krzyż i obrzydliwe hasła, jakież więc było moje zdziwienie, gdy dowiedziałam się, że Ku Klux Klan nadal działa dość prężnie na pewnych obszarach USA. Katarzyna Surmiak-Domańska pozwoliła się wypowiedzieć jego członkom, zachowując podczas wywiadów stoicki spokój i przybierając postawę obserwatora, nie zaś oceniającego. Podziwiam to, bo na pewno trudno było jej powstrzymać emocje wśród ludzi gloryfikujących Hitlera i jego świtę.\nZ wypowiedzi tych wyłania się obraz społeczeństwa niemal idealnego, zamkniętego w swoistej bańce. Dzieci są tu grzeczne, choć rodzice nie podnoszą głosu. Wszyscy odnoszą się do siebie z szacunkiem. Nie ma problemów z przemocą i przestępstwami, nikt nie nadużywa alkoholu, wszyscy wiodą pobożne, dobre życie. Jaka jest na to recepta? Według mieszkańców Harrison, jednorodność rasowa, czyli całkowity brak twarzy o ciemnej karnacji czy skośnych oczach. Ci ludzie chcą, aby tak zostało, więc chociaż nie jeżdżą już konno w białych płaszczach i nie urządzają pogromów, nikt ciemnoskóry nie kwapi się do osiedlenia się pośród nich. Teraz wojują nie mieczem, a słowem, osiągając mistrzostwo w propagandzie. Do tego stopnia, że ich argumenty momentami zaczynają być logiczne. Przez pryzmat historii poszczególnych odłamów Ku Klux Klanu i współczesnych jego członków mieszkających w tak zwanym Pasie Biblijnym na południu USA, możemy jak nigdy wcześniej spojrzeć na temat segregacji rasowej.\nSama Autorka zachowuje natomiast dalece posunięty obiektywizm, nikogo nie ocenia, pozwalając czytelnikowi dojść do własnych wniosków. Ja na przykład uświadomiłam sobie, że przez lata zjawisko rasizmu przypisane zostało wyłącznie do białych. Łatwo to dostrzec nie tylko w Stanach. Kiedy murzyn założy koszulkę z napisem "Black Power", nikt nie zwraca na to uwagi. Wybór na rynku jest dość szeroki. Taka sama koszulka z nadrukiem "White Power" doprowadziłaby do skandalu i oskarżeń o rasizm. Kolejny przykład - nikt nie ma pretensji do Japonii, że pozostaje krajem jednorodnym etnicznie, kraje Europy Środkowej są za to samo szykanowane i oskarżane o ksenofobię. Następuje zjawisko odwrotnego rasizmu, tym razem wymierzone niejako w rasę euroazjatycką i skoro sama widzę to w codziennym życiu, trudno mi mieć pretensje do kogoś, komu to przejście ze skrajności w skrajność nie odpowiada. Nie potrafię jednak zrozumieć tak radykalnego podejścia, które każe nie podawać ręki czarnoskórym i nie wpuszczać ich do swojego miasta. A do tego na siłę szukać w Biblii fragmentów, które taką postawę usprawiedliwiają.\nReasumując, polecam ten reportaż każdemu, zarówno zwolennikom tzw. multi-kulti, jak i przeciwnikom migracji. Zrobił on na mnie ogromne wrażenie, zarówno treścią, jak i bardzo przemyślaną formą i dobrym stylem Autorki. Jej profesjonalizm sprawił, że kontrowersyjny temat zmienił się w temat wart przemyśleń i myślę, że w niejednym z nas może zostawić trwały ślad.\nDodała cytat z książki: Ku Klux Klan. Tu mieszka miłość\nMy, ludzie rasy białej, jesteśmy wyposażeni w genetyczną skazę. Ta skaza to miłosierdzie. Kiedy widzimy istoty, które nie mają tego, co my: naszej inteligencji, wykształcenia, pieniędzy, zaczynamy odczuwać współczucie. Żadna inna rasa tak nie ma. I dlatego to my, a nie oni, jesteśmy skazani na zagładę.\nKiedy człowiek pozwoli, żeby zakorzeniło się w nim poczucie winy, staje się bezwolny. Poddaje się. Bez sprzeciwu znosi prześladowania i wszelkie dolegliwości. Pozwala na gwałcenie swoich praw. Traci instynkt samoobrony. Zaczyna przedkładać dobro innych nad dobro swoje i swojej rodziny. Jest gotów zrobić wszystko, żeby tylko to dojmujące poczucie winy z siebie zmyć.\nDodała książkę na półkę: Przeczytane, Biblioteka Ursus\nW tym gatunku nie ma nikogo lepszego, a przynajmniej do tej pory z nikim lepszym się nie spotkałam. Tess Gerritsen w tej książce prezentuje swoje najlepsze oblicze jako autorki, umiejętnie łącząc skomplikowaną zagadkę medyczną z ciekawymi zagadnieniami ze świata nauki i wątkiem obyczajowym. I jak zwykle, jest w stanie wybrnąć z pętli fabuły w bardzo widowiskowy sposób.\nOś fabularna książki... W tym gatunku nie ma nikogo lepszego, a przynajmniej do tej pory z nikim lepszym się nie spotkałam. Tess Gerritsen w tej książce prezentuje swoje najlepsze oblicze jako autorki, umiejętnie łącząc skomplikowaną zagadkę medyczną z ciekawymi zagadnieniami ze świata nauki i wątkiem obyczajowym. I jak zwykle, jest w stanie wybrnąć z pętli fabuły w bardzo widowiskowy sposób.\nOś fabularna książki kręci się wokół dziwnej epidemii, która wybucha na orbicie Ziemi, w Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Jeden z astronautów prowadzących tam pionierskie badania naukowe, umiera nagle po nagłej i bardzo "brutalnej" chorobie. Jego ciało wysłane na Ziemię natychmiast po wylądowaniu przejmuje wojsko, co potęguje tylko niepokój w kontroli lotów NASA i wśród przyjaciół członków załogi. Tymczasem na pokładzie stacji kosmicznej przypadkiem znajduje się dr Watts. Wysłana tam w zastępstwie za kolegę, w trakcie własnego rozwodu z innym astronautą, zauważa u kolejnych kolegów pierwsze symptomy tej samej zarazy. A jej mąż postanawia działać, by jak najwięcej z nich sprowadzić bezpiecznie do domu.\nBardzo dobry styl, wyraziste postaci i emocje równe tym, których doświadczyłam, czytając "Infekcję" to znaki rozpoznawcze Gerritsen. Zgadzam się co prawda z niektórymi czytelnikami, że wątek miłosny pomiędzy skłóconymi małżonkami był dość infantylny, ale nie przeszkadzał mi zbyt mocno w odkrywaniu kolejnych aspektów zagadki. Zwłaszcza biorąc pod uwagę to, w jaki sposób opisane zostało życie ludzi związanych z przemysłem kosmicznym. Tak wiarygodne opisy przeżyć astronautów i kwestii technicznych świadczą o bardzo dokładnym przygotowaniu merytorycznym przed napisaniem tej książki.\n445 195 4814\nZnajomi (58), Obserwowani (39), Obserwujący (84)\nZszedł na dół starając się nie patrzeć na nią zbyt długo, jak nie patrzy się na słońce. Ale nawet ni...\twięcej\nMiłość, jako nasionko leśne z wiatrem szybko leci, ale gdy drzewem w sercu wyrośnie, to chyba razem...\twięcej


frog - Vectra Klub Polska\nfrog replied to Artur's topic in VC - zawieszenie + hamulce\nKupiłem takie pod ten silnik i nadwozie, więc chyba powinno być git? i czemu ma być za nisko, wątpie żeby było niżej niż przed wymianą https://allegro.pl/oferta/sprezyny-przod-opel-vectra-c-1-8-sport-kyb-rh3526-7639815480\nNo 363 coś kurde koza sam jeździj zamówiłem 306 bo te sachse co miałem fajnie nisko na pewno to nie było 360 fotka przed i po\nPrzód wymieniłem i po wymianie wstawił od serii i koza straszna, a były sache o 2 zwoje krótsze i nie pękł jedna dlatego zmieniałem ale druga cała mimo wszystko była krótsza o dwa zwoje\nNo i ok czyli poprostu ktoś u mnie założył sache o długości 306 ? ale kurde oryginał taka koza? mało takich kóz a skąd tył taki niski? było kombi jako gts?\nZawieszenie jakie sprężyny\nfrog replied to frog's topic in VC - zawieszenie + hamulce\nNo dobra, a jaka długość była zwykłych? bo po wymianie straszna koza się zrobiła sachse były krótsze o 2 zwoje\nNo te co wyjąłem to były Sachs i były krótsze o 2 zwoje, a jaka jest oryginalna długość sprężyn do zwykłego zawiasu? i jak założę 306mm i 286mm to tył nie będzie niżej od przodu?\nfrog posted a topic in VC - zawieszenie + hamulce\nRozszyfruje mi ktoś po vinie jakie powinny być sprężyny przód i tył? vin : W0L0ZCF3541144492 było fajnie w miarę nisko a po wymianie przodu jest straszna koza, jest opcja ze siedziały u mnie 306mm? a są np założone 345 lub 365? i czy mogę założyć 306mm ? i jakie dać na tył? żeby to w miarę grało kombi 1.8 122 2004\nRozszyfruje mi ktoś po vinie jakie powinny być sprężyny przód i tył? vin : W0L0ZCF3541144492 było fajnie w miarę nisko a po wymianie przodu jest straszna koza, jest opcja ze siedziały u mnie 306mm? i czy mogę je założyć? i jakie dać na tył? kombi 1.8 122 2004\nCześć po wymianie przednich sprężyn jest straszna koza, nie chce mi się bawić w szukanie odpowiednich i gwint też odpada bo za twardo i tak myślę o sprężynach, ktoś ma jakieś zdjęcie jak u niego wygląda vectra C najlepiej kombi? na sprężynach -30 lub -40? A i te -30 to mi odejmie od stanu przed zmianą "jak na zdjęciu" gdzie była fajnie nisko? czy oryginalne sprężyny to taka koza jak mam? vectra c 1.8 seryjny zawias z 2004


Dzieci i młodzież z pewnością nie będą nudzić się na Costa Smeralda! Zespół animatorów będzie podejmował szereg działań w klubach na pokładzie, w podziale na grupy wiekowe: mini (3-6 lat); maksi (7–11 lat); Teen Junior (12-14 lat) i Teen (15-17 lat). Po raz pierwszy na pokładzie Costa Smeralda powstanie Baby Club, w całości przeznaczony dla dzieci w wieku od 1 do 3 lat. Otwarty codziennie od 9:00 do 21:00 Baby Club poświęci część dnia maksymalnie 8 dzieciom (wymagana rezerwacja), gdzie doświadczony zespół animacyjny zajmie się nimi, a ich rodzice będą cieszyć się wszystkim, co statek ma do zaoferowania. Klub dla dzieci do lat 3 będzie również otwarty dla całych rodzin, aby mogli razem wziąć udział w zaplanowanych zabawach. Baby Club może być również wykorzystywany przez rodziców jako żłobek, dzięki obecności wykwalifikowanych niani. Baby Club oraz mini i maxi kluby będą znajdować się w nowej części statku o nazwie Luna Park.\nAle na tym niespodzianki się nie kończą! Wszyscy młodsi goście, w wieku od 3 do 11 lat, będą mogli spędzić wakacje z dwiema bardzo lubianymi przez dzieci postaciami: Świnką Peppą i Pidżamersem. Gwiazdy dwóch słynnych seriali animowanych będą ich specjalnymi towarzyszami na pokładzie.\nNowe atrakcje są przeznaczone nie tylko dla najmłodszych: na Costa Smeralda nawet nastolatki znajdą coś dla siebie, wybierając spośród interesujących warsztatów, podczas których poznają podstawy makijażu, teatru, tańca i muzyki. Dodatkowo czeka na nich interaktywna rozrywka – jak spektakularne występy grupy tanecznej Quantum XXL lub niesamowitych grup akrobatów. Kolejne dwa wydarzenia organizowane przez zespoły Costa to:• format „Beato tra le Teens”, w którym młodzi goście podejmują wyzwanie, które kończy się ekskluzywną imprezą przy basenie o północy i smaczną pizza-ucztą;• „gra cyfrowa”, interaktywna gra, która odbędzie się w teatrze, podczas której uczestnicy będą musieli odpowiedzieć na pytania wyświetlane na ekranie za pomocą pilota i tabletu.\nCosta Smeralda to idealny statek dla rodzin! Na każdym pokładzie goście znajdą wszystko, czego potrzebują, aby zapewnić sobie jak najwięcej radości z wakacji:• niekwestionowaną gwiazdą będzie AcquaPark Smeralda, gdzie goście mogą poczuć dreszczyk emocji podczas zjeżdżania po zjeżdżalni ustawionej na najwyższym pokładzie statku. Dzięki niesamowitym zwrotom i zapierającym dech w piersiach zjazdom dorośli i dzieci mogą sprawdzić swoją odwagę (zawsze będąc całkowicie bezpiecznym);• goście pokoju gier będą mieli dostęp do najpopularniejszych gier wideo dla nastolatków, dzięki czemu będzie to idealne miejsce na cyfrową rozrywkę;• w Colosseo, bijącym sercu Costa Smeralda, rodziny będą mogły cieszyć się wszystkimi aspektami życia na pokładzie, dzięki szerokiej ofercie jedzenia i stałej rozrywce – z pokazami, występami i imprezami;• klub plażowy, który po raz pierwszy pojawia się na pokładzie Costa Smeralda, odtworzy atmosferę prawdziwego „lido”, w którym goście mogą ochłodzić się podczas kąpieli w basenie lub uzupełnić opaleniznę dzięki przezroczystemu dachowi, który pozwala przeniknąć ciepłym promieniom słońca;• oprócz tego, że jest idealnym miejscem do opalania, Piazza di Spagna będzie również miejscem poświęconym rozrywce na świeżym powietrzu, gdzie odbędą się warsztaty i wiele innych zajęć dla całej rodziny. Obszar zostanie również wyposażony w ogromną ścianę LED z projekcjami wideo, które będą bawić gości przez cały dzień;• wreszcie powstanie wielofunkcyjne boisko sportowe, na którym zorganizowane zostaną liczne turnieje piłki nożnej, siatkówki, koszykówki i tenisa. Niech rozpocznie się wyzwanie!\nGaz-System uruchamia gazociąg, który rozprowadzi gaz z Baltic Pipe


Lampa wisząca STYLO 3 czarny (MD 1220B-3 BLACK Azzardo) - żyrandol\nLampa wisząca STYLO firmy Azzardo to nowoczesna lampa, która zapewni stylowe oświetlenie modernistycznych wnętrz. Oryginalny design ozdobi każde wnętrze. Idealna jako światło główne nad stół w salonie i jadalni oraz nad blat w kuchni. Sklep tomix.pl poleca oprawy Azzardo. Wymiary L / W / H : 120 / 55 / 60 cm\nLampa wisząca STYLO 3 chrom (MD1220B-3CHROME Azzardo) - żyrandol\nLampa wisząca STYLO 1 chrom (MD1220-1CHROME | AZ0117) Azzardo - żyrandol\nLampa wisząca, żyrandol STYLO 1 czarny (MD1220-1BLACK | AZ0116) Azzardo - żyrandol\nLampa wisząca STYLO firmy Azzardo to nowoczesna lampa, która ozdobi stylowe wnętrze. Nieprzeciętna stylistyka sprawi, że będzie nietuzinkowym elementem pomieszczenia. Doskonale sprawi się jako oświetlenie główne nad stół w salonie czy jadalni, a także nad blat w kuchni. Sklep internetowy tomix.pl poleca. Wymiary L / W / H : 120,0 / 5,0 / 60,0 cm\nLampa wisząca MIRAGE 6 chrom/ biel (MD1016-6A CHWH | AZ0157) Azzardo - żyrandol\nLampa wisząca MIRAGE 1 chrom/ biel (MD1015-1 | AZ0156) Azzardo - żyrandol\nLampa wisząca TESTA chrome/ biel (MD1028-1 Azzardo) - żyrandol\nLampa wisząca TESTA firmy Azzardo to nowoczesna lampa, która zapewni stylowe oświetlenie modernistycznych wnętrz. Chromowany metal i białe szkło doskonale wkomponują się w eleganckie aranżacje. Idealna nad stół w salonie czy jadalni, jak również do stylowego biura. Sklep internetowy tomix.pl poleca. Wymiary L / W / H: 120 / 12 / 45 cm\nLampa wisząca, żyrandol OPTIMA chrom/ biel (AD6014-5B Azzardo) - żyrandol\nLampa wisząca OPTIMA firmy Azzardo to nowoczesna lampa, która zapewni stylowe oświetlenie modernistycznych wnętrz. Stylowe połączenie metalu i szkła doskonale uzupełni eleganckie pomieszczenia. Polecana przez sklep tomix.pl nad stół w jadalni czy salonie oraz do biura. Sprawdź pozostałe produkty z rodziny Optima. Wymiary L / W / H: 180 / 48 / 23 cm\nLampa wisząca CAPO chrome (AD8083-1 Azzardo) - żyrandol\nLampa wisząca CAPO firmy Azzardo to nowoczesna lampa, która zapewni stylowe oświetlenie modernistycznych wnętrz. Dzięki nieprzeciętnej stylistyce stanowi także bardzo ciekawy efekt ozdobny. Polecana do biur i salonów. Wymiary: wysokość: 180 średnica: 18 wys. abażuru: 32 Rodzaj żarówki: E27 Maksymalna moc żarówki: 60W (brak w zestawie) Ilość żarówek: 1 szt. Napięcie: 230V Klosz: metal/ szkło Wykończenie: chrom\nLampa wisząca CHEMICAL chrome (AD6036-1 Azzardo) - żyrandol\nLampa wisząca CHEMICAL firmy Azzardo to nowoczesna lampa, która zapewni stylowe oświetlenie modernistycznych wnętrz. Dzięki nieprzeciętnej stylistyce stanowi także bardzo ciekawy efekt ozdobny. Polecana do biur i salonów. Wymiary: wysokość: 180 średnica: 8 wys. abażuru: 48 Rodzaj żarówki: E14 Maksymalna moc żarówki: 40W (brak w zestawie) Ilość żarówek: 1 szt. Napięcie: 230V Klosz: metal/ szkło Wykończenie: chrom


Ugoda Kulczyk-Wassermann (aktl.) - WPROST.pl\nUgoda Kulczyk-Wassermann (aktl.)\nDodano: 7 grudnia 2005, 10:26 0\nUgodą zakończył się proces cywilny wytoczony Zbigniewowi Wassermannowi przez Jana Kulczyka za sugestie Wassermanna z 2004 r., że majątek jednego z najbogatszych Polaków może pochodzić z nielegalnego źródła.\nNa mocy zawartej ugody obecny koordynator służb specjalnych wyraził ubolewanie, że jego wypowiedzi dla dziennikarzy z jesieni 2004 r., "w większości nieautoryzowane, mogły wywołać wrażenie, iż sugeruje on, że majątek Jana Kulczyka pochodzi z nielegalnego źródła; że Jan Kulczyk powinien ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną, gdyby się to potwierdziło oraz, że z tego powodu ma on podstawy obawiać się powrotu do Polski".\nZe swej strony Kulczyk oświadczył, że przyjmuje to do wiadomości, a "sprawę między stronami uważa za wyjaśnioną i zakończoną".\nUgodę odczytali pełnomocnicy obu stron przed Sądem Okręgowym w Warszawie - mec. Jan Widacki (za Kulczyka) i mec. Piotr Andrzejewski (za Wassermanna). Wobec wycofania pozwu przez Kulczyka, sąd umorzył sprawę. Pełnomocnicy zobowiązali się nie komentować całej sprawy. Ani Kulczyk, ani Wassermann nie pojawili się w sądzie.\nWassermann pytany o ugodę powiedział dziennikarzom w Sejmie, że mówił wcześniej o tym, iż była pewna niezręczność w jego wypowiedzi na temat Kulczyka. "Od razu to przyznałem. Jeśli pan Kulczyk uznał, że to narusza jego prawa, należało się zachować tak, jak zrobiłem" - powiedział.\nDodał, że nie może sobie pozwolić na toczenie wielu sporów przed sądem. "Nie mam czasu na tego typu działania - wikłanie się w procesy cywilne czy karne. Nie dam się wciągnąć w te procesy, będę zajmował się tym, czym powinien zajmować się minister, a jest naprawdę czym" - dodał.\nZaznaczył, że nigdy nie powiedział i nigdy nie powie, że sprawa wyjaśnienia udziału Kulczyka w aferze PKN Orlen została zakończona. Nie jest tak, że ja się z tego wyjaśniania wycofałem. "Od tego są odpowiednie instytucje i organy, ja jestem teraz jednym z nich i jeśli będą powody, to będziemy się tym dalej zajmowali" - powiedział.\nPoznański biznesmen żądał sądowego nakazu przeprosin od ministra w centralnych gazetach, TVP i Polskim Radiu oraz wpłaty 10 tys. zł na cel dobroczynny za wypowiedź Wassermanna jako wiceszefa sejmowej komisji śledczej ds. PKN Orlen z jesieni 2004 r.\nKomisja zapowiedziała wówczas, że zwróci się do prokuratury o zbadanie, czy są prawne przesłanki do zabezpieczenia majątku Kulczyka. Sam Wassermann (PiS) mówił wtedy, że przesłanki do zabezpieczenia majątku Kulczyka "mogą wynikać z przepisów finansowych". "Istnieje ustawa o opodatkowaniu majątku pochodzącego z nielegalnego źródła, zgodnie z którą właściciel majątku musi się wytłumaczyć, skąd go ma; jeśli tego nie robi, nakłada się na niego podatek wedle tej ustawy" - dodał. Komentując wówczas pobyt Kulczyka w szpitalu w USA Wassermann dodał: "Ja bym na jego miejscu nie wracał".\nZarząd Kulczyk Holding zaapelował wówczas w liście otwartym do ówczesnego marszałka Sejmu Józefa Oleksego o podjęcie działań wobec "bezpodstawnych insynuacji". Nie wykluczono też podjęcia kroków prawnych wobec członków komisji, jeśli ich "nieuprawnione wypowiedzi" wpłyną na uniemożliwienie podpisania kontraktów. Zapewniono, że dochody spółek z Kulczyk Holding "podlegają badaniu przez biegłego rewidenta oraz są ujawniane w formie sprawozdania finansowego w Dzienniku Urzędowym".\nPrzed sądem w Krakowie trwa inny proces cywilny wytoczony Wassermannowi przez mec. Widackiego, który reprezentował Kulczyka przed komisją. Widacki domaga się sprostowania w mediach informacji o jego rzekomym wspieraniu fundacji "Bezpieczna Służba", którą - jak się okazało - założyły osoby powiązane ze środowiskami przestępczymi oraz jego rzekomych powiązaniach z gangsterem "Baraniną" (w zarządzie fundacji zasiadała Krystyna Barański, żona "Baraniny").\nW listopadzie 2004 r., podczas posiedzenia komisji śledczej, gdy miał być przesłuchiwany Kulczyk, Wassermann zarzucił Widackiemu, że gdy na początku lat 90. był wiceszefem MSW, przy pomocy ministerstwa powstała fundacja "Bezpieczna Służba". W skład jej władz weszły m.in. żona i siostra Jeremiasza Barańskiego, znanego jako "Baranina". Widacki replikował, że jego udział w tworzeniu fundacji na etapie rejestrowania był "legalny i dopuszczalny". Zaznaczył też, że to sąd, a nie minister zarejestrował fundację.\nWidacki nie chciał odpowiedzieć, czy jego krakowski proces też może się skończyć ugodą. Nie chciał też ujawnić, czy Kulczyk wytoczył inne procesy związane ze sprawą komisji PKN Orlen.


Imieniny: Ireny, Stefanii, Irmy\nKalendarium: środa, 18.09.2019\nGminne zawody pożarnicze – zwycięstwo OSP Czernikowo\nPierwszego dnia lipca na stadionie przy Zespole Szkół w Czernikowie odbyły się gminne zawody sportowo-pożarnicze. W kategorii kobiet na starcie stanęły drużyny ze Steklina i Czernikowa, w gronie mężczyzn o zwycięstwo rywalizowało sześć jednostek OSP: Czernikowo, Steklin, Mazowsze, Witowąż, Osówka oraz Steklinek.\nWśród druhen różnice w poszczególnych konkurencjach były minimalne: sztafetę pożarniczą zawodniczki\nz Czernikowa pokonały zaledwie 0,08 sek. wolniej od konkurentek. W ćwiczeniach bojowych o niewiele ponad pół sekundy lepsze okazały się druhny z OSP Steklin i to one zwyciężyły w klasyfikacji końcowej.\nW rywalizacji mężczyzn różnice w wynikach uzyskanych w sztafecie również nie były duże, a języczek u wagi stanowiły tu punkty karne. Po pierwszej konkurencji prowadziła OSP Witowąż przez OSP Steklin i OSP Steklinek.\nZ ćwiczeniami bojowymi najlepiej poradzili sobie druhowie z Czernikowa, dzięki czemu awansowali na I miejsce w rankingu końcowym. Podobny awans (o 3 lokaty) zanotowali strażacy z Osówki, drudzy w „bojówce”. Ostatnie miejsce podium zajęli Witowężanie.\nKlasyfikacja generalna gminnych zawodów sportowo-pożarniczych w kategorii kobiet:\nOSP Steklin – 132,52 pkt.\nOSP Czernikowo – 132,97 pkt.\nKlasyfikacja generalna gminnych zawodów sportowo-pożarniczych w kategorii mężczyzn:\nOSP Czernikowo – 120,20 pkt.\nOSP Osówka – 121,70 pkt.\nOSP Witowąż – 123,00 pkt.\nOSP Mazowsze – 130,87 pkt.\nOSP Steklin – 137,55 pkt.\nOSP Steklinek – 148,33 pkt.\nNaszą stronę odwiedziło już 20322 osób Gratulujemy, jesteś jedną z nich!


Tag - 10 książek, które zmieniły mój sposób myślenia - Yeti (nie tylko) o grach\nTag – 10 książek, które zmieniły mój sposób myślenia\nData wpisu 12 września 2014\n8 komentarzy do Tag – 10 książek, które zmieniły mój sposób myślenia\nKojarzycie pewnie ten łańcuszek na Facebooku. U mnie zaczęło się od listy, doszło zdanie opisu „co dokładnie we mnie to zmieniło?”, a ostatecznie macie poniżej listę dziesięciu książek (no dobra, serii), które warto poznać. Może i w was coś odmienią?\n#180258454 / gettyimages.com – Ładna czytająca pani na zachętę do dalszej lektury listy lektur. Jakkolwiek to nie brzmi\nPoniżej macie pełny tekst „taga” i moje 10 książek (dobra, oszukuje).\nStatus na Facebooku, w którym zostałem oznaczony brzmiał następująco:\n„O co chodzi: w statusie wpisujemy 10 książek, które w jakimś sensie z nami „zostały”. Bez zastanowienia. To nie mają być „właściwe” książki czy wiekopomne dzieła literatury, tylko te, które realnie na nas wpłynęły w ten czy inny sposób. W poście oznaczamy opcjonalnie 10 osób, żeby zobaczyły naszą listę i kontynuowały zabawę.”\nTo teraz czas na listę:\n1. Robert Anthony Salvatore – Saga o Drizztcie Do’Urden. Zaczęło się dokładnie od „Kryształowego Reliktu”.\nPierwszy prezent pod choinkę, który świadomie zarejestrowałem swoim małym, wtedy dziesięcioletnim mózgiem. Dowód na to, że trzeba zaczynać od najmłodszych lat. Książka opowiadająca o najbardziej znanym mrocznym elfie w historii światowej fantastyki z akcją dziejącą się w najbardziej popularnym świecie (papierowych) gier RPG.\nZ dzisiejszego punktu widzenia są to przygody potężnego wojownika, filozofującego średnio raz na 20 stron, z okazjonalnymi atakami mentalności typowej dla subkultury Emo. Z chęcią i regualrnie wracam do tych książek. Szkoda tylko, że w pewnym momencie zakończono wydawania kolejnych tomów opowieści o Drizztcie. Jak kiedyś mnie weźmie, to nadrobię zaległości. Szkoda jednak, że e-bookami z Amazonu. Tę serię, mimo jej objętości, chciałbym mieć na półce.\n2. Lawrence Watt-Ewans – „Jednym zaklęciem”.\nTa książka nie dała mi nic. No… może poza możliwością przekonania się jak silna potrafi być nostalgia.\nPrzynajmniej tak mi się wydaje. Pamiętam do dzisiaj, jak dwunastoletni Piotrek poszedł razem z mamą (ona mówiła jeszcze Piotruś), by ta mu założyła kartę biblioteczną w miejscowej bibliotece. Trochę papierków do wypełnienia, kazali mi się podpisać (dla zgrywy, i tak się liczył tylko podpis mojej mamy) i SRU! Poleciałem między półki.\nNie pamiętam co wtedy wypożyczyłem. Poza tą jedną książką. Niedawno mijałem ją w drodze do domu. Była do kupienia na pchlim targu, za kilka złotych.\nNie przypominam sobie kiedy ostatnio tak szybko wyciągnąłem portfel.\nPonad 10 lat temu czytałem tę książkę jak epicką opowieść. Dziś jest to dla mnie bardziej baśń. Ale dalej ją lubię.\n3. Andrzej Sapkowski – Saga o Wiedźminie.\nTę książkę zapamiętam z dwóch względów. Po pierwsze, to była pierwsza „brudna” fantastyka jaka wpadła mi w ręce. Bezsensowne mordy, gwałty, interesowne postaci, rozmyta linia między dobrem, a złem… To ostatnie zwłaszcza się różni od moich pierwszych przeczytanych książek fantasy. Jedną z pierwszych był „Władca Pierścieni”. Tam raczej nie ma postaci, która jest „szara” z charakteru. U Sapkowskiego? Wszyscy. Poza niemowlakami z „tła”.\nPo drugie: za zaskoczenie, kiedy w trakcie lektury doszedłem do przerażającego wniosku, że Sapkowski tak naprawdę nic nie wymyślił. Że tak naprawdę opisuje świat. Jasne, przerabia część ludzi na inne rasy, ale właściwe zjawiska są identyczne. Rasizm. Pomówienia. Intrygi. Niby fantasy, a jednak prawdziwe życie. Czegoś takiego się nie zapomina.\n4. Terry Pratchett – Świat Dysku. CAŁY. KONIECZNIE w polskim tłumaczeniu. Obok okładka „Prawdy”, opowiadającej o (g)azetach.\nJeżeli Andrzej Sapkowski pokazuje ciemną stronę świata za pomocą swojej wiedźmińskiej sagi, to Sir Terry Pratchett pokazuje angielskie absurdy za pomocą stworzonego przez siebie Świata Dysku. Wyszydza angielskie prawo, stan poczty, gdzieś tam po drodze śmieje się z policji i uczelni wyższych… dla mnie bomba! I ogrom radości.\nRobi to bezlitośnie. A przede wszystkim zabawnie. Genialna satyra na otaczający autora świat, nasz wgląd w angielską mentalność i prawdopodobnie najlepsze tłumaczenie powieści fantasy od czasów… niepamiętnych. Do końca życia zapamiętam Ankh-Morpork, czyli rzekę, która jest tak brudna, że można po niej przejść. Mam tylko nadzieję, że Odra nie skończy tak samo.\nOgólnie, to prosta reguła: ta książka to (nie do końca typowy) brytyjski humor. Go się albo uwielbia, albo nienawidzi. Jak uwielbiasz… to pewnie przestałeś czytać ten wpis i wziąłeś się za kolejną książkę Terry’ego Pratchetta.\n5. James Clavell – „Shogun”\nKsiążka prawdopodobnie odpowiedzialna za moją fazę na klimaty okołoazjatyckie, co w pewnym momencie przeistoczyło się w tymczasowe „mangozjebostwo” o dość ciężkim przebiegu.\nPrzede wszystkim dobra, i, na tyle na ile chciało mi się weryfikować, zgodna z realiami historycznymi, książka przygodowa. Jest wszystko co trzeba: wartka akcja, ciekawa fabuła i wyraziści bohaterowie. Znajomy po lekturze powiedział „już nigdy w życiu nie powiem, że żółtki są wszystkie takie same”. Ale to był ksenofob, więc jego tok myślenia rządzi się innymi prawami niż normalnie myślących ludzi.\nJeżeli ktoś nie rozumie istnienia czegoś takiego jak różnice kulturowe, to po tej lekturze je zrozumie. Dwa światy. Nasz i ich. Wczoraj i dziś. „Wczoraj” świetnie jest opisane w Shogunie. Jako dodatek do wciągającej opowieści.\nA jak ktoś ma alergię na słowo pisane, to niech chociaż sięgnie po serial na podstawie książki. Jak na adaptację jest ona niczego sobie 🙂\n6. Tom Clancy – „Polowanie na Czerwony Październik”.\nTak jak książki R.A Salvatore sprawiły, że zacząłem czytać fantastykę, tak „Polowanie na Czerwony Październik” sprawiło, że nie ograniczyłem się tylko do tego gatunku.\nSpójrzcie na to tak: gość chorujący na chorobę morską, czytający w 90% fantasy, dostaje do ręki to – książkę political-fiction, z łodzią podwodną w roli tytułowej. Zaczyna czytać o 10:00. O 20:00 do pokoju puka mama i pyta się „synku, ty żyjesz?”. A ja odpowiadam „tak, tak, już idę na obiad”. Mój wyraz twarzy jak usłyszałem „ale ja się chciałam o kolację zapytać” nie nadaje się do opisania słownie.\nPotem poszło z górki – innego książki tego samego autora (do dzisiaj cenię sobie książki Toma Clancy’ego bardzo wysoko), inne książki sensacyjne, a w ostatecznym rozrachunku inne książki w ogóle.\nA! I polecam „Tęczę Sześć” Zarówno w tym, jak i tym wydaniu.\n7. Günther Wallraff – „Z nowego, cudownego świata”.\nMistrz reportażu wcieleniowego. Bardziej aktorski od (niektórych) aktorów. Dotrze wszędzie i wszystko opisze. Jego książka, której tytuł jest parafrazą dość znanej literackiej antyutopii, opisuje gorszą część naszego świata.\nŻal mi się przyznać, że literaturę faktu zacząłem czytać dopiero na studiach dziennikarskich. Jeżeli miałbym wymienić JEDNĄ zaletę tych studiów, to jest nią poznanie tego gatunku książek. Od czegoś trzeba było zacząć. Ja zacząłem od tej książki i nie żałuje.\nOpisuje dziwne zjawiska, których nie zawsze rozumiem: pomiatanie pracownikami, masowe oszustwa dokonywane przez telefon, czy też nieprawidłowości w działaniu niemieckiej kolei. Potrafił ucharakteryzować się na Somalijczyka by opisać to, jak traktowani są obcokrajowcy w Niemczech. Albo na bezdomnego by przekonać się jak działa pomoc społeczna w tym kraju. To dopiero była tragedia.\nI to wszystko w jednej książce. Polecam każdemu, kto chce się przekonać o tym, że Niemcy to stan umysłu. Nie tylko Rosja tak ma.\n8. Swietłana Aleksijewicz – „Czarnobylska Modlitwa”.\nJedyna książka z zestawienia, która do niego trafiła mimo faktu, że jej nie przeczytałem do końca. Jeżeli Günther Wallraff jest mistrzem reportażu wcieleniowego, to Swietłana Aleksiejewicz jest boginią przebudzania empatii.\nRzadko kiedy płaczę pod wpływem tego co przeczytam albo obejrzę. Nie płakałem na „Lessie”, to wam gwarantuje. Tutaj zacząłem na początku. „Czarnobylska modlitwa” opowiada o losie osób, które w wyniku katastrofy elektrowni jądrowej z roku 1986. Historie przerażające, wzruszające i poruszające. Opisane tak, że się wręcz „czuje” to co bohaterowie jej reportaży. A nie są to przyjemne doznania. Płacz rodzin pozbawionych bliskich. Ból wysiedlonych mieszkańców okolicznych wiosek. Tragedie osób chorujących na choroby popromienne…\nDzięki książce Swietałany Aleksiejewicz poznajemy nie tylko historie ludzi, ale również historię miejsca. Czarnobyl to miejsce straszne, będące inspiracją dla wielu. Żeby powiedzieć coś w temacie gier, to wymienię jeden tytuł: S.T.A.L.K.E.R – Cień Czarnobyla. I dzięki tej książce dziękuje mojej mamie, że postanowiła mieć drugie dziecko dopiero na początku lat 90. Kilka lat wcześniej i mogłoby być ze mną krucho.\n9. Tomek Tomczyk – „Bloger”.\nKiedy postanowiłem, że będę prowadził bloga (na zasadzie „dłużej niż trzy miesiące”) to przygarnąłem tę książkę. Przeczytałem ją od deski do deski. Opowiadanie na końcu też, mimo, że mnie wynudziło strasznie. Muszę przyznać: rozumiem czemu ludzie czytają Kominka – on zwyczajnie potrafi przykuć uwagę. Ta książka to pokazuje. Jak komuś wpadnie w ręce, to może poczytać. Nawet jeżeli prowadzenie bloga go obchodzi tyle, co zeszłoroczne numery w toto-lotku.\nDowiedziałem się z tej książki, że na dłuższą metę nie nadaje się na popularnego blogera. Co nieco się nauczyłem. A to co mi nie pasowało, zgodnie zresztą z poradą Kominka, zignorowałem po całości. Zobaczymy co z tego wyniknie. Mam nadzieję, że COŚ. Bo nie ma nic gorszego niż „nic”.\n10. Paweł Tkaczyk – „Grywalizacja”.\nKażdy z nas chociaż raz słyszał albo czytał o tym, że „gry to zło”. Albo zabawa dla dzieci. Albo śmiertelny nałóg.\nKsiążka Pawła Tkaczyka pokazuje inną twarz gier: tą utylitarną. Wykorzystanie gier w nauczaniu, zarządzaniu firmą czy też w działaniach marketingowych. Mam misterny plan polegający na edukacji ignorantów poprzez wciskanie im tej książki. Jak już zaczną czytać, to skończą: po tym jak autor pisze widać, że naprawdę „zarabia na opowiadaniu historii”. Książka zarówno dla zainteresowanych tematem, jak i dla tych chcących „już, teraz, wczoraj, rok temu” zacząć wprowadzać mechanizmy z gier do normalnego życia.\nSerdecznie polecam również wszystkim, którzy mówią, że symulator kamienia jest grą. Jeżeli po lekturze pierwszego rozdziału tej książki dalej będziecie tak myśleć, to proszę was o „unsuba”. Albo o schowanie się pod stół i niewychylanie się stamtąd. DZIĘKUJE.\nW związku z tym, że 10 pozycji to za mało dla mnie, to honorowe wzmianki należą się jeszcze „Dniu Smoka” Richarda A. Knaaka, „Siewcy Wiatru” Mai Lidii Kossakowskiej, „Magowi Marnotrawnemu” Marka Summera, „Autografom” Jolanty Fajkowskiej, „Mgłom Avalonu” Marion Zimmer Bradley oraz serii o Gotreku i Feliksie zapoczątkowanej przez Williama Kinga.\nPomijając te dwie/trzy/pięć osób, które wyzwę na Facebooku wyzywam WAS!\nNiekoniecznie do napisania takiego wpisu, czy statusu na Facebooku. Wyzywam was do odpowiedzenia sobie na pytanie „co dało mi czytanie książek?”. Spójrzcie co ja z tego mam. Wam wyszło, że mniej? Jeżeli tak, to podpowiadam o istnieniu miejskich bibliotek publicznych. Książki. Do wypożyczenia. Za bezcen. Żal nie korzystać z takich możliwości. Jak widzicie: książki to nie są tylko stojaki na kurz. To wiedza, której nie zdobędziecie u wujka Google. Nie powiem, że czytanie książek uczyni z was lepszych ludzi. Bardziej oczytanych. Lepiej rozumiejących świat.\n← OMG, Paypal rozdaje kupony na zakupy o wartości 5 dolarów wszystkim zainteresowanym! → Fani Minecrafta, WYLUZUJCIE! Nie macie czego się obawiać! Fani studia Mojang: trochę gorzej.\n8 odpowiedzi na “Tag – 10 książek, które zmieniły mój sposób myślenia”\n12 września 2014 o 17:51\nOd pani Swietłany to ja Ci polecam „Wojna nie ma sobie nic z kobiety”, wali po mordzie strasznie.\nMam w planach od kiedy miałem okazję posłuchać na żywo Krystynę Czubówną czytającą fragment tej książki.\nObiecałem sobie, że tę książkę przygarnę, ale dopiero jak skończę „Czarnobylską…”. A idzie ona dość opornie :/\n13 września 2014 o 08:51\nWow, dzięki wielkie za wyróżnienie 🙂\n13 września 2014 o 16:16\nAleż nie ma za co 🙂 Podejrzewam, że nie pierwsze i poprzednie były większej rangi. Taki to już los autora jedynej polskiej książki poruszającej tę tematykę w przystępny dla „szarego człowieka” sposób 🙂\nI zamiast podziękowań wolałbym nie czekać tak długo na „Narratologię” :X Rozumiem, że „brylanciki” dostaną trochę szybciej znać o starcie preorderów? 🙂\n14 września 2014 o 22:10\nSkoro piszesz w języku polskim, dlaczego nie stosujesz się do norm tego języka. Proszę, uszanuj tych, co czytają i sprawdź swój tekst przed publikacją w jakimś słowniku. Przepraszam, ale irytuje mnie niechlujstwo interpunkcji, czy brak polskich znaków.\n14 września 2014 o 22:51\nWolno zapytać co tak bardzo Ciebie zirytowało, że postanowiłaś swoją wypowiedź ograniczyć tylko do tematu mojego warsztatu? 🙂\nBardzo wiele osób piszących blogi, ignoruje zasady pisania na wielu płaszczyznach. Na Ciebie „trafiłam”, ponieważ Twój artykuł wczoraj pojawił mi się w dyskusjach. Nie bierz, proszę tego tylko do swojego pisania, ponieważ to dużo szersze zjawisko, o którym piszę lub mówię wielu osobom. Dużo mówi się o profesjonalizmie, dokładności, a w stosunku do podstawowego tworzywa wypowiedzi – języka nie stosuje się tego. To wszystko. U Ciebie z językiem nie jest wcale źle, ale skoro o książkach się wypowiadasz, to o szacunek do słowa pisanego poprosiłam również Ciebie. Jeśli Cię uraziłam, przepraszam. Pozdrawiam serdecznie\n17 września 2014 o 15:29\nNie uraziłaś, za to sprawiłaś, że jestem lekko oszołomiony: z jednej strony prosisz mnie o szacunek o języka, z drugiej strony piszesz ogólny wywód o poprawności w blogosferze i pomijasz szczegół, czyli bloga na którym komentujesz.\nTo mnie zastanawia xD


Archiwa: usuwanie rys - Poradnik.xyz\nJak domowym sposobem usunąć rysy z drewnianych mebli i parkietów\nBy admin usuwanie, usuwanie rys\nJak domowym sposobem usunąć rysy z drewnianych mebli i parkietów?\nDo usuwania zarysowań z drewnianych mebli i podłóg możemy wykorzystać przedmioty domowego użytku\nkredka do brwi – wystarczy dobrać kolor kredki do koloru mebli i wypełnić nią rysę Uwaga! Nie stosuj tego sposobu na krzesłach, ani stołach, ponieważ kredka będzie brudzić ubrania i obrusy.\nbezbarwna wazelina – należy ją wetrzeć w powierzchnię i pozostawić do wsiąknięcia na 24 godziny. Po tym czasie wazelina powinna już stwardnieć i wypełnić rysę, pozostaje więc przetrzeć to miejsce szmatką i usunąć nadmiar wazeliny.\nsok z cytryny i olej – jeżeli zadrapanie jest niewielkie (płytkie), nanieś na nie roztwór zrobiony z równych części soku z cytryny i oleju roślinnego. Zwilżoną w roztworze bawełnianą szmatką pocieraj zadrapanie, aż przestanie być widoczne.\norzech włoski, brazylijski, pekan lub migdał (w zależności od koloru drewna) – najlepszy do usuwania rys jest orzech włoski. Jest on najbardziej miękki spośród wszystkich orzechów, dlatego z łatwością wnika w zarysowania. Można go jednak spróbować zastąpić go orzechami pekan, brazylijskimi lub migdałami, zwłaszcza jeśli meble zrobione są z jaśniejszego drewna.\nwydobywamy orzech z łupinki i energicznie wcieramy w miejsca, w których drewno uległo uszkodzeniu\npowtarzamy proces do czasu, aż rysa stanie się niewidoczna\nmoże to wymagać użycia kilku kawałków orzecha\nrównież gdy parkiet zarysuje się, np. podczas przesuwania mebli, kawałek orzecha włoskiego z powodzeniem go uratuje. Orzech wniknie w zarysowanie tak głęboko, że nie zmyje go nawet przecieranie parkietu wilgotnym mopem.\nfusy z kawy – rysa na meblach z ciemnego drewna jest zazwyczaj jasna i dobrze widoczna. Jednym ze sposobów, żeby nie rzucała się w oczy jest przyciemnienie jej. W tym celu możemy zastosować fusy z kawy. Nanosimy je na patyczek do uszu i nakładamy w szczelinę cienką warstwą. Teraz musimy odczekać kilka godzin i w razie potrzeby dołożyć więcej fusów\ntorebki z herbatą – zalej torebkę czarnej herbaty kilkoma łyżkami wrzątku. Po 2-3 minutach zanurz w herbacie wacik i wyciśnij go w zarysowanie w meblach. Szybko powycieraj nadmiar płynu papierowym ręcznikiem. Powtarzaj tę czynność do czasu, aż rysa przybierze taki kolor jak powierzchnia mebli.\njodyna – zanurz w jodynie cienki pędzelek i nałóż ją wewnątrz zarysowania. Poczekaj, aż wyschnie. Jeśli nie zabarwi zadrapania wystarczająco mocno, powtórz czynność. Lepiej wykonywać cały proces etapami, żeby nie okazało się, że rysa będzie ciemniejsza, niż powierzchnia mebli. W przypadku mebli z jasnego drewna, można rozcieńczyć jodynę w proporcji 1:1 z denaturatem.\nfarba olejna – stosując odcień nieco ciemniejszy, niż wykończenie mebla, nanieś farbę olejną w zadrapanie i poczekaj, aż wyschnie. Używaj cienkiego pędzelka, żeby przy okazji nie pomalować powierzchni mebla.\npasta do butów – może być w płynie lub w kremie. Za pomocą cienkiego pędzelka nałóż ją do środka rysy. Wierzch przetrzyj bawełnianym wacikiem.\nmarker permanentny i pianki do retuszy rys – jeżeli rysa znajduje się na przykład na krześle, możesz zamalować ją niebrudzącym markerem permanentnym w kolorze zbliżonym do koloru mebla. Specjalne pisanki do retuszu rys można znależć też w sklepach z artykułami budowlanymi.\npisak retuszerski – jednymi z profesjonalnych akcesoriów do usuwania rys na meblach są specjalne pisaki zwane inaczej sztyftami retuszerskimi. Bez problemu powinno się dobrać odcień pisaka do koloru mebli. Do zakupu w marketach budowlanych i sklepach meblowych.\nwosk retuszujący – w zależności od preferencji, ma się do wyboru woski twarde bądź miękkie. Również tutaj nie powinno się mieć kłopotu z dobraniem koloru i zamaskowaniem drobnego uszkodzenia na meblu.\nW zależności od tego, na jakiej powierzchni powstały zarysowania, do ich usunięcia powinniśmy zastosować inną metodę\njasne meble poliuretanowe – skutecznym sposobem na usunięcie rys jest użycie mieszanki sporządzonej z 4 łyżek płynnego wosku, 3 łyżek terpentyny i 2 łyżek denaturatu. Miejsce zarysowania najpierw przecieramy miękką szmatką nasączoną naftą, następnie tamponujemy je dokładnie watą nasączoną przygotowaną mieszanką. Po wyschnięciu powierzchni polerujemy ją do uzyskania połysku.\nmeble na tzw „wysoki połysk” – zarysowania na takich meblach można usunąć za pomocą bezbarwnego lakieru rozcieńczonego ze spirytusem. Tak przygotowaną mieszankę nanosimy pędzelkiem wzdłuż rysy i pozostawiamy do wyschnięcia.\nmeble hebanowe – niewielkie uszkodzenia możemy zlikwidować czarną pastą do butów lub czarną kredką do brwi\nmeble mahoniowo – do usuwania rys nada się brązowa pasta do butów i brązowa kredka do ust\nmeble z drewna orzechowego – żeby zatuszować rysę na meblach z orzecha wystarczy potrzeć ją przepołowionym świeżym orzechem włoskim\nmeble klonowe – uratujemy jeżeli w uszkodzone miejsce wetrzemy mieszankę jodyny z alkoholem, a po wyschnięciu woskujemy\nmeble woskowane – w przypadku mebli woskowanych do usunięcia zarysowań powinniśmy zastosować wosk w odcieniu odpowiadającemu kolorowi mebli.\nmeble woskowane na samym początku przecieramy w miejscu uszkodzenia drobnym papierem ściernym zwilżonym olejem lnianym\ngłębokie zarysowania należy najpierw uzupełnić szpachlą do drewna, przetrzeć papierem ściernym i na końcu wywoskować\nważne, żeby wosk aplikować na zasadzie pocierania wzdłuż włókien drewna\njego nadmiar zawsze usuwamy miękką ściereczką\ngdy wosk stwardnieje polerujemy go pastą do powierzchni woskowanych.\npreparaty w postaci np. sztyftów korygujących do drewna – są to profesjonalne środki do nabycia w dobrych sklepach meblowych. Stosujemy je jak pisaki, pokrywając nimi uszkodzenia na meblach.\nTagged usuwanie, usuwanie rys


Archives for Grudzień 2017 | Brygada\nGrudzień 23, 2017 edukacja\nNie każda dziewczyna wie, że pracująca w salonie kosmetycznym osoba to wysoko wyszkolona profesjonalistka, jaka aby mogła wykonywać tego typu zawód, musiała wcześniej ukończyć odpowiedni kierunek studiów.\nPubliczna opinia jest taka, że w murach szkolnych przebywają wyłącznie dzieci. Dowodem rozbieżnej tezy są szkoły dla dorosłych.\nEdukacja prywatna nie oznacza, że wydając dodatkowe pieniądze kupujemy sobie dyplom i ignorujemy ewentualną marną jakość lekcji.\nMłodzi, lecz również trochę bardziej wiekowi mieszkańcy Wrocławia, którzy na poważnie myślą czy może nie pójść do jednej ze szkół policealnych muszą wiedzieć o jednym: co jak co, lecz bez cienia wątpliwości warto się edukować. Nawet jeżeli myślimy, że nie mamy czasu na dalszą naukę, a może mamy zbyt niską samoocenę, tak czy siak nie możemy dawać za wygraną. Rzeczywistość jest taka, iż w każdym przypadku solidna nauka jest w stanie dać satysfakcjonujące efekty.\nW sieci znaleźć można ciekawe podpowiedzi dla nauczycieli, jakim z rozmaitych powodów brak pomysłów na prowadzenie ciekawych zajęć. Przeważnie to jest kwestia nieznacznej inwencji twórczej, więc warto przeglądać to, co inni wyjątkowego podpowiadają w sieci.


Negatoskopy - Cezal Radość\n279,00 zł - 1 650,00 zł (25)\nNegatoskop NGP-80 ośmioklatkowy bez regulacji luminacji\nNegatoskop ten jest nowoczesnym urządzeniem wykorzystywanym do przeglądania zdjęć rentgenowskich. NGP-80 emituję światło dzienne o temperaturze barwowej 6500°K, oraz charakteryzuje się wysoką równomiernością emisji światła na całej powierzchni ekranu. Posiada jednolity ekran i trwałą estetyczną obudowę pokrytą lakierem proszkowym.\nNegatoskop NGP-81 ośmioklatkowy z regulacją luminacji\nNegatoskop ten jest nowoczesnym urządzeniem wykorzystywanym do przeglądania zdjęć rentgenowskich. NGP-81 emituję światło dzienne o temperaturze barwowej 6500°K, oraz charakteryzuje się wysoką równomiernością emisji światła na całej powierzchni ekranu i jej doskonałą regulacją. Posiada jednolity ekran i trwałą estetyczną obudowę pokrytą lakierem proszkowym.\nNegatoskop opisowy dwupoziomowy NGP-1000 bez regulacji\nNegatoskop ten jest nowoczesnym urządzeniem wykorzystywanym do przeglądania zdjęć rentgenowskich. NGP-1000 emituję światło dzienne o temperaturze barwowej 6500°K, oraz charakteryzuje się wysoką równomiernością emisji światła na całej powierzchni ekranu. Posiada jednolity ekran i trwałą estetyczną obudowę pokrytą lakierem proszkowym.\nNegatoskop opisowy dwupoziomowy NGP-600 bez regulacji\nNegatoskop ten jest nowoczesnym urządzeniem wykorzystywanym do przeglądania zdjęć rentgenowskich. NGP-600 emituję światło dzienne o temperaturze barwowej 6500°K, oraz charakteryzuje się wysoką równomiernością emisji światła na całej powierzchni ekranu. Posiada jednolity ekran i trwałą estetyczną obudowę pokrytą lakierem proszkowym.\nNegatoskop opisowy dwupoziomowy NGP-800 bez regulacji\nNegatoskop ten jest nowoczesnym urządzeniem wykorzystywanym do przeglądania zdjęć rentgenowskich. NGP-800 emituję światło dzienne o temperaturze barwowej 6500°K, oraz charakteryzuje się wysoką równomiernością emisji światła na całej powierzchni ekranu. Posiada jednolity ekran i trwałą estetyczną obudowę pokrytą lakierem proszkowym.\nNegatoskop opisowy jednopoziomowy NGP-1000 R z regulacją luminacji\nNegatoskop ten jest nowoczesnym urządzeniem wykorzystywanym do przeglądania zdjęć rentgenowskich. NGP-1000 R emituję światło dzienne o temperaturze barwowej 6500°K, oraz charakteryzuje się wysoką równomiernością emisji światła na całej powierzchni ekranu i jej doskonałą regulacją. Posiada jednolity ekran i trwałą estetyczną obudowę pokrytą lakierem proszkowym.\nNegatoskop opisowy jednopoziomowy NGP-300 bez regulacji luminacji\nNegatoskop ten jest nowoczesnym urządzeniem wykorzystywanym do przeglądania zdjęć rentgenowskich. NGP-300 emituję światło dzienne o temperaturze barwowej 6500°K, oraz charakteryzuje się wysoką równomiernością emisji światła na całej powierzchni ekranu. Posiada jednolity ekran i trwałą estetyczną obudowę pokrytą lakierem proszkowym.\nNegatoskop opisowy jednopoziomowy NGP-300 R z regulacją luminacji\nNegatoskop ten jest nowoczesnym urządzeniem wykorzystywanym do przeglądania zdjęć rentgenowskich. NGP-300 R emituję światło dzienne o temperaturze barwowej 6500°K, oraz charakteryzuje się wysoką równomiernością emisji światła na całej powierzchni ekranu i jej doskonałą regulacją. Posiada jednolity ekran i trwałą estetyczną obudowę pokrytą lakierem proszkowym.\nNegatoskop opisowy jednopoziomowy NGP-400 bez regulacji\nNegatoskop ten jest nowoczesnym urządzeniem wykorzystywanym do przeglądania zdjęć rentgenowskich. NGP-400 emituję światło dzienne o temperaturze barwowej 6500°K, oraz charakteryzuje się wysoką równomiernością emisji światła na całej powierzchni ekranu. Posiada jednolity ekran i trwałą estetyczną obudowę pokrytą lakierem proszkowym.\nNegatoskop opisowy jednopoziomowy NGP-400 R z regulacją luminacji\nNegatoskop ten jest nowoczesnym urządzeniem wykorzystywanym do przeglądania zdjęć rentgenowskich. NGP-400 R emituję światło dzienne o temperaturze barwowej 6500°K, oraz charakteryzuje się wysoką równomiernością emisji światła na całej powierzchni ekranu i jej doskonałą regulacją. Posiada jednolity ekran i trwałą estetyczną obudowę pokrytą lakierem proszkowym.\nNegatoskop opisowy jednopoziomowy NGP-500 bez regulacji\nNegatoskop ten jest nowoczesnym urządzeniem wykorzystywanym do przeglądania zdjęć rentgenowskich. NGP-500 emituję światło dzienne o temperaturze barwowej 6500°K, oraz charakteryzuje się wysoką równomiernością emisji światła na całej powierzchni ekranu. Posiada jednolity ekran i trwałą estetyczną obudowę pokrytą lakierem proszkowym.\nNegatoskop opisowy jednopoziomowy NGP-500 R z regulacją luminacji\nNegatoskop opisowy jednopoziomowy NGP-600 R z regulacją luminacji\nNegatoskop opisowy jednopoziomowy NGP-800 R z regulacją luminacji\nNegatoskop ten jest nowoczesnym urządzeniem wykorzystywanym do przeglądania zdjęć rentgenowskich. NGP-800 R emituję światło dzienne o temperaturze barwowej 6500°K, oraz charakteryzuje się wysoką równomiernością emisji światła na całej powierzchni ekranu i jej doskonałą regulacją. Posiada jednolity ekran i trwałą estetyczną obudowę pokrytą lakierem proszkowym.\nNegatoskop ten przeznaczony jest do przeglądania zdjęć RTG w salach operacyjnych, izbach przyjęć, gabinetach lekarskich, pracowniach rentgenowskich, gabinetach dentystycznych itp. Przystosowany jest do pracy jako urządzenie stacjonarne, poprzez przymocowanie do ściany, jak również przenośne z możliwością postawienia na stole.


Springhill Suites Marriott Midland, Midland, MI, Stany Zjednoczone – Porównaj oferty\nSpringhill Suites Marriott Midland – najlepsze oferty\nOpinie o Springhill Suites Marriott Midland\nSpringhill Suites Marriott Midland – informacje\nOprócz bardzo dobrej lokalizacji w mieście Midland obiekt SpringHill Suites Midland oferuje gościom basen kryty i darmowy internet bezprzewodowy oraz urzekające pokoje. Na miejscu jest centrum fitness...\nSpringhill Suites Marriott Midland – udogodnienia\nSpringhill Suites Marriott Midland - zdjęcia\nGdzie znajduje się Springhill Suites Marriott Midland\nCzęsto zadawane pytania (FAQ) rezerwujących noclegi w Springhill Suites Marriott Midland\nCzy Springhill Suites Marriott Midland stosuje zasady bezpieczeństwa związane z pandemią COVID-19?\nNowe zasady dotyczące czyszczenia oraz dystansu społecznego zostały zaimplementowane przez Springhill Suites Marriott Midland w odpowiedzi na pandemię COVID-19. Nasz partner Global Cleanliness Council może udzielić dodatkowych informacji, jeśli ich potrzebujesz.\nIle wynosi czas dojazdu z hotelu Springhill Suites Marriott Midland na lotnisko Bay City MBS Intl?\nSpringhill Suites Marriott Midland znajduje się 18,3 km od najbliższego lotniska Bay City MBS Intl. Średni czas dojazdu na trasie Springhill Suites Marriott Midland – Bay City MBS Intl wynosi 22min. Przed wyjazdem warto sprawdzić natężenie ruchu drogowego na drodze pomiędzy hotelem i lotniskiem.\nJak dojechać z lotniska Bay City MBS Intl do hotelu Springhill Suites Marriott Midland?\nPopularną opcją jest obecnie korzystanie z taksówek lub przejazdów grupowych z lotniska Bay City MBS Intl do hotelu. Taka opcja jest często bardzo korzystna, jednak czasami ceny mogą rosnąć w godzinach szczytu.\nCzy w hotelu Springhill Suites Marriott Midland jest basen?\nTak. Wielu użytkowników HotelsCombined, wybierających się do miasta Midland szuka noclegu w hotelu z basenem. Springhill Suites Marriott Midland ustala własne zasady korzystania z basenu, dlatego warto skontaktować się z recepcją obiektu, by sprawdzić godziny otwarcia basenu itp.\nJaki jest numer telefonu do hotelu Springhill Suites Marriott Midland?\nJeśli masz pytania dotyczące swojej rezerwacji w hotelu Springhill Suites Marriott Midland, skontaktuj się bezpośrednio z recepcją pod numerem +1 989 837 2700.\nCzy Springhill Suites Marriott Midland oferuje Wi-Fi?\nTak, Springhill Suites Marriott Midland udostępnia swoim gościom Wi-Fi.\nCzy w hotelu Springhill Suites Marriott Midland znajduje się siłownia?\nTak. Goście hotelu Springhill Suites Marriott Midland mają do dyspozycji siłownię.


Anna Maria Sieklucka nie może zajść w ciążę przez kontrakt z Blanką Lipińską?! Jest komentarz gwiazdy!\nAnna Maria Sieklucka podpisała już kontrakt na drugą część "365 dni". Aktorka jest podobno zobowiązana do tego, by nie dokonywać żadnych zmian w swoim wizerunku.\nAnna Maria Sieklucka wcieliła się w rolę Laury, porywającej serce brutalnego Włocha, Polki. Produkcja była najchętniej wybieranym filmem na Netflixie w 2020 roku. Blanka Lipińska sukces przyjęła z wielką radością i od razu postanowiła zabrać się do pracy nad drugą częścią. Szyki w tej kwestii popsuła jej pandemia koronawirusa, przez którą zdjęcia są wciąż przesuwane. Okazuje się, że podobno przez ten czas aktorkę obowiązują ścisłe zalecenia, szczególnie te dotyczące jej wizerunku.\nAnna Maria Sieklucka związana umową z Blanką Lipińską jest ograniczona?\nAnna Maria Sieklucka, jak podaje Pudelek.pl, przez kontrakt, który podpisała z produkcją drugiej części "365 dni", nie może w żaden sposób ingerować w swój wizerunek. A to wiąże się z niezmienianiem fryzury, nierobieniem nowych tatuaży czy... nawet zakazem zajścia w ciążę.\nInformator portalu podał, że Blanka Lipińska osobiście zadbała, żeby punkt o nienaruszalności wizerunku występujących postaci aż do ostatniego klapsa na planie, znalazł się w umowie. Ten zapis miałby być szczególnie dotkliwy dla Anny Marii Siekluckiej, która od 10 miesięcy czeka na rozpoczęcie pracy nad produkcją. W ostatnim czasie media także obiegła informacja o niedyspozycji Michaela Morrone, który jak na razie musi poddać się rehabilitacji po operacji pleców. Kilka tygodni temu aktor napisał na swoim Instagramie, że musi zrezygnować z obowiązków aktorskich:\nPotrzebuję więcej czasu, by wrócić do zdrowia. Lekarz powiedział mi, że jeszcze przez parę miesięcy nie będę mógł pracować na planie. To mnie dobija, bo jak wiecie, miałem w planach projekt, był nim "Toy Boy". Z powodu tych problemów nie pojawię się na planie tej produkcji. Nadal nie doszedłem do siebie, nadal mam szwy - żalił się fanom.\nWszystko więc wygląda na to, że powstanie drugiej części filmu jeszcze bardziej odwlecze się w czasie. Ale czy Anna Maria Sieklucka rzeczywiście znalazła się w tak niewygodnej sytuacji? Postanowiliśmy więc zapytać aktorkę, co sądzi o tych doniesieniach:\nNie mam pojęcia skąd "Pudelek" ma tego typu informacje. Cudownie dowiadywać się czegoś nowego na swój temat Niestety, nie mogę odnieść się do artykułu, ponieważ wiążę mnie klauzula poufności, w umowie, którą podpisałam.\nCo Wy na to? Czekacie na drugą część "365 dni"?\nZobacz także: Blanka Lipińska zrobiła sobie nowy tatuaż na szyi. Zdradziła, co oznacza\nAnna Maria Sieklucka nie potwierdziła doniesień portalu.\nMimo niezbyt przychylnych opinii film "365 dni" okazał się ogromnym sukcesem komercyjnym. Wielu fanów z niecierpliwością czeka na nowe zdjęcia.\nNewsy To dzięki temu zabiegowi Anna-Maria Sieklucka ma idealna cerę!\nAnnie-Marii Siekluckiej, oprócz Michele Morrone, najbardziej zazdrościmy idealnej cery . Nie trzeba być fanem światowego kinowego hitu kinowego "365 dni" , żeby z uwielbieniem wpatrywać się w jej piękną buzię. A jeśli ktoś tak jak my, ma fioła na punkcie stanu skóry, to z całą pewnością doceni cerę aktorki. Wyrównany koloryt, niewidoczne pory, brak nieestetycznego połysku i jakichkolwiek niedoskonałości – za coś takiego dałybyśmy się pokroić. I okazuje się, że Anna-Maria Sieklucka też musi trochę pocierpieć, żeby tak dobrze się prezentować . ;-) View this post on Instagram you will only see the truth in eyes ________________________________________________ Fot. @weronika.mlynarska Mua. @weronika.mlynarska.makeup A post shared by Anna-Maria Sieklucka (@anna_maria.sieklucka) on Jun 22, 2020 at 11:16pm PDT Jakie zabiegi na twarz robi Anna-Maria Sieklucka? Anna-Maria Sieklucka korzysta z usług kliniki Skin Concept w Warszawie, gdzie regularnie oddaje się w ręce doświadczonego kosmetologa – Anny Salomon . Niedawno Sieklucka opublikowała na Stories zdjęcie wykonane przed zabiegiem. Widać na nim aktorkę z kremem znieczulającym i folią spożywczą na twarzy. Podejrzewamy, że te przygotowania poprzedziły zabieg z użyciem dermapenu – urządzenia z głowicą wyposażoną w 12 tytanowych mikroigieł. Podczas tego zabiegu skóra jest nakłuwana i wprowadzane są w nią preparaty dobrane indywidualnie do potrzeb klientki . Dzięki regularnie wykonywanym zabiegom z użyciem dermapenu można pozbyć się: płytkich zmarszczek, przebarwień,...\nNewsy Anna Maria Sieklucka zapowiada kolejną część „365 dni”: „będę pewniejsza, bo wiem, z czym to się je”\nFilm „365 dni” Blanki Lipińskiej niedawno trafił na zagranicznego Netflixa, a już robi furorę na całym świecie. Nic więc dziwnego, że fani nie mogą doczekać się jego kolejnej części. Anna Maria Sieklucka już zapowiedziała prace nad nową produkcją. Czego możemy się spodziewać?\nEkranizacja pierwszej części bestsellerowej erotycznej sagi Blanki Lipińskiej okazała się prawdziwym strzałem w dziesiątkę. Produkcja nie tylko podbiła serca polskich fanów, ale za sprawą umieszczenia „365 dni” na Netflixie , cały świat oszalał na puncie zabójczo przystojnego i niebezpiecznego bossa sycylijskiej mafii Massimo, w tej roli Michele Morrone oraz eterycznej Laury granej przez Annę Marię Sieklucką , która porwana przez głównego bohatera, otrzymała od niego tytułowe 365 dni, by się w nim zakochać. Co więcej, produkcja cieszy się takim zainteresowaniem, że nie tylko stała się numerem jeden na w wielu krajach na platformie streamingowej , ale też doczekała się własnego specjalnego wyzwania na TikToku . To jeszcze nie wszystko! Udział w budzącym wiele skrajnych emocji filmie sprawił, że Michelle Morrone w mgnieniu dostał wiele intratnych zagranicznych propozycji współpracy, również Anna Maria Sieklucka nie może narzekać na brak zainteresowania, a jej instagramowe konto w ekspresowym tempie zaczęły śledzić ponad 2 miliony osób. Wyświetl ten post na Instagramie. Post udostępniony przez Anna-Maria Sieklucka (@anna_maria.sieklucka) Gru 23, 2019 o 10:58 PST Międzynarodowa sława i presja otoczenia sprawiły, że Blanka Lipińska już planuje ekranizację kolejnej części swojej przeładowanej erotyzmem i pikantnymi scenami książki. Czego możemy spodziewać się po kolejnych „365 dniach” ? Anna Maria Sieklucka zapowiada kolejną część „365 dni” Jak już wiadomo, pandemia koronawirusa poważnie pokrzyżowała plany Blanki Lipińskiej nad kręceniem jej kolejnego filmu. Liczne obostrzenia i strach przed zarażeniem sprawiły, że ekipa wciąż nie może wejść na plan, o czym poinformowała w nowym wywiadzie Anna Maria Sieklucka. Druga część na pewno...\nNewsy Blanka Lipińska zdradziła datę premiery drugiej części „365 dni”!


W czasie pandemii więcej zaległych rachunków za telefon, już ponad 1,3 mld zł długów w rejestrze : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Finanse osobiste W czasie pandemii więcej zaległych rachunków za telefon, już ponad 1,3 mld zł długów w rejestrze\n11.08.2020 09:10| Autor: awi, aleBank.pl\nZdalna praca, zdalne kontakty, a gdyby nie telefony i internet również zdalne życie. Dawno tak nie docenialiśmy rozmów telefonicznych jak w czasie lockdownu. Czy w związku z tym firmy telekomunikacyjne mogą być pewne, że klienci zapłacą każdy rachunek? Wręcz przeciwnie – do opóźniania płatności różnego rodzaju zobowiązań uciekło się w czasie pandemii 27 proc. osób, a najwięcej z nich przełożyło na później faktury za telefon.\n.@BIGInfoMonitor: w ciągu drugiego kwartału wartość nieopłaconych rachunków zwiększyła się o 138,5 mln zł do 1,31 mld zł, a liczba dłużników o prawie 33 tys. do niemal 367 tys. #długi #telefony #BIG #InfoMonitor\nPotwierdzają to dane o rosnących zaległościach. W ciągu drugiego kwartału wartość nieopłaconych rachunków zwiększyła się o 138,5 mln zł do 1,31 mld zł, a liczba dłużników o prawie 33 tys. do niemal 367 tys. Średni zaległy rachunek dochodzi już do 3,6 tys. na osobę. Najwięcej dłużników mieszka w Warszawie, Łodzi i Wrocławiu.\nCzytaj także: Jak koronawirus wpływa na portfele Polaków? Zaległości wzrosły do 81 mld zł >>>\nWiele firm i branż patrzy na telekomy z zazdrością, gdy ich biznes po wielu latach tworzenia rozsypuje się lub z trudem walczy o przetrwanie, dla firm telekomunikacyjnych pandemia to dodatkowa szansa na wzrost sprzedaży i jeszcze silniejsze przywiązanie do siebie klienta. W pierwszych tygodniach narodowej kwarantanny długość rozmów w zależności od operatora zwiększyła się o około połowę, a przesył danych między 20 a 40 proc. Choć rząd zapowiedział, że dzieci od września wracają do szkoły, to jednak fala zachorowań na koronawirusa znów wzrasta. Stąd w niejednym domu, z myślą o ewentualnym ponownym łączeniu zdalnej pracy i nauki już za niecały miesiąc, zamiast o wymianie samochodu czy szkolnego plecaka, w celu poprawy przepustowości internetu i poszerzeniu zakresu usług na telefonach domowników, rozważa się zmianę operatora lub pakietu. Na szczęście dla klientów, mimo rosnącego popytu usługi telekomunikacyjne nie zaraziły się inflacją tak jak żywność. Ich ceny w pierwszym półroczu, w porównaniu z pierwszą połową zeszłego roku, zwiększyły się o 3,1 proc. przy ogólnym wzroście cen konsumpcyjnych o 3,9 proc. (GUS). A sprzęt telekomunikacyjny nawet staniał i to sporo, bo o niemal 10 proc.\nHalo mam kłopoty, zapłacę za telefon w innym terminie\nNie wszystkiego można jednak operatorom telekomunikacyjnym zazdrościć. Jak wynika z badania wykonanego przez firmę Research&grow dla BIG InfoMonitor, gdy tylko zaczynają pojawiać się kłopoty finansowe, właśnie regulowanie rachunków za telefon i internet najwięcej osób jest gotowych przełożyć na później. Opóźnianie jakichkolwiek płatności w trakcie pandemii, kiedy to spora część osób została przynajmniej na pewien czas bez pracy albo z ograniczonymi wpływami, zadeklarowało 27 proc. badanych, a najwięcej – 16 proc. – ankietowanych wskazało, że aby ocalić płynność domowego budżetu przełożyło na później opłaty za telefon i internet. Na drugim miejscu znalazły się rachunki za media – 15 proc., następnie czynsz – 12 proc., zakupy ratalne – 11 proc. oraz m.in. ubezpieczenia – 8 proc.\nCzy w związku z pandemią i obawami przed utratą płynności finansowej zdarzyło Ci się opóźniać następujące płatności?\nWysoki odsetek osób przyznających się do odkładania na później rachunków telefonicznych i internetowych, w sytuacji gdy z pieniędzmi jest krucho, bierze się po części z faktu, że za telefon płaci zdecydowanie więcej osób niż za czynsz czy prąd. Ale i tak liczba wskazań jest spora biorąc pod uwagę jak ważny był telefon i internet w czasie lockdownu. Najczęściej opóźnienia dotyczą młodych osób: 18-29 i 30-39 latków. W tych przedziałach wiekowych niemal co czwarty odpowiedział, że nie płacił na czas za telefon w związku z obawami o utratę płynności finansowej, których przysparza pandemia. Z kolei najwyższą solidnością w tym zakresie odznaczają się osoby po 65. roku życia – jedynie 7 proc., przyznało się do opóźniania rachunku za telefon. I tu już widać, że kontakt ze światem przedkładali oni ponad inne dobra, bo gotowych do przełożenia płatności czynszu i mediów było nieznacznie więcej, 8 proc. badanych.\nDecydujący o samodzielnym wyznaczaniu terminu płatności rachunków powinni mieć świadomość, że jeśli będą zwlekać zbyt długo, to może się to skończyć wpisem do rejestru BIG. Na listę dłużników prowadzoną przez BIG może bowiem trafić osoba, która nie zapłaci zobowiązania o wartości min. 200 zł wobec jednego wierzyciela, przez co najmniej 30 dni od wyznaczonej daty. Zwykle wystawcy czekają nieco dłużej, bo zgodnie z prawem zobowiązani są też wysłać na 30 dni przed wpisem wezwanie do zapłaty, w którym informują o swoim zamiarze.\nNiemal połowa rocznego przyrostu zaległości pojawiła się w drugim kwartale\nO ile w pierwszym kwartale., mimo wzrostu kwoty zaległości za telefon, liczba osób z długami stopniała, to już drugi kwartał, na który przypadła większość lockdownu, przyniósł poważne zmiany zarówno w sumie zaległości, jak i liczbie dłużników. W kwietniu przybyło 11 945 dłużników, a kwota zaległości wzrosła o 54,2 mln zł, w maju przybyło kolejnych 11 554 osób i 41,1 mln zł zaległości, a w czerwcu 9 245 osób i ponad 43,3 mln zł. W sumie na koniec II kw. w Rejestrze Dłużników BIG InfoMonitor znajdowało się 366 752 dłużników telekomunikacyjnych, a ich łączna zaległość przekroczyła 1,31 mld zł. W ciągu 12 miesięcy przybyło 108 408 osób niepłacących rachunków za telefon, a kwota zaległości zwiększyła się o prawie 309 mln zł. Z tego tylko w II kw. br. o blisko 33 tys. osób i 138,5 mln zł, co stanowi 45 proc. rocznego przyrostu zaległości. Średni dług na osobę to 3 583 zł, ale są województwa, gdzie jest dużo wyższy.\n– Firmy telekomunikacyjne zdają sobie sprawę, że pieniądze, które powinny opłacić rachunek telefoniczny, nierzadko poprawiają bieżącą sytuację klientów zamiast trafiać do ich kas. Nie mogą sobie jednak pozwolić na wyrozumiałość, przy tak dużej skali działania nawet kilka procent niesolidnych klientów z niewielkimi rachunkami składa się na ogromne sumy. Dlatego też firmy telekomunikacyjne, operatorzy telewizji kablowej i internetu zarówno aktywnie wpisują niepłacących rachunków, jak i sprawdzają potencjalnych klientów, czy są osobami wiarygodnymi finansowo – mówi Sławomir Grzelczak, prezes BIG InfoMonitor. – Telekomy pilnują płatności, ale inne firmy również. Co to oznacza? Wciąż wiele osób nie zdaje sobie sprawy, jakie ryzyko niesie ze sobą dopisanie do bazy dłużników, do której zaglądają banki, firmy pożyczkowe i inni przedsiębiorcy. Informacja o zaległości może poważnie utrudnić dostęp do kredytów i innych produktów – dodaje Sławomir Grzelczak.\nNajwięcej nieopłaconych rozmów na Śląsku i Mazowszu\nNa wysokość zaległości telekomunikacyjnych Polaków mają wpływ przede wszystkim zobowiązania zgromadzone na Śląsku, Mazowszu, Dolnym Śląsku i w Wielkopolsce. W tych regionach mieszka również najwięcej dłużników telekomów, w województwie śląskim jest ich ponad 54 tys., w mazowieckim prawie 43 tys., dolnośląskim ponad 39 tys., a wielkopolskim ponad 35 tys. Te cztery województwa odpowiadają za niemal połowę wszystkich długów konsumentów wobec operatorów.\nGdyby jednak spojrzeć na rozpowszechnienie problemu w przeliczeniu na 1000 dorosłych mieszkańców województwa, to wówczas najwięcej osób z nieopłaconymi rachunkami telefonicznymi jest w lubuskim, dolnośląskim, zachodniopomorskim oraz kujawsko-pomorskim.\nPrzy średnim krajowym zadłużeniu na osobę dochodzącym do 3,6 tys. zł, w ośmiu województwach jest to jeszcze więcej, m.in. w mazowieckim niemal 4 tys. zł, a małopolskim prawie 3,9 tys. zł.\nWarszawa stolicą zaległości telekomunikacyjnych\nNajwyższe zaległości przypadają zwykle na największe miasta i nie inaczej jest w tym przypadku. Na czele listy znajduje się Warszawa, gdzie mieszka ponad 14,6 tys. osób wpisanych do rejestru dłużników za brak uregulowanej płatności na rzecz telekomów. Warszawski dług jest prawie dwukrotnie wyższy niż pochodzący z Łodzi, drugiego miasta pod względem zaległości telekomunikacyjnych. Jeśli chodzi o najwyższe średnie zaległości na osobę, to odnotowano je w Gdańsku – 4 486 zł i w Poznaniu – 4 483 zł.\nBadanie Research&grow dla BIG InfoMonitor przeprowadzone techniką CAWI na ogólnopolskiej próbie Polaków N=1000, zrealizowane w dniach 10-13 lipca 2020\nPrzeczytaj więcej na ten temat: BIG InfoMonitor / Biuro Informacji Gospodarczej InfoMonitorDługi / ZadłużenieSławomir GrzelczakTelefony komórkowezaległości