Szukaj w SFD: rolki\nRolki K2 3.0M - a ból stóp\nWitam Mam pytanie dotyczące rolek K2 Exo 3.0. W sumie te rolki wydają mi sie fajne, ale mam z nimi pewien problem. Od razu zaznaczam że są to moje pierwsze rolki, kupiłem je nowe w sklepie i dopiero zacząłem się uczyć jeździć. Otóż, mimo trzech dni treningów nadal odczuwam dosyć silny ból stóp już po kilku minutach jazdy. Rolki mają rozmiar 42,5 (\nOdpowiedzi: 7 Ilość wyświetleń: 18661 Data: 2004-08-14 21:47:40 Liczba szacunów: 1\nRolki... duuże rolki\nWitam. Czy są firmy, które produkują rolki na stopę długości ok 33cm i czy mają sklepy w Poznaniu ?\nOdpowiedzi: 5 Ilość wyświetleń: 1435 Data: 2011-09-07 00:27:55 Liczba szacunów: 0\nTanie, a dobre rolki dla kobiet - krótki opis\nWitam, Wczoraj kupiłem mojej lepszej połówce nowe rolki. Przez ponad godzinę przymierzyła kilka modeli, począwszy od drogich takie jak Rollerblade (chyba Activia) za 550zł poprzez Fila Primo Alu (za 400zł), K2 Athena (za 350zł), a na tanich i niefirmowych roleczkach za 150zł skończywszy. Bezapelacyjnie najwygodniejsze okazały się te najdroższe - ni\nOdpowiedzi: 3 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 2007-06-13 10:56:18 Liczba szacunów: 1\nWitam wszystkich forumowiczow, jestem tu nowy i zabralem sie za czytanie wszystkich tematow, lecz nie znalazlem odpowiedzi na swoje pytanie. Ja chce kupic rolki rekreacyjne/fitnes, dla siebie i swojej kobiety, pierwsze kroki mamy juz za soba i nie chce wydac w sumie wiecej kaski niz 1600zl. Jaka firme wybrac jaki model, zalezy mi na szybkosci , al\nOdpowiedzi: 13 Ilość wyświetleń: 15171 Data: 2004-06-14 12:57:15 Liczba szacunów: 0\nkokowych, no i brak jest możliwości grindowania... Dodam, że radzi sobie bez problemu na wszystkich przeszkodach, poza grindboxami(z wiadomych względów). Kupiłem jej ostatnio rolki Tempish chaotic http://www.tempish.sk/obchod_obr.pcgi?obrurl=images/tovar_400/v-chaotic.jpg&nazov=TEMPISH+-+CHAOTIC. Jednak po kilku jazdach stwierdziłą, że są za ciężki\nOdpowiedzi: 12 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 2004-11-18 10:42:16 Liczba szacunów: 0\nwitajcie,zamierzam kupic wkrotce rolki, jesli jestescie w tej dziedzinie zorientowani, doradzcie prosze,na co zwrocic uwage przy ich wyborze,bo kompletnie zielona tu jestem , a nie chcialabym kupic bezuzytecznego sprzetu. dodam tylko,ze nie chodzi mi o jakies akrobacje,bo kilka lat nawet lyzew na nogach nie mialam a o jazde typowo rekreacyjna,by ur\nOdpowiedzi: 66 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 2004-04-27 22:13:33 Liczba szacunów: 3\nJakie rolki do agresywnej na początek?- do 300zł.\nytrzymałe, bo niewiele ważę- 70kg, niecałe 180cm wzrostu Szukałem troszkę na allegro i np takie znalazłem. Które najlepsze? I co kupić? Rozmiar stopy to 44. http://allegro.pl/rolki-abec5-lyzworolki-agresywne-extreme-roz-45-i1318814752.html http://allegro.pl/rolki-agresywne-na-1311-s-nils-extreme-rozm-46-i1316410339.html http://allegro.pl/wyprzedaz-\nOdpowiedzi: 12 Ilość wyświetleń: 7732 Data: 2010-11-20 11:22:02 Liczba szacunów: 0\nowie oczywiscie o rolkach wyczynowych), chcialbym sobie kupic wlasny sprzet ale nie bardzo sie na tym znam i nie chce wydawac od razu wielkich pieniedzy. Powiedzmy ze chcialbym sobie kupic rolki za jakies 500 ewentulanie 600. Poradzcie mi prosze jaki model powinienem wybrac i czy za pieniadze ktore posiadam moge kupic cos fajnego. Z gory dziekuje.\nOdpowiedzi: 23 Ilość wyświetleń: 17746 Data: 2004-05-10 01:10:33 Liczba szacunów: 0\nRolki a jazda po chodnikach\nWitam. Mam pytanie do bardziej zaawansowanych uzytkowników rolek - jak sobie radzicie na polskich, nierównych chodnikach? Czy można wypracować sobie taką technikę jazdy, aby poruszać się na nich bez ciągłego robienia helikoptera rękami i gwłtownych przechyleń w różne strony? Jak do tej pory tylko asfalt i to ten bez dziur, daje mi poczucie minimaln\nOdpowiedzi: 10 Ilość wyświetleń: 12189 Data: 2004-08-18 10:35:21 Liczba szacunów: 1\nkto z was brykał na tym genialnym wynalazku?? ja pamietam moje pierwsze role-czarno fioletowe gówna z kauczukowymi kólkami. później były roxy-to było to czuło sie tą prędkość w porównaniu do starych. gdy już sie wycwaniłem nadszedł czas na pożądne rollencje-streety roces'a. następnie nastał czas na czesanie rórek i murków, tak mi sie to spodobało z\nOdpowiedzi: 70 Ilość wyświetleń: 8612 Data: 2003-01-07 22:06:55 Liczba szacunów: 0\nRolki czy bieganie? oto jest pytanie ahahah Xd\nwiec tak jak w temacie, aby polepszyc swoja forme chcial bym zaczc biegac badz jezdzic na rolkach... i teraz pytanie... co lepsze ? dodam ze w pon srode czwartek i sobote robie abs II wtorek - plecy piatek klata i barki aczkolwiek zdecydowanie celem jest brzuch... ;) tak jak jest w ankecie... wyliczylo mi 9,1 % bf (podobno przeKur****sko malut\nOdpowiedzi: 9 Ilość wyświetleń: 2796 Data: 2009-08-12 11:45:31 Liczba szacunów: 0\nJakie porządniejsze rolki do freestyle'u ?\nWitam :) Chciałbym sporządzić sobie rolki (nówki sztuki) do TAKIEJ jazdy (zamierzam się uczyć). Mniemam, iż jest to freestyle. Słyszałem, że Twistery 80mm i Fusiony 84 mm są bardzo dobre, ale niestety zbyt drogie (800-900 zł), jak na początek. W jakiej niższej cenie znajdę dobre rolki do freestyle'u ? Na początku będę jeździł po asfalcie i czasami\nOdpowiedzi: 3 Ilość wyświetleń: 8995 Data: 2012-05-08 18:13:25 Liczba szacunów: 0\nWitam,mam pewien problem. Mam 15 lat i pierwsze rolki, jakie dostałam (w wieku 10 lat), były to rolki z niskiej półki, choć długo na nich jeździłam. Wyglądają teraz niezbyt przyzwoicie, a kółka.. prawie się nie kręcą. Później kupione miałam Rocesy r300, więc rygorystycznie przeskoczyłam na kółka 90mm i szczerze powiem, że jeździło się szybko, ale\nOdpowiedzi: 2 Ilość wyświetleń: 1155 Data: 2011-08-15 10:27:43 Liczba szacunów: 1\ntak po dwóch miesiącach jeździłem już swobodnie, pewnie, dość szybko i z ogromną frajdą. Nawet nie wywaliłem gleby ani razu, z czego byłem mega dumny. Aż pewnego dnia ubieram rolki, ruszam i... nie umiem! 20 minut prób jakiejś powolnej adaptacji, może rozgrzewki, czy rozciągnięcia porannych mięśni i nic. Nie umiem jeździć! Pomyślałem sobie, może ja\nOdpowiedzi: 4 Ilość wyświetleń: 1000 Data: 2018-06-10 12:12:05 Liczba szacunów: 1\nRolki - do jazdy na "ulicy"\nCześć, Chcę sobie kupić "łyżworolki" mam w tej chwili 14 lat, 2 lata temu jeździłem na rolkach i bardzo mi się to spodobało niestety rolki miałem takie za 20 zł czyli "szajs" kółka się zacinały itp. lecz nie podawałem się i cały czas jeździłem nawet po domu :P. Dlatego mam do was pytanie jakie najlepiej kupić łyżworolki?? ( Byłem też w Cerfurze i "\nOdpowiedzi: 7 Ilość wyświetleń: 5815 Data: 2008-06-27 23:04:43 Liczba szacunów: 0\n[S]: ROLKI - ROCES MUC - MUNICH W +ochraniacze\nngs, brass spacers Alu rocker washers ODBIÓR OSOBISTY MOŻLIWY W POZNANIU Mail soledad@tlen.pl tel 505 308 014 Poniżej linki do zdjęć: http://www.antitus.nazwa.pl/allegro/2010/rolki1.jpg http://www.antitus.nazwa.pl/allegro/2010/rolki2.jpg http://www.antitus.nazwa.pl/allegro/2010/rolki3.jpg http://www.antitus.nazwa.pl/allegro/2010/rolki3.jpg http://w\nOdpowiedzi: 2 Ilość wyświetleń: 2058 Data: 2011-01-01 14:28:52 Liczba szacunów: 0\nKobiety a rolki...\nzyc. hahaha...")no ale jak ma sie to cale "dziecko hardcoru" czegos nauczyc?? i wlasnie ja sie takich tekstow boje. Prosze jeszcze o pomoc w doborze rolek. Zafascynowala mnie jazda agresywna ale nie wiem czy kupic odrazu takie rolki (znajac mnie to pewnie takie bym kupila bo jestem w goracej wodzie kapana :P) Pozdrawiam i prosze o jakas pomoc :)\nOdpowiedzi: 10 Ilość wyświetleń: 3880 Data: 2007-04-27 00:03:21 Liczba szacunów: 0\nRolki do 300 zł\nWitam. Zamierzam sobie kupić rolki, ale zupełnie nie wiem jakie i dlatego liczę na waszą pomoc. Zamierzam jeździć od czasu do czasu i nie będę próbował robić karkołomnych trików. Raczej jestem początkujący, tzn. kiedyś trochę jeździłem, ale to było dawno. Na rolki chciałbym przeznaczyć do 300 zł włącznie. Na tylko tyle mnie stać. Jak możecie to dor\nOdpowiedzi: 5 Ilość wyświetleń: 9678 Data: 2004-08-29 13:09:15 Liczba szacunów: 0\nSprzedam lub zamienię..... rolki ROCES !!!\nMam do sprzedania włoskie rolki (Made in Italy) Roces rozmiar 46 . Są one w bardzo dobrym stanie, niewiele używane zaledwie byłem na nich 5 -6 razy, ale są one na mnie za duże więc chciałbym zmienić na mniejsze, dlatego je sprzedaje. Posiadają łożyska ABEC-3 przeznaczone do jazdy rekreacyjnej, jazdy fitness, są szybkie i wytrzymałe. Mozna sobie na\nOdpowiedzi: 9 Ilość wyświetleń: 2343 Data: 2004-03-15 23:24:48 Liczba szacunów: 0\nSiemanko rolki miałem z 6 razy na nogach w życiu i mi sie za***iscie podobało ale nie miałęm gdzie jeździć teraz studiuje we wrocławiu(mam 20 lat) i chciałbym sobie jakies rolki sprawić. Tylko że mam dylemacik bo mi sie podoba jazda extreme tylko ze na moim poziomiee to nie wiem czy jest sens kupywac rolki ex, i sie uczyc tymbardziej ze 20 lat na k\nOdpowiedzi: 9 Ilość wyświetleń: 9474 Data: 2005-04-26 23:17:20 Liczba szacunów: 1\nCo jecie podczas diety CKD?\nMETA - pomocy\nCZAS SIE POKAZAĆ :) (17 LAT)


Anna-mojeksiążki | 2012-04-29\nUwielbiam ładnie wydane książki, gdzie widać dbałość o najmniejsze szczegóły. Ta książka do nich na pewno należy - okładka z wypukłościami przyciąga wzrok i nawiązuje do klimatu książki, wewnątrz znajdujemy stylizację na stare kartki, a na końcu sympatyczne wierszyki Theo. Bardzo ładne wydanie - aż przyjemnie wziąć do rąk.\nJohn Harding stworzył opowieść w klimacie wiktoriańskim, pełną grozy, tajemnicy i niedomówień.\nNarratorką powieści jest Florence, dwunastoletnia dziewczynka, która wraz z bratem Gilesem mieszka w ponurym domu swojego wuja, Blithe House. Mieszkają tam tylko ze służbą, wuj cały czas przebywa w Nowym Jorku i nie interesuje się dziećmi. Jest przeciwnikiem nauki kobiet, zabronił nauczać Florence. Dziewczynka jednak jest bardzo ciekawa i chłonna wiedzy. Jest bardzo inteligentna, opowiada historię swoim własnym, stworzonym językiem - co nadaje książce bardzo specyficznego klimatu.\nKiedy odkrywa w ponurym domu bibliotekę, postanawia sama nauczyć się czytać i udaje się jej to. Od tego czasu jej ulubionym zajęciem jest przebywanie w bibliotece i czytanie. Musi się z tym kryć, aby nikt ze służby nie dowiedział się, że potrafi czytać. Jedynymi wtajemniczonymi w jej pasję są Giles i sąsiad, Theo. Theo to chłopiec chory na astmę, który często odwiedza Florence. Podkochuje się w niej i pisze dla niej śmieszne wierszyki. Razem jeżdżą na łyżwach i zwierzają się sobie.\nKiedy Giles zostaje wysłany do szkoły, Flo jest bardzo osamotniona. Spędza godziny w swoim tajemnym schowku na wieży oddając się czytaniu - książkowaniu, jak sama to nazywa :)\nGiles po jakimś czasie wraca do domu, bo w szkole mu się nie układało. Zostaje zatrudniona pierwsza guwernantka, panna Whitaker, która ginie w tajemniczych okolicznościach w jeziorze. Po niej pojawia się panna Taylor. Dziwna kobieta, która praktycznie nic nie je, a nocami staje nad łóżkiem Gilesa... Florence nie podoba się jej zachowanie, kobieta przekupuje ją otwierając bibliotekę i pozwalając jej czytać.\nDochodzi do dziwnych zdarzeń - Florence zaczyna widzieć kobietę w lustrach, znajduje w jej pokoju bilety (2). Dochodzi do wniosku, że chce porwać Gilesa i daje znać na policję.\nDochodzi do kolejnych dziwnych zdarzeń, gospodyni ma wypadek, a panna Taylor prześladuje Florence.\nKiedy Florence znajduje w pokoju kobiety spakowaną walizkę Gilesa - zaczyna działać. Jej kroki wyglądają jakby ogarnęło ją szaleństwo. Koniec jest niesamowity i szokujący. Kto wyjdzie zwycięsko z tej potyczki, Flo czy panna Taylor? Przeczytajcie!


Sędziowie nie zajmą się finansowaniem pieczy zastępczej - Praca i kariera - GazetaPrawna.pl - prawo i rynek pracy\n22 października 2013, 08:27\nTrybunał Konstytucyjny odmówił rozpatrzenia wniosku złożonego przez radnych Stargardu Szczecińskiego, którzy skarżyli się na brak dodatkowych dochodów dla samorządów na realizację obowiązków związanych z opieką.\nZakwestionowane przez nich przepisy to art. 197 ust. 1 i 2 oraz art. 247 ustawy 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 135 z późn. zm.). Umożliwiają one gminom i powiatom uzyskiwanie dotacji celowych na realizację przewidzianych w niej zadań własnych. Jednak limitują one kwotę dotacji do 50 proc. lub 70 proc. wydatków, jeżeli dofinansowanie pochodzi z programu prowadzonego przez ministra pracy i polityki społecznej. Ten ostatni służy głównie wspieraniu zatrudniania asystentów rodzin, koordynatorów rodzinnej pieczy zastępczej oraz szkoleń rodzin zastępczych.\nZdaniem radnych wprowadzenie takich rozwiązań narusza m.in. wywodzoną z konstytucji zasadę adekwatności udziału jednostek samorządu terytorialnego w dochodach publicznych w stosunku do wykonywanych przez nie zadań. To oznacza, że w przypadku zmiany obowiązków lub kompetencji powinna następować modyfikacja w podziale środków. Tymczasem ustawodawca nie wprowadził żadnych zmian w dochodach i wydatkach gmin, dzięki którym mogłyby one finansować nowe zadania.\nTK wydał jednak postanowienie, w którym odmówił nadania dalszego biegu wnioskowi.\n– W uzasadnieniu wskazano, że nie uzupełniliśmy braków formalnych – mówi Agata Kmieć-Łuciuk, naczelnik wydziału spraw społecznych urzędu miasta w Stargardzie Szczecińskim.\nDodaje, że w kilka miesięcy po złożeniu wniosku miasto otrzymało z TK pismo z prośbą o jego uzupełnienie i wyjaśnienie, w jakim stopniu i w jaki sposób nowo nałożone obowiązki wpłynęły na budżet samorządu, jakie poniesiono straty oraz jakie inne zadania publiczne nie mogły być z tego powodu wykonywane.\nAgata Kmieć-Łuciuk podkreśla, że uzasadnienie, zgodnie z tym, czego wymagał Trybunał, zostało uzupełnione.\n– Udowodnienie tych okoliczności nie było jednak łatwe, ponieważ ubiegły rok był pierwszym, w którym realizowana była ustawa i większość samorządów właśnie z powodu braku dodatkowych pieniędzy planowała wydatki na ten cel w minimalnym zakresie – tłumaczy.\nDodaje też, że miasto starało się wykazać, iż z roku na rok te wydatki będą wzrastać. Zatrudnianie asystentów rodzin jest na razie bowiem nieobowiązkowe, a koszty ponoszone przez gminy w związku ze współpłaceniem za pobyt dziecka w pieczy rosną stopniowo z 10 proc. do 50 proc., im dłużej małoletni w niej przebywa. Argumenty te nie przekonały TK, który zdecydował dalej wniosku nie rozpatrywać.\nsamorząd terytorialny TDNDGP SAMORZAD I ADMINISTRACJA pomoc społeczna


Agent STASI "Oskar" przejęty przez BND\nMay 4 10:47 [raw]\nWszyscy podejrzewają że nim jest Donald "Ryży Donek" Tusk. Ryży został zwerbowany później. A "Oskar" to powszechnie znany i szanowany działacz opozycji... Kornel Morawiecki. Jego synalek również pracuje dla BND. Zapamiętajcie ten post, bo za jakiś czas prawda wyjdzie na jaw.\nMay 4 10:55 [raw]\nKolejna odsłona erotycznych fantazji onuc i gawnojedów. Po czym poznać że to bzdura? Bo właśnie kremlowską ploteczką typu "Macierewicz szuka haków na Morawieckiego i oskarża go o współpracę z BND" zachłystywały się "źródła zbliżone do" GW i innych publikatorów WSI w Polsce.\nMay 5 20:02 [raw]\nJeśli chcesz sprawdzić, czy to jest bzdurą, to zapamiętaj ten post i poczekaj. Ta informacja nie ma nic wspólnego z bieżączką i rzekomymi hakami Maciery na żyda Morawieckiego.\nMay 5 20:37 [raw]\nZaciekawił mnie pan. Zapisałem sobie pański komunikat, datę i hash-id wiadomości. Jeśli okaże się prawdziwy, będzie to wspaniała pamiątka.\nJun 21 16:54 [raw]\nWiesz że gdzieś dzwoni ale nie wiesz w którym kościele. Masz słabe wiewiórki. Mój wiewiórek doniósł mi, że nie Kornel Morawiecki, a jego synalek Mateusz. W czasie stanu wojennego dostał srogi wpierdol na bezpiece, a po wyjściu zgłosił się do niego pan ze Stasi, zapewniając mu kryszę i przyszłą karierę. Info na 95%, tak mi doniosł mój wiewiórek.\nJun 21 17:02 [raw]\nWiewiórek maciarewicz to pierdolił i co i gówno


Najczęściej popełniane wpadki modowe na co dzień - Modny Blog\nNajczęściej popełniane wpadki modowe na co dzień\n20 stycznia 2019, 12:00 1.7k Views 1 Comment\nW internecie można przeczytać wiele różnych artykułów, które wskazują na najczęściej popełniane faux pas w budowaniu stylizacji. A dobieranie nietuzinkowych elementów garderoby, czy nieumiejętne mieszanie różnych stylów nie są nawet najbardziej popularnymi wpadkami na naszej liście!\nMimo, że nie każdy chce się do tego przyznać, to jednak większość z nas miała możliwość dopuszczenia się wpadki modowej chociaż raz w przeciągu całego swojego życia. Co więcej, popełnienie wpadki w zbudowaniu odpowiedniego image’u jest łatwiejsze niż można byłoby się tego spodziewać. Nawet w codziennej stylizacji można zrobić mnóstwo podstawowych błędów. Poniżej opisujemy, co można zrobić by uniknąć każdej z niżej wymienionych omyłek w prosty i sprawdzony sposób.\nPopularne modowe wpadki – źle dopasowana odzież\nOdpowiedni rozmiar ubrań oraz wybranie stosownego fasonu odzieży to klucz do zbudowania dobrej stylizacji.\nDo najczęściej popełnianych modowych faux pas zalicza się wybór nieprawidłowego rozmiaru ubrania. Tę wpadkę na szczęście można bez problemu rozwiązać. Na początku nałóż każdy element szafy i zostaw jedynie te, które pasują na Twoją figurę. Wyrzuć, sprzedaj lub oddaj bliskim wszystkie ubrania, które są na Ciebie za małe lub za duże. Pozbądź się również wszystkich opinających się spódnic oraz sukienek, które podkreślają fałdki ciała. Następnie zmierz wszystkie swoje obwody ciała za pomocą miarki krawieckiej. Dobrą alternatywą może być także zmierzenie ciucha ułożonego na płaskiej powierzchni. W taki sposób na pewno poprawnie określisz swój rozmiar, a jednocześnie będziesz znała swoje wymiary.\nKolejną często zaliczaną wpadką jest źle dopasowany typ ubrań do sylwetki. Ten błąd najczęściej występuje wtedy, gdy nie jesteśmy pewni jaki rodzaj figury reprezentujemy. Z pomocą przychodzą jednak poradniki do wizażu, gazety związane z branżą fashion, a nawet blogi szafiarskie. Zacznij od rozpoznania co jest Twoją cechą charakterystyczną, np. u niektórych ludzi mogą być to wydatne biodra lub szerokie ramiona. Następnie sprawdź, który kształt ciała najbardziej Cię opisuje, oraz zacznij stosować się do znalezionych tam rad. Nie trzymaj nieodpowiednich ubrań w swojej garderobie.\nUnikaj zniszczonego ubrania\nRównie częstym błędem stanowi nakładanie spranej odzieży. W tym wypadku obie płcie są winne popełniania takiego obciachu. Nawet najbardziej ulubiona bluzka lub spodnie, które już posiadają pierwsze oznaki zużycia, powinny zostać wyrzucone. W końcu nikt dobrze nie wygląda w ubraniu, które straciło swoją barwę, a materiał uległ przetarciu.\nMożesz jednak zaradzić ewentualnemu uszkodzeniu ubrań. Przed praniem najpierw sprawdź metkę każdego elementu Twojej szafy i posegreguj je według sposobu prania. Następnie posegreguj ubrania pod kątem ich barwy – wówczas nie będziesz musiała się martwić o to, że coś w praniu zafarbuje. Najbardziej delikatne tkaniny oraz wszystkie lekkie materiały postaraj się wyprać ręcznie. Po zakończonym praniu rozwieś swoje najdroższe ciuchy na wieszakach do wyschnięcia. Resztę ubrań rozwieś równo na suszarce.\nKtóre z wyżej wymienionych wpadek modowych zdarza się Wam popełniać? Jakie jeszcze gafy modowe, które są często spotykane na ulicach Polski moglibyście wymienić? Swoje odpowiedzi umieszczajcie w komentarzach!\n22 stycznia 2019 at 15:23\nZniszczone ubranie to obled, ale trudno sie dziwic — jakos w sieciowkach jest okropna i wystarczy zalozyc bluzke 2 razy, zeby miec nagle dziure…\nDomowe spa – jak je stworzyć?\nDlaczego nie warto chodzić spać w makijażu?


Znaleziono 616 ofert spełniających kryteria\nGdańsk, Warszawa, Katowice (+5)\n-1%3 529 zł\nChorwacja / Dalmacja Południowa / Solin\nGdańsk, Warszawa, Katowice (+3)\nPoznań, Wrocław, Lublin\n-12%4 269 zł\n-5%1 720 zł\n-1%4 279 zł\n-1%7 539 zł\nDalmacja Południowa to prawdziwy raj dla miłośników plażowania, pasjonatów zwiedzania oraz amatorów cudownych śródziemnomorskich krajobrazów.\nWycieczki do Dalmacji Południowej\nDalmacja Południowa to malowniczy region położony w Chorwacji u wybrzeży Morza Adriatyckiego i popularny cel wakacyjnych podróży turystów z Polski. To prawdziwy raj dla miłośników plażowania, pasjonatów zwiedzania oraz amatorów cudownych śródziemnomorskich krajobrazów. Dalmacja Południowa to doskonały wybór na komfortowe wakacje z dziećmi w opcji All Inclusive albo spontaniczną wycieczkę tylko we dwoje w ramach oferty Last Minute.\nCzyste plaże, turkus ciepłego Adriatyku, klimatyczne zatoczki, otoczenie zabytkowej architektury urokliwych miasteczek i pewna pogoda – to znakomite warunki do udanego wypoczynku oraz dobry powód, aby spędzić urlop w tym chorwackim regionie. Pyszne śródziemnomorskie jedzenie i unikalne lokalne wino – to idealne dopełnienie wyjątkowego pobytu w tym chorwackim regionie.\nWarto odwiedzić piękne miasta, jak np. Brela, Cavtat czy Split , ale obowiązkowym punktem na mapie Dalmacji Południowej – jest duma regionu – Dubrovnik. Zabytkowa część legendarnej „Perły Adriatyku”, jak nazywane jest to miasto, znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO.\nGdzie jechać do Dalmacji Południowej?\nPlanując wycieczkę do Dalmacji Południowej mamy do wyboru wiele ciekawych miejsc oraz atrakcyjne propozycje znanych i cenionych biur podróży. Słoneczne wybrzeże to nie tylko uroki kąpieli w ciepłym przejrzystym Adriatyku, ale także wspaniałe zabytki, dlatego region ten polecany jest zarówno osobom uwielbiającym plażowanie, jak i amatorom zwiedzania historycznych zakątków Chorwacji.\nZadbane plaże, olbrzymia liczba zabytków i świetnej klasy hotele – to znak rozpoznawczy Dubrovnika. Miłośników urzekających plenerów oraz sportów wodnych z pewnością zachwyci kurort Baska Voda – położony u podnóża gór, z rajskimi piaszczystymi plażami i sąsiedztwem pachnącego lasu sosnowego. Cavtat to kolejne malownicze miasteczko chorwackie, z wybrzeżem obfitującym w piękne zatoczki. Godne polecenia są również takie miejscowości jak – Orebić, Drvenik czy Split – doskonałe na wakacyjny wypoczynek dla każdego, szczególnie dla rodzin z dziećmi.\nWakacje z dziećmi w Dalmacji Południowej\nBajeczne plaże, turkusowe zatoki i atrakcyjne hotele z mnóstwem dodatkowych atrakcji sprawiają, że Dalmacja Południowa to wymarzony kierunek na wakacje z dziećmi. Ten chorwacki region należy do jednych z najpiękniejszych zakątków Europy, dlatego również turyści z Polski chętnie wybierają miasta Dalmacji Południowej na cel rodzinnego urlopu.\nPiękna pogoda w połączeniu z ciągnącymi się kilometrami plażami, to prawdziwy raj dla dzieci, które uwielbiają kąpiele i zabawy nad brzegiem ciepłego morza. Decydując się np. na wypoczynek w jednej z licznych z pięknych miejscowości - jak np. Baska Voda, Brela, Cavtat zarówno dorośli, jak i najmłodsi nie będą narzekać na nudę. Osoby, które wybiorą ten rejon Dalmacji Południowej na wczasy z dziećmi, mają zapewnioną rozrywkę 24h na dobę. Miasta pełne są obiektów rekreacyjnych, a w sezonie organizowanych jest mnóstwo wydarzeń kulturowych. Duża liczba ciekawych zabytków do zwiedzania, to doskonała alternatywa i przerywnik od plażowania.\nDalmacja Południowa – pogoda i temperatura\nSzczególnie w sezonie letnim pogoda w Dalmacji Południowej jest stabilna i sprzyja wakacyjnemu wypoczynkowi. Średnie temperatury dzienne w najcieplejszych miesiącach - czyli w lipcu i w sierpniu – wynoszą ok. 26 st. C. Temperatura wody w Adriatyku w okresie od czerwca do września waha się w przedziale 21-23 st. C.\nNajchłodniejsze miesiące to grudzień, styczeń i luty – wówczas termometry w trakcie dna wskazują ok. 6-7 st. C. Najwięcej opadów przypada na kwiecień i listopad, kiedy notuje się w miesiącu średnio 13 dni deszczowych. Najmniej deszczu można się spodziewać w lipcu i w sierpniu.\nDalmacja Południowa – co warto zobaczyć?\nDalmacja Południowa to wyjątkowy bałkański region nad Adriatykiem, który zachwyca lazurowymi zatokami, pięknymi plażami, malowniczymi górami i klimatycznymi miasteczkami z mnóstwem zabytków. Podczas wakacji w tej części Chorwacji, na pewno warto odwiedzić Dubrovnik – „Perłę Adriatyku”, miasto pełne zabytków, jakie można też podziwiać ze wzgórza Sdr, na które prowadzi kolejka linowa.\nSplit to okazja, aby zobaczyć ruiny pałacu cesarza Dioklecjana i jego podziemia. W pobliżu Splitu znajduje się jedno z najpiękniejszych chorwackich miast – Trogir, który urzeka wspaniałą starówką i klimatycznymi uliczkami. Zmotoryzowani mogą poczuć przypływ adrenaliny, wjeżdżając na najwyższy szczyt Chorwacji – Sveti Jure (1762 m n.p.m.), znajdujący się w Parku Przyrody masywu górskiego Biokovo. Ok. 25 km od Dubrownika można odwiedzić wyjątkowo urokliwą plażę Pasjača, znajdującą się u podnóża stromego klifu.\nCiekawym punktem na mapie podróży jest także niewielka wyspa Korcula, gdzie najprawdopodobniej na świat przyszedł Marco Polo. Będąc w pobliżu Šibenika, warto zajrzeć do Parku Narodowego Krka, gdzie można podziwiać fantastyczne plenery z wodospadami. To tylko niektóre spośród licznych atrakcji, jakie czekają na turystów odwiedzających Dalmację Południową!\nCeny w Dalmacji Południowej\nCeny w Dalmacji Południowej są zróżnicowane i zależą od konkretnego kurortu, a na wysokość wydatków za produkty lub dania wpływ ma także to, gdzie je kupujemy - w markecie, na targu, czy restauracji. Można jednak przyjąć, że w Dalmacji Południowej zapłacimy nieco więcej niż w Polsce. Otoprzykładowe ceny (1 kuna chorwacka to około 0,61 zł):\nzupa w restauracji – 18-22 kun\npizza – od 50 kun\nkalmary w cieście – ok. 40 kun/porcja\nzestaw fast food – ok. 35 kun\nbutelka wody 0,33l w restauracji - ok. 10 kun\nświeża dorada (ryba) – ok. 85 kun/kg\npomidory, banany, winogrona – ok. 12 kun/kg\npuszka piwa lokalnego – 8-10 kub/0,5l\nbutelka wina lokalnego – 30-40 kun\nrakija – ok. 65 kun/0,5l\ngałka lodów – 8-10 kun\nbenzyna – 10-11 kun/l\nwypożyczenie roweru wodnego – ok. 25 kun/h\nCo przywieźć z Dalmacji Południowej?\nOprócz okolicznościowych pamiątek, wiele osób przywozi lokalne wina oraz rakiję, aby dłużej cieszyć się wyjątkowym smakiem chorwackich trunków. Miłośnicy aromatów i ziół, mogą przywieźć z Dalmacji Południowej wyroby na bazie lawendy, która pod postacią fioletowych pól mocno kojarzy się z tym regionem. Z Dalmacji Południowej warto też przywieźć miód, np. lawendowy oraz oliwę z oliwek. Amatorzy sera mogą wraz ze wspomnieniami zabrać ze sobą z Chorwacji jeden z wielu rodzajów tego popularnego tam produktu. Panie chętnie przywożą z wakacji w Dalmacji Południowej charakterystyczne chorwackie torebki (tradycyjna zovnica), odznaczające się bogatą kolorystyką i wzornictwem.\nCo zabrać na wakacje w Dalmacji Południowej?\nWybierając się do Dalmacji Południowej warto spakować obuwie na plażę - większość tamtejszych plaż jest żwirowa lub kamienista. Specjalne obuwie z gumy lub silikonu, pozwoli również uniknąć zranienia stóp kolcami jeżowca. Choć już na miejscu bez problemu powinniśmy móc wynająć plażowy leżak, jadąc samochodem można także rozważyć zabranie nieco grubszego plażowego materaca, który zapewni komfortowe wylegiwanie się w promieniach słońca. Pasjonaci żeglowania powinni spakować kurtkę lub bluzę chroniącą przed wiatrem, a amatorzy wieczornych spacerów mogą zabezpieczyć komplet cieplejszej odzieży, szczególnie poza sezonem. Skupiając się na kompletowaniu wakacyjnego ekwipunku, nie można zapomnieć o podstawowym wyposażeniu czyli - okularach przeciwsłonecznych, kremie z filtrem UV oraz nakryciu głowy.\nDalmacja Południowa – ciekawe informacje\nWybierasz się na urlop do Dalmacji Południowej? Poznaj ciekawe informacje o tym regionie:\nstolicą regionu jest pełen zabytków Dubrownik; miasto otacza kamienny mur obronny o długości 1940 m; plenery „Perły Adriatyku”, jak nazywany jest Dubrownik, można podziwiać m. in. w kultowym serialu „Gra o tron”\nregion jest starszy od samej Chorwacji, ponieważ przed osiedleniem się na tym terenie Chorwatów, był on prowincją Rzymian\ngłównymi rzekami w Dalmacji Południowej są Zrmanja, Krka, Cetina oraz Neretva\nz tego regionu wywodzą się psy dalmatyńczyki\nnajwiększe i najpopularniejsze wyspy Dalmacji to, Korčula, Dugi Otok, Mljet, Vis, Hvar, Pag i Pašman, a także Brač, z jakiej pochodzi kamień, który posłużył do budowy Białego Domu w Waszyngtonie.\nAtrakcje Dalmacja Południowa\nKanion rzeki Cetina, Omiš\nMiasta na Dalmacji Południowej


Materiałem handlowym, który ojciec dostawał z Ministerstwa był spirytus. Zatem u nas w domu stały metalowe kany po mleku wypełnione tym alkoholem. I to był handel wymienny. Ojciec pertraktował z rosyjską generalicją, żeby jak najwięcej przedsiębiorstw, maszyn i wyposażenia pozostawili na swoim miejscu. W ramach pertraktacji generałowie przychodzili do nas na obiady i trzeba było z nimi wypić. Ojciec po pierwsze nie znosił wódki, a ponadto miał chore serce. Kamuflował się jak tylko potrafił i mówił, że pije tylko alkohole kolorowe. Mama zamiast alkoholu wlewała mu kompot do szklanki lub kieliszka.\nW kwietniu 1945 razem z bratem Jerzym i rodzicami wyjechałam z naszego rodzinnego Wilna 14 transportem do Łodzi. Generalnie można było wziąć ze sobą tylko rzeczy miękkie tj. odzież i pościel. Ojciec kończył studia w Belgii, był znanym w Wilnie inżynierem z doświadczeniem ponad 20 lat pracy zawodowej na wielu odpowiedzialnych stanowiskach. Brał udział w organizacji wyjazdów do Polski i dlatego zaproponowano mu by był kierownikiem pociągu, którym zamierzał wyjechać.\nMgr inż. Wenancjusz Łaciński – kierownik delegatury Ministerstwa Przemysłu na Szczecin\nZ tego tytułu miał prawo do zajęcia jednego wagonu. Zapakowaliśmy więc nasze rzeczy, w tym ważniejsze pamiątki rodzinne oraz dwa tapczany. Było to o tyle korzystne, że mogliśmy w czasie drogi na tych tapczanach leżeć. Resztę mebli zostawiliśmy w Wilnie i dostaliśmy na nie pokwitowanie od władz radzieckich. Pamiętam, że do jedzenia mieliśmy min. suchary, słoninę smalec. Nasza podróż do Łodzi trwała dwa tygodnie.\nPo kilku dniach pobytu w Łodzi ojciec zgłosił się do Ministerstwa Przemysłu i Materiałów Budowlanych. Tam spotkał swoich znajomych, którzy znali go z okresu przedwojennego. Powitali go z otwartymi ramionami, bo Polska potrzebowała wtedy specjalistów. W maju 1945 został mianowany delegatem Centralnego Zarządu Przemysłu Materiałów Budowlanych na okręg Pomorza Zachodniego. Z tego okresu zachowało się takie upoważnienie ministerstwa:\nUpoważnienie Ministerstwa Przemysłu (22.08.1945)\n,Niniejszym zaświadczamy że okaziciel niniejszego, ob. Wenancjusz Łaciński jest upoważniony przez nas do organizowania przemysłu materiałów budowlanych na Pomorzu Zachodnim jako kierownik Delegatury w Szczecinie i ma prawo przejmowania fabryk na terenie Pomorza Zachodniego przyjmowanie personelu biurowego, mianowania dyrektorów w poszczególnych zakładach, uruchomienia fabryk , sprzedaży materiałów ze starego zapasu i nowych produktów”\nW maju 1945 roku przyjechał do Szczecina i przy współpracy z prezydentem Zarembą rozpoczął tu swoją działalność. Po jakimś czasie Polacy zostali jednak przesiedleni do Koszalina. Tam ojciec sprowadził nas w lipcu 1945.\nMoja siostra Hanna i brat Jerzy pozostali w Łodzi gdzie pilnowali naszego mieszkania, bo rodzice nie byli pewni czy Szczecin zostanie przyłączony do Polski i czy znowu nas nie wysiedlą.\nOjciec był wielkim patriotą. Uważał, że skoro te ziemie już są polskie to trzeba pomóc je odbudowywać. Cały czas marzył jednak o powrocie do Wilna .\nDo Szczecina ponownie przyjechaliśmy we wrześniu 1945 roku. Ruin dużo, ale większe arterie przejezdne. Pamiętam, że na placu Żołnierza stał przepiękny pomnik cesarza Wilhelma, siedzącego na koniu. Od tego pomnika aż do placu Hołdu Pruskiego rozciągał się rynek. Tam Niemki sprzedawały swoje rzeczy. Niemcom w tym czasie już tu się ciężko powodziło. Pamiętam też jak na rogu ul. Mazurskiej i Jana Pawła II (gdzie teraz jest budynek Policji) był urząd pracy, do którego Niemcy ustawiali się w olbrzymich kolejkach.\nRodzicom zależało żebym przyswoiła język niemiecki i zatrudnili panią Charlotte, która była cenioną śpiewaczką w operze szczecińskiej. Przychodziła do mnie dwa, trzy razy w tygodniu na konwersacje. Po za tym u nas w domu zostały zatrudnione młode Niemki jako służące. Jak do nas przychodziła rosyjska generalicja (w celach transakcyjnych) to jedna z tych młodych dziewczyn, uciekała do ostatniego pokoju w sypialni i chowała się pod łóżko. Taki wzbudzał w niej strach brzmienie języka rosyjskiego. Aż trudno sobie wyobrazić co ona musiała od nich doświadczyć.\nKrystyna Łacińska (pierwsza z prawej) w bramie I Liceum Ogólnokształcącego\nPo przyjeździe od razu poszłam do 4 klasy szkoły powszechnej, która mieściła się na rogu al. Piastów i ul. Jagiellońskiej. Wiekowo byłam za młoda, ale miałam dosyć duży zasób wiadomości. Do szkoły chodziło się z własnym kałamarzem, który czasem gdzieś zapodziałam. Wtedy wołałam do swojej guwernantki: Helga! Wo ist meine Tinte?! (Pani Helga, gdzie jest mój atrament?)\nPo szkole bawiliśmy się lalkami, graliśmy w Chińczyka i karty (w tzw. Durnia). Do moich ulubionych zajęć należała opieka nad psem – długowłosym jamnikiem, którego ojciec kupił od Niemców za 100 kg kartofli. Musiało być u nich cienko skoro te 100 kg robiło na nich wrażenie.\nNa początku mieliśmy lokal służbowy. Potem 1946 ojciec kupił umeblowane mieszkanie na ulicy Jedności Narodowej (dziś Jana Pawła II) prawdopodobnie od szabrowników. Tymczasem powstały przepisy nakazujące zapłacić za meble, które osadnicy przejęli po Niemcach. Ojciec w swojej naiwności uważał, że jeśli jest repatriantem i swoje meble zostawił w Wilnie oraz ma na to „bumagę” (papier) od Rosjan to nie powinien uiszczać tej opłaty. Niestety został obciążony odpowiednią kwotą, którą musiał spłacać na raty. Do dziś posiadam tzw. Oświadczenie posiadacza” datowane na 7.10.1946 r.:\n,,Oświadczam, że w moim mieszkaniu znajdują się obecnie niżej wymienione ruchomości poniemieckie zakupione w Szczecinie. Proszę o przyznanie mi prawa własności na warunkach ustalonych przez określone organy państwowe”.\nPiękne wille puste stały na ulicy Wyspiańskiego, ale rodzice bali się w nich zamieszkać bo ciągle było tam słychać strzały. Bliżej Urzędu Miejskiego czuli się bezpieczniej. Nie było też dobrej komunikacji ze śródmieściem. Po za tym uważaliśmy, że to wszystko jest czasowe, że na pewno wrócimy do Wilna. Dlatego nie przywoziliśmy z Łodzi wszystkich rzeczy i nie braliśmy żadnej willi.\nMój ojciec rozpoczął przejmowanie wszystkich fabryk i zakładów przemysłowych z rąk towarzyszy radzieckich. Kiedy władze się ukonstytuowały, ojciec został dyrektorem Zjednoczenia Przemysłu Materiałów Budowlanych na Pomorze Zachodnie i miał do dyspozycji samochód, typu ,,Wanderer”. Jeździł z kierowcą do poszczególnych zakładów przemysłowych i często zabierał mnie ze sobą.\nByłam świadkiem przejmowania fabryki papieru Skolwin. Pamiętam jak Rosjanie przy rozmontowywaniu fabryki zrzucali maszyny papiernicze z I lub z II piętra. Ojciec nie mógł na to patrzeć. Rozbiórkę nadzorowali wojskowi pułkownicy i generałowie. Można było się z nimi dogadać żeby nie wywozili tego sprzętu. Materiałem handlowym, który ojciec dostawał z Ministerstwa był spirytus. Zatem u nas w domu stały metalowe kany po mleku wypełnione tym „środkiem płatniczym”. I to był handel wymienny. Ojciec znając biegle język rosyjski pertraktował z rosyjską generalicją, żeby jak najwięcej przedsiębiorstw, maszyn i wyposażenia pozostawili na swoim miejscu. W ramach pertraktacji generałowie przychodzili do nas na obiady i trzeba było z nimi pić alkohol. Ojciec po pierwsze nie znosił wódki, a ponadto miał chore serce. Kamuflował się jak tylko potrafił i mówił, że pije tylko alkohole kolorowe. Mama zamiast alkoholu wlewała mu kompot do szklanki lub kieliszka.\nJak ojciec przejmował zakłady to na ich terenie wszędzie byli jeszcze Niemcy. I z nimi też starał się dogadywać bo oni mu pomagali w sprawach technicznych. Im też zależało, żeby Rosjanie nie demontowali i nie niszczyli tych maszyn. Bo Niemiec ma inną mentalność. Szanuje to co warto uszanować. Nawet w sytuacji, kiedy musieli to oddać w posiadanie Polakom.\nW okresie od września 1945 do listopada 1946 roku dzięki staraniom ojca uruchomiono wiele fabryk min. Cegielnie ,,Zgoda” przy obecnej ulicy Przyjaciół Żołnierza.\nI mam tu rękopis przemówienia, które ojciec wygłosił do wojewody Borkowicza z okazji otwarcia cegielni:\n,,Panie wojewodo i Szanowni Państwo. W imieniu zjednoczenia i zespołu pracowników fabryk ceramicznych w Niemierzynie ,witam cię obywatelu wojewodo jako włodarza tej ziemi i was mili goście. Zjednoczenie nasze zostało powołane 1 września bieżącego roku a od 15 zaczęło przejmowanie i zabezpieczenie fabryk Pomorza Zachodniego. Ogółem przejęliśmy 31 fabryk . Przejęte fabryki były pozbawione maszyn i zadaniem naszym była ich uruchomienie a faktycznie odbudowa zrujnowanego przemysłu budowlanego. Na odbudowę tych fabryk uzyskaliśmy kredyt 3 mln. złotych. Jest to bardzo mizerna kwota jednak postanowiliśmy ruszyć i wziąć się z losem za pasy rozumiejąc, że kraj nasz zniszczony pożogą wojenną powstał na nowo. Uważaliśmy ,że pracując nad uruchomieniem przemysłu dajemy naszemu rządowi w ręce atut, że jesteśmy w stanie zagospodarować te odwiecznie polskie ziemie/../Niech żyje Najjaśniejsza Rzeczpospolita Polska\nDługo nie mogłam przyzwyczaić się do myśli, że tu pozostaniemy na dłużej. Dopiero w miarę upływu lat zrozumiałam, że Szczecin to moje miasto, dla którego rozwoju poświęciłam wiele lat pracy zawodowej na Politechnice Szczecińskiej oraz w planowaniu przestrzennym. A jednak sentyment do Wilna, do Kresów – mego miejsca urodzenia pozostanie na zawsze.\nZebrał i opracował: Ryszard Zdebski\np.Krystyna (druga z prawej) z rodzina na spacerze – Plac Grunwaldzki\np.Krystyna (z prawej u góry) z koleżankami z klasy przed wejściem do szkoły (I LO)\nPrzed szkołą – p.Krystyna (pierwsza z lewej)\nSpacer z koleżanką po Placu Grunwaldzkim – p.Krystyna z lewej strony\np.Krystyna (z prawej) na Placu Grunwaldzkim\nI Komunia Święta koleżanki – p.Krystyna z prawej strony\nLegitymacja ubezpieczeniowa rodziców p.Krystyny – 1948r.\nPotwierdzenie zameldowania – 1947r.


NokautZdrowie.plHigienaPieluchy dla dzieciPozostałe pieluchyvidaXL Wkłady do pojemnika na pieluchy Angelcare Diaper Genie, 12 szt.\nJeśli masz w domu minimalne dziecko, system utylizacji pieluszek pomoże Ci w powstrzymaniu nieprzyjemnego zapachu. Zestaw wkładów uzupełniających gwarantuje komfortowy i higieniczny sposób na pozbycie się brudnych pieluszek.\nZapasowe wkłady są przystępne w użyciu. Każdy wkład zawiera torbę z miejscem na ponad 180 pieluszek, co pozwala zaoszczędzić dużo czasu na wychodzenie do śmietnika. Dzięki 7-warstwowej folii bezzapachowej wkłady pomagają powstrzymać brzydkie zapachy.\nWkłady zapasowe nadają się do szerokiej gamy systemów pojemników na zużyte pieluchy: Little Locker II, Angelcare Comfort, Angelcare Comfort Plus, Angelcare Deluxe, Angelcare Captiva, Diaper Genie. Przesyłka obejmuje 12 zapasowych wkładów.\nUwaga 1): objętość może być różnorodna, w zależności od wielkości pieluszek. Uwaga 2): systemy usuwania pieluszek nie są dołączone.


..:: Inspektorat Uzbrojenia MON - Misja i zadania ::..\nWzmacnianie potencjału obronnego Sił Zbrojnych RP poprzez skuteczne i terminowe pozyskiwanie sprzętu wojskowego, zapewniającego osiągnięcie wymaganych zdolności operacyjnych, w oparciu o obowiązujące procedury oraz efektywne wykorzystanie zasobów osobowych, finansowych, informacyjnych i rzeczowych.\nPodnoszenie zdolności do realizacji powierzonych zadań oraz własnych kwalifikacji, w szczególności w obszarze modernizacji technicznej, celem terminowego zabezpieczenia potrzeb Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.\n• Rozwijanie kompetencji.\nInspektorat Uzbrojenia realizuje zadania służące zapewnieniu warunków sprzyjających osiągnięciu wymaganych zdolności operacyjnych przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, które w szczególności obejmują realizację faz analityczno-koncepcyjnych i realizacyjnych procesu pozyskiwania sprzętu wojskowego.\nDo głównych zadań Inspektoratu należy m.in.:\n• realizacja faz analityczno-koncepcyjnych w procesie pozyskiwania sprzętu wojskowego, obejmujących analizę rynku i określanie możliwości wykonania zadań, w tym w szczególności opracowaniu: Studium Wykonalności oraz Wstępnych Założeń Taktyczno-Technicznych,\n• realizacja procedur związanych z pozyskiwaniem sprzętu wojskowego,\n• inicjowanie prac rozwojowych w obszarze sprzętu wojskowego,\n• zawieranie i nadzór nad realizacją oraz rozliczanie zawartych umów związanych z pozyskiwaniem sprzętu wojskowego,\n• wykonywanie analiz dotyczących rozwoju techniki i rynku w obszarach tematycznych, które potencjalnie mogą mieć wpływ na główne kierunki modernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,\n• współpraca z Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, w ramach realizacji procesu pozyskiwania sprzętu wojskowego dla Sił Zbrojnych z wykorzystaniem badań naukowych,\n• współpraca z NATO w obszarze zadań wynikających z zakresu działania,\n• wykonywanie zadań wynikających ze współpracy z Agencją Wsparcia i Zakupów NATO (NATO Support and Procurement Agency – NSPA),\n• realizacja zobowiązań wynikających z międzynarodowych umów i porozumień w zakresie pozyskiwania sprzętu wojskowego,\n• pozyskiwanie sprzętu wojskowego w ramach wykorzystywanych funduszy pomocy bezzwrotnej i pożyczek zagranicznych, w tym realizowanych w systemie FMF (Foreign Military Financing).\nSzczegółowy zakres działania Inspektoratu Uzbrojenia określa załącznik do decyzji Nr 84/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 marca 2015 r. w sprawie nadania szczegółowego zakresu działania Inspektoratowi Uzbrojenia.


To co irytuje w wêdziskach wêglowych. - strona 2 | opinie forum wedkuje.pl\nTo co irytuje w wêdziskach wêglowych.\n2016-03-24 / 30 odpowiedzi / 2 zdjêæ\nWszystko zale¿y od rzeki i warunków. Na filmie mieli warunki jak z bajki, sum chodzi³ przez godzinê i robi³ co zechce, oni p³wali jak chcieli. ¿adnych zaczepów i innych przeszkód. Jednak takie warunki da tylko du¿a rzeka i tylko na niektórych odcinkach, mniejsze rzeki to ju¿ znacznie trudniej. Du¿o trudniej jest te¿ holowaæ z brzegu, ³ódka sporo u³atwieñ daje. Ogólnie mo¿na powiedzieæ ¿e szansa pomy¶lnego holu na wêdzisku o cw 35 g jest, jednak raczej to tylko szansa ¿adnych gwarancji. Plecionka cienka, hamulec lekko ustawiony, ryba robi na pocz±tku holu co zechce. Gruba plecionka i dokrêcony hamulec to z³amana wêdka. (2016/03/24 20:39)\nTo nie kij na takie ryby... Dosta³ za du¿y "udar" i pêk³ chocia¿ dzielnie dawa³ radê. Pamiêtam jak mi sie kiedy¶ na kij do 30 g uwiesi³ mo¿e podobny jak ten to nie by³o si³y ¿eby tê rybê zatrzymaæ. Na brzegu musisz za ni± isæ albo biec je¶li sobie "jedzie". Nie ma opcji hamowania na si³ê. Tu na ³ódce trochê inaczej to wygl±da ale podnie¶c do powierzchni takie bydlê nie jest ³atwo - fizyka. Takie przy³owy to adrenalina straszna ale trzeba siê liczyæ z tym ¿e mo¿na uszkodziæ sprzêt bez gwarancji ¿e uda siê pokonaæ rybê - nie ten kaliber. S³ysza³em ¿e s± go¶cie którzy kiedy uwiesi im siê takie bydlê na delikatny zestaw to jak wyczuj± z kim tañcz± od razu tn± no¿em linkê ¿eby nie ryzykowaæ uszkodzenia wêdki nierzadko za kilkana¶cie stówek...Pozornie wydaje siê to g³upie ale mo¿e jak siê nad tym zastanowiæ to jest zasadne. Co do Thytana to mia³em okazjê nim porzucaæ bo brat go ma tylko ¿e model do 25 gram. Do¶æ g³êboko siê gnie i taki raczej uniwersalny kij jak dla mnie bardziej mo¿e pod szczupaka, ewentualnie bolenia. ¦rednio mi przypad³ do gustu. Na takie ryby jak ten sum s± specjalistyczne kije. Na pewno nie do 35 gram wyrzutu...Chocia¿ to nie jest ju¿ byle witka. To powinna byc wêdka z potê¿nym dolnikiem ¿eby by³o czym pompowaæ takiego suma. Porz±dne mocne przelotki ( pewnie pierwsze dwustopkowe )i solidny uchwyt ko³owrotka. Mo¿e z takim Fenwickiem jak w moim artykule tylko mocniejszym modelem by³oby ³atwiej bo tam jest petarda w dolniku.O czywi¶cie bior±c pod uwagê ¿e to nie kij sumowy bo rozumiem ¿e rozpatrujemy sytuacjê w kategorii przy³owu i czy da siê go wyj±æ. (2016/03/24 20:52)\nWêdziska wêglowe ³amliwe???\nhttps://youtu.be/XCoAqj2p0J4 (2016/03/24 21:00)\nSwoj± drog± nie ma wêdziska którego by siê nie da³o po³amaæ, ka¿de ma swój próg wytrzyma³o¶ci. Nawet stare ciê¿kie szklaki typu "gniosta nie³amniosta", czy jako¶ tak ;-)\nCo do wad ukrytych. Ka¿demu producentowi siê zdarzaj±, nawet najdro¿szemu/najlepszemu. Tylko one najcze¶ciej ujawniaj± sie na pierwszych kilku wypadach, przynajmniej w wêdkach naprawdê klasowych. Masówka ró¿nie reaguje gdy¿ one s± o niebo mniej odporne na zmêczenie materia³u. Zatem czasem takie wady wychodz± po d³u¿szym czasie. Dla mnie takim przyk³adem by³ ów film z sumem. Ten patyk na wcze¶niejszych kadrach zniós³ sporo wiêcej a jednak pek³ w momencie mniejszego naprê¿enia. (2016/03/24 21:16)\nTomku, niez³y te¶cik. (2016/03/25 06:48)


Ciepłe Wspomnienia – Beniamin Pytliński – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Obyczajowe i romanse » Ciepłe Wspomnienia\nKilka słów o książce pt. “Ciepłe Wspomnienia”\nCiepłe Wspomnienia to książka bardzo różnorodna, mająca swoje zakamarki i otwarte przestrzenie; od początku mocna akcja, potem chwilowe spowolnienie. Bohater filozofuje na temat swojego życia w samotności, wiary w boga, codzienności ludzi, miłości i przyjaźni. Z każdą stroną akcja nabiera tempa. Jest to literatura z pewnością współczesna, wielopłaszczyznowa; zawiera w sobie trochę z sensacji, kryminału, filozofii i romansu.\nKamil po wyjściu ze szpitala dowiaduje się, że jest bogaty. Jednak ten niespodziewany fakt wpędza go w kolejną chorobę – manię, obsesję. Mimo, iż nie wychodzi z domu napotyka życzliwych ludzi. On i jego przyjaciele w ciągu wielu lat doświadczają wielu przygód, trosk i radości; nie obędzie się bez smutku, tragedii i beznadziejnych sytuacji. Zwłaszcza kiedy dzwoni do niego stary znajomy i namawia na spotkanie, wtedy wszystko się zmienia. Podejmuje się na własną rękę rozwikłać zagadkę.\nJak działa Tao? Czy we współczesnym chaosie, odczuwanym przez wszystkie pięć zmysłów, można odnaleźć rozsądek? Jakie wiadomości od Tao dostajesz? Co może pomóc Ci wrócić do naturalnego stanu dobrego samopoczucia i szczęścia? Co mówi Ci Twoje ciało, praca, związek czy finanse? Ta publikacja jest po...\nHeidi to powieść szwajcarskiej pisarki Johanny Spyri. Powieść należy do najlepiej znanych szwajcarskich dzieł literackich. Była wielokrotnie adaptowana dla potrzeb kina, telewizji (w postaci filmów i seriali, również animowanych) i teatru. Powstała również wersja musicalowa oraz gra komputerowa. Jes...\nPrezentowana książka dotyczy problematyki niepoczytalności – art. 31 KK oraz środków zabezpieczających – 94, 95 i 95a KK. Autorzy przedstawiają zagadnienia w oparciu o problemy z zakresu psychiatrii, psychologii i seksuologii sądowej. Wychodząc od wstępnego przedstawienia relacji między karami i śro...\nGothic II – poradnik do gry\nObszerny poradnik do Gothic II, w którym znajdziecie opis przejścia ponad setki misji przewijających się przez sześć długich rozdziałów, mapy najważniejszych lokacji oraz listy sprzedawców, nauczycieli i postaci neutralnych. Gothic II - poradnik do gry zawiera poszukiwane przez graczy tematy i lokac...\nAktualności rachunkowości budżetowej, wydanie kwiecień 2014 r.\nKrytyczna monografia malarstwa Jana Matejki napisana przez Stanisława Witkiewicza, polskiego malarza, architekta, pisarza i teoretyka sztuki....\nPoniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Beniamin Pytliński\nOkładkaStrona tytułowaBeniamin PytlińskiCiepłe wspomnieniaStrona redakcyjna\nCopyright © Beniamin Pytliński 2015\nCopyright © Wydawnictwo Żywioł 2015\nWszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części niniejszej publikacji jest zabronione bez pisemnej zgody autora. Zabrania się jej publicznego udostępniania w Internecie.\nredakcja i korekta | Władysław Ordęga\nokładka | źródło: visibleearth.nasa.gov (delta rzeki Leny)\ndruk i skład | Advert; www.drukarniawarszawa.com.pl\nCIEPŁE WSPOMNIENIA wydanie e-book\n* PAPIEROWĄ WERSJĘ KSIĄŻKI MOŻNA ZAMÓWIĆ NA: TIK.FIRMA@GMAIL.COM\nTurystyka i Kultura Beniamin Pytliński\nDrodzy czytelnicy, chciałbym was ostrzec, że jest to książka bardzo różnorodna, mająca swoje zakamarki i otwarte przestrzenie, na początku spowolniona, zapadająca się w kwestie filozoficzne naszego życia w samotności i nie tylko, a jednak trzymająca w napięciu. Z każdą stroną akcja nabiera tempa. Do samego końca wszystko stoi na głowie.\nCzytając książkę, dojdziemy razem z Kamilem do pewnej teorii, iż jest pewna rzeka, rzeka życia. Bohatera pochłania rozmyślanie nad tym, co go otacza, czym jest ten ból, który odczuwa, czym jest radość i siła, których nawoływanie słyszy. Stara się świadomie żyć, zastanawiać, kim był, kim jest nie tylko na zewnątrz, ale i w środku. Jego rozważania mogą wydawać się kontrowersyjne. Przeżyjemy w tej książce z Kamilem i jego przyjaciółmi wiele lat, wiele przygód, trosk i radości, nie obędzie się bez smutku, tragedii i beznadziejnych sytuacji.\nTak wiele chciałbym jeszcze napisać na temat tej powieści, ale nie chcę zdradzać zbyt wiele. Proszę samemu odkryć kolejne „drzwi percepcji”, proszę samemu budować i palić mosty przekonań. Czego jestem pewien, to tego, że życie Kamila i nie tylko jego, spowoduje lawinę przemyśleń czytelnika nad własnym życiem. Ta powieść zmieniła także wiele w moim, i co więcej, zmieniła dogłębnie mnie samego.\nKsiążkę dedykuję mojej najdroższej żonie,\nktórej cierpliwość i miłość są dla mnie\nNajprawdopodobniej nic nie ma końca ani początku, i choć wszystko się kończy i zaczyna, to nie wiadomo gdzie, nie wiadomo jak i kiedy.\n– Jessica… – Wlepiałem w nią wzrok przerażony, że widzi mnie w takim stanie, gdy jestem niedoprowadzony do ładu. – Co tu robisz? – Skądś ją znałem.\n– Co ja tu robię? Zastanówmy się… – Zrobiła słodką minę i pytająco przechyliła głowę lekko w bok.\n– Przepraszam, strasznie wyglądam. – Jessica milczała, szukała czegoś namiętnie w stosie czystych i brudnych naczyń.\n– Możesz mi zdradzić, co robisz? – zapytałem zdenerwowany hałasem.\n– Szukam kubka, żeby zrobić w nim herbatę. Byliśmy umówieni, jak co tydzień.\n– Umówieni? Jeśli w ogóle kiedyś pamiętałem, to zapomniałem na śmierć.\n– Zawsze zapominasz, ale płacisz mi, więc jestem, bo wywiązuję się z umowy.\n– Nie wiem nic o umowie. Wisi mi to. – Wzruszyłem ramionami.\n– Włącz komputer, trzeba zrobić zakupy – rzuciła krótko.\n– A wiesz, że to niegłupi pomysł?\nWtedy stawiałem pierwsze kroki, teraz robię już zakupy przez internet samodzielnie. Cóż, o wyjściu w dalszym ciągu nie ma mowy. Kiedy usiadłem przy laptopie walnąłem się w czoło. Jessica! Skądś ją znałem, ale właśnie wtedy sobie przypomniałem skąd. Prześliznąłem się do łazienki, a potem, umywszy się, do szafy w sypialni. Stanąłem ponownie przed Jessicą, ale tym razem pachnący, w eleganckich ciuchach. Raz na tydzień stawałem się jej męskim odzwierciedleniem. Zabójczy uśmiech tej kobiety podniecał mnie nieziemsko. Jessica była i nadal jest moją kobietą do towarzystwa. Tradycyjną gejszą w europejskim wydaniu. Bierze ode mnie naprawdę niewiele, ale tłumaczy to tym, że uwielbia mężczyzn, a nawet za taką stawkę dobrze jej się powodzi. Jessica jest moim prywatnym aniołem stróżem. Staram się nie myśleć o tym, że jestem jednym z wielu, dobija mnie to. Choć jej nie kocham, lecz przywiązałem się do niej. I choć za każdym razem o niej zapominam, to dobrze ją znam.\n– Dobrze, że jesteś… – powiedziałem i ucałowałem ją w czoło.\nCzerwony żwir pokryty śniegiem. Śnieg prószy cały dzień, bez końca. Kolor żwiru przebija przez śnieg. A wygląda to jak splamiony krwią dywan grzesznika. Drzewo rośnie na samym środku ścieżki, lekko pochylone i zgarbione. To ono jest spowiednikiem. Modli się i na przemian spowiada przez dziesiątki lat, jakby nie miało tego dość. Ma się wrażenie, że klęczy tu w imieniu wszystkich ludzi, że pochylone tu pozostanie na całe dekady. Płatki śniegu przytulone do ciepłego ciała-kory topnieją i spadają kroplami z gałęzi, rzeźbiąc w białym puchy kanały, w których przepadają, pozostawiając ślad istnienia. Łzy marnotrawne. Jest też zaprószona trawa i stoi zaprószona ławka. Piękna, drewniana, choć pokorna i przystępna, przymuszona sytuacją, kryje swą nagość. Wszystko pokryte jest białą płachtą. Wszystko spowite jest tajemnicą.\nMatka z wózkiem. Pewnie stawia kroki dobrymi butami, których specjalnie wyprofilowane podeszwy nie pozwalają się jej pośliznąć. Dziecko w pięknym żółtym wózku, opatulone w kolorowe kocyki, śpi, wdychając świeże powietrze. Gwiazda w białym kosmosie. Kruczoczarne włosy kobiety są rzucane przez wiatr we wszystkie strony, jakby na głowie rosły czarne węże, wijące się gibko i faliście, cierpiąc z powodu zniewolenia. Wózek kołami robi cały szereg czerwonych, poplątanych linii na białym płótnie. Zapada się i zacina w żlebach rozmiękczonego śniegu. Kroki matki regularnie krążą wśród tego chaosu. Energicznie podchodzi do drzewa. Zawsze budzi w niej poczucie bezpieczeństwa. To widać. Zawsze przystaje, bierze głęboki wdech, wciągając w płuca życia smak, a wydycha w postaci pary aurę strachu, która się rozpływa, rozpada, zamienia w niebyt. Zamyka oczy. Otwiera je szczęśliwsza osoba od tej przed chwilą. Dziecko przebudza się, wesoło piszczy i się wierci, po czym znowu śni w towarzystwie przyjaznej dla niego zimy.\nBezdomny mroźnym płucem już ledwo dycha. Warga pęka i krople krwi gorącej spadają mu na ubranie pod warstwą białości. Rozbryzgują się, a po chwili unoszą się małe dymki z powodu różnicy temperatur. Wygląda to tak, jakby swe oblicze ukazały czary. Paznokcie poszarpane, ząbkowane, choć od wielu lat szare od brudu, teraz już poczerniały. Tak jak nos. Klaun mrocznego cyrku. Klaun potwornie ciężkiego życia. Nagle pojawia się matka z dzieckiem. Jest samotna, nie ma męskiego wsparcia, ale zwija kurczowo palce do wnętrza dłoni, nakrywa je kciukiem i podchodzi do bezdomnego, spoglądając nieśmiało na jego oczy. Zamknięte. Zlepione mrozem. Dotyka go palcem, jakby ćmę w skrzydło. Za dłoń łapie czule. Przyciska dwa palce z boku krtani. Mierzy jego stan przytomności. Wreszcie wyjmuje telefon i gdzieś dzwoni. Na pogotowie? Właśnie teraz ją obserwuję, jak ratuje człowieka, właśnie teraz widzę skrytą, kobiecą siłę jak na dłoni. Dzięki jej odwadze ocaleje życie.\nNastępny dzień. Nie można dostrzec tego, że wczoraj na ławce rozgrywał się dramat dla dwojga osób. Jedna z osób umierała, zasłaniając dłonią twarz, w którą biło jasne światło z długiego tunelu, druga zaś na śmierć patrzyła, odkładając na bok wszystkie swoje wstręty, obrzydzenia i brak tolerancji. Tak myślę, że jak ktoś, kto tej sceny nie widział, teraz, tak jak ja, patrzy przez okno na ten biały świat. Nie ma żadnej miary pojęcia, co się wydarzyło. Jakże naznaczona teraz jest jasna, przyjazna, drewniana ławka. Może jedynie mi się przytrafiło oglądać prawdziwe życie z tak bliska? Tak to czuję. Wszyscy poza mną mogli ławkę oglądać w dobrym świetle. Dla moich oczu widnieje przymglona szarością codziennej rzeczywistości. Pan w zielonym polarze w żaden sposób nie może się ze mną utożsamić. Przechodzi obok ławki obojętnie, jakby to ona wczoraj w zamian za bezdomnego prawie wyzionęła ducha. Jest cudownie owładnięta spokojem. Dlaczego przeszedł tak obojętnie? O nie, i drzewo też jest dla niego duchem. Nawet nie spogląda w jego bujną, kościstą koronę piętro wyżej. Jego szybki, wojskowy chód przysparza mi mnóstwo nieprzyjemnych ciarek.\nUlica o tej porze w ciszy się plącze jak zapach róży w nozdrzach. Wiatr świdruje w niewielkich hałdach śniegu. Na skromnych zboczach powstają loki, a drobny pył unosi się ku górze. Pewne dziecko z fascynacją to zdarzenie obserwuje. Nie umie sobie wytłumaczyć, skąd biorą się te zawijasy i dlaczego śnieg jest srebrny, a na dodatek wznosi się, miast opadać. Wiele pytań rodzi się w miękkim ciemieniu, co bardzo znacząco maluje się na zarumienionej, lalkowej twarzyczce. Dziecko spogląda zdezorientowane to na boki, to za siebie, i z powrotem na hałdy. Ewidentnie szuka kogoś, kto widzi to, co ono. Trochę się boi, ucieka. Trochę jednak je to bawi, w podskokach powraca, udając, że lata wśród srebrnych mgieł. I tego wszystkiego doświadcza w radosnej samotności na ulicy, ścieżce, krwawym dywanie grzesznika. Bawi się w nieznanym świecie wśród nieznanych wrażeń. Matka bowiem siedzi na ławce zanurzona w lekturze. Trudno nie odetchnąć z ulgą, że akurat po tej ulicy nie jeżdżą samochody, a dziecko może upaść sto razy, aż nareszcie nauczy się kręcić piruety jak marzenie w obłoku z miliardem światełek. Upór daje satysfakcję.\nMatka z dzieckiem zauważa pisarza. Jej uśmiech promienieje, zza zimnych, czerwonych od szminki ust pokazują się białe zęby. Lustrzane odbicie szczęścia pokazują również zęby pisarza. Nie, ci dwoje nie znają się dobrze. To nagła uciecha, kiedy samotność odchodzi tak prędko z naszego serca. Ulga, jakby ktoś wyciągnął z niego zardzewiały gwóźdź. Pies wita dziecko radośnie, a ono doświadcza kolejnych sprzecznych emocji strachu i fascynacji. Pies kładzie się przed nim, a dziecko dotyka miękkiego futra i ucieka, mocno ściskając palce. Jest dumne z nich i całej rączki. Nie może uwierzyć, że dotknęło nieczłowieka. Tymczasem pisarz stoi naprzeciwko matki, ujmuje jej dłoń i ją całuje. Scena pokazuje mężczyznę wrażliwego, szanującego kobietę, która przeszła wiele trudnych chwil, momentów zwątpienia, rozczarowań, sekund grozy, dni poniżenia i lat niemocy. Chciałby za nią utonąć, lecz ona wyraźnie daje mu znać, że chce razem z nim wypłynąć i mimo wycieńczenia, zaczerpnąć haust powietrza, poczuć życie w płucach. Kiwają do siebie głowami. Może umawiają się na wieczór, podczas którego sobie wyznają, czym są ich istnienia w tym świecie? Umawiają się na rozmowę dusz, ale grę ciał.\nDrzewo zostało opuszczone i znów modli się w ciszy wietrzystego południa. Psalmy wiecznej wiary rozpływają się po gołych gałęziach. Śpiew. Nikt nie słyszy, każdy głuchy jest na to wołanie. Pustelnik. Opływa w dźwiękach swego niemego bytu. Mroźna zima pozwala ludziom szybko o nim zapomnieć. Oprócz matki z dzieckiem. Ona chyli nieprzerwanie czoła w spowiedzi. Ktoś może właśnie jest mordowany. Tylko drzewo o tym wie. Przejmuje jego grzechy i zbawia od winy. Ono jest i mym bogiem, zawsze proszę, by mnie kryło, by sprawowało nade mną pieczę i kierowało moje złe czyny ku ułaskawieniu, w przestworza bez pamięci. Kosmos pewnie jest zaśmiecony bilionem grzechów, skoro każde najmniejsze przewinienie grzechem jest zwane. Może w ogóle z grzechu jest zbudowany? Głębia czerni ukazuje gwiazdy, co to znaczy?\nChłopak cienko ubrany. Na pewno nie z dobrego domu. Drepcze mało wprawnie po pościeli śniegu. Nie zna tej drogi. Sportowe przemoknięte buty ślizgają się na boki jak łyżwy u początkującego. Piwo w puszcze ulewa się, tworząc brzydkie żółte plamy na nieskazitelnym śniegu. Papierosa przygryzają brudne zęby, a z kącików ust sączą się przekleństwa. Pomarańczowy dres bije w oczy jaskrawością. Chłopak nie zna drzewa. Patrząc pod nogi, wchodzi wprost na nie. Wściekłość miarowo wypływa z chłopaka jak woda z zatkanego kranu. Grymas na twarzy. Zaciska się dłoń bez puszki. Wypluwa papierosa u stóp drzewa. Puszka ląduje na korowej klacie. Ono wszystko przyjmie z godnością. Nerwowy ryk wydziera się z jego gardła. Uciekł z domu. Pewnie ojciec alkoholik wrócił po dwudniowej libacji i pobił matkę. Pędzi do kolegów, do podziemnego klubu walk, żeby rozorać czyjąś twarz w walce na ringu. Wyzbyć się emocji, których przysparza mu brutalny ojciec. Widać to po poranionych dłoniach i twarzy, że się często z kimś bije. Złe obyczaje przekładają się od zarania na pokolenia. Karty w talii się powtarzają.\nPisarz widzi chłopaka, peszy się, wstydzi za jego agresję. Pies, widząc niepokój pana swego, staje jak wryty i taksuje nadchodzącego młodzieńca. Jego czarne księżyce przeszywają go wręcz na wylot. Boję się, że może z tego wyniknąć konflikt między niepohamowaną frustracją a klarownością pisarskiego umysłu, na straży której stoi czteronogi przyjaciel. Widzę wszystko jak na dłoni. Chłopak spogląda na psa i zaczepia go wykrzywieniem twarzy w okropny grymas. Pies ostrzegawczo szczeka, biały dym unosi się z pyska. Jego prowokator podnosi pięść i uderza w powietrze. Biały dym ulatuje kilkakrotnie. Pisarz marszczy brwi i krzyczy na młodzieńca, chcąc doprowadzić go do porządku. Trafia kosa na kamień, aż się iskrzy, następuje starcie między różnymi światami w głowach Ziemian, tu, na ulicy, gdzie drzewo pochylone, beznamiętne i stoickie wytrwale spowiada się za tych dwóch, co brudzą uporczywie krwią biały puch. Sypią grzechami. Nawet pies nie omieszka wgryźć się w zmarzniętą łydkę atakującego. A pies godzien jest spowiedzi? Trzeba by zapytać drewnianego mnicha.\nKobieta dopiero teraz, kiedy wymieniła zawartość płuc, widzi czarnego człowieka. Drgnęła i zawiesza na nim wzrok. On wstaje i podchodzi do niej z wolna, by się nie wystraszyła. Wyciąga do niej dłoń. Ona, znając najwidoczniej tę dłoń, chwyta ją i kładzie na swoim biodrze. Zbliża się ku niemu całym ciałem, tuli głowę do jego piersi. Nie umiała oprzeć się dawnej miłości? Chyba że nie takiej dawnej? Wciąż trwa na dnie serca, ledwo dycha jakieś uczucie nieokreślone. Dochodzi do skrytego wśród fal emocji pocałunku. Sklejeni padają na ławkę. Ona, nimfa, opleciona rękoma i nogami wokół niego, wieloryba, postrachu oceanów. Ławka poddaje się ich miłości, nie zaprzecza, nie wszczyna buntu, nie uwiera rozgrzanych ciał twardym oparciem. Drzewo nieme czujnie śpi. We śnie modli się. W taką zimną noc zadarta spódnica i rozpięty rozporek, wiszący pasek oraz odsunięty dekolt muszą być znakiem opętanej potrzeby uczuć. Jednostajne ruchy prowokują podniecenie. Szyba w tym nie przeszkadza. A jeśli to tylko ja widzę? Jeśli nikt inny nie ma okazji widzieć takiego stanu wyjątkowego, tylko ja, jak na dłoni, widzę fizjologię w najczystszej postaci?\nJego uśmiech blednie bardzo szybko, on przeżywa czasu zatrzymanie. Krok do przodu, krok do tyłu, tańczy z dezorientacją i roztargnieniem, patrzy w bok, patrzy na wprost i widać, że nie wierzy. Bezchmurne niebo nie przykrywa i nie przykryje żadną siłą nagich ciał. Musi patrzeć, zazdrościć. Nie może zabić ani przerwać czy też uciec wzrokiem, zrobić zwrotu przez sztag. Wiatr uparcie bije w żagiel serca, wyrywa duszę, by coś zaradziła. Krok do przodu, krok do tyłu, tańczy wciąż niezgrabnie. Wreszcie podejmuje decyzje. Pisarz podchodzi do pięknej i bestii ku rozpaczy honoru przerywa ich miłosny akt, a mój teatr erotyczny. Wymachuje nieskładnie rękoma do pary rozgorączkowanych kochanków. Ci ubierają się pospiesznie. Kobieta umówiła się za dnia z pisarzem, a tu wkroczył anioł czarnych mocy na ziemię niczyją, łysą i niewyraźną, gdzie dopiero co poznani ludzie mieli ją zaorać i posiać nasiona. Mężczyźni dostają obaj nadzwyczaj sprawiedliwie po twarzy. Wyraźnie zafrasowani sytuacją zamiast zmierzyć swoje siły w walce o miłosną zdobycz, zwiesili głowy niczym popsute zabawki w ciemnej piwnicy. Przedstawienie się skończyło podczas przełomowego zwrotu akcji. Szmaciane kukły, z których dusza wypłynęła, stoją tak w trójkę, czyniąc ten moment martwą konferencją albo też konfrontacją ciszy. Drzewo lekko szumi ze wzruszenia. Ławka teraz naznaczona jest romantyczną tragedią. I jak w przyszłości ma usiąść na niej kobieta z pisarzem?\nPoranny śnieg znowu pachnie intensywnie, choć rozmókł podczas wczorajszej gorącej nocy. Zrobił się jak mączna breja. Biedny pan w pięknym garniturze i dobrych skórzanych butach próbuje się przeprawić przez ten ocean rozmokłości. Pędzi, spieszy się do pracy, garażu, sklepu, klienta. Mija drzewo modlące się w spokoju, muskając je torbą. Odwraca się nieśmiało, jakby przepraszał je półgębkiem. Wie, że naruszył delikatną warstwę świętego bezgłosu. Rzucone zostało ziarno piasku na szklaną taflę jeziora. W tej samej sekundzie zaplątują mu się nogi i upada bezwładnie do tyłu w półobrocie. Ktoś, coś zesłało na niego w mgnieniu oka nieokupioną winą karę. Uderzenie musiało być tępym dźwiękiem z błąkającym się echem wewnątrz głowy. Niespodziewanie, spoza widocznego moim oczom obrazu, nadbiega starzec ubrany bardzo skąpo, może nawet jest bezdomnym, lecz człowiekiem o wyjątkowo dzielnym sercu. Po raz kolejny widzę, i to w tak krótkim odstępie czasu, ratowanie życia. Czuję się bogiem. Patrzę na to, co stworzyłem, obserwuję wolną wolę bez krztyny możliwości ingerowania w nią. A jednak znikąd nadchodzi pomoc dla potrzebujących, kiedy w myślach pstrykam palcami, chcąc ją przywołać. W takich chwilach dumnym bogiem mógłbym być. Mój wierny mesjasz o twardej, niezłomnej wierze, składa do modlitwy drewniane dłonie. Czy nie jest to teatr groteskowej wyobraźni, obszycie w rzeczywistość żywych niby-lalek?\nJak tylko wyglądam przez okno ponownie, od razu dosięgam wzrokiem śladu po zajściu z dzisiejszego ranka. Czerwona plama leniwie rozciągnęła się w duży czerwony punkt. Bezdomny człowiek musiał kiedyś być w podobnej sytuacji, chyba że po prostu ma w posiadaniu duży zasób empatii. Zaraz! To ten bezdomny, ten, który o mały włos nie umarł na ławce. Jak to możliwe, że wyglądał tak dobrze? Przyciął brodę i miał inne ubrania niż poprzednio, poza tym był dość lekko odziany. Teraz, jak pomyślę, to wręcz niespodziewanie szybko się wtedy zjawił. Biznesmen wspomógł biedaka z sąsiedztwa, na swe bary biorąc cudzy los. Dał mu pracę, parę groszy wcisnął w dłoń, która w śmietnikach musiała szukać swego dalszego życia. Teraz on, w przewrotnym kole losu, otrzymał możliwość odwdzięczenia się. Machina darów, pechów, szczęść, powodzeń i niepowodzeń kręci się zawile niewytłumaczalnie. Aura życia na ziemi to niewidoczny kosmos przyjacielskich dusz, co ratują się wzajemnie z potrzasku, leczą cielesne boleści.\nGorące wyrzuty palą mnie w gardle. Zimna woda pomogła je znów schłodzić. Wietrzeje z czasem spisek, pakt milczenia, który podpisałem z jakąś częścią swej świadomości. Zamyślam się, zamek błyskawiczny stanu czuwania zamyka się. Teraz, kiedy znowu przyjmuję do siebie otoczenie, pada śnieg. Nie wiem, ile czasu minęło. Ale czy to ważne? Płatki jak połamane talerze gromadnie oblepiają ulice, ławkę i drzewo. Przez to ma się wrażenie, że drzewo osiwiało. Mnich nad mnichami bez względu na opady czy sztorm trwa w jednej pozycji. Basta. Staram się nie zazdrościć wytrwałości, a ściskając pięści, łatwiej mi to przychodzi.\nWieczór. Myślałem, że się uspokoi i dzień skończy się bez ekscesów. Jak zwykle, kiedy mi tylko takie myśli przychodzą do głowy, wiadomym jest, iż właśnie wtedy coś takiego się wydarzy, co zapadnie głęboko na dno wspomnień. Z wolna opadający kamień wrzucony do rzeki, o którym pamiętamy do końca życia, do którego wracamy na łożu śmierci. Widzę to tak: wychodzi ze mnie dusza, staje naprzeciwko i poucza, grożąc palcem, lecz z dozą miłości. Daje mi znać, że to ważny moment, którego nie można przegapić. Całuje mnie w czoło, przeszywając czułym chłodem. Szyba jakby topnieje i w pełni teraz chłonę to, co dzieje się na ulicy.\nKobieta siada na ławce, zapominając, co zaszło parę dni temu. W euforii przebaczenia patrzy na smutne wspomnienia w oczach pisarza. On ogląda się wokół siebie, sącząc z otoczenia siły, by przetrwać to poniżenie, szuka przekonania w glebie i zieleni, w niebie i słońcu, by usiąść na ławce koło kobiety. Dla niego błyszczy ta ławka zdradą, żywi do niej pewną odrazą, której sam się wstydzi. Wnika w ciało dziecka, które nie rozumie tego dziwnego zajścia, które nie potrafi określić, dlaczego tamto się stało, a teraz dzieje. Dopiero jej dłoń wyciągnięta o białym kolorze i delikatnych paznokciach ściąga jego uwagę do rzeczywistości. Pisarz, zapominając na moment o męskim honorze, daje się usadowić przez białą dłoń na ławce. Widać to wyraźnie, że jest na wpół blady i na wpół zielony. Pokazuje mi to, że czasem nie liczą się wielce wyszukane zasady postępowania w życiu, reguły związku, warunki kochania. Wartość ma moc umoralniania miłości, dążenia do serca drugiej osoby, do celu, który uświęca środki. Wszystko po to, by dotknąć się ustami, rozkoszować samą cichą obecnością, pieścić się duszami, smakować wspomnienia i zapomniane grzechy. Dotyk palcami równy potędze tworzenia. Kobieta usilnie mu coś tłumaczy, a ten mężczyzna chciałby móc o tym w ogóle nic nie słyszeć, chciałby, aby to się nie musiało wydarzyć. Przebaczenie powoli przebija się przez jego grubą skorupę. Zarósł betonową warstwą. Niezauważona przez nich przestrzeń między nimi zacieśniła się. Jest ciaśniej i ciaśniej. Nagle pisarz się podrywa, łapie kobietę za ramiona, unosi i całuje. Nie chciał, żeby stało się to na ławce zdrady. Niech na krwawy dywan grzesznika spłynie z niej starty obraz nierządnicy. Tam rzecz jasna miejsce jest na te brudy, gdzie zaznają zbawienia. Drzewo szepcze modlitwy za wszelkie przewinienia.\nOd jakiegoś czasu nie udawało mi się zaobserwować nowych ludzi na ulicy. Dlatego tak wielką moją uwagę przyciąga ta dziewczyna o ceramicznej twarzy. Jej melancholijny chód zupełnie nie współgra z chucią. Z powodu wyzywającego wyglądu przypisać by ją można do kobiet ulicznych obyczajów. Mogą to być złudne wrażenia nasiąknięte stereotypami. Bardzo krótka niebieska spódniczka delikatnie powiewa na wietrze, igrając z nim seksownie, srebrne szpilki wbijają się bezlitośnie w cienki biały dywan, robiąc dziury. Czerwone punkty pokazują mi, że ona idzie, gubiąc krew przewinienia. Grzechy popełnione wypadają kropelkami z ciała. Czy to nie przesada? Wszędzie można widzieć analogię do boskich przesądów, znaków duchów, szatańskich anomalii, słów proroctwa. Pozostawiając w sobie naiwność, głęboko schowaną w piwnicy naszego umysłu, narażamy się na krzywdzące i niespokojne życie. Mnie zwyczajnie frapuje domalowywanie ludziom rogów czy skrzydeł, stwarzanie atmosfery deistycznej, pokręcanie gałkami boskości i wynurzanie szatana z jego tajemnych kryjówek.\nNastolatek po drugiej stronie zjawia się niespodziewanie. Urwał się z planu filmu „Blues Brothers”, gdzie pewnie niejedna używka skrywa się w kieszeniach aktorów. Nastolatek pewnie miał z czymś do czynienia, bo picie do tej bogatej twarzy nie pasuje. Jego chwiejny, mało męski krok rzuca się w oczy. Nagle, kiedy budzę się z zamyślenia, trzyma dziewczynę w ramionach i namiętnie całuje. Nie domyślałem się, że to może być mężczyzna, który ma zarezerwowane miejsce w sercu dziewczyny w niebieskiej sukience. O ile inaczej teraz ją widzę przy tym przystojnym, choć zniewieściałym nastolatku, niechlujnie ubranym w garnitur, kapelusz i ciemne okulary. Niebieska falująca spódniczka powiewa teraz w zupełnie inny sposób, a czerwone za nią punkty wskazują na długi szlak ku miłości. Ze smutkiem stwierdzam, że daleko mi jeszcze do wykwintnego obserwatora. Jestem dzieckiem mało wprawnym, które w operze prowadzi lornetką po scenie bez ładu i składu. Krzywe zwierciadło… Muszę skończyć z naiwnością.\nTa niecodzienna para okazała się zapowiedzią wiosny. Roztopy zamieniły wszystko w błotną okolicę skąpo odzianą w rozmokły śnieg. Drzewo płakało niemożebnie, lało łzy na zmarnowanie. Nikt tam nie stał i nie łapał żalów najświętszego ze spowiedników, któremu właśnie teraz chmury smutku się oberwały. Delikatna, brązowopurpurowa i zmarznięta kora odsłania swoje oblicze. Korzenie odtajałe, naderwane z powodu ciężaru ludzkich grzechów, nie utrzymują drzewa w pionie. Chwieje się i kołysze to odwrócone do góry nogami wahadło zegara, ten statek na morzu, kłania się nisko ten mnich święcony.\nZnowu przyszła, jest w kuchni i tłucze naczyniami. Jej cera lśni, włosy długie i ciemne spływają po ramieniu. Po śniadaniu czy obiedzie dotyka mnie zawsze przez chwilę, a mój świat nabiera zupełnie innej barwy. Następnie delikatnie i powoli się rozbiera, nie pozwalając mi podejść ani się dotknąć. Najedzony mogę oglądać jej striptiz godzinami. W końcu w samym staniku podkrada się do mnie i pozwala mi sobie go rozpiąć, zwieńczając przedstawienie. Rozgrzewa mnie, rozpala pojedynczymi muśnięciami ust od stóp do głów. Czuję się wtedy Erosem, Apollem, napalonym lwem. Potem dodaje kostki lodu do tych igraszek, chłodząc moje rozżarzone męskie ego. Dominuje nade mną. Kiedy tak leżę prawie omdlały z rozkoszy, siada na mnie i wwierca się miękko, wprawiając nasze ciała w erotyczne wibracje. Przetrzymuje ten stan bez orgazmu to granic szaleństwa. A kiedy już szczelnie wypełniam ją sobą, mówi:\n– Jesteś boski, kochany.\nMoje upośledzone ego staje na nogach, które jeszcze przed jej przyjściem były doszczętnie połamane. Jessica ma stuprocentową skuteczność działania. Białe wino dopełnia na dobre te silne przeżycia. Dla niej to zapewne jest codzienność, ale staram się o tym w ogóle nie myśleć, wyrzucam te myśli z głowy szybciej, niż zdążają mną zawładnąć.\n– Po przyjemnościach przychodzi czas na obowiązki – mówi.\nZakupy stały się łatwe. Moje decyzje co do produktów są szybkie jak błyskawice. Pewność siebie pozwala mi lewitować. Jessica jest tylko jakby zjawą. W rzeczywistości nie znam jej w ogóle jako osoby prywatnej. Zaciera swoje istnienie, grając zawodową rolę. Po tym, jak wychodzi, moja świadomość zapada w głęboki filozoficzny podobny do snu. Patrzę wtedy przez okno. Od czasu do czasu Jessica stoi w drzwiach mojego mieszkania. Nie mam pojęcia, kiedy wróci, jeśli wróci. Kobieta jest jak las, każde drzewo jest podobne, ale inne, każdy prześwit gdzieś daleko okazuje się jedynie małą polaną, a nie wyjściem poza ten ocean zieleni. Jak mężczyzna pokrąży po kobiecej duszy, to gubi się w labiryncie jej myśli. Jeśli dojrzy granice lasu, noc zapada jak gilotyna, a następnego dnia znowu znajduje się w środku pięknego, jasnego lasu pachnącego poranną rosą. Nie ma już wyjścia na horyzoncie, zaś na dnie serca narkotyczne przywiązanie.\nZakupy dostarcza mi Andrzej. Kumplowałem się z nim w podstawówce, potem utrzymywaliśmy rzadki kontakt, dzięki czemu nie zapominałem, jak wygląda. Raczej brzydki z niego mężczyzna, ale o przepięknej duszy. Ostatnim razem widziałem go niedługo przed przeprowadzką na ulicę Sobieskiego w Warszawie. Teraz widzę go po raz kolejny z moim zamówieniem, wszystko się zgadza co do joty. Większość dostawców zupełnie oto nie dba.\n– Jak się czujesz ? – Zaczyna zawsze tak samo, po prostu rozczulająco.\n– Chciałbym odpowiedzieć, że dobrze, ale prawda jest inna…\n– Źle się czujesz, rozumiem… Mogę ci pomóc?\n– Andrzej, nie trzeba, dziękuję ci serdecznie za zakupy.\n– Ach! Zakupy. – Zorientował się, że to główny cel wizyty. – Proszę. Tu spakowałem ci picie, tutaj, o, nabiał i… reszta.\n– Nie wiem, jak ci dziękować… Jesteś mistrzem pakowania.\n– Mogę zawitać u ciebie na herbatę po pracy? Wiesz, ja nikomu nie mówię o tobie, to niczyj interes.\n– Wiem, Andrzej, doceniam to. Jak chcesz, to wpadnij.\n– Słuchaj, to ja muszę już iść – tłumaczy się, jakbyśmy byli w środku ważnej debaty.\n– Oczywiście, leć. – Uśmiecham się i wiem, że ten uśmiech daje mu energii na całą drugą połowę etatu.\nAndrzej wyjechał na paręnaście lat do Włoch i tam zginęła cała jego rodzina. Dom zapalił się znienacka, kiedy jego ojciec, pierwszy raz od wielu lat pijany, postawił na gazie butelkę z denaturatem zamiast butelki z piwem, bo w ten sposób je zazwyczaj podgrzewał. Wypił pięć piw, a wraz z szóstym zgotował rodzinie piekło. Spłonęło wszystko, zginęli wszyscy oprócz niego. Andrzej był wtedy w nocnej szkółce, a jak wrócił, zastał grób mamy, taty, dziadka, ciotki, wuja i trzech braci, którzy chorowali na ospę, on bowiem z choroby świeżo wyszedł. Udało mu się odbudować swoje życie łzami, które zabierały ze sobą złą energię, a dawały siłę na kolejny dzień, i pracą, nie tylko fizyczną, ale i pracą nad sobą. Do dziś ma lekki akcent włoski, gdyż nie potrafi do końca wyrzucić z siebie tych tragicznych wspomnień. Taka somatyczna łatka. Czarna zwęglona kołdra przykryła do wiecznego snu całe jego ówczesne życie. Nieraz sprawia wrażenie, jakby wciąż nie radził sobie z tym bagażem.\nAndrzej jest dla mnie obcy, tak obcy jak i najbliższy, bo to człowiek, który jest właściwie moją jedyną rodziną. Przejmuje się mną i w pewnym sensie dba o mnie. To nie to samo, co Jessica, ona to bardziej dobry duch. Jest po godzinie dwudziestej pierwszej, Andrzej stoi ponownie przed moimi drzwiami z dobrym winem w ręku. Przechodzi próg mieszkania, przenikając do mojego świata w zamknięciu, świata filozofii istnienia. Ciekawe jest to, jak ten chaos łączy się w logiczną całość. Często w ogóle nie używamy słów, a jedynie pierwotnych odgłosów.\n– Hy? – pyta mnie Andrzej, unosząc butelkę.\n– Th! – odpowiadam.\n– Heg? – wskazuje głową na szafkę z naczyniami.\n– Łee – zaprzeczam i wszystko jasne.\nJakaś konkretna rozmowa następuje, dopiero gdy paroma kieliszkami zabijamy naszą nieśmiałość. Język nam się rozwiązuje, węzeł na nim gordyjski, skwiercząc, pali się. Kobiety, muzyka, sport, podróże i alkohol to nasza tematyka. Takie wieczory zazwyczaj szybko nam mijają. Ale nie tym razem. Ta noc miała być długa i ktoś dobrze to sobie zaplanował. Mamy to do siebie z Andrzejem, że lubimy siedzieć w ciemności. Zjawisko odzyskiwania wzroku po totalnej ciemności, po zgaszeniu światła, jest naszym wspólnym przeżyciem. Cieszymy się jak małe dzieci. Zamówiliśmy parę godzin temu trzy butelki wina w Alkotaxi. Dostawa szybko do nas dotarła. Zostało nam ostatnie Bordeaux. Trochę wylało się na sofę. Huczący telewizor gaśnie, staje się bezgłośny, nie ma obrazu, sam zdecydował, że jest zbędny. Jedyne światło rzuca księżyc na stanowisko naszego posiedzenia, wartowników nocnych marków i bezsennych głów. Próbuję włączyć to bezużyteczne pudło, ale nie działa. Rechoczę gorzko.\n– Ach, pewnie korki poszły. – Garbię się z bezsilności niczym leniwiec na diecie.\n– Tylko od czego. Nie było spięcia, przepięcia ani burzy nawet.\n– Może sąsiad coś grzebie w piwnicy i się pomylił… Nie wiem. – Wykrzywiam usta.\n– No, też nie wiem. O tej porze grzebie w piwnicy? Weź sprawdź, co tam się dzieje – zachęca Andrzej, jak zwykle starając się mnie przekonać do wynurzenia nosa.\n– Nie ma mowy i skończ, póki na dobre nie zacząłeś.\nSpogląda przez wizjer, potem słyszę przesuwanie metalowej przesłonki, na koniec Andrzej przybiega do mnie całkiem blady.\n– Och! Tam są dziwne typy, naprawdę dziwne typy – szepcze głośno.\n– Daj spokój Andrzej, z tymi kawałami.\n– Serio, idź zobacz sam. – Wygląda na to, że mówi szczerze.\n– Nie otwieram. Nie znam was i nie zapraszałem – przemawiam do nich przez drzwi.\n– Oszalałeś! – szepcze mi Andrzej zachrypniętym głosem do ucha.\n– Otwierać – słyszymy zza drzwi.\n– To jakaś pomyłka! – odpowiadam, ale z nerwów lata mi już oko.\n– OTWORZYĆ, OTWORZYĆ! – dochodzi ponownie zza drzwi puzonowy głos.\n– Milion ma być na jutro, tutaj, o dziewiątej. Powiesz policji jedno słowo, to nie żyjesz. Wchodzimy, teraz.\nAndrzej zatrzaskuje drzwi, a zaraz potem dwa stłumione strzały przeszywają drzwi. Jedna z kul prześlizguje się przez jego kolano, tworząc czerwone fajerwerki zwieńczone potwornym, bolesnym krzykiem, a drzwi, z hukiem spadają na jego plecy. W ostatniej sekundzie chowam się do szafki obok garnków. Laptopa nie znajdą, nie ma szans. Jest w schowku podłogowym w sejfie.\n– Przeszukam salon, sprawdź łazienkę! – grzmi puzon.\n– Salon czysty.\n– Łazienka też! – woła klarnecik.\n– Ja sypialnię, ty kuchnię.\nSzafka, w której się znajduję, nie ma rączki i wygląda jak trwała zabudowa. Moja żona trzymała tu kiedyś porcelanę, którą uwielbiała. Tym razem szafka uchowała mnie, nie porcelanę. Prawie jak na wojnie ukrywam się niczym biedny Żyd przed Niemcami. Zatem moja żona, którą kochałem ponad wszystko, robi mi coś takiego, coś tak potwornie niehumanitarnego. Zachłanności śmierć! Żona chce zabrać mi pieniądze. Tylko po to tak bardzo się „dla mnie” starała. Nic z tego nie rozumiem. Podstępna czarownica, niewierna, szatańska kochanica. Jak tu dawać wiarę kobiecie, własnej żonie, że to, co robi dobrego, nie robi dla siebie na wyłączność. Wynurzam się z drżącymi nogami z szafki. Andrzej płacze z bólu. Kolano jest nadmuchane jak balon i pulsuje w rytmie serca. Robi mi się niedobrze, do gardła, niczym pociąg w za ciasnym tunelu, podchodzi mi rzygami nocne wino. Przełykam je z obrzydzeniem i szukam rozpaczliwie telefonu. Znalazłem. Zaraz zacznie świtać. Nareszcie. Lada moment, a ciemność by mnie sparaliżowała. Przecież to oczywiste, że mnie szukali.\n– Pogotowie – melduje się jakaś pani na linii.\n– Potrzebuję karetkę na ulicę Gładką 8 c lokal pierwszy.\n– Zaraz, zaraz, proszę pana, nazwisko.\n– Moje nazwisko? – drę się z niedowierzaniem. Ty nieczuła babo, dodaje w duchu.\n– Oczywiście, jak inaczej mam wysłać karetkę, na kogo, do kogo, proszę pana?\n– Nie macie państwo bazy danych? Podałem adres. Mój przyjaciel się wykrwawia. Miałem włamanie z napadem, nic to pani nie obchodzi? – Ślina ze zdenerwowania tryska mi z ust.\n– Proszę zgłosić to na policję.\n– NIE! Żądam karetki, żądam dyskrecji i anonimowości. Dane podam na miejscu!\n– OCH! Dobrze, ale to się nie powtórzy. – Trzask, koniec połączenia z obeschłą babą.\n– Mam taką nadzieje… – mówię już spokojniej do słuchawki i do siebie.\nPodchodzę do Andrzeja i staram się go przeciągnąć na sofę. Filmy może są głupie (w większości), ale dzięki nim wiem, co mam robić. Wyciągam szalik z szafy, gdzie trzymam zimowe ciuchy. Kto by pomyślał, że jeszcze się przydadzą? Wtykam Andrzejowi do buzi rękawiczkę. Patrzy zdziwiony. Owijam mu szalik ciasno wokół nogi powyżej kolana, żeby zatamować krwotok. Teraz już rozumie i nie jest zdziwiony, lecz wszczyna alarm bólu niczym żywcem palony świniak na ogniu. Wiem, że boli. Musi.\nNiespodziewanie dzwoni telefon z głośnością tysiąca dzwonów. Moja cisza przepada bez śladu. Zataczam się do aparatu, spodziewając się samego diabła. Odbieram, a tam głuchość. Serce mi się zatrzymuje brutalnie jak złamane serce dzwonu, oddech zamiera w płucach. Wreszcie ktoś przerywa połączenie. Dałem się złapać. Czy to się nie skończy, te bezkresne tragedie i nieszczęścia? Stara sztuczka, sprawdzili czy jestem w domu! Zastali mnie i wiedzą, że jestem tu zamknięty. Moje mieszkanie na dobre stało się więzieniem, a drzwi osadzone z powrotem we framudze są wrakiem. Nie jestem bezpieczny. Włączam komputer. Zamawiam drzwi na cztery spusty z natychmiastowym montażem. Czas do siedemnastej ciągnie się potwornie. Umieram z nudów, ledwo zipię. Wreszcie są. W godzinę montują nowe drzwi. Ukradłem sobie w ten sposób trochę czasu życia, kilka lat, kilka chwil. Oby przeznaczenie, jeśli istnieje i rzeczywiście czyha za rogiem, dopadło mnie bezboleśnie. Trudno mi stwierdzić, dla kogo tak bardzo walczę, czyżby o swoje istnienie? Może dla przyjaźni z Andrzejem, może z niezrozumiałej, fantazyjnej miłości do Jessiki albo dla samej przekory, że nikt tak łatwo mnie nie zmaże z listy żyjących. Pewnie wszystkie powody są dobre i żaden z nich zarazem. Znowu zawieszam wzrok na drewnianym mnichu. Gubię czas przy oknie filozoficznym. Patrzę na ulicę, na ludzi. To jest takie frapujące.\nKiedy nadchodzi zniechęcenie, równia robi się pochyła. Zamawiam alkohol w internecie. Moja logiczna świadomość i poczucie rozsądku w pełnym gazowych myśli powietrzu zasypia, obumiera. Pytanie, czy na czas przed śmiercią uda mi się ją wybudzić? Czuję się jak żyrafa, znowu Salvadora Dalego, na długaśnych zapałczanych nogach. Ledwo dochodzę do toalety, kiedy wstrząsają mną torsje. Alkoholicy nazywają to ciągiem, a ja prze-ciągiem, i to w pociągu bez okien. Dopóki pociąg nie stanie na stacji, to się nie skończy. Nie wiem nawet, jak się to stało, jedynie jak zaczęło, a teraz jakimś cudem co drugi dzień puka do drzwi kurier z dostawą procentów. Tutaj nie ma zasady, że pijanemu się nie sprzedaje, więc nawet pojawiając się w drzwiach w zarzyganej bluzie o dwunastej w południe, chwiejąc się na żyrafich kopytach, mogę odebrać swój towar. Nie wiem, co mnie opętało. Trudno powiedzieć, czy nie czuję się sobą, czy czuję się żałosny. Najpewniej jestem wszystkim tym naraz, nie sobą i żałosny, krótko mówiąc, obcy mi człowiek. Nie znam cię, stary, mówię do lustra, kiedy się spotykamy. Nieśmiało próbuję się tłumaczyć przed samym sobą, przed tym brzydkim panem, że nad tym nie panuję, ale skoro do takiego wniosku dochodzę, to mam jeszcze kontakt ze światem, zatem jeden ostatni kieliszek nie zaszkodzi. Poza tym trudno mi się uzależnić. A jednak karuzela znów rusza, upodobniam się do świata, który jak pijany dąży do nicości i samozniszczenia. Kto wygra ten wyścig? Oto jest pytanie. Naiwne pytanie, ale istotne. Pewnego dnia po prostu zamknę ten chory cyrk pełen nieokiełznanych pawi.\nAndrzej przeszedł rehabilitacje po tamtej akcji z włamaniem. Miałem wrażenie, że nie było go całe lata. Niby go poznaję, a jednak mylę go z nieznanym mi kurierem i robię mu awanturę, że przychodzi do mnie, a zamiast zamówienia przynosi „nagie jak niewiasta i przezroczyste, niczym białe szkło, dłonie”. Nawet nie zauważam, że jest o kulach.\n– Jezu, to ja! Co się z tobą dzieje? Jesteś spuchnięty, jakbyś spał w ulu.\n– Dawaj wodę, obłudny ty chamie – krzyczę zachrypłym, charczącym głosem.\n– Słuchaj, zniszczysz sobie życie, a ja ci nie chcę na to pozwolić – mówi głośno Andrzej i znienacka daje mi prosto w nos.\n– Odwal się, pedale, będę krzyczał, aaaa!\nDostaję znowu uderzenie, tym razem w skroń.\n– Nie pozwolę ci na to, abyś żałośnie się zapijał, choć miałbym cię lać przez rok. A potem mi podziękujesz, zobaczysz.\n– Ty brudna szmato! Nie bij mnie, kurwa! Pomocy! Biją! – Wiję się na podłodze i wydzieram.\nAndrzej ze mną zamieszkał, nawet nie wiem kiedy. Jak duch święty ma teraz nade mną baczenie, oddając mi swój czas i uwagę. Stał się nieczłowiekiem w przewrotnym znaczeniu tego słowa, stał się nadczłowiekiem. Przyjacielem jak pies, w którego wierzyć mogę jak w Boga. Wylądowaliśmy w Egipcie starożytnym bez dwóch zdań. Moje procesje wytapiania się z alkoholu przypominają pochód wiernych. Tylko że ja wierzę nie tyle w wyleczenie, ile w to, że w nagrodę dostanę choć kropelkę życiodajnego nektaru – wódki. Jest jak Ares, bóg wojny, w walce z moim nałogiem, jak bogini ogniska domowego, Hestia, dba o każdy szczegół mojego otoczenia. Andrzej bierze pieniądze z mojego konta, ale tak niewiele nam trzeba, że ta potrzeba jest szczyptą soli w Wieliczce. Może i bym go zabił, gdyby nie pochował wszystkich noży w ogródku. Wiadomo, da się zabić też wieloma innymi rzeczami, nawet gołymi rękami, ale nie byłbym tak naprawdę do tego zdolny, a te noże to prawdopodobnie pochował dla ogólnego bezpieczeństwa. W końcu udaje nam się wyprzeć ze mnie przekonanie, że istnieje tylko alkohol. Obiecuję, że już nigdy do czegoś takiego nie dopuszczę. Dotrzymam!\n– Halo, czego ty chcesz? – odzywa się moja żona z głośniczka.\n– Witam, mówi Andrzej, przyjaciel twojego męża…\n– Co się stało, że ty dzwonisz z jego telefonu? – przerywa mu.\n– Dlaczego mu to robisz? – pyta wprost.\n– Ja mu nic nie robię, odwal się.\n– Chcesz odzyskać milion z pomocą jakiś bandziorów – stwierdza naiwnie Andrzej. On też nie pasuje do tego świata. Jest jak dziecko, i to bardzo niewinne.\n– Chyba oszaleliście, razem. Gratuluję współpracy.\n– To jak to wytłumaczysz? – pyta Andrzej gniewnie.\n– Nie mam z czego się tłumaczyć, rozumiesz? Zrobiłam dla swojego męża wszystko, co tylko mogłam, by było mu dobrze, jak wyjdzie ze szpitala. Nie wiem, kto dobiera się do jego pieniędzy. Jakbym chciała go okraść, podałabym nasze wspólne konto, do którego mam dostęp, a zostały przelane na jego prywatne konto. Nie dawałabym mu też części mojego spadku. Odpieprzcie się ode mnie.\n– Przepraszam, stary. – Smutno zwiesza głowę. – Chyba nie będę już się mieszał w twoje życie. Wracam do domu.\n– NIE! Nie rób tego, zostań, Andrzej, zostań! – Przejmuje mnie to szczerze, na szczęście jego to przekonuje.\n– A ja i tak uważam, że to ona maczała w tym palce. Nie wiem, do jakiego stopnia, ale ona ma coś z tym wspólnego – stwierdza.\n– Nie, nie mów tak, nie mów, bo to boli, kurwa, Andrzej, tylko nie to… – Wzruszam się.\n– Uspokój się, wszystkiego się dowiemy. – Siada przy mnie i chowa moją głowę w swoich dużych ramionach, które od młodego walczą o godne, spokojne życie. Czuję się jak dziecko, jak jego synek. Czuję jego chuć i tę chłodną chwilę okazania uczuć. Ten paradoks zamraża mnie w zamyśleniu, a jego zamraża mój brak sprzeciwu, przez co nie zmieniając położenia, trwamy w tej niezwyczajnej sytuacji, w przyjacielskim uścisku dwóch dorosłych mężczyzn.\n– Powinieneś wyjść na ulicę… – ponawia próbę i uwalnia mnie z objęć.\n– Wiem, ale boję się, że to już nie mój świat. To świat, do którego nie należę. Boję się, że nie poradzę sobie z codziennością nawet przez tak krótką chwilę jak spacer wokół domu.\n– Masz kasę, masz możliwości, korzystaj z tego. Nie powtarzaj, że się boisz.\n– Chcą mnie zarżnąć, kto wie, czy się tu nie kryją gdzieś za rogiem, żeby założyć mi kosę.\n– Policja…? – proponuje nieśmiało.\n– Policja i co, co zrobi? Wyśmieje nas tylko. A tyle z tego będzie, że będzie jeszcze gorzej.\n– Postaramy się to załatwić tak, żeby było bezpiecznie, co ty na to?\n– Pomyślę… Na razie nic nie rób. Coś musi się zmienić.


Brytyjska minister: "Pozostanie w UE w naszym interesie"\nTheresa May przekonuje Brytyjczyków m.in. potrzebą ochrony przed terroryzmem.\nSzefowa brytyjskiego MSW Theresa May powiedziała w sobotę, że pozostanie członkiem UE leży w interesie narodowym - podała BBC. Od rana brytyjski rząd obraduje po piątkowym porozumieniu na szczycie w Brukseli ws. zmiany warunków członkostwa W. Brytanii w UE.\n"Unia Europejska jest daleka od perfekcji i nikt nie powinien mieć wątpliwości, że to porozumienie musi być częścią toczącego się procesu zmian i reform" - oświadczyła May.\n"Ale moim zdaniem - ze względów bezpieczeństwa, ochrony przed przestępczością i terroryzmem, z powodu handlu z Europą i dostępem do rynków na świecie - w interesie narodowym jest pozostanie członkiem Unii Europejskiej" - podkreśliła.\nWcześniej premier David Cameron poinformował na Twitterze, że po sobotnim posiedzeniu rządu ogłosi datę referendum w sprawie członkostwa Wielkiej Brytanii w Unii Europejskiej.\nW piątek późnym wieczorem przywódcy unijni obradujący na szczycie w Brukseli jednomyślnie poparli porozumienie w sprawie zmiany warunków członkostwa W. Brytanii we Wspólnocie.\nCameron mówił w piątek, że wynegocjował "porozumienie, które daje Wielkiej Brytanii specjalny status w UE" i, że uzgodniony kompromis pozwala mu zachęcać Brytyjczyków, by w planowanym referendum zagłosowali za pozostaniem w Unii.


Polsko - kanadyjskie rozmowy o pomocy dla Ukrainy - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaWiadomościPolsko - kanadyjskie rozmowy o pomocy dla Ukrainy\nPrzedstawiciele MSZ rozmawiali w Ottawie o możliwościach pomocy dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego w tym kraju.\nPrzedstawiciele MSZ Polski i Kanady rozmawiali w Ottawie o sytuacji na Ukrainie i możliwościach pomocy dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego w tym kraju. W Kanadzie, ze względu na dużą diasporę ukraińską, uważnie obserwowane są wydarzenia w Kijowie.\nJak poinformował rzecznik prasowy polskiej ambasady w Ottawie Andrzej Fąfara, podczas spotkania, do którego doszło w tym tygodniu, omówiono obecne programy pomocy Polski i Kanady dla wolnych mediów, organizacji społecznych oraz samorządów na Ukrainie, Białorusi i w Mołdawii oraz możliwości współpracy w rozwijaniu tych projektów.\nObie strony zgodziły się, że warunkami podstawowymi rozwoju Ukrainy jest zaprzestanie przemocy, a następnie zapewnienie demokratycznego i uczciwego przebiegu przyszłych wyborów. Stronę polską reprezentowali m.in. ambasador Polski w Kanadzie Marcin Bosacki, wicedyrektor Departamentu Wschodniego MSZ Konrad Pawlik, prezes Fundacji Solidarności Międzynarodowej Krzysztof Stanowski oraz dyrektor Europejskiego Funduszu na rzecz Demokracji (EED) Jerzy Pomianowski.\nPolska delegacja rozmawiała także o możliwościach pomocy Ukrainie z Tedem Opitzem, deputowanym do parlamentu federalnego i przewodniczącym kanadyjsko-ukraińskiej grupy parlamentarnej oraz przedstawicielami Kongresu Ukraińców Kanady. Zgodzono się, że Polska i Kanada, w tym diaspora ukraińska, zrobią wszystko, by dostarczyć konieczną pomoc medyczną i humanitarną na Ukrainę; oba kraje będą też działać na rzecz uspokojenia sytuacji i ukarania winnych przemocy.\nJak informowała agencja The Canadian Press, przebywający obecnie w Meksyku na trójstronnym szczycie państw Ameryki Północnej (USA, Kanady i Meksyku) premier Kanady Stephen Harper rozmawiał o sytuacji na Ukrainie z prezydentem USA Barackiem Obamą.\nJak oświadczył Harper na konferencji prasowej po tym spotkaniu, "odpowiedzialność (za wydarzenia w Kijowie) bierze na siebie rząd (ukraiński)". "Wzywamy rząd, by podjął wszystkie niezbędne kroki, by rozwiązać sytuację" - zaapelował.\nHarper i Obama wezwali ukraińską armię, by powstrzymała się od interwencji. Kanadyjski minister spraw zagranicznych John Baird poinformował, że jego kraj będzie rozważał różne opcje o dyplomatycznym charakterze, w tym sankcje wobec Ukrainy. W najbliższych dniach mają odbyć się konsultacje Kanady z sojusznikami w tej sprawie.\nKanadyjski MSZ poinformował w środę o zamknięciu swojej ambasady w Kijowie. Placówkę zamknięto dzień wcześniej, gdy podczas protestów kilkanaście osób "wdarło się do hallu". Ambasada będzie zamknięta do odwołania. Od wtorku w Kijowie w wyniku starć demonstrantów z milicją śmierć poniosło 26 osób.\nW środę w Ottawie pod siedzibą Parlamentu odbyła się manifestacja osób ukraińskiego pochodzenia. Na 35 mln mieszkańców Kanady ponad 1,2 mln jest ukraińskiego pochodzenia, co oznacza, że w Kanadzie mieszka trzecia co do wielkości, po Ukrainie i Rosji, społeczność ukraińska na świecie.\nKanada obiecuje pomoc ukraińskiej opozycji Pieniądze zostaną przeznaczone na zakup środków medycznych dla aktywistów ukraińskiej opozycji, którzy ucierpieli podczas protestów.\nSzturm wstrzymano, ale Majdan wciąż płonie Liczba ofiar rośnie, a Janukowycz oskarża opozycję o próbę przewrotu. Barack Obama grozi władzom w Kijowie.\nGdyby Ukraińcy zaczęli uciekać, jesteśmy gotowi. 1,3 tys. miejsc niemal od zaraz W ośrodkach dla uchodźców czeka 700 miejsc, kolejnych 600 można szybko uruchomić.\nTagi: zamieszki na ukrainie, ukraina, wiadomości, wiadmomości, kraj, gospodarka, prawo, gospodarka polska, wiadmości\nBroń dla Ukrainy. Polska będzie dostawcą?


5 października przypada liturgiczne wspomnienie wielkiej mistyczki XX wieku - św. s. Faustyny Kowalskiej. Ten dzień ma szczeg�lny wymiar w parafii jej dzieciństwa i powołania - w Sanktuarium Urodzin i Chrztu św. Siostry Faustyny w Świnicach Warckich. Natomiast 4 października przypada wspomnienie jednego z największych świętych Kościoła - św. Franciszka z Asyżu\nWsp�łczesna cywilizacja skażona sekularyzmem i konsumpcjonizmem czyni wszystko, aby nam wm�wić, że nie warto myśleć o niebie. Zacieśnia ona przestrzeń ludzkiego życia wyłącznie do doczesności, do obecnego czasu i tego świata. M�wienie o wieczności wydaje się wielu wsp�łczesnym czymś niezrozumiałym. Perspektywa wieczności, kt�ra pobudzała myśli i pomagała ludziom odważnie znosić cierpienia życia, znikła dziś z pola naszego widzenia. Trzeba więc częściej przypominać człowiekowi XXI wieku, że jego życie nie ogranicza się jedynie do doczesności.\nW perspektywie wieczności przeżywała swoje życie św. s. Faustyna. W jej Dzienniczku znajdują się liczne wypowiedzi świadczące o tym, że każdą chwilę życia przeżywała w wymiarze eschatologicznym. Jej myśli biegły zawsze w stronę nieba. Jej pragnienia dotyczyły wartości trwałych, a te, jak odczuwała, są tylko w Bogu. Nie przerażały jej trudności i cierpienia, kt�re piętrzyły się na drodze życia. Jest wiele fragment�w w Dzienniczku m�wiących o ogromnej tęsknocie s. Faustyny za Bogiem. Wszystko, czego doświadczała na ziemi, było tylko "bladym odbiciem" prawdziwej "pełni życia". Mimo młodego wieku s. Faustyna pragnęła śmierci. Wiedziała, że tylko ona może uwolnić jej duszę od ciągłej goryczy i b�lu, kt�ry przeżywała z powodu rozłąki z Oblubieńcem.\nW 1933 r. pojawiły się znaki świadczące o rozwoju choroby, jednak lekarka nie stwierdziła żadnych zmian w płucach. Na zdjęciu, kt�re zostało zrobione w lutym 1935 r., na twarzy s. Faustyny widać już jednak wyraźne ślady choroby. 19 września 1936 r. lekarz postawił diagnozę: gruźlica. Wtedy znaczyło to tyle, co dzisiaj nowotw�r złośliwy. Dowiedziawszy się o tym, s. Faustyna wstąpiła do kaplicy szpitalnej, by zdać sprawę swojemu Umiłowanemu. On był przy niej: "Dziecię moje, jeszcze parę kropel w kielichu, już niedługo" (Dz. 694). Z ufnością stwierdziła, że "śmierć niczego co dobre nie niszczy" (tamże). Stając wobec cierpień duchowych, a także fizycznych - nie rozpaczała, lecz ufała w Miłosierdzie Boże; nie wpadając w stan rezygnacji, z nadzieją oczekiwała spotkania. Jednoczyła się z cierpiącym na krzyżu Zbawicielem. Patrząc na jej podążanie drogą Krzyża, odnosi się wrażenie, że ona "nie niosła swego krzyża, ona z nim tańczyła". Był to mistrzowski taniec. Rok 1938 stanowił apogeum cierpienia, jednak s. Faustyna nie bała się śmierci. Oczekiwała z tęsknotą na tę wyjątkową chwilę spotkania z Chrystusem. Pisała: "O m�j Boże, jaka mnie dziś ogarnia tęsknota za Tobą. O, nic już nie zajmuje serca mojego, ziemia nie ma już nic dla mnie. O Jezu, jak bardzo odczuwam to wygnanie, jak się ono mi przedłuża; o śmierci, posłańcu Boży, kiedy mi zwiastujesz tę upragnioną chwilę, przez kt�rą się zjednoczę na wieki z Bogiem moim?" (Dz. 1573).\n22 września, czując nadchodzącą śmierć, zgodnie ze zwyczajem przeprosiła całe zgromadzenie za wszystkie swoje słabości i uchybienia. Wszyscy byli zbudowani jej pogodą ducha, kt�rą zachowała mimo wielu cierpień. Zapytana przez jedną z si�str, czy nie boi się śmierci, odpowiedziała z radością: "Nie, nie boję się śmierci, oczekuję śmierci". Umierała wyzuta do końca ze swej woli. Żadna z si�str nie słyszała sł�w skargi czy m�wienia o sobie - m�wiła tylko o Jezusie. Najczęściej powtarzała: "Już niedługo, już niedługo". 5 października, w ostatnim dniu swego życia, s. Faustyna powiedziała z promienną twarzą: "Dziś Pan Jezus mnie zabierze!". Po raz ostatni wyspowiadała się u ks. Andrasza i cichutko oczekiwała na śmierć. Kwadrans przed godziną 23.00 odeszła do domu Ojca. W chwili śmierci wzniosła oczy w g�rę, lekko się uśmiechnęła, a potem skłoniła głowę. W piękny, cichy, jesienny dzień siostry i wychowanki przeniosły jej ciało do wsp�lnego grobowca w J�zefowie.\nŚwiadek Miłosierdzia - Jan Paweł II - świadomy, że wielu wsp�łczesnych nie słyszy wołania wieczności, m�wił do młodych na Polach Lednickich: "Pragnę Wam powiedzieć: podnieście głowy i zobaczcie cel Waszej drogi! Jeśli idziecie z Chrystusem, jeśli prowadzi Was Duch Święty, to nie może być innego celu, jak dom Ojca, kt�ry jest w niebie. Tego celu nie można stracić z oczu. (...). Tu chodzi o wieczność. Podnieście głowy! Nie lękajcie się patrzeć w wieczność. Tam czeka Ojciec, kt�ry jest miłością. Dla tej miłości warto żyć. Miejcie odwagę żyć dla miłości. Miejcie odwagę!".


Szara czapka i komin na szyję z wełny i alpaki - czapki i kapelusze - damskie - Pakamera.pl\nZestaw: klasyczna czapka robiona na drutach i komin na szyję w tym samym kolorze. Wykonane ręcznie na z wysokiej jakości mieszanki wełny (85%) i alpaki (15%). Miękkie, a zarazem grube i mięsiste w dotyku. Nie elektryzują włosów i doskonale izolują wilgoć. W tej czapce się nie spocisz! Czapka może być noszona na dwa sposoby: wywinięta i dopasowana do głowy lub luźno, ze zwisającym tyłem.\nKupujesz kolor SZARY. (107). W celu zakupu innego koloru - napisz wiadomość.\nTen produkt jest wykonywany na zam\nNr przedmiotu : 2469257\nczapki i kapelusze damskie czapka damska czapka handmade czapka i komin czapka na drutach szara czapka szary komin wełniana czapka wełniany komin zestaw czapka i komin woolbyAnn