Z entuzjazmem jest przynajmniej trzy razy łatwiej – Dawid Szczepaniak – Przywództwo z misją\nHome / Wywiad / Z entuzjazmem jest przynajmniej trzy razy łatwiej – Dawid Szczepaniak\nDyrektor kreatywny polskiego oddziału globalnej firmy marketingowej VML. Wcześniej założyciel i właściciel Pride&Glory Interactive. Także wykładowca i pomysłodawca Interactive Day – festiwalu z pogranicza sztuki, marketingu i technologii. Od lat wyznacza trendy względem tego, jak wykorzystać proces twórczy w komunikowaniu marek w przestrzeni Internetu. Z wykształcenia teolog protestancki.\nRozmowa z Dawidem to rozmowa o pewności siebie, umiejętności niepoddawania się, o zabieganiu o realizację swoich własnych ambicji. Ale przede wszystkim jest to rozmowa o potrzebie entuzjazmu. Jeśli chcesz przekonywać innych do swoich marzeń, swoich planów entuzjazm jest często brakującym ogniwem. A umiejętność jego wykrzesania pozwala podchodzić do trudnych spraw z łatwością i lekkością.\nJanek Strycharz: Dawid – będziemy rozmawiać o umiejętnościach, o kompetencjach, które w Twojej ocenie przekładają się na skuteczność i odnoszenie sukcesów. Chciałbym się od Ciebie nauczyć, co takiego warto w sobie rozwijać, co pomaga w prowadzeniu przedsięwzięć, w zarządzaniu innymi, w byciu w tym dobrym. Duży temat…\nDawid Szczepaniak: Zacząłbym od tego, że znaczący wpływ na moje podejście do pracy zawodowej – nie tyle od strony „co”, ale bardziej od strony „jak” – miało wykształcenie. Z wykształcenia jestem teologiem protestanckim (sic!).\n(?)…a co ma teologia wspólnego z umiejętnościami przywódczymi, z rozwijaniem organizacji?\nNo właśnie. Nie chodzi mi tu o samą znajomość teologii, a o fakt, że studiowałem na międzynarodowej uczelni w Niemczech. I też nie są tu najważniejsze takie twarde kompetencje, jak np. bardzo ważna dzisiaj umiejętność występowania przed tłumami, którą tam wykształciłem – bo przecież każdy protestancki pastor musi umieć wygłaszać charyzmatyczne kazania. W moim odczuciu potężna wręcz różnica między edukacją na Zachodzie, a edukacją polską jest taka, że ta zachodnia uczy pewności siebie, która jest wręcz niezdrowa.\nTo, czym najbardziej nasiąknąłem podczas studiów, to takie przekonanie, że po prostu wszystko się da; że jak człowiek się uprze na zrobienie czegoś, to po prostu to zrealizuje – i tyle.\nJa pojechałem na studia tak naprawdę nie znając dobrze angielskiego i musiałem się odnaleźć w środowisku międzynarodowym wśród ludzi, z którymi nie umiałem się nawet dobrze komunikować. Pierwsze miesiące to było ostre zakuwanie, chodzenie ze słownikiem pod ręką. A pojechałem tam w zasadzie z przypadku, bo nie dostałem się na reżyserię do Łodzi, co było moim marzeniem. Nie miałem żadnego planu alternatywnego i załapałem się na stypendium teologiczne, które mi zaproponowano w Kościele, do którego wówczas uczęszczałem.\nTo w zasadzie to była taka spontaniczna decyzja i tak sobie myślę – bo rozmawiamy tu o kompetencjach – czy spontaniczność to jest umiejętność?\nTo jest takie filozoficzne pytanie. Ja przede wszystkim myślę, że spontaniczność, czy pewność siebie, to są też takie cechy, które się nabywa. Pamiętam, że rozpoczynając liceum byłem niesamowicie nieśmiałym i zakompleksionym gościem. Dopiero z czasem, i w liceum, ale przede wszystkim na studiach, gdzie to wszystko się zintensyfikowało, stawałem się zupełnie innym człowiekiem. Więc są to – i mówię tu na podstawie mojego własnego doświadczenia – cechy nabyte. Mam też wrażenie, że uczelnie w Polsce nie rozwijają miękkich umiejętności, skupiając się na tej twardej wiedzy. Nawet nie wiem, czy uczy się dziś czegoś takiego jak przedsiębiorczość…\n…No może jedna godzina lekcyjna tygodniowo w trzeciej klasie…\nNo właśnie. I teraz pozostaje pytanie, na ile to jest dołożenie czegoś do programu, co dobrze brzmi i wygląda dobrze w sprawozdaniach ministerialnych, a na ile to jest realny rozwój cech, które kojarzymy z człowiekiem przedsiębiorczym. A prawda jest taka, że uczelnie na Zachodzie, z którymi miałem styczność, podchodzą do tego bardzo programowo i mają na to konkretny pomysł.\nA jak w takim razie człowiek się uczy np. pewności siebie? Można to tak rozłożyć na czynniki pierwsze?\nNo w moim przypadku to były bardzo specyficzne studia – czyli studia teologiczne, które przygotowywały przyszłych pastorów protestanckich. Wrzucano nas tam na bardzo głęboką wodę. Taki student dostawał nagle zadanie głoszenia kazań w wielkich kościołach protestanckich w Niemczech. No i nagle chłopak z Polski, który ledwo mówi po angielsku i ma kompleksy, musi stanąć przed kilkuset osobami w kościele protestanckim w Stuttgarcie i powiedzieć kazanie – i to było konkretne doświadczenie.\nCzyli z jednej strony wrzucanie na głęboką wodę. Z drugiej strony, wielkim wsparciem było indywidualne podejście. Wykładowcy, których spotykałem naprawdę starali się rozwijać człowieka w oparciu o zrozumienie, jakie są jego mocne i słabe strony i dopiero na tej podstawie proponować pewne działania.\nI jak to się potoczyło po studiach? Bo od ukończenia studiów teologicznych w Niemczech do bycia współwłaścicielem jednej z ważniejszych agencji interaktywnych to przecież długa droga.\nZanim odpowiem na to pytanie, to chcę tylko powiedzieć, że w takiej rozmowie to wszystko może brzmieć w taki poukładany sposób – tak jakbym miał jakiś masterplan kariery ułożony, i który uporczywie realizowałem. A ja nie miałem żadnego ułożonego planu kariery.\nWracając do Polski nie bardzo wiedziałem, co chcę w życiu robić i rozglądałem się na rynku pracy. Trochę wiedziałem, że chcę iść w stronę komunikacji i technologii, ale to też był przypadek, bo jeden z kolegów pokazał mi świetną stronę internetową – spodobało mi się. Wszedłem na stronę firmy, która była jej twórcą i zobaczyłem ogłoszenie, że poszukują menedżera projektów. Od razu też stwierdziłem, że nie mam rozwiniętej ani jednej twardej kompetencji, której na to stanowisko wymagano (chodziło głównie o wiedzę z zakresu programowania), ale pomyślałem sobie, że czemu by nie spróbować. W jedną noc stworzyłem fajne CV (z którego teraz się śmieję, ale wtedy wydawało mi się ono dziełem sztuki), którym dałem do zrozumienia, że jestem bardzo zdeterminowany do tego, żeby szybko się uczyć i rozwijać w pożądanych kierunkach.\nSzefowie tej firmy – którzy potem stali się moimi wspólnikami – stwierdzili, że dawno nie widzieli kogoś tak zdeterminowanego. Do dziś pamiętam ich cytat, w zasadzie refleksję, którą podzielili się ze mną później, że zastanawiali się „czemu nie wbijałem do TVN-u na jakiegoś prezentera telewizyjnego”. Potem była kwestia warunków finansowych – ja chciałem 2 tysiące, a oni zaproponowali mi 800 złotych podstawy i możliwość wyrobienia reszty. Ale znów – ja się nawet przez chwilę nie zastanawiałem, że mogę nie wypracować tych pieniędzy. Byłem wręcz przekonany, że zarobię o wiele więcej, ale też myślałem o tym, że to jest ciekawe miejsce, w którym zdobędę fajne doświadczenie, w którym będę się mógł rozwijać i czułem, że to jest coś przyszłościowego.\nWracając do poczucia pewności siebie – kiedyś rozmawiałem z moim kolegą z pracy i powiedziałem mu, że mam taką ambicję, żeby zarabiać w tej firmie 5 tysięcy, i że zrobię wszystko, żeby do tego doprowadzić. I ten mój znajomy odpowiedział mi „Dawid, ty to jakiś chyba chory jesteś. Ja to bym o sobie nigdy nie pomyślał, że mogę zarabiać piątaka. Przecież my nie jesteśmy na tyle utalentowani, dobrzy żeby tyle zarabiać.” Dla mnie to było nie do pojęcia, że mam przed sobą osobę pracującą w agencji interaktywnej, która może myśleć o sobie w taki sposób. Co ważne, dla mnie to był też tylko jakiś cel pośredni i miałem w sobie chęć przeskakiwania dalej. I muszę też powiedzieć, że ta pewność siebie była momentami trochę niezdrowa patrząc na to z perspektywy czasu – czasem przesadzałem, ale jest to taka cecha, która mnie pchała do przodu i pozwalała przełamywać pewne pozorne bariery.\nOK. A wspomniałeś również o takiej umiejętności szybkiego uczenia się…\nTak, to jest oczywiście ważna umiejętność. Nie wiem, jak o niej powiedzieć bardziej szczegółowo, za to mam takie wrażenie, że to wszystko się sprowadza po prostu do entuzjazmu. Że wszystko w życiu sprowadza się do entuzjazmu tak naprawdę. Ja miałem szczęście trafiać akurat na polonistów, którzy mieli entuzjazm do przedmiotu i byli w stanie mnie nim zarażać. I potem w życiu zawodowym też ważna jest umiejętność wykrzesania w sobie chęci – prawdziwej wewnętrznej motywacji do tego, co się robi; co z resztą często jest bardzo trudne.\nTo jest bardzo ciekawy wątek – tak się zastanawiam, czy można rozwijać entuzjazm jako umiejętność.\nMam za sobą okres skrajnego przemęczenia, przepracowania i wtedy budzenie w sobie entuzjazmu było dla mnie bardzo trudne. Gdzieś w okolicach 2012 roku doprowadziłem do takiej sytuacji, kiedy poza pracą nie widziałem w ogóle życia. Ta sytuacja wymagała ode mnie, żeby się nauczyć zupełnie czegoś innego – odpoczywania i odcięcia się od pracy. To z kolei jest związane z umiejętnością delegowania obowiązków i ufania, że inni dobrze się z nich wywiążą. A ja zawsze lubiłem robić rzeczy sam od początku do końca, bo gdzieś głęboko tkwiło we mnie przeświadczenie, że jeśli coś ma być zrobione dobrze, to muszę zrobić to sam. I to było bardzo krzywdzące dla moich współpracowników, bo mam wokół siebie całą masę ludzi, którzy w swoich działkach biją mnie na głowę dwudziestokrotnie.\nA na czym polega to budzenie entuzjazmu u swoich współpracowników?\nPrzede wszystkim ja jestem przekonany, że jeśli szefowie podchodzą do swojej pracy z zaangażowaniem i pewną lekkością, to pracownikom też jest dużo prościej budzić w sobie entuzjazm. To się wiąże z kilkoma elementami – po pierwsze stały kontakt z pracownikami i dawanie im regularnej ewaluacji. Ważnym aspektem tej układanki jest też dbanie o to, żeby dać możliwości rozwoju pracownikom. I nie mówię tu tylko o pewnej satysfakcji finansowej – jak prowadzisz 160-cio osobowe przedsięwzięcie to musisz stworzyć innym warunki do tego, żeby mogli wykazywać się swoją indywidualną inicjatywą.\nNo dobrze, a co skłoniło Cię do tego, żeby zostawić pracę i zacząć rozwijać swoją inicjatywę?\nW pewnym momencie poczułem, że moja praca nie oferuje mi już możliwości rozwoju w kierunkach, na których mi zależało. Ale myślę, że o wiele ważniejsze jest to, że poczułem realną siłę. Nabrałem przekonania, że naprawdę wiele rzeczy może zależeć ode mnie, i że mogę mieć większy wpływ na swoje życie i otaczającą mnie rzeczywistość; i chciałem tego spróbować. No i do tego poznałem odpowiednią osobę, z którą wspólnie zdecydowaliśmy się na dość szalony ruch założenia własnej firmy. A razem mieliśmy może ok. 5000 zł, czyli w ogóle nie dysponowaliśmy środkami finansowymi. Niemniej złożyliśmy wypowiedzenia, ponieważ stwierdziliśmy, że wtedy będziemy mieć silną motywację do pracy, do działania.\nI rozumiem, że mieliście pomysł na założenie agencji interaktywnej i szukaliście inwestorów? Na czym polega przekonywanie innych do tego, żeby ci zaufali – także swoimi pieniędzmi?\nDokładnie tak – potrzebowaliśmy środków na start. A jeśli chodzi o przekonywanie innych do swojej sprawy, to znów odwołam się do entuzjazmu. Ja uważam, że jeżeli masz trochę, nawet nie koniecznie dużo, racjonalnych argumentów, które przemawiają za Twoimi dokonaniami, to jeśli dorzucisz do tego potężną dawkę entuzjazmu to możesz przekonać każdego, że warto realizować z tobą wspólne przedsięwzięcia. Teraz prowadzę interaktywną agencję reklamową, która została kupiona przez globalną markę – VML. Kiedy już po zrealizowaniu transakcji rozmawiałem z naszymi nowymi inwestorami to powiedzieli, że przekonało ich do nas to, że zobaczyli facetów, którzy z pełnym zaangażowaniem i sercem zajmują się firmą. Ta obserwacja pomogła im w podjęciu decyzji, ponieważ pozwoliła im nabrać przekonania, że nie szukamy tylko okazji do tego, żeby sprzedać firmę, zarobić i wycofać się z interesu, ale że nam na naszej pracy naprawdę zależy.\nTwoja firma przeszła drogę szybkiego wzrostu. Teraz zarządzasz przedsięwzięciem, w które na co dzień zaangażowanych jest ponad 160 osób. Z jakimi wyzwaniami dla lidera wiąże się taka zmiana i jakie umiejętności są potrzebne, żeby się dobrze w tej sytuacji odnaleźć?\nPodstawowe wyzwanie wiąże się z przyjęciem tego, że duże przedsięwzięcie nie jest już tylko twoim przedsięwzięciem. Mówiąc wprost – po to angażujesz tych wszystkich cudownych ludzi, żeby oni również mieli wpływ na wizję rozwoju firmy.\nTrzeba trochę odstąpić i oddać pola, żeby ludzie mieli realny wpływ na organizację; jeżeli tego nie zrobisz, to stracisz tych ludzi.\nI takie oddawanie pola musi się dziać na wielu poziomach – od spotkań strategicznych, po konkretne działania w poszczególnych projektach. Dla mnie to było bardzo trudne. Trzeba pamiętać o tym, że kiedy robisz ambitne przedsięwzięcie to robisz je po to, żeby móc siebie realizować. I musisz sobie zdać sprawę z tego, że inni też chcą siebie realizować. Że to nie jest fabryka, gdzie ludzie przychodzą tylko po to, żeby wykonać swoje zadanie i zniknąć. Druga sprawa, o której chciałem powiedzieć to ewaluacja. Bardzo ważna jest stała rozmowa ze współpracownikami i dawanie im informacji zwrotnej – szczególnie ważne są informacje krytyczne. Są one kluczowe do tego, żeby ludzie się po prostu rozwijali, ponieważ krytyka wskazuje na nowe możliwości. Także uczę się ludzi zwalniać, co jest niełatwe. Ale prawda jest taka, że ciężko jest trafić za każdym razem – przy takiej skali to jest niemożliwe.\nA czego szukasz w ludziach?\nOczywiście oprócz koniecznych kompetencji, powiedzmy, twardych związanych z danym stanowiskiem pracy, to zależy mi na takich osobach, które potrafią się dogadywać z innymi. Jestem przekonany, że kluczowe dla całej firmy jest to, żeby się pracowało w dobrej atmosferze. Nie chodzi o to, żeby było miło za wszelką ceną, ale żeby było przede wszystkim konstruktywnie. To się nam nie zawsze udawało. W relacjach, w rozmowach łatwo jest wskoczyć w duże emocje. Szczególnie, kiedy – tak jak my – pracuje się w skrajnie stresujących warunkach, jeśli chodzi o terminy. Trzeba ludzi, którzy potrafią moderować te emocje i przerabiać je na konstruktywne uwagi. Którzy potrafią radzić sobie ze stresem swoim i stresem innych; którzy potrafią zachować spokój. Można też powiedzieć inaczej – szukamy ludzi, którzy są po prostu dojrzali. Akurat w branży reklamowej ważna jest też umiejętność rezygnowania z własnego ego. Pracując u nas często będziesz doświadczał sytuacji, że klient ubija twój pomysł, który wydaje się być świetnym. I trzeba nad tym przejść do porządku dziennego i proponować następne, równie świetne rozwiązania.\nNa zakończenie chciałbym Cię zapytać o trochę szerszą perspektywę. Budujesz firmę kreatywną, która odnosi sukcesy. Jakie jest tego nieco szersze znaczenie – znaczenie społeczne, czy gospodarcze?\nWiesz, ja nie chciałbym tutaj twierdzić, że nasze przedsięwzięcie ma jakieś kluczowe znaczenie dla gospodarki, czy społeczeństwa. Szczególnie z takiego ekonomicznego punktu widzenia, to ja myślę, że każda pierwsza lepsza fabryka śrubek wnosi więcej do PKB, niż my. Ale odpowiadając na takie pytanie „o co w tym wszystkim chodzi?” to chciałbym posłużyć się pewną anegdotą. Kiedyś prowadziłem studia podyplomowe w Wyższej Szkole Europejskiej w Krakowie i spotkałem tam dziewczynę, która po skończeniu tych studiów dostała pracę w jednej z najlepszych firm marketingowych na świecie. I po jakimś czasie otrzymałem od niej wiadomość, w której napisała, że „Dawid – wielkie dzięki, bo Twoje zajęcia miały kluczowy wpływ na to, że jestem gdzie jestem, i że odnoszę sukcesy”. I to było to.\nJa po prostu mam takie niedoparte wrażenie – choć zdaje sobie też sprawę, że może to brzmieć jak uproszczenie wszystkiego do jednego słowa – no ale kurczę tak trochę jest, że ten entuzjazm odgrywa kluczową rolę. Żyjemy w kraju, który nie jest najłatwiejszy, jeśli chodzi o takie wspieranie siebie nawzajem, kibicowanie sobie. Daleki jestem od narzekania, ale klimat nie jest najlepszy.\nTakże trzeba mieć umiejętność dążenia do realizacji swoich ambicji mimo różnych przeciwności losu. I entuzjazm jest takim brakującym ogniwem.\nJeśli go masz, to nie tylko jest łatwiej Tobie, ale też innym jest łatwiej w Twoim towarzystwie. Wystarczy zrobić prosty test – z kim wolisz iść na kawę? Ja z osobą, która wierzy w to, co robi i robi to z radością.\nRozmawiał Jan Strycharz – ekonomista, dyrektor programowy Fundacji Warsztat Innowacji Społecznej, gdzie opracowuje i realizuje programy rozwoju dla liderów społecznych, politycznych i biznesowych. Pracuje na rzecz podnoszenia kompetencji analitycznych w zakresie rozwiązywania problemów, oraz stymuluje procesy kreatywne nastawione na generowanie innowacyjnych rozwiązań produktowych i procesowych.


Jędrzej STĘPIEŃ: "Wszyscy chcemy być native speakerami. Ciosy w ideę Akademii"\nMówi się, że sztuką jest mieścić swoje myśli w 140 znakach, na które pozwala Twitter. Nikt nie wspomina jednak o tym, co daje rozwijanie ćwierknięć do dłuższej postaci. Ja ćwierknąłem pewnego razu tak: “Zła wiadomość: nienatywni nigdy nie opanują języka obcego jak natywni. Dobra wiadomość: można lepiej od nich rozumieć świat”.\nRozwijanie tej myśli – o co zostałem poproszony – zabrało mnie w podróż przez znane tematy: bolączki systemu edukacji, upadający uniwersytet i odradzające się zawodówki, tyle że od innej strony.\n.Zacznijmy jednak od początku, czyli od wyjaśnienia dlaczego osoba rozpoczynająca naukę języka obcego nigdy nie opanuje go jak native-speaker. Przyczyna tego jest prozaiczna i leży w naszej biologii.\nMniej więcej w 12 roku życia ludzki aparat mowy przechodzi zmiany uniemożliwiające mu produkcję dźwięków z precyzją równą native-speakerom.\nDo perfekcji opanować można gramatykę, pozjadać można też wszystkie słowniki, jednak od tego momentu fonetyka na zawsze będzie nas zdradzać i słychać będzie, że nie jesteśmy „swoi”.\n.Irracjonalna ambicja by być jak native speaker, po części kreowana i podsycana przez rozmaite szkoły językowe, masowo zatrudniające natywnych lektorów, jest tylko chwytem marketingowym i iluzją. Wielokrotnie uczący nas lektorzy zza siedmiu mórz są ludźmi nie tylko nie posiadającymi odpowiedniego wykształcenia, lecz także ludźmi, którzy pomimo naturalnych umiejętności językowych, są osobami dużo mniej od nas widzącymi. Musimy zatem w tym miejscu bardzo uważać, by nie pomylić biegłości językowej z szybkością i przenikliwością myślenia.\nMożna mieć ograniczone zasoby słownictwa, niedostatki w znajomości gramatyki oraz naturalne problemy z wymową, ale nawet wtedy nasza konfrontacja z native-speakerem przypominać może kultową scenę z Indiany Jonesa, gdy wymachujący biegle mieczem Arab ginie od kuli wystrzelonej przez znużonego Harrisona Forda. Wyraźnie wydać zatem, że oprócz czystych umiejętności istnieje coś jeszcze. Rzecz w tym, że owe „coś jeszcze” tak bardzo zlało się w naszych głowach z umiejętnościami, że przestaliśmy je dostrzegać.\nKonsekwencje tego stanu rzeczy są z gatunku najcięższych, włączając w to błędną ocenę celów szkolnictwa wyższego z upadkiem cywilizacji włącznie. Główną bolączką uniwersytetów jest w powszechnej opinii „niepraktyczność” studiów, które najwyraźniej przestały odpowiadać wymogom rynku pracy. W odpowiedzi na to, władze uniwersytetów tworzą coraz to nowe kierunki studiów, a do tych już istniejących, w akcie desperacji, wprowadzają coś, co chociażby z nazwy ma nosić znamiona czegoś praktycznego. Na kulturoznawstwie objawia się to na przykład oferowaniem studentom przedmiotów takich jak „dyplomacja” czy „rynki finansowe regionu x”. Mówi się o konieczności zwiększania współpracy biznesu z uczelniami wyższymi, wysyłaniu studentów na obowiązkowe praktyki i coraz odważniej także o wyborze szkoły zawodowej jako realnej alternatywie dla studiów wyższych.\nTak, sprawy zaszły tak daleko, że przestajemy widzieć różnicę pomiędzy zawodówką a studiami!\nWykształcenie traktujemy czysto instrumentalnie, jako funkcję umiejętności – wszyscy chcemy być native speakerami, wymachiwać sprawnie mieczem jak arabski napastnik u Indiany Jonesa.\nOszaleliśmy? Nie. Po prostu przestaliśmy odróżniać umiejętności od tego, co zwykło się nazywać poziomem.\nPoziom człowieka różni się od umiejętności w sposób zasadniczy – jego wektor skierowany jest nie wzwyż lecz do wewnątrz. Możliwe jest zatem posiadanie doskonale rozwiniętych umiejętności, będąc osobą o niskim poziomie i vice versa. Dobrym przykładem drugiej sytuacji jest nauka języka obcego od podstaw przez osobę dorosłą. Przynajmniej w początkowej fazie nauki, poziom każdego człowieka przerasta jego umiejętności. Jest to mało komfortowa sytuacja, w której wie i rozumie się znacznie więcej niż jest się w stanie wyrazić. Do pewnego stopnia jednak, głębia osobowości jest w stanie przykryć niedostatki umiejętności. Dzieje się tak, ponieważ głębia znaczenia słowa zależy od tego kto je wypowiada. Człowiek niższego poziomu potrafi zdeprecjonować najbardziej nawet szlachetną ideę, podczas gdy człowiek wyższego poziomu nawet najbardziej banalnym słowom czy czynnościom nadać potrafi wyższą wartość. Stąd te same litery alfabetu u Goethego wyrażają coś zupełnie innego niż u Coelho, a na konferencjach naukowych wszyscy z zapartym tchem słuchają kaleczącego angielski hinduskiego informatyka, który wie jak napisać kod.\n.To z czym mamy jednak często do czynienia dziś, to próba maskowania płytkiego poziomu wyemancypowanymi umiejętnościami. Efektem tego jest mnogość form wyrazu nie poparta żadnym głębszym sensem. Wystarczy spojrzeć zarówno na ilość kierunków uniwersyteckich jak i na półkę ze sprzętem elektronicznym – tysiące modeli oferujących mniej więcej to samo.\nPoziom jest dla człowieka tym, czym dla drzewa są korzenie. Im głębiej sięgają, tym trwalsza i bujniejsza jego korona.\nNasza kultura przypomina dzisiaj drzewo o wybujałej koronie i bardzo krótkich korzeniach, które za chwilę albo się przewróci, albo uschnie, a my w obliczu tych zagrożeń nadal inwestujemy w jego koronę.\nDołączając do ślepej pogoni za umiejętnościami i źle pojętą innowacyjnością, akademia zadaje korzeniom, a poniekąd także sobie samej, jeden z najbardziej dotkliwych ciosów. Celem edukacji wyższej – nawet jeśli nigdy jawnie nie sprecyzowanym – od zawsze było bowiem pogłębianie poziomu człowieka. Robiono to nie po to, by po studiach więcej zarabiać, lecz po to, by rzeczy, za które absolwent się zabiera, wykonywane były z naciskiem na jakość. Dzisiaj resztki tego podejścia przejawiają co odważniejsi przedsiębiorcy, którzy w ucieczce przed bezrobociem, zanim ostatecznie wyjadą za granicę, otwierają najbardziej prozaiczne biznesy – jak piekarnie, czy sklepy spożywcze. Wiele z tych przedsięwzięć naznaczonych jest jakością, której na próżno szukać u większości absolwentów zawodówek, czy masowej edukacji wyższej.\n.A teraz, wracając do języka i mojej myśli z Twittera: w istocie opanowanie języka obcego na poziomie native speakera, gdy jest się już dorosłym, jest niemożliwe, ale nie jest też potrzebne, by mimo wszystko komunikować zdania o niebywałej wręcz jakości. Szef z zagranicy specjalnie przyspiesza mówiąc do nas po angielsku? Nie dajmy się zwieść wymachiwaniem jego miecza. Odpowiedzmy tak, by zastrzelić go sensem.\nedukacja języki obce nauka


Bejsment - Mama z Toronto tworzy aplikację, która pomaga śledzić rozwój mowy i języka dziecka\nJune 11, 2022 , 12:30pm\nMama z Toronto tworzy aplikację, która pomaga śledzić rozwój mowy i języka dziecka\nMaryam Nabavi mówi, że miała przeczucie, że coś jest nie w porządku, gdy jej roczny wówczas syn nie mówił “mama” ani “tata”. Wzięła sprawy w swoje ręce i stworzyła nową aplikację.\nMówi, że jej pediatra początkowo nie był zaniepokojony. Kiedy w końcu skierowano ją do programu bezpłatnej terapii logopedycznej w Toronto, powiedziano jej, że może czekać nawet rok.\n“W tym czasie zauważyłam, że mój syn był bardzo sfrustrowany, wpadał w złość, uderzał głową o podłogę, więc zwróciłam się o pomoc do prywatnego patologa mowy” – mówi.\nNabavi wzięła sprawy w swoje ręce, wiedząc, jak ważny dla nauki i rozwoju jej syna będzie ten okres. “W ciągu kilku sesji nauczyłam się strategii, które pomogły mojemu synowi porozumiewać się najpierw za pomocą gestów, a potem w końcu za pomocą słów”.\nStrategie te były tak proste, że zaczęłam się zastanawiać: “Dlaczego musieliśmy czekać prawie rok, aby otrzymać pomoc, której tak bardzo potrzebowaliśmy?”.\nWykorzystując narzędzia, których nauczyła się od ekspertów, Nabavi zainicjowała stworzenie aplikacji o nazwie Babbly, która wykorzystuje technologię sztucznej inteligencji, aby pomóc rodzicom w śledzeniu etapów rozwoju mowy i języka ich dzieci.\nJak mówi, aplikacja została uruchomiona w 2020 r. i ma już tysiące pobrań.\n“Bardzo ważne jest, aby dać dzieciom narzędzia do komunikacji, a rodzicom zrozumienie, że to oni mają władzę. Dzięki nielicznym strategiom [rodzice] byli w stanie zmienić kierunek rozwoju dziecka i pomóc mu zniwelować różnice”.\nAplikacja Nabavi zwróciła uwagę firmy Google, która obecnie wspiera jej zespół w ramach programu akceleracyjnego dla startupów zajmujących się głosową sztuczną inteligencją.\nTalia Leszcz, patolog mowy z Toronto, mówi, że była pod wrażeniem potencjału, jaki widzi w tej aplikacji.\n“Pracuję z rodzicami i małymi dziećmi w systemie publicznym, więc pomysł aplikacji, która pomogłaby wzmocnić pozycję rodziców i dać im narzędzia, które my dawaliśmy im osobiście, był dla mnie naprawdę ekscytujący” – powiedziała.\nLeszcz mówi, że rozumie niepokój, jaki mogą odczuwać rodzice oczekujący na diagnozę i pomoc specjalisty.\n“Wiemy, że we wczesnym stadium rozwoju dziecka te pierwsze trzy lata są bardzo ważne dla jego ogólnego rozwoju, zdrowia, samopoczucia oraz relacji rodzic-dziecko” – powiedziała Leszcz.\nTo bardzo ważne, aby rodzice byli świadomi umiejętności i trajektorii rozwoju swoich dzieci” – dodała Leszcz, podkreślając, że technologia taka jak ta może “uspokoić obawy rodziców” w oczekiwaniu na wizytę u specjalisty. “Jednak ostatecznie to rodzice znają swoje dziecko lepiej niż jakikolwiek specjalista” – powiedziała.\nDla Nabavi – która stara się również naciskać na wcześniejsze kierowanie dzieci z opóźnieniami w rozwoju mowy – to był jej największy wniosek z tego doświadczenia z synem.\n“Jeśli jesteś rodzicem i masz przeczucie, że coś może być nie tak, czy to w kwestii mowy i języka, czy w innych dziedzinach, zaufaj swojemu przeczuciu i intuicji” – powiedziała. “Staraj się bronić swojego dziecka tak bardzo, jak tylko potrafisz”.\ncos z mojej dzialki, ukonczylam logopedie, nie w Polsce, ale nigdy nie dane mi bylo pracowac "w zawodzie", jakos (...), nie nalezy wpadac w panike, ale relacja rodzic dziecko jest oczywiscie najwazniejsza, chodzi o komunikacje, tj, po prostu - MOWIENIE do dziecka i z dzieckiem, nie pozostawianie dziecka w jakiejs pustce- void- i bierne oczekiwanie, ze pewnego dnia jakos cudownie samo z siebie zacznie mowic....tak, ze easy, to jest od poczatku maly czlowiek i tak tez nalezy je, dzieci, traktowac,(dziekuje za minusy)


KAMPRA MEBLE Producent\nLOUISE - Nowa ekspozycja w fabrycznym salonie firmowym w Nochowie\nNarożna kuchnia Olimpia\nNowe zdjęcie od KAMPRA MEBLE rok temu\nKUCHNIA LOUISE - zdjęcie od KAMPRA MEBLE\nAranżacje wnętrz - Kuchnia: KUCHNIA LOUISE - KAMPRA MEBLE. Przeglądaj, dodawaj i zapisuj najlepsze zdjęcia, pomysły i inspiracje designerskie. W bazie mamy już prawie milion fotografii!\nELENA BIS/VERTINA - zdjęcie od KAMPRA MEBLE\nAranżacje wnętrz - Kuchnia: ELENA BIS/VERTINA - KAMPRA MEBLE. Przeglądaj, dodawaj i zapisuj najlepsze zdjęcia, pomysły i inspiracje designerskie. W bazie mamy już prawie milion fotografii!\nHol w klasycznym stylu - zdjęcie od KAMPRA MEBLE\nAranżacje wnętrz - Hol / Przedpokój: Hol w klasycznym stylu - KAMPRA MEBLE. Przeglądaj, dodawaj i zapisuj najlepsze zdjęcia, pomysły i inspiracje designerskie. W bazie mamy już prawie milion fotografii!\nKomoda Classic - zdjęcie od KAMPRA MEBLE\nAranżacje wnętrz - Salon: Komoda Classic - KAMPRA MEBLE. Przeglądaj, dodawaj i zapisuj najlepsze zdjęcia, pomysły i inspiracje designerskie. W bazie mamy już prawie milion fotografii!\nOlimpia - zdjęcie od KAMPRA MEBLE\nAranżacje wnętrz - Kuchnia: Olimpia - KAMPRA MEBLE. Przeglądaj, dodawaj i zapisuj najlepsze zdjęcia, pomysły i inspiracje designerskie. W bazie mamy już prawie milion fotografii!\nLouise - zdjęcie od KAMPRA MEBLE\nAranżacje wnętrz - Kuchnia: Louise - KAMPRA MEBLE. Przeglądaj, dodawaj i zapisuj najlepsze zdjęcia, pomysły i inspiracje designerskie. W bazie mamy już prawie milion fotografii!\nAranżacje wnętrz - Kuchnia: Wenecja - KAMPRA MEBLE. Przeglądaj, dodawaj i zapisuj najlepsze zdjęcia, pomysły i inspiracje designerskie. W bazie mamy już prawie milion fotografii!


Cruiser 4 - EN A - Sklep internetowy - Centrum Paralotniowe\n> Paralotnie>Independence>Cruiser 4 - EN A\nCruiser 4 - EN A\nCruiser 4 to najnowsze skrzydło dla początkujących i rekreacyjnych pilotów. W porównaniu do poprzedniego modelu, zmniejszona została waga paralotni i poprawione parametry lotu. Paralotnia Cruiser została zmodyfikowana po raz trzeci, za każdym razem dając model bardziej doskonały z ulepszonymi funkcjami.\nLight blue Lime Orange\n36 towar w magazynie towar w magazynie\nPiloci testowi oraz konstruktorzy firmy Independence skoncentrowali się na najdrobniejszych szczegółach paralotni, przestrzegając najnowszych trendów, zmniejszyli wagę glajta, dzięki czemu Cruiser4 w rozmiarze S i powierzchni 26 m2 waży zaledwie 5 kg. Pomimo tego że nie oszczędziliśmy niczego podczas budowy Cruisera 4, a w szczególności nie oszczędzając osiągów którymi pochwalić się może ten nowy glajt. Zwiększając niewiele jego wydłużenie do wartości 4,77 osiągnieliśmy wyraźną poprawę szybkości i doskonałości w locie. Cruiser 4 jest klasyfikowany w LTF / EN A.\nDobrze zbalansowane prowadzenie paralotni daje możliwość dokładnego sterowania bez żadnych niespodzianek. Cruiser 4 zachowuje się pewnie i stabilnie w silnej termice, a w słabych warunkach jest wrażliwy i dobrze współpracuje z pilotem.\nJedną z ważnych cech Cruisera 4 jest jego przystosowanie do lotów z napędem. Dzięki opcjonalnych podczas zamówienia hybrydowych taśm wyposażonych w trymer oraz speed system, Cruiser 4 jest doskonałym glajtem PPG w zakresie aż do 170 kg,\nCruiser 4 to znakomity kompan do wykonywania ćwiczeń i doskonalenia kariery paralotniowej, do wykonywania długich lotów termicznych oraz pierwszych przelotów XC. Jest to również bardzo dobre skrzydło PPG.\nNowoczesna konstrukcja paralotni\nZredukowana ilość lin oraz przejrzyste taśmy zmniejszają opory powietrza zwiększając doskonałość paralotni jak również ułatwiają identyfikację lin przy starcie.\nPrecyzyjne diagonalne żebra w środku czaszy zapewniają najlepsze osiągi aerodynamiczne\nNylonowe usztywnienia krawędzi natarcia redukują wagę paralotni i zapewniają utrzymanie właściwego kształtu czaszy\nWyraźnie oznaczone i czytelne taśmy\nWyprodukowany z wysokiej jakości materiałów renomowanych producentów\nDokładna produkcja w jednym z najnowocześniejszych zakładów produkcyjnych\ncells 34 34 34 34\nsurface measure (m²) 23 26 29 32\nwing-span projected (m) 10,65 11,14 11,76 12,35\nstretching measure 4,77 4,77 4,77 4,77\ntrim speed (km/h) 38 +/- 1 38 +/- 1 38 +/- 1 38 +/- 1\nmax. speed (km/h) 47 +/- 2 47 +/- 2 47 +/- 2 47 +/- 2\nweight range (kg) 55 - 80 70 - 95 85 - 115 105 - 135\nweight range motor (kg) - 95 - 120 110 - 140 125 - 170\ncertification category (EN and LTF) A A A A\n5 000,00 zł 4 600,00 zł


Przebłysk wieczności Cały Film – Chrystusowcy biblijni. Nie wierz tak jak autorytety świata. W Jezusa wierz!\nUpdated: 22 lutego 2017 — 11:10\n22 lutego 2017 at 11:32\nObejrzałem wszystkie wykłady ks.Murzińskiego.\nCiekawe spojrzenie. Zupełnie odmienne od protestanckiego, chociaż mamy tam punkty wspólne.\nAle nie to zwróciło moją uwagę. Ksiądz na początku powiedział, że przyszedł do niego facet, który twierdził, że znajduje się pod wpływem Ducha Świętego i ów Duch każe mu, żeby ksiądz nauczał o objawieniach maryjnych.\nWszystkie te wykłady o Ks.Objawienia są tylko wstępem do omówienia objawień maryjnych. Ksiądz twierdzi, że objawienia maryjne mówią dokładnie o tym samym – tylko jakoś ja tego tam nie widzę.\nDrugie co zwróciła moją uwagę to z ust księdza padło nazwisko Błaszkiewicz. Poszukałem w sieci i okazało się, że Pan Błaszkiewicz to były jezuita prowadzący swój kanał na YT pod nazwą Tajemny Plan.\nCo łączy tych dwóch panów ?. Zarówno do pierwszego jak i drugiego przyszedł ktoś, kto twierdził, że znajduje się pod wpływem Ducha Świętego który, nakazał mu przekazanie informacji tym panom o konieczności nauczania.\n22 lutego 2017 at 11:49\nCzyli coś jest na rzeczy. Już chyba nie sposób ukryć faktu iz zyjemy w czasach ostatecznych i oni chca to wykorzystać….ale Bóg tak skonstruował świat, że każde zło chcąc oszukać musi powiedzieć częściową prawdę. Tak jak dziala kosciol rzymski. Przedstawiają ewangelie robiąc swoje. Summa summarum nauczają o Bogu choc trochę w innym zwierciadle. Tak i w tej kwestii gro katolików zacznie się nawracać zapewne szukając filmow na stronach protestanckich\n22 lutego 2017 at 17:47\nPan Bałaszkiewicz także odrzuca Maryję i choć idealny nie jest (bo wiemy kto jest) to jednak warto i polecam jego konferencję (tak nazywa swoje nauczanie). Jeśli trzymamy się Słowa to możemy tylko zyskać na jego (Blaszkiwicza) nauczaniu. A że czasem może coś pomylić to ludzka to rzecz. Po to mamy Biblię aby sprawdzać różnych głosicieli.\n22 lutego 2017 at 17:48\nPisze z tel – oczywiscie Błaszkiewicz Fabian\n24 maja 2018 at 19:33\nProsze z uwaga wysluchac licznych nauczan Fabiana. To, ze jest bylym jezuita nic nie znaczy w swietle tego jak i o czym TERAZ naucza, bo jest nowonarodzonym. Warto najpierw dobrze poznac, zbadac pozniej ferowac wyroki o ile powinnismy kogokolwiek oceniac…. jak mowi Biblia “nie oceniajcie…”\nTeż to zauważyłem. Jakby istniało niepisane prawo w którym siły zła muszą przedstawić jakąś cześć prawdy ale oczywiście później przykryją ją swoimi oszustwami.\nW jednej części ksiądz wyraźnie mówi, że niewiasta ze ST to kościół Pana (wprowadzę niezgodę pomiędzy potomstwem niewiasty a twoim potomstwem)ale w następnej robi wszystko aby ukazać, że ową niewiastą jest Maria. Podobnie z apokaliptyczną niewiastą. Niewiasta obleczona w słońce i księżyc i mająca wokół głowy 12 gwiazd. I dowodem na to mają być obrazy, figurki maryjne. Na Boga przecież w tamtych czasach nikt jeszcze nie malował takich obrazów. Co było pierwsze ?. Ks. Objawienia czy obrazy.\nW ST mamy mowę o słońcu, księżycu i 11 gwiazdach w ujęciu snu Józefa.\nOwszem ksiądz czasami wprost nawołuje do wystąpienia z fałszywego kościoła i tutaj dosadnie wskazuje, ze jest nim KRK pod rządami aktualnego Papieża ale pytam do jakiego kościoła mają udać się ci ludzie ?. Kościoła Maryjnego ?. Bo przecież w tych objawieniach zjawa wyraźnie mówiła, że istnieje jej kościół z jej apostołami i kapłanami.\nTo taki jeden wielki miszmasz. Owszem zbawienie z łaski, owszem Pan Jezus Chrystus głową kościoła, owszem konieczność przestrzegania Prawa ale zaraz dowiadujemy się, że mamy polegać na rzekomych objawieniach maryjnych bo to stanowi fundament kościoła. Dlatego pytam – fundament jakiego kościoła ?.\n22 lutego 2017 at 19:55\nMój komentarz będzie krótki. Zgadzam się z Fxx.all. W pierwszych wiekach po Chrystusie chrześcijaństwo zaczęło rosnąć w siłę i szatan postanowił się nim “zaopiekować”. Owoc tej opieki to kościół rzymski, który tak bardzo obciążają nagromadzone przez wieki manipulacje, kłamstwa i skandale, że stał się się on instytucją, która bardzo skutecznie odstrasza wielu od chrześcijaństwa. Teraz szatan za wszelką cenę próbuje sterować tym tytanikiem, ale to do czasu. Już niedługo będzie mu niepotrzebny.\n22 lutego 2017 at 12:51\nChciałem Wam pokazać jak zwyczajna ludzka solidarność i chęć wprowadzenia w naszej smutnej rzeczywistości zmian, potrafi drążyć SKAŁĘ, która słowami TOTALNIE zatrwożonego i zaskoczonego OJCA dyrektora jest nawet łaskawie chwalona i gorąco polecana jako warta naśladownictwa.\nZATEM w związku z DOBREM nas wszystkich PODAJCIE DALEJ !\n22 lutego 2017 at 15:15\nUjmujące świadectwo mężczyzny dotkniętego całkowitym paraliżem trawającym 13 lat\n23 lutego 2017 at 22:25\nrzeczywiście ujmujące 🙂\n24 lutego 2017 at 07:24\nZerknijcie na to świadectwo, to niesamowite w jaki sposób działa nasz Pan 🙂


Casus Kasperczaka w lidze siatkarzy - sport.interia.pl\nCasus Kasperczaka w lidze siatkarzy\nSobota, 22 lipca 2006 (07:24)\nWkręt-Met Domex AZS Częstochowa ma obecnie dwóch pierwszych trenerów - Holendra Harry'ego Brokkinga i Edwarda Skorka. Obydwaj zamierzają pojawić się na pierwszym treningu drużyny!\nWszystko wskazuje na to, że w polskiej siatkówce będziemy mieli do czynienia z tzw.casusem Kasperczaka.\n30 czerwca częstochowski klub zatrudnił na stanowisko pierwszego trenera Brokkinga, mimo, że umowa z Edwardem Skorkiem obowiązywała aż do 2008 roku. Działacze Wkręt-Metu zarzekali się, że szybko dojdą do porozumienia ze Skorkiem i pożegnają się z nim w zgodzie. Niestety niewykluczone, że sprawa znajdzie swój epilog w sądzie, bo obydwie strony dalekie są od kompromisu.\nSkorek codziennie pojawia się w klubie, aby... podpisać listę obecności. - Według mojego planu przygotowań pierwszy trening miał się odbyć 17 lipca, ale tego dnia żaden z zawodników się nie pojawił. Dlatego złożyłem w klubie oficjalne pismo, w którym domagałem się dyscyplinarnego ukarania zawodników. Zostałem poinformowany, że mam przychodzić codziennie do klubu, aby podpisywać listę, a harmonogram uległ zmianie. Nie zostałem oficjalnie poinformowany o tym, że jestem już niepotrzebny, a o zatrudnieniu nowego trenera dowiedziałem się z prasy. Zostałem potraktowany niepoważnie. Wkręt-Met nie jest profesjonalnym klubem - mówi Skorek.\nDziałacze częstochowskiego klubu liczą na porozumienie. - Kontrakt jest ważny do 2008 roku. Nasz klub wywiązuje się ze wszystkich zobowiązań. W kontrakcie jest klauzula o wcześniejszym rozwiązaniu kontraktu - mówi Konrad Pakosz, wiceprezes Wkręt-Metu Domeksu AZS-u. Według klauzuli, o której mowa, Skorek za rozwiązanie umowy z winy klubu miałby otrzymać odszkodowanie w wysokości kilkuset tysięcy złotych.\nTrener akademików nie zamierza jednak iść na kompromis. - Po tylu latach pracy w Częstochowie zasługuję na lepsze traktowanie. Nie zamierzam rezygnować z pieniędzy, które mi się należą. Przyjdę także na pierwszy trening zespołu, bo wciąż jestem zatrudniony na stanowisku pierwszego trenera - zapowiada Skorek.\nDecyzje o rozwiązaniu umowy może podjąć jedynie Sportowa Spółka Akcyjna. Problem w tym, że z powodu urlopów zbierze się ona najwcześniej 14 sierpnia. Pierwszy trening zaplanowano kilka dni wcześniej (8 sierpnia). Wygląda więc na to, że na pierwszych zajęciach pojawi się Brokking i Skorek, a wtedy dojdzie do takich samych scen, jak w Wiśle Kraków. - W przyszłym tygodniu podejmiemy działania, które zapobiegną takiej sytuacji - mówi tajemniczo Pakosz. Co to oznacza? Być może pierwsze rozmowy na linii Skorek-klub. Szanse na szybkie rozwiązanie konfliktu są jednak znikome.\nDowiedz się więcej na temat: wkręt | klub | trening | Częstochowa


"Sonderaktion Krakau" zignorowane przez MSZ – Przegląd prasy Wprost\nDodano: 14 maja 2009, 07:47 / Zmieniono: 14 maja 2009, 07:47 4\nMinisterstwo Spraw Zagranicznych odmówiło dofinansowania wystawy i konferencji historycznej dotyczącej "Sonderaktion Krakau" oraz eksterminacji inteligencji przez Niemców w obozie Sachsenhausen podczas II wojny światowej - pisze gazeta.\nEkspozycja przygotowywana przez naukowców Uniwersytetu Jagiellońskigo została zainspirowana przez niemieckich partnerów i jest już wpisana w kalendarz Muzeum Sachsenhausen. Projekt, przygotowany z okazji 70. rocznicy wybuchu II wojny światowej, mimo zignorowania go przez MSZ, będzie realizowany - zaznacza "ND".\n6 listopada 1939 r. profesorowie UJ zostali podstępnie zwabieni przez okupacyjne władze niemieckie do gmachu Collegium Novum, gdzie miał się odbyć "wykład" niemieckiego oficera SS. W ramach akcji "Sonderaktion Krakau" uwięziono 183 osoby. Profesorów wywieziono głównie do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen. 8 lutego 1940 r., po międzynarodowych protestach, 101 osób zwolniono, ale wiele z nich na skutek wycieńczenia wkrótce zmarło.\nPomimo prośby redakcji, skierowanej jeszcze w minionym tygodniu o podanie powodów odrzucenia propozycji Fundacji dla UJ, do wczoraj MSZ nie udzieliło gazecie odpowiedzi.


Sunset Beach Bistro, Palm/Eagle Beach - recenzje restauracji - TripAdvisor\nKaraiby Aruba Palm/Eagle Beach Palm/Eagle Beach Restauracje Sunset Beach Bistro\nNr 120 wśród 132 Restauracje w lokalizacji Palm/Eagle Beach J.E. Irausquin Blvd 75, Palm/Eagle Beach, Aruba+297 586 6066\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 3,5 Liczba recenzji: 72Doskonałe31%B. dobre36%Średnie12%Złe4%Okropne15%6 lut 2016“Fantastic every time”30 sie 2013“Nice view of the sunset in Aruba.”Godziny otwarcia restauracji + Dodaj godziny otwarciaSZCZEGÓŁY J.E. Irausquin Blvd 75, Palm/Eagle Beach, ArubaObsługaJedzenieWartośćAtmosferaWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenie\nOceny podróżnych Doskonałe23B. dobre26Średnie9Złe3Okropne11Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (27)angielski (67)hiszpański (3)Więcej języków Język polski (27)angielski (67)hiszpański (3)francuski (1)portugalski (1)\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieDHR201New Bedford, Massachusetts133Zrecenzowano 6 lutego 2016 z urządzeń przenośnych Fantastic every timeJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nKarla CSao Jose Dos Campos, SP4430Zrecenzowano 1 marca 2014 Boa comida para pouca fomeTłumaczenie Google Dziękujemy, Karla C KenL60089Chicago285122Zrecenzowano 20 stycznia 2014 One of our favorite places in Aruba...Tłumaczenie Google Więcej3 Dziękujemy, KenL60089 274MonicaPosadas, Argentyna239Zrecenzowano 17 stycznia 2014 ExcelenteTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, 274Monica Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiemelanie165955Zrecenzowano 30 sierpnia 2013 Nice view of the sunset in Aruba.Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\njudyjohnfBuffalo, Nowy Jork9060Zrecenzowano 12 lutego 2013 Restaurant Refurbished and Renamed Pure OceanTłumaczenie Google Więcej2 Dziękujemy, judyjohnf Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieCS_traveler298Waszyngton, Dystrykt Kolumbii810Zrecenzowano 2 stycznia 2013 Good for breakfastJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nALL-KNOWING-CRITICLexington, Massachusetts6657Zrecenzowano 1 stycznia 2013 OverpricedTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, ALL-KNOWING-CRITIC Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieskreuzSt. Catharines2510Zrecenzowano 24 września 2012 The atmosphere having dinner on the beach, is amazing!!Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nFNB354Altoona, Pensylwania1817Zrecenzowano 21 września 2012 Amazing!Tłumaczenie Google WięcejDziękujemy, FNB354 Poprzednie\nTrwa aktualizowanie listy... Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Sunset Beach Bistro.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlijWeryfikacja: Popraw to ogłoszenie\nJ.E. Irausquin Blvd 75, Palm/Eagle Beach, Aruba Lokalizacja:


Prawo przyciągania (nowa myśl) - Law of attraction (New Thought) - xcv.wiki\nZwolennicy zazwyczaj łączą techniki poznawczego przekształcenia z afirmacjami i kreatywną wizualizacją, aby zastąpić ograniczające lub autodestrukcyjne („negatywne”) myśli bardziej wzmocnionymi, adaptacyjnymi („pozytywnymi”) myślami. Kluczowym elementem filozofii jest idea, że aby skutecznie zmienić swoje negatywne wzorce myślenia, trzeba także „poczuć” (poprzez twórczą wizualizację), że pożądane zmiany już zaszły. Uważa się, że ta kombinacja pozytywnej myśli i pozytywnych emocji pozwala przyciągnąć pozytywne doświadczenia i możliwości poprzez osiągnięcie rezonansu z proponowanym prawem energetycznym.\nRuch Nowej Myśli wyrósł z nauk Phineasa Quimby'ego na początku XIX wieku. We wczesnym okresie życia u Quimby'ego zdiagnozowano gruźlicę . Medycyna początku XIX wieku nie miała niezawodnego lekarstwa na gruźlicę. Quimby zajął się jazdą konną i zauważył, że intensywne podniecenie chwilowo uwolniło go od cierpienia. Ta metoda łagodzenia bólu i pozornie późniejszego powrotu do zdrowia skłoniła Phineasa do kontynuowania badania „Umysłu nad ciałem”. Chociaż nigdy nie użył słów „Prawo przyciągania”, wyjaśnił to w oświadczeniu, które uchwyciło pojęcie w dziedzinie zdrowia:\nproblem tkwi w umyśle, gdyż ciało jest tylko domem, w którym może zamieszkać umysł, a my nadajemy mu wartość zgodnie z jego wartością. Dlatego jeśli twój umysł został oszukany przez jakiegoś niewidzialnego wroga w przekonaniu, umieściłeś go w formie choroby, z wiedzą lub bez niej. Dzięki mojej teorii lub prawdzie nawiązuję kontakt z twoim wrogiem i przywracam ci zdrowie i szczęście. Czynię to częściowo mentalnie, a częściowo rozmawiając, aż poprawię błędne wrażenia i ustanowię Prawdę, a Prawda jest lekarstwem.\nXX wiek przyniósł wzrost zainteresowania tym tematem i napisano na ten temat wiele książek, wśród których są dwie najlepiej sprzedające się książki wszechczasów; Myśl i bogać się (1937) Napoleona Hilla , Siła pozytywnego myślenia (1952) Normana Vincenta Peale'a i You Can Heal Your Life (1984) Louise Hay . Materiał Abrahama-Hicksa opiera się głównie na prawie przyciągania.\nZwolennicy wierzą, że Prawo Przyciągania działa zawsze i że przynosi każdej osobie warunki i doświadczenia, o których głównie myślą, lub których pragną lub których oczekują.\nW swoim filmie Sekret z 2006 roku Rhonda Byrne kładła nacisk na myślenie o tym, co każda osoba chce uzyskać, ale także na nasycenie myśli maksymalną możliwą ilością emocji. Twierdzi, że połączenie myśli i uczuć przyciąga pożądanie. Kolejna podobna książka jest James Redfield „s Niebiańska przepowiednia , która mówi rzeczywistość może się objawiać przez człowieka. The Power of Your Subconscious Mind autorstwa Josepha Murphy'ego mówi, że czytelnicy mogą osiągnąć pozornie niemożliwe cele, ucząc się, jak kontrolować sam umysł. Siła Rhonda Byrne, The Alchemist przez Paulo Coelho i Potęga teraźniejszości przez Eckhart Tolle są podobne. Podczas gdy osobiste zeznania twierdzą, że tajemnica i prawo działały na nich, wielu sceptyków skrytykowało film i książkę Byrne'a. New York Times Book Review nazwał tajną pseudonaukę i „iluzją wiedzy”.\nPrawo przyciągania zostało spopularyzowane na początku XXI wieku dzięki książkom i filmom, takim jak Sekret . Ten film z 2006 roku i kolejna książka wykorzystują wywiady z autorami i prelegentami Nowej Myśli, aby wyjaśnić zasady proponowanego prawa metafizycznego, że można przyciągnąć wszystko, o czym myśli się konsekwentnie. Pisząc dla Komitetu ds. Badań Sceptycznych Mary Carmichael i Ben Radford napisali, że „ani film, ani książka nie mają żadnych podstaw w naukowej rzeczywistości” i że jej założenie zawiera „brzydką stronę odwrotną: jeśli masz wypadek lub chorobę, to jest to twoje wina".\nMantra Sekretu , a co za tym idzie, Prawa Przyciągania, brzmi następująco: pozytywne myśli i pozytywna wizualizacja będą miały bezpośredni wpływ na jaźń. Chociaż pozytywność może poprawić jakość życia i odporność poprzez trudności, może być również myląca. Utrzymywanie przekonania, że pozytywne myślenie będzie manifestować pozytywne nastawienie w życiu, umniejsza wartość ciężkiej pracy i wytrwałości, tak jak w latach 70. dążenie do „edukacji opartej na samoocenie”. Wierzono, że aby uczniowie odnieśli sukces akademicki (i w dużej mierze w życiu), muszą rozwinąć pozytywne poczucie własnej wartości. Uzasadnienie tej teorii pochodzi z perspektywy, że ludzie, którzy odnoszą sukcesy, są również ogólnie pozytywnie nastawieni, gdy rozmawiają o swoim sukcesie (np. mówcy motywacyjni), dlatego sukces musi być powiązany z tym, jak siebie postrzegają. W ten sposób amerykański system edukacji został całkowicie przebudowany, aby zapewnić studentom poczucie wartości w ich wysiłkach akademickich. Wprowadzono krzywe oceniania, aby mniej uczniów było powstrzymywanych, usunięto rzuty honoru, aby osoby o niższych osiągnięciach nie czuły się rozczarowane sobą, a nauczyciele nie mogli już oceniać zadań za pomocą czerwonego atramentu, ponieważ uznano to za „stygmatyzujące”. Uczniowie nie byli już utrzymywani na tym samym poziomie osiągnięć. Później zdano sobie sprawę, że system ten okazał się ostatecznie nieskuteczny w promowaniu sukcesu; uczniowie osiągający gorsze wyniki, którzy awansowali dalej na wyższe stopnie, nie byli w stanie lub nie chcieli zdobyć zrozumienia programu nauczania. Tak więc, pomimo ogromnej samooceny, osiągnięcia w nauce studentów nie były w stanie jej dorównać. Chociaż badania empiryczne wykazały, że istnieje związek między poczuciem własnej wartości ucznia a osiągnięciami szkolnymi, nie można pominąć motywacji uczniów do ciężkiej pracy i osiągania wyników w oparciu o ich własne osiągnięcia naukowe.\nEmmet Fox pisał o metafizyce i mocy modlitwy w esejach i książkach. Jego nauki opierają się na chrześcijaństwie i historiach biblijnych. Przytacza Jezusa Chrystusa jako największego nauczyciela metafizyki, jaki kiedykolwiek żył i wyjaśnia, że myśli są naszą najważniejszą emanacją, ważniejszą niż to, co mówimy i co robimy. W książkach Power Through Constructive Thinking oraz Find and Use Your Inner Power Fox mówi o „budowaniu mentalnego odpowiednika tego, czego chcesz i usuwaniu tego, czego nie chcesz”.\nW swojej książce The Science of Getting Rich Wallace D. Wattles z 1910 r. opowiedział się za podobnymi zasadami – że po prostu uwierzenie w obiekt swojego pragnienia i skupienie się na nim doprowadzi do tego, że ten obiekt lub cel zostanie zrealizowany na płaszczyźnie materialnej (Wattles twierdzi w przedmowie i później rozdziałów tej książki, że jego założenie wywodzi się z monistycznego hinduskiego poglądu, że Bóg zapewnia wszystko i może dostarczyć to, na czym się skupiamy). Książka twierdzi również, że negatywne myślenie będzie manifestować negatywne skutki.\nNapoleon Hill opublikował dwie książki na ten temat. Pierwsza, Prawo sukcesu w 16 lekcjach (1928), bezpośrednio i wielokrotnie odwołuje się do Prawa Przyciągania i proponuje, aby działało ono za pomocą fal radiowych przesyłanych przez mózg. Drugi, Think and Grow Rich (1937), sprzedał się w 100 milionach egzemplarzy do 2015 roku. Hill podkreślał znaczenie kontrolowania własnych myśli w celu osiągnięcia sukcesu, a także energii, jaką mają myśli i ich zdolności do przyciągania inne przemyślenia. Wspomina o „tajemnicy” sukcesu i obiecuje pośrednio opisać go przynajmniej raz w każdym rozdziale. Nigdy nie jest nazwany i mówi, że odkrycie go na własną rękę jest o wiele korzystniejsze. Wiele osób spierało się o to, co to właściwie jest, niektórzy twierdzą, że jest to Prawo Przyciągania. Hill twierdzi, że „sekret” jest wspomniany nie mniej niż sto razy, ale odniesienie do „przyciągania” jest użyte w tekście mniej niż 30 razy. Twierdzi ponadto, że ludzie mogą osiągnąć to, czego pragną, dzięki myślom o określonym celu.\nPrace związane z The Science of Rich w Wikiźródłach\nTa strona była ostatnio edytowana 15 czerwca 2021 o 06:12 (UTC) .


Napisane: So, 16 kwi 2011, 15:55\nChmara shurikenów spoczęła w ciele dzika. Sai, widząc jego wahanie rzucił się przed siebie i wbił nóż w szyję zwierzęcia. Zdziwił się, że ostrze weszło tak płytko, ale naparł całą wiłą i po chwili nóż przeszedł na wylot. Wygląda na to, że drwale nie byli ranni.\nShina zwinnie umknęła przed szarżą dzika. Ten musiał zatoczyć półokrąg, by znów rzucić się na psa. Shina nie czekała. Rzuciła się na zwierzę i zatopiła w nim swe kły. Wtedy nagle... dzik zniknął. Rozpłynął się w powietrzu, została po nim chmurka. Suczka była zdezorientowana, tak samo jej właścicielka. C to mogło być? Bunshin przemieniony w dzika? A może mają do czynienia z gromadką dzików-ninja?\nWtedy nagle do uszu wszystkich zgromadzonych na polanie doszedł głośny i wrogi głos:\n- Shinobi! - zaryczał ktoś. Obejrzeliście się. Na szczycie jednego z wysokich drzew na skraju polany stał mężczyzna. Wyglądał na olbrzyma, choć może to przez zaskoczenie za takiego go uznaliście. Nie widzieliście żadnych szczegółów, księżyc oświetlał go od tyłu. - Nie wtrącajcie się do spraw tego kraju, inaczej nie zaznacie spokoju! - krzyknął ponownie. Potem po prostu... rozpłynął się w powietrzu... Za dużo dziwactw w tym lesie, zdecydowanie.\nNapisane: So, 16 kwi 2011, 22:27\nKina dezaktywowała technikę półbestii i wpatrywała się w osłupieniu w miejsce, gdzie jeszcze przed chwilą stał dzik. "Co do...?" Przerwał jej czyjś głos. Dziewczyna zmrużyła oczy i poszukała źródła dźwięku. Znalazła go w wielkiej postaci stojącej na czubku drzewa. Po wysłuchaniu tego co miał do przekazania uśmiechnęła się szyderczo i splunęła na ziemię. "Taa..." Podbiegła do niej dumna Shina i wskoczyła jej na ramię. Inuzuka pogłaskała ją po głowie. "Świetnie walczyłaś mała. Po raz kolejny zasłużyłaś sobie na nagrodę." Zdając się na swój węch dołącza do swoich kompanów.\n"Nikt nie jest ranny?"-zaczęła na wstępie. Po upewnieniu się, że nikomu nic się nie stało odetchnęła z ulgą. "Jakiś ktoś najwidoczniej nie chce, abyśmy się tutaj kręcili, co Garasu? Wiesz jak lubię ucierać takim dupkom nosa." Rzuciła wzrokiem jeszcze raz na czubek drzewa na którym objawiła się ta niezwykła postać. "Kim jest ten gość i co on robi z tymi biednymi stworzeniami? Jakieś środki? Mutacje? Eksperymenty?" Spojrzała ponownie na resztę grupy. "I jeszcze taka jedna ciekawostka. Jeden z dzików z którym walczyłam był... Materialnym klonem. Wydzielał zapach i z pewnością potrafił atakować."-skrzywiła się na wspomnienie o uderzeniu w lewą nogę-"A po oberwaniu od Shiny rozpłynął się."-zagryzła wargi myśląc na ewentualnymi możliwościami-"Dobra szefie... Co robimy?"\nNapisane: N, 17 kwi 2011, 07:56\nGarasu podbiegł spokojnie do dzika, przedziurawionego przez shurikeny i nóż Saia i wbił mu w gardło swój kryształowy sopel.\nWtedy rozległ się ten głos... Skąd pochodził? z góry! Jakiś dziwny człowieczek stał na czubku drzewa i odzywał się do Konoszan, dało się nawet usłyszeć każde słowo.\n- Śmieszny człowieczku! - zaryczał w odpowiedzi Garasu - Nie wtrącaj się do naszych spraw bo skończysz jak Twoje zwierzątka!\nTak, ta odpowiedź była denna, lecz Sekiei nie miał czasu na wymyślenie czegoś bardziej widowiskowego. Teraz miast zajmować się tym typkiem, Szklarz najzwyczajniej w świecie go olał skupiając się na rozmowie z Kiną.\n- Tak, wiem... Miałem to samo, lecz dwa z trzech dzików z którymi walczyliśmy z pewnością były prawdziwe, u Ciebie zostało jakieś ciało? Oprawmy zwierzątka puki świeże... - W tym momencie uśmiechnął się szeroko do kompanów z kraju lasu, cały czas starał się być obojętny na wszystko i nie okazywać zbyt wielu emocji. - No cóż... I tak polujemy na dziki, ten koleś wpadnie w nasze sidła przy okazji...\nOdpowiedział i zabrał się z resztą do oprawiania dzików.\nNapisane: N, 17 kwi 2011, 10:33\nSai kiwnął głową i podszedł do najbliższego dzika. Wyciągnął z jego ciała shurikeny i zaczął ciągnąć dzika ku ognisku. Przy złym oświetleniu oprawianie nie miało sensu. Deki i Heki zrobili to samo z drugim zwierzęciem.\n- Shinobi. Ten człowiek... pewnie to on stoi za tym wszystkim. Nie sądzę, żeby była to robota dla nas, drwali. Będziemy Wam tylko przeszkadzać, bo będziecie musieli na nas uważać - stwierdził Sai. - Do świtu jeszcze jakoś dwie godziny. Co robimy? - spytał. Pierwsze promienie słońca przedzierały się przez korony drzew. Gdzieś tam pewnie już wzeszło. Należało zdecydować się co dalej.\nNapisane: N, 17 kwi 2011, 17:54\nGarasu zamyślił się przez chwilę gładząc swój podbródek.\n- Trzymamy się wcześniejszego planu... Musimy tylko przyspieszyć Nasze działania. Kiname, Shina, wyruszajcie natychmiast na zwiady, Deki i Heki pójdziecie na obrzeża polany i narąbiecie tyle metrowych i dwumetrowych pali ile Wam się uda, każdy z Was dostanie ode mnie odpowiednią broń - Deki, weźmiesz moje Haridoku i 10 sendon, Heki weźmie kulę z kolcami, dwa kunaie i bombę dymną, Sai Ty dostaniesz skalpel, dwie małe bomby i sieć, dodatkowo każdy weźmie dwie pigułki wzmacniające. Właśnie... Sai... Opraw te dziki jeśli dasz rade i zabezpiecz mięso, później pomyślimy co dalej, jeśli Kina znajdzie Naszych kolegów...\nGarasu chwycił swój pusty zwój i począł nanosić na nie projekty.\n// projekty w następnym poście ;]\nNapisane: N, 17 kwi 2011, 20:09\nDziewczyna kiwnęła głową. Przykucnęła przy truchle dzika i obwąchała dokładnie. "Zaraz wracam."-rzuciła przez plecy i z suczką na ramieniu ruszyła w kierunku z którego nadeszły dzikie zwierzęta szukając... Czegokolwiek co mogło posłużyć za trop w odnalezieniu tajemniczego osobnika. "Dobra... Te dziki musiały skądś przyjść. Trop powinien być jeszcze świeży." Idąc po ścieżce tej piątki, czy trójki, czy ilekolwiek prawdziwych świń tam było powinna natrafić na resztę stada, a przy odrobinie szczęścia... Może nawet na tego drągala.\nKiedy tylko natrafi na zapach dziczyzny rusza za jej śladem. Stara się jak może by każdy krok był bezszelestny jednak, aby w lesie cicho się poruszać, trzeba przejść specjalny trening, którego niestety dziewczynie brakowało. W razie jakiegoś niebezpieczeństwa używa Dekaty Ki, by uciec poza za zasięg stąpających po ziemi dzików. Jeśli jej się poszczęści i natrafi na tajemniczego osobnika, robi użytek ze swojego wrodzonego, super czułego słuchu i z wypracowanej zdolności ukrywania, by może zdobyć nieco informacji na temat przeciwnika.\nNapisane: N, 17 kwi 2011, 22:17\nDrwale zabrali się do pracy. Świt nastał po godzinie. W tym czasie Garasu zdążył narysować wszystkie plany, Sai oprawił dwa z trzech dzików, a Deki i Heki przynieśli Ci 10 metrowych i 5 dwumetrowych pali. Może ilość nie była powalająca, za to pale były wyciosane starannie i z dbałością o każdy szczegół.\nW lesie zapach dzików był dość wyraźny, choć często urywał się. Jednak Inuzuka nie wyczuwała żadnych śladów po tamtym człowieku. Ulotnił się nie zostawiając nawet zapachu? A może umiał się maskować...? Nagle zatrzymała się... Coś metalowego połyskiwało przy ziemi między dwoma drzewami. Linka? Pułapka? Czy ten "człowiek" zdążył zastawić cały teren pułapkami!?\nNapisane: Pn, 18 kwi 2011, 15:35\nKina zatrzymała się i przyjrzała się uważnie metalowemu czemuś. "Co to? Linka?" Rozejrzała się dookoła, szukając co też ten mechanizm ma uruchomić. Podrapała się po głowie. "Dobrze by było ją rozbroić, jeśli będę wracać biegiem, to pewnie jej nie zauważę... Tylko jak?" Obawiała się tego, że ta linka to tylko wabik, by zagonić potencjalnego jelenia w inna pułapkę. "Szlag..."-zaklęła cicho pod nosem nie wiedząc co robić. Popatrzyła w górę, szukając czegoś śmiercionośnego ukrytego w liściach. Przejechała dłonią po twarzy. "Pułapka powinna działać w stronę do której zmierzam... W sumie to mogę zaryzykować..."\nZa pomocą Dekaty Ki wspięła się na drzewo i urwała lub upiłowała jakąś sporą gałąź. "Jeśli to będzie jakieś wielkie "bum"? Nie no raczej nie... Wątpię, żeby zależało mu na podpaleniu całego lasu... Z czym mogę się liczyć... Opryskaniem jakimś feromonem, zapadnia, wielkie kule z kolcami, zatrute strzałki... W sumie to nic zbytnio obszarowego być nie powinno... Ach.. Raz kozie śmierć..." Zagryzła wargi i rzuciła kawałek drewna w linkę, będąc w bezpiecznej, według niej, odległości. Po wypuszczeniu badyla z rąk, przez jej głowę przeleciała przerażająca myśl. "A jak to alarm?!"\nNapisane: Pn, 18 kwi 2011, 20:48\nświt... upragnione promienie słońca rozgrzewające ciała i dodające otuchy, tego teraz potrzebowała drużyna po nocnym ataku. Sekiei gorączkowo obmyślał coraz to wymyślniejsze pułapki, a gdy jakaś przypadła mu do gustu natychmiast ją spisywał, by reszta wiedziała jak je zbudować. Pierwsza z nich to najzwyklejsza w świecie dziura, kwadrat o boku 2 metrów, głęboki na dwa i pół metra dół w którego ściany powbijane były ostro zakończone kołki, to była pułapka typu "więzienie", przeciwnik miał wpaść nie robiąc sobie krzywdy i zrobić sobie krzywdę w razie prób ucieczki, budowa ciała dzików nie pozwoli na wejście po kołkach, więc Garasu pozwolił sobie na to prymitywne rozwiązanie. Lecz każda pułapka musi być odpowiednio zabezpieczona i ukryta, tutaj też nie było co wydziwiać... Obłożyć całość gałęziami na tyle miękkimi by nawet pojedynczy dzik mógł je złamać i na tyle twardymi by utrzymać na sobie dodatkową warstwę ziemi, liści i ogólnej ściółki leśnej.\n- Genialne w swojej prostocie, jeśli wśród dzików będą te Kage bunshiny to od razu znikną od upadku, lub otrą się o te kolce i puff!\nTak, to było pewne, poprzednie klony nie mogły być zwykłymi bunshinami, gdyż wyraźnie cuchnęły i atakowały, sam poczuł przecież lekki opór podczas wbijania sopla w gardło jednego z nich. Myśląc o tej ciekawostce wpadł na pomysł jeszcze innej pułapki, nawet prostszej niż poprzedniczka, co prawda była nieco ryzykowna, ale Sekiei planował raczej samemu zwabiać przeciwników w okolice pułapek.\nNa jednej ze ścieżek, Sekiei powbija w różnych odstępach, nie większych niż 50 centymetrów i nie mniejszych niż 30 cm swoje senbony, ma ich tylko 10, lecz i to wystarczy na malutki placyk np: przejście między drzewami, dodatkowo przed miejscem wbicia senbonów umieści dwumetrową linkę na wysokości swojej głowy i biegnącą ku górze, tam zać łączyć się będzie z lekko naprężoną gałęzią na której zostawi swój komplet mikibishi, wystarczy szybki cios kunaiem i 30 kolców spadnie na grzbiety przeciwników, od razu eliminując Kage bunshiny, reszta zaś spowolni się kilka kroków dalej.\nChłopak oderwał się na chwilę od pisania i przeszedł po polance zbierając cały swój sprzęt, Drwale właśnie przybyli z palami, kazał je na chwilę odłożyć i zaprezentował im pierwsze 2 plany.\n- Chyba proste, nie? Teraz uwaga bo tłumaczę kolejne... Te pale mi są potrzebne do płotków, to prosta konstrukcja: naprężasz kilka gałęzi, do każdej mocujesz pal a na wysokości kostek mocujesz połączoną ze wszystkim linkę, pale rozmieszcza się odpowiednio by poprzebijały jak najwięcej przeciwników. Kolejna pułapeczka to pień z kolcami, a mówiąc pień z kolcami mam oczywiście na myśli pień z kolcami.... dokładniej mówiąc drewnianymi kołkami, podobnymi do tych z pierwszej pułapki, będzie trzeba całość zawiesić dość wysoko i przypiąć do lian, to pułapka z przynętą - jednym z Was, pień będzie troszkę przed Wami i dużo wyżej, stojąc odwróconym w stronę wroga przecinasz linkę i bum! Mamy niezły sajgon...\nTo nadal było mało... Sam z pewnością porozmieszcza po drodze kilka wyrzutni Kunai, ze 4, i na pewno podłoży chociaż jedną wybuchową notkę...\n- Plan jest taki. Gdy Kiname znajdzie stado, my natychmiast wyruszmy w okolicę i zastawiamy pułapki na dość sporym obszarze, Dwaj z Was po skończonej robocie ukryją się na drzewie z siecią w razie czego, a trzeci będzie wabikiem w jednej pułapce... Ciągnijcie zapałki czy coś... Na początek wywołam niemałe zamieszanie, potem wraz z Kiname i Shiną rozgonimy towarzystwo na 3 grupy, starając się by każda wpadła w co najmniej jedną pułapkę, a niedobitki eliminować. Gdy tylko skończę ze swoją grupą, postaram się cichaczem wrócić do miejsca ataku i tam dokończyć sprawę, Shina po wykonaniu zadania odwiedzi panów leżakujących i wraz z nimi zacznie mnie szukać, shina sprowadzi trzeciego i dołączy do tych co będą bliżej. Będzie ciężko panowie, ale opłaci się to nam. A tamten koleś? Załatwię z nim to sam na sam... Jak mężczyzna z ... Maleńkim i bezbronnym chłopcem.\nPo wypowiedzeniu ostatniego zdania, Garasu-ya uśmiechnął się i przysiadł koło ogniska nakładając na ruszt zająca i fragmenty oprawianego dzika. Trzeba coś zjeść.\nNapisane: N, 24 kwi 2011, 08:04\n// Przejmuję tą misje na prośbę Kiname. Dajcie mi trochę czasu, bo chcę to wszystko przeczytać.\n@Edit: przeszmuglowałem całą misję i wiem na czym stoimy, jednak jakby się gdzieś palnął to mnie poprawcie ; )\nKiname zdecydowała się rozbroić pułapkę z bezpiecznej odległości. Rzuciła tą gałąź na linkę, a gdy ta pękła to odziwo nic się nie stało. Lewatywa? Chcieli was przestraszyć? A może rzeczywiście alarm? Co do tego nie mogłaś mieć pewności. Garasu spokojnie obmyślał sobie pułapki i szykował się do ich zrobienia. Wszystko szło po waszej myśli i to bardzo gładko. Jak się okazało do czasu. Kiname, która poszukiwała stada dzików, w sumie je znalazła, tylko, że biegły one dokładnie tam gdzie była. Okazało się więc, że ta linka to był alarm. Czy ten "człowiek" był z nimi? Póki co nie mogłaś go wyczuć, bo leciało na ciebie całe stado dzików. Sama nie mogłaś się doliczyć ile ich jest. Wasz plan odnalezienia stada i rozłożenia koło niego pułapek już się nie uda. Kiname nie pozostaje nic więcej jak poinformować Garasu o niebezpieczeństwie.\nNapisane: Wt, 26 kwi 2011, 14:43\nDziewczyna od razu rzuciła do suczki. "Biegnij na polanę. Ostrzeż resztę." Pies od razu pobiegł w stronę polany, na której czekał Garasu wraz z drwalami. Kiname zmrużyła oczy próbując policzyć ilość napastników. Wypuściła ze zrezygnowaniem powietrze z ust widząc, że jest ich zdecydowanie za dużo, by dała sobie radę. "Muszę kupić im trochę czasu... Znowu spierdoliłam sprawę..."\n"Taś taś prosiaczki..."-powiedziała pod nosem, przerażona piskliwym brzmieniem własnego głosu. "Weź się w garść... Poza tym kto do świń mówi "taś taś"... Chyba muszę sobie zrobić przerwę..." Stanęła w pozycji bojowej, jak tylko pierwsze okazy się zbliżą używa techniki Enshou no Kaze, odpychając pierwszą salwę. Następny ruch to wspięcie się na drzewo za pomocą Dekaty Ki, zamknięcie oczu, odpalenie bomby błyskowej i dobyciu dwóch kunai'i w tym tego spreparowanego przez jej kompana. Korzystając z tych kilku zyskanych przez oślepienie sekund, stara się wyeliminować kilkoro z nich, poprzez wbicie noża w łeb, po czym ponownie wskakuje na drzewo, próbując przytrzymać ich przy sobie jak najdłużej. Jeśli dziczyzna pobiegnie za suczką, Kiname stara się powstrzymać pościg, używając kolejnej bomby błyskowej. Jeśli nie będzie w stanie ich przytrzymać dłużej, to przeskakując z drzewa na drzewo, stara się dotrzeć do swoich kompanów.\nEnshou no Kaze-Technika polegająca na skoncentrowaniu Chakry i wypuszczeniu jej na zewnątrz, zmieniając Chakre w wiatr. Można tym odepchnąć wroga lub kunai.\nNapisane: Wt, 26 kwi 2011, 15:13\n[ w tej kolejce można mnie pominąć ]\nNapisane: Wt, 26 kwi 2011, 18:56\nTwoje ataki były całkiem niezłe, udało ci się załatwić 5 sztuk dziczyzny za jednym zamachem, ale to chyba dlatego, że dziki nie chodzą po drzewach. Wydawało ci się, że rajd dzików nie ma końca, bowiem ich liczba była imponująca, chyba zebrały się tu licznie jak ludzie w kościele. Na oko było ich koło 50, co sprawiało że są dosyć groźne. Mimo tego że kilka z nich zginęło, one biegły dalej za twoim psem. Nie miałaś jak zarzymać takiej liczby, więc logiczne że poleciałaś do swoich kompanów zaraz za dzikami i pieskiem.\nGarasu i drwale w tym czasie nadal udoskonalali pułapki i rozmyślali nad tym jak je strategicznie rozłożyć. Nie mieli bladego pojęcia co za chwilę może ich spotkać.\nNapisane: Wt, 26 kwi 2011, 19:27\nDziewczyna złapała się za głowę widząc nawałnicę jaką rozpętała. "Ku... Kurwa..." Pędziła ile sił w nogach, przeskakiwała z drzewa na drzewo. "Błagam, żeby tylko nie dorwały Shiny..." Kiname stara się wykorzystać swoją przewagę w szybkości i możliwość przeskakiwania po gałęziach, by wybiec przed stado, zgarnąć psa i odwieść zwierzęta od obozu. Miała nadzieję, iż nie są wystarczająco blisko, by świnie poczuły zapach jej kompanów i że ich celem jest suczka. Jeśli dziki zignorują dziewczynę i pognają do obozu, Kina aktywuje Shikyaku no Jutsu, by dotrzeć tam jak najszybciej i powiadomić resztę i zbliżającym się natarciu. Jednak w przypadku ślepej żądzy zabicia psa, kunoichi odciąga prosiaki w stronę z której przybyły, w miarę możliwości chcąc je zgubić. "Przeklęci niech będą ludzie eksperymentujący na dzikach, albowiem... Cholera... Na prawdę potrzebna mi przerwa..."\nNapisane: Śr, 27 kwi 2011, 05:23\nBiegłaś jakbyś czuła na plecach siłę kilkudziesięciu batów, po chwili wyprzedziłaś już wilki i podleciałaś po Shine. Gdy tylko ją chwyciłaś, starałaś się przyśpieszyć shunshinami i zostawiłaś wilki z tyłu. Gdy tylko dotarłaś do swoich kompanów, już po samej minie jaką miałaś można było rozpoznać, że święci się coś niedobrego. Niestety mieliście bardzo mało czasu, żeby przygotować się na atak, bo dziki były jakieś 2 minuty od waszej aktualnej pozycji.


Numer oferty : 145455\nCena za m2 : 14031.14 PLN\nParkiet olejowany dąb szczotkowany. Podłogi w kuchni i łazience marmurowe. Cokoły w łazienkach marmurowe. Stolarka drzwi, szaf, mebli wykonana u najlepszych stolarzy. Staranny detal. Mieszkanie jest w pełni wyposażone. Drzwi drewniane, kryształowe klamki. Blat w kuchni granit podpalany szczotkowany. Zasłony i story na wymiar. Wielopunkowe energooszczędne systemy oświetlenia. Wyposażenie m.in Agd- Samsung, Siemens


Informacje ogólne – Szkoła Podstawowa im. Partyzantów Braci M. i A. Chrzanowskich\nW Szkole Podstawowej w Gródku, w roku szkolnym 2019/2020 naukę rozpoczęło 305 uczniów oraz jedno dziecko, które jest dowożone na zajęcia rewalidacyjno – wychowawcze.\nMłodzież uczy się w 17 oddziałach (klasach).\nW tym roku szkolnym z dziećmi pracuje 49 nauczycieli. Nauczyciele posiadają wymagane wykształcenie pedagogiczne i dodatkowe kwalifikacje specjalistyczne. Nie wszyscy są zatrudnieni w pełnym wymiarze – niektórzy pracują tylko na części etatu.\nW szkole zatrudnionych jest 17 pracowników obsługi.\nDo szkoły dowożonych jest 64 uczniów, niektórzy z bardzo odległych miejscowości, np. z Bobrownik, Wiejek, Podozieran czy kolonii Zielona. Wszyscy oni objęci są opieką świetlicową. Pozostali nasi uczniowie mogą również korzystać ze świetlicy i stołówki szkolnej. Świetlica pracuje od godziny 6.30 do 16.00. W tym roku zapisanych jest 164 uczniów, którzy podzieleni są na 7 grup świetlicowych. Chętni uczniowie korzystają z posiłków gotowanych w szkolnej kuchni, są to: śniadania, obiady i podwieczorki. Liczba uczniów korzystających z posiłków jest ruchoma i w ujęciu średnim przekracza 200 obiadów. We wrześniu gotowano obiady dla 191 uczniów, śniadania dla 59, a podwieczorki spożywa 48 osób. Od 1 października dojdzie kolejnych dziesięcioro uczniów jedzących obiady, za które będzie płaciła PAH w ramach ogólnopolskiego programu „Pajacyk”. Do sporej liczby obiadów szkolnych dopłaca również nasz GOPS.\nWszyscy uczniowie wymagający dodatkowego wsparcia otoczeni są specjalistyczną opieką w ramach tzw. pomocy psychologiczno – pedagogicznej. Pomoc taką szkoła realizuje w oparciu o opinie i orzeczenia państwowej poradni psychologiczno – pedagogicznej lub na wniosek nauczycieli. Uczniowie otrzymują wspomaganie podczas zajęć dydaktyczno -wyrównawczych, rewalidacyjnych, korekcyjno – kompensacyjnych, logopedycznych, rozwijających emocje społeczne, korygujących wady postawy, a także dzieci indywidualnie pracują z psychologiem i pedagogiem szkolnym. Zdolni i chętni uczniowie mogą uczestniczyć w zajęciach sportowych, plastycznych, muzycznych, teatralnych, informatycznych i kołach zainteresowań dotyczących konkretnych przedmiotów. Również podczas zajęć dydaktyczno – wyrównawczych rozwijających uzdolnienia uczniowie pogłębiają swoją wiedzę i kompetencje.\nDo dyspozycji uczniów jest cały obiekt szkolny: dwie sale gimnastyczne, boisko szkolne „Orlik”, plac zabaw „Radosna Szkoła”, sale do zajęć specjalistycznych, stołówka i pomieszczenia świetlicowe, sala do ping-ponga, nowoczesna pracownia komputerowa (23 stanowiska) z dostępem do Internetu, sala językowa. Klasy wyposażone są w pomoce dydaktyczne, tablice multimedialne z oprzyrządowaniem umożliwiającym wykorzystanie TIK. W szkole funkcjonuje radiowęzeł.\nSzkoła posiada bogate tradycje, z których najważniejsze to: Święto Szkoły obchodzone w listopadzie, tradycje przedświąteczne z uwzględnieniem specyfiki naszego regionu (mniejszość białoruska), festyny, święta państwowe, spotkania rodzinne, szkolne dyskoteki organizowane przez samorząd uczniowski.\nUczniowie poza nauką mogą uczestniczyć w przeróżnych zajęciach edukacyjno – wychowawczych organizowanych przez nauczycieli. Są to np. wycieczki, rajdy, zajęcia prowadzone w lesie, ogniska integracyjne, nocowanie w szkole, wymiana polsko – niemiecka dla uczniów klas ósmych, warsztaty profilaktyczne i rozwijające umiejętności i wiedzę, zawody i turnieje, dyskoteki i zabawy, imprezy integracyjne organizowane przez szkołę jak i we współpracy z instytucjami współdziałającymi (GCK w Gródku, Policja, Straż Pożarna, Urząd Gminy i inne).\nW szkole, realizowane są projekty, programy i innowacje pedagogiczne, np. Erasmus+ Program Unii Europejskie dotyczący pracy zagranicznych wolontariuszy w naszej szkole, „Bezpieczna szkoła”, „Ogólnopolski Program dla szkół” (dawniej zwany Owoce i warzywa , Szklanka mleka), „Akademia bezpiecznego Puchatka”, „Kubusiowi przyjaciele natury”, XX edycja Turnieju „Z Podwórka na Stadion o Puchar Tymbarku”, „Erasmus po Polsku” i szereg innych. Nauczyciele realizować będą również programy regionalne jak i własne autorskie napisane bezpośrednio do naszych uczniów.\nW naszej szkole współpracujemy z rodzicami dzieci, prowadzimy pedagogizację rodziców.


Globtroter - Iran\nChociaż chyba nie takiego, jakiego można było oczekiwać: ułatwiającego nie tylko podróżowanie do i po tym państwie, ale również dowiedzenie się o nim czegoś więcej. O jego przeszłości i współczesności, ludziach, kulturze, zabytkach, ciekawych obiektach i miejscach, obyczajach oraz innych walorach turystycznych. Ważnych także zanim podejmie się decyzję o ewentualnej do niego podroży. Autor, mieszkający w Anglii młody absolwent iranistyki i polonistyki uniwersytetu w Uppsali w Szwecji, zapalony podróżnik, swoje wrażenia i obserwacje oraz bardzo liczne informacje zebrane podczas kilku podróży po Iranie ujął w formę przewodnika. Przeznaczonego, jak napisał we wstępie, zwłaszcza dla turystów o ograniczonych funduszach.\n„W księgarniach i bibliotekach – zacytuję autora – znaleźć można sporo publikacji zawierających szczegółowe wiadomości o kulturze, historii, sporcie, geografii czy architekturze Iranu. Kopalnią informacji jest także Internet. Dobrze jest przejrzeć kilka takich publikacji przed wyjazdem do Iranu, nie widziałem natomiast potrzeby zamieszczania w tym przewodniku skróconych wersji zawartych tam informacji. Skupiłem się na podaniu jak najbardziej aktualnych wiadomości praktycznych i wskazówek, które ułatwią podróżowanie i zwiedzanie tego kraju…”. I konsekwentnie trzyma się tej zasady. Czy jednak taki właśnie przewodnik, jako pierwszy po tym kraju w języku polskim, jest naszym turystom najbardziej potrzebny? Mam co do tego duże wątpliwości. Ale ocenią to jego czytelnicy i użytkownicy.\nCo więc zawiera „IRAN” Szczepana Lemańczyka ? W I części, obszernej, obejmującej blisko 90 stron, tj. około 40% objętości, zawarte są króciutkie informacje o kraju, wypunktowane na 4 stronach najważniejsze fakty z liczącej ponad 25 wieków jego historii, a także rady: kiedy jechać, co zabrać ze sobą, jakie potrzebne są dokumenty, jak się zachować w rożnych sytuacjach oraz mnóstwo informacji o przepisach celnych, zdrowiu, bezpieczeństwie, trasach i warunkach podróży, miejscowościach na trasach z Polski do Iranu, możliwościach podróży do niego z państw ościennych, transporcie na miejscu, noclegach, kuchni, toaletach itp.\nWiele z tych informacji jest cennych, sprawdzonych osobiście przez autora lub inne osoby, z pomocy których korzystał przy ich zbieraniu oraz – co ważne – aktualnych. Chociaż niekiedy skróconych wręcz do granic kompromitacji nie tylko autora, ale i wydawcy. Jak bowiem można było ( str. 14 ) nawet w najbardziej skrótowej historii kraju napisać: „ Od 2. poł. XIV w. – panowanie słynącego z okrucieństwa Timura, władcy pochodzenia tureckiego, który kontrolował m. in. Armenię, Azerbejdżan, Gruzję, dotarł nawet do Indii” pomijając informację, że Timur – Tamerlan był jednym z największych wodzów w historii i władcą Azji Środkowej z przyległościami, wśród których znalazła się również Persja?\nRównocześnie sporo informacji w tej części przewodnika jest, moim zdaniem, zbędnych. Autor proponuje m.in. kilka sposobów dotarcia z Polski do Iranu. Samolotami, kolejami, autobusami. Różnymi trasami, które – w przypadku lądowych, zawsze prowadzą przez Stambuł. Dodam, że każda wymaga na pokonanie drogi z Polski do Iranu co najmniej 5 dni podróży, z niezliczonymi przesiadkami oraz zakupami w różnych ( autor je wymienia ) miejscach, aby wypadło taniej, biletów po drodze. Bez przerw na normalny sen. Podróż taka – lądem via Stambuł, możliwa jest więc tylko dla ludzi bardzo odpornych na zmęczenie i mających dużo wolnego czasu, np. studentów z 3 miesięcznymi wakacjami. Tyle, że miesiące letnie są chyba najgorszym okresem ( na południu kraju upały sięgają 50 – 55 stopni C w cieniu ) na poznawanie Iranu.\nA poza wariantem tureckim, pozostałe uwzględnione przez autora trasy: z Armenii, Azerbejdżanu, Turkmenistanu, Indii, Pakistanu, nie mówiąc już o Afganistanie czy Iraku, nie wchodzą przecież – jako lądowe – praktycznie w grę. Zarówno ze względu na rzeczywiste, i to ogromne, zagrożenia dla zdrowia oraz życia podróżnych przynajmniej w trzech z nich, jak i trudności lub wręcz niemożliwość uzyskania do nich wiz. Nie mówiąc już o ich kosztach oraz wysokości innych wydatków na podróż. Ale autor opisuje je, środki transportu, ceny biletów, miejsca przekraczania granic itp. Po co? Przecież jeżeli nawet znajdzie się jeden czy paru desperatów, którzy zdecydują się na podróż lądową z Polski do Iranu przez np. Afganistan, Irak, Pakistan czy Turkmenistan, potrafią sobie sami znaleźć tego rodzaju informacje.\nDrugim zbiorem zbędnych i niepotrzebnie zajmujących miejsce informacji są, moim zdaniem, propozycje zwiedzania tego i owego po drodze. W Rumunii – Oradei, Sighişoary, Braszowa i Bukaresztu, na Węgrzech – Budapesztu, a w Turcji – Stambułu. Jak ktoś wybiera się do tak dalekiego i egzotycznego kraju jak Iran, nie będzie przecież po drodze zwiedzał w ciągu paru godzin miast zasługujących na bliższe poznanie w trakcie specjalnych podróży do nich, lub krajów w których są one położone. Na temat których nie brak w Polsce dobrych przewodników. Zaś autor ma, co wykazał, znikomą wiedzę w tym zakresie. Napisał bowiem np. „Stolica rumuńska ma do zaoferowania turystom bardzo mało.” Zapewne nie wie, że Bukareszt nazywany był Paryżem Bałkanów.\nI pomimo strat spowodowanych przez trzęsienie ziemi w 1977 roku oraz zburzenie później jednej trzeciej zabytkowego centrum przez Ceausescu pod budowę gigantycznych, socrealistycznych gmaszydeł, ocalało w nim sporo wartościowych zabytków. Że wspomnę cerkwie: Mihai Vodă ( XVI w ), Św. Apostołów ( XVII w ) i wielu innych, monaster Antim z początku XVIII w, prawosławną katedrę p.w. Konstantyna i Eleny oraz inne budowle tego zespołu, jak i stare uliczki na Wzgórzu Patriarchów oraz jego zboczach. Czy kilka zachowanych pięknych pałaców, gmach Ateneum, muzea – zwłaszcza Sztuki z ciekawymi zbiorami malarstwa i rzeźby rumuńskiej oraz europejskiej.\nPodobnie o Stambule: „…to niewątpliwie miasto ciekawe i warte, by się w nim zatrzymać na dzień lub dwa…”. Jak się przeczyta coś tak głębokiego intelektualnie, to człowiek zastanawia się, czy warto kontynuować lekturę tego przewodnika. Bo może autor ma równie wiele do powiedzenia na temat Iranu? Zwłaszcza, że wykazuje się niewiedzą nawet w przypadku obiektów klasy zerowej pisząc np., a wydawca mu to puszcza, Aya Sofya ( w języku polskim możliwe są jedynie dwa warianty nazwy tej świątyni – muzeum: Hagia Sophia lub Aja Sofia ) z informacją, że w 1453 roku przekształcona została w meczet. Być może nie dotarła do niego informacja, że od 1935 roku jest muzeum?\nCzęść II, najobszerniejsza – 129 stron: Co warto zwiedzić, poświęcona jest poszczególnym miejscowościom. Poczynając od stołecznego, około 12 milionowego Teheranu. Niestety brak, chociażby najkrótszej historii tego miasta z ponad 8 – wiekową przeszłością. Podobnie jakiejkolwiek propozycji zwiedzania go, chociażby na zasadzie bliskości lokalizacji obiektów. Autor zachwyca się teherańskim bazarem pisząc m.in. że jego powierzchnia „jest wręcz niewyobrażalna”, chociaż nie ujawnia skali swojej wyobraźni. Wymienia ponadto, dosyć chaotycznie, 19 innych obiektów: pałaców, muzeów, mauzoleów i innych budowli, parków itp. podając w krótkich informacjach ich lokalizację, możliwość dojazdu, godziny otwarcia i ceny biletów.\nNie ma wśród nich ani jednego meczetu czy medresy ( autor używa nazwy madrasa ). W całym przewodniku doliczyłem się zresztą zaledwie 12 meczetów i paru medres polecanych do zobaczenia w poszczególnych miejscowościach kraju. Autor zamieszcza natomiast dużo informacji o komunikacji – łącznie z lokalizacją terminali autobusowych i tabelą cen biletów do ponad 30 miast, połączeń kolejowych, hoteli i innych miejsc w których – i za ile – można przenocować, gdzie zjeść, wymienić pieniądze, skorzystać z Internetu, jak zadbać o własne bezpieczeństwo, gdzie rozerwać się – pod tym terminem rozumie kawiarnie i kina z filmami w języku perskim. Zachęca również do zwiedzenia paru miejsc w okolicach stolicy.\nW podobny sposób, chociaż niekiedy niezwykle skrótowo, przedstawia inne miasta irańskie i ich okolice: Ahwaz, Bandar-e Abbas, Hamadan, Isfahan, Jazd, Kerman, Kermanszah, Meszhed, Raszt, Sari, Sziraz, Tebriz, Zahedan i Mirdżawe. Z minimalnymi informacjami o tym, co warto w nich zobaczyć, ale z godzinami otwarcia, cenami wstępu, sposobami dojazdu itp. I masą wiadomości praktycznych. Niekiedy z ciekawostkami. Np. że w Qom do niektórych sklepów z bielizną damską nie wolno wchodzić mężczyznom, Czy, że na Riwierze Morza Kaspijskiego Iranki kąpią się w morzu w pełnym ubraniu i czadorach, podobnie w ubraniach część mężczyzn.\nPrzy niektórych miejscowościach informacje są takie, że rodzą pytanie: to po co je autor wymienia? Np. w 1,3 milionowym mieście Ahwaz autor nie wskazuje ani jednego obiektu wartego zobaczenia. Ale…daje obszerne informacje jak do niego dojechać, poruszać się po mieście, gdzie przenocować, zjeść itp. W przypadku 360 – tysięcznego Bandar-e Abbas nad Zatoką Perską w ogóle odradza zobaczenie go, po czym zamieszcza obszerne informacje jak wyżej. W półmilionowym Hamadanie, jednej z pierwszych antycznych stolic Persji, zachęca do zobaczenia 6 obiektów, w tym grobu słynnego średniowiecznego uczonego Avicenny – Abu Alego ibn Sina. W Kermanie zachwyca się biblioteka – „ Najładniejszą, jaką w życiu widziałem” nie podając kryteriów oceny jej piękna czy wyjątkowości, nie mówiąc już chociażby o paru słowach na temat jej wyglądu z zewnątrz, położenia, wnętrz itp.\nDo zobaczenia miasta Sanandadż w okolicach Kermanszahu zachęca stwierdzeniem „…nie jest perłą architektury, choć warto odwiedzić meczet piątkowy oraz stary bazar; ciekawe jest jednak ze względu na mieszkających tam ( i w okolicy ) Kurdów , którzy chodzą w swoich tradycyjnych strojach.” W 2,9 – milionowym Meszhedzie, najświętszym i jednym z najciekawszych miast Iranu, poleca tylko mauzoleum Imama Rezy, bazary ( bynajmniej nie zabytkowe) i muzea, w tym tylko jedno z adresem. Nie wspomina ani słowem o „Karabeli z Meschedu” Ksawerego Pruszyńskiego. Zamieszcza natomiast 3 strony informacji o dojazdach – z cenami biletów, noclegów itp. W tym tak niezbędnych polskim turystom, jak adresy konsulatów… Afganistanu i Turkmenistanu.\nW przypadku 550-tysięcznego miasta Raszt autor poleca – zajmuje mu to pół strony – tylko bazar i ratusz podkreślając, że w mieście tym nie ma wyjątkowych atrakcji. Nie przeszkadza mu to jednak na poświęcenie 2 stron na informacje jak do niego dojechać, gdzie przenocować, zjeść itp. W większości miast na informacje o budowlach i obiektach wartych zobaczenia przeznacza po 5-6 wierszy. Jedynie w przypadku największej irańskiej perły, pełnego zabytków 2- milionowego Isfahanu, wymienia jako warte zobaczenia 14 obiektów, informacji o każdym poświęcając od kilku do nawet 20 wierszy tekstu.\nCzęść III przewodnika – najkrótsza, 18 stron, zawiera informacje o porozumiewaniu się z Irańczykami, wymowie języka perskiego, przydatnych w nim zwrotach. Ponadto krótkie rozmówki i ważniejsze słowa. Ze względu na trudny dla Europejczyków alfabet, do wykorzystania chyba tylko przez nielicznych turystów. W przewodniku zamieszczono też kilkadziesiąt zdjęć oraz schematów miast. W przypadku tych pierwszych jest to jedna z najsłabszych jego stron. Są czarno białe, amatorskie, niekiedy źle skadrowane. W sumie więc ten pierwszy polski przewodnik po Iranie daleki jest nie tylko od ideału, ale nawet standardu do którego przyzwyczaili nas inni autorzy i wydawnictwa.\nMyląca jest, niestety, informacja zamieszczona przez wydawcę na tylniej stronie okładki: „…to pierwszy na polskim rynku bardzo obszerny przewodnik ( podkreślenie moje ) po tym państwie..”. Następnie, po wymienieniu, co znajduje się w nim, czytamy:” Autor oprowadza nas po najważniejszych zabytkach Iranu i przedstawia warte odwiedzenia miasta oraz regiony…”. Za grubą przesadę uważam określenie tego przewodnika jako bardzo obszerny. Zarówno ze względu na objętość, bo większą mają niektóre prezentujące znacznie mniejsze i uboższe w zabytki kraje, jak zwłaszcza zawartość. Nie jest również prawdą, że „Autor oprowadza nas…”, bo tego nie robi, tylko wzmiankując o obiektach i miejscach wartych, jego zdaniem, zobaczenia.\nWbrew temu co sądzi autor wyrażając to we wstępie, czytelnik – potencjalny turysta chce mieć w przewodniku również podstawowe informacje o kraju, któremu jest on poświęcony, jego dziejach, kulturze, obyczajach itp. A także znacznie więcej niż otrzymał informacji o zabytkach oraz innych miejscach wymienianych jako warte zobaczenia. Co oczywiście nie oznacza „prowadzenia go za rękę” przez kolejne sale muzeów czy pałaców ze zwracaniem uwagi na wszystko, co jest jej warte. Może natomiast zrezygnować z wielu zawartych w „Iranie” informacji praktycznych. Np. dosyć szczegółowych rozkładów jazdy, cen biletów itp., bo zmieniają się one często. Podobnie jak omawianie tras czy miejscowości, którymi nikt rozsądny nie wybierze się drogą lądową do Iranu, lub nie będzie ich zwiedzał po drodze.\nAle, zgodnie ze starym przysłowiem: „na bezrybiu i rak ryba”, to jak nie ma innego przewodnika po tym ciekawym kraju, to lepiej, że jest taki niż żaden. Zwłaszcza, że może on stanowić podstawę do napisania naprawdę dobrego i obszernego. Tyle, że będzie to wymagało jeszcze sporo pracy. Warto ją jednak, moim zdaniem, podjąć przed ewentualnym II wydaniem. Bo prędzej czy później Iran zostanie „odkryty” także przez polskich turystów. A dobry przewodnik po tym kraju może to znacznie przyspieszyć.\nIRAN. Przewodnik z serii „Przewodniki Obieżyświata” – Szczepan Lemańczyk. Wydawnictwo Sorus Poznań ( www.sorus.pl ). Wydanie I, 2009, stron 245. Cena 38,60 zł.\nZachęcamy do zapoznania się z polemiką wydawnictwa, autora przewodnika i autora recenzji.


Piękny unikalny elegancki nie powtarzalny wisiorek ze srebra pr 925 z ametystem i białymi cyrkoniami. Idealny na prezent . - Biżuteria - DecoBazaar\n> Piękny unikalny elegancki nie powtarzalny wisiorek ze srebra pr 925 z ametystem i białymi cyrkoniami. Idealny na prezent . (nr 6598276)\n✦ Unikalny wisiorek ręcznie wykonany od podstaw ze srebra pr 925 , naturalnego ametystu oraz białych cyrkonii.\n✦ Z tyłu wygrawerowane wilki.\n✦ Oryginalny design.\n✦ W komplecie łańcuszek\n✦ Jedyny i nie powtarzalny.\nTAGI: #art deco, #rękodzieło, #unikalny prezent, #wyrób artystyczny


"Zabawy muzyczno-ruchowe w nurcie pedagogiki freblowskiej" | Froebel\n"Zabawy muzyczno-ruchowe w nurcie pedagogiki freblowskiej"\nCzy muzyka może towarzyszyć przedszkolakom w każdej aktywności i zamieniać najprostsze czynności w doskonałą zabawę? Tak. Muzyka w nurcie freblowskim to codzienne powitanki, rapowanie z matematyką w tle, eksperymenty muzyczne ze wszystkim, co nas otacza. W tej publikacji znajdziesz gotowe rozwiązania i mnóstwo miejsca na własną twórczość.\nKsiążka "Zabawy muzyczno-ruchowe w nurcie pedagogiki freblowskiej" autorstwa Piotra Kai zawiera przyklady działań muzyczno-ruchowych dla dzieci w wieku przedszkolnym.\nW publikacji znajdziecie Państwo propozycje organizowania sytuacji edukacyjnych w dwóch obszarach wg myśli pedagogicznej F. Froebla:\nI. SPOTKANIA W KOLE, czyli zabaw muzyczno-ruchowych obejmujących gimnastykę ciała, umysłu i aparatu mowy, śpiewanek na powitanie, zabaw organizacyjno-porządkowych w kole, tańca na dzień dobry oraz zabaw z darami.\nII. ZABAW EDUKACYJNYCH – swobodnych i zorganizowanych odnoszących się do elementarnych sił: głowy, rąk i serca, m.in.:\n- recytacji rytmicznych do muzyki;\n- opowieści ruchowych – tła muzyczne z fabułą;\n- muzykowania na instrumentach skonstruowanych przez dzieci (badanie właściwości dźwiękowych);\n- muzykowania indywidualnego i zbiorowego (granie na darach);\n- muzykowania indywidualnego i zbiorowego (granie na instrumentach perkusyjnych);\n- zabaw parateatralnych, np. zabaw w role (muzycznych podróży, improwizacji ruchowych);\n- muzyki tematycznie związanej z Polskim rokiem obrzędowym, w tym przypadku zawiera opracowania dwóch popularnych kolęd.\nDo każdej publikacji dołączona jest płyta zawierająca:\n- muzykę instrumentalną do zabaw muzyczno-ruchowych,\n- podkłady instrumentalne do śpiewanek i recytacji rytmicznych,\n- tła muzyczne z efektami dźwiękowymi do zabaw parateatralnych lub teatrzyków,\n- akompaniamenty do ćwiczeń związanych z muzykowaniem indywidualnym i zbiorowym,\n- wersje demonstracyjne wokalno-instrumentalne dla nauczyciela.\nZamówienia przyjmujemy e-mailowo na adres biuro@froebel.pl.\nKoszt publikacji to 29,00 zł (10,00 zł koszt dostawy)


Wyścig 24 godziny LeMons w Top Gear USA S07E03\nWyścig 24 godziny LeMons w Top Gear USA S07E03 – opinia o odcinku\n10 maja 2016 Mr. Wahacz\tDodaj komentarz\nEmisję miał już 3 odcinek z najnowszego sezonu amerykańskiej odmiany Top Gear. Tym razem prowadzący zaczerpnęli w pewien sposób temat od Clarksona, Hammonda i Maya. Efekt okazał się bardzo dobry.\nOglądając Top Gear USA S07E03 po raz kolejny utwierdziłem się w przekonaniu, że w Polsce infrastruktura dla fanów motoryzacji którzy chcieliby się trochę pościgać, ale nie wiążą z tym swojej przyszłości, przez co nie chcą wydawać fortuny na start w profesjonalnych zawodach jest żadna.\nW Ameryce nie tylko są tory, gdzie każdy może sobie pojeździć, ale również odbywają się profesjonalnie przygotowane wyścigi w których praktycznie każdy może wziąć udział. Jednym z nich jest impreza 24 Hours of LeMons, w której brać mogą udział samochody kosztujące do 500$, więc bariera wejścia jest w tym przypadku maksymalnie obniżona.\nAdam Ferrara, Tanner Faust i Rutledge Wood postanowili wziąć udział w tym trwającym 24 godziny (rozłożonym na 2 dnia z jazdą od świtu do zmierzchu) wyścigu.\nDobry poziom utrzymany\nPierwsza część odcinka 3 upłynęła pod znakiem szukania idealnego samochodu do tego zadania. Każdy z prowadzących miał inną definicję auta, które powinno wziąć udział w zawodach, a seria zadań rozstrzygnęła który z nich miał rację. Tę część oceniam bardzo pozytywnie, ponieważ zadania dobrane zostały ciekawie, nie było tu dłużyzn – tak jak na wstęp przystało.\nPóźniej Tanner poleciał do Szwecji by pobić swój osobisty rekord w prędkości jazdy samochodem za kierownicą modelu Koenigsegg One:1. Sam materiał był bardzo dobrze zrealizowany – fajne ujęcia i montaż, tylko ciężko jest mi za bardzo dostrzec jego sens. Sprawiał on wrażenie doczepionego nieco na siłę („nakręciliśmy go, więc trzeba go puścić”).\nDaniem głównym tego odcinka Top Gear USA był jednak sam wyścig 24 LeMons i nie został on w żaden sposób zepsuty. Nie był to może poziom, który osiągnął Clarkson i spółka w 10 sezonie brytyjskiej edycji programu, kiedy ekipa brała udział w trwającym dobę wyścigu za kierownicą BMW Serii 3, ale pod względem „fajności” niewiele mu ustępował.\nTeraz pozostaje czekać na kolejne odcinki 7 sezonu Top Gear USA (potwierdzone zostało, że będzie on liczył 10 epizodów) i liczyć, że tego typu rozsądne kosztowo wyścigi „dla Kowalskiego” kiedyś również zawitają do Polski.\nNajlepszy samochód miejski według Top Gear USA – jak kopiować to z klasą\nTop Gear USA – sezon 7. Odcinek 2 trzyma poziom i w końcu ma to, czego ostatnio brakowało\nPoprzedni wpisPrzeboje London Boys, mistrzów gatunku dance-pop – NMdS #57Następny wpisEdycja specjalna MINI Seven – zdjęcia, silniki, cena. Pakiet naprawdę w dobrym guście