Finał: Wisconsin – Duke - College Hoops\nFinał: Wisconsin – Duke\nTo już jest koniec, nie ma już nic. Tak, kolejny sezon zmagań koszykarzy w NCAA przeszedł do historii. Pozostało długie oczekiwanie na kolejne rozgrywki. Zapraszam do lektury relacji z najważniejszego meczu sezonu.\n#1 Wisconsin – #1 Duke\nPrzed spotkaniem bukmacherzy byli zgodni – obie ekipy miały mniej więcej podobne szanse na odniesienie zwycięstwa. Rozpoczęło się dość nerwowo, Okafor szybko złapał ofensywny faul. Wynik od początku zmieniał się jak w kalejdoskopie – masa remisów, zmian prowadzenia – może nie na poziomie meczu Notre Dame – Kentucky, ale było ciekawie. Na chwilę do szatni po uderzeniu musiał zejść Josh Gasser, ale na szczęście wrócił do gry. Walka Kaminsky’ego i Okafora – to był smaczek tego spotkania, który z pewnością nie zawiódł. Ten wątek doskonale rozwijał się przez cały mecz. Kaminsky złapał Okafora na drugi faul i Coach K musiał zdjąć młodego centra już w pierwszej połowie. W Wisconsin podobało mi się to co w spotkaniu z Kentucky – dzielenie się piłką. W Badgers punktowali praktycznie wszyscy (poza Joshem Gasserem, ale on jak zwykle skupiał się na kreciej robocie).\nZawodnicy Wisconsin mieli ciężką przeprawę. Po kolejnym bloku Winslowa powiedziałem tylko: „Duke Block Devils”. Z drugiej strony często na atakowanej desce potrafił odnaleźć się Sam Dekker, który dorzucił sporo ważnych punktów „drugiej szansy”. Troszkę chaotycznie, ale wygląda na remis, prawda? Taki właśnie wynik mieliśmy do przerwy. 31-31.\nPo przerwie Wisconsin szybko złapało kilka punktów przewagi, a Okafor niemal równie szybko złapał trzeci faul. Coach K miał problem. Nie muszę chyba mówić, że ten problem spowodował Kaminsky? W tym momencie to właśnie sympatyczny gracz Badgers bardziej wyglądał na jedynkę draftu. Po zejściu Okafora, bardzo dobrym fragmencie od Bronsona Koeniga i trafieniu – a jakże – Franka Kaminsky’ego Wisconsin wyszło na prowadzenie 48-39 na nieco ponad 13 minut przed końcem. Wtedy do gry wkroczył… Grayson Allen! Obrońca Duke zdobył osiem punktów z rzędu, dzięki czemu Blue Devils zmniejszyli straty do 4 punktów. Powiedzcie sami – gdyby ktoś powiedział Wam dwa miesiące temu, że Allen i Koenig będą ważnymi punktami meczu finałowego, to pewnie byście stwierdzili, że jest niespełna rozumu, prawda? Takie historie piszą się w finałach!\nDuke wciąż nękał niezmordowany Kaminsky, który kolejną akcją dwa plus jeden złapał Okafora na czwarty faul. Dziewięć minut do końca, twój lider łapie kontuzję. Niewesoło Panie K, prawda? Uaktywnił się jednak Tyus Jones, który na siedem minut przed końcem doprowadził do kolejnego remisu. To była ciężka pogoń Duke. Zaczynamy od nowa!\nGra punkt za punkt, aż w końcu na cztery minuty przed końcem trójka Jonesa wyprowadza Duke na pierwsze prowadzenie od dawna. 58:59! No i tutaj znów dają o sobie znać sędziowie. W kolejnej akcji na linię końcową staje Winslow, sędziowie tego nie widzą, Okafor zdobywa punkty i jest faulowany. Wolnego nie trafia, ale robi się 61:58 dla Duke. W kolejnej akcji znów Okafor, pięć punktów przewagi. Znowu sędziowie. Sytuacja sporna, oglądają X razy, ewidentnie widać, że piłkę wybija Winslow, tymczasem przyznają ją Duke. Z tejże piłki robią dobry użytek, bowiem za trzy trafia Jones. 1:23, 8 punktów. Badgers nie poddają się, w 30 sekund niwelują straty do 3 punktów. Hayes fauluje jednak doskonale egzekwującego wolne Jonesa, który na 30 sekund przed końcem trafia oba wolne. 68:63, co okazało się wynikiem końcowym.\nZnowu kontrowersje. Sędziowie mieli zdecydowanie za dużo do powiedzenia w tym turnieju. Tylko w finale dwa duże błędy, które – jak się okazało – nie tylko zabrały piłkę Wisconsin, ale w praktyce dały 5 punktów Duke, i to w kluczowych momentach. Podopieczni Krzyzewskiego nie imponowali w tym sezonie. Porażka w półfinale turnieju konferencji ACC, droga do finału raczej niezbyt stresująca. Warto dodać, że spośród czterech porażek Duke w tym sezonie, aż dwie były autorstwa koszykarzy Notre Dame.\nSrasznie niepodoba mi sie ciagniecia na sile Wisconsin do mistrzostwa przez Pana Redaktora. troszke wiecej obiekywizmu. Zgadzam sie sedziowie byli najslabsi w tym meczu. Ale dlatego ze mylili sie w obie strony. Ogolnie zauwazylem ze jak sedziowie gwiazdza to seriami. Mianowice pierwsza polowa zdecydowanie przeciw Duke ( 2 faule Wisconsin – bez przesady ) w drugiej poszlo w przeciwna strone ( czyzby chcieli odrobic co wczesniej zepsuli ). takie zamkniete kolo. Radze jeszcze raz obejrzec z karteczka przed nosem mecz i zaznaczac bledy sedziow to dla jednej to dle drugiej strony. wyjdzie plus minus 1-2 na korzysc jednego badz drugiego zespolu. Co do spornej sytuacji z autem pod koniec meczu swietnie wyjasnil to komementator. Jezeli sedziowie nie maja 100 % pewnosci co do sytuacji tj dotknal srodkowym palcem czy nie dotknal zostaje decyzja z boiska a ta byla dla Duke. Troszke obiektywizmu albo zaznaczyc prosze na poczatku tektu ze sie bylo za Wisconsin.\nOgolnie swietny mecz, duza dramaturgia i co jak co ale aktorzy drugiego planu roolez.\nWaldku, podaj faule, które masz na myśli. Nawet jeśli, to i tak będzie to daleko od dwóch skrajnych błędów w kluczowych momentach. Zresztą ja baaaaaaaardzo łagodnie odniosłem się do błędów sędziów, wystarczy wejść na twittera, gdzie jest bardzo dużo znaczenia bardziej skrajnych opinii. Ba, nawet komentatorzy (oglądałem na ogólnokrajowym przekazie) jasno stwierdzili, że nastąpiła zmiana kierunku piłki, a uniwersalny frazes muszą rzucać, bo przecież wyrzuciliby ich z pracy. Zresztą kilka linków dla Ciebie:\nhttp://heavy.com/sports/2015/04/watch-referees-make-bad-out-of-bounds-call-in-duke-vs-wisconsin-game-blown/ (wybacz, ale nawet na kiepskiej jakości vinie widać, że sędziowie popełnili błąd i nie ma dla nich wytłumaczenia, bo mieli znacznie lepsze środki techniczne do analizy sytuacji)\nhttp://sports.politicususa.com/2015/04/07/did-the-referees-screw-wisconsin-and-hand-duke-the-national-championship.html – tutaj też sytuacja z postawieniem nogi na aucie, EWIDENTNA\nI mogę tak bez końca rzucać, i to dużymi tytułami. To jest temat numer 1 w USA. To jak to jest, całe Stany są za Wisconsin? Zobacz sobie na tytuły, wychodzi na to, że ja byłem baaaaaaardzo delikatny. Po prostu wspomniałem o tych sytuacjach, bo pominąć ich nie mogłem. Sam pomyśl co byś poczuł, gdybyś grał w tym meczu i dostał takie decyzje od sędziów?\nTakże nie, nie czuję się zobligowany do napisania, że jestem za Wisconsin, bo napisałem tylko prawdę, i to w bardzo delikatny sposób. To Ty starasz się w irracjonalny sposób przewrócić to co się stało, czym w zasadzie nie kryjesz sympatii. Wybacz, ale nigdy się z Tobą nie zgodzę. Mam zresztą za sobą setki dziennikarzy, graczy NBA, ekspertów. Nawet gracze i kibice Duke nie prostują jakoś szczególnie tych sytuacji, bo dobrze wiedzą, że skorzystali.\nKarolu, właśnie obejrzałem drugi raz mecz finałowy na spokojnie z kartką i długopisem w dłoni. Tak więc mogę być bardziej konkretny o co prosiłeś.\nNa wstępie jestem fanem Duke. Tak więc wszystkie błędy sędziowskie wg mnie popełnione pokazuje na niekorzyść Duke.\nZgadzam się co do ewidentnego wyjścia poza boisko Winslow , obraz mówi sam za sobie.\nCo do tej spornej sytuacji na 2 min do końca 2 połowy dalej jestem zdania , że tu nie było błędu sędziów. Nie ma 100 % pewności, że Winslow ją dotknął. Swój sąd opieram na ruchu piłki. Obejrzyj proszę całą akcje kilka razy i zwróć uwagę na rotowanie piłki. Przy każdym nawet najmniejszym dotknięciu ruch piłki tj prędkość bądź kierunek rotowania by się zmienił. Ja tego nie widzę. A zdjęcia tak chętnie publikowane w sieci nic nie dowodzą. Chodzi o perspektywe, przykładem niech będą częste zdjęcia robione amatorsko gdy np trzyma się jakiś wielki obiekt w dłoniach, tzn obiektyw i obiekt są w innej płaszczyźnie i występuje złudzenie jakby były blisko siebie.\nA teraz co do błędów przeciwko Duke:\n9.14 min do końca faul Winslow , a powinien być offensywny Dekera\n8.24 min do końca i odgwizdany faul Jonesa przy rzucie, porównaj do 4.06 do końca 2 połowy i rzutu Jonesa za 3 bez odgwizdanego faulu. Taka sama sytuacja dwa różne gwizdki oba na niekorzyść Duke\n7.14 min do końca 2 faul Winslow gdzie nic nie powinno być odgwizdane\n4.06 do końca kroki Kaminskiego nieodgwizdane\n16.50 3 faul Okafora , gdzie nie było faulu w ogóle\n12,07 czy Koenig nie wyszedł za linie w czasie podwojenia?\n9,45 faul Kaminskiego na Okaforze nieodgwizdany\n7,29 Dukin mówi do Jonesa beach w bliskiej obecności sędziego, faul techniczny\n6,41 faul na Kaminskim – żart chyba jakiś\n3,14 faul Kaminskiego na Okaforze, czy aby nie niesportowy powinien być?\n1,03 faul na Jonesie przy lay upp.\nTakie oto błędy wypisałem. Co do błędów w drugą stronę nie szukałem bo obalam tezę , że Duke wygrało dzięki sędziom.\nPowtarzam sędziowie się mylili w obie strony.\nA co do Twojego opisu meczu. Zabrakło mi w nim przyczyn zwycięstwa Duke. Otóż wygrali oni mecz finałowy jak i cały turniej obroną. Fantastycznie bronili. W pierwszej połowie ilość strat Wisconisin jak i bloków Duke mówią same za siebie. W drugiej zaś skuteczność z gry Wisconsin. Tak więc obrona , obrona i obrona, tutaj poszukał bym źródeł zwycięstwa. Kto by się tego spodziewał przed Turniejem?\nA oto kilka odp na Twoje pytania w poście.\nNie wiem jak bym się czuł będąc graczem W. Nigdy nie będę w takiej sytuacji więc ciężko się odnieść.\nPo drugie: nie wiem o czym mówi cała ameryka. Ja mam swój rozum, swoje oczy i piszę to co widzę i co uważam. Mam prawo do swojej opinii i nie muszę myśleć tak jak cała ameryka. 🙂\nA finał na żywo oglądałem z komentarzem na stany, taki starszy gość chyba z ESPN komentował (swoja drogą genialny komenatator) a powtorkę już z komentarzem na świat i muszę przyznać , że całkiem inny odbiór spotkania jak i inne ujęcia z kamer w czasie meczu.\nOdniosę się na szybko, bo niedługo NBA : ). Co do sytuacji, które wypisałeś, to wiesz doskonale, że można by tak robić w nieskończoność, bo zaraz jakiś fan Wisconsin włączyłby mecz i podobne sytuacje by wynotował. W tym momencie chyba bym już stwierdził, że rzygam koszykówką na akademickim poziomie, bo nie ma co się oszukiwać, że w całym turnieju sędziowie dali popis (zresztą na naszych łamach wielokrotnie o tym wspominaliśmy).\nCo do Ameryki. Mam na myśli to, że ja naprawdę obszedłem się delikatnie z tym meczem, więc posądzenie mnie o nieobiektywność jest krzywdzące, bo nie mogłem przecież pominąć tych sytuacji. Musiałem o tym wspomnieć. Wszędzie dominują znacznie bardziej gwałtowne tytuły.\nJak zapewne wiesz jestem fanem Notre Dame. Czy w mojej relacji ze spotkania z Kentucky – za którymi nie przepadam – zauważyłeś jakieś nieścisłości? Ba, zobacz jak chwaliłem Townsa, nawet osobne zdjęcie dostał. Nie napomknąłem nawet słowa o sędziach, bo tamten mecz był w porządku sędziowany, przyczyn porażki szukałem tylko w Notre Dame. I ogólnie w wielu swoich tekstach chwaliłem Kentucky, chociażby nie pozostawiając wątpliwości co do tego, że wygrają region, a sam wiesz, że w rzeczywistości byli blisko porażki. Także nie, nie jestem nieobiektywny.\nOczywiście nie bronię Ci posiadania Twojej opinii, po prostu sprostowałem oskarżenia o to, że jestem nieobiektywny. Co do tego wybicia, hmm, oczywiście, że każdy ma swój osąd, obejrzałem sytuację XX razy, no i Winslow (którego nota bene baaaaaardzo lubię i marzyłby mi się w Utah, o czym piszę na twitterze od miesiąca) dotknął tę piłkę. Jak już tak słuchasz komentatorów, to posłuchał co mówią o zmianie kierunku.


Szatan i Judasz. Gracz - ebook - Karol May - Virtualo.pl\nSzatan i Judasz. Gracz - ebook\n„Szatan i Judasz. Gracz” to trzecia część z 11-tomowego cyklu przygodowego autorstwa Karola Maya. Znani z innych serii bohaterowie przemierzają świat wzdłuż i wszerz – są zawsze tam, gdzie coś się dzieje i gdzie potrzebna ich pomoc. Znakomicie radzą sobie w najtrudniejszych sytuacjach, dzięki czemu udaje im się ocalić wiele istnień. Nagrodą często bywają odnalezione skarby.


manager | skills®pl\nKorpo – rady: Jak wesprzeć Kierowników (Projektów) coaching’iem\nOstatni raport „70-20-10 From Research to Rules to Real World Practices”, Cindy McCauley, (January 25, 2012) pokazuje, że szkolenia nie dają wystarczających rezultatów, jeśli chodzi o podnoszenie efektywności menedżerów (w tym Kierowników Projektów). O ile pozwalają na przekazanie wiedzy i kształcenie niektórych umiejętności (np. tworzenia diagramów sieciowych typu CPM lub PERT), to nie do końca pozwalają na wsparcie Kierownika Projektu w jego środowisku pracy, tak by mógł w pełni wykorzystać swój potencjał.\nMetodą, która na to pozwala jest popularny ostatnio coaching. Pytanie, czym on jest i w jakim stopniu można go zastosować do Kierowników Projektu?\nCoaching widziany z boku wygląda jak rozmowa pomiędzy dwoma osobami. Przy czym osoba obserwująca mogłaby zauważyć, że nie jest to taka zwykła rozmowa towarzyska, jaką prowadzimy ze znajomym lub rodziną. To jest rozmowa moderowana, w której są określone role obu ze stron. Jedna ze stron odpowiada za temat rozmowy, a druga odpowiada za sposób prowadzenia tej rozmowy.\nCoaching jest definiowany jako relacja pomiędzy dwoma stronami: „coachem” i „osobą coach’owaną” (po angielsku trudno przetłumaczalne na język polski „coachee”). Relacja ta ma na celu odnalezienie potencjału w osobie poddawanej coachingowi tak, by sama mogła znaleźć rozwiązanie swoich problemów lub określić sposób osiągania celów. Kluczowym zadaniem coachingu jest również to, by osoba ta również przeprowadziła odpowiednie działania na tej drodze.\nCoaching opiera się na dwóch głównych i kluczowych założeniach:\ncoach nie ocenia osoby coach’owanej – to założenie wynika z tego, że rolą coachingu, jak opisano powyżej, jest zbudowanie zdolności samodzielnego radzenia sobie z problemami, a rolą coacha nie jest bycie zewnętrznym autorytetem, który będzie oceniał proponowane lub poprzednie działania osoby coach’owanej.\ncoach nie narzuca rozwiązania (w tzw. „czystym coachingu” nawet nie sugeruje) – oznacza, że to rolą osoby coach’owanej wyszukanie odpowiedniego z jej perspektywy rozwiązania, a nie rolą coacha podanie gotowego rozwiązania – taki właśnie podział ról powoduje przejmowanie odpowiedzialności za swoje działania przez osobę coach’owaną.\nTe wyżej wymienione założenia powodują, że od coach’a nie powinniśmy się spodziewać gotowej odpowiedzi na takie przykładowe pytania, jak:\n„Jak mam delegować zadania członkom zespołu?”\n„Jak wykorzystać PMBOK®Guide w moim projekcie?”\n„Jak postępować z interesariuszami (sponsorem, trudnymi uczestnikami) w projekcie?”\nJeżeli osoba podająca się za coacha udziela tych odpowiedzi, to de facto wciela się w rolę konsultanta/doradcy lub mentora. Ktoś może pomyśleć, że nic nie szkodzi skoro i tak dojdziemy do rozwiązania, jednak rezultat jest mimo wszystko inny.\nZarówno coach, doradca i mentor zadają pytania, jednak to, co z nimi robią różni daną rolę:\ndoradca zadaje pytania, by na koniec przedstawić rekomendację, której wdrożenie pozostawia klientowi – tutaj rozwiązanie pochodzi od doradcy, ale odpowiedzialność za sukces lub porażkę od klienta,\nmentor zadaje pytania, jednak dzięki swojej wiedzy i doświadczeniu, sposób zadawania tych pytań ma na celu nakierować osobę na rozwiązanie z punktu widzenia mentora optymalne – w tym przypadku rozwiązanie pochodzi nadal od mentora, a odpowiedzialność za wdrożenie spoczywa nadal na kliencie mentoringu,\ncoach zadaje pytania po to, by osoba coach’owana sama znalazła swoje rozwiązanie, nie narzucając i nie nakierowując na rozwiązanie – w taki sposób odpowiedzialność zarówno za rozwiązanie, jak i jego wdrożenie spoczywa na osobie coach’owanej.\nW takim razie, pytanie, które można by sobie zadać jest takie: „Czy coach musi się znać na obszarze z którego coach’uje?”. Odpowiedź jest taka, że nie musi. Coach jest specjalistą od moderowania rozmowy i jego rolą jest odpowiednie zadawanie pytań, a nie udzielanie odpowiedzi. Jednak moje doświadczenia pokazują, że taka wiedza specjalistyczna jest pomocna w zrozumieniu kontekstu coachingu.\nTo właśnie kontekst, w którym coaching jest prowadzony decyduje o jakim rodzaju coachingu mówimy. Poniższe omówienie w żaden sposób nie wyczerpuje listy, ale mówi o głównych rodzajach.\nCoaching wziął się ze sportu, gdzie zauważono, że osoby nie mające wybitnych predyspozycji do danej dziedziny sportu (np. Raul Lozano – niskiego wzrostu trener siatkówki), mogą pomóc innym osobom w osiąganiu sukcesów.\nPotem znalazł zastosowanie również w życiu codziennym w rodzaju nazywanym coachingiem życiowym (ang. Life Coaching). Ten obszar zajmuje się 8 obszarami ludzkiego życia (kariera, pieniądze, zdrowie, rozwój osobisty, przyjaciele i rodzina, osoba najbliższa, rozrywka i zabawa, otoczenie zewnętrzne) próbując doprowadzić do harmonii pomiędzy nimi, tak, żeby obszary zaniedbane nie wpływały negatywnie na pozostałe. Jest to ważne ponieważ łatwo można sobie wyobrazić, że problemy zawodowe mogą mieć wpływ na relacje w domu i odwrotnie.\nW środowisku biznesowym mówi się o coachingu dla decydentów (ang. Executive Cooaching), który wspiera Prezesów Zarządu/Właścicieli firm w kwestiach takich, jak przywództwo, zarządzanie zmianą i równoważenia życia prywatnego z zawodowym.\nNa średnim szczeblu zarządzania wymienia się coaching korporacyjny (ang. Corporate Coaching), który ma na celu wspieranie menedżerów w zarządzaniu innymi, zarządzaniu czasem, motywowaniu innych itp. W tym obszarze można również umieścić Coaching Kierowników Projektów.\nCoaching Kierownika Projektu ma na celu zwiększenie jego skuteczności w zarządzaniu projektami i temu jest przeznaczony. Temat pochodzi zazwyczaj od osoby coach’owanej, jednak w przypadku, gdy pojawia się również trzecia strona nazywana „sponsorem coachingu” sytuacja może ulec zmianie. Coaching Kierownika Projektu jest czasami inicjowany poprzez kogoś (przełożonego, PMO), kto zauważa konieczność wsparcia Kierownika Projektów w obszarach słabszych i wtedy to temat sesji narzucany jest przez sponsora.\nSesje coachingowe trwają od 0,5 do 1,5 godziny, a czas ich trwania wynika z uzgodnień pomiędzy stronami.\nZarządzanie czasem własnym jak i zespołu,\nW trakcie sesji coach wykorzystuje modele coachingowe (nadające strukturę sesji) by móc zadać odpowiednie pytania w odpowiedniej kolejności. Do tych najbardziej rozpowszechnionych modeli należą: Koło Życia, TGROW, LASER, ACHIEVE, IDEAL, 5 Pytań.\nTrzeba jednak zwrócić uwagę na to, że największe postępy w realizacji celów lub rozwiązywaniu problemów osoba coach’owana robi pomiędzy sesjami, gdzie realizowane są ustalenia z sesji. W związku z tym skuteczność coachingu można oceniać dopiero po kilku sesjach.\nCoaching może skutecznie wspierać Kierownika Projektu zwiększając skuteczność zarządzania projektem. Niezależnie od tego czy jest inicjowany przez samego profesjonalistę czy przez jego przełożonego/biuro projektów, zadaniem coachingu jest maksymalne wykorzystanie potencjału Kierownika Projektu.\nArtykuł został opublikowany w Strefa PMI w 2013 roku\nSprawdź jak mogą Ci pomóc rozmowy coachingowe.


Andrzej Stasiuk, Dorota Wodecka, Życie to jednak strata jest: Stasiuk o sobie...\nStasiuk o sobie...\nLiteratura to podnieta dla umysłu, coś w rodzaju wódy, narkotyków, erotyzmu. Ożywia umysł i świat, który czasami jest nieco niezadowalający. Nigdy nie chciałem być pisarzem, ale tak bardzo lgnąłem do literatury, tak bardzo chciałem być blisko niej, że nim zostałem. [s. 31-32]\nAndrzej Stasiuk, jeden z najbardziej prominentnych literatów w Polsce. Zdobył serca mnóstwa czytelników swoją pisarską oryginalnością oraz ogromną miłością do Wschodu i podróży. Pisze o przestrzeni, świecie tymczasowym, zbudowanym naprędce, prostymi narzędziami, przy zastosowaniu tanich i nietrwałych materiałów. Odwiedza peryferia cywilizacji, można wręcz powiedzieć, że wraca do korzeni ludzkości. Pisze o ludziach i wszystkim, co widzi zza zakurzonej szyby swojego samochodu, ale nigdy nie mówi za dużo o sobie samym. Kim tak naprawdę jest? Co jest dla niego najważniejsze? Czym jest dla niego miłość? Zawsze mogliśmy jedynie snuć domysły na podstawie jego dorobku literackiego, lecz nigdy nie padały konkretne pytania i odpowiedzi. Aż do teraz…\nŻycie to jednak strata jest stanowi zapis rozmów Doroty Wodeckiej z Andrzejem Stasiukiem, rozmów nie mniej pasjonujących niż same książki pisarza. Autor mówi szczerze, nie unika trudnych odpowiedzi. Tutaj nie ma już tej retoryki i liryzmu, które tak dobrze znamy z jego publikacji. Prostota wypowiedzi Stasiuka okazuje się najlepszą metodą na opisanie jego życia, uczuć, wiary i priorytetów. Są tematy zarówno poważne, jak i zabawne, o miłości do żony i córki, o hodowli baranów, o wsi i dzieciństwie, o Płatonowie, Londonie i Wojaczku, o rodzinie i czasach komunizmu, o Bogu i przemijaniu, losie więźnia… Wspomina także czasy biedy, "malowniczej nędzy", oraz samotności z wyboru, bo jak sam twierdzi "(…) [p]rawdziwa wolność jest samotnością. Bez poglądów, bez niczego. Pustka. I definiujesz swoją samotność wobec świata, wobec śmierci" [s. 8]. Pojawia się także temat postępu i okresu wielkich zmian - nieustanny pęd za nieśmiertelnością, konsumpcjonizm, zbytek, blichtr, potrzeba posiadania rzeczy pozbawionych większej wartości, miałkość nowej cywilizacji, coraz to dziwniejsze trendy, ludzie, którzy zachłysnęli się Zachodem, wszystko to jest dla Stasiuka czymś nienormalnym, zarazą, która kiedyś opanuje w końcu cały świat i nie będzie gdzie i po co jeździć.\nCała kultura współczesna, popkultura też, jest sfalsyfikowana, zbudowana na nieistniejących wartościach. Nie ma pomagać w egzystencji, nie ma nas określać, tyko jest wampiryczną instytucją, która wysysa z nas energię, by móc zarabiać, powielać się i regenerować. Żeby istnieć jak zombi. [s. 18]\nWywiad Doroty Wodeckiej to zdecydowanie książka, na którą czekali wszyscy zainteresowani twórczością Andrzeja Stasiuka. Dziennikarka stawia pytania, jakie już od dawna chcieli zadać czytelnicy i wielbiciele pisarza. Odpowiedzi czasami zaskakują, innym razem potwierdzają to, co wcześniej było tylko lekko zarysowane w jego publikacjach. Twórca mówi otwarcie o swoich przekonaniach i wartościach. Sprawy przedstawia bezpośrednio, bez zbędnych słów i upiększeń. To po prostu Stasiuk jakiego chcieliśmy usłyszeć, Stasiuk, którego życie na pewno nie jest stratą.\nAutor: Kamil Nowak Data: 28.08.2015\nW swych wywiadach próbuje zrozumieć mężczyzn\nDorota Wodecka – dziennikarka “Gazety Wyborczej”. Autorka książek Mężczyźni rozmawiają o wszystkim i Polonez na polu minowym.


5 najlepszych praktyk dobrego programowania - Altkom Software & Consulting\nData ostatniej aktualizacji: 02.12.2021 12:19\nJak zostać świetnym programistą? Czym właściwie są dobre praktyki programowania? Z których warto korzystać? Uchylimy rąbka tajemnicy. Eksperci od kodu w Altkom Software & Consulting zdradzili nam, co jest ich zdaniem ważne, aby kod był czysty.\nCzym jest dla Ciebie czysty kod?\nRobert: Martin Fowler napisał “Any fool can write code that a computer can understand. Good programmers write code that humans can understand.” Zdecydowanie zgadzam się z tym stwierdzeniem. Czysty kod charakteryzuje się przede wszystkim tym, że jest rozumiany przez wszystkie osoby w zespole, nie tylko przez autora. Podstawową i obowiązkową lekturą dla każdego programisty jest książka Clean Code. Wujek Bob opisuje w niej praktycznie wszystkie kluczowe zasady, których powinniśmy przestrzegać w codziennej pracy. Do pisania czystego kodu nie jest potrzebne używanie mikroserwisów, DDD, CQRS czy architektury heksagonalnej 😊\nAdam: Czysty kod to popularna fraza w świecie IT. Każdy z nas chciałby obcować z takim kodem. Robert C. Martin, autor Clean Code, zapytał kilku programistów, czym jest dla nich czysty kod. Dla każdego z respondentów pojęcie znaczyło coś innego, nie ma jedynej słusznej definicji. W moim odczuciu to kod, który działa, jest czytelny, bezpieczny, dobrze zaprojektowany.\nI. Kod powinien być łatwy w zrozumieniu\nPaweł: Zwykle powtarzam: „Kod, który jest trudny w zrozumieniu, jest napisany źle”. Co sprawia, że działanie kodu nie jest od razu jasne, kiedy się na niego spojrzy? Nazwy pól, metod, argumentów, pakietów, modułów powinny jednoznacznie mówić, co dany element robi i do czego służy. Czytając kod nie powinniśmy się zastanawiać, w jakim celu powstał i jakie jest jego znaczenie biznesowe, np. metoda oblicz (List<Integer> dane) – co ona może obliczać i czym są dane wejściowe? Nie powinniśmy zagłębiać się w implementację, żeby to wiedzieć. Wiąże się to z pojedynczą odpowiedzialnością (ang. Single Responsibility Principle) – jeśli faktycznie metoda odpowiada za jedną funkcję i nie łamie reguły SOLID, łatwo ją nazwać. Dodatkowo będzie krótka, a kod będzie łatwiej zrozumieć.\nPiotr: Warto zwrócić uwagę na stosowanie spójnej konwencji. Rzecz prosta do osiągniecia poprzez zastosowanie wspólnego formatera i lintera do weryfikacji przyjętej konwencji, a dzięki niej nie musimy się później zastanawiać, dlaczego nazwa jednej z metod jest małymi literami, a innej DUŻYMI i czy ta DUŻYMI jest ważniejsza?\nRobert: Każdy element (stała, zmienna, metoda, klasa, pakiet, moduł) naszego kodu powinien być odpowiednio nazwany. Nazwy powinny jednoznacznie wskazywać czego dotyczy lub z czym związany jest dany element, tzw. “magic numbers/strings” powinny zostać wydzielone do stałych mówiących czego dotyczą. Przykład:\nif(vt > 60)\nprivate static final int MAX_VISIT_TIME_IN_MINUTES = 60;\nif(visitTimeInMinutes > MAX_VISIT_TIME_IN_MINUTES)\nthrow new MaxVisitTimeExceededException(MAX_VISIT_TIME_IN_MINUTES);\nBardzo często wymyślenie sensownych nazw to jedna z najtrudniejszych rzeczy, z jakimi musimy się zmierzyć podczas developmentu. Nie tylko ja tak uważam 🙂\nAdam: Kod powinien być czytelny. Dobra nazwa powinna precyzyjnie odzwierciedlać, co robi dana klasa czy metoda i być zgodna z konwencją stosowaną w projekcie. Zarówno w kontekście formatowania (np. nie we wszystkich projektach stosowany jest capslock do nazywania dla stałych), jak i użytego słownictwa.\nWarto wystrzegać się sufiksów, które najczęściej zaciemniają kod: klasy kończące się na Util, Helper, Extension itd. Każdy, kto nie zna kodu takiej klasy na pamięć, nie wie za co jest ona odpowiedzialna, będzie musiał poświęć czas na jej przeczytanie. Dobrze dobrana nazwa i logiczny podział kodu na metody – o tym powinieneś pamiętać.\nII. Kod, który się powtarza jest trudny w utrzymaniu\nPaweł: W moim odczuciu jedną z ważniejszych kwestii jest unikanie powtarzania kodu. Mówi o tym reguła DRY (ang. Don’t Repeat Yourself). Jeżeli zaczynając tworzyć rozwiązanie wiemy, że fragment kodu będzie używany w wielu miejscach, jest mechanizmem globalnym systemu/modułu lub częścią wspólną różnych funkcji – należy podejść do tematu w taki sposób, aby wspomniany fragment mógł być w tych miejscach łatwo podłączony. Jeśli takiej wiedzy nie mamy, a podczas procesu tworzenia okaże się, że potrzebujemy tego samego fragmentu w innym miejscu, to na tym etapie powinno nastąpić wydzielenie go np. do metody i użycie w obu miejscach. Czasem dopiero po zakończeniu tworzenia funkcji systemu i spojrzeniu na nią jako całość widać pewien schemat, w którym część kodu jest identyczna lub bardzo podobna do innej. Jest to moment, kiedy powinien zostać wykonany refaktor tak, aby zlikwidować duplikację.\nDlaczego powtarzanie kodu jest złe? Kod, który się powtarza jest trudny w utrzymaniu. Jeżeli zajdzie potrzeba zmiany w nim, to musiałaby zostać wykonana we wszystkich miejscach. W przypadku wielu powtórzeń jest to czasochłonne i kosztowne. Jest ryzyko, że np. o jednym z miejsc zapomnimy lub możemy o nim nie wiedzieć, bo zostało dodane przez inną osobę. Ostatecznie funkcja po zmianie będzie działała tylko czasami, o ile w ogóle.\nAdam: Pisząc kod powinniśmy stosować się do paradygmatów języka. W przypadku języka obiektowego mowa o posługiwaniu się abstrakcją, dziedziczeniem, hermetyzacją, polimorfizmem. Za rozwinięcie tych paradygmatów uważam reguły z uniwersalnego SDK (ang. Software development kit) każdego programisty: SOLID, DRY, KISS. Może nie jest to najlepsze zastawienie, gdyż SOLID już jest zbiorem wzorców, ale jak najbardziej można go rozszerzyć o pozostałe dwie zasady. Pisząc kod zgodny z tymi regułami upewniamy się, że będzie on łatwy w przyswojeniu, rozbudowie i testowaniu. Wówczas będzie lepszy. Cechą dobrego kodu jest elastyczność, otwartość na zmiany. Wysoką elastyczność można zapewniać korzystając z niskiej zależności pomiędzy klasami. Dodatkowo wysokie pokrycie testami ułatwi dalsze rozwijanie i modyfikacje istniejącego kodu.\nIII. Kod powinien składać się tylko z tego, co jest niezbędne\nRobert: Najważniejsze i często niedoceniane praktyki, to moim zdaniem KISS (ang. Keep it simple stupid) połączona z YAGNI (ang. You ain’t gonna need it). Powinny one blokować nasze programistyczne pokusy tworzenia samemu sobie wyzwań technicznych tam, gdzie biznes ich nie wymaga. Nie przygotowuj “na siłę” swoich rozwiązań do tego, żeby zawsze były w pełni konfigurowalne. Nie twórz generycznych struktur klas “bo może kiedyś się przydadzą”. Te “kiedyś” bardzo często zamienia się w “nigdy” lub gdy w końcu nadchodzi, to okazuje się, że w szczegółach koncepcja jest jednak inna niż ta przedstawiona na początku implementacji. Moim zdaniem dobry programista NIE powinien myśleć: “Żałuję, że nie wdrożyłem tutaj więcej wzorców projektowych”. Powinniśmy skupić się na rozwiązywaniu rzeczywistych problemów, używając prostych, pragmatycznych rozwiązań.\nPaweł: Dobrą praktyką jest unikanie dodatkowych operacji. Kod powinien składać się tylko z tego, co jest niezbędne. Tworzenie nadmiernie rozbudowanych mechanizmów z myślą o tym, że może będą one przydatne mija się z celem. Jeśli nie wiemy, czy coś będzie przydatne, to całkiem możliwe, że nie będzie i niepotrzebnie poświęcimy na to czas. Jeśli jednak w toku pracy zauważymy potrzebę lub schemat, który sugeruje, że dodatkowy mechanizm lub funkcja by się przydała – wtedy należy ją dodać. Refaktoring i pielęgnacja kodu to naturalny proces wytwarzania oprogramowania – nie próbujmy zrobić wszystkiego na raz.\nIV. Kod ma spełniać określone cele biznesowe\nPaweł: Projekt powinien mieć logiczną strukturę – podział na moduły zgodne z biznesowym przeznaczeniem. To ułatwi z nim pracę. W tym miejscu warto wspomnieć o podejściu DDD (ang. Domain-driven design), które mówi o odzwierciedleniu rzeczywistości biznesowej w strukturze projektu.\nRobert: W kodzie powinniśmy używać nazw i pojęć, które słyszymy od biznesu. Jeśli słyszymy, że “oferta konwertuje się w polisę” to w naszym kodzie powinniśmy znaleźć klasę Offer, która będzie miała w sobie metodę convertTo. Z powyższymi zasadami związane jest również jedno z podstawowych założeń projektowania domain-driven (DDD), czyli język wszechobecny (ang. uniquitous language).\nPiotr: Kod, który tworzymy ma spełniać określone cele biznesowe na środowisku produkcyjnym. Musimy mieć możliwość monitorowania tego, jak nasza aplikacja działa – jakie informacje logujemy o pojawiających się w niej operacjach lub przepływach? Czy w ramach tego typu logów nie pojawiają się dane wrażliwe? Czy w aplikacji nie pojawiają się nieoczekiwane błędy, a jeśli tak, to czy są poprawnie obsługiwane? Powinniśmy pamiętać o wystawieniu metryk, które możemy monitorować. Dzięki temu szybciej dowiemy się, że zaczyna dziać się coś niedobrego. Mamy szansę zareagować zanim będzie zupełnie źle.\nIstotna jest odpowiedzialność na poziomie obszaru biznesowego, za który dany kod odpowiada. Przykład – jeżeli kod odpowiada za zamówienia, to niech realizuje zamówienia. Odpowiedzialność za płatności i promocje pozostawmy innym modułom. Obszary biznesowe i zależności pomiędzy nimi często nie są tak proste, jak mogłyby się wydawać. Mamy również odpowiedzialność na poziomie mniejszych struktur – klasy, metody itd. Jeżeli będziemy starali się stosować Single Responsibility Principle, to nasz kod będzie łatwiejszy w testowaniu, czytaniu i utrzymaniu. Istnieje odpowiedzialność, którą możemy delegować – jeżeli kod, który wytwarzamy jest zgodny z Open Closed Principle, to pozwala na łatwiejsze testowanie czy zmiany implementacyjne. Nie spawa naszego rozwiązania na sztywno, daje możliwość zamiany jednego rozwiązania na inne bez ryzyka, że popsujemy coś co zostało wytworzone wcześniej.\nV. Bycie „skautem” nie zawsze jest opłacalne\nRobert: Każda z praktyk, wymienianych w książkach/opracowaniach, stosowana niewłaściwe, może wprowadzić więcej złego niż dobrego. Chciałbym zwrócić uwagę na kilka, które przyniosły więcej problemów niż korzyści w projektach, w których uczestniczyłem.\nPierwsza z nich to, cytując wujka Boba, “Bądź jak skaut. Zostaw kemping czystszy niż go zastałeś”. Patrząc z lotu ptaka jest to świetna praktyka, którą każdy z nas powinien stosować. Jednak trzeba robić to z głową i trzymając się kilku dodatkowych zasad. Jedną z nich jest rozdzielenie zmian wynikłych z tzw. “turbo refactoringu” (czasami nazywanego też “sprzątaniem”) od zmian w funkcjonalnościach biznesowych. Druga zasada: jeśli robisz większy refactoring, a dla danego kawałka kodu nie ma testów (tak, w rzeczywistości nie jest tak różowo i mało który system ma 95% pokrycia testami), to zacznij od ich napisania. Kolejna zasada, to “jedna asercja per test”. Pamiętajmy jednak, że jest to podejście, które jest niepraktyczne i nielogiczne przy testowaniu dużych systemów klasy enterprise. W miejsce tej zasady możemy spróbować obudować “standardowe” asercje podejściem bardziej “fluent” połączonym z wiedzą biznesową i tworzyć własne klasy asercji używane w metodach testujących.\nW jaki sposób zaimplementować dobre praktyki we własnym kodzie?\nRobert: Programuj, programuj i jeszcze raz programuj 😉 Oglądanie stream’ów, filmików na YouTube, jak ktoś inny to robi, czy nawet czytanie najmądrzejszych książek i artykułów nie nauczy Cię pisać czystego kodu, czy też stosować różnego typu wzorców tam, gdzie są faktycznie potrzebne.\nPaweł: Nie wymyślajmy koła na nowo. Istnieje szereg gotowych rozwiązań w postaci bibliotek, które często zawierają potrzebne elementy układanki. Po co pisać w kolejnym projekcie StringUtils do obsługi ciągu znaków? 😊\nPiotr: Potraktujmy ogólnie znane praktyki jedynie jako wskazówki, które warto wziąć pod uwagę, ale przede wszystkim przedyskutujmy w zespole i wspólnie zdecydujmy, które są dla nas istotne, a które świadomie zignorujemy.\nCo Wy dodalibyście do naszej listy? Jakie zasady stosujecie? Napisz do nas o swoich doświadczeniach – chętnie poznamy Twoje podejście: hr@altkomsoftware.com\nRozmawiała: Kamila Binkowska, HR Team


Hotele — Pueblo Nuevo | Hotels.com\nWyszukaj hotele w mieście Pueblo Nuevo\nPrzejdź do mapy hoteli w mieście Pueblo Nuevo\nPueblo Nuevo — ogólne informacje\nPueblo Nuevo to idealny cel podróży, jeśli chcesz odpocząć. Pueblo Nuevo — nocleg w okolicy dopasowany do Twoich potrzeb. Nieważne, czy przyjeżdżasz tylko na jedną noc czy na cały tydzień. Skorzystaj z mapy online na stronie Hotels.com i wyszukaj hotele w pobliżu miejsca takiego jak Pueblo Nuevo. Pueblo Nuevo to doskonałe miejsce do zwiedzania. Na naszej mapie możesz zobaczyć okolice wszystkich hoteli i sprawdzić, jakie atrakcje znajdują się w pobliżu. Możesz też sprawdzić wyniki na większym obszarze. Pueblo Nuevo — świetne oferty hoteli z gwarancją najniższej ceny.\nPueblo Nuevo — dojazd\nKtóre lotnisko znajduje się najbliżej miasta takiego jak Pueblo Nuevo?\n• León, Guanajuato (BJX-Del Bajio), 50 km od centrum miasta Pueblo Nuevo\nPueblo Nuevo – atrakcje\nCo warto zobaczyć w okolicy miasta takiego jak Pueblo Nuevo:\n• Katedra w Irapuato (13,9 km od centrum miasta)\n• Ośrodek biznesu Parque Central w Guanajuato (12,8 km od centrum miasta)\n• Sanktuarium Matki Bożej Samotnej (13,6 km od centrum miasta)\nPueblo Nuevo — atrakcje w okolicy:\n• Centrum handlowe Plaza Cibeles (14,8 km od centrum miasta)\n• Centrum handlowe Plaza Jacarandas (13,7 km od centrum miasta)\n• Zoo w Irapuato (12,1 km od centrum miasta)\n• Fuente de Aguas Danzarinas (13,9 km od centrum miasta)\n• Centrum handlowe Vía Alta (14,3 km od centrum miasta)


Internet Plus Częstochowa – strony internetowe Age responsive design - czy wiek ma znaczenie? - Internet Plus Częstochowa - strony internetowe\nAge responsive design – czy wiek ma znaczenie?\nMamy rok 2017, większość znanych nam stron jest już responsywnych – to nie tylko ciekawy dodatek do witryny, ale wręcz konieczność. Jednak niedługo może to być niewystarczające…\nO age responsive design wspominaliśmy w artykule Trendy w projektowaniu stron www na rok 2017. Jest to wygląd witryny dostosowujący się do wieku użytkownika odwiedzającego serwis, dopasowujący do jego potrzeb nie tylko rozmiar czcionek i treści, ale także kolorystykę, a nawet pewne funkcjonalności. Age responsive skupia się przede wszystkim na odbiorcy, mając za zadanie ułatwić korzystanie z internetu wszystkim jego użytkownikom, niezależnie od ich wieku.\nCzym się różni od zwykłej responsywności?\nResponsywność skaluje witrynę, wpasowując ją w rozdzielczość ekranu, na którym jest wyświetlana. Zmienia się układ, niejednokrotnie również prezentowane treści. Strona wygląda, jakby była skrojona specjalnie na miarę danego wyświetlacza – smartfona, tabletu, lub innego urządzenia mobilnego.\nAge responsive natomiast na pierwszym miejscu stawia odbiorców stron i to pod nich się “skaluje”. Trend ten zyskuje coraz większy rozgłos. Czy na stałe zagości wśród wymogów nowoczesnych portali www? Myślimy, że tak, choć na tę chwilę dopiero nieśmiało wygląda zza rogu i nie wiadomo, czy równie mocnym echem co responsywność odbije się w branży IT. Podsumowując, age responsive design pozwala między innymi na:\nZmianę rozmiaru czcionek oraz kerningu (inne dla dzieci i dorosłych).\nRóżne opcje kolorystyczne dla poszczególnych grup wiekowych (np. żywe kolory dla dzieci, stonowane barwy dla starszych użytkowników).\nRozmaite typy menu (zmieniające się w zależności od biegłości w obsłudze internetu).\nPrezentowanie wideo, albo objaśnień tekstowych (adekwatnie do wieku odbiorcy).


Obiad 45 – dear Jamie!\nJuż ani słowa. Tylko zdjęcia i linki do przepisów. A przepisy wypatrzone niechcący, na YT czy FB, albo wyszukane specjalnie, bo mam jeden składnik i co by tu ciekawego z nim zrobić.\nCiekawe jest to, że prawdopodobnie większości z tych potraw nigdy nie powtórzę. Nie mam ochoty notować ani zachowywać przepisów. Takie ciekawostki smakują raz. Następnego razu nie ma, bo pojawiają się nowe atrakcje i szkoda czasu na powtórki. Albo modyfikuje się przepis do okoliczności i powstaje nowe danie. No i dopóki jest prąd, dopóty jest internet, pełen inspiracji i recept.\nMiałam nie gadać, tylko pokazywać.\nBoczek pieczony pod rabarbarem, a potem smażony w woku, z makaronem i kiełkami.\nTo było w czasach dobrego rabarbaru. Brzmi dziwacznie, ale potrawa jest przedziwnie wspaniałe w smaku… Trochę pracochłonna – boczek trzeba upiec, a potem usmażyć. Do dziś wspominam z rozrzewnieniem i ślinotokiem.\nPstrąg pieczony z karczochami, migdałowymi okruszkami i miętą (I BEKONEM!!!).\nJuż kiedyś pisałam o wspaniałej rybce pod pierzynką wg Jamiego. Tym razem grane były filety z pstrąga. I wszystko zrobione inaczej niż w przepisie. Bo filety bez skóry. Bo po co robić taką kanapeczkę. Bo jakoś dużo wyszło (dwa słoiki karczochów!!!). Bo jak już wyjęłam pęsetą wszystkie ości, to nie chciało mi się więcej męczyć. Więc tak: w naczyniu żaroodpornym warstwa filetów i warstwa mieszanki okruszkowo-karczochowej, znowu warstwa filetów i jeszcze raz okruszki, a na wierzch plastry beką. Smakowało bardzo dobrze. Jako dodatek – cukinia pokrojona obieraczką na długie plastry i podduszona z solą, pieprzem i sokiem z cytryny. Jakość zdjęć haniebna, ale wszyscy rzucili się na jedzenie.\nLazania ze szpinakiem i ricottą.\nDobrze widzicie. Na zdjęciu lazania, w przepisie rurki. Ale co to za różnica? I to makaron, i to makaron. Jedno i drugie wymaga aż trzech sosów: pod spód, do środka i na wierzch. Jamie otworzył przede mną świat nadziewanych makaronów (już raz się chwaliłam) i nauczył, że nie trzeba ich uprzednio gotować. Czasami sięgam jeszcze po jego przepisy, ale w sumie po kilkunastu razach już nie muszę. Stałe nadzienia to szpinak i ricotta, mięso mielone i pomidory, pory i kurczak. Na pewno można wymyślić milion innych kombinacji, te proste są jednak najlepsze. Rurki i muszelki najlepiej nadziewa się małą łyżeczką (nie wierzcie Jamiemu, że tutka z torby foliowej spełni swoje zadanie). Beszamel można zrobić tak, jak się umie, można też go udać i tu uwierzcie Jamiemu. To też są pracochłonne dania, ale wdzięczność jedzących będzie wielka. Moja babcia jest zakochana w cannelloni.\nCassoulet z kiełbaskami.\nTo danie z „30 minut w kuchni” nie do końca udało się tak jak powinno – wystarczy porównać zdjęcia. Ale smakowało dobrze i spełniło warunki szybkiego obiadu. Raczej zimowego, niż letniego.\nKapusta z bekonem.\nTo danie, które będę robić wiele, wiele razy. Szukałam ciekawego sposobu na białą kapustę – wbrew pozorom trudno znaleźć w internecie coś ciekawego. Wszyscy proponują kapustę duszoną z ziarnami kopru albo kminku. Nuuuuuda. Przepis Jamiego został przeze mnie ciut zmodyfikowany: zaczynam wg wskazówek, tzn. bekon, bulion, tymianek (musi być sporo), kapusta. Ale duszę ją długo, tak długo, aż osiągnie akceptowalny stopień miękkości. A na koniec – bo oryginalny smak wydał mi się mdławy – dodaję trochę cukru, trochę mielonej gorczycy i sporo musztardy francuskiej. No i koniecznie trochę masła i oliwy na sam koniec. Szatkowanie kapusty to koszmar, trudno gotować dużą ilość – lepiej robić w małych porcjach. Miara sukcesu – zachwyt mojej siostry, która kapustę omijała wzrokiem, a tę wersję pochłania w mig (zdjęcie zresztą jest jej autorstwa, zrobione w trakcie pracowego lanczu).\nGofry na patelni grillowej.\nNa koniec zostawiłam najdziwniejsze znalezisko. Zawsze marzyłam o gofrach z wytrawnymi dodatkami, ale nie mam gofrownicy. Jamie proponuje obejście tego problemu – smażenie gofrów na patelni grillowej. Podekscytowałam się mocno, ale krótkotrwale, bo te gofry wychodzą tylko na ŻELIWNEJ patelni. Moja, teflonowa, z niewielkimi wypukłościami, nie zagrała dostatecznie dobrze, gofry nie wyrosły. Smakowały nieźle, zwłaszcza w towarzystwie jajka w koszulce. Ale teraz nie wiem, jak żyć bez tego…\nWrzesień 21st, 2014 | Tagi: boczek, cannelloni, cassoulet, Jamie Oliver, kapusta, karczochy, lasagne, pstrąg, rabarbar, ryba | Kategorie: przepisy | Skomentuj\nObiad 44 – Ukraina!\nDruga połowa lipca to tradycyjnie impreza imieninowa rodziców. Jak co roku, naradzamy się nad menu (żeby było atrakcyjnie, ale nie za dużo pracy), robimy listy zakupów (z podziałem na sklepy), godzinami rozmawiamy przez telefon o szczegółach, w ostatniej chwili rodzice zmieniają plany, ja się złoszczę, itp., itp. Pierwsze pytanie brzmi zawsze: co nowego zrobimy tym razem?\nPo wizycie w jedynej chyba oryginalnej włoskiej restauracji w Ursusie (kuchnia piemoncka w sercu dawnych Zakładów Mechanicznych Ursus – pizza ai Salami misti kładzie na łopatki) chodziły nam po głowie włoskie inspiracje – a może vitello tonnato? a może ossobuco? Crostini? Prosecco? W międzyczasie, wiedziona odruchem, zapisałam się na warsztaty z kuchni ukraińskiej z Anielą Redelbach w ramach projektu „Polityki Kuchenne” Nowego Teatru, poczytałam o prowadzącej, kupiłam jej książkę - i już wiedziałam, że w tym roku będziemy konsekwentnie solidarni z Ukrainą. Także w kuchni.\nWarsztaty z Anielą były bardzo inspirujące, ale jeszcze ciekawsza okazała się jej książka kucharska. Staraliśmy się trzymać przepisów i wszystko się udało, było niezwykle smaczne, a do tego wyglądało niemal tak, jak na zdjęciach w książce. To chyba najlepsza rekomendacja dla książki kucharskiej. Przepisy w niej są dość proste, choć wymagają pewnego obycia w kuchni – kompletny laik mógłby gdzieniegdzie poczuć się zagubiony. Wypróbowaliśmy zaledwie kilka recept, więc przed nami jeszcze wiele przyjemności z kuchnią ukraińską. Mam nadzieję, że trudna sytuacja polityczna ulegnie zmianie na tyle szybko, żeby można było bezpiecznie porównać własne wyczyny z oryginalnymi dziełami przyjaciół Ukraińców.\n- przystawki: chleb, sało, ogórki małosolne, ikra z bakłażana, sałatka karpacka, śledź w oleju, deruny w garnkach\n- danie główne: królik duszony w winie ze śmietaną, gałuszki, zielona sałata ze śmietaną\n- deser: naleśniczki z serem z bitą śmietaną, arbuz, winogrona, śliwki\n- napoje: wódka Nemiroff, kwas chlebowy Obolon, wino (niestety, nie krymskie, ani nawet mołdawskie – bo wyłącznie słodkie).\nSało to bardzo ciekawa przystawka – Aniela zaczęła od niej warsztaty. Jest bardzo prosta – zmielona na pastę słonina z czosnkiem, solą i pieprzem. Sałem smaruje się czarny chleb i taką przystawkę popija zmrożoną wódką, która smakuje wtedy słodko. Podobno wcale nie tuczy. Wierzę, bo trudno zjeść go dużo. Trudno też dostać dobrą słoninę, gdy większość hodowli świń prowadzi się tak, by mięso nie było zbyt tłuste – Paweł, asystent Anieli, opowiadał o słoninie grubej na cztery palce. Trudno jeszcze o dobry, ciemny, ukraiński chleb – w ramach niewielkiego odstępstwa mieliśmy chleb żytni oraz kminkowy litewski.\nIkra z bakłażana to coś pomiędzy pastą i sałatką z pieczonego bakłażana i papryki zmieszanych z cebulką podduszoną z pomidorami, posiekanym czosnkiem i natką pietruszki. Pierwszy jej kęs przypomniał mi dawne wakacje na Krymie. Sałatka karpacka składa się z pomidorów, czerwonej cebuli, prażonych orzechów włoskich, bryndzy i siekanej bazylii. Dzięki obecności sera nie potrzeba do niej żadnego dressingu ani soli (chyba, że ktoś lubi bardzo słone) – wystarczy trochę pieprzu.\nDeruny to po prostu placki ziemniaczane. Wybraliśmy wersję zapiekaną w garnku – do wyboru był dodatek bryndzy i śmietany albo sosu grzybowego. Ponieważ bryndza wystąpiła już w sałatce, mama rozmroziła trochę prawdziwków i udusiła na maśle z dodatkiem śmietany. Usmażone placki układaliśmy w garnku i przekładaliśmy sosem grzybowym. Siedziały w piecu ok. 40 minut.\nWybór dania głównego był podyktowany głównie tym, żeby nie wymagało wiele pracy w dniu przyjęcia. Po kilku propozycjach padło na duszonego królika. Mięso po obsmażeniu na maśle dusiło się z marchewką, cebulą i natką pietruszki w winie i wodzie. W dniu przyjęcia dodaliśmy do dania śmietanę. Do królika pasowały nam gałuszki - w wersji ukraińskiej kluseczki z prostego ciasta (jajka, mąka, woda, zagniecione razem) rwane i rzucane na gorącą wodę. Pomysł na sałatę pochodzi z rodzinnych wspomnień – kojarzy się z kuchnią babci – kresowiaczki.\nA tak prezentowała się całość. Nie uwodziła kolorami, ale królik rozpływał się w ustach, kluseczki rozpływały się w sosie z królika, a sałata robiła tło.\nWydaje się Wam, że do tej pory było dużo jedzenia? Nam też się wydawało, ale wszystko znikało w szalonym tempie, zwłaszcza gęsto zapijane zimną wódką, winem i kwasem chlebowym. Na koniec został jeszcze deser - naleśniczki z serem. Podobnie jak z plackami, było z nimi trochę roboty, ale przyjemnej – smażenie, krojenie każdego placka na ćwiartki, zawijanie malutkich sakiewek. Ciasto miało w sobie trochę masła i trochę cukru, dzięki temu naleśniczki wyszły rumiane. Nadzienie zrobiliśmy po swojemu, bo nie przepadamy za słodkim, cynamonowym serem. Nasz twarożek był mało słodki i bardzo cytrynowy, co uczyniło cały deser lekkim i odświeżającym. Odrobina bitej śmietany i tartej czekolady uzupełniły deser. Soczysty arbuz i śliwki jednoznacznie kojarzyły się z kontynentalnym latem. Przy okazji powstał niemały kłopot – jak elegancko podać pokrojonego arbuza…\nPrzyjęcie trwało długo, wszystkie potrawy zniknęły jak zmiecione. Poza autentyczną radością gotowania miałam też poczucie, że choć przez chwilę byłam bliżej przyjaciół, od których jestem oddalona o tysiące kilometrów. Tym, którzy chcą poznać bliżej wschodnich sąsiadów, polecam książkę Anieli i grupowe lepienie pierogów. Nic lepiej nie zbliża.\nSierpień 9th, 2014 | Tagi: baklazan, królik, naleśniki, pomidory, salatka, słonina, Ukraina | Kategorie: przepisy, przyjęcia | Skomentuj\nObiad 43 – dobre rzeczy na każdą okazję\nMam dziś dla was „za dużo cufilu”, jak mówi się w teatrze na przesadne użycie środków aktorskich. Zanim wrócę do obiadów-obiadów, chciałabym jeszcze podzielić się prostymi i wspaniałymi rzeczami, które można wykorzystać na śniadanie czy kolację, ale także do obiadu, jako samodzielne dania albo składniki dodające smaku. Niektóre są proste, niektóre wymagają trochę wysiłku, ale zawsze jest on warty podjęcia.\nHummus. Znany i lubiany, przez wielu robiony w domu. Jako dip, przekąska, pasta do chleba albo kolacja. Próbowaliście hummusu z ogórkami kiszonymi albo konserwowymi? Gwarantuję pełne zadowolenie.\nRobienie hummusu zakłada dużą dowolność, nie ma jednego stricte przepisu. Rick Stein w jednym ze swoich programów pokazał, jak robią hummus w Turcji – przyprawiony sumakiem, kuminem, kolendrą i sproszkowaną papryką wrzuconą na wrzący olej. Bardzo apetyczne. Ja zwykle używam ciecierzycy z puszki (można też ugotować samemu, ale musi być naprawdę miękka; warto zostawić trochę wody z gotowania), wrzucam ją do blendera, dodaję sok i skórkę z cytryny (nałóg), tahinę, oliwę, czosnek, sól, pieprz i ostrą paprykę w proszku. Dolewam trochę wody – z czajnika albo z gotowania – i miksuję na gładko. Wszystko poza tahiną, czosnkiem i wodą można w zasadzie pominąć, albo zamienić na inne przyprawy – co kto lubi. Tahinę w ostateczności zastąpi olej sezamowy. Bardzo dobrze jako dodatek sprawdza się natka pietruszki. (Edit: ostatnio zapomniałam o tahinie. I też było dobre.)\nTapenada. Prowansalska pasta świetna na gotyckie imprezy. Danie z serii: jak coś, co wygląda tak okropnie, może smakować tak doskonale. Nazwa pochodzi od słowa oznaczającego kapary, które, oprócz oliwek, są obowiązkowym składnikiem. Moja wersja, o której „prawdziwości” jestem przekonana, składa się z czarnych oliwek, kaparów, czosnku, skórki i soku z cytryny, anchois, oliwy, pieprzu i odrobiny brandy. Proporcje trudno mi podać, bo zawsze robię na oko; przekonałam się wszakże, że warto najpierw dodać ostrożnie kapary i anchois, zmiksować, spróbować i dodać tego, czego nam brakuje w smaku (kapary – gdy za mało kwaśne, anchois – gdy za mało słone). Tapenada jest dobra po kilku-kilkunastu godzinach, ale zwykle trudno tyle czekać. Poniżej zdjęcie grzanek z serkiem kremowym i tapenadą, ale posłuży nam nie tylko do śniadania – porcja pasty wymieszana z gorącym makaronem robi danie, można ją dodać do sosu pomidorowego, nawet do mięsa. Już niewielka porcja daje ciekawy smak, ale znam osoby, które jedzą tapenadę łyżkami…\nPasta jajeczna. Wszyscy znają, więc tylko nadmieniam. Najbardziej lubię pastę na pograniczu sałatki – jajka posiekane w kostkę (przydaje się ten gadżet), po łyżce majonezu, musztardy sarepskiej i ziarnistej, kwaśnej śmietany, trochę oliwy, sól i dużo pieprzu. Jeżeli wolicie gładką pastę, to kłania się blender. I, tradycyjnie, alternatywne dodatki wedle upodobania – serek kremowy, starty ostry ser, chrzan, pieczona papryka, pasta pomidorowa, chilli, oliwki. Jak widać na zdjęciu, nie tylko ludzie są jej amatorami.\nPasta rybna. Z wędzonej makreli, z twarożkiem – wspomnienie dzieciństwa. Obranie rybki z ości zabiera trochę czasu (dwa widelce i pół godzinki dłubania), ale dzięki temu mięso będzie rozdrobnione. Mieszam je z luźnym serkiem twarogowym. Do tego nudny już zestaw: sok i skórka z cytryny (dużo), majonez, musztarda, śmietana, oliwa, sól i pieprz. Tu też można pójść na całość i zmieniać dodatki, ale po co?\nW sklepach jest zatrzęsienie past kanapkowych, ale mimo nakładu pracy wolę obie pasty robić sama.\nNo dobrze – mimo ortodoksyjnego podejścia powyżej mam też ciekawostkę z serii: pasty rybne. Znalazłam w jakiejś gazetce przepis na „egzotyczny tatar z łososia„. Nazwa słaba, ale smak ekstra. Składniki: łosoś wędzony na zimno (może być sałatkowy), drobno posiekany świeży ogórek, troszkę startego imbiru, sok i skórka z cytryny, wasabi, uprażone ziarna sezamu i olej sezamowy. Przepis podaje jeszcze siekane natkę kolendry i szczypior dymki. Wszystko należy wymieszać – wasabi można rozpuścić w soku cytrynowym, żeby łatwo się rozprowadziło.\nNa koniec – moje ulubione tej zimy, pieczone pomidory. Przy każdej możliwej okazji epatuję pieczoną papryką, ale zrobiło się trochę nudno. A jak wiadomo z piosenki Ewy Bem, pomidorów najbardziej chce się w lutym, gdy ich brak. Może nie dosłownie brak, bo dziś możemy dostać wszystkie warzywa przez okrągły rok, ale umówmy się – zimowe pomidory są z plastiku. Ale, jeżeli zrobicie, co Wam powiem, możecie mieć w środku zimy doskonałe, słodkie i pachnące pomidory.\nW sieciach dyskontowych można kupić pakowane po 4 albo 6 pomidory „śliwkowe” albo „rzymskie” – to różne odmiany, wspólne mają to, że są nieduże (ale większe od pomidorków cherry) i dość zwarte. Blachę do pieczenia trzeba lekko wysmarować oliwą, piekarnik włączyć na 180 stopni na górną grzałkę (z termoobiegiem, jeśli jest). Pomidory pokroić na ćwiartki i ułożyć na blasze skórką do dołu. Posypać solą, pieprzem i odrobiną brązowego cukru, a także ziołami wedle upodobania (tymianek, oregano, bazylia, mieszanki, ostra papryka, płatki chili). Polać oliwą i wstawić do piekarnika pod grzałkę na ok . 40 minut.\n- dodatki – można polać jeszcze balsamico, wycisnąć czosne, wrzucić pokrojoną cebulkę, świeże zioła, posypać pod koniec pieczenia parmezanem\n- niższa temperatura +dłuższe pieczenie = pomidory bardziej suszone; wyższa temperatura + krótsze pieczenie = pomidory bardziej pieczone. Samemu trzeba dojść do tego, co się lubi.\nPo upieczeniu pomidory układam w szklanym naczyniu albo słoiku, silikonową szpatułką wygarniam wszystkie oliwno-ziołowe resztki z blachy (chyba, że są przypalone, ale do tego nie należy dopuszczać) i dolewam jeszcze trochę oliwy. Dobrze upieczone, niemal rozsmarowują się na grzance. Mogą być dodatkiem sałatkowym do obiadu, samodzielną przekąską (zwłaszcza takie posypane parmezanem), wrzutką do makaronu. Po zmiksowaniu są prawie gotową zupą pomidorową. Nie\nMarzec 18th, 2014 | Tagi: humus, jajka, kanapki, losos, makrela, oliwki, pasta, pomidory, tapenada, wędzona ryba | Kategorie: know how, przepisy | Skomentuj\nObiad 42 – bez tego nie będzie obiadu\nZnacie ten widok: szafka albo szuflada z przyprawami, w której właściwie nikt nie wie, co dokładnie jest? Jakieś słoiczki bez etykiet, naderwane torebki, proszki i susze bez zapachu. Albo inaczej – przypraw tak dużo, że trudno zdecydować, jaki smak chcemy nadać potrawie. Warto mieć różne ciekawe dodatki, ale na co dzień używa się raptem kilku.\nCzego używam niemal zawsze, a ostatnio niemal wyłącznie? Trzech zasadniczych przypraw: soli, pieprzu i chili – wszystkich w młynkach. Świeżo mielony pieprz jest o niebo lepszy od zmielonego fabrycznie, ale jest też zdecydowanie grubszy – to niektórym może nie odpowiadać. Chili w formie świeżych i suszonych papryczek oraz płatków poznałam i naprawdę polubiłam dopiero w Chinach, wcześniej trochę się bałam ostrości i bardzo ostrożnie dodawałam świeżą ostrą papryczkę do różnych dań. W sklepach o lepszym asortymencie można dostać wszystko: młynek z płatkami chili i solą, same płatki i całe suszone papryczki. Dziś większość dań, które gotuję i jem, ma w sobie chili i jeszcze mi się nie znudziło. Co zresztą widać na zdjęciu poniżej…\nCytryna. Nie wyobrażam sobie bez niej gotowania. Przejęłam to od Jamiego Olivera, który wykorzystuje sok i skórkę w olbrzymich ilościach (przy okazji – czy przyjrzeliście się kiedyś, a może raczej przyjrzałyście, jak Jamie wyciska cytrynę… Na dłoń, żeby pestki nie wpadły do dania? Soo sexy…). Sok i skórka z cytryny zmieniają, a nawet zaryzykuję twierdzenie, że poprawiają smak bardzo wielu dań, wytrawnych i słodkich. W kategoriach opisowych – cytryna dodaje przestrzeni. Inaczej nie umiem tego nazwać. Doświadczyłam tego np. jedząc bitą śmietanę ze skórką cytrynową – odkrycie dokonane w restauracji Piąta Ćwiartka i kultywowane od tego czasu. Więc warto fantazjować i dodawać cytrynę do różnych dań. Na zdjęciu widoczny jest gadżet, który bardzo ułatwia życie – zester. Kosztuje niewiele, a może służyć nie tylko do ścierania skórki z cytrusów. Bardzo dobrze tarkuje parmezan…\nMasło i oliwa. Oraz masło klarowane, do smażenia – niefotogeniczne, więc nie ma na zdjęciu. To znowu produkty typowe dla Nigelli, ale doskonale ją rozumiem. Tylko wyraźny zakaz lekarza mógłby mnie powstrzymać przed używaniem jednego czy drugiego, ale póki co mam dobre wyniki, więc raczej się na tak drastyczne zalecenia nie zanosi. Jeżeli macie jakiekolwiek obiekcje, to może taki argument was przekona: nasz mózg w dużym stopniu składa się z tłuszczu i potrzebuje tłuszczu, żeby dobrze funkcjonować. Inny argument: wiele składników chemicznych rozpuszcza się w tłuszczu, dzięki temu czujemy różne smaki, albo czujemy je intensywniej – przykładem oliwy smakowe. Kawałek masła wrzucony do sosu, gulaszu czy potrawki często bardzo pomaga smakowi i konsystencji. Jeśli przeszkadza wam smak masła albo poczucie tłustości – od czego sok z cytryny, kwas doskonale przełamuje tłuszcz. Masło z żółtkiem i sokiem (albo octem) to sos holenderski, baza dla dalszych sosowych wariacji. A jeżeli chcecie spróbować czegoś nowego, posmarujcie kiedyś chleb oliwą zamiast masłem. Wiadomo, wszyscy znamy bruschettę. Ale zróbcie z tego kanapkę z domowym pasztetem albo krakowską suchą, z odrobiną musztardy an wierzchu…\nCebula i czosnek. Wartości tych dodatków nie muszę tłumaczyć. Z ciekawych spraw – znana wszystkim cebulka z czosnkiem, podsmażona na oliwie lub maśle (a najlepiej na jednym i drugim) w kuchni śródziemnomorskiej nazywa się sofrito i jest bazą dla bardzo wielu rozmaitych sosów i dań. Daje pole do rozmaitych wariacji – bardzo fajnie opisała to Agnieszka Kręglicka. A z moich ostatnich eksperymentów: posolenie cebulki sprawia, że szybciej mięknie i nie tak łatwo się przypala. Natomiast dodanie soku z cytryny, octu winnego lub balsamico pod koniec smażenia daje bardzo dobry smak. Większa ilość soku robi nawet całkiem niezły sos, którym można polać gotowaną zieloną soczewicę.\nMusztarda. Sarepska i francuska (ziarnista). Bardzo lubię to, że jest jednocześnie kwaśna i ostra. Pasuje mi też do bardzo wielu dań: do sosów, marynat do mięs, ryb, sałaty (zwłaszcza ziarnista), dań typu gulasze czy potrawki. Spróbujcie np. pieczonych buraczków polanych sosem z musztardy i miodu.\nWymyślono ją w starożytnym Rzymie, od zawsze wiadomo, że ułatwia trawienie tłuszczu – stąd może moja predylekcja. Bo musztarda działa jak sok z cytryny – przełamuje tłustość, gdy staje się ona nieznośna. Ja lubię fakturę, stąd taki wybór typów musztardy, kto woli łagodniejsze i delikatniejsze rzeczy, powinien wybrać musztardę diżońską. Wiecie, że ta przyprawa, tak jak herbata, kawa czy wino, ma swoich znawców, którzy znają i rozróżniają setki odmian i smaków? W mojej szafce stoi też Colman’s Mustard Powder – klasyczna angielska przyprawa, czyli po prostu mielona gorczyca, którą można dodawać jako przyprawę albo zrobić własną musztardę. Można ją kupić także w polskich sklepach, pamiętając, że ma wiele odmian, a zatem różne smaki.\nWszystkie opisane tu produkty należą do tanich – może poza masłem i oliwą, ale w nie zawsze warto inwestować. Poza tym dyskonty i supermarkety mają często jedno i drugie w dobrych cenach. Dla mnie to najlepszy argument, że gotowanie dobrych rzeczy wcale nie wymaga dużo pieniędzy. Np. taka propozycja: ugotujcie ziemniaki, w trakcie podsmażcie cebulkę z czosnkiem i chili na dużej ilości masła z oliwą. Do ugotowanych ziemniaków wrzućcie wszystko z patelni, z całym tłuszczem, dajcie trochę soku i skórki z cytryny, sól, pieprz i łyżkę ziarnistej musztardy. Ugniećcie wszystko na puree, może dodając trochę więcej masła, żeby było miękkie i puszyste. I mamy królewskie danie. Puree można uzupełnić mlekiem lub śmietanką, żółtkiem jaja, siekaną pietruszką albo koperkiem. Zjeść samo albo jako dodatek. Jeżeli ziemniaki są ładne i zwarte, albo młode (a jeszcze trochę i będą!), można po prostu wymieszać je w garnku z tymi wszystkimi dodatkami, nie gniotąc – jeżeli niektóre się rozpadną, to nic nie szkodzi.\nLuty 17th, 2014 | Tagi: cebula, chili, cytryna, czosnek, masło, musztarda, oliwa, pieprz, sól, ziemniaki | Kategorie: know how, przepisy | Jeden komentarz\nObiad 41 – najpierw śniadanie\nNie mogę spać, jestem trochę głodna, pomyślałam więc, że podrzucę Wam parę inspiracji śniadaniowych – rano będzie jak znalazł\nJestem fanką śniadań bogatych i ciepłych. Zwykle nie zjadam dużo, ale musi to być kolorowo-piętrowe. Najchętniej grzanki. Najszybciej z patelni. Na zeszła urodziny dostałam wspaniały prezent – The Breakfast Bible – książkę o tym, jak wspaniałe i zaskakujące (nie zawsze pozytywnie) może być śniadanie. iettJest napisana niezwykle dowcipnie i rzetelnie. Przepisy tam podane potwierdzają tylko moje myślenie o śniadaniu – to najważniejszy posiłek dnia. Niezależnie od tego, czym się kierujemy, przesądami czy rozsądkiem, śniadanie czyni nam dzień.\nŻeby śniadanie mi się udało, potrzebuję mieć zawsze: podstawę, czyli dobry chleb, najlepiej żytni abo chleb chrupki, tortille, naany, lawasze, świeże bułki, domowe podpłomyki…; coś na wierzch: ser żółty, serek kremowy, bryndza, wędlina, wędzony kurczak, bekon, ryba wędzona, pasta rybna, pasta jajeczna, pasta z soczewicy, hummus, tapenada, pesto; coś czerwonego: latem pomidor, zimą pieczona papryka; coś zielonego: sałata, kiełki, awokado, ogórek kiszony lub konserwowy; jajka; majonez; masło. Wystarczy mieć 4 z wymienionych tu produktów i można zacząć dzień po królewsku.\nŻyczę Wam smacznego z rana\nNajlepsze z możliwych grzanek: ciemny chleb, serek kremowy, awokado, bekon, pieprz\nNa bogato: chlebek naan zapieczony z pomidorami, serem, szynką, jajkiem i kiełkami\nLuksusowo: bliny pszenne z łososiem i kwaśną śmietaną (poszłam na łatwiznę – bliny były kupione)\nQuesadillas: w środku ser żółty, na wierzchu pasta paprykowa, pasta z makreli, kiełki (Wiecie, jak robić quesadillas? Na jednej tortilli układacie równomiernie ser żółty, topiacy się i o wyrazistym smaku i opcjonalnie inne składniki – mięso, warzywa. Przykrywacie drugą i podgrzewacie na suchej patelni albo w piekarniku. Gdy jedna strona się zrumieni, trzeba placek odwrócić. Na śniadanie zwykle do środka wrzucam sam ser, a resztę kładę na wierzch, ale zdarzają się dziwne pomysły – kiedyś zrobiłam quesadillas z kotletem mielonym… )\nOmlety, omlety, omlety (bardzo polecam lekcję smażenia omleta Julii Child). Z dodatkami w środku, albo obok. Z grzankami.\nNo dobrze, dość tego. Resztą podręczę Was innym razem.\nLuty 11th, 2014 | Tagi: awokado, bekon, jajka, omlet, pomidor, quesadillas, śniadanie | Kategorie: przepisy | Skomentuj\nObiad 40 – ryba pod pierzyną\nNigdy specjalnie nie lubiłam ryb. W domu było ich zawsze dużo, tata wędkuje, więc jedliśmy słodkowodne, podawano je też w dość standardowy sposób, najczęściej smażone. (Oraz – co dla niektórych jest wielkim przysmakiem – smażone i marynowane w occie.) Anchois, tuńczyk z puszki, szproty w oleju, wędzony łosoś czy makrela – ok. Ale świeże? Brrr. Musiała minąć karencja, żebym sama wróciła do ryb i znalazła sposób przyrządzania, który mi najbardziej pasuje. A jest to pieczenie ryb pod pierzynką.\nMam jeszcze mało doświadczenia z różnorodnością ryb: póki co, przetestowałam łososia, dorsza atlantyckiego i solę. Zdecydowanie wolę ryby morskie. Ale wszystko przede mną. Smak z biegiem lat się zmienia, może kiedyś zaszaleję z linem, sumem albo karpiem.\nPierzynkę można zrobić z czego się chce. Musi mieć jakieś spoiwo – najlepiej oliwę, wypełniacz – np. bułkę tartą, i wyrazisty smak. Dla mnie to zwłaszcza ważne, bo taka pierzynka ukrywa smak ryby, z którym nadal nie jestem pogodzona. Moja ulubiona pierzynka to lekko podduszone cebulka, czosnek i chilli, doprawione pieprzem, skórką i dużą ilością soku z cytryny, z oliwą (na zdjęciu powyżej, na łososiu, jeszcze z dodatkiem selera naciowego). Ale można zrobić też pierzynkę z parmezanu i bułki tartej, z chrzanu i serka kremowego, rozmaitych ziół z oliwą, natki pietruszki z bułką i winem, doprawionego puree ziemniaczanego, duszonego szpinaku, duszonych porów… Właściwie, cokolwiek przyjdzie nam do głowy i w tej głowie smakowo dopasuje się do ryby… Potem trzeba zrobić z tego mniej lub bardziej grubą papkę (udusić, rozetrzeć, posiekać, zblendować, zmieszać) i obłożyć nią filety ułożone na blasze albo w naczyniu żaroodpornym lekko podlanym oliwą (to ważne – pierzynka najlepiej leży na filetach z ryby). Piec najlepiej pod górną grzałką, nawet pod grillem (w mojej kuchence ulubiona funkcja to grill z termoobiegiem), pierzynka często powinna zrobić się chrupka (zwłaszcza, jeżeli ma w sobie bułkę).\nOstatni wyczyn – i doskonały smak – to przepis z książki Jamiego „30 minut w kuchni”. Zrobiłam większość dań z tego setu i, choć się szczególnie nie spieszyłam, zabrało mi to 40 minut. Prawie spaliłam też blender… Za to obiad wyszedł obłędnie dobry. Przepisy znajdziecie w sieci – mnóstwo ludzi opisuje przygotowanie tych dań, wystarczy wpisać nazwę jednego z nich.\n- Pyszny dorsz z posypką – filety z dorsza atlantyckiego upieczone pod pastą z anchois, suszonych pomidorów, czosnku, bazylii, chili, parmezanu, soku i skórki z cytryny, octu balsamicznego – wszystko razem zblendowane. Na wierzch sypie się drugą warstwę – chleb zmiksowany na okruchy z czosnkiem i oliwą ze słoiczka z anchois. Pasta jest ostra i aromatyczna, a chlebek zmienia się w chrupiącą skorupkę.\n- Puree z ziemniaków i groszku – u mnie nie wystąpiło, z braku groszku oraz praski do ziemniaków – były po prostu ugotowane ziemniaki.\n- Sos tartare – zrobiłam po swojemu, z tego, co było, czyli majonez z kwaśną śmietaną i ziarnistą musztardą, do tego posiekane drobno korniszony i kapary.\n- Sałatka na ciepło – bardzo ciekawy przepis na sałatę, którą polewa się gorącym dressingiem. Po mojej adaptacji wyglądało to tak: wędzony boczek pokrojony drobno, podsmażony na patelni z dodatkiem oliwy. Gdy był już dobrze wysmażony, wlałam na patelnię trochę balsamico, chwilę posmażyłam, porządnie wymieszałam i wszystko, łącznie z tłuszczem, wrzuciłam do miski z rukolą. Szybkie mieszanie, świeżo mielony pieprz i już.\nLuty 3rd, 2014 | Tagi: dorsz, Jamie Oliver, losos, rukola, ryba | Kategorie: przepisy, przyjęcia | Skomentuj\nObiad 39 – szynka w cydrze\nKoleżanka niedawno wysłała mi dramatyczne pytanie: Czy wiesz, jaką datę ma ostatni wpis na Twoim blogu??? To prawda, od ponad pół roku nie napisałam nic. W międzyczasie była podróż do Chin (będzie fotorelacja), wspaniałe lato i piękna jesień. I bardzo dużo gotowania. Więc wracam, bo jest co relacjonować.\nOstatnio pojawia się tak wiele rozmaitych inspiracji, że zaczęłam planować menu na cały tydzień. Zwykle wygląda to tak: u rodziców przeglądam gazetki kulinarne (najczęściej „Palce lizać”) i fotografuję przepisy, które zwracają moją uwagę. Mniej więcej pamiętam ciekawe przepisy z książek Nigelli i Jamiego, wiem, co mam w lodówce. Do tego uzupełniające zakupy – bardzo pomocna okazała się aplikacja na telefon, w której tworzę listy rzeczy do kupienia. I jakoś tak same się te obiady robią…\nOstatnio najwspanialszą potrawą, jaką zrobiłam, była szynka gotowana w cydrze, wg przepisu Nigelli z książki „How To Eat”. Niestety, nie znalazłam go w sieci, więc spróbuję opisać kolejność działań. Oczywiście, nastąpiły modyfikacje.\nPrzede wszystkim, u nas w sprzedaży są szynki surowe, a Nigella pisze o kupowaniu peklowanej szynki. Musiałam więc zapeklować sama. Zrobiłam to w ten sposób, że w misce wymieszałam sporo soli, trochę pieprzu, chili, pokruszony liść laurowy i porządnie wtarłam to w szynkę. Zestaw przypraw można dobrać dowolnie, ważne, by było tam dużo soli – ze 3-4 łyżki stołowe na 1 kg szynki. Miskę (nie metalową!) przykryłam pokrywką, przez 3 dni trzymałam na balkonie (bo w lodówce za mało miejsca) i codziennie obracałam szynkę.\nPo trzech dniach wyjęłam szynkę i zabrałam się do gotowania. Nigella podaje proporcje na 1 kg szynki: 0,5 l wytrawnego cydru (ale może być też sok jabłkowy), 1 marchewka w ćwiartki i 4 w słupki, 1 cebula z wbitym goździkiem, 4 pory, 5 ziaren czarnego pieprzu, 1 gałązka selera naciowego, pęczek natki pietruszki i pęczek ziół związanych sznurkiem, 1 łyżeczka cukru demerara. Czas gotowania: 30 min. na 0,5 kg plus 30 min. Czyli kilogramowa szynka gotuje się przez półtorej godziny.\nNo więc: marchewek dałam mniej więcej tyle samo, ale pora miałam tylko jednego, nigdzie też nie dostałam goździków, oraz nie miałam świeżych ziół, więc po prostu wsypałam suszone.. Cydru dałam więcej niż kazano, i półsłodkiego. I też wyszło pięknie.\n(Jeżeli powtórzę to gotowanie, to albo kupię większą szynkę, 2-3 kg, albo kilka szynek kilogramowych. Cały proces jest długotrwały, praco- i energochłonny, a 1 kg szynki daje na koniec bardzo mały kawałek mięsa. Warto od razu zrobić więcej.)\nGotowanie polega na tym, że do garnka wkładamy szynkę (obwiązałam ją nieco, żeby w gotowaniu się nie rozeszła), 1 marchew, cebulę, zielone części pora (też warto związać sznurkiem), pieprz, selera, natkę i zioła. Zalewamy cydrem i dopełniamy wodą, aby przykryć szynkę. Zagotowujemy, wsypujemy cukier i gotujemy powolutku przez ok. 50 minut. Następnie wyjmujemy z garnka marchewki, pora i pietruszkę, i wkładamy pozostałe marchewki. Po ok. 15 minutach dokładamy białe części pora i gotujemy do końca (czyli jeszcze ok 25 min.). Nigella proponuje, aby po ugotowaniu szynkę lekko podpiec w glazurze z mielonej gorczycy (mustard powder), brązowego cukru i soku pomarańczowego. To dobre rozwiązanie, jeżeli szynkę podajemy na obiad. Ugotowana po prostu służyć też jako zimne mięso na kanapki albo dodatek do innych dań.\nSzynka została podana z tłuczonymi ziemniakami, marchewkami z gotowania (były glazurowane razem z mięsem) i zieloną sałatą.\nZ gotowania zostało jeszcze mnóstwo ciekawych półproduktów, niemal wszystkie zostały wykorzystane:\n- rosół cydrowy – przepyszny – część zamroziłam, a część wykorzystałam do ugotowania orzotto (czyli risotto z pęczaku), także za radą i wg. przepisu Nigelli – gotuje się tak jak risotto, tylko trochę dłużej, podsmaża cebulkę, wrzuca do garnka opłukany pęczak i podlewa gorącym rosołem. Nie miałam wina, więc dodałam do gotowania trochę octu winnego rozcieńczonego z wodą, bo rosół był dość słodki. Nigella poleca podawać orzotto z zielonym groszkiem – część zamrożonego groszku należy obsmażyć na patelni, podlewając rosołem aż zmięknie i będzie można go lekko rozgnieść, a część – po prostu obsmażyć, żeby został w całości. Ja do tego wszystkiego dałam jeszcze lekko podsmażoną szynkę parmeńską. No i oczywiście parmezan, i trochę 30% śmietany. Zdjęcie nieładne, ale orzotto przepyszne. (Nigdzie nie było mrożonego groszku, więc kupiłam marchewkę z groszkiem i, jak kopciuszek, przebierałam lodowate kostki i kulki…)\n- część marchewek trafiła do pasty kanapkowej z czerwonej soczewicy (ugotowana soczewica zblendowana z marchewkami, pieczoną papryką i przyprawami);\n- pozostałe marchewki, cebula, białe częsci pora i seler, zblendowane i wymieszane z ryżem, uzupełnione o kiełki słonecznika i wędzonego kurczaka, posłużyły jako nadzienie do sajgonek.\nSama radość z takiej szynki.\nStyczeń 30th, 2014 | Tagi: cydr, marchewki, orzotto, pasta, pęczak, sajgonki, soczewica, szynka | Kategorie: przepisy | Skomentuj\nObiad 38 – dla mamy\nNie mogę się oprzeć przed podzieleniem się dzisiejszym obiadem z okazji Dnia Matki. Był bezsensownym zestawem pięknych i bardzo smacznych potraw.\nDanie pierwsze – szparagi z pomidorkami na cieście francuskim – to inspiracja z facebookowej grupy Zdrowo podjesć, zrzeszającej maniaków gotowania. Rozwałkowane ciasto posypałam parmezanem, położyłam na nim szparagi, pomidorki i czosnek w cienkie plasterki, trochę skórki cytrynowej, posypałam solą i pieprzem, polałam sokiem z cytryny i oliwą.\nSzparagów zostało, więc upiekłam je w folii z cytryną, oliwą i masłem. Nawet pasowały do jagnięciny duszonej z czosnkiem, rozmarynem i ziemniakami, przygotowanej przez tatę. Na deser – przepis z ostatniego Kukbuka (a tam podaje go autorka bloga love affair on a plate ) – gofry z bekonem i syropem klonowym. To jest OBŁĘD!\nTo ostatnie kulinarne podrygi przed wakacjami. Za to urlop – mam nadzieję – przyniesie nowe, wspaniałe doznania smakowe. I dużo zdjęć.\nMaj 26th, 2013 | Tagi: bekon, gofry, pomidorki, szparagi | Kategorie: przyjęcia | 2 komentarze/y\nObiad 37 – kryzys a moda na gotowanie\nOstatnio przedmiotem moich kulinarnych przemyśleń jest zestaw faktów, który stanowi pewien paradoks. Z jednej strony rozwija się w Polsce, głównie wśród przedstawicieli miejskiej klasy średniej, moda na gotowanie, lokalne, mało przetworzone produkty, oryginalne albo zapomniane składniki. Stąd kariera dzielnicowych targów, blogów i magazynów lifestylowo-kulinarnych (Kukbuk, Smak), teamów gastronomiczno-eventowych (The Gustators, Ma Noże i Może) i klubów kolacyjnych.\nZ drugiej strony – kryzys. Nie, nie jakieś ograne, żużyte słowo, ale rzeczywistość, która sprawia, że trudno o pracę, pensje się obniżają, a honoraria wypłacane są z opóźnieniem. Dotyczy także tych opisanych wyżej. Ewokuje skromne życiowe filozofie: minimalizm, oszczędzanie jedzenia, sortowanie śmieci, uprawianie ogródka, życie sąsiedzkie, dzielenie się tym, co mamy. Sprawia, że robimy zakupy z większym namysłem.\nCo mi z tych dwóch rzeczywistości wyniknęło? Taka oto refleksja: gotowanie z przepisów wymaga zgromadzenia bardzo konkretnych produktów, czasami w dużo większej ilości, niż potrzebujemy do dania. Czyli wymaga specjalnych zakupów. Napoczęte składniki nie zawsze łatwo zużyć; często psują się i lądują w śmietniku. A im bardziej egzotyczne danie, tym dłuższą drogę przebyły ingrediencje. I tu nam się filozofie zderzają.\nCzy jest złoty środek? Tak, ale wymaga pewnej wiedzy (nietrudno ją pozyskać), wyobraźni (łatwo ją rozwinąć) i planowania (to najtrudniejsza nauka). Czyli kupowanie zestawu elementarnych produktów, z których przy pomocy pojedynczych dodatków można wyczarowac milion rozmaitych dań. Dla tych, którzy raczej nocują niż mieszkają, sprowadza się to najczęściej do improwizacji pt. Co mam w lodówce i co da się z tego zrobić. Zwykle bardzo wiele. Nawet z suchego chleba i starego sera (grzanki).\nW sklepach internetowych znajdziemy sporo apliakcji na urządzenia mobilne, które podpowiadają, co można ugotować z aktualnej zawartości lodówki. Ja jednak będę namawiać do samodzielności. Oczywiście, nic na siłę, ale warto rozbudowywać kulinarne synapsy. Nagle gotowanie przestaje być męką, a staje się przyjemnością. Świetną inspiratorką takiego gotowania – prostego, acz nie nudnego – jest Agnieszka Kręglicka, która opisując produkty czy przepisy, zawsze podaje kilkanaście wariantów różnych połączeń smakowych.\nPodam prosty przykład z ostatnich tygodni. Kupiłam ziemniaki, około kilograma. Dlugo nie mogłam się zdecydować, co z nich przyrządzić, aż wreszcie czas mnie przymusił do myślenia. Obok ziemniaków o uwagę dopraszał się seler naciowy – warzywo, do którego nigdy nie poczuję miłości (zapach), ale chyba rozumiem jego rolę w kuchni. Mam zamrożoną marchew pokrojoną w plasterki, zawsze jakaś cebulka się znajdzie, czosnek, napoczęta śmietana. Stąd prosta droga do zapiekanki na bazie ziemniaków.\nObrane ziemniaki pokroiłam w plastry, wrzuciłam do naczynia wysmarowanego masłem. Do tego garść marchewek, trochę posiekanego selera, cebuli, czosnku, ostrej papryczki i kupionej przypadkiem węgierskiej paprykowej kiełbasy pokrojonej w plasterki. Wymieszałam wszystko, przyprawiłam ziołami i pieprzem. W misce wymieszałam trochę śmietany z bryndzą (też warto mieć w lodówce – szybko „wychodzi”, ale nie na własnych nogach, tylko na talerzach), w kubku rozrobiłam pół bulionetki z wrzątkiem. Po chwili zmieszałam ze śmietaną i zalałam tym ziemniaki. Piekłam chyba z 40 minut, pod przykryciem i z 10 odkryte. Wyszła bardzo dobra. Oczywiście, jadłam ją przez 3 dni, ale doprawiałam – raz sosem pomidorowym, raz ostrym serem, raz natką pietruszki.\nNie zużyłam wszystkich ziemniaków do zapiekanki. Część stała przez kilka dni w lodówce w garnku z wodą i czekała, aż się zlituję. A ja się zastanawiałam. Wreszcie ugotowałam je po bożemu. Z braku czasu przygotowałam rzecz najprostszą – ziemniaki w plastrach, na to trochę śmietany, bryndzy, oliwy i świeżo mielonego pieprzu – do podgrzania w mikrofalówce. Można powiedzieć, prostacki obiad. Ale znowu trochę zostało. Z ostatnich czterech ugotowanych ziemniaków przyrządziłam pseudo-tortillę – pokrojone w plastry podsmażyłam na oliwie, potem rozmroziłam trochę szpinaku i zmieszałam z bryndzą, potem także z ziemniakami, przyprawiłam, zalałam dwoma jajkami. Smażyłam powoli, w trakcie dokonałam trudnej sztuki odwrócenia tortilli, bo nie mam metalowej patelni, którą można by wsadzić do piekarnika.\nTym sposobem z kilograma ziemniaków, kostki bryndzy, pudełka śmietany i różnych drobiazgów, które pokutowały w lodówce, miałam trzy różnorodne obiady, które zapewniły mi jedzenie przez tydzień.\nPS. Na zachętę parę zdjęć:\nKolejna „prostacka” propozycja – kasza gryczana, serek śmietankowy, domowa wędlina (gotowana łopatka), ajwar, oliwki i kiełki. Podgrzane w mikrofalówce i wymieszane, uczyniły obiad paneuropejski.\nNajprostszy z możliwych makaron – gorący wymieszany z dowolnym białym serem (kanapkowym, fetą, bryndzą), śmietaną, oliwą i natką.\nNie mogę sobie dokładnie przypomnieć, co to jest – chyba kurczak (albo jakieś pieczone mięso) w pseudo-wschodnim sosie (pomidory, papryczki, marchew, cebula, czosnek, imbir, mleko kokosowe) na ryżu – na pewno była to wielka improwizacja.\nA na koniec – wspomniana tortilla.\nMaj 24th, 2013 | Tagi: tortilla, zapiekanka, ziemniaki | Kategorie: Bez kategorii, przepisy | Skomentuj\nObiad 36 – obiady codzienne\nOd pół roku gotuję sobie obiady do pracy. Robię też drugie śniadania. Wszystko dzięki Katarzynie Bosackiej, która w Wysokich Obcasach opisywała akcję odchudzania, wróć, zmianę nawyków żywieniowych. Dietetyczka powiedziała jej o „diecie pięciu garstek” – czyli niewielkich, regularnych posiłkach co 3 godziny - wychodzi 5-6 posiłków dziennie. Tu możecie przeczytać historię Bosackiej i uzasadnienie, dlaczego jest to jedyny słuszny sposób odżywiania się (NIE DIETA ). Słuszność tezy potwierdziła moja przyjaciółka z Ukrainy, Maria, która odwiedziła mnie latem w Warszawie – chodzący pozytywny efekt zmiany sposobu odżywiania.\nDodatkową motywacją był fakt, że w pobliżu tymczasowej siedziby Teatru Ochoty nie ma żadnej sensownej jadłodajni. Ach, z jakim sentymentem wspominamy obiady w KSAP-ie! Jeszcze przeliczyłam, ile kosztują mnie codzienne jedzenie na mieście. No i pojechałam do Londynu i dowiedziałam się o Bento.\nMoje jedzenie to nie pięć garstek – zaraz to zobaczycie. Nie odchudzam się, nie umiem zrezygnować z ulubionych składników, ale staram się utrzymywać regularne pory posiłków. Na drugie śniadanie zabieram owsiankę, kefir, banana – coś z węglowodanami. A na obiad – mała uczta.\nTo kolejna zaleta gotowania obiadów na wynos – nieprawdopodobny rozwój wyobraźni kulinarnej. Uczę się planować, gotować spontanicznie, improwizować z kilku składników w lodówce. Oczywiście, są to najczęściej dania jednogarnkowe, albo proste zestawy. Oczywiście, czasami praca utrudnia życie tak, że nie da się. Ale gdy się da, potrafię już ugotować obiad rano, przed wyjściem do roboty (ze zmywaniem!). Muszę przyznać, że od regularnego jedzenia jestem szczęśliwsza, spokojniejsza i nie zasypiam o 15 na blacie biurka…\nTeraz chwila dla oczu – będę kontynuować galerię, bo trudno się nie dzielić pomysłami Gotujcie na codzień, to łatwe\nNa początek – canelloni z nadzieniem kalafiorowo-brokułowym od Jamiego\nI jeszcze raz Jamie – ulubiony makaron Jools z książki „30 minut w kuchni” – prawie taki jak na zdjęciu, tylko bez zielonego.\nSałatka nicejska – tuż przed zmieszaniem. Dressing w kolorze bagiennym, bo z dodatkiem tapenady. Ta sałatka jest świetna na obiad, bo jest sycąca, a zwykle większość składników mamy w lodówce (sałata, pomidory, oliwki, tuńczyk, jajka, anchois), poza tym nie musimy być ortodoksyjni.\nJeszcze jedna sałatka – bez nazwy. Gotowane buraki, ser, co nazywa się bałkański (ale nigdy on Bałkanów nie widział) – twardy, biały, niesłony, do tego winegret z musztardą i miodem, oraz grzanki z tapenadą. Inspiracja od Pawła i Joanny, którzy na przyjacielską wigilię zrobili carpaccio z pieczonych buraków z sosem z miodowej musztardy. A że biały ser (także feta) pasuje do buraczków, to wiadomo od dawna.\nJeszcze przykład pełnej improwizacji – niby-azjatyckie danie w niby-woku – składniki to kurczak, cebula, czosnek, papryczka chili, marchew, imbir, pieczona papryka, sok pomarańczowy, brandy. Smażyłam wszystko po kolei, potem trochę dusiłam w soku i brandy, przyprawiałam cytryną, cukrem brązowym, sosem sojowym i musztardą ziarnistą. Z ryżem było niezłe\nNa koniec pierwszej serii – żeby nie zwariować od nadmiaru dobra – gulasz wołowy z anchois i tymiankiem na puree ziemniaczanym od Nigelli. Od razu przyznaję, że zamiast puree wyszedł mi klej ziemniaczany. Ale gulasz się udał, nawet babcia pochwaliła (czasami bawię się w Czerwonego Kapturka i noszę babce do degustacji moje dzieła).\nMarzec 21st, 2013 | Tagi: buraki, gulasz, obiad, pasta, salatka, zapiekanka | Kategorie: przepisy | Skomentuj\nObiad 35 – po francusku, od Nigelli\nObiad 34 – Londyn i BENTO\nObiad 33 – z czym jeszcze można zrobić fasolkę?\nObiad 32 – obiady w altance\nObiad 31 – ekspresowe truskawki\nObiad 30 – pieczona papryka!\n© 2017 NIEDZIELNE OBIADY i nie tylko - Wszelkie prawa zastrzeżone


Hm, książka jest dobra, dla tych którzy chcieliby, żeby w kanonie lektur obowiązkowych znalazł się jakiś erotyk.\nGłówny bohater to seksoholik, który nie potrafi powstrzymać swoich popędów, przez co zachodzi z nim w ciążę jedna z jego kochanek. Gdy dowiaduje się o tym, jego narzeczona, chce od niego odejść, jednakże nie potrafi. Dlatego też obydwoje postanawiają zamknąć usta Justynie, spełniając każde jej życie po tym, jak Zenon zostaje prezydentem miasta. Wszystko zaczyna się komplikować, gdy była kochanka głównego bohatera zaczyna mieć wyrzuty sumienia z powodu usunięcia ciąży.\nJęzyk znośny, da się przeczytać. Najgorsza jest monotonia tematyczna. Choć, niewątpliwe jest parę sentencji, które są mądre.\nDla fanów gombrowiczowskiego "Ferdydurke", ta książka go zainspirowała do napisania jego utworu.


Dlaczego samozatrudnieni szybko wracają na etat?\nSłyszałeś kiedyś o „pułapce samozatrudnienia”? Jest to zjawisko dość dobrze znane osobom, które uwierzyły, że własna działalność gospodarcza jest idealną alternatywą dla pracy u kogoś. Takie myślenie prowadzi do rozczarowania, w konsekwencji czego mnóstwo samozatrudnionych prędzej czy później i tak wraca na etat. Z czego to się bierze? Jakie błędy popełniają osoby samozatrudnione? Przeczytaj o nich w naszym poradniku.\nJest to typowe myślenie dla osób samozatrudnionych, które mają wysokie kwalifikacje do wykonywania jakiegoś zawodu i w pewnym momencie postanawiają realizować zlecenia na własny rachunek. De facto więc zamieniają etat w firmie X na etat we własnej firmie. Owszem, osiągają wyższe przychody, ale za cenę spędzania w pracy większej ilości czasu, dodatkowych nerwów i wzięcia na siebie dziesiątków obowiązków, które nie występują przy pracy na etacie (np. prowadzenie spraw księgowych, kontakty z urzędami, pozyskiwanie klientów etc.).\nO firmie mówimy wtedy, gdy biznes zaczyna zarabiać na jego właściciela i nie jest to uzależnione od nakładu pracy własnej. Pisząc prościej: każdy, kto zakłada działalność powinien dążyć do tego, aby docelowo mieć świetnie zorganizowaną firmą, w której wszystko działa tak, jak należy, a sukces finansowy wypracowują inni. Pracodawca tylko nadzoruje biznes, utrzymuje relacje z kontrahentami, natomiast nie musi fizycznie realizować zleceń.\nOsoby samozatrudnione bardzo łatwo wpadają w pułapkę, która polega na tym, że zamiast rozwijać swoje biznesy i dążyć do ich automatyzacji, poświęcają coraz więcej czasu na obsługę klientów i biorą wszystko na swoje barki. To z kolei prowadzi do frustracji, przemęczenia, wypalenia zawodowego, a w konsekwencji zmusza do powrotu na etat, który po takich doświadczeniach wydaje się być dużo atrakcyjniejszym rozwiązaniem.\nUzależnienie się od kilku klientów\nBa, nawet od jednego! Jest całe mnóstwo jednoosobowych firm, których los zależy od tego, czy dany klient nadal będzie u nich zamawiać. Takie uzależnienie się od klienta czy kilku klientów stanowi sytuację patologiczną. Nie można dopuścić do sytuacji, w której wycofanie się jednego klienta kładzie firmę na łopatki – bo to nie jest żadna firma.\nOsoby samozatrudnione zbyt łatwo ulegają magicznemu myśleniu, że skoro mają dużego klienta, to wszystko jest w porządku. Taki układ nie różni się prawie niczym od pracy na etacie – z tym, że tutaj ponosimy o wiele większe ryzyko.


Przedstawiam Państwu ofertę ostrzenia i napraw narzędzi fryzjerskich, kosmetycznych i grumerskich.\nProfesjonalna obsługa poparta kilkunastoletnim doświadczeniem pozwala klientom oszczedzić pieniądze na zakupie nowych, nożyczek czy cążek.\nKażde narzędzie przechodzi pełen cykl regeneracji tj. ostrzenie, usuwanie usterek, regulację i konserwację - zanim trafi z powrotem do użytkownika.\nO jakości naszych usług świadczy stale rosnące grono zadowolonych klientów. Na dzień dzisiejszy przeszło 300 zakładów z Poznania i Wielkopolski stale współpracuje z moją firmą.\nKrótki czas realizacji usługi (2-3 dni), bezpośredni odbiór narzędzi z zakładu klienta (dotyczy wybranych niejscowości ), a także konkurencyjna cena to cechy wyróżniająca nas na rynku usług tego typu.\nOd 2014 roku - odpowiadając na często sygnalizowane potrzeby klientów- ofertę współpracy kierujemy do wszystkich zainteresowanych na terenie Polski. Warunki współpracy z klientami z poza Poznania znajdziecie Państwo w kolejnych działach tej strony internetowej.\nW 2015 roku rozszeżyliśmy ofertę o sprzedaż nowych narzędzi kosmetycznych firmy Staleks. Marka już znana wielu użytkownikom. Narzędzia z górnej półki w dobrej cenie.\nW 2018 roku pojawiły się cążki firmowane naszym logo. Analizując najbardziej pożądane cechy cążek zaprojektowaliśmy własne modele Wyprodukowane z myślą o naszych klientach cążki mają szczególne cechy użytkowe. Ich wyjątkowa poręczność dodatkowo została wsparta programem partnerskim.


Wieczerza wigilijna w polskiej rodzinie wg „Rytuału Rodzinnego” bpa Józefa Wysockiego\nSzczegóły: | Utworzono: 19 grudzień 2018 | Odsłony: 34568\nPrzygotowanie stołu wigilijnego\nDobiega końca okres Adwentu. Radośnie wraz z Maryją oczekujemy na Narodzenie Bożego Syna. Adwent był dla nas czasem pojednania, uczestniczyliśmy w Roratach. Czuwając trwaliśmy na modlitwie by dobrze przygotować się na dostojne przyjęcie Pana Jezusa przechodzącego w Boże Narodzenie.\nW uroczysty wieczór wigilijny zasiądziemy do rodzinnego stołu, by spożywać wigilijną wieczerzę, połamiemy się opłatkiem, uklękniemy do wspólnej modlitwy, odczytamy Ewangelię opisującą Narodzenie Bożego Syna, złożymy sobie świąteczne życzenia, zaśpiewamy kolędy. Stół do wieczerzy wigilijnej nakrywamy białym obrusem. Przygotowujemy miejsca dla wszystkich obecnych oraz jedno dodatkowe, jak każe tradycja dla gościa, który może przyjść do naszego domu. Pod obrus wkładamy siano, na nim kładziemy chleb. Stół nakrywamy bardzo uroczyście. Na środku stołu stawiamy jedną większą świecę „Caritas” na stroiku, małe świeczki przy każdym nakryciu. Obok świecy kładziemy Pismo Święte i talerz z opłatkami, którymi będziemy się łamać. W pokoju stoi choinka wcześniej ubrana, pod nią mała szopka, paczki z upominkami, kartki otrzymane na święta.\nWieczerzę rozpoczynamy, gdy ukaże się pierwsza gwiazdka na niebie, lub gdy usłyszymy wieczorne dzwony na Anioł Pański.\nRozpoczynamy ją w przyciemnionym pokoju śpiewając pieśń adwentową np.: Niebiosa rosę, Oto Pan Bóg przyjdzie – albo inną.\nOjciec rodziny lub ktoś inny zapala środkową świecę, mówiąc:\nŚwiatło Chrystusa - wszyscy zgromadzeni odpowiadają – Bogu niech będą dzięki, zapalając pozostałe świece.\nNastępnie odmawiają wszyscy Anioł Pański, po czym jeden uczestników odczytuje słowa Ewangelii według Św. Łukasza 2, 1-8 (koniecznie z Pisma Świętego)\nW owym czasie wyszło rozporządzenie Cezara Augusta, żeby przeprowadzić spis ludności w całym państwie. Pierwszy ten spis odbył się wówczas, gdy wielkorządcą Syrii był Kwiryniusz. Wybierali się więc wszyscy, aby się dać zapisać, każdy do swego miasta. Udał się także Józef z Galilei, z miasta Nazaret, do Judei, do miasta Dawidowego, zwanego Betlejem, ponieważ pochodził z domu i rodu Dawida, żeby się dać zapisać z poślubioną sobie Maryją, która była brzemienna. Kiedy tam przebywali, nadszedł dla Maryi czas rozwiązania. Porodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie.\nPo odczytaniu Ewangelii ojciec rodziny mówi:\nChrystus Pan dziś przypomina nam swoje przyjście na ziemię. Bóg stał się człowiekiem, przyszedł, by nas zjednoczyć z Ojcem w niebie oraz zjednoczyć nas ludzi w swojej miłości.\nZanim weźmiemy w ręce opłatek i połamiemy się ze sobą, i z tymi którzy nam opłatek posłali, obejmijmy modlitwą wszystkich, których chcemy dziś wspominać i być z nimi w jedności.\nWierzę w Boga..., Ojcze nasz..., Pod Twoją obronę....\nModlitwę poniżej odmawia ojciec.\nBoże nasz Ojcze, w tej uroczystej godzinie wychwalamy Cię i dziękujemy za noc – dzisiaj wspominaną – w której posłałeś nam swojego Syna Jezusa Chrystusa, naszego Pana Zbawiciela. Prosimy Cię, udziel naszej rodzinie daru miłości, zgody i pokoju. Wysłuchaj nas Panie\nOjca Świętego Franciszka, który pragnie zasiąść dziś w każdej rodzinie przy wigilijnym stole i połamać się opłatkiem, obdarz wszelkimi łaskami, jakie są potrzebne Głowie Kościoła. Wysłuchaj nas Panie\nNaszym kapłanom, siostrom zakonnym, którzy trudzą się, by nas prowadzić drogami zbawienia udziel łaski i błogosławieństwa; Wysłuchaj nas Panie\nWszystkich naszych krewnych i przyjaciół, którzy przesłali nam życzenia obdarz Swoją radością; Wysłuchaj nas Panie\nObdarz pokojem tej nocy także naszych sąsiadów, przyjaciół i znajomych; Wysłuchaj nas Panie\nWszystkich opuszczonych, samotnych, chorych, biednych i głodnych na całym świecie pociesz i umacniaj Dobrą Nowiną tej świętej nocy; Wysłuchaj nas Panie\nNaszych zmarłych (można wymienić imiona) obdarz szczęściem i światłem Twej chwały; Wysłuchaj nas Panie\nPanie, Boże nasz, Ty sprawiłeś, że ta święta noc zajaśniała blaskiem prawdziwej światłości Jednorodzonego Syna Twojego: spraw, abyśmy jaśnieli blaskiem Twego światła w naszym codziennym postępowaniu.\nOjciec rodziny bierze talerz z opłatkiem i mówi:\nNajcenniejszym darem Boga dla ludzkości jest Jezus Chrystus, darmo go otrzymując, Jego właśnie chcę dawać każdemu. Tylko On – jako ten chleb – opłatek – jest Chlebem dającym prawdziwe życie, życie wieczne.\nNastępnie ojciec podaje każdemu na talerzu opłatek, zaczynając od najstarszych, po czym następuje dzielnie się opłatkiem i składanie sobie życzeń. Po życzeniach przystępujemy do wieczerzy wigilijnej, która powinna uwzględniać lokalne i rodzinne tradycje. Nie należy w tym czasie włączać TV, kiedy wieczerza dobiegnie końca, śpiewamy kolędy, oraz można przystąpić do uroczystego rozdawania prezentów. W ten sposób miło można spędzić czas na oczekiwaniu na Pasterkę, na którą w miarę możliwości powinniśmy się udać całą rodziną.\nW Wigilię i święta nie pożywamy żadnych napojów alkoholowych.\nStart 2016 20 III Niedziela Palmowa "Synaj" młodych w Tarnowie Uncategorised Wieczerza wigilijna w polskiej rodzinie wg „Rytuału Rodzinnego” bpa Józefa Wysockiego\nThursday the 23rd - Custom text here - Powered by Joomla! | Designed by Hostgator Reviews


##### Wielki gej młodzi kutas – Darmowe gejowskie zdjęcia porno v kategorii Wielki kutas.\nMisiek z młodym napaleńcem. Mięśniak wyruchany przez miska z wielkim kutasem.\nCall Us : (0)186 689 285\nGej - Latynos liże i ostro rżnie dupę. Gdzie najgorętsze gwiazdy porno są rozebrane i gotowe na hardcorowy seks w. Z gigantycznym czarnym kutasem. 12:26 262. Mięśniak międzyrasowe filmy blowjobs przez miska z wielkim kutasem. Trzy kutasy w akcji czyli threesome! Długie obciąganie wielkiego kutasa. Fiut · Anal · Gorące · Sperma · Gif · Seks · Murzynki · Seksowne · Hentai · Rżnięcie · Duży/a · Faceci · Na oklep · Muskuły · Ja · Wielki wielki gej młodzi kutas · Twinki · Obciaganie.\nWalenie kktas · Wielki kutas · Wojsko · Wrestling · Wytrysk na kugas · Wszystkie kategorie · Wszystkie kanały · Wszystkie gwiazdy porno · Wszystkie HD 4K.\nDarmowe Gejowskie filmy porno wielki kutas. Hardcorowy. Ty Tucker, Ricky Larkin i duże kutasy! Oglądaj 24/7. Para młodych Murzynów uprawia seks. Sprawdź najlepsze filmy porno geje Walenie konia na xHamster. Gej zgwałcony przez wielki gej młodzi kutas chłopaków. Młodzi chłopcy pierdolą się bez gumy w saunie. Robi loda, Stopy, Wielki gej młodzi kutas, Bez kondoma, Połyk, Gej, Ruchanie i znacznie więcej.\nRurka Gwałt - Geje - 598 wielki gej młodzi kutas Oskarżenia O Gwałt Bikram. Japończycy. Darmowe porno dojrzewa bywa często powiązane z: Twinki · Azjaci · Wytrysk w dupie · Hetero faceci · Męscy · Kreskówki · Wielkie kutasy · Tatuśki · Masywni.\nGarnitur wrócił z pracy i dla relaksu postanowił sobie zwalić ale pojawił się jego chłopak z pomocnym kutasem. Oto Twój darmowy dostęp do nowych Wielki kutas gejowskich zdjęć porno w xHamster – ogromnej kolekcji amatorskich homoseksualnych zdjęć erotycznych. Solo zabawy chłopaka z wielkim kutasem. Seks analny na dworze grupy młodych gejów.\nBest Collection of %%. Simply the Best Gay Sex Tube. Wielki gej młodzi kutas Del. Młody gej i transwestyta lubią seks. Oglądaj wszystkie najlepsze klipy XXX Wielki kutas geje HD od zaraz! Nieobrzezany kutas · Byk · Latynos 779.\nCodziennie. Trzech gejów napalonych na kutasy! Geje #7 / 598. gwalty geje Polscy geje Zonaci geje pijani geje Porno geje Geje mlodzi Geje harkor. Doceniamy młodych chłopców, myślimy, że nastoletni chłopcy są najseksowniejsi. Sprawdź najlepsze filmy porno geje Wielki kutas na xHamster. Polscy młodzi geje w orgii podczas sesji zdjęciowej. More on kategorie: wielkie kutasy, orgia, młodzi chłopcy porno, sperma w buzi, bez gumki. Stary gay ze swoim młodym murzynem.\nNapaleni młodzi geje w namiętnych scenach seksu w Wielki gej młodzi kutas za darmo. Młodzi geje dochodzą prawie w tym samym czasie. Polak w gejowskiej kabinie - darmowe gay porno. Oglądaj wszystkie najlepsze klipy XXX Starzy z młodymi geje od zaraz! Młody chłopak z wielkim wielki kutas z bliska porno dupczy się ze swoim kumplem.\nWitamy w gejowskich filmach wielki gej młodzi kutas wielkim kutasem na Tutaj zebraliśmy imponującą kolekcję dużych gejowskich kutasów. Gejowskie filmy porno za darmo. Zobacz najlepsze gay porno, filmy porno z gejami i queerową erotykę. Gorący latynoscy kochankowie i namiętny gejowski seks tylko jeden klik od Ciebie!\nBrodaty misek z rozłożonymi nogami i chętny na wielkie kutasy - orgia - Wielgachny kutas strzela spermą. Czarna dupa · Czarni · Czarni mężczyźni · Czarny kutas · Czarny tyłek disneyland memorial orgia Dildo. Bardzo młodzi chłopcy całuję się i obciągają w kiblu - tylko oral, młodzi chłopcy porno - łysol dmuchać drinki jego.\nWatch Młodzi geje z wielkimi kutasami, mlodzi geje wielkie kutasy at - if you like young, smooth eastern european boys this site is. Trzech gejów. Młodzi geje bawią sie w trio na dworze. Wielki kutas starszego faceta posuwa ciasną dziurkę młodego chłopaka. Młodzi i napaleni geje - seks w szkole. Ruchanie w dupę, Dupa, Amerykanka, Vintage, Na pieska, Wielki tyłek. Szczupły gej wali kutasa obok motoru.\nHetero gwałcony prze geja. Niewinny młody gej gwałcony przez dwóch byczków. Napakowany gej i jego wielki kutas - umięśnieni, seks, wielkie kutasy - Polska gej orgia - darmowe gay. Umięśnieni faceci i ich wielkie kutasy w akcji - trójkąt, seks, umięśnieni, rimming, brutalne - Polska gej orgia - darmowe gay porno.\nCztery wielkie kutasy. Komentarze. Dwóch gej skinów ostro go gwałci. Młody chłopak z wielkim kutasem dupczy się ze swoim kumplem - wielkie kutasy, seks, młodzi chłopcy porno - Umięśnieni faceci pierdolą się na balkonie. Duży gruby kutas rucha fajnego kolesia - umięśnieni, seks - Bokser Yusaf Mack w gejowskim porno.\nMigis on Porno darmowe filmy erotyczne\nMubar on Seksowne kostiumy halloween porno\nGukus on Filmy sex faceta\nDlaczego seks analny jest zabawny? Big boob wielki kutas Moja mama xxx wideo\nFacet w garniturze z wielkim chujem rżnie chłopca. Oglądaj najczęściej oglądane Gejowskie Geje filmy za darmo na Pornhub. Gay obciąga wielkiego fiuta swojego chłopaka a później się na niego nadziewa - seks, wielkie kutasy - Zwykły heteryk nagrał filmik jak zszedł do piwnicy i tam zwalił sobie konia. Trzech polskich gejów zabawia się w garażu. ...\nOtyli geje rżną się na łóżku. Starszy facet uwielbia ssać wielkie kutasy. Szczupli geje uprawiają głęboki anal. More on Gej-trójkąt w polskim zakładzie pracy. ...\nOglądaj gejowskie filmy porno Wielki Kutas za darmo na Sortuj filmy wg Najbardziej trafne i wybieraj najlepsze gejowskie Wielki Kutas filmy. Wiem, że też jesteście homo, ale to jest gej-przewodnik dla. Wielkie kutasy w szkole - szkoła i koledż, młodzi chłopcy porno, orgia, gangbang - Przyłapani prze policjanta w publicznej toalecie - darmowe gay porno. Young gay czeka na ruchanko bez prezerwatywy.\nSakazahn on Siostra robienie loda brat\nJutaxe on Lara Croft filmy erotyczne\nZulkidal on Gej porno wielki kutas\nSeks analny. Przystojni geje w seksie czerwony wielki kutas. Black gay i wielkie pały w streamingu na darmo. Oglądaj gejowskie filmy porno Polscy Geje za darmo na Masuję kutasa. Australijski · Austriacki · Autobus · Autostopowicz · Azjata/ka & Arab/ka · Azjata/ka & BBC (wielki czary kutas).\nGeje amatorzy. Lubisz oglądać. Gej w słodkich wielki gej młodzi kutas masturbuje się. Wielkie pały strzelające dużymi ilościami spermy.


Testowali przyszłych uczniów\nAktualności » Testowali przyszłych uczniów\nSkok w dal z miejsca, prowadzenie piłki i sprawdziany pływackie. Tak wyglądały testy sprawnościowe dla kandydatów do klas sportowych, które w nowym roku szkolnym zostaną uruchomione w Szkole Podstawowej nr 3. Dzieci będą uczyć się na profilach piłkarsko-pływackich.\nW czwartek, 8 czerwca przyszli czwartoklasiści i piątoklasiści uczestniczyli w testach sprawnościowych, po których będą mieli szansę zakwalifikować się do klas sportowych piłkarsko-pływackich. Te w roku szkolnym 2017/2018 zostaną uruchomione w Szkole Podstawowej nr 3 przy ICDS.\nW trakcie testów piłkarskich dzieci były poddawane próbom szybkości, mocy (skok w dal z miejsca) i techniki specjalnej (prowadzeni piłki). W przypadku testów pływackich oceniano m.in. podstawowe czynności pływackie, skoki do wody, ruchy kończyn, pływanie techniką kraul na grzbiecie i na piersiach.\nKandydaci mogli liczyć na wsparcie swoich najbliższych. Testom przyglądało się wielu rodziców i dziadków.


AMTRADIS ANNA MICHLIK, Tłumacze i tłumaczenia pisemne, tłumaczenia, tłumaczenia - język hiszpański, na stronie EUROPAGES.\nEUROPAGES - Wyszukiwanie B2B > AMTRADIS ANNA MICHLIK\nAMTRADIS ANNA MICHLIK\nProfesjonalny tłumacz freelance języka hiszpańskiego, angielskiego i polskiego. Najwyższej jakości tłumaczenia pisemne i ustne, specjalistyczne, techniczne, ekonomiczne, prawne. Usługi dla biznesu, tłumaczenia spotkań biznesowych, dokumentacji korporacyjej, ofert, umów i wielu innych. Doświadczenie zawodowe od 2004 roku. Jeśli wymagasz profesjonalizmu i jakości, skontaktuj się ze mną (www.amtradis.pl)\nAl. Hallera 188/30\n+48 609 71 40 05\nWrocław - 53-203 Polska\nthe Blog AMTRADIS ANNA MICHLIK,