Diecezja Płocka - 12/2013\n56. SŁOWO BISKUPA PŁOCKIEGO\nPo rozważeniu tej prośby odpowiedziałem Ks. Kardynałowi pozytywnie na tę inicjatywę. Dlatego, podobnie jak w latach ubiegłych, również i w tym roku, włączamy się w tę inicjatywę. Zbiórka ofiar w parafiach naszej diecezji odbędzie się w niedzielę 2 czerwca, w Święto Dziękczynienia.\nPłock, dnia 24 maja 2013 r.\nOfiary zebrane do puszek należy wpłacać w Kasie Kurii, z dopiskiem „Świątynia Opatrzności”.\n57. KOMUNIKAT DIECEZJALNEGO MODERATORA RUCHU ŚWIATŁO-ŻYCIE\nTrwają zapisy na rekolekcje wakacyjne dla dzieci i młodzieży organizowane przez Ruch Światło-Życie naszej diecezji. Oaza jest formą rekolekcji połączonych z wakacyjnym wypoczynkiem w górach lub na mazurach. Jej zasadniczym celem jest umocnienie wiary przez pogłębienie życia duchowego poprzez codzienną Eucharystię, spotkania w grupach, wspólną i indywidualną modlitwę oraz doświadczenie wspólnoty. Na naszych rekolekcjach nie zabraknie czasu na gry, zabawy i wspólne wędrowanie po górach.\nZ parafii na Oazę zgłasza Ksiądz lub upoważniony przez niego Animator. Organizatorzy zastrzegają sobie prawo zmiany miejsca. Ostatecznie obowiązuje miejsce i turnus wpisany w kartę uczestnika. Zgłoszenia potrwają do 10 czerwca. Dołóżmy starań, by z naszych parafii, zwłaszcza na młodsze stopnie, zgłaszały się większe grupy dzieci i młodzieży. Daje to możliwość późniejszej pracy i formacji w ciągu roku w parafii. Przypominamy, że Ruch Światło-Życie jest ruchem formacyjnym. Prosimy wykorzystać czas, który pozostał jeszcze do wakacji na ukształtowanie takich grup. Niekiedy istnieje możliwość uzyskania dofinansowania na Oazę. Dlatego prosimy powiadomić rodziców dzieci i młodzieży, aby zwracali się do swoich zakładów pracy z poświadczeniem z parafii, że ich dziecko bierze udział w oazie i zamiast na kolonię mogą otrzymać pieniądze na tę formę wakacyjnego wyjazdu. Gdy dochody w rodzinie są niskie, można też zgłaszać się o pomoc do Miejskich Ośrodków Pomocy Społecznej lub do Wójtów w Gminie. W razie pytań czy niejasności związanych z wyjazdem na oazę proszę o kontakt, które zostawiam w tym ogłoszeniu. Karty uczestnictwa do pobrania na stronie: www.plockaoaza.pl\nPłock, dnia 30 maja 2013 r.\n58. KOMUNIKAT REFERATU DS. ORGANISTOWSKICH\nI. Tegoroczne rekolekcje dla Organistów Diecezji Płockiej odbędą się w dniach 12 – 13 czerwca (środa, czwartek) w Młodzieżowym Centrum Edukacyjno-Wychowawczym „Studnia” ul. Górna 1 A. Początek rekolekcji: środa, godz. 9.00, zakończenie czwartek godz. 18.00. Do uczestnictwa w tegorocznych rekolekcjach zobowiązani są organiści i pełniący funkcję organisty nw. parafii:\n1. Bielsk – p. Marek Siemieniec,\n3. Łęg – p. Henryk Matusiak\n4. Staroźreby - p. Rajmund Kuciński\n2. Łętowo – p. Jarosław Wasielewski\n3. Radzanowo – p. Andrzej Skrzyński\n4. Święciniec – p. Maraek Bejda\nD. CIECHANOWSKI WSCHODNI\n2. Ciechanów św. Tekli – p. Bogumiła Nasierowska\n3. Łopacin – p. Elżbieta Olewnicka\n4. Opinogóra – p. Krzysztof Majchrzak\n6. Sońsk – p. Stanisław Lusawa\nD. CIECHANOWSKI ZACHÓD\n1. Ciechanów św. Piotra Apostoła – p. Marek Bączek\n2. Ciechanów Matki Boskiej Fatimskiej – p. Igor Krajewski\n4. Radomin – p. Henryk Kalinowski\n1. Bądkowo – p. Tadeusz Radkowski\n2. Dobrzyń n. Wisłą – p. Dawid Dejnecki\n3. Siecień – p. Agata Wasiak-Bartczak\n4. Płock Ciechomice – p. Krzysztof Smulski\n1. Gołymin – p. Władysław Górski\n2. Maków św. Józefa – p. Janusz Wiśniewski\n1. Lipowiec Kościelny – p. Mariusz Gadomski\n2. Mława pw. św. Kantego – p. Piotr Zalewski\n3. Mława pw. św. Świętej Rodziny – p. Wiesław Moszczyński\n4. Mława pw. św. Stanisława BM – p. Jan Manelski\n5. Wyszyny – p. Jacek Kraszyński\n1 .Nasielsk św. Wojciecha – p. Joanna Ostaszewska\n2. Wrona – p. Jakub Brzeziński\n1. Płock św. Józefa – p. Andrzej Durzyński\n2. Płock św. Krzyża – p. Karina Waśniewska\n3. Płock św. Wojciecha – p. Robert Machowski\n2. Brwilno – p. Janusz Piotrowski\n3. Płock Św. Jadwigi Królowej – p. Adam Matyszewski\n4. Płock św. Jana Chrzciciela – p. Arkadiusz Jonik\n1. Gumino – p. Adam Wiśniewski\n3. Krysk – p. Leszek Krajewski\n4. Płońsk św. Maksymiliana Kolbego – p. Janusz Urbański\n5. Skołatowo – p. Szczepan Walczak\n1. Przasnysz św. Stanisława Kostki – p. Juliusz Jakóbiak\n2. Przasnysz św. Wojciecha – p. Rafał Witkowski\n1. Obryte – p. Włodzimierz Jaros\n2. Pniewo – p. Marek Siemieniak\n3. Pułtusk pw. Miłosierdzia Bożego – p. Jarosław Kowalczyk\n4. Pułtusk św. Wojciecha – p. Andrzej Ambroziak\n5. Pułtusk św. Stanisława Kostki – p. Łukasz Dąbrowski\n2. Góra – p. Jacek Piegat\n3. Gradzanowo – p. Krzysztof Krakowski\n4. Krajkowo – p. Szymon Karpiński\n5. Raciąż – p. Robert Szymborski\n6. Unieck – p. Marcin Chojnacki\n1. Okalewo – p. Mirosław Marynowski\n2. Radziki – p. Adam Wysocki\n4. Zegrze – p. Karol Krawczyk\n1. Gójsk – p. Zbigniew Zejfert\n2. Sierpc św. Maksymiliana Kolbego – p. Ryszard Mariański\n3. Sierpc św. Wita, Modesta i ... – p. Kazimierz Grzywiński\n4. Szczutowo – p. Zbigniew Nowakowski\n2. Strzegowo – p. Mariusz Usiądek\n1. Ligowo – p. Adam Krzemiński\n2. Mochowo – p. Jerzy Cendlewski\n3. Tłuchowo – p. Kazimierz Chojnacki\n2. Kroczewo – p. Sławomir Skowyrski\n4. Smoszewo – p. Maciej Romanowski\n5. Zakroczym – p. Marcin Dudziej\n1. Bieżuń – p. Jerzy Stefański\n2. Dłutowo – p. Adam Sokołowski\n3. Kuczbork – p. Leszek Gadomski\n4. Lubowidz – p. Mieczysław Sielezin\n5. Niechłonin – p. Robert Breński\n6. Zielona k. Mławy – p. Witold Czarnomski\n7. Żuromin – p. Ryszard Prelewicz\nII. Kształcenie organistów.\nEgzamin wstępny przewidziany jest w dwu terminach: 9 i 16 września br. w godzinach 9.00 – 12.00 w siedzibie Szkoły ul. Abpa A. J. Nowowiejskiego 2 w Płocku.\nUprzejmie proszę Czcigodnych Księży Proboszczów o zmobilizowanie swoich podopiecznych, nie posiadających odpowiednich kwalifikacji, do podjęcia nauki, aby zdobyli dyplom organisty.\nWszelkich informacji udzielamy pod nr tel. (24) 262 60 55 lub 660 135 414\nPłock, 23 maja 2012 r.\nPłock, dnia 4 czerwca 2013 r.


Mierzeja Wiślana. Foka Celebrytka zaplątała się w rybackie sieci. Ekipa ratunkowa ruszyła na pomoc zwierzęciu | Krynica Morska Nasze Miasto\nMierzeja Wiślana. Foka Celebrytka zaplątała się w rybackie sieci. Ekipa ratunkowa ruszyła na pomoc zwierzęciu\nFacebook Foka Celebrytka\nW ubiegłą środę 10 kwietnia Błękitny Patrol WWF otrzymał zgłoszenie o foce, na której ciele zauważono fragmenty sieci rybackiej i haczyki.\n- Wolontariusze Błękitnego Patrolu WWF potwierdzili ten fakt i zawiadomili Stację Morską w Helu o potrzebie interwencji medycznej - wyjaśnia Jan Wilkanowski, członek BP WWF.\nZwierzęciu nie udało się udzielić natychmiastowej pomocy, ale finalnie udało się je uwolnić. W ciało Celebrytki powbijały się haczyki.\n- Foka spłoszona dźwiękiem przelatującego śmigłowca wróciła do wody. Pływała blisko brzegu, ale niestety, na plażę już nie wróciła. Ekipa Stacji Morskiej nie mogła pomóc foce, która pływała w morzu - tłumaczy J. Wilkanowski. - Kolejnego dnia foka ponownie wyszła na brzeg w Krynicy Morskiej. Na szczęście załoga Stacji Morskiej zostawiła niezbędny sprzęt medyczny przydatny do interwencji ratunkowej. Ekipa BP WWF wraz z kierownikiem Parku Krajobrazowego Mierzeja Wiślana Wojciechem Wochem, uwolniła fokę od 5 haczyków, sieci i żyłki wędkarskiej. Część haczyków wbita była w głowę foki- dodaje mężczyzna.\nCała interwencja trwała około 10 minut. Po wszystkim zwierzę zostało na plaży. - Następnego dnia oraz w sobotę foka była widziana w dobrej formie również w okolicach Krynicy Morskiej. Monitorujemy jej stan zdrowia, ale wydaje się, że wszystko powinno być w porządku - mówi Jan Wilkanowski.\nWarto dodać, że to niejedyna akcja pomocy fokom. Wolontariusze z Błękitnego Patrolu pomogli szczeniakowi foki szarej, który został znaleziony na plaży w Piaskach. Zwierzę trafiło do Stacji Morskiej, gdzie przechodzi rehabilitację.\nWarto również podkreślić, że w przypadku zauważenia na plaży szczeniąt fok, należy zawiadomić Błękitny Patrol WWF lub fokarium. Można także zadzwonić na numer 112. Nie należy podchodzić do zwierząt, ani wganiać ich do wody.\nIka 16.04.2019 22:46:49\nChyba to kwietniowe słońce Ci już mózg przegrzalo, aż strach pomyśleć co będzie latem ? Oddział psychiatryczny czeka . . .\nGość 16.04.2019 13:21:34\nI zabić foczke i bedzie ok\nkrynica morska piask...\nKrynica Morska. Zwłoki mężczyzny na plaży. To prawdopodobnie turysta, który zniknął pod falami w sobotę\nKrynica Morska. Dziś rano morze wyrzuciło zwłoki mężczyzny. To prawdopodobnie 37-latek, który zniknął pod falami Bałtyku w minioną sobotę. zwłoki 37-letniego mężczyzny Policjanci wyjaśniają okoliczności tragedii, do jakiej doszło w sobotę w Bałtyku.


Zsiadłe mleko, Skwaszone mleko, Mleko fermentowane, Ukwaszone mleko, Mleko acidofilne, Mleko bułgarskie, Kwaśne mleko z wsadem owocowym : Definition, Warenkunde, Lebensmittelkunde\nDo najważniejszych produkt�w z mleka fermentowanego należą\nNapoje z fermentowanego mleka wzbogacone wsadem owocowym:\nMleko fermentowane to produkt powstały z mleka zaprawionego wyselekcjonowanymi bakteriami kwasu mlekowego. Proces zaszczepiania poprzedza nadanie mleku planowanego stopnia tłustości (na np. mleko chude). W dalszej kolejności dokonuje się jego pasteryzacji oraz homogenizacji, po czym - w określonych temperaturach - doprowadza do ścięcia (koagulacja). W języku specjalistów proces ten nosi miano zsiadania. Za pomocą specjalnych szczepów bakterii "steruje" się jego kwasowością. W momencie uzyskania pożądanego stopnia kwasowości mleko jest natychmiast schładzane. Czynność ta ma na celu położenie kresu dalszej aktywności bakterii fermentacji mlekowej. Produkty z fermentowanego mleka są trwalsze od przetworów mlecznych poddanych wyłącznie pasteryzacji. Naturalny kwas jest bowiem znakomitym środkiem konserwującym. Produkty z mleka fermentowanego różnią się między pod względem smaku, konsystencji i zawartości tłuszczu.\nSmak: jak sie okazuje - ilu producentów, tyle różnych odcieni smakowych. Paleta smaków sięga od łagodnego po bardzo kwaśny. Smakiem da się jednak sterować - następuje to poprzez celowe i zamierzone przerywanie procesu kwaszenia oraz dobór szczególnych kultur bakterii.\nKonsystencja: po zakończeniu procesu kwaszenia poddany jemu produkt odznacza się zwartą konsystencją, daje się niemalże kroić i jeść łyżeczką. O konsystencji decyduje w dużej mierze, czy oferowany produkt kwaszony był bezpośrednio w kubeczku, w którym jest sprzedawany, czy też nie. Ukwaszane mleko w zbiornikach o dużej pojemności musi zostać przed rozlaniem do pojemniczków dokładnie rozmieszane. Jego struktura nie jest więc już taka zwarta, a mleko da się pić. Mleko kwaszone bezpośrednio w kubeczkach jest bardzo gęste i można je nieomal kroić.\nPoziom zawartości tłuszczu ustala się - podobnie jak w przypadku mleka pitnego - przed kwaszeniem na drodze domieszania chudego mleka i śmietany. Jeśli na opakowaniu brakuje informacji na temat zwartości tłuszczu, to można wyjść z założenia, iż za podstawę użyto mleko pełne z 3,5 - 4% tłuszczu.\nDo najważniejszych produktów z mleka fermentowanego należą\nkwaśne mleko z dodatkiem owoców\nkwaśne mleko do picia\nRada: wystarczy jeden rzut oka na dekielek, aby poznać, czy dany produkt powstały z fermentowanego mleka nadaje się jeszcze do spożycia. Wybrzuszenie jest niezbitym dowodem na to, iż jest on zepsuty. Wyjątek od reguły stanowi jednak kefir. Swój optymalny, pełny smak rozwija mianowicie dopiero pod koniec terminu przydatności do spożycia, kiedy to dochodzi do wytworzenia dwutlenku węgla, a co za tym idzie - lekkiego wybrzuszenia wieczka.\nOwoce lub wsady owocowe, wzgl. smakowe dodawane są na dwa różne sposoby.\nOwoce, którymi napełniono pojemniczki, przykrywane są warstwą gotowego, ukwaszonego przetworu mlecznego takiego jak jogurt czy mleko ukwaszone. Spoczywają tym samym pod "pierzynką" utworzoną z fermentowanego produktu.\nOwoce, wzgl. wsad owocowy, jest delikatnie mieszany z produktem mlecznym.\nOto lista dodatków mających prawo znaleźć się we wsadach owocowych przetworów mlecznych. Ich obecność musi zostać jednak zadeklarowana:\nowoce i kawałki owoców\nsoki owocowe lub syrop\nW przypadku wsadów owocowych należy ponadto podać, z jakich owoców zostały sporządzone i jaki jest ich procentowy udział w całkowitym produkcie. Szczegółowo wygląda to w następujący sposób:\njogurt owocowy z adnotacją "z owocami" musi zawierać 6% owoców,\nprodukt wzbogacony wsadem owocowym ma co najmniej 3,5% owoców\nprodukty "o smaku owocowym" mogą zawierać mniej niż 3,5% owoców.\nLadezeit: 0.007925 Sekunden


Koszule body t-shirty golfy - Męskie - Stroje taneczne - DanceSPOT\nHomeStroje taneczneMęskieKoszule body t-shirty golfy\nW ćwiczeniu tańca najważniejsza jest wygoda – a zagwarantować ją mogą przede wszystkim komfortowe ubrania. Dlatego DanceSpot przygotował szeroki wybór koszul, golfów i T-shirtów, znajdziecie tu także oddychające body męskie. Wszystkie stroje dobrze przylegają do ciała, nie krępują ruchów i nie dopuszczają ryzyka zahaczenia się materiałem o partnerkę.\nSklep internetowy proponuje stroje do treningu tanecznego zarówno dla mężczyzn, jak i dla chłopców. Udostępniamy odzież w rozmiarach od 26 do nawet 46, odpowiednią do każdego rodzaju tańca, proponujemy również body dla najmłodszych dzieci! Każdy znajdzie u nas pasującą koszulę, kombinezon czy golf, bez względu na wzrost czy obwód klatki piersiowej!\nBODY KCM 85\nBody 31077 Intermezzo\nBody 31364 Intermezzo\nBody BMG 175 z długim rekawem\nBody BMG 175 z krótkim rekawem\nBody BMG 228\nBody Intermezzo 31439\nBody KSM 546\nBody KSM 806\nBody męskie Capezio 10390\nGolf GM 1016\nGolf GM 676\nGolf GM 898/1\nGolf męski Gustaw\nGolf-body RM 804\nKamizelka ZLM 547\nKamizelka ZLM 547/1\nKoszula Crystal Clover standard\nKoszula FB 262\nKoszula FM 306\nKoszula FM 601\nKoszula FM 798\nKoszula KM 1010\nKoszula PM 518


Pierwsze sto dni – Urząd Miejski w Zabrzu\nStrona głównaDla MieszkańcówPierwsze sto dni\nKonferencja prasowa poświęcona pierwszym stu dniom urzędowania pani prezydent Małgorzaty Mańki-Szulik odbyła się w piątek w zabrzańskim Urzędzie Miejskim. Dziennikarze zapoznali się z raportem zawierającym przegląd podjętych decyzji, zrealizowanych działań, a także precyzującym najważniejsze zamierzenia. Otrzymali również materiały prasowe dotyczące szans i zagrożeń stojących przed miastem. Reporterzy chcieli ponadto wiedzieć m.in. jakie są podstawowe założenia polityki inwestycyjnej, plany w zakresie zmiany wizerunku miasta czy też relacje z potencjalnymi pracodawcami.\nPoniżej zamieszczamy zapis głównych tematów poruszonych w tracie konferencji.\nJednym z najistotniejszych elementów pierwszych 100 dni mojej prezydentury było dokonanie analizy naszego miasta w najważniejszych obszarach jego funkcjonowania.\nWiadomo, że ludzie to największy atut naszego miasta. Zabrze to wielki rynek pracy, z dobrze przygotowanymi pracownikami, o historycznie wysokiej kulturze technicznej na wszystkich szczeblach, w tym także z wysoko wykwalifikowaną kadrą zarządczą. Siedzibę mają tu wydziały dwóch uczelni wyższych: Śląskiej Akademii Medycznej i Politechniki Śląskiej. Podjęliśmy działania dla utworzenia oddziału zamiejscowego Akademii Wychowania Fizycznego. Od roku akademickiego 2008/2009 rozszerzymy więc możliwości kształcenia. Działają znane i cenione także poza granicami kraju ośrodki naukowe: Instytut Chemicznej Przeróbki Węgla, Instytut Podstaw Inżynierii Środowiska PAN, Centrum Materiałów Polimerowych i Węglowych PAN, Instytut Techniki i Aparatury Medycznej oraz Fundacja Rozwoju Kardiochirurgii, z jedyną w Polsce pracownią pracującą nad polskim sztucznym sercem, biologicznymi zastawkami serca, robotem kardiochirurgicznym i nowoczesną terapią komórkową.\nStruktura demograficzna nie odbiega od wskaźników ogólnopolskich: 65 proc. to mieszkańcy w wieku produkcyjnym, 16 proc. – w wieku poprodukcyjnym i 19 proc. – w wieku przedprodukcyjnym.Jakość życia.\nNa ocenę wpływają tu elementy pozytywne i negatywne. Stosunkowo nieźle radzimy sobie z problemami z zakresu oświaty w obliczu niżu demograficznego. Jest dobrze rozwinięta sieć szkolnictwa, doradztwa i poradnictwa zawodowego. Uzupełnienia wymaga oferta zajęć pozalekcyjnych w szkołach, a także utworzenie nowych Ognisk Pracy Pozaszkolnej w takich dzielnicach jak: Biskupice i Rokitnica z Helenką. Konieczna jest budowa nowych sal gimnastycznych, a prawdziwym wyzwaniem będzie budowa krytych basenów, kolejnych „parków sportowych” – podobnych do tego między osiedlami Hermisza i Kopernika oraz ścieżek rowerowych.\nOpieka medyczna wymaga większego zainteresowania i pomocy miasta, szczególnie w obszarze klinik akademickich (problem szpitala na Janika). Dość dobrze przebiega proces restrukturyzacji przychodni rejonowych. Najjaśniejszym punktem w zakresie opieki medycznej jest rozbudowujące się Śląskie Centrum Chorób Serca – jeden z kilku szpitali w regionie o poziomie europejskim.\nJeśli chodzi o sport masowy, to trzeba znaleźć sposób na szersze udostępnienie, dobrej przecież bazy dla rodzin zabrzańskich. Pomocą powinna tu służyć utworzona właśnie Rada Sportu. Trwa proces naprawczy w Górniku Zabrze, którego ważnym elementem powinno być podpisanie umowy ze sponsorem strategicznym.\nZabrze z powodzeniem realizuje program związany z wprowadzeniem standardów i norm unijnego prawa w dziedzinie ochrony środowiska. Jest on bezpośrednio związany z największą obecnie realizowaną (w dużej części z funduszy unijnych) inwestycją – „Programem Poprawy Gospodarki Wodno – Ściekowej”.\nWiele do życzenia pozostawia stan bezpieczeństwa w mieście. Jest opracowany plan profilaktyki i przeciwdziałania przemocy, który na bieżąco w ścisłej współpracy z Policją i Strażą Miejską będziemy konsekwentnie realizować.\nRadykalnej poprawy wymaga także stan czystości i porządku. Jest to jeden z priorytetów.\nTo zdecydowanie najsłabszy element naszego miasta.\nMimo bogatej sieci, dobrze działających instytucji kultury, z taką ikoną jak Dom Muzyki i Tańca, czy ekspandującą artystycznie Filharmonią Zabrzańską, jesteśmy nieobecni w mediach. Zabrze mimo strukturalnych zmian dalej postrzegane jest jako zaplecze kopalń. Wszelkie sukcesy nie są zdyskontowane, a potężny potencjał i atuty miasta nie były wykorzystywane. Promocja jest więc zadaniem fundamentalnym. Powołaliśmy w tym celu osobną jednostkę – Biuro Promocji Miasta, która w ścisłej współpracy, szczególnie z Wydziałem Kontaktów Społecznych, Wydziałem Kultury, Sportu i Współpracy Zagranicznej, a także Wydziałem Strategii, zmieni ten wizerunek. Miasta nierozpoznawalnego, w miasto otwarte dla inwestorów, konsumentów i twórców kultury, miasto nowoczesnych technologii, miejsce atrakcyjne turystycznie – predystynujące do bycia centrum śląskiej kultury i techniki, z niezwykłymi zabytkami, na czele z czynnymi sztolniami górniczymi.\nUrząd, a mieszkańcy.\nNa ocenę wpłynie tu przede wszystkim fakt zmiany regulaminu organizacyjnego Urzędu Miasta, a także przedłużenie pracy Biura Obsługi Interesantów do godziny 17.00 każdego dnia, co powinno ułatwić załatwianie spraw mieszkańcom.\nW sferze aktywności społecznej ważne jest otwarte nastawienie władz miasta na dialog z mieszkańcami i współpracę, z coraz aktywniejszymi radami dzielnic (powołanie pełnomocnika prezydenta ds. rad dzielnic). Istotne są także zmiany w strukturze funkcjonowania Centrum Organizacji Pozarządowych, które stało się częścią Wydziału Kontaktów Społecznych. Pozwoli to na lepszą pracę w kreowaniu społeczeństwa obywatelskiego. Musimy koniecznie zaktywizować mieszkańców do wzięcia udziału we wszelkiego rodzaju wyborach, także tych samorządowych do rady miasta.\nJednym z największych atutów Zabrza jest bardzo dobre położenie i skomunikowanie. Mamy bezpośrednie połączenie kolejowe z wszystkimi największymi miastami w kraju. Przez miasto przebiega autostrada A4 i Droga Krajowa nr 4, zapewniające połączenie w kierunku wschód – zachód. Już niedługo włączymy się do głównego krwioobiegu aglomeracji śląskiej poprzez Drogową Trasę Średnicową, a po wybudowaniu autostrady A1, Zabrze znajdzie się na skrzyżowaniu głównych arterii kraju. Do międzynarodowych portów lotniczych jest blisko: 30 km do Pyrzowic i 70 km do Balic.\nRównie dobrze jest z zaopatrzeniem. Na terenie miasta działają wielkie i średniej wielkości centra handlowe, także w centrum.\nGorzej jest ze stanem nawierzchni dróg miejskich, które trzeba będzie poprawić.\nNajgorzej przedstawia się sprawa z mieszkalnictwem: buduje się mało mieszkań, budownictwo MTBS nie rozwiązuje popytu i trzeba do Zabrza sprowadzić deweloperów, którzy wpłyną na ożywienie całej gospodarki miasta. Budżety miasta nie wykorzystywały do tej pory możliwości i potencjału Zabrza. Wiarygodność w stosunku do banków stwarza możliwości kredytowania rozwojowych inwestycji, a nikła skuteczność w pozyskiwaniu środków unijnych jest kolejną barierą do przełamania. Zmiany w myśleniu o przyszłości miasta muszą stać się podstawą do konstruowania budżetów ofensywnych, dynamicznie kreujących rozwój.\nSą kolejnym obszarem zastoju. Mamy tereny o dużej powierzchni, umożliwiające lokowanie nawet największych inwestycji. Mogą one być przeznaczone pod produkcję przemysłową, usługi, handel jak również budownictwo jedno i wielorodzinne. Jeśli dodamy do tego bardzo dobre skomunikowanie i zaplecze w postaci wysoko wykwalifikowanej kadry gotowej przyjąć każde wyzwanie, otrzymamy obraz niewykorzystanych atutów. Musimy więc zdecydowanie zwiększyć siłę przyciąga\nnia inwestorów, poprzez dynamiczną promocję miasta, promocję i negocjacje ofert, a nawet zainwestowanie w uzbrajanie działek inwestycyjnych.


Ataki phishingowe Białorusi i Rosji przeciwko Ukrainie i Polsce - ITbiznes\n8 marca 2022 8 marca 2022 Maciej Lewczuk\t536 Views\nWynikałoby z tego, że sojusznik Rosji w ataku na Ukrainę nie udostępnił wojskom możliwości zgromadzenia się przy granicy i dostarczenia zapasów dla armii rosyjskiej.\nRosja zaatakowała Ukrainę z pomocą Białorusi\nPod pozorem rosyjsko-białoruskich ćwiczeń, Rosjanie zgromadzili wokół Ukrainy znaczne siły wojskowe i najechali niepodległe państwo. Stało się to zarówno z terenu Rosji, republik zajętych Ukrainie oraz Białorusi.\nBiałorusini nie tylko wydali zezwolenie na atak wojsk ze swojego terenu. Okazuje się też, że wzięli czynny udział w wojnie cybernetycznej, wykorzystując ataki phishingowe.\nO zagrożeniu poinformowała Grupa Analizy Zagrożeń Google (Google’s Threat Analysis Group), twierdząc, że Ukraina i Polska były narażone na ataki phishingowe Białorusi. Dotyczyły one członków polskiego wojska i ukraińskich urzędników.\nPoinformowano, że w ciągu ostatniego roku ostrzeżono setki mieszkańców Ukrainy przed wspieranymi przez rząd Białorusi i Rosji próbami włamania. Nie ma informacji, czy którakolwiek z prób się powiodła, ponieważ nie były one wymierzone w konta e-mail Google, ale chodziło o innych operatorów.\nGrupa hakerów, znana jako Fancy Bear lub APT28, którą wiąże się z rosyjską jednostką wywiadu wojskowego GRU, rozpoczęła kilka dużych ataków phishingowych przeciwko użytkownikom Ukr.net,\nukraińskiej organizacji medialnej. Wiadomości wysyłano z przejętych lub zainfekowanych kont i zawierały one linki do domen Blogspot kontrolowanych przez hakerów.\nNiedawno, gdy Rosja z pomocą Białorusi najechała Ukrainę grupa hakerska z Białorusi, znana jako Ghostwriter, użyła technik phishingowych, aby uzyskać dane uwierzytelniające ukraińskich urzędników rządowych i członków polskiego wojska.\nUsunięto zagrożenia i ataki phishingowe Białorusi i Rosji przeciwko Ukrainie i Polsce się zmniejszyły\nGoogle donosi także, że domeny Blogspot biorące udział w wymienionych wcześniej atakach phishingowych zostały usunięte. Przykładowe domeny, które brały udział w atakach to:\nPrzykład strony phishingowej z danymi uwierzytelniającymi APT28\nPoniżej lista przykładowych operatorów mailowych, których konta wykorzystano do ataków:\nAtaki phishingowe Białorusi i Rosji przeciwko Ukrainie i Polsce się zmniejszyły na skutek działania Google’s Threat Analysis Group oraz innych instytucji dbających o cyberbezpieczeństwo.\nNa atak Rosji we współpracy z Białorusią na Ukrainę odpowiedziało wiele firm, zamykając swoje biura i współpracę z tymi krajami, a także instytucje finansowe, które zamknęły swoje usługi obywatelom tych państw.\nEntrust: tylko 31 proc. pracowników wie jak działają ataki ransomware Amerykańska agencja Cyber Command walczy z gangami ransomware Oszuści okradli użytkowników debiutującej platformy NFT Fractal Justina Kana Eksperci cyberbezpieczeństwa: 2021 rok rekordowy pod względem cyberataków\n← Previous Microsoft wycofał się z oferty zakupu firmy Mandiant – w jego miejsce wchodzi Google\nNext → Critical Infrastructure Defense Project uruchomiony przez Cloudflare, CrowdStrike i Ping Identity


Zrób zakupy, naładuj samochód. MAKRO Polska zaprasza | Biuro prasowe | Makro Cash & Carry Polska\n8 marca 2021, 11:53\nZrób zakupy, naładuj samochód. MAKRO Polska zaprasza\nPrzed halami MAKRO, jako pierwszej sieci handlowej w całej Polsce, pojawiły się stacje ładowania samochodów elektrycznych. To kolejny krok w „zielonej rewolucji” wdrażanej przez firmę od kilku lat.\nW 28 lokalizacjach przy halach MAKRO w całym kraju działają już stacje ładowania samochodów elektrycznych oraz hybrydowych typu plug-in. To efekt współpracy z firmą Rawicom, operatorem sieci Revnet. Dzięki temu właściciele aut mogą wykorzystać czas wizyty w MAKRO podwójnie: na zakupy i na uzupełnienie energii w baterii samochodu. Warto zaznaczyć, iż na taką skalę możliwości ładowania e-samochodów nie oferuje żadna inna sieć handlowa w Polsce.\nStacje umożliwiają równoczesne ładowanie dwóch pojazdów elektrycznych z maksymalną mocą 22 kW każdy. Gniazdo rodzaju Type 2 umożliwia ładowanie każdego typu samochodu elektrycznego oraz hybryd plug-in. Czas pełnego naładowania akumulatorów w aucie wynosi od 1 godziny wzwyż, co pozwala na spokojne zrobienie zakupów. Uruchomienie ładowania następuje za pośrednictwem aplikacji mobilnej zainstalowanej w telefonie, która wyświetla mapę aktualnie dostępnych stacji ładowania w całym kraju. Po zakończonym ładowaniu klient otrzymuje e-mailem fakturę. Więcej szczegółów dotyczących korzystania ze stacji można znaleźć na stronie www.revnet.pl\nUruchomienie stacji ładowania jest kolejnym efektem konsekwentnej polityki MAKRO Polska na rzecz ograniczania negatywnego wpływu człowieka na środowisko. Plany zakładają dalszą rozbudowę systemu w najbliższych latach w kierunku zapewnienia jego zeroemisyjności. Jeszcze w tym roku planowana jest budowa instalacji fotowoltaicznych na dachach 5 hal MAKRO, dzięki czemu „zielony” prąd zasilał będzie zarówno sklepy, jak i stacje ładowania samochodów.\nTo niejedyna w ostatnim czasie aktywność sieci na rzecz poprawy klimatu i redukcji poziomu zanieczyszczeń. Pod koniec ubiegłego roku rozpoczęto wdrażanie wielkiego projektu nowych oznaczeń na opakowaniach, ułatwiających klientom właściwe ich segregowanie po wykorzystaniu. Stale zwiększany jest też udział produktów ekologicznych w ofercie marek własnych MAKRO, a kilka tygodni temu sieć uzyskała certyfikat „PL-EKO” potwierdzający wprowadzanie do obrotu oferty kilkuset produktów EKO / BIO / Organic.\nZrób zakupy, naładuj samochód.jpg\nrozmiar: 498.3 kB


Zagłada [Halina Szalińska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00048 002720 22446306 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Halina Szalińska Liczba stron: 428\nISBN: 9788378235088 Data wydania: 2015-01-26\nROZDZIAŁ 3 Koszmar Monique śniły się badania kliniczne nad wirusem Ap36. Osobą, na której testowano wirusa był jej syn Peter. Znajdował się w szklanym pokoju. Ona stała na zewnątrz. Była biernym obserwatorem. Początkowo chłopiec bawił się beztrosko. Siedział na podłodze popychając przed sobą jakiś czerwony samochodzik. Co chwilę przychodzili do niego lekarze i poddawali go licznym testom. Pobierali krew, mierzyli ciśnienie, skanowali, sprawdzali życiowe parametry organizmu. Z pozoru wszystko wyglądało na zwykłe, rutynowe badania. W pewnym momencie jej syn nagle złapał się za brzuch. Najprawdopodobniej wcześniej zainfekowano go wirusem Ap 36. Widać bóle brzucha nie były jeszcze zbyt silne, bo po krótkiej chwili Peter bawił się dalej. Niestety, stan taki nie trwał długo. Po kilu minutach chłopczyk odrzucił samochodzik i cały aż zwinął się w kłębek. Działo się z nim coś bardzo niedobrego. Widząc to Monique zaczęła bić pięściami w szklaną ścianę, krzyczała. Nikt jej jednak nie słyszał, nikt nie przychodził z pomocą. Ona też nic nie słyszała. Stała tam jak skazaniec i obserwowała uśmiercanie własnego syna. Zrozumiała, że tak naprawdę jest tu nieobecna. Nikt, w żaden sposób, nie mógł jej pomóc zmienić tego stanu rzeczy. Z jakiegoś niewiadomego powodu i z bliżej niewyjaśnionych przyczyn została skazana na obserwację cierpień swego syna, na patrzenie na jego powolną agonię. Miała obserwować działanie wirusa, który w ten sam sposób będzie uśmiercał tysiące dzieci NeoGeo. Do pokoju tymczasem weszli lekarze i już z niego nie wychodzili. Ułożono Petera na łóżku, rozebrano. Przypięto go silikonowymi pasami, na wypadek, gdyby się wyrywał z bólu, co mogłoby utrudniać badania. Nagie, bezbronne ciało podłączono do szeregu urządzeń. Chłopiec płakał. Rozpaczliwie płakał i krzyczał z bólu. – Mamo! Mamusiu! Monique jakimś cudem słyszała go. To jeszcze bardziej potęgowało jej cierpienie. Aż dziwne, że w ogóle trzymała się na nogach. Peter nie wiedział, co się z nim dzieje. Jego oczy były pełne bólu i przerażenia. Po kilkunastu minutach przybrały jakby nieobecny wyraz. „Już przestał widzieć”, pomyślała Monique. Chłopiec krzyczał przeraźliwie, a jego głos powoli stawał się coraz bardziej zachrypnięty. Wyrywał się, szarpał, ale pasy były silniejsze od niego. I płakał, wciąż rozdzierająco płakał. Z jego niewidzących już oczu strumieniami płynęły łzy. Nagle ucichł. Szybko i niespodziewanie. Monique przeraziła się, że to już koniec. Ale zgodnie z planem wirus zaatakował jego mowę. Prawdopodobnie Peter nic też już nie słyszał. Jednak wciąż jeszcze z jego oczu płynęły łzy. Był bardzo umęczony. Już nie miał sił się wyrywać. Biedne ciało nie walczyło już tak desperacko, choć co jakiś czas wstrząsały nim konwulsje. „Niech to się już skończy”, myślała wpółżywa Monique. Nie chciała na to patrzeć. To przecież jej syn. Jej jedyne ukochane dziecko. Niestety, nie mogła zrobić ani kroku. Nie mogła się odwrócić, nie mogła nawet zamknąć oczu. Ktoś chciał, aby widziała i czuła, jak umiera jej jedyne dziecko… Peter był już bardzo blady. Gdzieniegdzie na jego ciele pojawiły się czerwonawe plamy. Zaczął się proces pękania drobnych naczyń krwionośnych. Monique wiedziała, że czeka go jeszcze kilka godzin męki. „Jak to potwornie długo”, myślała przerażona. Patrzyła i nie mogła nic zrobić. Chłopczyk po pewnym czasie poderwał się raz i drugi, na tyle, na ile pozwalały mu na to pasy. Prawdopodobnie jego ciałem zaczął wstrząsać straszliwy ból. Rozpoczął się proces niszczenia organów wewnętrznych. Wirus już je paraliżował. Kiedy dojdzie do płuc, przestaną być elastyczne. Dziecko zacznie się dusić. Będzie to trwało dość długo, potem zacznie umierać jego serce. Wtedy dopiero zakończy się ta gehenna. Będzie wolny. Tymczasem konwulsje nasiliły się. Na czole Petera pojawił się obfity pot. Wkrótce pokrył całe ciało chłopca. On sam nie miał już siły walczyć. Przekręcił na bok głowę. Miał wciąż otwarte, nieprzytomne oczy. – Niech je chociaż zamknie – prosiła Monique, nie wiedząc kogo. Wiedziała, że Peter nic nie widzi. Zdawało się jej jednak, że wpatruje się w nią i żebrze o litość. Ile by dała, aby mu pomóc, a jeśli nie, to móc samej umrzeć. Wszystko, byleby na to nie patrzeć. Niestety, stała tam wciąż jak przyklejona. Musiała uczestniczyć w tym dramacie do samego końca. Peter zaczął się dusić. Jego klatka piersiowa coraz podrywała się, łapiąc z trudem powietrze, to opadała bezwładnie. Miał otwarte, nieme usta. Spękane do krwi wargi dodawały cierpienia, którego i tak było już nadto. Palce miał kurczowo zaciśnięte. Wycieńczone ciało już prawie całe pokryte było czerwonosinymi plamami. – Jeszcze chwila, synku, jeszcze chwila, zaraz się to skończy – szeptała obłąkańczo Monique. Ale chwila trwała długo. Zbyt długo. Nagle Peter poderwał się tak, że krępujące go pasy pękły. Usiadł na łóżku i przenikliwie spojrzał na matkę. Monique zdawało się, że słyszy niemy krzyk synka: – Mamo, dlaczego mi to zrobiłaś?! Za chwilę opadł bezwładnie na łóżko. To był koniec. Z jego wpółotwartych ust wypłynęła brunatna strużka krwi. Skonał.\nROZDZIAŁ 4 Laboratorium W tym samym momencie Monique obudziła się. Jej ciało było zlane lodowatym potem. Choć to na szczęście był tylko sen, natychmiast pobiegła do pokoju syna. Peter spał beztrosko. Pogłaskała go po policzku. Uśmiechnął się. Na pewno był zdrowy. Ubrała się szybko. Obudziła opiekunkę chłopca. – Jennifer, muszę zaraz wyjść. Proszę, zostań w pokoju Petera. – Przecież tu jestem, pani Maxwell. – Tak, przepraszam. Chodzi mi o to, abyś nie spała. Obserwuj go. – Czy coś się stało? – spytała zaniepokojona dziwnym stanem swej pracodawczyni Jennifer. – To teraz nieważne, porozmawiamy o tym jak wrócę. Teraz proszę, abyś nie spała i czuwała nad Peterem. Dałam mu środek nasenny, powinien spać jak suseł, ale gdyby się coś działo… – Tak , wiem – przerwała jej w pół słowa Jennifer – zadzwonię. – Może pani być spokojna. – Aha, i nie słuchaj żadnych wiadomości – a widząc zdziwioną minę Jennifer, dodała – nie we wszystko trzeba wierzyć. Mimo iż był jeszcze środek nocy, Monique pojechała ponownie do wojskowego laboratorium. Coś ją tam gnało. Na razie nie wiedziała jeszcze co. Ten koszmar, to nie mógł być tylko przypadek. Chociaż było to we śnie, doświadczyła tego samego, co czuły teraz tysiące matek. Ten sam ból rozsadzał jej i ich pierś. Ta sama okrutna śmierć zabierała im dzieci. To współczucie determinowało teraz jej działanie. W połowie drogi do wojskowego laboratorium przed jej samochód, nie zważając na ból spowodowany barierą ochronną, wbiegła jakaś młoda kobieta. W ramionach trzymała niemowlę. Monique zatrzymała auto. – Niech pani ją ratuje, ona umiera! – krzyczała. – Szybko, błagam, szybko… do szpitala – nalegała, kiedy Monique otwierała jej drzwi samochodu. – Niech pani wsiada. Kiedy to się zaczęło? – spytała, ale odpowiedź nie była konieczna. Wystarczyło spojrzeć na dziecko: już się dusiło. Na ratunek było za późno. – Niech pani jedzie szybciej, ona się dusi… błagam – szlochała histerycznie kobieta. Monique wiedziała, że za chwilę na jej oczach ponownie rozegra się największy dramat tego świata: śmierć dziecka. Tym razem nie we śnie, ale całkiem realnie. W samochodzie zapanowała złowieszcza cisza. Rozdarł ją przeszywający jęk kobiety. – Ona nie żyje! Boże! Moje dziecko nie żyje! Monique spojrzała w lusterko. Jakiekolwiek słowa pocieszenia nie miały teraz najmniejszego sensu. Zresztą nie przeszłyby jej przez gardło. – Niech się pani zatrzyma! – powiedziała nagle kobieta rozkazującym tonem, kiedy przejeżdżały przez most nad rzeką. Monique zatrzymała się. Kobieta wysiadła z samochodu i trzymając w objęciach martwe już dziecko, w jednej chwili przechyliła się i zniknęła wraz z nim za barierką. Natychmiast pochłonęła je woda, czarna i zimna jak rozpacz. Monique nawet nie zapłakała. Nie miała na to siły. Nawet nie wysiadła z samochodu. Biernie obserwowała wszystko, co się działo. Tylko na tyle było ją stać. Ból, jaki nosiła w sercu od momentu przebudzenia, stawał się coraz większy. Towarzyszył mu też irracjonalny strach o Petera. Najchętniej byłaby teraz z nim, choć jako naukowiec wiedziała, że jemu nic nie grozi. Był odporny na działanie wirusa. Dopilnowała tego. A jednak nie mogła się uspokoić. Obraz umierającego syna wrył się w jej serce tak mocno, że nie mogła normalnie funkcjonować. Nie umiała zdefiniować, czy to współczucie, czy próba samouleczenia zmusiła ją wtedy do podjęcia tego szaleńczego działania. Jej celem stało się ocalenie od śmierci przynajmniej kilku małych istot. Postanowiła choć kilku matkom dać szansę uratowania własnych dzieci. To tak niewiele w ogromie tego nieszczęścia, jakie spotkało NeoGeo. Dla niej to niewiele było wszystkim, co mogła teraz zrobić. Czy rzeczywiście mogła? Mogła, ponieważ wiedziała, gdzie przechowywano antidotum na Ap36. W wojskowym laboratorium, oczywiście. Wynieść je stamtąd graniczyło z cudem. Ale ona, jako jedna z nielicznych, przy odrobinie szczęścia mogła tego dokonać. W wojskowym instytucie nie bardzo zdziwiono się jej późnonocną lub wczesnoranną obecnością. W końcu była bardzo zaangażowana. Ona tymczasem zainteresowana była tylko jednym: zdobyciem leku. Pośpiesznie udała się do pomieszczenia, gdzie go przechowywano. Na szczęście, poza czujnym okiem kamery nie było tam nikogo. Na szklanej laboratoryjnej półce stały rzędem ciemne buteleczki opatrzone napisem: „Ap1000”. Tego właśnie szukała. Nie było ich dużo. Ponieważ pomieszczenie było obserwowane, nie mogła wzbudzać podejrzeń. Zachowywała się więc tak, jakby to, co miała zrobić, było jak najbardziej naturalne. Sięgnęła po pierwszą z brzegu fiolkę. Niestety, spadła na podłogę i rozbiła się. Ale o to jej właśnie chodziło. Pośpiesznie uprzątnęła potłuczone szkło i wyrzuciła je do biologicznej niszczarki. Rozsypane tabletki schowała do foliowego woreczka, który potem dyskretnie włożyła do kieszeni. W komputerze laboratoryjnym odnotowała całe zajście. Ponownie sięgnęła po kolejną buteleczkę. Tym razem nie stłukła jej. Udała się z nią do głównego laboratorium. Zgromadzeni tam licznie eksperci właśnie obserwowali na monitorach kolejne doniesienia o Ap 36. – Dobrze, że panią widzę – zwrócił się do niej starszy mężczyzna w białym kitlu, spod którego przebijał wojskowy mundur. Był to szef tutejszego laboratorium John Wolf, a teraz, na czas stanu nadzwyczajnego, i jej bezpośredni przełożony. Uśmiechnęła się w odpowiedzi. – Przejdźmy do mojego gabinetu – zaproponował. – Dobrze – odpowiedziała nieco wystraszona. Bała się, że może coś zauważył. – Tylko odstawię Ap100. Na rozoranej licznymi zmarszczkami twarzy Wolfa pojawił się grymas zdziwienia. – Chciałam zrobić jeszcze jedną próbę – powiedziała wyczuwając jego pytanie. – Dobrze, dobrze… Ale lepiej niech pani odniesie to teraz na miejsce. I proszę szybko przyjść do mnie. Obawiała się tego mężczyzny. Był tak zimny, że Monique była pewna, iż dla dobra NeoGeo, bez oporów poświęciłby nawet swoich najbliższych. Odniosła lekarstwo. Dobrze się złożyło, bo przecież sama powiedziała, dlaczego tu wcześniej była. To wykluczało jakiekolwiek podejrzenia, gdyby zauważono kradzież leku. Szybko znalazła się w gabinecie Wolfa, wciąż była jednak nieco przestraszona. Wskazał jej fotel. Sam usiadł naprzeciw niej. – Pani Maxwell – zaczął. – Bardzo nam pani pomogła. Doceniamy ogrom pracy, jaki pani włożyła, aby oczyścić NeoGeo z grożącego mu niebezpieczeństwa. Zapewniam, że czekają na panią odpowiednie gratyfikacje… być może nie tylko finansowe. – Dziękuję – szepnęła, spuszczając skromnie głowę. Czuła się podle, ale on o tym nie wiedział. – No cóż, jest pani jednak kobietą – nie wiedziała, do czego zmierza. – Piękną i mądrą kobietą – poprawił się – a niestety wy, kobiety, jesteście mniej wytrzymałe na stres. – Ale… – Proszę mi nie przerywać – odezwał się dość surowo. – Chyba pani nie zapomniała, gdzie jest, pani Maxwell? To wojskowy instytut – dodał. – A wracając do tematu… – Monique postanowiła już nic nie mówić, ale jego ton nie wróżył niczego dobrego. – Jest pani już zmęczona, to widać. Niech pani nie zaprzecza. – Rzeczywiście nie wyglądała zbyt dobrze, ale tylko ona wiedziała dlaczego. – Musi pani odpocząć – kontynuował Wolf. – Dziękuję pani za współpracę i za wielkie zaangażowanie. Od tej chwili jest już pani wolna. Przeraziła się na dobre. A więc nie będzie mogła wynieść już więcej leku. Co za pech! – Może jednak mogłabym się jeszcze na coś przydać? – zaproponowała nieśmiało, by nie dać w żaden sposób do zrozumienia, że nie na rękę jest dla niej ta decyzja. – Jest pani wspaniała – powiedział raczej z przekąsem, niż z zachwytem Wolf i przysunął się bliżej, tak że przed oczyma miała tylko jego oczy. Ich widok napawał ją lękiem. – Proszę oddać mi swoją kartę identyfikacyjną. Idzie pani na urlop – dokończył i dając do zrozumienia, że sprawę uważa za załatwioną, wstał. Monique sięgnęła do kieszeni. Dłonią natrafiła na woreczek z lekarstwem. Przestraszyła się. Co będzie, jeśli ją teraz skontroluje? Wyjęła kartę i położyła ją na stole. – Dziękuję – powiedziała i aby ukryć swój strach, podała mu dłoń. – Do widzenia! – Aha! Jeszcze jedno. Oczywiście urlop dotyczy także i pani instytutu. Proszę na razie do niego nie przychodzić. Ani do pani ulubionego NeoGeo Genetic7, aż do odwołania. Tego się nie spodziewała. Ugięły się pod nią kolana, jednak nie mogła się zdradzić z tym, jak bardzo poruszyło ją to polecenie. – Tak, przyda mi się odpoczynek, może nawet gdzieś wyjadę… – starała się pokazać, że i ona uważa tę decyzję za dobrą. – Nie, na to bym nie liczył. Wciąż jest nam pani bardzo potrzebna, pani Maxwell, potrzebna NeoGeo. Proszę pozostać w domu. Niebawem skontaktujemy się z panią. No to do widzenia! – Do widzenia – odpowiedziała, opuszczając gabinet. Minęła salę, gdzie liczne monitory pokazywały właśnie, co działo się na ulicach NeoGeo. Przystanęła. Rozpoczęła się druga doba śmiercionośnego działania wirusa. Wszystkie media donosiły o pojawieniu się nieznanej i wyniszczającej ludzkość choroby. Podawano, że atakuje ona głównie dzieci oraz osoby starsze, osłabione. Standard – podobnie działa każdy wirus. Ku coraz większemu zdziwieniu Monique donoszono o coraz częstszych przypadkach zakażeń zdrowych, dorosłych osób. Pokazywano przepełnione szpitale, pędzące na sygnale karetki, rozpacz ludzi. Niektóre stacje nie zawahały się nawet, aby transmitować na żywo proces umierania. Oferowały to swoim spragnionym sensacji odbiorcom. Liczyła się przecież oglądalność. Monique wiedziała, że to tylko częściowa prawda. Wirus atakuje tylko dzieci do szóstego roku życia, w dodatku poczęte w naturalny, biologiczny sposób. Czyżby było coś, o czym i ona nie wiedziała? Dlaczego do liczby ofiar media dołączają także dorosłych? W zasadzie to pytanie do jej męża. Pracował w instytucji, która powinna była wyłapać tę nieprawdziwą informację, chyba że NeoGeo Publicity Controling w dopuszczeniu do tej dezinformacji miało jakiś cel. Może ona sama go wkrótce odgadnie. Na razie jednak musi zachować milczenie. W mediach przekazywano, iż z całego świata nadchodzą liczne kondolencje dla obywateli NeoGeo i zapewnienia o pomocy. Wszystkie instytucje naukowo-medyczne postawione zostały w stan najwyższej gotowości. Pracowały non stop, by jak najszybciej wykryć źródło nieznanej epidemii zbierającej żniwo na razie tylko w obrębie NeoGeo. Niektóre stacje telewizyjne donosiły czasem o śmierci kogoś spoza unii. Uspokajając podawały jednak, że albo był to przyjezdny, albo zmarł na całkiem inną chorobę, która tylko w pierwszych objawach była podobna do zarażenia wirusem. Niemniej jednak dla bezpieczeństwa zamknięto wszystkie granice. Wstrzymano eksport i import. Cały świat zamarł w wyczekiwaniu. Monique wiedziała, że to bezpodstawna panika. Znała dokładnie czas i zasięg działania wirusa. Ap 36 żył tylko trzy dni i ginął bezpowrotnie. Nie mutował i nie zachowywał form przetrwalnikowych. Wiedziała też, że nie ma najmniejszej obawy, by mógł spowodować podobny efekt poza NeoGeo, gdyż tylko te tereny były nim zakażone. Jeśli nawet by się przedostał poza granice, byłyby to pojedyncze zakażenia. Jednak media informowały inaczej. Prawdopodobnie celowo wywoływały wizję pandemii. – Pani Maxwell, pani jeszcze tutaj? – Nie zauważyła, że Wolf wszedł do sali. – Już idę… Panie generale, dlaczego nie podaje się do wiadomości, że wirus atakuje tylko naturalne8 dzieci? – zadała nieopatrznie pytanie. Pożałowała, ale było już za późno. – Rzeczywiście jest pani przemęczona, pani Maxwell – odpowiedział surowo. Monique wiedziała, że ta nieostrożność może kosztować ją życie. W dodatku, te przemycane tabletki. – Źle mnie pan zrozumiał, generale. Chciałam przez to powiedzieć, że tak może byłoby lepiej – zapętliła się jeszcze bardziej. Tylko cud mógł ją teraz uratować. – Pani nie jest od tego, aby mi cokolwiek sugerować. Czy mam pani przypomnieć protokół? Nie musiał. Znała go dobrze. Robić, co do niej należy. Przestrzegać klauzuli tajności. Postępowanie przeciwne równało się wydaniu na siebie wyroku śmierci. – O jak to dobrze, że panią tu widzę – odezwał się inny znajomy głos. – Chciałem osobiście pani podziękować. – To Anzelm Kruger, przewodniczący Rady NeoGeo. Jego flirciarskie maniery były powszechnie znane. Postanowiła je teraz wykorzystać dla ratowania sytuacji. – Wspaniała robota, czyż nie, generale? – zwrócił się do Wolfa. – Ależ tak. Pani Maxwell jest nieoceniona, choć nieco przepracowana – dodał ciszej, badawczo wlepiając w nią mrożący krew w żyłach wzrok. – Właśnie wysłałem ją na urlop. – Jaka szkoda. Mam jednak nadzieję, że nie na długo? – Ja też mam taką nadzieję. – Chciałabym się na coś przydać. Zwłaszcza teraz, kiedy NeoGeo może być wreszcie praworządna. Właśnie powiedziałam panu generałowi, że może, kiedy świat się wcześniej dowie, że wirus zabija tylko tych naturalnych, uwierzy w nasze metody, czyż nie? – zalotnie spojrzała przewodniczącemu Rady NeoGeo w oczy. Wiedziała, że miał do niej słabość. – Ach, te kobiety! Co nie, John? – zaśmiał się Kruger. – Zawsze coś kombinują. – Droga pani Monique – ujął ją pod ramię – niech nam pani zaufa. Wiemy, co robimy. – Nie wątpię – powiedziała i prowokacyjnie odrzuciła w tył swoje bujne, rude włosy. – Zwłaszcza jestem pełna podziwu dla pana Wolfa – miała nadzieję, że tym załagodzi choć trochę swoje niefortunne zachowanie. – Pan, panie generale, jest nieoceniony – zwróciła się do niego. – Rzeczywiście, my, kobiety mamy sto pomysłów na minutę, a pan musi to wszystko opanować, prawda? – No, cóż. Po to tu jestem – powiedział nieco łagodniej niż poprzednio. Zdaje się, że łyknął przynętę. – Właściwy człowiek na właściwym miejscu – dodał Kruger, puszczając ramię Monique. – W dodatku taki troskliwy. Jeszcze raz dziękuję, panie generale, za urlop. Muszę trochę odpocząć, ale jakby co, to zawsze jestem gotowa podjąć współpracę. Do widzenia panom – powiedziała i szybkim krokiem skierowała się ku wyjściu. – Ujmująca, co nie? – usłyszała za sobą w oddali słowa Krugera. Dochodziła do wyjściowych bramek nieco bardziej kołysząc biodrami niż miała to w zwyczaju. Wiedziała, że zaraz ją zeskanują, ale nie bała się. Zawsze mogła wytłumaczyć się roztargnieniem. Po prostu zapomniała odłożyć tabletki. Liczyła na to, że nikomu nie przyjdzie do głowy sprawdzać ją dokładnie. I znowu nie myliła się. Choć udało jej się wynieść antidotum, opuszczała wojskowy instytut przybita jeszcze bardziej niż przed kilkoma godzinami. Ściskała jednak w kieszeni te kilkanaście skradzionych tabletek w nadziei, że komuś pomogą. Komu? Czy w ogóle jeszcze się na coś przydadzą? Nie zastanawiała się nad tym. Wsiadła do samochodu. Włączyła radio. Wszędzie to samo. Świat oszalał ze strachu. Władze NeoGeo oświadczyły, że panują nad sytuacją i lada dzień zostanie opracowana szczepionka. Monique przypuszczała, że stanie się to, kiedy umrze już ostatnie naturalne dziecko NeoGeo. W NeoGeo od roku 2030 można było mieć potomstwo tylko drogą in vitro lub in vivo. W dodatku każdy powoływany do życia embrion był wynikiem inżynierii genetycznej, a nie losowego zapłodnienia. W ten sposób eliminowało się wiele groźnych chorób i jednocześnie tworzyło człowieka doskonałego. Działanie to było jak najbardziej słuszne. Gwarantowało, że w przyszłości NeoGeo stanowić będzie niezwykle silne, inteligentne społeczeństwo. Eugenika, termin mocno piętnowany w pierwszym dziesięcioleciu dwudziestego pierwszego wieku, doczekał się swojej nowoczesnej kontynuacji. Zapewniała mu to inżynieria genetyczna, poparta ustawodawstwem unijnym. Kwestia moralności odeszła do lamusa. Liczyło się przecież szczęście obywateli NeoGeo. Monique wierzyła w słuszność tej idei. Dziwiła się więc teraz, że w mediach wciąż nie wiązano epidemii z kwestią naturalności poczęcia ofiar. Przecież dziennikarze są na pewno świadomi, że nie wszyscy dostosowali się do zakazu posiadania naturalnego potomstwa. Monique przedtem tylko przypuszczała, teraz była już całkowicie pewna: Ta informacja, a raczej dezinformacja, to celowe działanie. Kryło się za nim coś jeszcze straszniejszego niż sam wirus Ap 36. Ale co? Oczywiście rodzice zmarłych dzieci doskonale zdawali sobie sprawę, że umierają tylko ich naturalni potomkowie. Nikt jednak nie odważył się tego publicznie powiedzieć. Naraziłby się na dotkliwą karę. Zresztą nie dopuszczono by go do głosu. A jeśli nawet, to i tak nie wyemitowano by takiej wypowiedzi. W NeoGeo panowała prawdziwa psychoza strachu. Trudno było utrzymać porządek, choć wzmożono działania na rzecz bezpieczeństwa, a na nogi postawiono całą armię, służby cywilne, medyczne, porządkowe. Od czasu pojawienia się epidemii NeoGeo przypominało państwo policyjne. Władze ciągle informowały w mediach o postępie badań nad nieznaną epidemią, ale z drugiej strony reporterzy swoimi wiadomościami podsycali paraliżujący strach. W domach mieszkańców państwa szczęścia rozgościło się widmo śmierci. Monique zjechała na pobocze. Zatrzymała samochód. Wyłączyła radio. Spojrzała w lusterko. Patrzyła na nią twarz dość pięknej kobiety. Nawet koszmarny sen i wyczerpujące ostatnie godziny nie zdołały zmienić miłych, łagodnych rysów. Tylko jej brązowozielone oczy były przygaszone. Dostrzegła ziejącą z nich rozpaczliwą pustkę. – A więc tak wygląda twarz mordercy – powiedziała. Nigdy by nie przypuszczała, że użyje takiego zwrotu w stosunku do siebie samej. No, bo co ona takiego zrobiła? 7 Instytut zajmujący się inżynierią genetyczną, którego zadaniem była kontrola materiału genetycznego zarodka ludzkiego, podległy NeoGeo Medicine Control. 8 Naturalne dziecko, czyli spłodzone i urodzone w naturalny (zgodny z naturą) sposób.\nROZDZIAŁ 5 Jean Maxwell (26.01.2036, poranek) Jean Maxwell podszedł do okiennej ściany w swoim biurze. Była lustrzana. Spojrzał na siebie. Patrzyła na niego twarz trzydziestoparoletniego mężczyzny, raczej przeciętnej urody. Niczym się nie wyróżniał. Ciemnoblond włosy, nienagannie ogolona twarz o lekko ciemnej karnacji, prosty nos, dość słabo zarysowana linia brody. Znaków szczególnych brak. Był dość dobrze zbudowany, ale z powodu średniego wzrostu, nie wzbudzał tym podziwu płci pięknej. No, może oczy są jego atutem. Przynajmniej tak twierdziła jego żona, choć on nie widział w nich nic szczególnego pięknego. Dla niej były stalowobłękitne, niczym górskie jezioro, jak mawiała. Dla niego – po prostu szare. Dziś były na pewno zmęczone i na ich dnie czaił się strach. Odetchnął głęboko raz i drugi. „Za chwilę będzie tu prawdziwe piekło”, pomyślał. Dotknął zielonego sensora. Lustrzana tafla stała się przezroczysta. Popatrzył przed siebie. Przeciwległe szklane ściany NeoGeo Publicity Controling odbijały wszystko, co działo się wokół. I choć plac przed nim nie zdradzał symptomów nienormalności, to z racji zajmowanego czterdziestego ósmego piętra Jean widział znacznie więcej, dalej. Szklane ściany pokryte przezroczystą, jakby lustrzaną powłoką kopiowały widok naprzeciw. Jean mógł obserwować na nich ruchome obrazy, jak w niemym kinie. – Witaj książę! – z zadumy wyrwał go znajomy głos. To Klaudia Brown, jego bezpośrednia przełożona. Bezszelestnie wtargnęła do jego gabinetu, i gdyby nie jej aż nazbyt widoczna fizyczność, można by uznać ją za ducha. Miała na sobie jak zwykle doskonale dopasowany kostium. Dziś był on szary z czarnymi lamówkami u dołu żakietu i dość długą, jak na Klaudię (bo prawie do kolan) spódnicą. – Jak tu weszłaś? – Jean był wyraźnie zdziwiony. – Tracisz czujność, książę – uśmiechnęła się pokazując śliczne śnieżnobiałe zęby. – Nie nazywaj mnie tak, dobrze? – Tak, tak, wiem… nie lubisz tego – powiedziała wzruszywszy ramionami. Widać ta uwaga niewiele ją obchodziła. – No właśnie. Ale przecież ty nic sobie z tego nie robisz. – Robię, nie robię… nieważne. Za dziesięć minut u mnie. Okay? – spytała i nie czekając odpowiedzi wyszła, zostawiając za sobą smugę zapachu najnowszych perfum Chanel. – Dobrze. Będę – odpowiedział chyba już sam do siebie Jean. „Więc jeszcze dziewięć minut spokoju a potem… lepiej nie myśleć”. 26 stycznia 2036 roku – ta data miała stać się początkiem Nowej Ery NeoGeo. Pomimo zmęczenia i dużej dozy niepokoju Jean Maxwell czuł się dumny, że to on i jego żona w dużej mierze są jednymi z jej twórców. „Nigdy tak wielu nie zawdzięczało tak wiele tak niewielu”, pomyślał Jean przywołując w myśli słynną wypowiedź Churchilla. I chociaż w budynku NPC pracowało dwa tysiące ludzi, to tylko on, Klaudia, Robert Kantwell i ich bezpośredni przełożony Jack Swatch wiedzieli, co tak naprawdę się dziś dzieje w NeoGeo. W dodatku to co świat usłyszy o wybuchu dzisiejszej epidemii i co przyjmie za prawdę zostanie przez nich jemu podane. Nie ma mowy, żeby coś miało się nie udać. Do swej dyspozycji mieli wszystko – od wysoko wyspecjalizowanych sprzętów technicznych począwszy, na wypracowanych i sprawdzonych metodach medialnego przekazu skończywszy. – To musi się udać – westchnął Jean. Usiadł w białym skórzanym fotelu i włączył muzykę. Z głośników popłynęło requiem Mozarta – doskonała uwertura do tego, co miało niebawem nadejść. Z każdym dźwiękiem w Jeanie wzrastała siła. Jeszcze tylko głęboki wdech i wydech, i był gotowy, aby wejść w bramy piekieł. Po chwili był już w gabinecie Klaudii. Prócz niego zjawił się tam Robert Kantwell i sam Jack Swatch, ich przełożony. Jego obecność tutaj dodawała powagi sytuacji. Prawie nigdy nie schodził ze swego biura na czterdziestym dziewiątym piętrze. Nie było takiej potrzeby. Dzięki licznie zainstalowanym kamerom mógł widzieć i rozmawiać z każdym, nie opuszczając swego gabinetu. To, że tego dnia było inaczej, wskazywało na jego wielkie zaangażowanie. Pewnie chciał sprawdzić osobiście, czy jego podwładni należycie wywiązują się ze swoich obowiązków. Sytuacja wymagała szczególnego dozoru. Jean Maxwell spodziewał się, że w związku z zaistniałą sytuacją pozna dziś ludzi zasiadających na pięćdziesiątym piętrze budynku. On, jak i wszyscy pracownicy tego instytutu był pewien, że poza głównym szefem NPC – Jackiem Brownem, ktoś jeszcze sprawuje nad nimi kontrolę, ktoś ich obserwuje. Ktoś mający swoje biuro na pięćdziesiątym piętrze, do którego nikt nie miał dostępu. Nikt ich nie znał, być może nawet Jack Swatch, choć zajmował gabinet tylko piętro niżej. Na pięćdziesiąte piętro wjeżdżała specjalna winda ukryta prawdopodobnie wewnątrz pentagramu NPC. Poszczególne pokoje gmachu NPC zlokalizowane były w wewnętrznym pięciokącie, a korytarze znajdowały się na jego obwodzie. Ważniejsze gabinety, zazwyczaj zajmowane przez szefów poszczególnych działów, umiejscowione były w ramionach pentagramu, gdzie działały też zwykłe windy. Tylko staranne obliczenia sugerowały, że w centrum budynku coś jeszcze musiało być. Jak dostać się do wind, tego już nikt nie wiedział. Przypuszczano, że wiedzie do nich specjalny tunel, którego początek był ukryty gdzieś pod ziemią – nikt zatem nie miał pojęcia, kto i kiedy podróżuje nim na szczyt wieżowca. Prawdopodobnie tam znajdowało się centrum wszystkich możliwych połączeń medialnych na świecie. To właśnie stamtąd przychodziły wytyczne i polecenia zadań specjalnych. Tam też Jack Swatch co tydzień wysyłał swoje sprawozdania. Nikt z pracowników NPC nigdy tam nie był. Schody ewakuacyjne budynku urywały się na czterdziestym dziewiątym piętrze, tak też oznaczony był ostatni przycisk wind. W istocie to Jack Swatch mógł zajmować dwie kondygnacje. I taki sposób myślenia został zasugerowany pracownikom NeoGeo Publicity Controling przez konstruktora budynku. Zdawać by się mogło, że to absurd – jeden człowiek na tak wielkiej powierzchni, nawet gdyby miał do dyspozycji kilka sekretarek... Na czterdziestym dziewiątym piętrze, prócz gabinetu Swatcha wraz z sekretariatem i pokojem wypoczynkowym, była usytuowana duża sala konferencyjna zajmująca drugie ramię pentagramu. Trzecie i czwarte, to gabinety rządowe przeznaczone dla szefów NeoGeo. Przebywali tu oni dość często, gdy opuszczali swoje oficjalne siedziby. Działo się to najczęściej w sytuacjach kryzysowych, wymagających natychmiastowej interwencji. W piątym ramieniu Jack Swatch przyjmował petentów. Tu stawał się zatroskanym ojcem narodu. Choć szefem unii był Anzelm Kruger, to on jako czuwający nad wolnością wyboru obywateli był ważną postacią, stojącą na straży ich dobrobytu. W dodatku był otwarty na ludzi. Chętnie z nimi rozmawiał, doradzał, wysłuchiwał ich podejrzeń. Tu przyjmował tych, którzy w ich własnym mniemaniu stali się ofiarami wymuszanych na nich w ukryty sposób decyzji. Oczywiście nie chodziło o to, że ktoś, sugerując się reklamą, kupił zbyteczny dla niego produkt, ale kiedy w grę wchodziła cała nabrana przez zgrabną manipulację rzesza ludzi. Nieuczciwi deweloperzy, finansiści, koncerny farmaceutyczne – musiały się mieć na baczności. NeoGeo Publicity Controling na czele z Jackiem Swatchem było skutecznym ramieniem Temidy. Było to rzeczywiście niezwyczajne, aby sam szef NPC wysłuchiwał osobiście tych wszystkich zażaleń. Stąd może jego tak wielka popularność wśród ludzi. Ufano mu prawie bezgranicznie. Kiedy 26 stycznia 2036 Jack Swatch zszedł piętro niżej Jean Maxwell był bardzo rozczarowany. Przypuszczał bowiem, że w związku z nadzwyczajną akcją choć częściowo odsłoni się niezwykła tajemnica pięćdziesiątego piętra. Co prawda dzisiejsza rozmowa z nim wciąż dawała mu cień nadziei, że wkrótce to nastąpi. – Jak widać, wszystko idzie zgodnie z planem – powiedział Swatch. – Przed nami jednak jeszcze dużo pracy. W związku z tym mam dla was smutną wiadomość. Nie możecie opuszczać instytutu do czasu, kiedy całkowicie będziemy pewni skuteczności naszych działań. – Oczywiście – Klaudia i Jean odparli prawie równocześnie. Wszyscy zdawali sobie sprawę z powagi zaistniałej sytuacji. – Ja mogę tu nawet nocować – zasugerował Kantwell. Pozostali nie zdziwili się tym specjalnie. Kantwell to stary kawaler i w dodatku dziwak. Nawet z powodu jego fizjonomii – rozwichrzonych resztek szpakowatych włosów, wygniecionego i zupełnie niedobranego kolorystycznie ubrania, wiecznie rozbieganych czarnych oczu, w pełni zasługiwał na to miano. Nie chodziło tu też o pracoholizm, bo pracoholikami w pewnej mierze byli oni wszyscy, ale Robert lubił w wolnych chwilach budować komputerowe symulacje różnych socjologicznych zachowań ludzi. W tym celu wymyślił grę strategiczną, na własny użytek, której akcja rozgrywała się w symulowanej NeoGeo. Tu pozorował szereg zagrożeń, które potem sam eliminował. Sprawiało mu to zapewne dużo satysfakcji, zwłaszcza wtedy, kiedy jego komputerowe strategie służyły jako egzemplifikacje. Ostatnio działo się to dość często. Pewnie Kantwell liczył, że i teraz Swatch będzie chciał wykorzystać jego informatyczne kombinacje związane z obecną sytuacją. Jednak chyba na razie nie był tym zainteresowany. – Jak chcesz – odpowiedział na jego sugestię. – Zostaniecie poddani farmakologicznej stymulacji abyście, abyśmy – poprawił się Swatch – mogli ten czas jakoś przetrwać. – Mus, to mus – posłusznie odpowiedział Kantwell. – Jak dotąd, nie odnotowaliśmy żadnych medialnych informacji o prawdziwym celu ataku wirusa Ap36 – kontynuował Jack – co nie znaczy, że nie musimy mieć się na baczności. – Myślę, że należy zrewidować plan i podać wcześniej komunikat o tym, że wirus atakuje tylko naturalniaki. Nikt nie powinien nas w tym uprzedzić – zasugerowała Klaudia. – Nie sądzę, aby było to konieczne – odparł Jack. – Dlaczego? – nie dawała za wygraną Klaudia. – Klaudio, co to za fanaberie! Jeżeli nie wiesz, dlaczego powinniśmy trzymać się ściśle planu, to może powinnaś wrócić na uczelnię. – Właśnie dlatego, że skończyłam High Psychology School, tak twierdzę. – Zawdzięczasz to ojcu – nieco kpiąco powiedział Jack. – Albo tobie. Nie miałam wyboru. Gdzie miałam się kształcić? Swatch odpowiedział jej na to wzruszeniem ramion. To za jego wytycznymi zamknięto prawie wszystkie wydziały uniwersyteckie NeoGeo kształcące psychologów i socjologów. Jako powód podawano brak zainteresowania. Jednak naprawdę ich istnienie było zbyt niebezpieczne dla samej unii. Nauka psychologii była już tak wysoce rozwinięta, że zbyt wielka liczba doskonale wykształconych psychologów i socjologów, których nie można by było kontrolować, stanowiła groźbę dla wolności wyboru obywateli NeoGeo. Nieliczne wydziały, które pozostały, oferowały wiedzę raczej na niskim poziomie, a ich absolwenci mogli liczyć na pracę najwyżej w klinikach medycznych, i to też nie tych najlepszych. Istniał tylko jeden, jeden w całym NeoGeo Wydział Psychologii, a raczej – ściśle rzecz biorąc – była to działająca przy NPC High Psychology School. Tu wykładały największe tuzy tej dziedziny. Absolwenci uczelni, a było ich co roku około stu, nie mieli kłopotu ze znalezieniem pracy. Najwybitniejsi zostawali w instytucie, pozostali kierowani byli do innych placówek rządowych. – Dobrze wiesz, że gdyby nie twój ojciec – nie dawał za wygraną Swatch – nie miałabyś tam wstępu. – Być może, ale czy to moja wina, że jestem jego córką? – Nie. To akurat nie twoja wina. Jean przysłuchiwał się tej słownej utarczce. Ci dwoje od początku się nie lubili. On zresztą też nie darzył sympatią Klaudii. W tym wypadku oboje mieli rację. High Psychology School była to szkoła ściśle elitarna i Klaudia niejako była na nią skazana. Nie istniał tu żaden system rekrutacji. Studentów przyjmowano według klucza NeoGeo, czyli z polecenia. Nikt nie był tu anonimowy, nikt nie dostawał się tu z przypadku. Każdy był czyimś synem, córką lub co najmniej bliskim krewnym czy protegowanym. Ze względu na stanowiska, jakie od razu były oferowane absolwentom, nie pozwalano, aby studiował tu ktoś nikomu nieznany, choćby bardzo zdolny, gdyż władza NeoGeo miała pozostać w tych samych rękach. Każdy, kto skończył uczelnię, wiedział doskonale, jak wpływać na ludzkie zachowania, nawet te najbardziej autonomiczne, zatem dopuszczenie, by pracował gdzie indziej niż we wskazanej placówce, byłoby szaleństwem graniczącym z samounicestwieniem ideologii kreowanej w NPC. – Daj spokój Jack – wtrącił się Jean do rozmowy. – Klaudia dobrze wie, że powinniśmy się trzymać planu. Może warto jej posłuchać, dlaczego zmieniła zdanie. – Jean, czy myślisz, że mogło coś umknąć mojej uwadze? – spytał raczej retorycznie Swatch. Klaudia podeszła do Jeana i delikatnym uśmiechem dała mu znać, że jest mu wdzięczna. A może kryło się za tym coś więcej? – Nie, Jack. Na pewno nic nie wymknęło się spod twojej kontroli. Tak tylko pomyślałam, przysłuchując się wiadomościom i obserwując dzisiejszą panikę na ulicach, że nie przypuszczaliśmy chyba, iż jest aż tak dużo naturalniaków… – To prawda – mruknął pod nosem Kantwell. – Przecież niebawem ktoś to zauważy, jakiś zagraniczny dziennikarz, i po naszym planie. – Nawet gdyby odkryli wcześniej, że Ap36 zabija tylko naturalniaki, to i tak nie zaryzykują. Świat, nim coś poda do wiadomości, musi najpierw rozpoznać reguły tej gry, aby sam nie został jej ofiarą. – Dlatego będziemy robić wszystko tak, jak przedtem ustaliliśmy. Prawda Jeanie? – dokończył, znienacka, zawiesiwszy głos i spojrzał uważnie na swego podwładnego. – Jesteś dziś jakiś rozbity – dokończył Jack Swatch. Rzeczywiście Jean, choć dokładnie wykonywał swoje obowiązki, sprawiał wrażenie, że czasami jest gdzieś indziej. Nie umknęło to, jak widać, uwadze Swatcha. – Nie, po prostu jestem przemęczony – odpowiedział na pytanie. – Jak wszyscy, Jeanie, jak wszyscy… – Przypominam, że za dwie godziny widzimy się w sali konferencyjnej. Przygotujcie sprawozdanie z dotychczasowego działania. Na pewno będą je chcieli przejrzeć. – Okay – odpowiedziała Klaudia. Nie pytali kto taki będzie kontrolował ich poczynania. Zarówno Jean, jak i inni wiedzieli, że zapewne zbierze się tu część sztabu kierującego całą akcją, a więc: Tom Brown – szef bezpieki i ojciec Klaudii jednocześnie, Monique Maxwell, kilku generałów, a może i sam Anzelm Kruger – kanclerz NeoGeo. Sama śmietanka w rzeczy samej. Akcja uzyskała kryptonim Apokalipsa. Była w swoim rozmachu wielka, jej rezultat miał zmienić oblicze NeoGeo, dlatego cała zebrana tu czwórka mogła przypuszczać, że za dwie godziny pozna prawdziwych rządzących NeoGeo. Jean, jak i wyżsi rangą pracownicy NPC przypuszczał, że jej anonimowe władze, w odróżnieniu od tych z pierwszych stron gazet, którzy w rzeczywistości byli jedynie marionetkami, są osłonięte szczelną kurtyną milczenia. Tajemnicza organizacja kierująca w ukryciu całą unią – ta teoria spiskowa mogła okazać się całkiem realna. Najbliższe godziny przybliżą prawdę. – No, to na razie – powiedział do zebranych Swatch i wyszedł. – Idę do siebie – zakomunikował też pozostałym Jean, zostawiając Klaudię i Roberta samych.\nROZDZIAŁ 6 System Kiedy Jean Maxwell doszedł już do swojego gabinetu w drugim skrzydle pentagramu, był szczęśliwy, że choć przez jakiś czas może być znowu sam. Musiał doprowadzić swoje emocje do porządku i zebrać myśli. A nie było mu łatwo. W dodatku był zły na siebie, że Jack spostrzegł jego niepokój. – To musi się udać … – westchnął ponownie. Emocje wymykały mu się dziś zbyt wyraźnie spod kontroli. Były niczym oślizgły wąż w rękach myśliwego. Trudno je było złapać i ujarzmić. Nie wystarczy ich nawet chwycić tuż za głową, tak jak węża, który złapany tylną częścią swego ciała szuka punktu zaczepienia, a kiedy go znajdzie, tak się skręci, że zręcznie wyślizgnie się z uścisku. Jedynym ratunkiem jest więc trzymanie go stale na oku. Tak też jest z emocjami. Muszą być pod ciągłą kontrolą. Nie wolno dopuścić, aby znalazły jakiś punkt zaczepienia i chwyciły w swój śmiertelny uścisk. Jeanowi to się nie udało. Jego emocje w tym dniu wywoływała co chwilę obawa o życie Petera – jego syna. Jean doskonale zdawał sobie sprawę, że dopóki będzie istniał wirus Ap36, dopóty nie uda mu się ich ujarzmić. Peter miał cztery lata. Był bezpieczny, tak zapewniała Monique, a jednak strach, że może mu się coś stać, przyprawiał Jeana o mdłości. Na te słabości nie mógł sobie pozwolić nie tylko z racji sprawowanej funkcji. Jeżeli ktoś by je zauważył, mogłoby to źle się skończyć nie tylko dla niego, ale i dla całej rodziny. „Jeszcze kilka dni a z NeoGeo znikną wszystkie małe naturalniaki, wtedy to się skończy”, pomyślał przecierając czoło. Poczuł, że pokryły je krople zimnego potu. „Nie dam się”, przywołał się do porządku, „oni umrą, ale mój syn będzie żył, tak jak pozostałe dzieci NeoGeo”. Podszedł ponownie do okna, ale szybko się odwrócił. Nie chciał zobaczyć czegoś, co mogłoby go znowu wytrącić z uzyskanej przed chwilą z takim trudem równowagi. Postanowił skoncentrować się na swoich zadaniach. Niedługo zostaną ocenione ich wyniki, a więc wszystko musi być dopięte na ostatni guzik. Usiadł. Postanowił jeszcze raz przyjrzeć się ostatnim raportom. – Proszę o kawę – zakomunikował wciskając odpowiedni guzik w komunikatorze leżącym na jego uporządkowanym biurku. Niewiele się tam znajdowało. Oprócz monitora i przekaźnika9 stała tam tylko dość duża fotografia w staroświeckiej drewnianej ramce. Ten nieco sentymentalny detal dodawał smaku minimalistycznemu wnętrzu. Nie było tu żadnych ozdób, wazonów, donic czy tym podobnych gadżetów. Wszystkie meble, a było ich niewiele – szafa z półkami, stolik, kanapa i dwa fotele – były proste w swej formie i wykonane z prawie czarnego drewna łączonego z szarym szkłem. Złamana ledwo zauważalnym błękitem biel ścian dopełniała całości obrazu. Tylko w kąciku wypoczynkowym, tuż za białą skórzaną kanapą, ściana nagle zmieniała swój charakter, gdyż pokryta została czerwoną niczym szeroka smuga krwi taflą szkła. Ta dość ekstrawagancka ozdoba dodawała charakteru całemu, ponadstumetrowemu wnętrzu. Szare, szklane drzwi rozsunęły się cichutko. – Panie Maxwell, pana kawa. Gdzie mam postawić? – spytała nienagannie ubrana w granatową garsonkę i białą bluzeczkę sekretarka Jeana – Agnes. – Postaw na biurku. Gdy Agnes stawiała kawę, zauważyła, że jej szef zmienił zdjęcie w ramce. – Oo! Nowe zdjęcie. Peter jest już taki duży… – Tak, czas szybko leci… zobaczysz to, jak sama będziesz mieć dzieci. – Nie wiem, czy tego chcę – odpowiedziała kobieta, popadając w lekką zadumę. Zdradzały to jej szarogranatowe jak kostium oczy. – A to niby dlaczego? Nie lubisz dzieci? – spytał Maxwell zupełnie nie biorąc pod uwagę tego, że może jego sekretarka po prostu nie chce wydawać na nie swych ciężko zarobionych pieniędzy. W NeoGeo dziecko było kosztownym, luksusowym dobrem. Nie każdego było na nie stać. W dodatku wymagano uzyskania specjalnych pozwoleń z NeoGeo People Controling10. – Szkoda kasy, co? – No cóż, to kosztuje: pozwolenie, materiał genetyczny, zapłodnienie, implementacja, surogatka11 – dużo tego. Ale za szczęście trzeba płacić, Agnes. I mówię ci, warto. – Nie, nie o to mi chodzi. Ale przeraża mnie ta cała procedura NeoGeo People Creating – westchnęła. Jean spojrzał na nią. Miała już odpowiedni wiek na dziecko. Trzydzieści lat, to dobry czas, aby zostać mamą. Nawet ją sobie wyobrażał – piękną, długonogą blondynkę idącą ulicą z małym kędzierzawym brzdącem. Pewnie, że nie tak prosto „mieć dziecko”. Instytut, o którym mówiła Agnes stanowił jakby rodzaj luksusowego sklepu oferującego potomstwo szczęśliwcom mającym na nie pozwolenie. Wpierw trzeba było wypełnić formularz. Należało oświadczyć w nim, w jakim związku zamierza się wychowywać przyszłe dziecko. Była to kwestia statystyczna: nie stanowiło różnicy, czy będzie to związek hetero-, czy homoseksualny, czy też zamówienie składa pojedyncza osoba. Już od dawna w NeoGeo pogląd, że dziecku potrzeba obojga rodziców był niedorzeczny równie jak i ten, że jedynie mama – kobieta oraz tata – mężczyzna są w stanie zapewnić dziecku prawidłowy kręgosłup moralny. – Ależ Agnes, to tylko kilka papierków i po wszystkim. Z pozwoleniem nie będziesz miała kłopotu, przecież wiesz – powiedział w końcu, po chwili zastanowienia, Jean. – No tak. To nie o to chodzi… Bo widzi pan, ja często jestem taka niezdecydowana. Trudno mi dokonać zakupu butów, a co dopiero wybrać dla siebie dziecko. – Aha, więc o to ci chodzi. Spróbuj więc na chybił trafił, z katalogu – zażartował, choć zdawał sobie sprawę, że to rzeczywiście dla wielu osób może być problem. Chłopiec czy dziewczynka – tu dość łatwo się zdecydować. Ale wygląd dziecka – to może być problem. W grę wchodzi niezliczona liczba kombinacji. Aby pomóc przyszłym rodzicom, NeoGeo People Creating oferowało przyszłym rodzicom katalogi, dzięki którym mogli wybrać wygląd potencjalnego potomka. Gotowe i najprostsze wyroby były najtańsze. Droższe umożliwiały stworzenie wymarzonego modelu z prezentowanych elementów (karnacja, oczy, włosy, wzrost etc). Do komputera wprowadzano numery specyfikacji każdego detalu, a ostateczny wygląd dziecka weryfikowano na podstawie obrazu 3D na monitorze. Prawie każda kombinacja fizycznych cech była możliwa. Genetyka w NeoGeo była nauką na bardzo wysokim poziomie. Oczywiście każda osobnicza cecha miała też swoją cenę, ich zestawienie również. Blondwłosa czarnoskóra piękność o niebieskich oczach była dość kosztowną kombinacją, w odróżnieniu od niebieskookiej blondynki o bladej cerze. Większość ludzi jednak, czy to z braku pomysłu, czy też bardziej z braku pieniędzy, wybierała gotowe, katalogowe produkty. Miały one zróżnicowaną cenę, więc każdy mógł dla siebie znaleźć wymarzone bobo. Aby uniknąć powstania wielu identycznych z wyglądu ludzi, do każdego materiału genetycznego dodawano pewne cechy rodziców społecznych, oczywiście po uprzedniej kontroli. Weryfikacja była koniecznością, gdyż w ten sposób eliminowano wiele groźnych chorób. – Dobrze panu tak mówić – odpowiedziała Agnes nie przejmując się żartem Jeana. – To wybór na całe życie. Zresztą nie mam aż tyle pieniędzy, aby ryzykować, gdyby coś się nie powiodło. Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej 9 Od dawna nie korzystano z klawiatury, posługiwano się głosem. Tylko w niektórych wypadkach używano urządzenia dotykowego. 10 Instytucja zajmująca się regulacją stanu liczbowego populacji ludzkiej. 11 Matka zastępcza na czas ciąży. Przyjmuje ona do swojej macicy zapłodnioną in vitro komórkę jajową innej kobiety. Po urodzenia dziecka oddaje go kontraktowym rodzicom.\nROZDZIAŁ 7 Klaudia Brown (26.01.2036, poranek) Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 8 Jack Swatch Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 9 Epidemia (27.01.2036, wczesny ranek) Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 10 Chrześcijanie (27.01.2036, południe) Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 11 Apokalipsa Dostępne w wersji pełnej\nCzęść II Zagłada\nROZDZIAŁ 1 Wyrok (06.03.2036) Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 2 Mistyfikacja (26.03.2036) Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 3 Władza Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 4 Śmiertelny chip (26.03.2036, rano) Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 5 Golden Park Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 6 Samolot (26.03.2036, południe) Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 7 Narodziny Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 8 Śmiercionośny pomysł Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 9 Susan Maxwell Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 10 Bez wyjścia Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 11 Trucizna Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 12 Zemsta Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 13 Wspomnienia Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 14 Niewiadoma Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 15 Kontakt Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 16 List Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 17 Przebudzenie Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 18 Urząd Bezpieczeństwa Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 19 Nienawiść Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 20 Oasis Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 21 Barak numer 347 Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 22 Protokół (27.01.2036) Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 23 Łaska (27.03.2036) Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 24 Medialny atak Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 25 Śledztwo Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 26 Tajemnica Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 27 Postanowienie Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 28 Zdrada Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 29 Spotkanie Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 30 W potrzasku Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 31 Strach Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 32 Niezniszczalna Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 33 Oczekiwanie Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 34 Nowy plan Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 35 Ratunek Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 36 Wybuch Dostępne w wersji pełnej\nCzęść III Epilog\nKorekta: Ewa Kunicka Projekt okładki: Łukasz Ołtuszewski Fotografia na okładce © curaphotography | Depositphotos.com © Copyright by Hanna Szalińska, 2014 Wydawnictwo „Bernardinum” Sp. z o.o. ul. Biskupa Dominika 11, 83-130 Pelplin tel. 58 536 17 57; fax 58 536 17 26 bernardinum@bernardinum.com.pl www.bernardinum.com.pl 978-83-7823-508-8 Plik opracował i przygotował Woblink woblink.com\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Zaglada-ebookRO/p1141599i1297222" target="_blank" title="Zagłada [Halina Szalińska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Zagłada [Halina Szalińska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Vattenfall bierze rozwód z Puławami - Puls Biznesu - pb.pl\nVattenfall Poland poinformował Zakłady Azotowe Puławy, że ze względu na przyjęcie przez jego grupę nowej strategii "jest zmuszony zweryfikować plany inwestycyjne na rynku polskim". Nie będzie budował z giełdową spółką elektrowni systemowej. Puławy poinformowały, że zaproponował ustalenie takich warunków rozwiązania umowy, aby Azoty mogły dalej realizować projekt, np. z nowym partnerem.\nW nowej strategii Vattenfall chce się skoncentrować na rynkach: szwedzkim, niemieckim i holenderskim. Ma też "uaktualnić portfel inwestycyjny w kierunku energetyki odnawialnej".\nPuławy , Energetyka , Portfel , Umowa , Rynek\nPuls Inwestora / Vattenfall bierze rozwód z Puławami


Wizerunek marki w czasach pandemii, czyli jak komunikować się z klientem w trudnych czasach? – Tygrysy Biznesu\nWizerunek marki w czasach pandemii, czyli jak komunikować się z klientem w trudnych czasach?\nKomunikacja z klientem należy do najważniejszych metod pozwalających lepiej zrozumieć jego potrzeby, zbudować zaufanie czy wpłynąć na jego pozytywne postrzeganie marki, a finalnie – pomyślną transakcję. W czasach pandemii szczególnie należy zwrócić uwagę na konstruowanie komunikatów i wykorzystanie mocy słowa w kreowaniu wizerunku firmy, żeby móc skutecznie dotrzeć do konsumenta. Jak rozmawiać z klientem w trudnych czasach? W jakich kanałach najlepiej się komunikować? Jak odpowiednio wykorzystać content do budowania wizerunku silnej marki?\n• jak zdobyć zaufanie klienta i odpowiadać na jego zmieniające się potrzeby, nawyki i oczekiwania,\n• jak budować silną pozycję marki poprzez dzielenie się wiedzą,\n• na jakie działania warto postawić w skutecznej komunikacji w social mediach,\n• jak marki komunikują się z odbiorcami w czasie pandemii – co zrobić, żeby zachęcić klienta do zakupu?\nKlient w czasie pandemii, czyli jak odpowiadać na zmieniające się nawyki, potrzeby i obawy konsumentów\nZnajdujemy się w momencie, w którym większość obszarów życia społecznego, gospodarczego, jak i biznesowego została przeniesiona do świata online. Jest to ogromne wyzwanie dla firm ze względów logistycznych, technologicznych czy komunikacyjnych, ale też ogromna szansa na rozwój i zwiększenie sprzedaży. Według raportu przygotowanego przez KPMG średnio podczas trwania pandemii sklepom internetowym przybyło 6% nowych klientów, wybierających wcześniej tradycyjne kanały zakupów. Czas pandemii to duży test dla wszystkich firm, pokazujący, które z nich potrafią działać elastycznie, weryfikować potrzeby i słuchać konsumentów oraz odpowiednio na nie reagować. Według tego samego raportu aż 75% Polaków zadeklarowało, że koronawirus miał wpływ na ich decyzje oraz zwyczaje zakupowe. Oznacza to, że marki, szczególnie w tym trudnym czasie, powinny udoskonalać strategie biznesowe, dokładniej słuchać odbiorców, kierować do nich bardziej precyzyjne komunikaty i pytania, aby móc poznawać ich bieżące potrzeby, obawy oraz oczekiwania.\nZdj. 1. Czynniki, na których powinny skupić się sprzedawcy online wg klientów. Źródło: https://home.kpmg/pl/pl/home.html\nWiększa świadomość i kontrola domowego budżetu mają duży wpływ na rozważne wybory oraz decyzje. Niewątpliwie tzw. nowa rzeczywistość zmieniła nastawienie klientów zarówno do zakupów, jak i samych marek, dlatego firmy powinny jeszcze staranniej pokazywać oraz komunikować o konkretnych powodach, dla których warto skorzystać z ich oferty. Konsumenci bardziej zwracają uwagę na przedsiębiorstwa dbające o dostarczenie rzetelnych i pełnych informacji o produktach, zapewniające możliwości kontaktu z doradcą klienta czy wyboru sposobu przesyłki. Tylko te firmy, które aktywnie dostosowują ofertę i formę komunikacji do dynamicznie zmieniających się potrzeb odbiorców, mają szansę na wyróżnienie się na tle konkurencji oraz zbliżenie się do konsumentów.\nDzielenie się wiedzą, wzbudzanie zaufania\nDobra komunikacja z odbiorcą powinna opierać się także na budowaniu zaufania przy pomocy dzielenia się wiedzą. W tym zakresie szczególną rolę odgrywa też samo wsparcie klienta poprzez odpowiadanie na jego podstawowe potrzeby, pytania i obawy. Warto wykorzystać do tego moc content marketingu i publikować zarówno wartościowe artykuły, e-booki, materiały wideo, jak i organizować tematyczne webinary. Konsumenci w dobie pandemii ostrożniej dokonują transakcji zakupowych, dlatego chcą mieć pewność, że marka oraz oferta, na którą się zdecydują, będą spełniały ich oczekiwania. W tym celu należy w pierwszym kroku ustalić bądź ponownie dokładnie zweryfikować, kim jest tzw. persona, czyli odbiorca komunikatów, i poznać nie tylko jego wiek, płeć, dane demograficzne czy zainteresowania, ale także podstawowe obawy, cele, problemy czy oczekiwania.\nZdj. 2. Przykład tworzenia persony. Źródło: http://warsztatinnowacji.pl/wp-content/uploads/2017/07/Persona-.pdf\nNastępstwem tego powinno być sprawdzenie tego, jakich informacji oraz odpowiedzi na jakie pytania poszukują konsumenci. Pozwoli to dobrać odpowiednie tematy do tworzonych materiałów. Pomocne w tym zakresie są dostępne online narzędzia np. Answer The Public czy Ubersuggest, które po wpisaniu konkretnego zapytania pokazują, czego najczęściej szukają odbiorcy, oraz wskazują średnią miesięczną liczbę wyszukiwań danego słowa bądź frazy.\nZdj. 3. Wyniki wyszukiwania na frazę książki online. Źródło: https://app.neilpatel.com/en/ubersuggest/\nSkuteczna komunikacja w social mediach\nOprócz działań związanych z edukowaniem odbiorców, poprzez dostarczanie im niezbędnych informacji czy wiedzy, warto też skupić się na zapewnieniu im wygody, automatyzacji, a także rozrywki. Kluczową rolę odgrywa także pozostanie z konsumentami w stałym kontakcie. W tym zakresie najlepiej sprawdzają się profile marki w social mediach. Publikowane w nich posty mogą w ciekawy sposób prezentować zarówno nowości w ofercie, jak i promocje, zapewnić o wysokiej jakości oferowanych produktów bądź usług oraz zachęcić użytkowników do dyskusji czy wymiany doświadczeń.\nW jaki sposób robią to inni?\n• Wykorzystanie dzielenia się wiedzą przy pomocy transmisji live na Facebooku, której następstwem jest post nawiązujący do poruszanej podczas spotkania online tematyki, to przykład komunikacji stosowanej przez markę HealthLabs. Zastosowanie pytań aktywizujących odbiorców do dyskusji oraz krótkie przypomnienie omawianego wcześniej tematu w formie grafiki to świetny pomysł na promocję nowego produktu przy wykorzystaniu wcześniejszej edukacji odbiorcy oraz zaznajomieniu go z tematem.\nZdj. 4. Przykład dzielenia się wiedzą i zachęcania odbiorców do aktywności. Źródło: facebook.com/healthlabspl/\n• Ułatwienie zakupów online w Zalando poprzez opcję odbioru, wysyłki czy zwrotu zamówionego towaru w Żabce. Coraz częściej marki stawiają na wygodę klienta. Zmieniające się obostrzenia oraz niepewna sytuacja związana z pandemią uniemożliwiają swobodne zakupy stacjonarne, a wielu konsumentów obawia się ich wersji online, chociażby z uwagi na ryzyko nietrafionego rozmiaru czy niezgodności towaru ze zdjęciem. Wygodne opcje zwrotu czy wymiany zachęcają do skorzystania z tego typu rozwiązań.\nZdj. 5. Przykład współpracy Zalando i Żabki w celu ułatwienia zakupów online. Źródło: facebook.com/zabkapolska\n• Wykorzystanie obecnej sytuacji do żartów jest często praktykowane przez Netflix. Przebywanie w domu, brak możliwości swobodnego spędzania czasu z bliskimi czy praca zdalna powodują, że relacje pielęgnowane są wirtualnie, spotkania odbywają się online, a seriale pochłaniane są nie tyle odcinkami, ile sezonami. Marka skraca dystans i stosuje luźną oraz bezpośrednią komunikację z odbiorcami, wykorzystując do tego poczucie humoru, co bywa szczególnie ważne w trudnych i niepewnych czasach.\nZdj. 6. Przykład komunikacji z klientem i wykorzystania żartu. Źródło: instagram.com/netflixpl/\n• Zachęcanie do samodzielnego dbania o siebie w domu — to propozycja od firmy Semilac, która w swoich instruktażowych filmikach na oficjalnym kanale marki na YouTube prezentuje m.in. tutorial Jak prawidłowo ściągnąć manicure hybrydowy w domu? – pod hasłem: #SiedzewDomuRobieMani. Ze względu na obostrzenia salony kosmetyczne były przez pewien czas zamknięte, a nawet po ich otwarciu nie każdy decyduje się na powrót do bezpośrednich wizyt. Marka promuje zakup swoich produktów i gotowych zestawów, umożliwiających wykonanie manicure w domowym zaciszu.\nZdj. 7. Tutoriale wideo pokazujące, jak zadbać o manicure w domu. Źródło: YouTube Semilac\nKomunikacja na miarę nowej rzeczywistości\nDostosowanie komunikacji do nowej rzeczywistości oraz dbanie o bezpieczeństwo klientów czy otwartość na zmieniające się potrzeby to kluczowe aspekty umożliwiające wyróżnienie się i zdobycie zaufania odbiorców. To, w jaki sposób marki rozmawiają z konsumentami podczas trudnych sytuacji, ma ogromne znaczenie i wpływ na ich zadowolenie oraz stosunek do firmy. DHL w niepewnych czasach jeszcze bardziej podkreśla, jak ważny jest komfort i wybór przedsiębiorstwa, które odpowiedzialnie podchodzi do przestrzegania obostrzeń. Marka wysyła do odbiorców komunikaty w formie newslettera, przypominając o tym, że stosuje wszystkie wymagane środki ostrożności nadawania i odbierania paczek. Dzięki temu, że podkreśla, w jaki sposób dba o bezpieczeństwo oraz higienę pracowników i klientów, zachęca do wyboru jej oferty.\nZdj. 8. Newsletter przypominający o zasadach bezpieczeństwa i dodatkowym rabacie. Źródło: Newsletter DHL\nPodobne działania podjęła firma Dietly – porównywarka cateringowa na swoim blogu pokazuje, jak ważne jest dbanie o zdrowie i bezpieczeństwo podczas pandemii. W artykułach dzieli się wiedzą, poruszając tematy związane ze znaczeniem aktywności, diety czy np. sposobami na zwiększanie odporności. Za pomocą poradników marka wskazuje gotowe rozwiązania, jak troszczyć się o siebie i najbliższych, tym samym zachęcając odbiorców do bliższego zapoznania się z ofertą.\nZdj. 9 Przykład artykułu blogowego na stronie marki związanego z aktualną sytuacją. Źródło: dietly.pl\nWsparcie, bezpieczeństwo, zdrowie i stabilność to wartości, które podczas pandemii są szczególnie ważne dla konsumentów, dlatego zwracają oni szczególną uwagę na marki mogące je zapewnić. Nowe okoliczności wymuszają na firmach dopasowanie komunikacji, ale i oferty do bieżącej sytuacji, z tego względu tak często decydują się one na wprowadzanie nowych produktów, tym samym umożliwiając funkcjonowanie w przestrzeni publicznej. Wólczanka postanowiła zaoferować bawełniane maseczki, by zapewnić najwyższą ochronę i jakość swoim konsumentom. Jak podkreśla marka, naturalny materiał pomaga w komfortowym oddychaniu i zapewnia wygodę noszenia oraz bezpieczeństwo.\nZdj. 10. Wprowadzenie nowych produktów do oferty. Źródło: wolczanka.pl\nKomunikacja w trudnych czasach\nPodczas pandemii marki powinny nie tylko umożliwiać dokonywanie bezpiecznych zakupów w kanałach offline i online, ale także szukać nowych sposobów ułatwiających zbliżenie się do odbiorcy. Modyfikacja dotychczasowych działań, a także obserwowanie dynamicznie zmieniających się postaw i zachowań konsumenckich pozwalają dopasować oferty do aktualnej rzeczywistości oraz budować silny wizerunek marki dbającej o los swoich klientów. Tylko te firmy, które na czas reagują na rosnące obawy i zmiany nawyków odbiorców, mają szansę na zdobycie ich zaufania i wyróżnienie się na rynku.\nSales & Marketing Director w agencji content marketingu i copywritingu – Conture. Zarządza pracą działu kreatywnego oraz sprzedaży. Odpowiada za ofertę marki i jej rozwój. W pracy ceni sobie zaangażowanie, dynamizm działania i dążenie do celu. Z szeroko pojętym marketingiem związana od 6 lat. Z wykształcenia filolog polski.\nSenior Key Account Specialist w Conture – agencji content marketingu i copywritingu, odpowiada za sprzedaż usług firmy i utrzymywanie relacji z kluczowymi klientami. W pracy ceni sobie indywidualne podejście do klienta i terminowość. Prywatnie miłośniczka literatury motywacyjnej. Z wykształcenia dziennikarka, z zamiłowania handlowiec.


Portal Ratownik-med.pl - Ustawa o zawodzie ratownika medycznego ??? - Forum Ratownik-med.pl\n2009/07/27 14:17\t#2275 przez dyspozytor\ndyspozytor stworzył temat: Ustawa o zawodzie ratownika medycznego ???\nJak wszyscy wiemy mamy już Ustawę o Państwowym Ratownictwie Medycznym, czas chyba na Ustawę o zawodzie ratownika medycznego. Poniżej "bardzo roboczy" projekt ( a właściwie brudnopis ) takiego aktu prawnego. Obecnie trwają prace nad projektem a wersja zamieszczona poniżej to taki trochę szkic jednego ze stowarzyszeń ratowniczych.\nCiekaw jestem Waszych sugestii, co myślicie na ten temat ?? Czy uważacie, że tak właśnie to ma wyglądać, co według Was powinno być tutaj jeszcze ujęte ??\nUstawa określa zasady i warunki wykonywania zawodu ratownika medycznego\nZawód ratownika medycznego jest zawodem samodzielnym.\n2. Za wykonywanie zawodu ratownika medycznego przez osobę, o której mowa w ust. 1, uważa się również:\n1) nauczanie zawodu ratownika medycznego,\n2) prowadzenie prac naukowo-badawczych w dziedzinie ratownictwa medycznego,\n3) kierowanie pracą zawodową ratowników medycznych\n1. ratownik medyczny uzyskuje kwalifikacje zawodowe po ukończeniu\na) studiów wyższych na kierunku (specjalności) ratownictwo medyczne lub\nb) ukończył publiczną szkołę policealną lub niepubliczną szkołę policealną o uprawnieniach szkoły publicznej i posiada dyplom potwierdzający uzyskanie tytułu zawodowego "ratownik medyczny"\n2. Warunkiem rozpoczęcia kształcenia, o którym mowa w ust. 1, jest uprzednie uzyskanie świadectwa dojrzałości.\n1. Ratownik medyczny po uzyskaniu kwalifikacji zawodowych w celu możliwości podjęcia pracy na samodzielnym stanowisku zobowiązany jest do przepracowania 12 miesięcy w zespole specjalistycznym.\n2. Osobą prowadzącą ratownika medycznego o którym mowa w ust.1 jest ratownik medyczny posiadający tytuł ratownika medycznego, ukończone studia licencjackie na kierunku(specjalności) ratownictwo medyczne i posiada tytuł magistra w dziedzinie pokrewnej.\n1. Ratownik medyczny ma prawo i obowiązek do doskonalenia zawodowego w różnych formach kształcenia podyplomowego oraz obowiązek stałego aktualizowania swojej wiedzy zawodowej.\nZasady wykonywania zawodu ratownika medycznego\n1. Ratownik medyczny wykonuje zawód zgodnie z aktualną wiedzą medyczną, dostępnymi jej metodami i środkami, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz ze szczególną starannością\n1. Ratownik medyczny ma obowiązek udzielić pomocy w każdym przypadku nagłego zagrożenia zdrowotnego, poważnego uszczerbku na zdrowiu pacjenta, zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi.\n1. ratownik medyczny ma obowiązek do zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu.\n3. ratownik medyczny, z zastrzeżeniem sytuacji, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3, 5 i 6, jest związana tajemnicą również po śmierci pacjenta.\n4. ratownik medyczny nie może podać do publicznej wiadomości danych umożliwiających identyfikację pacjenta, bez jego zgody.\nRatownikowi medycznemu, wykonującemu zawód, przysługuje ochrona prawna przewidziana dla funkcjonariusza publicznego.


Kampania "Atopowi Bohaterowie". Bajka terapeutyczna dla dzieci chorych na AZS\nNa atopowe zapalenie skóry (AZS) cierpi już co piąte dziecko w Polsce. Obok dolegliwości skórnych, takich jak świąd czy nadmierna suchość, często zmagają się one ze wstydem, rozdrażnieniem, wyobcowaniem. To właśnie dla nich i ich rodzin powstała kampania "Atopowi Bohaterowie".\nDr Lidia Ruszkowska Specjalista pediatra, dermatolog z długoletnim stażem klinicznym i ambulatoryjnym, ordynator Oddziału Dermatologii Dziecięcej w Międzyleskim Szpitalu Specjalistycznym. Konsultuje dzieci z najtrudniejszymi chorobami dermatologicznymi z całej Polski.\nProwadzi szkolenia specjalizacyjne dla dermatologów i pediatrów w dziedzinie dermatologii dziecięcej i wykłady doszkalające dla pediatrów. Jest autorem wielu publikacji zarówno skierowanych do dermatologów, jak i pediatrów i lekarzy rodzinnych.\nDziałając w Zarządzie Oddziału Warszawskiego Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego propaguje aktywnie ustawiczne szkolenia dermatologów i lekarzy specjalizujących się w dermatologii.\nDr Alicja Karney Pediatra II stopnia, z wieloletnim stażem. Pracuje w Instytucie Matki i Dziecka, oraz prowadzi Specjalistyczną Poradnię Lekarską. Pacjenci chętnie powierzają jej opiekę nad swoimi dziećmi, ze względu na pełne ciepła, wyrozumiałości i cierpliwości podejście do maluchów.\nMarta Żysko - Pałuba Psycholog i psychoterapeuta, absolwentka Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej oraz podyplomowych studiów psychoterapeutycznych, atestowanych przez Polskie Towarzystwo Psychiatryczne i Psychologiczne.\nNauczyciel akademicki w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Warszawie. Doświadczenie zdobywa prowadząc prywatną praktykę psychologiczną skierowaną na pracę z dziećmi, młodzieżą, dorosłymi oraz całymi rodzinami.\nAutorka warsztatów edukacyjnych dla kadry pedagogicznej, szkoleń dla rodziców oraz terapii grupowych dla dzieci w oparciu m.in. o metodę bajkoterapii.\nCelem kampanii "Atopowi Bohaterowie" jest zwrócenie uwagi na ograniczenia towarzyszące na co dzień dzieciom z AZS, podkreślenie psychosomatycznego aspektu choroby i konieczności budowania poczucia własnej wartości małych atopików. Jednym z działań jest stworzenie pierwszej w Polsce bajki terapeutycznej dla dzieci z AZS. Kampania została zainicjowana przez markę Emolium®.\nAtopowe Zapalenie Skóry jest przewlekłą, zapalną chorobą skóry\n"Nie ma leku pozwalającego skutecznie ją wyeliminować. To uporczywe schorzenie dotyczy naskórka i skóry właściwej. AZS objawia się ogniskami zmian wypryskowych oraz przesuszeniem skóry, które powodują szorstkość, łuszczenie, podrażnienia i uporczywy świąd. W okresie dzieciństwa zmiany chorobowe występują głównie na twarzy, dłoniach oraz zgięciach łokci i kolan" - mówi lek. med. Lidia Ruszkowska, pediatra dermatolog, ordynator Oddziału Dermatologii Dziecięcej w Międzyleskim Szpitalu Specjalistycznym.\nAZS to jednak coś więcej niż pieczenie, wyprysk czy uporczywy świąd. Układ nerwowy jest najbardziej spokrewniony ze skórą i najszybciej się z nią komunikuje. Dlatego stres małych atopików jest natychmiast na niej widoczny. Bez wsparcia psychologa leczenie AZS często okazuje się nieskuteczne. Obok dolegliwości skórnych dzieci często doświadczają uczucia wstydu, lęku, apatii i wyobcowania.2 Mali atopicy po prostu "czują więcej".\nKampania "Atopowi Bohaterowie" pokazuje psychosomatyczny aspekt choroby, podkreśla konieczność pielęgnowania dziecięcych emocji i budowania poczucia własnej wartości. Zwraca uwagę na to, że troska o stan emocjonalny dziecka jest tak samo ważna, jak dbałość o kondycję skóry.\nJak mówi Marta Żysko-Pałuba psycholog i psychoterapeutka, ekspert kampanii "W większości sytuacji możemy próbować modyfikować stan faktyczny i starać się poprawić jakość życia najmłodszych. AZS nie jest wyrokiem na całe życie, a specjaliści zajmujący się tematem są głęboko przekonani, że odpowiednie stymulowanie i wspieranie, może pomóc w zapanowaniu na przykrymi psychologicznymi konsekwencjami tej choroby".\nPierwsza w Polsce bajka terapeutyczna dla dzieci chorych na AZS\nNa platformie dedykowanej kampanii www.atopowibohaterowie.pl oraz na fanpage'u akcji eksperci podpowiedzą rodzicom, jak oswoić chorobę, jak radzić sobie w trudnych sytuacjach i opanować dziecięce negatywne emocje. W ramach kampanii autorka bajek terapeutycznych Roksana Wróbel we współpracy z Martą Żysko-Pałubą i rodzinami atopików, stworzą pierwszą w Polsce bajkę terapeutyczną dla dzieci chorych na AZS.\nBajka będzie składać się z kilku odcinków, pokazujących wybrane atopowe problemy i związane z nimi emocje. Jej pierwsza część ukaże się już w grudniu, w formie ebooka dostępnego na stronie kampanii. Całość zostanie opublikowana również w formie interaktywnej, przystosowanej do urządzeń mobilnych, dzięki czemu bajka będzie nie tylko narzędziem do nauki i pracy z dzieckiem, ale także formą ciekawej zabawy dla najmłodszych.\nGłównymi bohaterami bajki "Atopowi Bohaterowie" są Emil i Emilka, dzieci chore na AZS. Emil ma 5 lat i uczęszcza do przedszkolnej zerówki. Jest nieśmiałym, zamkniętym w sobie chłopcem. AZS sprawia, że jest niepewny siebie, wycofany, smutny i płaczliwy. Emilka ma 7 lat i chodzi do drugiej klasy. Dziewczynka jest przeciwieństwem swojego kolegi. Lubi aktywnie spędzać czas, jest przedsiębiorcza, zaradna, miewa trochę szalone pomysły. AZS sprawia, że bohaterka często się denerwuje, jest to jej wróg, z którym musi walczyć. Bajka Atopowi Bohaterowie ma pomóc dzieciom pokonać lęk i wstyd związany z chorobą oraz wzmocnić poczucie własnej wartości.\nOrganizatorem kampanii "Atopowi Bohaterowie" jest marka Emolium®, dla której ważna jest poprawa komfortu życia osób z przykrymi dolegliwościami skórnymi, w tym m.in. AZS. Partnerami akcji są: Instytut Matki i Dziecka, Polskie Towarzystwo Dermatologiczne oraz Komitet Ochrony Praw Dziecka.\nAZS. Psychosomatyczny aspekt choroby\nlek. med. Lidia Ruszkowska, ekspert kampanii Atopowi Bohaterowie\nAZS charakterystyka, przyczyny\nAZS (atopowe zapalenie skóry, wyprysk atopowy) jest przewlekłą, zapalną chorobą skóry na podłożu alergii. Czynnikami, które są odpowiedzialne za powstawanie objawów skórnych są alergeny, zarówno pokarmowe, jak i powietrznopochodne, takie jak np.: roztocza kurzu domowego, sierść zwierząt domowych, kontakt z dymem nikotynowym.\nZmiany chorobowe mogą również nasilać się pod wpływem czynników niezwiązanych z alergią takich jak: zanieczyszczenie środowiska, nadmierna lub nieprawidłowa higiena, nadużywanie środków piorących czy myjących, kontakt skóry z detergentami. Cechą stałą AZS jest występowanie zaostrzeń i remisji. U większości pacjentów zmiany skórne są prowokowane przez kilka czynników jednocześnie (alergia wieloważna).\nOd wielu lat obserwowano, iż stres nasila objawy AZS, zostało to zwłaszcza udowodnione w przypadku starszych dzieci, młodzieży i osób dorosłych. Pod wpływem emocji dochodzi do nagłego wystąpienia świądu i zaczerwienienia skóry, a na skutek drapania pojawiają się zmiany wypryskowe. Skóra i układ nerwowy rozwijają się z tego samego listka zarodkowego (ektoderma) i dlatego mogą wzajemnie oddziaływać na siebie.\nBadania dowiodły, że pod wpływem sytuacji stresowych, u pacjentów z AZS dochodzi do podwyższenia poziomu IgE, aktywacji komórek eozynofilowych w krwi i skórze oraz komórek tucznych, co skutkuje uwalnianiem histaminy, głównego mediatora reakcji zapalnych w zmianach alergicznych.\nU 70% pacjentów dochodzi do powstania objawów AZS pod wpływem stresu. Pacjenci z grupy młodzieży prawidłowo rejestrują fakt nasilenia się zmian skórnych po stresie szkolnym, czy rodzinnym. Wiemy już, że sytuacje stresowe nasilają lub prowokują zmiany skórne alergiczne, ale co dzieje się z pacjentem, który choruje na przewlekłą zapalną chorobę skóry?\nW AZS zmiany skórne często są umiejscowione na twarzy, szyi, nadgarstkach, kończynach, a więc trudno jest je ukryć. U pacjentów kilku i kilkunastoletnich, na skutek długotrwałego procesu zapalnego dochodzi do powstawania, tzw. stygmatów AZS: przebarwień powiek i szyi, pogrubień skóry na nadgarstkach, łokciach, kolanach, stopach, odbarwień i przebarwień skóry.\nPacjent nie jest w stanie ukryć swojego odmiennego wyglądu. To sprawia, że w środowiskach przedszkolnych i szkolnych dzieci chore na Atopowe Zapalenie Skóry są odrzucane przez rówieśników. Wynikiem tego jest rozwijanie się u nich lęku, frustracji, czy nawet depresji. W tej grupie obserwuje się zdecydowanie częściej niż w grupie dzieci zdrowych, postawy introwertyczne.\nU 50% pacjentów rozwija się wzrost poziomu agresji w stosunku do otoczenia. Dodatkowym czynnikiem wykluczającym z towarzystwa jest konieczność odpowiedniego doboru ubrań, ograniczenie uczestnictwa w spotkaniach towarzyskich (dieta!), czy wyjazdach klasowych. U wszystkich pacjentów zmianom skórnym towarzyszy świąd i jest on objawem, który najbardziej dokucza chorym. Przewlekły czy napadowy świąd doprowadza do zaburzeń snu, zmęczenia i zaburzeń koncentracji.