Niespodzianki losu - Krystyna Mirek - ebook - Legimi online\n4,5 (172 oceny)\nkolejna fantastyczna ksiazki Pani Krystyny Mirek. Kobtynuacja sagi. nie sposob się oderwać :-)\nSpełnione marzenie czasem smakuje jak dobra kawa, pachnie wiosną i rześkim majowym powietrzem. A już na pewno ma wiele wspólnego z czułym dotykiem tego jedynego właściwego faceta, który wreszcie się odnalazł.\nJulia wyszła na drewniany ganek domu. Oparła dłonie o balustradę. Osobiście ją pomalowała kilka lat temu brązową farbą przywodzącą na myśl smakowitą czekoladę. Zaplotła palce na ciepłym kubku wypełnionym kawą i spojrzała na ogród. Obfitość piękna uderzyła ją z całą mocą. Słońce wschodziło nad horyzontem, było bardzo wcześnie. Ogród rozkwitał podlewany majowym deszczem i otulany ciepłem słonecznych dni. Rozrastał się stanowczo zbyt bujnie. Julia nieco wyostrzyła wzrok, by dostrzec wymagającą pilnego koszenia trawę oraz krzewy śmiało rozchodzące się w niewłaściwe strony.\nZiewnęła. Przybliżony czas oczekiwania na wolną chwilę, którą można by wypełnić pracami ogrodowymi, wynosił około dziesięciu lat. Odwróciła głowę i spojrzała na łąki sąsiada rozciągające się z lewej strony. Tam też szumiała wysoka trawa, ale to na szczęście nie był już jej problem. Mogła cieszyć się bez przeszkód pięknym widokiem i krótką chwilą spokoju.\n– Cześć – usłyszała cichy ciepły głos i po chwili poczuła, jak Bartosz przytula się do jej pleców. Pocałował ją w szyję, po czym z wyraźną przyjemnością zanurzył twarz w jej włosach.\nWtuliła się w jego dobrze znajome ramiona. Czuła się wspaniale.\n– Przypomnij mi – poprosił mężczyzna. – Czy my dzisiaj także jesteśmy rodzicami dwóch uroczych bliźniaczek?\n– Tak – odparła bez cienia wahania.\n– Mimo że byliśmy nimi także wczoraj i codziennie przez ostatnie miesiące? – upewnił się, po czym także ziewnął.\n– Owszem – uśmiechnęła się.\n– Czy w tym domu wszystko musi występować parami? – zapytał, całując ją leniwie w szyję. – Dwa koty, dwoje dzieci, a mam nawet w tym tygodniu dwie wizyty u dentysty.\n– Dasz radę. – Pogładziła go po ramieniu. – Z bliźniaczkami radzisz sobie świetnie. Reszta przy tym to przecież pikuś.\nBartosz był bardzo zmęczony, ale mimo woli rozpromienił się z powodu komplementu. Lata płynęły, a on nie stracił swojej dziecięcej radości życia. I cały czas wszędzie szukał okazji, by dni stawały się przyjemniejsze. Julia była pewna, że ich córki będą miały wspaniałe dzieciństwo. Już się świetnie bawiły z tatą.\nNależało tylko dożyć czasu, gdy małe zaczną biegać, a to przy dwójce dziewięciomiesięcznych maluchów wcale nie jest takie oczywiste. Julia miała wrażenie, że ostatni raz spała w czasach, gdy Kolumb wyruszał na poszukiwanie nowych kontynentów albo nawet jeszcze wcześniej. Nieustannie czuła piasek pod powiekami i jednocześnie ogromną radość w sercu. Była kochana. I tego się nie dało porównać z niczym, co kiedykolwiek wcześniej przeżyła.\n– Ile mamy czasu? – zapytał Bartosz.\n– Nie wiem. – Julia ziewnęła i łyknęła kawy. – Szacuję, że może jakiś kwadrans. Wczoraj obudziły się o wpół do szóstej. Ale wiesz, że tutaj nie ma żelaznych reguł.\n– To prawda – odparł. – Dobre i tyle. Nigdy nie sądziłem, że w piętnaście minut tak wiele można zrobić. Pogadać, pocałować cię, wypić kawę, spojrzeć na ogród, zdecydować, że dziś dokładnie jak wczoraj też mi się nie chce kosić, a może nawet bardziej. Zastanowić się, co na śniadanie, choć i tak w lodówce zostały nam tylkojajka…\n– Pamiętaj, że dzisiaj jest sobota – przerwała mu.\n– I co z tego wynika? – Bartosz wysilił zmęczone niewyspaniem komórki mózgowe. – Nie zadawaj zbyt trudnych zagadek, bo wiesz, że mnie obliczanie dziennego zapotrzebowania na pampersy wyczerpuje intelektualnie do tego stopnia, że nic już bardziej skomplikowanego nie dźwignę.\n– Moja mama przyjeżdża – wyjaśniła mu Julia i znów napiła się kawy. Ze zdumieniem odkryła, że w kubku widać już dno. Nawet się odruchowo rozejrzała wokół, żeby sprawdzić, czy przypadkiem ktoś jej nie podkradał tego życiodajnego napoju młodych rodziców. Ale nikogo nie było. Chętnie zrobiłaby sobie jeszcze przynajmniej wiadro, ale nie mogła. Wciąż karmiła i musiała ograniczać kofeinę.\n– O rany! – Bartosz wyprostował się tak gwałtownie, że omal nie wychlapał jej dwóch ostatnich jakże cennych łyków. – Teściowa przyjeżdża. O bogowie wszelkich mitologii razem wzięci! Dziękuję wam za ten najwspanialszy wynalazek ludzkości. Teściowa – powtórzył to słowo z lubością, jakby było w jego ustach słodkim karmelkiem o wyjątkowo przyjemnym smaku.\n– Cóż za entuzjazm! – roześmiała się Julia. Miała ochotę go pocałować i to natychmiast. Jego miła twarz wywoływała w niej taką reakcję każdego dnia, choć mieszkali ze sobą od pięciu lat i wydawało się, że w takim czasie można się do wszystkiego przyzwyczaić. Ale on wciąż ją zaskakiwał. – Myślę, że niewielu zięciów myśli podobnie. Przeczysz stereotypom – dodała.\n– Ci inni zięciowie nie wiedzą, co czynią. Przeszukuję właśnie uważnie całą swoją pamięć, twardy dysk mojej mózgownicy bardzo dokładnym programem sprawdzającym. I nie znajduję żadnego momentu przyjemniejszego niż ten, kiedy widzę twoją mamę na końcu ścieżki prowadzącej do naszego domu i wiem, że to oznacza obiad na stole i możliwość snu dla nas obojga. W sypialni, w łóżku, w ciszy, razem – to słowo wymówił szczególnie starannie – przynajmniej trzy godziny jednym ciągiem. – Rozpromienił się na samą myśl.\n– Dla ciebie nawet więcej, bo nie karmisz – ziewnęła.\n– Bym karmił, gdybym mógł – obraził się.\n– Wiem. – Przytuliła go mocno. Zasługiwał na wsparcie, bo był świetnym ojcem. Pomagał od pierwszych chwil po narodzinach, a mieli oboje naprawdę sporo wyzwań w związku z podwójnym szczęściem, jakie ich spotkało.\nNagle drgnęła, bo z otwartych drzwi domu dobiegł charakterystyczny dźwięk, jaki wydaje obudzone i jednocześnie głodne dziecko. Zapewne za kilka sekund dołączy do niego drugi równie energiczny.\nChwilę później oboje rodzice biegli już w tamtą stronę. Helenka i Marta zawsze budziły się razem. Ponieważ kiedy tylko jedna z nich zaczynała płakać, druga natychmiast podnosiła powieki, by dołączyć do koncertu. Ale obie szybko się uspokajały zarówno w objęciach mamy, jak i taty, jakby czuły podświadomie, że jedne ręce tutaj nie wystarczą i trzeba doceniać każdą opcję. Były niesamowicie słodkie i śliczne.\nJulia przygotowała się do karmienia, a Bartosz w tym czasie sprawnie przewinął dziewczynki. A potem przysiadł w fotelu z dwoma brudnymi pampersami w dłoniach, niezdolny chwilowo, by wstać i je wyrzucić. Był zmęczony, ale ten moment, kiedy cholernie niewyspany patrzył na swoją rodzinę, miał w sobie tak wiele magii, że paradoksalnie czuł się coraz bardziej naładowany mocą.\nZaiste dziwne zjawiska zachodziły w starym domu położonym w sporym, wiecznie zachwaszczonym ogrodzie. I to od pierwszej chwili, gdy odziedziczył go po dziadku.\nNajpierw ku swojemu zdumieniu stał się opiekunem dwóch przybłąkanych kotów, potem się zakochał, a na koniec okazało się, że – choć zawsze się zarzekał, że stałe związki nie są dla niego – świetnie się odnalazł w roli męża i ojca.\nJednak mimo tych szlachetnych wniosków oraz wzniosłych myśli dwie godziny później wyściskał teściową niczym najcenniejszy skarb. A zaraz potem ledwo tylko Helena Zagórska zdążyła zmienić buty i umyć ręce, ruszył w kierunku sypialni, ciągnąc za sobą opierającą się Julię, która jeszcze próbowała tłumaczyć swojej doświadczonej mamie jakieś szczegóły dotyczące odciągniętego na zapas mleka, kaszki stojącej w kuchni oraz ubranek i pieluch.\n– Daj spokój – wytłumaczył jej Bartosz spokojnie, lecz stanowczo. – Szkoda każdej sekundy. I tak przy twojej mamie będą w kółko spać. A nie obrażaj mojej ulubionej teściowej podejrzeniem, że ktoś, kto wychował czworo własnych dzieci oraz dokładnie tyle samo wnuków, nie odróżni samodzielnie pampersa od śpiochów.\n– Idźcie. – Helena im pomachała, po czym z wyraźną przyjemnością pochyliła się nad dwiema wiklinowymi kołyskami. Dziewczynki były absolutnie cudowne. Zakochała się w nich od pierwszej chwili, choć to przecież nie był jej debiut w roli babci. Ale miała takie dziwne wewnętrzne przeczucie, że w tym pokoleniu to już ostatnie jasne buzie maluszków, jakie będzie jej dane zobaczyć.\nMaryla, jej najstarsza córka, zajęta intensywnym życiem matki dwóch chłopców dorastających bardzo energicznie i żywiołowo na samo wspomnienie o ewentualnej ciąży reagowała gniewnym błyskiem w oku zdolnym przeciąć stal.\n– Czy ja mam za mało na głowie? – pytała retorycznie, nikt więc nawet nie zbierał się na odwagę, by jej udzielić odpowiedzi.\nGabrysia, kolejna córka, pielęgnowała każdą chwilę po szczęśliwym pojawieniu się na świecie jej jedynego dziecka. Nikt nie miał złudzeń, że kolejny taki cud wydarzy się w jej życiu raz jeszcze. I tak lekarze nie mogli uwierzyć, że im się udało. Gabrysia i Kornel starali się o to dziecko długie lata.\nAnielka – najmłodsza z córek państwa Zagórskich – mocno wsiąkła w Warszawę. Robiła korporacyjną karierę i choć sprawiała wrażenie najbardziej delikatnej ze wszystkich dzieci Jana i Heleny, to świetnie się w tych realiach odnajdywała. Nie planowali wraz z Ludwikiem kolejnych dzieci. Tym bardziej że problemy zdrowotne mężczyzny tego nie ułatwiały. Żyli i cieszyli się tym, co jest.\nHelena czuła, że Julia z Bartoszem, kiedy tylko odchowają tę uroczą, ale mocno absorbującą dwójkę małych cudów, prędko nie zatęsknią do nieprzespanych nocy. Będą raczej z zaangażowaniem dbać o swoją nową rodzinę.\nTe dwie malutkie dziewczynki w jakiś sposób zamykały klamrą pewien etap rodzinnej historii, choć oczywiście w takich kwestiach niczego nie można uznawać za pewnik. Cała rodzina Zagórskich już miała okazję, by się o tym przekonać.\nHelena usiadła w ulubionym fotelu Bartosza, a oba koty natychmiast wskoczyły jej na kolana. Nie minęła chwila i zasnęły.\nZa oknem świeciło już na dobre wiosenne słońce. Drzewa szumiały. Zanosiło się przynajmniej na trzy spokojne godziny. Dziewczynki dopiero co nakarmione spały znowu mocno. Leciutko drgały im powieki, a usteczka układały się w dwa różowe uśmiechy. Faktycznie zięć miał rację, przy babci dziewczynki spały lepiej i dłużej.\nNormalnie po porannej pobudce ani myślały od razu znowu zasypiać. A kiedy opiekowała się nimi Helena, spały długo i smacznie.\nByć może była to zasługa spokoju w jej sercu, który wyczuwały nawet koty.\nMłodzi rodzice często targani są wieloma emocjami. Burza hormonów po ciąży, miłość do dziecka, niepokój o jego bezpieczeństwo, zmęczenie, radość, niepewność, totalna zmiana życia. Wszystko to tworzy niesamowity koktajl, z którym niełatwo sobie poradzić.\nHelena zamiast tego wszystkiego czuła tylko spokój. Rozlewającą się po ciele wdzięczność, że może jeszcze raz tego doświadczyć. Nabyte w niełatwej szkole życia przekonanie, że wszystko ułoży się dobrze, dziewczynki sobie poradzą.\nSiedziała sobie cichutko w fotelu, głaskała koty i czytała książkę. Kiedy małe się obudzą, nakarmi je przygotowanym przez Julię mlekiem, potem podgrzeje ich mamie i tacie obiad, który ze sobą przyniosła.\nProsta rzecz, a tak bardzo cenna w tym okresie życia, kiedy świeżo upieczeni rodzice padają na twarz. Potem nastawi im pranie i trochę ogarnie dom. Przychodziło jej to z łatwością. Miała spore doświadczenie i pomagała szczerze, a także z przyjemnością.\nBartosz tego nie wiedział i nie do końca rozumiał, skąd się bierze jego nieziemski wprost i rzeczywiście dość rzadko spotykany entuzjazm za każdym razem, gdy tylko teściowa pojawiała się w jego domu.\nHelena znała tę tajemnicę. Była to jej dojrzałość życiowa. Nie oceniała, nie czepiała się niczego. Spokojnie pomagała, gdzie tylko nadarzyła się okazja. Bardzo kochała swoją rodzinę i umiała robić to mądrze.\nCzasem marzyła tylko, by móc przeszczepić swoim córkom całą swoją wiedzę w jakiś łatwy i szybki sposób, tak by one nie musiały uczyć się przez trudne koleje losu.\nTo jednak nie było takie łatwe.\nGdzie jest czworo dzieci w rodzinie, tam zawsze coś się dzieje.\nMaryla Zagórska, najstarsza z czterech córek Jana i Heleny, w pośpiechu biegła chodnikiem, stukając obcasami. Uwielbiała swoje czółenka na wysokiej szpilce, które tak pięknie wysmuklały jej łydki i dodawały klasy nawet zwyczajnym dżinsom z przeceny. Musiała przyznać, że w poniedziałkowy poranek nie były może najlepszym wyborem. Jednak nie umiała się im oprzeć. Marcin, jej mąż, powiedział dziś rano z tym swoim specjalnym błyskiem w oku, że świetnie w nich wygląda i Maryla sama się z siebie śmiała w duchu, że dała się złapać na słodycz komplementu, dla którego teraz ryzykowała wybiciem zębów na nierównej powierzchni chodnika.\nOdwiozła właśnie synów do szkoły i jak zawsze od kilku miesięcy miała ochotę, nie bacząc na normy bezpieczeństwa i zasady zdrowego rozsądku, ucałować nie tylko klamkę placówki edukacyjnej, lecz także mocno wytarty tysiącem podeszew próg. Zdalne nauczanie dwóch synów w starszych klasach podstawówki połączone ze zdalną pracą dały jej w zeszłym roku tak mocno w kość, że teraz latała jak skowronek, tylko dlatego, że życie nieco wróciło na dawne tory.\nSama też biegła do pracy, choć jak zawsze spóźniona, to jednak z nieco większym niż zwykle entuzjazmem. Miała na sobie nie tylko białą koszulę, lecz także dżinsy, zamiast nieodłącznych jeszcze nie tak dawno spodni od dresu, które wkładała, pracując w domu. Można ją było bez trudu zobaczyć w całości. Była ubrana od butów po koszulę, a nie tylko tyle, ile widać na monitorze komputera. Zamiast filtru na ekran nałożyła prawdziwy makijaż i uczesała splątane loki, jak zwykle bez specjalnego efektu. Już dawno wymknęły się spod kontroli i rudą gromadą okalały ze wszystkich stron jej miłą, choć nieco zmęczoną twarz. Już od dłuższego czasu nosiła się z zamiarem obcięcia włosów, ale wciąż nie mogła się zdobyć na ten krok. Były piękne, mimo swojej niepokorności.\nMaryla, przekroczywszy dość burzliwie magiczną datę czterdziestych urodzin, intensywnie przeżywała właśnie drugą młodość. Zakochała się w swoim mężu raz jeszcze, zupełnie innym niż wcześniej dużo bardziej świadomym, dojrzalszym uczuciem.\nNie znosiła tej konkluzji, ale czasem musiała przyznać, że jest wdzięczna za trudności życia i kłopoty, które ją do tego punktu doprowadziły.\nA teraz dodatkowe siły życiowe mogły się okazać szczególnie cenne, bo rodzina znów znalazła się na zakręcie. Ojciec miał księgarnię w galerii. Jeszcze pięć lat temu ten pomysł wydawał się wspaniały. Ale ostatni rok mocno zweryfikował ten pogląd. Wiele względów sprawiło, że Jan nie miał już sił, by nadal prowadzić rodzinny biznes. Lata mijały, jego ciało słabło, a teraz trzeba było kogoś młodego, kto stawi czoła nowej rzeczywistości. Jednak mimo że Jan doczekał się czworga dzieci, to chętnych, by przejąć rodzinną tradycję, brakowało.\nMaryla martwiła się o ojca. Odkąd zamieszkała z rodzicami, miała z nimi najbliższy kontakt. Najlepiej widziała, jak mocno działa na niego czas. Dawno już powinien być na emeryturze, cieszyć się odpoczynkiem, siedzieć w słońcu na ganku i spoglądać na swój doskonale wypielęgnowany ogród. A tymczasem senior rodu żył na pełnych obrotach jak dwudziestolatek na starcie spragniony wyzwań, adrenaliny i osiągnięć.\nCiągle igrał z ogniem. Każdego dnia jego serce wystawione bywało na zbyt wielkie obciążenia. A już nieraz dało ono znać, że nie jest niezniszczalne.\nWłaściwie wszystkie ukochane kobiety Jana: żona, cztery córki, a nawet pięcioletnia wnuczka Emilka, każdego dnia słały w niebo modlitwę o rozwiązanie tej sprawy. Ktoś musiał przejąć księgarnię. Jan bowiem nie dopuści do tego, by dziedzictwo pokoleń poszło na marne. O ile jego żona Helena z wiekiem łagodniała, o tyle on, nabywając lat, robił się coraz bardziej uparty.\nTo nie zmieniało jednak faktu, że jego córki poukładały sobie życie inaczej. Lubiły czytać, ale żadna nie kochała książek tak bardzo, by zostawić wszystko i zająć się prowadzeniem rodzinnej księgarni. Jan po prostu nie mógł w to uwierzyć. Dumny był ze wszystkiego, co się wiązało z jego nazwiskiem i wydawało mu się absolutnie nieprawdopodobne, że żadne z jego dzieci nie chce za nic wybrać pięknego, starego, szlachetnego zawodu księgarza.\nI choć wszyscy wypatrywali rozwiązania tej trudnej kwestii, nic nie wskazywało na to, żeby takie miało się w najbliższym czasie znaleźć.\nJan nie wiedział, że jego córki rozmawiają o tym właściwie codziennie. I być może właśnie to silne pragnienie, ciągle omawiane i rozpatrywane pod wieloma kątami urosło do rozmiaru, który zaczął wpływać na rzeczywistość.\nAle pozornie życie toczyło się zupełnie zwyczajnie.\n– Przyniosłam koperek z ogrodu – powiedziała Maryla po południu, po czym położyła zieloną strzępiastą kępkę na stole.\nHelena przyjrzała się jej podejrzliwie.\n– Nie narzekaj – powiedziała jej córka. – To pierwszy, jaki osobiście wyhodowałam. Może, dziad jeden, nie pachnie jak twój, ale musisz przyznać, że rośnie wyjątkowo bujnie.\nHelena wzięła do ręki pęczek i uśmiechnęła się.\n– To onętek, inaczej zwany kosmos – powiedziała.\n– Co takiego? – Maryla spojrzała w kierunku zielonych liści.\n– Kwiatek – uśmiechnęła się Helena. – Jeden z moich ulubionych. Kwitnie w lecie.\n– A to kawałek oszusta, a nie kwiatek – oburzyła się natychmiast Maryla. – Musi odgapiać wygląd od koperku?! Nie może mieć swojego własnego? Może to jednak koper? – nie traciła nadziei. – Czuję, że na ziemniaczkach świetnie by się sprawdził.\n– Z pewnością nie. – Helena była pewna. Wyrzuciła zieleninę do kosza. – Ale faktem jest, że ogród pod twoimi rządami świetnie się rozrasta.\n– Dobrze, że przynajmniej jabłka jestem w stanie rozpoznać, dzieci się szarlotką nie potrują. – Maryla westchnęła. – Ten twój ukochany onętek posiał się podstępnie na grządce warzywnej sam, jakby chciał, żebym się pomyliła. Jak to już nikomu nie można na tym świecie ufać – dodała na koniec i Helena zrozumiała, że właśnie docierają do właściwego powodu rozmowy.\n– Chyba źle sobie dobrałam współpracownika – powiedziała Maryla z westchnieniem. – Szefowa poszła mi na rękę. Pozwoliła wybrać pomoc, żebym miała komfort pracy i najwidoczniej walnęłam kulą w płot.\n– I teraz ciężko ci się przyznać? – domyśliła się mama.\n– W życiu nikogo nie zwolniłam i nie sądziłam, że kiedyś będę robić takie rzeczy. To zajęcie dla szefów, nie dla zwykłych ludzi jak ja.\n– Współczuję – powiedziała mama.\n– Muszę chyba iść do okulisty, bo wyraźnie jestem ślepa. Wszyscy wiedzieli, że Filip to lawirant, a ja nie.\n– To rodzinne. – Helena uścisnęła jej rękę. – Ojciec świetnie sobie radzi w biznesie, a jak mu przyjdzie zatrudnić pracownika, to zaczyna się katastrofa.\n– Bo nie umiemy odmawiać. Nawet koperkowi – uśmiechnęła się Maryla. – Choć w sumie, gdyby do życia przenieść ogrodnicze umiejętności, mogłyby się nieźle sprawdzić.\n– Na przykład pukasz faceta po łbie jak arbuza. Jeśli wydaje odpowiedni, dojrzały odgłos jest w porządku.\nHelena się roześmiała, po czym postawiła przed córką talerz zupy.\n– Jedz – powiedziała. – A ja szybko skoczę do ogrodu, poszukam jakiejś bezpieczniejszej zieleniny. Może uratuję przed tobą przynajmniej moje dalie? Za nic nie chciałabym ich zobaczyć w rosole.\n– No wiesz! – oburzyła się Maryla, ale w jej głosie słychać było śmiech.\nDobrze jej się mieszkało w domu rodzinnym, mimo wielu wpadek gospodarsko-kulinarno-ogrodniczych.\nNie zamierzała jednak dać się wkręcić w plany ojca i przejąć także jego ukochanej księgarni. Choć wyraźnie jej sugerował, że bardzo by tego chciał.\nWeronika Barańska obudziła się o drugiej po południu. Nieprzytomna, jakby co najmniej kilka nocy piła na umór albo ktoś zaaplikował jej narkozę. Tymczasem to był tylko skutek płaczu. Trwał on wiele godzin, ale dokładnie tak samo jak wcześniej, nie przyniósł żadnego rozwiązania.\nZ trudem otwarła oczy. Zapuchnięte powieki ledwo się podniosły. Spojrzała na swoją dłoń i poczuła, jak łzy próbowały znów popłynąć, ale nie dały rady. Może to prawda, co mówią, istnieje taka możliwość, że człowiekowi ich w końcu zabraknie. Kiedyś w to nie wierzyła. Ale kiedyś była innym człowiekiem.\nPotarła dłoń i spojrzała na prawą rękę. Obrączka wciąż tam była. Teraz już tylko jako symbol wielkiej miłości i równie ogromnego cierpienia.\nPewnie bank. Albo spółdzielnia – pomyślała z niechęcią.\nNie spodziewała się żadnych dobrych wieści.\nTo niewiarygodne, że w świecie, któremu ponoć grozi przeludnienie, na osiedlu wysokich bloków, w których na niewielkiej działce mieszka więcej osób niż kiedyś w całej wiosce, ktoś może być tak bardzo samotny. Zupełnie zniknąć.\nWstała z trudem. Wiedziała, że musi się wreszcie ogarnąć. Sprzedać mieszkanie, bo za chwilę i tak zabierze je komornik. Zastanowić się, jak spłacić długi. Poszukać może jakiejś pracy.\nZwlokła się z kanapy i poczłapała do łazienki. Nie jak młoda trzydziestoletnia kobieta, lecz co najmniej stuletnia staruszka. Spojrzała w lustro. Widok ją zainspirował. Miała już pomysł na dalszą karierę zawodową. Mogła się zatrudnić jako zombie. Występować w filmach o niskim budżecie, żeby producent zaoszczędził na charakteryzacji. Mogła też straszyć na cmentarzach. Ludzie zaczęliby wierzyć w życie pozagrobowe, bo nikt by się nie zorientował, że ona wciąż żyje.\nPóki co jednak stanęło przed nią trudne zadanie wzięcia prysznica. Przez ostatnie trzy dni ją przerastało. Teraz nawet się to udało zrobić. Ładny makijaż, który chwilę potem wykonała, nieco zmniejszył jej szansę na karierę zombie, a suchy rogalik popity kawą i trzymany w ustach tak długo, aż zaczął się powoli rozpuszczać, mimo wszystko dodał jej sił. Życie trzymało się w niej zadziwiająco mocno.\nUbrała się i wyszła z mieszkania. Świeże powietrze miało zapach tak upajający, że na moment zakręciło jej się w głowie. Po tej okropnej najgorszej zimie, jakiej doświadczyła, nie było już nawet śladu. Maj szalał wiosennymi kolorami, a na osiedlu kwitło mnóstwo migdałków i bzów. Weronika nie zauważyła nawet, kiedy przyszła nowa pora roku.\nTo było wręcz nietaktowne. Żeby świat tak promieniał, szalał obfitością, śpiewem ptaków i radością, kiedy ona ledwo stawiała kroki.\nAle szła. Wsiadła nawet do autobusu i dojechała do centrum. Nie miała żadnego planu. Rozejrzała się wokół jak turysta, choć w tej okolicy wychowała się od dziecka. Niczym automat, pchany niewidzialnym programem, weszła do galerii. Maszerowała oświetlonymi rzęsiście alejkami, wpatrywała się w wystawy i zastanawiała, czy kiedykolwiek coś tak naprawdę ją zainteresuje. Będzie mieć jakieś marzenia. Póki co tylko serce ścisnęło jej się jeszcze mocniej.\nZobaczyła, jak do jednej z księgarń z pewnym trudem wjeżdża kobieta z podwójnym wózkiem. W środku drzemały dwie dziewczynki tak śliczne, że zachwycały nawet osobę o zamrożonym wnętrzu jak ona. Patrzenie w tamtą stronę bolało, a jednak Weronika wciąż to robiła. W jakiś sposób przynosiło jej to ulgę. Odruchowo ruszyła za nimi i tak nie miała nic lepszego do zrobienia.\nMama tej uroczej dwójki dzieciaczków też była ładna. Miała na sobie jasną sukienkę, rozpuszczone gęste włosy opadały jej na ramiona. Obok niej, niczym satelita okrążający ziemię, cały czas kręcił się nieco rozczochrany facet sprawiający bardzo sympatyczne wrażenie.\nCzy naprawdę są na świecie tacy ludzie? – zastanowiła się gorzko. – Mają wszystko?\nByło jeszcze gorzej. Bo kiedy wiedziona bolesną ciekawością weszła za tą parą do środka, zobaczyła, że część księgarni stanowi niewielka herbaciarnia z kilkoma stolikami. Podeszła do jednego z nich i usiadła, a raczej padła na krzesło. Dzięki temu dobitniej przekonała się, co to oznacza naprawdę mieć wszystko.\nMłoda kobieta podeszła bowiem do jakiejś starszej i pocałowała ją w policzek.\n– Dzień dobry, mamo – powiedziała, a Weronika w tej samej chwili uznała, że posiadanie zamrożonego serca ma jednak swoje zalety. Nagły cios zostaje nieco zamortyzowany. Babcia pochyliła się z zachwytem nad wózkiem i na dodatek podszedł do nich mężczyzna, którego Weronika uznała za dziadka tych dwóch bliźniaczek. Dziewczynki wyraźnie wygrały los na loterii, pojawiając się na świecie akurat w takiej rodzinie.\nSzczęściary – pomyślała z mimowolną zazdrością, w której najwięcej było smutku i rezygnacji. Życie już ją nauczyło, że buntować się nie ma sensu.\n– Co podać? – Kelnerka podeszła, by odebrać zamówienie. Wszystko tutaj działo się inaczej. Zwykle w restauracjach obsługa jest młodziutka, najczęściej składa się głównie ze studentów. Tutaj pracowała pani w wieku zdecydowanie emerytalnym, bardzo zaprzyjaźniona z właścicielami. – Polecam herbatę lipową połączoną z mieszanką wzmacniającą. – Spojrzała dość czujnie na Weronikę.\nByć może sądziła, że zaczerwienione oczy i ogólne wrażenie osłabienia, jakie dziewczyna zapewne sprawiała, jest przeziębieniem. Cóż! Wytłumaczyć się tego nie dało, więc Weronika kiwnęła tylko głową i tym samym ani się nie obejrzała, jak piła niesamowicie smaczną herbatę. Zagryzała ciastkiem, co do którego nawet sobie nie umiała przypomnieć, czy faktycznie je zamawiała i torturowała swoje serce dalszą obserwacją rodzinnego szczęścia, jakie się przed nią w całej krasie prezentowało.\nBliźniaczki się obudziły. I rozpoczął się wyścig chętnych, by je wziąć na ręce. Wygrał młody ojciec, pewnie ze względu na wyraźną wprawę w takich działaniach, oraz dziadek. Ten z kolei stanowczym gestem odsunął resztę rodziny i godnie piastował malutką dziewczynkę w różowym wdzianku.\nWeronika westchnęła. Ileż kobiet zmaga się z macierzyństwem samotnie. Jakże często takie dwie dodatkowe ręce są na wagę złota. Tu wręcz mieli ich nadmiar. Pomyślała, że zapewne cała ta gromada od świtu do zmroku pławi się w swoim szczęściu. Fruwają jak gołębice kilkanaście metrów nad ziemią. Cieszą się tym, co mają do utraty tchu.\nJakże wielkie było jej zdumienie, gdy chwilę później mama bliźniaczek usiadła na krześle przy stoliku obok i zaczęła się zwierzać kelnerce, która okazała się jej ciocią.\n– Nie wiem, czy nasza rodzina kiedykolwiek pozbędzie się trosk – mówiła. – Coraz bardziej martwię się o tatę – dodała, po czym potarła czoło, jakby naprawdę była czymś mocno przytłoczona. – Za nic nie chce zwolnić. Powinien odpocząć.\n– Nie ma komu przekazać księgarni – odpowiedziała poważnym tonem ciotka.\nWeronika aż się złapała za twarz, bo w przeciwnym razie prychnęłaby z oburzenia tak mocno, że herbaty lipowej, którą miała w ustach, starczyłoby na ochlapanie całego dość obfitego księgozbioru, jaki tu zgromadzono.\nTeż mi problem! – pomyślała z rozgoryczeniem. – Ja bym wzięła dziś.\n– Jestem taka zmęczona – żaliła się dalej ta okropna szczęściara otoczona miłością bliskich, karmiąca dziecko nakryte mięciutkim kocykiem. Zdaniem Weroniki to powinno być karalne. Należy wprowadzić odpowiedni paragraf do przepisów. Najwyższy czas, by użalanie się nad sobą uregulować prawnie. Jeśli ktoś chce narzekać, powinien się zwrócić do specjalnej komisji, która wyda mu zezwolenie po dokładnym przeanalizowaniu faktów. Jeżeli uzna, że faktycznie jest powód.\nGdyby ona była szefem takiej komisji, pewnie prawie nikomu nie dałaby zgody. A już na pewno nie siedzącym obok kobietom. Miały przecież tak wiele.\nW ogóle Weronika wszędzie dookoła siebie widziała szczęściarzy, którzy po prostu nie potrafią docenić tego, co mają. Gdyby przeżyli to, co ona, od razu na wiele spraw otworzyłyby im się oczy.\nWeronika z niechęcią rozejrzała się po wnętrzu wypełnionym ludźmi. Dziewczyna sprzedająca herbatę też jej się nie spodobała. Zdecydowanie zbyt często uśmiechała się do chłopaka obsługującego kasę z książkami. Sprawiała wrażenie zakochanej. Kolejna szczęściara.\nA już ta cała rodzina właścicieli była jak jedno wielkie pudełko pianek. Słodkie, mięciutkie, kuszące. I ogromnie wnerwiające. Podobnie jak ludzie, którzy we wtorkowe przedpołudnie łazili sobie po galerii, oglądali książki i cieszyli się życiem.\nNie musieli być w pracy? – zastanawiała się z niechęcią.\nCzuła, że nie lubi każdego z nich. Ze szczególnym uwzględnieniem Julii, bo jak się okazało, tak miała na imię. Karmiła teraz drugą córeczkę i kontynuowała zwierzanie się z rodzinnych trosk. Jakaś Anielka dzwoni za rzadko, Maryla jest przemęczona, a Gabrysia ponoć chce się poświęcić i zrezygnować z własnego zawodu oraz planów, żeby przejąć rodziny biznes.\nTeż mi wielkie poświęcenie. – Weronika nie wytrzymała i wymownie przewróciła oczami. Ileż by dała, żeby mieć rodziców, którzy coś w życiu stworzyli, cokolwiek trwałego, co mogli przekazać dalej. Innego niż złe wspomnienia.\nJan Zagórski był w księgarni szefem oraz właścicielem. Ale nie bał się żadnego zajęcia. Pomagał przy sprzedaży. Kasował towar. Układał go na półkach. Parzył herbatę i wymyślał nowe mieszanki. Podawał ciastka. Był wszędzie, gdzie najbardziej potrzebowano wsparcia. Teraz też szybko odłączył się od rozgadanej rodziny i poszedł w kierunku niewielkiego stanowiska, gdzie przygotowywano przekąski.\nOdwrócił się, żeby spojrzeć, czy przy stolikach nie pojawił się jakiś nowy gość, po czym zamarł.\nJakby zobaczył ducha. Dziewczyna była śliczna, choć sprawiała wrażenie, jakby ledwo trzymała się na krześle. I tak bardzo przypominała tamtą kobietę. Aż mu zaschło w gardle. Czy to możliwe? Przyjrzał jej się bliżej, wychylając się zza lady. Dziewczyna właśnie podniosła filiżankę do ust i w sposób wyraźny podsłuchiwała rozmowę Julii z ciotką.\nIle mogła mieć lat? Jakże trudno teraz odpowiedzieć na to pytanie. Kobiety dzisiaj potrafią tak dobrze w tej kwestii wprowadzać w błąd, że nabierają się nawet kuci na cztery nogi podrywacze. On był zwyczajnym miłośnikiem książek i jednej kobiety, która nosiła tylko delikatny makijaż. Pojęcia nie miał o takich sprawach.\nZbieg okoliczności wydawał się nieprawdopodobny, a jednak był możliwy. Musiał to sprawdzić.\n– Boże jedyny! – wyszeptał. – Tyle lat.\nSzybko zaczął wrzucać zioła do czajniczka. Dziewczyna wyglądała, jakby pilnie potrzebowała wsparcia. Zaparzył jej swoją najlepszą mieszankę. Lekko drżały mu dłonie.\nTo niemożliwe. Ta myśl kołatała mu w głowie. A jednak musiał mieć pewność.\nRuszył w jej stronę, ale od razu pojawiły się przeszkody.\n– Wracamy do domu – powiedziała Julia i objęła go na pożegnanie. – Dziewczynki padły i pewnie tutaj będą spać do oporu, a potem rozrabiać w nocy. Nie mogę do tego dopuścić.\n– Są świetne – uśmiechnął się i od razu jego wzrok powędrował w stronę siedzącej przy stoliku kobiety.\nSerce mu łomotało. Jednak próbował się uspokoić. Nie miał przecież nic prócz przeczucia, dziwnego wrażenia i kręconych włosów, które przecież nie są wcale bardzo rzadkim zjawiskiem. Może jeszcze te oczy…\nTak, to chyba najbardziej go poruszało. Ale wciąż nie stanowiło żadnego dowodu.\n– Do zobaczenia – pożegnał się nieco nieprzytomnie z córką, po czym pomachał im, gdy wychodzili. Uśmiechnął się. Był dumny z tego, jak Julia ułożyła sobie życie.\nZaraz potem jego wzrok wrócił do stolika. Dziewczyna wciąż tam siedziała. Już miał się skierować w jej stronę, gdy pojawiła się przed nim żona. Aż mu się gorąco zrobiło. Nie miał pojęcia, czy powinien z nią o tym porozmawiać. Warunki niespecjalne na takie zwierzenia, poza tym to było tak dawno temu. I nie przynosiło mu powodów do dumy.\n– Pamiętaj, żebyś dzisiaj wrócił wcześniej z pracy – przypomniała mu. Niestety jak co dzień w ciągu ostatniego tygodnia.\n– Jasne – obiecał szybko podobnie jak każdego dnia wcześniej. – Wyjdę zaraz po siedemnastej. Zdążę sporo przed kolacją. Wiem, kochanie, że ostatnio pracowałem za długo. Ale to było tylko przez kilka dni. Nie powtórzy się więcej.\n– Liczę na ciebie – powiedziała Helena i pocałowała go w policzek. Przytulił ją mocno. Była jego ukochaną kobietą.\nPożegnała się, bo Marta już na nią czekała. Miały razem wrócić do domu. On jeszcze musiał zostać na posterunku, by pilnować nie tylko interesu, lecz także dwojga swoich pracowników, którzy bez jego czujnego nadzoru natychmiast pogrążali się w niekończącym się flircie.\nJan postanowił jednak dzisiaj po południu zostawić ich samych bez względu na konsekwencje. Miał rodzinę i chciał wreszcie spędzić czas z bliskimi.\nPomachał jeszcze dyskretnie żonie przez dużą szybę, po czym doniósł herbatę do stolika. Ręce drżały mu tylko trochę. Nic się nawet nie rozchlapało. A Janowi tak zaschło w gardle, że mało brakowało, a sam wypiłby napar przygotowany dla gościa.\n– Ciężki dzień? – usłyszała nagle Weronika i drgnęła, bo nawet nie zauważyła, kiedy senior rodu, właściciel księgarni, o którym mimowolnie dowiedziała się z podsłuchanej rozmowy całkiem sporo, przysiadł się do stolika. Nie wiedziała, że miał zwyczaj wdawać się z klientami w długie pogawędki, z wieloma zaprzyjaźniał. Że kieruje nim życzliwość wobec ludzi i świata.\nSpojrzała na niego gniewnie. Ona widziała tylko człowieka, któremu się udało. Jej zdaniem nie mógł mieć pojęcia o prawdziwym życiu.\n– To nie jest pana sprawa! – odpowiedziała to ze złością, choć charakter miała łagodny i raczej zbyt uległy niż buntowniczy. Ale dzisiaj pękły w niej wszystkie tamy. Emocje są jak para w czajniku. Można je tłumić wszelkimi sposobami, ale zawsze znajdzie się dziura, którą wydostaną się na zewnątrz, zwykle w nieodpowiednim momencie, i czyniąc wielki hałas. Popełniła błąd, ukrywając się ze swoimi kłopotami tak długo. Teraz już zupełnie nad nimi nie panowała.\nMiała ochotę wykrzyczeć temu człowiekowi wszystko, co sądzi o całym tym świecie. Urządzonym w naprawdę beznadziejny sposób. Resztki rozsądku uratowały ją przed tym zachowaniem. Ten miły mężczyzna nie był przecież niczemu winien.\nNależało dać mu szansę i potraktować z życzliwością.\nJedna myśl, a jak się miało okazać, bardzo zmieniła jej życie.\nJan Zagórski trochę się zdenerwował, choć lekarz stanowczo nakazał mu unikanie wszelkich mocniejszych emocji. To jednak wydawało się niewykonalne w świecie, który go otaczał. Ludzie ostatnio naprawdę chodzili podminowani. Nie sposób było przewidzieć, co ich wyprowadzi z równowagi. A czasem mógł to być drobiazg.\nMiał ochotę wstać, obrazić się i wyjść. Dość mu było własnych zmartwień, żeby się jeszcze angażować w cudze. Prawdopodobieństwa, że to jest ta dziewczyna, której kiedyś przed wielu laty intensywnie szukał, było właściwie zerowe. Wyglądała na o wiele za młodą.\nA jednak nie wstał z krzesła. Uśmiechnął się ciepło.\nPohamował cisnący się na usta komentarz. Postanowił pomóc w miarę możliwości. Nawet jeśli miałoby się okazać, że to nie ona.\nJedna myśl, a tak wiele zmieniła w jego życiu.\n– Jesteś pierwszy raz w naszej księgarni? – zapytał.\n– Tak – odparła. – Bardzo mi się tutaj podoba – dodała i znów poczuła zdradzieckie łzy. Ostatnio często się rozklejała. Nie tylko z powodu ciężkich przeżyć, lecz także jakiegokolwiek okruszka życzliwości.\n– Na zmartwienia najlepsza jest praca. – Jan podzielił się z nią swoim życiowym patentem. Wprawdzie ostatnio czuł, że to, co się zawsze świetnie sprawdzało, zapędza go w narożnik bez wyjścia. Ale wciąż wierzył w tę wielokrotnie sprawdzoną metodę. – I jeszcze towarzystwo drugiego człowieka obok – dodał.\nWeronika znów miała ochotę wybuchnąć. Naprawdę niektórym ludziom to się wydaje, że dla każdego problemu jest proste rozwiązanie. Ale uspokoiła się całą swoją siłą woli. Coś jej przyszło do głowy. Ten mężczyzna był dziwnie miękki. Otwarty.\nNigdy dotąd nie wykorzystała niczyjego zaufania. Zawsze to ona była stroną krzywdzoną, oszukiwaną.\nMoże czas zmienić zasady? – pomyślała twardo. Do tej pory starała się być dobrym człowiekiem, ale wynikło z tego tylko cierpienie. Zanim Jan podał jej cukierniczkę i uprzejmie podniósł wieczko, podjęła decyzję.\n– Może ma pan dla mnie jakieś zajęcie? – poprosiła i spojrzała mu w oczy. A jemu zrobiło się gorąco. – Nie mam pracy ani nikogo obok. Potrzebuję wszystkiego.\nJan się zawahał.\nNie mógł zatrudnić jeszcze jednej osoby. Ledwo mu starczało na pensje dla obecnych pracowników. Poza tym przygotowywał się powoli do zamknięcia biznesu. Przed księgarnią rysowały się raczej marne perspektywy.\nA jednak nie mógł się powstrzymać przed pokusą, by kiwnąć głową.\nTa dziewczyna sprawiała wrażenie, jakby rzeczywiście nie miała na świecie nikogo i właśnie walczyła o życie. A on był jej jedyną szansą.\nMoże ona też była szansą dla niego, by wreszcie zamknąć sprawę sprzed lat i uciszyć wyrzuty sumienia.\nDziwna dziewczyna, która przedstawiła się jako Weronika nie pojawiła się w jego księgarni przez przypadek. Tego był pewien.\n– Czy my naprawdę musimy przygarniać wszystkie kulawe kurczęta tego świata? – Maryla okopywała grządki z siłą zdolną do wystrzelenia w powietrze nie tylko chwasty, lecz także wszelkie kiełkujące nieśmiało pożyteczne roślinki.\nGabrysia, jej siostra, stała kilka metrów dalej od groźnej kopaczki i spoglądała na córkę bawiącą się w piaskownicy.\n– Nie mów tak – powiedziała z łagodnym uśmiechem. – Może tata nie miał wyjścia.\n– Jasne! – prychnęła gniewnie Maryla i dmuchnęła sobie w czoło, żeby odgarnąć opadające na oczy włosy. – Już zapomniałaś, jak to się kończy?! Twój mąż też taką jedną wziął pod swój dach i potem chciała ci rozwalić małżeństwo. Mam nadzieję, że ta cała Weronika przynajmniej nie jest w ciąży.\n– Nie wygląda…\n– A właśnie że tak – sapnęła z oburzeniem Maryla, po czym wyrwała ciężką bryłę ziemi i odrzuciła na bok. – Blada, ledwo zipie, za to je za czterech.\n– Proszę cię, przestań. – Gabrysia wyciągnęła ze sporej hałdy chwastów kilka sadzonek buraczków i wsadziła z powrotem na swoje miejsce. Miała nadzieję, że przeżyją. Maryla opiekowała się ogrodem ze stanowczością oraz energią, która nie dla wszystkiego była bezpieczna. – W tym domu goście zawsze byli mile widziani i dobrze karmieni – powiedziała łagodnie. – Mama inaczej nie potrafi.\n– Zgadzam się z tobą. – Maryla szybko kiwnęła głową, po czym z zadowoleniem oceniła swoje dzieło. Grządki może nie były zbyt równe, ale z pewnością solidnie obkopane. Wzięła do ręki wąż ogrodowy i zaczęła je podlewać. – Tym razem mam jednak dziwne przeczucie. Coś nadchodzi. – Wyprostowała plecy, po czym wzięła głęboki wdech. – Nawet powietrze inaczej pachnie. Zmianą.\n– Czasem to dobrze.\n– Ale rzadko. Mnie się podoba nasza stabilizacja. Poza paroma drobiazgami wszystko się ułożyło. Ojciec spełnił swoje marzenie. Jego cztery córki są szczęśliwe, a to przecież przy naszych temperamentach prawie niemożliwa kombinacja.\n– I boisz się, że los teraz namiesza – domyśliła się Gabrysia, po czym z mimowolnym niepokojem spojrzała w stronę swojego najcenniejszego skarbu. Córeczka bawiła się spokojnie. Nic nie zapowiadało, by groziło jej jakieś niebezpieczeństwo.\n– Chyba się boję – przyznała Maryla. Podlała jeszcze bzy, tak że przygięły swoje ciężkie od kwiatów gałęzie, po czym uznała, że czas zakończyć pracę.\n– Nie bądź przesądna – powiedziała Gabrysia. – Wolno być szczęśliwym. Nie ma za to kary.\n– Obyś miała rację.– Siostra kiwnęła głową, ale chyba nie była do końca przekonana.\n– A o Weronikę się nie martw – dodała Gabrysia. Stała bez ruchu obok energicznej siostry, a całe jej ciało emanowało spokojem. – Zje ciasto, posiedzi chwilę, wypije herbatę i wróci do swojego świata – uśmiechnęła się.\n– A ja ci mówię, że ta dziewczyna jeszcze nieźle namiesza. – Maryla zwinęła wąż, odstawiła do szopy, wyskoczyła z gumowców, po czym włożyła adidasy.\n– Czas pokaże. – Gabrysia pomachała do swojej córeczki. – A na razie idziemy do domu. I zachowuj się, proszę – uśmiechnęła się do siostry. – Weronika za chwilę pojedzie. Nie warto się denerwować.\nDzień jednak się skończył, nadszedł wieczór, tuż za nim noc, a problem nie tylko nie zniknął, ale wręcz się nasilił.\nOjciec na punkcie Weroniki dostał jakiegoś amoku. Nie bacząc na sygnały wysyłane przez rodzinę, składał jej kolejne obietnice, w znaczącej części bez pokrycia, i coraz szerzej otwierał drzwi domu. To było niewiarygodne.\n– Jesteś pewien, że należało jej proponować nocleg? – Helena mówiła szeptem, ale czujnie rozglądała się wokół, choć solidne dębowe drzwi sypialni zamknęła przed chwilą na klucz i jeszcze sprawdziła, czy zamek na pewno działa.\nPo raz pierwszy od bardzo dawna nie czuła się swobodnie we własnym domu.\n– Nie miałem innego wyjścia. – Jan westchnął i położył się obok żony. – Weronika źle się czuła. To wyraźnie po niej widać. Nie wiem, jakie okropne rzeczy ją spotkały, ale podejrzewam, że ich lista jest długa.\nHelena milczała przez chwilę.\n– Wiem, że kierują tobą szlachetne odruchy – powiedziała łagodnie do męża – ale nie zawsze sprowadzanie pod swój dach obcej osoby jest dobre. Zważ na przykłady z literatury – odwołała się do najmocniejszego argumentu. – W Wichrowych wzgórzach ojciec przyjmuje dziecko znalezione po drodze i sam wiesz, co z tego wynika. Mnóstwo kłopotów.\n– Z pewnością są też inne sytuacje.\n– Na razie nie mogę. – Jan się zezłościł, bo nie udało mu się znaleźć dobrego przykładu. – Jest późno.\n– Nawet Harry Potter, jak by na to nie patrzeć, zrobił swoim opiekunom mnóstwo niefajnych rzeczy – powiedziała Helena.\n– Bo go źle traktowali!– zdenerwował się Jan, jakby to była jakaś osobista sprawa. – I wszystkie przykłady, które podajesz, dotyczą dawnych czasów. Ludzie opiekowali się sierotami, bo musieli. Przyjeżdżała do nich uboga krewna albo osierocone dziecko, na którego przyjęcie nie byli gotowi. To już historia. Dziś ludzie sami podejmują decyzje, biorą za nie odpowiedzialność.\n– Nadal nie rozumiem. – Helena poprawiła kołdrę. Nie mogła się rozgrzać, być może winne temu było zdenerwowanie. – Wiem, że lubisz rozmawiać z ludźmi, pomagać im. Bywa, że wtrącasz się zbyt mocno, ale do tego stopnia jeszcze się nie angażowałeś. Przyprowadziłeś klientkę do domu, pozwoliłeś u nas spać. Czy to nie jest o jeden most za daleko?\nJan tylko westchnął. Czuł, że żona ma sporo racji. Ryzykował. I sam do końca nie rozumiał dlaczego. Ale pchało go wewnętrzne poczucie, że jednak dobrze robi. A także ciekawość. Ta dziewczyna była jak zamknięta książka o bardzo intrygującej okładce. Chciał ją lepiej poznać.\n– Spełniliśmy największe marzenie – powiedział do żony, po czym objął ją i mocno przytulił. – Nasze córki mają się dobrze. Czas zacząć się dzielić.\n– Jesteś niemożliwy – uśmiechnęła się mimo woli i poczuła, jak pod wpływem dotyku jego ciała robi jej się ciepło. – To się nigdy nie skończy. Czy nie mógłbyś dać światu toczyć się spokojnie według własnych zasad? Nie wtrącać się ciągle. Nie wystarczyły ci aż czterywłasne córki?\n– Nie bardzo – przyznał.\n– Czuję kłopoty – powiedziała stanowczo i spoważniała. – Ta dziewczyna ma wiele tajemnic.\n– A ja jakoś nie czuję. – Jan rzeczywiście wcale się nie martwił, choć właściwie miał ku temu wiele powodów. Ale obecność Weroniki pod tym dachem go uspokajała, jakby wreszcie wszystko było na właściwym miejscu.\n– Zobaczymy, kto będzie miał rację. – Helena odwróciła się. – Ale nie zgadzam się, żeby ona tutaj nocowała wbrew mojej woli. Jeśli jutro nie odejdzie sama, poprosisz ją o to. To mój stanowczy warunek.\n– Dobrze – zgodził się niechętnie. Musiał uszanować wolę żony. To był także jej dom. Weronika powinna szybko ładować swoje baterie pod jego dachem, zanim wymyśli dla niej coś innego.\n– I tak idą zmiany. – Jan przytulił się do żony. Objął jej plecy, które sztywno ułożone mówiły więcej niż słowa. – Nie jestem w stanie dłużej utrzymać się w galerii – zmienił temat. – Coraz mniej ludzi. Kryzys daje się we znaki, sieciówki i księgarnie internetowe depczą nam po piętach. Książki sprzedają się teraz wszędzie. W supermarketach, na poczcie. Jako czytelnik jestem całym sercem za łatwym dostępem do literatury, ale jako księgarz muszę przyznać, że się martwię.\nHelenie cisnęło się na usta oczywiste rozwiązanie.\nZamknij, rzuć to wszystko. Przejdź wreszcie na emeryturę. Odpocznij.\nWiedziała jednak, że to wywołałoby wielogodzinną dyskusję. Kolejną. Szkoda było na to nocy. W tym przypadku nie mogła go do niczego zmusić ani nawet nakłonić stanowczym żądaniem. Tę decyzję musiał podjąć sam.\nWeronika leżała w łóżku z otwartymi oczami. O tym, by zasnęła, nie było mowy. Szok jej na to nie pozwalał. Dopiero teraz zaczęło do niej docierać, gdzie się znalazła i próbowała zrozumieć nie tylko własne zachowanie, lecz także w ogóle wszystko, co zaszło.\nJeszcze dziś rano obudziła się w swoim mieszkaniu – jeśli tak można powiedzieć o lokum wziętym na kredyt – wśród gromadzonego od tygodni bałaganu, nieumytych kubków po kawie, w splątanej pościeli, do której w ciągu ostatnich tygodni często kładła się, jak stała. Bywało, że nawet w butach.\nTeraz czuła się, jakby za sprawą magii ktoś przeniósł ją do świata własnych dziecięcych marzeń. Znajdowała się w pokoju, jaki zawsze pragnęła mieć. Przytulnym, z jasnymi meblami. W łóżku z białych desek wyposażonym w miękki materac i pościel w różyczki.\nSłodko. Dla kogoś szczęśliwego może nawet za bardzo. Ale ona nie widziała w dzieciństwie takiego świata nawet przez szybę. I nie sądziła kiedykolwiek, że da radę doświadczyć. Żadna dawka ciepła nie była dla niej za duża, tak wielkie miała w tej sferze braki.\nW momencie, gdy najmniej się tego spodziewała, została wręcz wrzucona do najdziwniejszego domu, jaki miała okazję w życiu widzieć.\nJan Zagórski to wariat, co do tego nie miała wątpliwości. Oboje sporo ryzykowali, pakując się w taką spontaniczną relację. Jednak w przeciwieństwie do niego, ona nie miała nic do stracenia. Nie bała się zaryzykować i pójść z obcym mężczyzną. Był za stary, by ją uwieść czy skrzywdzić, a ona zbyt nieszczęśliwa, żeby cokolwiek czuć. W takim stadium, w którym człowiekowi jest już wszystko jedno.\nJego dom pełen był ludzi. Już to stanowiło dla niej niesamowite zjawisko. Od lat była sama. Nawet jeśli przez chwilę w małżeństwie. Tu ciągle ktoś coś mówił, interesował się, śmiał, jadł, miał jakieś sprawy. Tętniło życie. Ale jego rytm nie był męczący. Raczej stanowił siłę, której każdy, kto choć przez chwilę miał okazję posiedzieć przy tym stole, mógł zaczerpnąć.\nWeronika robiła to łapczywie i na zapas. Była gotowa zgodzić się na wszystko, byle tylko jeszcze tu zostać chociaż trochę.\nWiedziała, że Jan Zagórski pozwolił jej przenocować wbrew woli swojej rodziny. Widziała ich miny. Starali się być uprzejmi, ale prawdziwych emocji nie dało się ukryć. Zauważyła je także dlatego, że była przyzwyczajona do odrzucenia. Doświadczała go od zawsze. Umiała więc odczytywać te minimalne drgnienia powiek, niknące nagle uśmiechy, wymieniane ukradkiem spojrzenia.\nZajmowała pokój Julii, tej szczęściary, której widok najbardziej jej doskwierał. Jedyny pokój dziewczynek, który pozostał niezmieniony po remoncie, jaki na piętrze przeprowadziła Maryla. Ocalał jako pamiątka i pokój gościnny dla sióstr, które często odwiedzały rodziców.\nJedna noc. Tylko jedna noc – powtarzała w myślach. – Dobre i to. Może jest w tym domu jakiś wirus szczęścia i się zarażę. Wyszły z niego cztery dziewczyny i każdej udało się ułożyć sobie życie. Musi być w tym jakaś tajemnica.\n– Jutro mnie wyrzucą – wyszeptała i otuliła się ciaśniej miękką pościelą. – Ale jeszcze dziś niech będzie miło.\nZasnęła i był to pierwszy w jej życiu naprawdę spokojny sen.\nZdjęcia na okładce: © Вероника Зеленина /Adobe Stock


Czy koty mogą jeść ser? Jeśli częstujesz nim kota - przestań! - Koty.pl\nCzęstujesz kota serem? Lepiej przestań to robić!\nW świecie kotów serowe przekąski bywają tymi ulubionymi. Jednak czy koty w ogóle powinny jeść ser? Czy jest to dla nich zdrowe? A może trujące? Oto kilka faktów na temat sera w kociej diecie.\nNiektóre mruczki wręcz szaleją na punkcie sera. Jedne preferują biały, inne nie potrafią oprzeć się żółtemu. To ulubione przysmaki wielu kotów. A tak w ogóle to… Czy koty mogą jeść ser?\nZaczyna się od mleka\nNie dajcie się zwieść słynnym popkulturowym obrazkom przedstawiającym koty pijące mleko. Krowie mleko wcale nie jest dobre dla kotów. W rzeczywistości koty przejawiają mniejszą lub większą nietolerancję wobec laktozy, ponieważ ich układ trawienny nie jest w stanie wytworzyć wystarczającej ilości enzymów do prawidłowego trawienia krowiego mleka. Nietolerancja laktozy pojawią się praktycznie od razu po odstawieniu od mamy. Proces udomowienia mógł pozwolić naszym kotom na rozwinięcie pewnego stopnia tolerancji dla produktów mlecznych, ale większość kotów wciąż ma trudności z ich poprawnym trawieniem.\nI choć mleko nie jest dla kotów toksyczne, to jego spożycie może oznaczać nieprzyjemne konsekwencje w postaci niestrawności, biegunki, wymiotów, skurczy oraz gazów. Ale czy ta wrażliwość na laktozę obejmuje także ser? Skoro nie powinny pić mleka, to czy koty mogą jeść ser?\nCzy koty mogą jeść ser zrobiony z krowiego mleka?\nKrowie mleko jest dla kotów trudne do strawienia. Dokładnie ta sama zasada będzie dotyczyła wszystkich serów, których skład oparty jest na tym białym napoju. Ser nie jest naturalną „karmą” dla kotów również dlatego, że te są mięsożercami i nie potrzebują tego typu źródła białka. Zarówno biały, jak i żółty ser zawiera mleko, śmietanę i tłuszcz. Niektóre są też pełne konserwantów, przypraw oraz soli. Im bardziej ser jest „doprawiony”, tym bardziej mówimy mu „nie”. Dotyczy to szczególnie serów pleśniowych i z różnymi dodatkami – tych na szczęście większość kotów instynktownie woli unikać.\nŻaden ser nie jest zdrowym elementem diety kota, choć nie jest też strasznie niebezpieczną trucizną. Możliwe, że akurat twój kot nie ma większych problemów z trawieniem mleka i oszczędnie podawany przysmak nie powinien mu zaszkodzić. Jednak nawet w takim przypadku trzeba zachować ostrożność i umiar. Pozwoli to uniknąć żołądkowych rewolucji. Mówiąc o oszczędnym częstowaniem kota serem mamy na myśli raz w miesiącu, a nawet rzadziej.\nAle przecież twaróg to źródło białka (?)\nOwszem, twaróg zawiera białko, ale nie ma prawidłowych aminokwasów we właściwych proporcjach – ten rodzaj białka, którego potrzebuje kot pochodzi z mięsa, a nie z mleczarni. Podawanie kotu sera na dłuższą metę może skutkować czymś więcej niż problemami trawiennymi. Te nieubłaganie prowadzą do odwodnienia, na które koty są bardzo wrażliwe. Jeśli w nabiale mylnie upatrujesz źródła potrzebnych kotu składników odżywczych, najprawdopodobniej doprowadzisz do ich niedoboru.\nKoty, które regularnie spożywają nabiał, mogą też bardzo szybko przybrać na wadze i stać się otyłe. Otyłość z kolei zwiększa ryzyko rozwoju wielu schorzeń, w tym chorób serca, cukrzycy, zapalenia stawów i niektórych form raka. W kocim przypadku ser to – niestety – nie „samo zdrowie”.\nCzy koty mogą jeść ser, który nie jest wyprodukowany z mleka krowiego?\nA czy koty mogą jeść ser, który jest zrobiony z czegoś innego niż krowie mleko? Mleko kozie jest dla kota łatwiejsze do strawienia, więc kozi ser jest nieco lepszą opcją na poczęstunek. Jednak czy zasmakuje naszemu mruczkowi? To już kwestia indywidualna. Pamiętaj jednak, że ser wciąż pozostaje zbędnym produktem w kociej diecie i nigdy nie powinien stanowić jej podstawy.\nChoć ser w małych dawkach nie stanowi dla kota jakiegoś ogromnego niebezpieczeństwa, to zagrożeniem może stać się jego zwiększona ilość oraz częstotliwość podawania go kotu. Ser, szczególnie żółty, jest kaloryczny. A przecież nie chcemy zrobić z naszego puszystego pupila grubaska. Również permanentny stan niestrawności będzie zarówno niekomfortowy, jak i powodujący odwodnienie – a tego w przypadku kotów należy się szczególnie wystrzegać\nMałe ilości sera nie są dla kotów trujące i mogą okazać się przydatne, np. do przemycania tabletek, lub jako nagroda za świetnie wykonaną sztuczkę. Jednak by uniknąć zaburzeń żywieniowych i rozstroju żołądka u kota, nie należy przesadzać i bardzo uważać na ilości serowego przysmaku


Forum maszyny budowlane - kopaczka.pl • Zobacz temat - Powrót oleju cat 301.5\nPowrót oleju cat 301.5\nprzez ezsimo » 14 Wrz 2017 14:20\nMarka i model maszyny: CAT 301.5\nMam pytanie dotyczące powrotu oleju hydraulicznego do zbiornika w minikoparce CAT 301.5 (w innych modelach serii 301 będzie pewnie bardzo podobnie).\nU mnie na metalowym przewodzie powrotu jest przewężenie, widoczne na poniższych zdjęciach:\nCzy takie przewężenie występuje także w innych maszynach czy jest to uszkodzenie, powstałe przy nieudolnej próbie odkręcenia śruby, która znajduje się obok przewodu ?\nMam też pytanie ogólne dotyczące powrotu oleju w tej minikoparce. Olej wraca z rozdzielaczy i trafia do widocznego na zdjęciach przewodu metalowego. Dalej znajduje się w nim trójnik, który z jednej strony prowadzi bezpośrednio do filtra oleju, a z drugiej strony połączony jest też do filtra ale przez chłodnicę oleju. Wygląda to tak, jak na poniższym szkicu:\nNa logikę, jeśli są dwie drogi przepływu - jedna na wprost, a druga przez chłodnicę to olej będzie miał mniejsze opory bezpośrednio i drogą przez chłodnicę zasadniczo nie będzie wtedy przepływał. Czy coś źle rozumiem, czy w tych maszynach takie przewężenie występuje jednak fabrycznie po to właśnie, aby część oleju przepływała przez chłodnicę ?\nBędę bardzo wdzięczny za opinię bardziej doświadczonych Kolegów.\nprzez mechanior » 16 Wrz 2017 20:09\nezsimo napisał(a): Czy coś źle rozumiem, czy w tych maszynach takie przewężenie występuje jednak fabrycznie po to właśnie, aby część oleju przepływała przez chłodnicę ?\nBardzo dobrze kombinujesz, tak dokładnie jest.\nprzez ezsimo » 17 Wrz 2017 20:49\nPo dokładnym przyjrzeniu się widać, że przewężenie jest z obu stron rurki, co faktycznie wskazuje na powstanie zwężenia w fabryce, a nie w wyniku działania jakiegoś mechanika - barbarzyńcy\nLeci pochwała i dzięki za pomoc.


STEVE JOBS (2015) - Kino dla Ciebie\nPosted on:\t Marzec 15, 2016\t Last updated on:\t Marzec 15, 2016\t Comments:\t0\tWritten by:\tHania\nGatunek – biograficzny\nReżyseria – Danny Boyle\nScenariusz – Aaron Sorkin\n„Steve Jobs” jest biografią współzałożyciela firmy Apple. Film skupia się na trzech ważnych wydarzeniach w historii firmy na przestrzeni lat 1984-1998.\nMamy w nim okazję obserwować kulisy działalności Apple i Jobsa, jego zawirowania w życiu prywatnym, walkę o prym w świecie informatyki i rozgrywki wewnątrz firmy.\nSteve Jobs ukazany jest jako człowiek antypatyczny, początkowo nieludzki i kłamliwy, okrutny i kapryśny. Sytuacja jednak ulega zmianie między innymi pod wpływem córki Stevena – Lisy.\nGenialność umysłu Jobsa, złożoność jego natury, problemy prywatne doskonale przedstawił odtwórca głównej roli Michael Fassbender. I jemu należą się największe wyrazy uznania.\n„Steve Jobs” to film ze świetnym scenariuszem, bardzo dobrą obsadą aktorską, niezwykle dynamiczny i porywający. Ale nie dla każdego. Miłośnicy komputerów i talentu Steve’go, ci którzy interesują się historią Apple będą na pewno usatysfakcjonowani.\nTechnicznie film jest niemalże perfekcyjny – wspaniałe zdjęcia, idealnie dobrana muzyka i montaż czynią z niego obraz godny polecenia. Maksimum emocji, dialogów i naukowych terminów mogą być dla niektórych męczące. Ja oglądałam tą „wybuchową” produkcję z niezwykłym zainteresowaniem i bez cienia nudy.\nW mojej ocenie to genialny film o kontrowersyjnym geniuszu. Geniuszu, który zmienił świat, który walczył z własnymi lękami, współpracownikami i przeciwnikami jego wizji.\nPolecam – ten film trzeba koniecznie obejrzeć.\nTagged as:\t2015 7/10 biograficzny Steve Jobs USA Wielka Brytania\nPrevious Wpis A PERFECT DAY (2015)\nNext Wpis DAMA W VANIE (2015)


Kebabish Original, Londyn - recenzje restauracji - TripAdvisor\nKebabish Original, Londyn\nNr 13 113 wśród 19 037 Restauracje w lokalizacji Londyn\n268 Neasden Lane | Neasden, Londyn, Anglia\nZawsze biorę stąd zawsze i ich skrzydełka z kurczaka są pyszne. Wziąłem drużynę piłkarską na posiłek po meczu. Jedzenie było serwowane bardzo szybko dla dużej grupy i wszyscy zadowoleni z posiłku.\nNeasden - całkiem niezły, prawdopodobnie autentyczny\nMiałem dość M 25, wypróbowałem North Circular - nie lepiej! Postanowiłem zatrzymać się na posiłek. Neasden. . ograniczony wybór. KO wyglądał najlepiej z alternatyw. Naprawdę było całkiem nieźle. Kelner początkowo zarezerwował, rozgrzał się z jakąś przyjazną uprzejmością; szeroki zakres w menu. Mieliśmy poppodums i pikle...(mała sałatka z nim była miłym akcentem - ale uważaj na chilli), a następnie ryż, jagnięcinę i dania z kurczaka z daal. Wszystko całkiem miłe. Bez alkoholu, ale z uroczą śliczną mango. Nie drogie. Po prostu powiedz, że pracują na sedesie - popękane siedzenia i musiałem poprosić o papier.Więcej\nDobre w grill.\nGrill jedzenie jest dobre. Usiąść w jest w porządku, ale obsługa jest powolna i gust jest inny w każdym oddziale. Niektóre elementy są bardzo przystępne cenowo taniej. konieczność poprawy obsługi i smaku.\nJakość żywności nie jest dobre, a wewnątrz nie jest miłe. Nie polecam nikomu jedzenia tam, chyba że jesteś bardzo głodny i inne restauracje są zamknięte.\nLubię jedzenie szczególnie cały grill kurczak. Atmosfera była ok, ale pracownicy nie są dobrze ubrani. Obsługa była ok. Ogólnie rzecz biorąc tylko jedzenie było doskonałe.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Kebabish Original.\nAdres: 268 Neasden Lane | Neasden, Londyn, Anglia


Aktualności - Producent Worki-24.pl\n14 września 2018 AktualnościMateusz Źródłowski\nKieszeń filtracyjna DCE z poliestru\n27 stycznia 2017 AktualnościMateusz Źródłowski\nWymiar worków filtracyjnych to jedna z najważniejszych informacji potrzebnych przy ich wymianie. Dla wygody naszych Klientów produkty opuszczające naszą szwalnię mogą posiadać metkę zawierającą: numer seryjny, wymiary oraz datę produkcji.\n27 października 2016 AktualnościMateusz Źródłowski\nDo naszej oferty worków i rękawów filtracyjnych dołączają również produkty dedykowane do filtracji lakierów. Oryginalny filtr kartonowy Andreae to gwarancja najwyżej jakości i wydajności.\n1 marca 2016 AktualnościMateusz Źródłowski\nRok 2016 rozpoczęliśmy od zmian na naszej stronie internetowej. Przedstawiamy Państwu nową, odświeżoną witrynę worki-24.pl. Zachęcamy do zapoznania się z rozbudowanymi informacjami dotyczącymi filtracji oraz sprawdzenia pełnej oferty naszej firmy. Czytaj dalej →


Kozaczek.pl » Lindsay Lohan » Lindsay Lohan straciła rolę w filmie\nLindsay Lohan dawno już przestała być złotą dziewczyną Hollywood. Nikt jej już nie chce, a ostatnim tego potwierdzeniem jest fakt, że Lilo właśnie straciła rolę w filmie A Woman Of No Importance. Zamiast Lohan zobaczymy tam 23-letnią Amandę Seyfried, która dała się poznać światu udziałem w Mamma Mia!.\nFilm jest czarną komedią osadzoną w erze wiktoriańskiej Anglii.\nOna nie zrezygnuje ze szpilek. Kiedy Nicole Kidman była żoną Toma Cruise'a, podczas wspólnych wyjść rezygnowała zazwyczaj z butów na wysokim obcasie. Ale Katie Holmes nie zamierza iść w jej ślady. Aktorka nic sobie nie ... czytaj więcej


...uszy, które nie chcą stanąć... - forum miłośników rasy\n...uszy, które nie chcą stanąć...\nWysłany: Pon 23:30, 26 Lut 2007 Temat postu: ...uszy, które nie chcą stanąć...\n...czy ktoś z Was zetknął się z problemem gdy szpicowi nie chcą stanąć uszy ...czy jest to częsta przypadłość i co robić aby poprawić ten stan ...co jest przyczyną ...i czy da się coś zrobić z tym problemem ...bardzo proszę o opinie i rady\nWysłany: Wto 0:06, 27 Lut 2007 Temat postu:\nnie wiem jak jest u szpicow ale ja przerobilam ten problem z yorkami ( a uchu jak ucho moze roznic sie ksztaltem ale nie zasada dzialania wiec chyba moge podzielic sie swoimi uwagami)\npozwole sobie przekopiowac tutaj artykul ktory napisalam na swoja strone , na podstawie rozmow z weteami i hodowacami oraz wlasnymi dosiwadczeniami.\nartykul co prawda dotyczy metody stawiania uszek ale chyba sie przyda\nCzęstą "przypadłością " yorków jest to , że uszy opadają , baaa nawet kłapią i za nic nie chcą stać...\nNie ma reguły czy piesek ma rodowód czy nie , porostu "takie "uszy maja to do siebie ze nie chcą stanąć.\nProblem zaczyna się wtedy gdy mija miesiąc , za miesiącem a uszy ani drgną. Wiszą jak u basseta i koniec.\nNie ma reguły na to kiedy uszy powinny stanąć , choć nie da się zaprzeczyć , że powinny jak najszybciej.- dlaczego ??? Dlatego , że do klapniętego uszka nie dociera powietrze ...., a yorkowe uszy maja to do siebie ze w środku porastają mniejszym lub większym meszkiem i włoskami. , które trzeba bezwzględnie usuwać!!! ( niestety zajęcie to jest bardzo niewdzięczne i zarówno pies jak i osoba dokonująca 'brutalnego " zabiegu wyrywania włosków z środka ucha przeżywają przy tej czynności wielki stres.) Ucho do którego nie dociera powietrze ( bo np. klapie i dodatkowo jest zarośnięte włoskami) jest podatne na wszelkie infekcje : zapalenie ucha środkowego , świerzb i nawet grzybice .\nUszy staja Yorkom w rożnym wieku. Większości - do 10 tygodnia uszy stoją jak należy , ale to nie jest reguła.\nA teraz zaprezentuje klika metod na podnoszenie uszu :\nwygolenie uszek - włosy na uszach yorka są do 1/3 wysokości wycinane . gdy uszy kłapią można sobie pozwolić na wycięcie włosów nawet na całym uchu.\noklejanie plastrem - najlepiej do tego nadaje się tzw. plaster fizelinowy (do nabycia w aptekach w rożnych szerokościach.)\nnie polecam zwykłego plastra bez opatrunku , bo wyrywa włosy i to jest dość bolesne dla psa.Co gorsze plaster taki odparza ucho !!\n1 - składamy ucho na pół jak pieroga i obklejamy dookoła plastrem, następnie oba obklejone w ten sposób uszka sklejamy ze sobą (ale nie jedno na drugim tylko obok siebie , pozostawiając przerwę miedzy nimi0\n2. obklejamy uszy (nie składając ich w kształcie ww. pieroga ), i tez łączymy je ze sobą.\nmasowanie uszu - całe płatki należy masować u nasady ( przy głowie) i potem składając je na wspomnianego pieroga.\npodawanie środków zawierających wapń - ponieważ szczeniaki są w fazie wzrostu to podawanie im preparatów jest dobre dla wzmocnienia całego układu kostnego.\nja polecam Sa-37 firmy Internet ,( w formie proszku do posypywania jedzenia lub w postaci płynu do wstrzykiwania do pyszczka) oraz Sanal Puppy ( w formie drażetek)\njest naturalnym preparatem odżywczym dla szczeniąt, bogatym w witaminy i minerały. SANAL Puppy wzmacnia kość i uzębienie, wpływa korzystnie na wygląd sierści i stan skóry.\nSANAL Puppy podawany codziennie - np. jako zdrowa nagroda- zapewnia zdrowy i wszechstronny rozwój młodych psów.\n3-5 tabletek dziennie dla szczeniąt od 6 tygodnia życia.\nOpakowanie zawiera 40 tabletek preparatu.\ndrożdże, laktoza, calciumfosfat, calciumlactat, calciumsearat, witaminy B1 B2 B6 B12.\nsubstancje włókniste - 14,2%\nsubstancje nieorganiczne - 20%\ntłuszcz - 3%\nPreparat SA 37 Intervet 200 g\nOdżywka witaminowo-mineralna z dodatkiem aminokwasów, nienasyconych kwasów tłuszczowych i kultur mikroorganizmów.\nStosowanie: preparat stosuje się w okresie rekonwalescencji, u samic ciężarnych, młodych zwierząt w okresie wzrostu, celem polepszenia wykorzystania karmy i uzupełnienia niedostatków mineralno-witaminowych w stosowanej diecie, dla poprawienia kondycji i jakości sierści oraz zdrowotności.\nniektórzy hodowcy polecają Osteogel (do nabycia w aptece ) - o skuteczności tego preparatu osobiście nie mogę nic powiedzieć , z relacji innych wiem ze może skutkować.\nNIE NALEŻY NIGDY PRZESADZAĆ Z WSZELKIMI PREPARATAMI WITAMINOWO - MINERALNYMI. ZARÓWNO NIEDOBÓR JAK I NADMIAR MINERAŁÓW I WITAMIN MOŻE ŹLE WPŁYWAĆ NA ZDROWIE NASZEGO PSA.\njak bedzie mi lepiej chodzil internet wstawie tutaj zdjecia jak nalezy prawidlow sklejac ucho\nJa miałam z tym styczność. Siostra Tytusa (Tamira) miała leżące uszy, widziałam też taką szpickę w hodowli nad morzem, była tam też jej matka z równie słabym uchem. Można to wymasować i podkleić gdy chrząstka nie jest jeszcze wykształcona i utwardzona, ale moim zdaniem to oszustwo, cecha ma prawdopodobnie implikacje dziedziczne a ucho powinno stanąć samo.\nU naszych szczeniąt uszy stawały na dwa rzuty - najpierw u dwóch szczeniaków bardziej podobnych do Tytusa, tu podniosły się dosłownie z dnia na dzień w wieku ok 4 tygodni. U szczeniąt bardziej podobnych do matki uszy stawały prawie drugie tyle, ale chrząstka była też znacznie bardziej mięsista.\nWiem, że niektórzy podają dodatkowe porcje wapnia by ucho wspomóc, ale nie wiadomo czy to skutkuje. Można podawać także żelatynę.\nWysłany: Wto 11:15, 27 Lut 2007 Temat postu:\nz dostepnych mi informacji ludzie podaja preparaty wapniowe ale gdzies wyczytalam ze nadmiar ma z czasem zgubny wplyw na uklad kostny.\nDosc czesto ucho slabnie i opada rowniez podczas wymiany zebow i piekne stojace uszy klapia i co gorsze czasami nie chca sie juz podniesc (tak jest u yorkow byc moze jest tez tak u szpicow)\nNie wiem na ile wada ta jest dziedziczna ale u yorków jest zasada ze im wiekszy york (gabarytowo) tym wieksze prawdopodobienstwo ze uszy beda klapac i to nie tylko moje spostrzezenie.\nWysłany: Wto 12:58, 27 Lut 2007 Temat postu:\nTo prawda, wymiana zębów to w ogóle newralgiczny moment i ucho może wtedy polecieć u każdej rasy. Myślę jednak, że można się przed tym ustrzec właściwie żywiąc psa. W końcu wykształcenie uzębienia to wysiłek energetyczny dla organizmu, więc jeżli nie ma wszystkich składników mineralnych dostarczonych w żarciu, to organizm pociągnie je sam od siebie bo z czegoś te zęby musi zbudować. Chrząstka słabnie i ucho leży.\nWysłany: Wto 15:25, 27 Lut 2007 Temat postu: ucho klapnięte\nW Bielsku jest szpic wielkiej urody,niestety z ''klapnietym uchem",dlatego nie wystawiany.Natomiast mojej Todze,ucho klapnęło po zrobieniu tatuażu ale w wieku 12 tyg. wszystko było już ok.\nWysłany: Wto 18:27, 27 Lut 2007 Temat postu:\nNasz Tapir też miał problem z uchem, ale Hania , która już go wtedy wzięła\nstosowała specjalny preparat wapniowy i masowanie.\nNasza Unga też miała troche problemów, ale jakoś wyszła z tego.\nNie polecam podklejania, bo Undze kleiliśmy i jednak to widać, bo trochę\nsię podwinęło do środka ( może źle kleiliśmy)\nAurze uszy też późno stanęły, no ale ona ma wielkie te uszyska\nWysłany: Śro 7:35, 28 Lut 2007 Temat postu:\n...ale interesuje mnie kiedy wszystko się już unormowało...to znaczy od kiedy uszy są takie jakie są?\nWysłany: Śro 10:37, 28 Lut 2007 Temat postu:\nz dosiwadczenia yorkowego wiem ze najpozniej ucho powinno stanac po wymianie zebow\nale sa przypadki ze ucho staje nawet po roku ( z teorii do 12 tygodni wiekszosci staje potem ewentualnie opada przy wymianie zebow)\nu wilczych byc moze jest podobnie\nWysłany: Pon 15:13, 12 Mar 2007 Temat postu:\nW okresie wymiany zębów czyli do 7-8 miesiąca życia nalezy stosowac suplementację wapniową bo zapotrzebowanie wzrasta nawet o 60 % Dla psow żywionych mięsem z niewielką iloscią kosci oraz dla tych ze słabą przyswajalnoscią wapna polecam PetCalcium firmy Mikita - są tam 3 rodzaje łatwoprzyswajalnego wapnia :)Oczywiście mówię tu o Waszych "wilkach" bo maluchy raczej nie potrzebują.\nWysłany: Pon 15:34, 12 Mar 2007 Temat postu:\nArisowi miele rosołowe gnaty z kurczaka a ponadto dostaje kosteczki do schrupania(wszystkie oprócz kurczaka ) tak więc na brak wapnia nie powinien narzekać\na witaminy i tak dostaje\nJeśli przyswaja dobrze to no problem ,ale troszkę można dodac w czasie wymiany uzębienia


WSOP 2008, Turniej #19, $1,500 Pot Limit Omaha, Dzień 1: Selbst Zdecydowanie Prowadzi | PokerNews\n2008 Czerwiec 11 Amy Calistri\nGra podczas Dnia 1 Turnieju $1,500 Pot Limit Omaha była szybka i zaciekła, o czym niech świadczy fakt, że z 758 graczy pozostało jedynie 46! Finaliści Dnia 1 zawalczą o $227,965 i bransoletkę. Powiedzieć o Vanessie Selbst, że będzie liderem podczas Dnia 2 nie do końca odzwierciedla ogrom jej osiągnięć. Nad drugim w klasyfikacji zawodnikiem ma ona niemal dwukrotną przewagę!\nPod koniec dni tak prezentowała się czołówka:\nWśród ofiar pojawiły się nazwiska Roberta Williamsona III, Alexa Kravchenki, Jeffa Madsena, Brandona Cantu, JC Trana, Freddy'ego Deeba, Davida Sklansky'ego, Marcela Luske, Shannon Shorr, Erika Seidela, Ericka Lindgren, Gusa Hansena, Davida Benyamine'a, Johna Juandy i Grega Raymera.\nBubble pękł już podczas Dnia 1, po tym, a wątpliwa przyjemność przypadła w udziale Rafiemu Amitowi. Kathy Liebert jako pierwsza zakwalifikowała się na nagrode pieniężna (72. miejsce). Jest to póki co jej trzecie nagroda pieniężna na tegorocznym WSOP.\nGra, która prze bubblem była lekko ospała, po jego pęknięciu zdecydowanie przyspieszyła. Tuż po wejściu „w kasę" od razu odpadło paru graczy. Alex Jacob odpadł na 69. miejscu, gdy jego K-K-x-x nie mogło pokonać A-A-x-x przeciwnika. Rolf Slotboom i David „Devilfish" Elliot zajęli odpowiednio 61. i 60. miejsce. Z kolei Doug „Rico" Carli wylądował na 57. pozycji.\nChociaż Selbst objęła prowadzenie, to po piętach depcze jej spora grupa utalentowanych graczy. Wśród nich znajduje się Carter Gill, który ma nadzieję na przejęcie prowadzenia. W ciągu Dnia 1, Gill podbił na flopie ace-high i wygrał, pokazując A-A-x-x. „Idzie mi doskonale" powiedział Gill. „Osiem razy dostałem asy i osiem razy trafiłem na flopie asa." Oprócz niego do gry zasiądą jeszcze Chau Giang, Tony Cousineau i Max Pescatori.\nOdwiedźcie główną stronę PokerNews po relacje na żywo z drugiego dnia turnieju. Ale nie spóźnijcie się, bo ten turniej jest naprawdę szybki!


Językiem matematyki został opisany Świat: listopada 2014\nCiekawie o matematyce\nZłote myśli, fraszki, etc.\nSystem dwójkowy zwany też binarnym.\nW układzie dwójkowym, w którym podstawą jest liczba 2 do zapisu liczb potrzebne są tylko dwie cyfry: 0 i 1, a więc dowolna liczba dwójkowa zawiera same zera i jedynki – znak dwójkowy (0 lub 1) nazywany jest bitem.\nW Europie system dwójkowy pojawił się pierwszy raz w zapiskach angielskiego astronoma i geografa Thomasa Hariota (1560-1621), następnie Francis Bacon (1561-1622), kanclerz angielski, używał szyfru dwuliterowego stosując litery A i B, z których budował pięcioznakowe ciągi. Dużego postępu w badaniach systemu dwójkowego dokonał Gotfried Wilhelm Leibniz (1646-1716).\nLeibniz zajmował się niemal wszystkim, rozpoczynając od stworzenia rachunku różniczkowego, idei „calculemus” po opracowanie teorii monad, prawa ciągłości, zasady racji dostatecznej i w końcu kodu binarnego.\nLeibniz był zafascynowany własnościami i możliwościami systemu binarnego. Ideę zapisu binarnego Leibniz przejął z Chin. Symbole 0 i 1 rozumiał, jako podstawowe symbole systemu liczbowego. To on opracował reguły działań binarnych, wyjaśnił jak można mechanicznie dodawać, odejmować, mnożyć i dzielić liczby binarne i stworzył projekt maszyny „binarnej”.\nZaletą systemu dwójkowego w opinii Leibniza jest łatwość wykonywania operacji arytmetycznych. Operacje są tak proste, że nigdy nie musimy zgadywać albo postępować metodą prób i błędów, co ma miejsce w przypadku zwykłego dzielenia. Leibniz wskazuje na praktyczne wykorzystanie systemu binarnego w ważeniu i jego zastosowanie w systemie monetarnym Kodem binarnym posługują się też Murzyni w buszu stosując do komunikowania tam-tamy.\nW latach czterdziestych XX wieku opracowywano teoretyczne podstawy działania maszyn cyfrowych i zwrócono uwagę na system binarny. Słowo bit po raz pierwszy pojawiło się w literaturze informatycznej w roku 1948 w pracach znanego teoretyka informatyki Claude'a Shannona, który przyznał, iż zapożyczył ten termin od naukowca Johna Turkey'a . Bit powstał w trakcie drugiego śniadania, gdy John obmyślał zgrabne terminy dla pojęcia cyfry dwójkowej (binary digit).\nKORNELIA JAKÓBIEC 1C\nBlog prowadzony w ramach projektu edukacyjno–wychowawczego współfinansowanego przez fundację mBank


Apple uruchamia program wymiany modułu wyświetlacza w telefonie iPhone 11 Apple uruchamia program wymiany modułu wyświetlacza w telefonie iPhone 11\nTu jesteś:Home»iPhone»Apple uruchamia program wymiany modułu wyświetlacza w telefonie iPhone 11\nApple uruchamia program wymiany modułu wyświetlacza w telefonie iPhone 11\nApple uruchomił dziś nowy program wymiany wyświetlaczy w urządzeniach iPhone 11, aby rozwiązać problem, w wyniku którego „niewielki procent” wyświetlaczy iPhone’ów 11 przestaje reagować na dotyk.\nApple informuje, że urządzenia, których dotyczy problem, zostały wyprodukowane między listopadem 2019 roku a majem 2020 roku. Jeśli kupiliście telefon w tym okresie lub później, a w Waszym iPhone’ie 11 występują problemy z dotykiem może on mieć problem z modułem wyświetlacza.\nIPhone’y 11 w których występuje ten problem, kwalifikują się do darmowej naprawy serwisowej. Właściciele iPhone’ów 11 mogą skorzystać z udostępnionego na stronie programu narzędzia do sprawdzenia numeru seryjnego, aby sprawdzić, czy ich urządzenia są objęte programem wymiany. W przypadku kwalifikujących się urządzeń firma Apple lub autoryzowany serwis Apple zapewni bezpłatny serwis.\nUżytkownicy posiadający model iPhone’a 11 kwalifikujący się do programu powinni udać się do Autoryzowanego Serwisu Apple, umówić się na spotkanie w punkcie sprzedaży detalicznej Apple lub skontaktować się ze Wsparciem Apple w celu umówienia naprawy pocztą. Program obejmuje urządzenia iPhone 11, których dotyczy problem, przez dwa lata po pierwszej sprzedaży detalicznej urządzenia, a osoby, które zapłaciły za naprawę, mogą skontaktować się z Apple w sprawie zwrotu kosztów.\nNastępny artykuł Apple pracuje nad matowym czarnym kolorem MacBooków


Aktualności | Spływy Kajakowe Borne Sulinowo\nRzeka Piława Etap III\nRzeka Piława – c.d\nEtap III Pole biwakowe Zalew Nadarzycki – Szwecja – 22 km\nKolejny odcinek rzeki Piławy to etap z Nadarzyc do Szwecji. Zaczyna się tuż za elektrownią wodną, która zamyka Zalew Nadarzycki. Od tego miejsca do końca szlaku rzeka płynie w korycie. Odcinek o długości 22 km, czas płynięcia 4,5 – 6 godzin, w zależności od szybkości płynięcia i długości przerw. Na trasie znajduje się jedna naturalna przeszkoda przed miejscowością Nadarzyce, tzw. stary młyn, gdzie jest niewielki próg wodny. Rozsądnym rozwiązaniem jest wysiąść z kajaka i spławić pusty kajak. Początkowe kilka kilometrów płyniemy wśród łąk, następnie rzeka meandruje wśród wysokich brzegów lasu. Po około 14 kilometrach od starty, po prawej stronie znajduje się pole biwakowe „Zdbice” Dobre miejsce na dłuższy odpoczynek, ognisko czy grilla. Z tego miejsca do pierwszych zabudowań w Szwecji mamy ok. 5,5 km. Odcinek ten jednak jest dość trudny, zwłaszcza wiosną, kiedy mogą zalegać tam drzewa powalone przez bobry oraz jesienne wichury. W Szwecji jest kilka miejsc, gdzie można zakończyć Spływ. Pierwszym miejscem jest posesja Pana Gienia. Aby przepłynąć całą Szwecję musimy przepłynąć pod dwoma mostami drogowymi oraz dwiema kładkami dla pieszych. Często spływy kończą też za drugim mostem drogowym po lewej stronie, jest to teren gminny. Miejscowość ciągnie się ponad 2 km. Więcej informacji na moim facebooku.\nRzeka Piława Etap II\nEtap II Pole biwakowe Liszkowo – Pole biwakowe Nadarzyce 17 km.\nJest to chyba najładniejszy i najbardziej popularny odcinek rzeki Piławy. Fakt, iż płynie się zarówno rzeką jak i jeziorem Długim oraz Zalewem Nadarzyckim powoduje, że nie będziemy się nudzić a przepiękne krajobrazy oraz mnogość ryb, wszelkiego ptactwa i innej zwierzyny powoduje, że czuje się prawdziwą bliskość natury. Początkowy odcinek płynie się korytem rzeki. Po około 2 km wpływamy na jezioro Długie. Następnie ponownie płyniemy rzeką. Na szlaku znajduje się jedna naturalna przeszkoda tj. poniemiecki Jaz, gdzie czeka nas przenoska lewą stroną. Po około 11 km wpływamy na Zalew Nadarzycki, który początkowo jest dość wąski. Następnie powoli rozlewa się tworząc różnej wielkości akweny wodne. Aby nie zbłądzić musimy wypatrywać wystające z wody tabliczki z napisem „szlak wodny”. Jeśli nawet zbłądzimy to nie stanowi to większego problemu bo bez trudu dotrzemy do mety nadrabiając najwyżej kilkaset metrów, Końcowy odcinek biegnie wzdłuż drogi Borne – Nadarzyce. To znak, ze zbliżamy się do Pola biwakowego nad Zalewem, rozpoznamy go po piaszczystej plaży z lewej strony. Więcej informacji na temat tego odcinka na moim facebooku.\nRzeka Piława Etap I\nEtap I: Sikory – Pole biwakowe Liszkowo 16 km\nOdcinek ten przebiega przez 7 jezior połączonych ze sobą krótkimi odcinkami rzeki płynącej w korycie. Start znajduje się na jeziorze Komorze od strony wsi Sikory. Następnie kolejno płyniemy przez jezioro Rakowo, Brody, Strzeszyn, Kocie Małe, Kocie Duże i Piława. Spływ kończymy na polu biwakowym po lewej stronie przy wypłynięciu Piławy z jeziora Pile. Najdłuższy odcinek do przepłynięcia jeziorem to 7 km, które musimy pokonać na Komorzu. Dla bardziej leniwych spływ możemy rozpocząć na przesmyku pomiędzy jeziorem Komorze a Rakowem. Etap ten często pomijany jest przez kajakarzy, którzy uważają, że jeziorami płynie się ciężko i długo. Osobiście płynąłem tym odcinkiem wielokrotnie i uważam, że jest on bardzo ładny i urozmaicony. A to, że trzeba trochę więcej wiosłować jeszcze nikomu nie zaszkodziło. Fakt, iż nie ma takiego nurtu jak w dalszych odcinkach rzeki, ma też swoje walory. Można spokojnie przystanąć w gronie przyjaciół i wypić chłodny „napój”. Więcej informacji na temat tego etapu znajdziecie na moim facebooku.\nRzeka Piława – krótki opis\nPiława jest największym dopływem rzeki Gwdy. Mierzy wg różnych źródeł od 82 do 85 km. Zaczyna się na jeziorze Komorze w miejscowości sikory a kończy przed elektrownią wodną w Dobrzycy. Ceniona przez kajakarzy ze względu na bardzo malownicze krajobrazy oraz swoje urozmaicenie, bowiem szlak wodny Piławy prowadzi przez 7 jezior oraz Zalew Nadarzycki. Rzeka spławna na całej długości, odpowiednia dla mało i średnio zaawansowanych kajakarzy. Na jej przepłynięcie powinniśmy przeznaczyć 5-6 dni. Do 33 km szlak wodny biegnie przez kilka jezior połączonych ze sobą krótkimi odcinkami rzeki płynącej w korycie. Od 33 km tj. od elektrowni wodnej na polu biwakowym w Nadarzycach rzeka płynie już wyłącznie korytem. Na rzece znajdują się naturalne przeszkoda w postaci Jazu oraz elektrowni wodnych a także powalonych przez wiatr i bobry, drzew. W następnej części przedstawię krótką charakterystykę poszczególnych etapów spływu rzeką Piławą. Dokładniejsze opisy poszczególnych etapów spływów rzeką Piławą przedstawię na moim facebooku. Mam nadzieję, że pomogą one zaplanować Państwu swój wypoczynek w kajaku. Zachęcam do przeglądania facebooka oraz polubienia mojej strony. Wejście na facebooka bezpośrednio w mojej strony lub po linku: www.facebook.com/Splywy.kajakowe.pilawa\nWitam wszystkich moich dotychczasowych i przyszłych klientów. W tym roku do Państwa dyspozycji mam 20 kajaków polietylenowych „vista” oraz 10 nowych kajaków polietylenowych „sprinter”, które zakupiłem pod koniec poprzedniego sezonu. Nadal też mam kilka starszych kajaków poliestrowych „duo II”, które ze względu na twarde siedlisko są może mniej wygodne ale za to bardzo stabilne i niezatapialne – dwie komory wypornościowe. Serdecznie zapraszam na spływy kajakowe rzeką Piławą a także Drawą, Rurzycą, Dobrzycą, Gwdą czy Czernicą. Pomagam w załatwieniu noclegów, opracowaniu trasy spływu, transporcie osób, cateringu.\nI nocny spływ rzeką Piławą\n16 lipca 2013 17 lipca 2013\nW nocy z 11 na 12 lipca 2013 r. wspólnie z Naszymi przyjaciółmi ze Szwecji Adamem, Olą i Tomaszem Rohatyńskimi zorganizowaliśmy sobie pierwszy nocny spływ rzeką Piławą. Wypłynęliśmy o godz. 23:10 tuż poniżej Jazzu i o godz. 1:00 dopłynęliśmy do Pola Biwakowego na Zalewie Nadarzyckim. Wszyscy uczestnicy spływu wyposażeni byli w latarki czołowe i ręczne. Spływ udał się znakomicie i był dla Nas wszystkich nowym doświadczeniem. W przyszłości będziemy chcieli takie spływy na stałe wprowadzić do Naszej oferty. Postaramy się też o dodatkowe atrakcje w trakcie spływu jak i po jego zakończeniu. Zdjęcia ze spływu dostępne są w zakładce „galeria”.\n27 czerwca 2013 17 lipca 2013\nWitamy na stronie Spływy Kajakowe Borne Sulinowo.


Sushi wegetariańskie - JamiPrzepisy.pl\nSushi wegetariańskie - potrzebne składniki\nryż do sushi (ewentualnie zwykły, który się klei)\nnori (sprasowane algi morskie)\nwasabi (ostry chrzan japoński)\nProponowane dodatki do wyboru\nświeża rzodkiewka lub rzodkiew\nSushi wegetariańskie - jak zrobić?\n1 Ryż wysypujemy na sitko i trzemy palcami płucząc pod bieżącą wodą przynajmniej kilkadziesiąt sekund, tak aby woda była możliwie mało mętna. Następnie namaczamy w niewielkiej ilości wody na 30-60 min (najlepiej już w naczyniu, w którym później będziemy go gotować). Poziom wody powinien być 1-2 mm ponad ryż.\n2 Samego gotowania są dwie szkoły: w pierwszej gotujemy 3-5 minut i potem zostawiamy pod przykryciem aż wchłonie pozostałą wodę, w drugiej tyle ile jest napisane na opakowaniu (około 15 minut). My stosujemy coś pomiędzy. W jednym i drugim przypadku radzimy wodę odrobinę posolić, mimo iż opakowanie z ryżu do sushi tego nie sugeruje. Gotowy ryż studzimy (może być zimny lub letni), a następnie mieszamy z sosem do ryżu (na tyle żeby nabrał aromatu).\n3 Stygnięcie ryżu to dobra pora na przygotowanie sobie wasabi (gdy używamy wersji w proszku), sosu sojowego oraz składników, które planujemy umieścić wewnątrz sushi. Samo wasabi najlepiej rozrobić palcem w możliwie małym naczynku.\n4 W przygotowaniu dodatków nie ma dużej filozofii. Co świeże to myjemy. Awokado obieramy. Wszystko kroimy na cienkie paski lub fryteczki. Im cieńsze tym lepiej — łatwiej będzie dobrać ilość i ładniej wygląda.\n5 Gdy ryż już wystygł a składniki są gotowe – pora na najtrudniejszą część – zawijanie. Sushi najlepiej zwijać na małej macie, jednak bez niej też można sobie poradzić. Zakładając, że jednak matę mamy — wykładamy na nią listek nori (tymi lekkimi nacięciami na wprost, stroną chropowatą do góry). Ryż wykładamy na pół do ¾ całego listka (my raczej w okolicach połowy), zostawiając margines u góry. Krawędź najbardziej od nas oddaloną warto posmarować wasabi dla smaku oraz żeby się skleiło. Na ryż (na 1/3-1/2 długości) wykładamy rządkiem dynię, rzodkiewkę, ewentualnie awokado lub inne składniki. Następnie zwijamy — klasycznie za pomocą maty (co pozwala skutecznie ugnieść rolkę na końcu) lub palcami (my tak wolimy). Teraz pozostało tylko pokroić na kawałki, do czego przydatny będzie możliwie ostry nóż bez ząbków oraz płaska i twarda powierzchnia.\n6 Gotowe kawałki zjadamy maczając w sosie sojowym. Można też posmarować dodatkowo wasabi, jeśli ktoś woli ostrzejsze. Można jeść pałeczkami, ale palcami wszystko smakuje najlepiej. :-)\nNiezbędnik do sushi – porady dotyczące zakupu\nWasabi — można kupić w kilku postaciach, np. jako „pasta” w tubce. My jednak najbardziej polecamy w postaci suchego proszku, który rozrabia się z wodą. Takie wasabi ma tę zaletę, że się praktycznie nie psuje, nie zsycha, ma długą datę ważności, a poziom ostrości można sobie regulować odpowiednimi proporcjami dodanej wody.\nRyż — najlepszy będzie specjalny ryż do sushi, dostępny w niektórych supermarketach czy sklepach rodzaju „Kuchnie świata”, „Smaki świata”. Jest on delikatny i odpowiednio się klei. Można jednak próbować ze zwykłym ryżem (nie parboiled, bo ten się nie klei), jednak różnica jest mocno zauważalna.\nSos do ryżu — wbrew pozorom jest to bardzo ważny składnik, bez niego ryż będzie smakował dość typowo dla polskiej kuchni, czyli w tym przypadku źle. Można próbować go zrobić samemu z octu ryżowego, cukru i soli, ale zapach gotowanego octu jest mocno odstraszający i może być ciężko dobrać proporcje. Dlatego polecamy gotowy w butelce (jak na zdjęciu), będzie dużo prościej. Można kupić również oryginalne japońskie sosy (np. w proszku), ale nie mieliśmy okazji przetestować.\nNori — zwykle kupuje się w paczkach po 10 listków, co powinno kosztować 8-10 PLN. Jeśli ktoś się jednak wkręcił w sushi, to warto zainteresować się większymi paczkami (w markecie czy na allegro) — wychodzi sporo taniej za sztukę. Ciężko doradzić konkretną markę, przy zakupie trzeba zwracać uwagę na liczbę listków oraz ich grubość (żeby się nie pokruszyły).\nSos sojowy — stosunkowo łatwy do kupienia, my używamy marki Tao-Tao lub Kikkoman, jednak nie udało nam się zauważyć jakiejś dużej różnicy w stosunku do innych. Chociaż tutaj pewnie zdania będą podzielone.\nSkładniki zawijane w środku to sprawa dość dowolna. Na pewno dobrze jeszcze sprawdza się ogórek i tykwa, średnio szparagi, a źle jajka i mango.\nDo sushi można sobie dokupić kilka dodatkowych rzeczy, np. specjalny (ostry!) nóż czy talerzyki ze specjalnym otworkiem na sos sojowy.\nWarto wypróbować sos sojowy ciemny, ma dużo bardziej wyrazisty smak. Nam ostatnio najbardziej podchodzi mieszanka sosu jasnego i ciemnego.\nTykwę i rzodkiew japońską najłatwiej kupić w sklepach typu „kuchnie świata”. Jeśli kupimy za dużo, nadmiar można zamrozić i wykorzystać później.\nMakaron z sosem szpinakowo-mlecznym\nChleb pszenny, najprostszy z możliwych\nPosted on 2 stycznia 2010 15 listopada 2019 by Author jamiCategories Bez pszenicy, Bezglutenowa, Bezmleczna, Kolacje, Niskocukrowa, Obiady, Wegańskie, WegetariańskieTags ryż, sushi\n26 czerwca 2013 o 19:38\n4 lipca 2013 o 17:51\nSushi to dla mnie odkrycie tego roku hehe dzieki temu, ze moja dziewczyna zabrala mnie na randke do restauracji Sushi Wesola w koncu przekonalem sie do sushi:>\n25 stycznia 2014 o 14:34\nA mi właśnie najbardziej posmakowało awokado w połączeniu z mango i do tego czarny sezam.\n6 lutego 2015 o 13:49\njestem u Ciebie pierwszy raz ale z pewnością nie ostatni, a co do sushi to uwielbiam zajadać się z dodatkiem kikkomana develey\n24 lipca 2018 o 03:19\nare high quality and pass the copyscape test. You should try miftolo’s


Zestaw odżywek na masę przy wadze 84 kg - Forum SFD\nsłowa kluczowe: zestaw , odżywek , masę , przy , wadze\nIlość wyświetleń tematu: 1206\nNapisał(a) 23 January 2022 11:24 PM\nSzacuny 0 Napisanych postów 19 Wiek 118 dni Na forum 117 dni Przeczytanych tematów 124\nWitam mam 184 cm i aktualnie 84kg. Od 4 miesięcy masuje treningiem FBW. Jaki zestaw polecacie na masę obecnie kończę gain bolica 6000, mam witaminy K** oraz zma olimpu. Myślałem wejść na mono + dalej gainer, tylko co polecacie?\nNajnowsza odpowiedź. Aktualizacja: 29 January 2022 4:26 PM\ntrening możesz robić ten sam co robisz, musisz jedynie dostosować swoje posiłi do takiego zapotrzebowania kalorycznego żeby być na minusie - przykładowo załóżmy że Twoje zero kaloryczne z treningiem siłowym to 3000kcal, więc możesz nic nie zmieniać tylko uciąć 200-300kcal lub wprowadzić dodatkową aktywność (jest to lepsza opcja, ucinamy kcal w ostatniej kolejności) np. cardio po treningu i/lub w dni wolne, ważne żeby w finalnym rozrachunku dostarczać mniej kalorii niż wydatkujesz. Na początku nie ma co przesadzać z ucinaniem kcal ani dodatkową aktywność robimy minimum któe działą, a zwiększamy deficyt dopiero przy zastoju\ndzięki bardzo, tak więc będę kręcił jeszcze aeroby po treningu. Jakis suplementemi się wspomagać aby nie tracić mięśni przy aerobach? Czy to raczej nie grozi?\nJeżeli nie masz bardzo niskiegi poziomu bf ani skrajnego deficytu to nie zawracał bym sobie głowy katabolizmem :)\nNapisał(a) 24 January 2022 12:09 AM\nJest liderem w tym dziale Szacuny 8115 Napisanych postów 80911 Wiek 46 lat Na forum 16 lat Przeczytanych tematów 684237\nKreatyna nadaje się w każdej fazie treningowej . Wiec tutaj również . Natomiast Gainer to już kwestia odżywiania .\nNapisał(a) 24 January 2022 5:33 AM\nNa mase jest nadwyzka kaloryczna,czy taka posiadasz?\nNapisał(a) 24 January 2022 7:25 AM\njezeli chodzi o gainera, wrzucajac w siebie gain bolica, juz jakbys stosowal kreatyne, wiec wejscie na cyklon moze juz nie dac tak spektakularnych efektow, jakbys ja zaczal stosowac, nie stosujac wczesniej GB, niestety wybrales sobie dosc przecvietnego gainera, ktory ma w dodatku kreatyne w skladzie, ktora pobija ilosc bialka w produkcie, koniec koncow pewnie tego bialka jest tam niewiele.\nco do zakupu gainera zerknij na ranking sklepu SFD co najlepiej sie sprzedaje i ma spoko opinie\nNapisał(a) 24 January 2022 9:23 AM\nJest liderem w tym dziale Szacuny 26285 Napisanych postów 23999 Wiek 30 lat Na forum 16 lat Przeczytanych tematów 371675\nprzede wszystkim trzeba pamiętać o tym, że w kształtowaniu sylwetki, zarówno pod kątem redukcji tkanki tłuszczowej jak i budowania masy mięśniowej, najważnijeszym czynnikiem jest nasza dieta i kontrolowanie ilości spożywanych kcal oraz makroskłądników, niestety Twoje zapytanie sugeruje, że dieta jest dla Ciebei sprawą drugorzędną, a to ona jest na masę, a suplementy i odżywki są tylko dodatkiem, kreatyna to suplement krótko mówiąc pomaga pokryć zapotrzebowanie mięśni na energię i pozwala kontynuowanie wysiłku, natomiast gainer to uzupełnienie diety w węglowodany oraz w mniejszym stopniu białko, wtedy kiedy nie możemy przejeść naszych założónych kalorii ze standardowego jedzenia lub gdy nie mamy możliwości zjedzenia normalnego posiłku, więc zanim zaczniemy coś polecać to pierwsze pytanie czy dieta jest ogarnięta?\nNapisał(a) 24 January 2022 1:38 PM\nPanowie dziękuję za odpowiedzi. Jeżeli chodzi o dietę to staram się jej w miarę trzymać. Mianowice z rana zazwyczaj jem omletz płatkami owsianymi, banan, jogurt. Pracę zaczynam o 9, więc to jem przed pracą. O godzinie 12.00 jem serek wiejski + 2 banany. o godzinie 15.00 zazwyczaj gainer. Po 17.00 w domu jem obiad zazwyczaj makaron/ryż/łosoś/tuńczyk/kurczak. Około 20.00 gainer i przed spaniem serek wiejski, garść orzechów. TomQ dzięki bardzo za te zestawienie! Myślisz, że już mono mam nie brać na obecną chwilę? Odczekać jakiś czas?\nNapisał(a) 24 January 2022 2:21 PM\npodałeś co jesz, ale pytanie czy masz świadomość jakie produkty posiadają jakie makroskłądniki, jakie jest Twoje zapotrzebowanie kaloryczne oraz czy dostarczasz tyle ile powinieneś z diety, czy nie za mało lub nie za dużo? bo z tych danych które podałeś można wyciągnąć 1000kcal, a można wyciągnąć i 5000kcal, kwestia ilości, więc jeżeli nie wiesz ile powinieneś dostarczać i nie wiesz ile dostarczasz, to niestety żadne suplementy tutaj nie pomogą, ani nie przyniosą zadowalających efektów, bo nie zastąpią nam diety i od tego powinieneś zacząć\nNapisał(a) 24 January 2022 2:42 PM\nz obliczeń które wykonałem wychodzi że około 3400 kcl dziennie no to nie ukrywam, że z tego co jem ciężko to osiągnąć patrząc na kcl produktów i ile jem. Wezmę się za to i urozmaicę to. Jakieś porady?\nNapisał(a) 24 January 2022 2:52 PM\nporad jak najbardziej udzielimy kompleksowych, tylko tutaj mamy dział od suplementów i odżywek, załóż swój temat w dziale odżywiania wypełnij ankietę działu, opisz co Ci przyjdzie do głowy i poradzimy co będzie trzeba\nNapisał(a) 24 January 2022 7:35 PM\nOdpowiadając na pytanie dotyczące kreatyny, tutaj musisz przede wszystkim sam ocenić czy jesteś na etapie gdzie stworzysz jej najlepsze warunki do działania. Czyli tak jak wspominają tutaj koledzy wyżej czy twoja dieta jest na tyle dopracowana żeby wycisnąć z niej 100%, czy twój trening jest odpowiedni i po prostu będziesz wiedział w jaki sposób suplementacja w pracy nam pomoże osiągnąć twój Cel. Pierwszy cykl kreatynowy jest dość istotny bo faktycznie Można na nim osiągnąć bardzo dużo i daje niezapomniane wrażenia:)\nNapisał(a) 25 January 2022 12:24 PM\nod 4 miesiecy masujesz jakie sa efekty masz jakies fotki by porównać jak ta masa idzie?\nDieta na mase przy wadze 60 kg\nPotrzebuję dobrej diety na masę przy wadze 72kg wzrost 176\nDieta na mase przy wadze 82kg 186cm


Gładkie i jędrne ciało idealnie prezentuje się w bikini czy innych skąpych strojach. Ale co zrobić, kiedy daleko mu do ideału? Wiele kobiet narzeka na cellulit. Jak powstaje cellulit wodny?\nCellulit wodny – problem kobiet\nCellulit wodny wygląda tak samo, jak cellulit tłuszczowy. Nieatrakcyjna skóra, która przypomina pomarszczoną skórkę pomarańczy, zwykle zlokalizowana jest na udach i pośladkach. Kobiety raczej marzą o gładkiej i jędrnej powierzchni skóry, która w stroju kąpielowym prezentuje się nienagannie. Główną przyczyną powstania cellulitu wodnego u kobiet, są zmiany hormonalne. Zaburzenia gospodarki hormonalnej pojawiają się w okresie, jakim jest menopauza. Dlatego wiele pań w wieku menopauzalnym boryka się z tego rodzaju problemami skórnymi.\nPomarszczona skóra nie pojawia się bez przyczyny. Winowajców możemy szukać w hormonach i lekach, które przyjmujemy. Co ciekawe, cellulit wodny, pojawia się również u szczupłych kobiet. Tonie tylko zmora osób, które mają nieco więcej tkanki tłuszczowej. Przyczyną powstania cellulitu wodnego może być hormonalna terapia zastępcza lub antykoncepcja hormonalna. Dlatego bardzo młode kobiety często borykają się z takim problemem, który jest skutkiem ubocznym stosowanych leków. Dzieje się tak, ponieważ hormony zatrzymują wodę w organizmie, co przekłada się na wygląd skóry. Powodem może być także nieodpowiednia dieta. Słone przekąski i jedzenie typu fast food to najgorsze, co możemy zaserwować naszemu organizmowi. Wówczas zatrzymanie wody w ciele będzie widoczne gołym okiem. Uda, pośladki i brzuch to partie ciała, na których najbardziej uwydatnia się cellulit wodny. Na szczęście są sposoby, które pozwalają na skuteczną walkę z cellulitem.\nJak zlikwidować cellulit wodny?\nPrzede wszystkim warto zadbać nie tylko o zewnętrzny wygląd ciała, ale zdrowie i pracę całego organizmu. Zmiana diety na pewno wyjdzie nam na dobre. Najlepiej odstawić słone przekąski i zrezygnować z tłustego i niezdrowego jedzenia. Dostarczymy naszemu organizmowi niezbędnych składników i unikniemy zatrzymywania w nim wody. Ryż czy sól to produkty, które powinniśmy mocno ograniczyć lub całkowicie zrezygnować z ich spożycia w codziennej diecie. Skutecznym sposobem walki będzie odstawienie tabletek hormonalnych lub zmiana rodzaju środków z tabletek na plastry. Są równie skuteczne, a nie obciążają tak naszego ciała. W aptekach są dostępne suplementy diety, które pomagają pozbyć się uciążliwego cellulitu wodnego. Jednak zanim rozpoczniemy ich stosowanie, warto skonsultować się z lekarzem. Piękne i gładkie ciało nie musi pozostawać w sferze marzeń. Wystarczy, że będziemy o nie dbały, nie tylko w okresie menopauzy. Dodatkowym działanie będą więc wszelkie kremy czy balsamy ujędrniające. Dostaniemy takie kosmetyki w każdej dobrej drogerii. Wraz z nimi, najlepiej zaopatrzyć się w masażer, który wzmocni efekt, pobudzając krążenie ciała.\nTAGI: antykoncepcja hormonalna cellulit cellulit tłuszczowy cellulit wodny ciało dieta hormonalna terapia zastępcza hormony kobiety menopauza plastry pomarszczona skóra skóra suplementy diety tabletki tkanka woda wygląd ciała zaburzenia hormonalne zatrzymywanie wody w organizmie\n« Operacja plastyczna nosa – kiedy jest refundowana?\nSzybki makijaż dzienny – jak zrobić makijaż w 5 minut? »\nJakie składniki odżywcze zawiera stewia? Czy stewia nadaje się do pieczenia?\nTo zazwyczaj problem wielu kobiet.Są sposoby na jego zlikwidowanie.Stosowałam hormonalną terapię zastępczą i to w plasterkach.Nie jem słonych przekąsek.W ogóle ograniczam sól.Problem cellulitu mnie nie dotyczy\nPrawdę mówiąc celulit nie spędza mi snu z oczu choć go mam.Na razie nic z nim nie robie ,ale jakby mi ktoś dokładnie wytłumaczył wówczas w odpowiedni sposób spróbowałabym go zlikwidować.


Wiadomości: XI Plebiscyt Strefy Siatkówki: Veljković najlepszą zagraniczną siatkarką w Polsce w 2016 roku\nStrona Główna > Aktualności > konkursy > XI Plebiscyt Strefy Siatkówki: Veljković najlepszą zagraniczną siatkarką w Polsce w 2016 roku\nXI Plebiscyt Strefy Siatkówki: Veljković najlepszą zagraniczną siatkarką w Polsce w 2016 roku\n9 lutego 2017 13:35\nPodliczyliśmy wszystkie głosy, jakie nasi czytelnicy oddali w XI Plebiscycie Strefy Siatkówki. W tym roku wybieraliśmy „naj” w dziesięciu kategoriach, a najlepszych i najlepsze wybieraliście wy – czytelnicy, kibice, trenerzy, działacze, zawodnicy i zawodniczki. W następnych newsach będziemy wam przedstawiać wyniki w każdej kolejnej kategorii. A tymczasem… miano najlepszej zagranicznej siatkarski grającej w Polsce w 2016 roku wędruje do Stefany Veljković, która nie dała swoim nominowanym koleżankom żadnych szans, wygrywając zdecydowanie. Druga okazała się Helena Horka, trzecia lokata przypadła Heike Beier.\n1. Stefana Veljković 50,8% głosów\nCharyzmatyczna Serbka jest najjaśniejszym punktem Chemika. Środkowa bloku polickiej drużyny swoją bardzo dobrą postawą potrafi rozstrzygnąć o losach meczu. Srebrna medalistka igrzysk olimpijskich w Rio de Janeiro i MVP Pucharu Polski 2016 stanowi o sile Chemika Police. W ataku przekroczyła granicę 100 zdobytych w tych rozgrywkach punktów, a do swojego repertuaru lubi dokładać asy serwisowe i chociaż nie znajduje się w czołówce blokujących Orlen Ligi, to trudno sobie wyobrazić, jak wiele mistrzynie Polski straciłyby bez serbskiej środkowej.\n2. Helena Horka 12,5% głosów\nBez względu na to, w jakim klubie gra, Helena Horka nie schodzi poniżej pewnego poziomu. Mimo że postawa MKS-u w tym sezonie rozczarowuje, to Czeszka jest jego jasną postacią, bez niej ten zespół szorowałby po dnie tabeli i nie awansowałby do fazy grupowej Ligi Mistrzyń. Jest prawdziwą legendą Orlen Ligi, w której z małą przerwą występuje od 2007 roku. Po zmianie Bielska-Białej na Dąbrowę Górniczą zdążyła już 4 razy cieszyć się z nagrody MVP, a do tego goni Adelę Helić w klasyfikacji najlepiej punktujących. W naszym plebiscycie triumfowała dwukrotnie.\n3. Heike Beier 8%\nNiemka imponuje spokojem i opanowaniem na boisku. Mistrzyni gry blok-out, to między innymi dzięki niej zespół z Łodzi zdołał utrzymywać się na pozycji lidera Orlen Ligi. Przyjmująca jest doskonale znana w Polsce, w naszym kraju występuje nieprzerwanie od 2013 roku. 17 rozegranych meczów w aktualnym sezonie, pierwsze miejsce wśród najlepszych przyjmujących, a 25 asów serwisowych i 140 punktów ataku mogą robić wrażenie. Warto również dodać, że to kolejny już raz, kiedy Niemka znajduje się w naszym plebiscycie.\n4. Megan Courtney\n5. Micha Hancock\n6. Adela Helić\n7. Maja Savić\n8. Maret Balkestein-Grothues\n9. Danica Radenković\nBenjamin Toniutti najlepszym zagranicznym zawodnikiem grającym w Polsce w 2016 roku